Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 25 lutego 2016 r. - BrukselaWersja ostateczna
Upoważnienie Austrii do podpisania i ratyfikowania, a Malty do przystąpienia do Konwencji haskiej z dnia 15 listopada 1965 r. ***
 Umowa UE-San Marino w sprawie automatycznej wymiany informacji finansowych *
 Przystąpienie Chorwacji do Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Unii *
 Europejska sieć służb zatrudnienia, dostęp pracowników do usług w zakresie mobilności oraz dalsza integracja rynków pracy ***I
 Wprowadzenie nadzwyczajnych autonomicznych środków handlowych dla Republiki Tunezyjskiej ***I
 Uruchomienie środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek Belgii – EGF/2015/007 BE/Hainaut-Namur Glass)
 Europejski semestr na rzecz koordynacji polityki gospodarczej: roczna analiza wzrostu gospodarczego na rok 2016
 Europejski semestr na rzecz koordynacji polityki gospodarczej: zatrudnienie i aspekty społeczne w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na 2016 r.
 Zarządzanie jednolitym rynkiem w ramach europejskiego semestru 2016
 Otwarcie negocjacji w sprawie umowy o wolnym handlu UE-Tunezja
 Działalność Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w 2014 r.
 Raport roczny Europejskiego Banku Centralnego za rok 2014
 Rozpoczęcie negocjacji w sprawie umowy o wolnym handlu z Australią i Nową Zelandią
 Wprowadzenie kompatybilnych systemów rejestracji zwierząt domowych we wszystkich państwach członkowskich
 Sytuacja humanitarna w Jemenie

Upoważnienie Austrii do podpisania i ratyfikowania, a Malty do przystąpienia do Konwencji haskiej z dnia 15 listopada 1965 r. ***
PDF 321kWORD 62k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie projektu decyzji Rady upoważniającej Republikę Austrii do podpisania i ratyfikowania, a Maltę do przystąpienia do Konwencji haskiej z dnia 15 listopada 1965 r. o doręczaniu za granicą dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych, w interesie Unii Europejskiej (13777/2015 – C8-0401/2015 – 2013/0177(NLE))
P8_TA(2016)0052A8-0018/2016

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (13777/2015),

–  uwzględniając Konwencję haską z dnia 15 listopada 1965 r. o doręczaniu za granicą dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych (13777/15/ADD1),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na podstawie art. 81 ust. 2 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) pkt (v) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0401/2015),

–  uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 października 2014 r.(1),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 akapit pierwszy i trzeci oraz ust. 2, a także art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Prawnej (A8-0018/2016),

1.  wyraża zgodę na projekt decyzji Rady upoważniającej Republikę Austrii do podpisania i ratyfikowania, a Maltę do przystąpienia do Konwencji haskiej z dnia 15 listopada 1965 r. o doręczaniu za granicą dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych, w interesie Unii Europejskiej;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Stałemu Biuru Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

(1) Opinia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 października 2014 r., 1/13, ECLI:EU:C:2014:2303.


Umowa UE-San Marino w sprawie automatycznej wymiany informacji finansowych *
PDF 320kWORD 61k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, protokołu zmieniającego do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką San Marino ustanawiającej środki równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek (COM(2015)0518 – C8-0370/2015 – 2015/0244(NLE))
P8_TA(2016)0053A8-0025/2016

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM(2015)0518),

–  uwzględniając projekt protokołu zmieniającego do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką San Marino ustanawiającej środki równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek (13448/2015),

–  uwzględniając art. 115 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. b) oraz ust. 8 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8–0370/2015),

–  uwzględniając art. 59, art. 108 ust. 7 oraz art. 50 ust. 1 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8–0025/2016)

1.  zatwierdza zawarcie protokołu zmieniającego do Umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Republiki San Marino.


Przystąpienie Chorwacji do Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Unii *
PDF 318kWORD 64k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie zalecenia dotyczącego decyzji Rady w sprawie przystąpienia Chorwacji do Konwencji z dnia 26 lipca 1995 r. sporządzonej na podstawie artykułu K. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, Protokołu z dnia 27 września 1996 r., sporządzonego na podstawie art. K. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, do Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, Protokołu z dnia 29 listopada 1996 r., sporządzonego na podstawie art. K. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie wykładni w trybie prejudycjalnym przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich i Protokołu drugiego z dnia 19 czerwca 1997 r., sporządzonego na podstawie art. K. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, do Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (COM(2015)0458 – C8-0296/2015 – 2015/0210(NLE))
P8_TA(2016)0054A8-0019/2016

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając zalecenie Komisji przedstawione Radzie (COM(2015)0458),

–  uwzględniając art. 3 ust. 4 i 5 aktu przystąpienia Chorwacji, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8–0296/2015),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0019/2016),

1.  zatwierdza zalecenie Komisji;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.


Europejska sieć służb zatrudnienia, dostęp pracowników do usług w zakresie mobilności oraz dalsza integracja rynków pracy ***I
PDF 400kWORD 100k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiej sieci służb zatrudnienia, dostępu pracowników do usług w zakresie mobilności oraz dalszej integracji rynków pracy (COM(2014)0006 – C7-0015/2014 – 2014/0002(COD))
P8_TA(2016)0055A8-0224/2015

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2014)0006),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 46 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7‑0015/2014),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 4 czerwca 2014 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 25 czerwca 2014 r.(2),

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady przekazane pismem z dnia 2 grudnia 2015 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinię Komisji Rozwoju Regionalnego (A8-0224/2015),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 25 lutego 2016 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/... w sprawie europejskiej sieci służb zatrudnienia (EURES), dostępu pracowników do usług w zakresie mobilności i dalszej integracji rynków pracy oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 492/2011 i (UE) nr 1296/2013

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2016/589.)

(1) Dz.U. C 424 z 26.11.2014, s. 27.
(2) Dz.U. C 271 z 19.8.2014, s. 70.


Wprowadzenie nadzwyczajnych autonomicznych środków handlowych dla Republiki Tunezyjskiej ***I
PDF 512kWORD 82k
Tekst
Tekst skonsolidowany
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzenia nadzwyczajnych autonomicznych środków handlowych dla Republiki Tunezyjskiej (COM(2015)0460 – C8-0273/2015 – 2015/0218(COD))(1)
P8_TA(2016)0056A8-0013/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie))

POPRAWKI PARLAMENTUPoprawki: tekst nowy lub zmieniony został zaznaczony kursywą i wytłuszczonym drukiem; symbol ▌sygnalizuje skreślenia.

do tekstu proponowanego przez Komisję
P8_TA(2016)0056A8-0013/2016
---------------------------------------------------------
P8_TA(2016)0056A8-0013/2016

ROZPORZĄDZENIE
PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2016/...
w sprawie wprowadzenia nadzwyczajnych autonomicznych środków handlowych dla Republiki Tunezyjskiej
[Poprawki 1-4, o ile nie wskazano inaczej.]

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony(2) (zwany dalej „Układem”) stanowi podstawę stosunków między Unią a Tunezją.

(2)  Po ataku terrorystycznym w dniu 26 czerwca 2015 r. w Susie w Tunezji, Rada w swoich konkluzjach z dnia 20 lipca 2015 r. oświadczyła, że Unia, w porozumieniu z państwami członkowskimi, zbada możliwość przyjęcia wyjątkowych i czasowych środków mających wesprzeć gospodarkę tunezyjską.

(3)  Oliwa z oliwek jest głównym produktem rolnym Tunezji wywożonym do Unii, a sektor oliwy z oliwek to ważna część gospodarki krajowej, podobnie jak w niektórych regionach niektórych państw członkowskich.

(4)  Najlepszym sposobem na wsparcie przez Unię gospodarki Tunezji, zgodnie z celami określonymi w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa oraz w Układzie, jest zapewnienie atrakcyjnego i wiarygodnego rynku dla wywożonej z Tunezji oliwy z oliwek. Zapewnienie takiego rynku wymaga wprowadzenia autonomicznych środków handlowych umożliwiających przywóz tego produktu do Unii na podstawie bezcłowych kontyngentów taryfowych.

(5)  Aby zapobiec nadużyciom oraz w celu zapewnienia, aby przewidziane autonomiczne środki handlowe rzeczywiście przyniosły korzyści tunezyjskiej gospodarce, środki te muszą być uzależnione od przestrzegania przez Tunezję przewidzianych w Układzie zasad dotyczących pochodzenia produktów oraz związanych z tym procedur, jak również od skutecznej współpracy administracyjnej Tunezji z Unią.

(6)  Utrzymanie stabilności rynku oliwy z oliwek w Unii wymaga, aby dodatkowa ilość wynikająca z autonomicznych środków handlowych była udostępniana wyłącznie po wyczerpaniu rocznego kontyngentu bezcłowego nieprzetworzonej oliwy z oliwek określonego w art. 3 ust. 1 protokołu nr 1 do Układu.

(7)  Art. 184 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady(3) określa przepisy dotyczące zarządzania kontyngentami taryfowymi. Przepisy te powinny także mieć zastosowanie do autonomicznych środków handlowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

(8)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze umożliwiające jej zawieszenie czasowo uzgodnień preferencyjnych ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu oraz wprowadzenie środków naprawczych w przypadkach gdy niniejsze rozporządzenie będzie miało wpływ na rynek Unii. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady(4).

(9)  Nadzwyczajne autonomiczne środki handlowe ustanowione w niniejszym rozporządzeniu mają na celu poprawę trudnej sytuacji gospodarczej, w której Tunezja znalazła się na skutek ataków terrorystycznych. Środki te powinny zatem być ograniczone w czasie i pozostawać bez uszczerbku dla negocjacji między Unią a Tunezją w sprawie utworzenia pogłębionej i kompleksowej strefy wolnego handlu (zwanej dalej „DCFTA”). ▌ [Popr. 11 i 15]

(10)  W związku z poważnymi szkodami, jakie gospodarce Tunezji, a w szczególności sektorowi turystyki, wyrządził atak terrorystyczny w Susie w dniu 26 czerwca 2015 r. a także z uwagi na potrzebę przyjęcia nadzwyczajnych autonomicznych środków handlowych w celu uspokojenia sytuacji gospodarczej Tunezji w perspektywie krótkoterminowej, uznano, iż należy wprowadzić wyjątek od ośmiotygodniowego okresu, o którym mowa w art. 4 Protokołu nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Uzgodnienia preferencyjne

Otwiera się roczny bezcłowy kontyngent taryfowy na przywóz (zwany dalej „rocznym kontyngentem taryfowym na przywóz”) na lata kalendarzowe 2016 i 2017 wynoszący 35 000 ton na przywóz nieprzetworzonej oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji i objętej kodami CN 1509 10 10 i 1509 10 90, uzyskanej całkowicie w Tunezji i przywożonej bezpośrednio z Tunezji do Unii. [Popr. 5 i 12]

Artykuł 2

Warunki korzystania z rocznego kontyngentu taryfowego na przywóz

Uprawnienie do rocznego kontyngentu taryfowego na przywóz jest uzależnione od przestrzegania przez Tunezję zasad dotyczących pochodzenia produktów i związanych z tym procedur, określonych w protokole nr 4 do Układu.

Artykuł 3

Dostęp do rocznego kontyngentu taryfowego na przywóz

Roczny kontyngent taryfowy na przywóz udostępnia się po wyczerpaniu wielkości rocznego bezcłowego kontyngentu taryfowego na nieprzetworzoną oliwę z oliwek przewidzianego w art. 3 ust. 1 protokołu nr 1 do Układu.

Artykuł 4

Zarządzanie rocznym kontyngentem taryfowym na przywóz

Komisja zarządza rocznym kontyngentem taryfowym na przywóz zgodnie z art. 184 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

Artykuł 5

Tymczasowe zawieszenie

W przypadku gdy Komisja stwierdzi, że istnieją wystarczające dowody nieprzestrzegania przez Tunezję warunków określonych w art. 2, może przyjąć akt wykonawczy zawieszający czasowo, w całości lub częściowo, uzgodnienia preferencyjne określone w art. 1. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 7 ust. 2.

Artykuł 6

Przegląd śródokresowy

1.  Po jego wejściu w życie Komisja dokonuje śródokresowej oceny wpływu niniejszego rozporządzenia na unijny rynek oliwy z oliwek i przedkłada wnioski z tej oceny Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

2.  W przypadku stwierdzenia, że przepisy niniejszego rozporządzenia mają wpływ na unijny rynek oliwy z oliwek, Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktu wykonawczego w celu wprowadzenia środków naprawczych zmierzających do przywrócenia sytuacji na tym rynku. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 7 ust. 2.

Artykuł 7

Procedura komitetowa

1.  Komisję wspomaga Komitet ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych ustanowiony na mocy art. 229 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł 8

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 grudnia 2017 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Sprawa została odesłana do właściwej komisji w celu ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 61 ust. 2 akapit drugi regulaminu(A8-0013/2016).
(2)Dz.U. L 97 z 30.3.1998, s. 2.
(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671
(4)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).


Uruchomienie środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek Belgii – EGF/2015/007 BE/Hainaut-Namur Glass)
PDF 424kWORD 84k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2015/007 - BE/Hainaut-Namur Glass złożony przez Belgię) (COM(2016)0001 – C8-0013/2016 – 2016/2013(BUD))
P8_TA(2016)0057A8-0029/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0001 – C8-0013/2016),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006(1) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(2), w szczególności jego art. 12,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r.), w szczególności jego pkt 13,

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 13 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0029/2016),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian w strukturze światowego handlu lub światowego kryzysu finansowego i gospodarczego oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy;

B.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwolnionych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy należytym uwzględnieniu porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. w odniesieniu do przyjęcia decyzji o uruchomieniu Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG);

C.  mając na uwadze, że przyjęcie rozporządzenia w sprawie EFG odzwierciedla porozumienie osiągnięte przez Parlament i Radę w sprawie ponownego wprowadzenia kryterium uruchomienia z powodu kryzysu, ustalenia wkładu finansowego Unii na 60% łącznych szacunkowych kosztów proponowanych działań, poprawy skuteczności rozpatrywania wniosków o uruchomienie EFG przez Komisję oraz przez Parlament i Radę dzięki skróceniu czasu oceny i zatwierdzania, w sprawie rozszerzenia zakresu kwalifikowalnych działań i beneficjentów poprzez włączenie osób samozatrudnionych i osób młodych oraz w sprawie finansowania środków zachęcających do podejmowania własnej działalności gospodarczej;

D.  mając na uwadze, że Belgia złożyła wniosek EGF/2015/007 BE/Hainaut-Namur Glass o przyznanie wkładu finansowego z EFG w związku ze zwolnieniami w sektorze gospodarki zaklasyfikowanym do działu 23 według NACE Rev. 2 (Produkcja wyrobów z pozostałych mineralnych surowców niemetalicznych) w zaliczanych do poziomu NUTS 2 regionach Hainaut (BE32) i Namur (BE35) w Belgii, a także mając na uwadze, że zakłada się, iż ze środków skorzysta 412 zwolnionych pracowników oraz 100 mających mniej niż 25 lat osób niekształcących się, niepracujących ani nieszkolących się (młodzież NEET) z regionu Hainaut; mając na uwadze, że 144 pracowników zwolniono w następstwie zamknięcia zakładu produkcyjnego w Roux (Hainaut), będącego własnością AGC Europe SA, natomiast 268 pracowników zwolniono w następstwie zamknięcia zakładu produkcyjnego w Auvelais (region Namur), którego właścicielem jest Saint-Gobain Glass Benelux;

E.  mając na uwadze, że choć wniosek nie spełnia kryteriów kwalifikowalności przewidzianych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie EFG, został on złożony na podstawie kryteriów interwencji, które umożliwiają odstępstwo w wyjątkowych okolicznościach, zgodnie zwłaszcza z art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia w przypadku zwolnionych pracowników i z art. 6 ust. 2. tego rozporządzenia w przypadku młodzieży NEET;

1.  zgadza się z Komisją, że warunki wymienione w art. 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że w związku z tym Belgia ma prawo do wkładu finansowego w wysokości 1 095 544 EUR na mocy tego rozporządzenia, co stanowi 60% łącznych kosztów wynoszących 1 825 907 EUR;

2.  zauważa, że władze Belgii przedłożyły wniosek o wkład finansowy z EFG w dniu 19 sierpnia 2015 r., a dnia 20 stycznia 2016 r. Komisja sfinalizowała ocenę wniosku i przekazała ją tego dnia Parlamentowi;

3.  zauważa, że unijny handel wyrobami ze szkła uległ znacznym zakłóceniom w ostatnich latach, i podkreśla, że w latach 2000–2010 zatrudnienie w całym europejskim przemyśle szklarskim spadło o 32%; wskazuje, że w Walonii, która tradycyjnie specjalizuje się w produkcji szkła, kilka dużych przedsiębiorstw doświadczyło w ostatnich latach pewnych trudności, zaś liczba miejsc pracy w sektorze szklarskim w regionach Namur i Hainaut spadła w latach 2007–2012 o 19%, a liczba utraconych miejsc pracy w Walonii wyniosła 1236 w 2013 r. i 1878 w 2014 r.;

4.  zauważa, że trudna sytuacja panuje zwłaszcza na rynku pracy w regionie Hainaut, gdzie wskaźnik zatrudnienia jest o 9,2% niższy od średniej krajowej; odnotowuje, że rynki pracy obu regionów charakteryzuje ponadto wysoki odsetek pracowników o niskich kwalifikacjach (niemal połowa osób poszukujących pracy w tych regionach nie posiada kwalifikacji na poziomie szkoły średniej II stopnia);

5.  zauważa, że grupa Saint-Gobain zmuszona była w 2013 r. do zamknięcia innego zakładu produkcyjnego w zdezindustrializowanej strefie w Walonii, co stanowiło przedmiot wniosku EGF/2013/011 BE/Saint-Gobain Sekurit dotyczącego 257 zwolnień w tym samym sektorze; zauważa, że w tych dwóch wnioskach jest kilka podobnych środków;

6.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że władze Belgii rozpoczęły świadczenie zwalnianym pracownikom zindywidualizowanych usług w dniu 10 września 2014 r., na długo przed zapadnięciem decyzji o przyznaniu z EFG pomocy na zaproponowany skoordynowany pakiet;

7.  zauważa, że odstępstwo od przepisów art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG dotyczy w tym przypadku liczby zwolnień, która nie jest znacząco niższa od progu 500 zwolnień; z zadowoleniem przyjmuje, że wniosek ma na celu wsparcie dalszych 100 młodych osób niekształcących się, niepracujących ani nieszkolących się (młodzież NEET);

8.  zauważa, że Belgia planuje siedem rodzajów środków dla zwalnianych pracowników, których dotyczy wniosek: (i) wsparcie/doradztwo/integracja, (ii) ułatwienie poszukiwania pracy, (iii) zintegrowane szkolenie, (iv) przekazywanie doświadczeń, (v) wsparcie na tworzenie przedsiębiorstw, (vi) wsparcie dla wspólnych projektów oraz (vii) dodatki na poszukiwanie pracy i szkolenie;

9.  z zadowoleniem przyjmuje wsparcie dla wspólnych projektów; zwraca się do Komisji, by oceniła wyniki tego rodzaju środka w innych wnioskach w celu określenia korzyści, jakie przynosi uczestnikom;

10.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wniosek zawiera środki ukierunkowane konkretnie na wspieranie młodzieży NEET; zwraca uwagę, że zindywidualizowane usługi świadczone na rzecz młodzieży NEET obejmują następujące działania: (i) mobilizowanie i poradnictwo, aby albo podjąć dalszą naukę czy wziąć udział w szkoleniu, albo uczestniczyć w sesji wprowadzającej, (ii) szkolenie, (iii) zindywidualizowane podnoszenie kwalifikacji oraz (iv) dodatki na poszukiwanie pracy i szkolenie;

11.  wyraża zadowolenie, że dodatki i zachęty, jakie mają zostać zapewnione w ramach proponowanych środków, są ograniczone do 5,52% całkowitych przewidywanych kosztów;

12.  zauważa, że skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług sporządzono w drodze konsultacji z partnerami społecznymi, przedsiębiorstwami i publicznymi służbami zatrudnienia;

13.  przypomina, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia w sprawie EFG przy opracowywaniu skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług wspieranego z EFG należy przewidywać przyszłe perspektywy rynku pracy i potrzebne umiejętności, a pakiet ten powinien ponadto wpisywać się w strategię przechodzenia na zasobooszczędną i zrównoważoną gospodarkę;

14.  przypomina, że ważne jest zwiększenie szans wszystkich pracowników na zatrudnienie poprzez odpowiednie szkolenia oraz uznanie umiejętności i kompetencji zdobytych przez pracownika w trakcie kariery zawodowej; oczekuje, że szkolenia oferowane w ramach skoordynowanego pakietu będą dostosowane nie tylko do potrzeb zwolnionych pracowników, lecz także do faktycznej sytuacji gospodarczej;

15.  podkreśla, że w razie kolejnych wniosków z tego samego obszaru geograficznego Komisja powinna zebrać i przeanalizować doświadczenia z wcześniejszych wniosków i dopilnować, by przy nowych wnioskach odpowiednio uwzględniać wszelkie wnioski z tej analizy;

16.  zwraca się do Komisji, aby w przyszłych wnioskach w większym stopniu precyzowała, w których sektorach pracownicy mają szanse znaleźć zatrudnienie i czy oferta szkoleniowa jest dostosowana do przyszłych perspektyw rozwoju gospodarczego i potrzeb rynku pracy w regionach dotkniętych problemem zwolnień;

17.  zauważa, że władze belgijskie potwierdzają, iż działania kwalifikowalne nie są objęte pomocą w ramach innych instrumentów finansowych UE; ponownie wzywa Komisję do przedstawiania w sprawozdaniach rocznych analizy porównawczej tych danych w celu zapewnienia pełnego przestrzegania obowiązujących przepisów i zapobiegania dublowaniu usług finansowanych przez Unię;

18.  ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie może zastępować działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

19.  docenia udoskonaloną procedurę wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszone udzielanie dotacji; zwraca uwagę na presję czasu wynikającą z nowego harmonogramu oraz na potencjalne skutki dotyczące skuteczności rozpatrywania spraw;

20.  zwraca się do Komisji o zapewnienie publicznego dostępu do wszystkich dokumentów związanych z pomocą z EFG;

21.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

22.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

23.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek Belgii – EGF/2015/007 - BE/Hainaut-Namur Glass)

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2016/407.)

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.


Europejski semestr na rzecz koordynacji polityki gospodarczej: roczna analiza wzrostu gospodarczego na rok 2016
PDF 446kWORD 140k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie europejskiego semestru na rzecz koordynacji polityki gospodarczej: roczna analiza wzrostu gospodarczego na rok 2016 (2015/2285(INI))
P8_TA(2016)0058A8-0030/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności jego art. 121 ust. 2, art. 136 i art. 148,

–  uwzględniając art. 9 TFUE („horyzontalna klauzula społeczna”),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1175/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych(1),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2011/85/UE z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie wymogów dla ram budżetowych państw członkowskich(2),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1174/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie środków egzekwowania korekty nadmiernych zakłóceń równowagi makroekonomicznej w strefie euro(3),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1177/2011 z dnia 8 listopada 2011 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1467/97 w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu(4),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1176/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zapobiegania zakłóceniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania(5),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1173/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro(6),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 473/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie wspólnych przepisów dotyczących monitorowania i oceny projektów planów budżetowych oraz zapewnienia korekty nadmiernego deficytu w państwach członkowskich należących do strefy euro(7),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 472/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru gospodarczego i budżetowego nad państwami członkowskimi należącymi do strefy euro dotkniętymi lub zagrożonymi poważnymi trudnościami w odniesieniu do ich stabilności finansowej(8),

–  uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 25–26 marca 2010 r. oraz z dnia 17 czerwca 2010 r., a także komunikat Komisji z dnia 3 marca 2010 r. zatytułowany „Europa 2020: Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020),

–  uwzględniając zalecenie Rady (UE) 2015/1184 z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie ogólnych wytycznych dotyczących polityk gospodarczych państw członkowskich i Unii Europejskiej(9),

–  uwzględniając decyzję Rady (UE) 2015/1848 z dnia 5 października 2015 r. w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich na rok 2015(10),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1017 z dnia 25 czerwca 2015 r. w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych, Europejskiego Centrum Doradztwa Inwestycyjnego i Europejskiego Portalu Projektów Inwestycyjnych oraz zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1291/2013 i (UE) nr 1316/2013 – Europejski Fundusz Inwestycji Strategicznych(11),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 stycznia 2015 r. w sprawie optymalnego wykorzystania elastyczności przewidzianej w obowiązujących postanowieniach paktu stabilności i wzrostu (COM(2015)0012),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie przeglądu ram zarządzania gospodarczego: sytuacja obecna i wyzwania(12),

–  uwzględniając sprawozdanie w sprawie dokończenia budowy europejskiej unii gospodarczej i walutowej („sprawozdanie pięciu przewodniczących”),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 października 2015 r. w sprawie działań na rzecz dokończenia budowy unii gospodarczej i walutowej (COM(2015)0600),

–  uwzględniając komunikat przywódców grupy G-20 ze szczytu w Antalyi w dniach 15–16 listopada 2015 r.,

–  uwzględniając opracowanie „Update of Staff Sustainability Assessments for the G-20 Mutual Assessment Process on Imbalances and Growth” przygotowane przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (październik 2015 r.),

–  uwzględniając porozumienie COP 21 przyjęte na konferencji klimatycznej w Paryżu w dniu 12 grudnia 2015 r.,

–  uwzględniając europejską prognozę gospodarczą Komisji opublikowaną jesienią 2015 r.,

–  uwzględniając badania i pogłębione analizy dotyczące koordynacji polityki gospodarczej w strefie euro w ramach europejskiego semestru, przygotowane dla Komisji Gospodarczej i Monetarnej (listopad 2015 r.),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie rocznej analizy wzrostu gospodarczego na 2016 r. (COM(2015)0690), sprawozdanie przedkładane w ramach mechanizmu ostrzegania (2016 r.) (COM(2015)0691) oraz projekt wspólnego sprawozdania o zatrudnieniu (COM(2015)0700),

–  uwzględniając wniosek w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego utworzenia Programu wspierania reform strukturalnych na lata 2017–2020 oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1303/2013 oraz (UE) nr 1305/2013 (COM(2015)0701),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach(13),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie dokończenia budowy europejskiej unii gospodarczej i walutowej(14),

–  uwzględniając zalecenie Rady w sprawie polityki gospodarczej strefy euro,

–  uwzględniając debatę z przedstawicielami parlamentów państw członkowskich na temat priorytetów europejskiego semestru na 2016 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 14 grudnia 2015 r. w sprawie finansów publicznych w UGW w 2015 r. (dokument instytucjonalny 014),

–  uwzględniając debatę z udziałem Komisji w Parlamencie Europejskim na temat pakietu dotyczącego semestru europejskiego i rocznej analizy wzrostu gospodarczego w 2016 r.,

–  uwzględniając art.52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinie Komisji Budżetowej, Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz Komisji Rozwoju Regionalnego (A8–0030/2016),

A.  mając na uwadze, że ożywienie gospodarcze w Unii Europejskiej trwa, lecz ożywienie to jest słabe i nierównomierne między państwami członkowskimi oraz w ich obrębie i jest częściowo stymulowane czynnikami zewnętrznymi o charakterze przejściowym, w tym niską ceną ropy naftowej;

B.  mając na uwadze, że niektóre państwa członkowskie zmagają się z ciągłym problemem bardzo niskich stóp wzrostu;

C.  mając na uwadze, że globalny wzrost gospodarczy spowalnia w związku z niepewną sytuacją na rynkach finansowych niektórych gospodarek wschodzących, co generuje nowe wyzwania strategiczne, do których Unia Europejska musi się odpowiednio dostosować;

D.  mając na uwadze, że Europa wciąż boryka się z problemem poważnej luki inwestycyjne, co znacznie osłabia długoterminowy potencjał wzrostu UE, a nadwyżka na rachunku obrotów bieżących w strefie euro stale rośnie; mając na uwadze, że zadłużenie publiczne i prywatne utrzymuje się na wysokim poziomie w wielu państwach, choć deficyty na rachunku obrotów bieżących zostały ograniczone; mając na uwadze, że kilka państw członkowskich powinno zintensyfikować wysiłki na rzecz wprowadzania znaczących reform strukturalnych;

E.  mając na uwadze, że choć w niektórych państwach członkowskich znacząco ograniczono deficyt obrotów bieżących i jednostkowe koszty pracy, w większości państw członkowskich zadłużenie zagraniczne netto wyrażone jako procent PKB nie uległo zmniejszeniu;

F.  mając na uwadze, że wskaźnik zatrudnienia poprawia się, lecz wciąż nie wystarcza do znacznego ograniczenia bezrobocia, zwłaszcza wśród ludzi młodych i bezrobocia długotrwałego, ani do ograniczenia ubóstwa;

G.  mając na uwadze, że Europa jest obszarem gospodarczym w największym stopniu uzależnionym od importowanych zasobów w porównaniu z konkurentami; mając na uwadze, że stworzenie rzeczywistej gospodarki o obiegu zamkniętym w Europie stanowi warunek przyszłego wzrostu gospodarczego;

H.  mając na uwadze, że kryzys z 2008 r. miał nie tylko charakter cykliczny, ale także strukturalny, co wyjaśnia jego długotrwałe skutki;

I.  mając na uwadze, że swobodny przepływ osób, towarów, usług i kapitału stanowi podstawę trwałego wzrostu gospodarczego na jednolitym rynku Unii Europejskiej;

J.  mając na uwadze, że oszustwa podatkowe, unikanie opodatkowania i agresywne planowanie podatkowe spowodowały bilionowe straty budżetowe z tytułu utraconych przychodów w niektórych państwach członkowskich, z korzyścią dla dużych korporacji, co podważa podstawy solidarności między krajami i uczciwej konkurencji między przedsiębiorstwami;

Kombinacja strategii politycznych

1.  z zadowoleniem przyjmuje pakiet w zakresie rocznej analizy wzrostu gospodarczego na 2016 r. oraz proponowaną kombinację strategii politycznych opartą na inwestycjach, reformach strukturalnych i odpowiedzialności budżetowej, by osiągać wyższe poziomy wzrostu w UE i wzmocnić ożywienie gospodarczego w Europie i pozytywną konwergencję społeczno-gospodarczą; podkreśla, że aby doprowadzić do bardziej zdecydowanego ożywienia gospodarczego oraz osiągnąć długotrwały i powszechny dobrobyt, niezbędne są intensywne działania na szczeblu krajowym na rzecz skutecznego wdrożenia reform strukturalnych oraz silniejsza koordynacja na szczeblu europejskim;

2.  z zadowoleniem przyjmuje poprawę w dziedzinie finansów publicznych, w szczególności stopniowo malejące wskaźniki zadłużenia dla strefy euro i obniżenie nominalnych deficytów budżetowych, zwraca jednak uwagę, że w niektórych państwach członkowskich dług publiczny nadal rośnie przy niskim nominalnym wzrostem PKB i niskiej inflacji, a wciąż dziewięć państw członkowskich objętych jest procedurą nadmiernego deficytu; zwraca uwagę, że wiele państw członkowskich ma zbyt ograniczoną przestrzeń fiskalną, aby poradzić sobie z ewentualnymi nowymi wstrząsami gospodarczymi, a zatem należy rozważyć silniejszą koordynację na szczeblu europejskim, aby wspomóc konsolidację budżetową bez hamowania wzrostu;

3.  zauważa, że konkurencyjność globalna Europy pozostaje ważnym celem i wskazuje na znaczenie reform strukturalnych, inwestycji w badania i rozwój, zasobooszczędności, innowacji zwiększających wydajność oraz zmniejszania nierówności makroekonomicznych; uważa również, że coraz gorsze prognozy światowe wymagają wzmocnienia popytu wewnętrznego w celu zwiększenia odporności gospodarki Europy; jest zaniepokojony w szczególności możliwością spowolnienia globalnego popytu;

4.  uważa, że zaburzenia równowagi makroekonomicznej należałoby rozwiązać poprzez skoordynowane działania z udziałem wszystkich państw członkowskich, wykorzystując odpowiednie reformy i inwestycje; podkreśla, że każde państwo członkowskie musi wywiązać się ze swoich obowiązków w tym kontekście; zauważa, że wysokie nadwyżki na rachunku obrotów bieżących oznacza możliwość zwiększenia popytu wewnętrznego; zwraca uwagę, że wysokie poziomy długu sektorów publicznego i prywatnego stanowią istotny słaby punkt, a odpowiedzialna polityka budżetowa i szybszy wzrost są konieczne, by sprawniej zmniejszać to zadłużenie;

5.  wzywa do dalszych wysiłków mających na celu wspieranie ożywienia gospodarczego, promowanie konwergencji w celu dorównania państwom osiągającym najlepsze wyniki, a także korygowanie zakłóceń równowagi makroekonomicznej, w tym poprzez zwiększanie produktywności i wzmacnianie inwestycji;

6.  wyraża zadowolenie w związku z niewielką poprawą wskaźników rynku pracy, przyznając jednocześnie, że wciąż istnieją znaczne różnice między państwami członkowskimi, a bezrobocie pozostaje na niemożliwych do zaakceptowania wysokich poziomach; podkreśla konieczność opierania się na ostatnich osiągnięciach, także poprzez poprawę jakości miejsc pracy i wydajności; wzywa do podejmowania większych wysiłków na rzecz zwiększenia inwestycji w umiejętności, uczynienia rynków pracy bardziej sprzyjającymi włączeniu społecznemu, tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy oraz zmniejszenia ubóstwa, wykluczenia społecznego i rosnących nierówności w dochodach i majątku, przy jednoczesnym utrzymaniu dyscypliny budżetowej; podkreśla, że wskaźnikom zatrudnienia należy tym nadać takie samo znaczenie, jakie mają dotychczasowe wskaźniki, co umożliwi dogłębną analizę, tak aby zapobiec podejściu bazującemu na dwu kategoriach wskaźników, a wskaźniki te powinny one zostać należycie uwzględnione w polityce UE i wytycznych dla państw członkowskich.

7.  z zadowoleniem przyjmuje odnowienie zintegrowanych wytycznych dotyczących strategii „Europa 2020” oraz wzywa do wzmocnienia roli strategii „Europa 2020” pod względem ukierunkowania europejskiego semestru, zgodnie z celami Traktatu i obowiązującymi przepisami, oraz zapobiegania kolejnemu kryzysowi związanemu z długiem państwowym; podkreśla znaczenie ambitnych strategii politycznych i instrumentów dla zadbania o to, by Europa w najlepszy możliwy sposób wykorzystała transformację energetyczną i cyfrową, w tym dzięki odpowiednim inwestycjom w badania, rozwój i innowacje oraz umiejętności, zmniejszając dystans między Europą a jej głównymi konkurentami światowymi, jeżeli chodzi o łączną produktywność czynników produkcji; uważa, że bardzo ważne jest stawienie czoła nierównościom gospodarczym, które stanowią przeszkodę dla długotrwałego wzrostu gospodarczego; wzywa Komisję, aby uwzględniła ekologiczne reformy podatkowe w zaleceniach dla poszczególnych krajów, również w kontekście odpowiedzialności budżetowej; wzywa do spójnego i całościowego monitorowania konwergencji prowadzącej do najlepszych wyników w realizacji celów strategii „Europa 2020”;

Inwestycje

8.  wzywa do jak najskuteczniejszego wykorzystywania Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych w celu wspierania strategicznych projektów, które nie są finansowane w inny sposób, zgodnie z jego mandatem; wzywa państwa członkowskie i EFIS do ścisłego zaangażowania władz lokalnych i regionalnych w opracowywanie serii projektów i platform inwestycyjnych z pomocą Europejskiego Centrum Doradztwa Inwestycyjnego i europejskiego portalu projektów inwestycyjnych; podkreśla również znaczenie osiągnięcia synergii między EFIS a europejskimi funduszami strukturalnymi i inwestycyjnymi

9.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wykorzystania w całości potencjału europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych zgodnie ze strategią „Europa 2020”, aby wzmocnić spójność i złagodzić rozbieżności na jednolitym rynku, umożliwiając wszystkim regionom wypracowanie przewagi konkurencyjnej i ułatwiając dodatkowe prywatne inwestycje; uważa ponadto, że inwestycje te powinny służyć spójnej polityce przemysłowej oraz powinny być realizowane ze szczególnym naciskiem na tworzenie miejsc pracy wysokiej jakości, zwłaszcza dla osób młodych; podkreśla potrzebę odpowiednich zdolności administracyjnych, aktywnej roli regionów i lepszej koordynacji na wszystkich szczeblach zarządzania i pomiędzy nimi; wzywa do rozważenia ewentualnych dalszych działań politycznych w celu zmniejszenia luki inwestycyjnej w UE;

10.  ma świadomość trwającego procesu zmniejszania udziału finansowania dłużnego w sektorze prywatnym; podkreśla, że wskaźnik inwestycji w Europie jest znacznie poniżej poziomu sprzed kryzysu; w tym kontekście wskazuje na znaczenie szybkiego wdrożenia unii bankowej oraz reformy strukturalnej w sektorze bankowym, a także znaczenie pobudzania inwestycji w akcje MŚP dzięki unii rynków kapitałowych; wzywa do maksymalnego wykorzystywania EFIS i COSME w celu poprawy dostępu MŚP do finansowania; uważa, że większa przewidywalność regulacyjna na jednolitym rynku zwiększyłyby zaufanie inwestorów;

11.  podkreśla potrzebę większych inwestycji w kapitał ludzki, przede wszystkim edukacji i innowacji, również w kontekście reform rynku pracy; podkreśla przede wszystkim potrzebę poprawy krajowych systemów oświaty, kształcenia zawodowego i systemów uczenia się przez całe życie oraz dostosowania ich do nowego zapotrzebowania na umiejętności i wiedzę na rynku pracy w UE; podkreśla, że wszystkie te czynniki uruchomią innowacje jako kluczowy motor wzrostu, wydajności i konkurencyjności; wzywa państwa członkowskie, aby w związku z tym zwiększyć wydajność inwestycji publicznych;

12.  z zadowoleniem przyjmuje profile inwestycyjne dla poszczególnych krajów pokazujące niektóre z największych wyzwań dla inwestycji w różnych państwach członkowskich; zwraca się do Komisji i państw członkowskich, by zadbały o udział rządów wszystkich szczebli i odpowiednich podmiotów w określaniu przeszkód utrudniających inwestycje, koncentrując się przede wszystkim na rynku wewnętrznym, osłabionym popycie krajowym i reformach strukturalnych, a także na udostępnianiu odpowiednich instrumentów łączących finansowanie publiczne i prywatne; zwraca uwagę na znaczenie utrzymania wysokiego poziomu inwestycji produkcyjnych dla trwałego procesu nadrabiania zaległości gospodarczych między państwami członkowskimi; zauważa, że należy znaleźć w każdym kraju odpowiednią równowagę między wydatkami bieżącymi, długoterminową stabilnością finansów publicznych oraz inwestycjami w potencjał wzrostu gospodarczego oraz że jednolity rynek i instrumenty UE, takie jak EFIS i europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne mają do odegrania ważną rolę we wspieraniu zdrowego poziomu inwestycji; podkreśla, że niskie inwestycje publiczne w badania naukowe i innowacje w kilku krajach mogą przytrzymać te kraje w pułapce średniego dochodu;

Reformy strukturalne

13.  uważa, że po długim okresie dostosowań makroekonomicznych należy skupić się na reformach strukturalnych oraz inwestycjach mających na celu wzmocnienie potencjału wzrostu opartego na miejscach pracy wysokiej jakości i wydajności, promowaniu uczciwych, skutecznych, wydajnych i stabilnych fiskalnie systemów opieki społecznej oraz propagowaniu zrównoważonej zmiany gospodarek państw członkowskich na rzecz bardziej racjonalnego wykorzystywania zasobów;

14.  wzywa do reformy rynków produktów i usług oraz rynków pracy, także w powiązaniu z systemami emerytalnymi, oraz do lepszego stanowienia prawa, co sprzyja innowacji, tworzeniu miejsc pracy i dobrobytowi oraz sprawiedliwej konkurencji bez osłabienia ochrony konsumentów;

15.  podkreśla znaczenie większej zasobooszczędności i efektywności energetycznej, osiąganej m.in. poprzez rozwój gospodarki o obiegu zamkniętym; podkreśla znaczenie dalszego rozwoju prawdziwej unii energetycznej w oparciu o solidarność, efektywność i różnorodność, pamiętając również o lokalnych źródłach energii, w tym energii odnawialnej; wzywa Komisję do uwzględnienia tych zagadnień w zaleceniach dla poszczególnych krajów, gdzie są one najbardziej istotne dla konkurencyjności i trwałego wzrostu gospodarczego;

16.  wzywa do podjęcia dalszych kroków ku stymulowaniu tworzenia miejsc pracy oraz budowie odpornych rynków pracy o ograniczonej segmentacji; zwraca uwagę na znaczenie zrównoważonych i skutecznych siatek bezpieczeństwa socjalnego, przypomina, że ważnym czynnikiem zachowania zrównoważonego charakteru systemów emerytalnych jest zagwarantowanie wysokiego poziomu zatrudnienia;

17.  podkreśla zapotrzebowanie na nowoczesną, efektywną i przyjazną obywatelom administrację publiczną na wszystkich szczeblach władz, jak również skutecznych i przejrzystych przepisów dotyczących zamówień publicznych; podkreśla znaczenie podejmowania dalszych działań na rzecz prawdziwej e-administracji w państwach członkowskich i między nimi; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zidentyfikowania i naprawy niedociągnięć w administracjach państw członkowskich i Komisji, które mogą być szkodliwe w sytuacjach kryzysowych;

18.  wzywa do zwiększenia dystansu między opodatkowaniem a pracą, do określenia na szczeblu krajowym, przy jednoczesnym zapewnieniu trwałości systemów ochrony socjalnej;

19.  odnotowuje wniosek dotyczący programu wspierania reform strukturalnych, który ma na celu wzmocnienie wdrożenia w państwach członkowskich reform sprzyjających wzrostowi gospodarczemu i który ma zostać poddany pod dyskusję w ramach zwykłej procedury ustawodawczej; przypomina, że to państwa członkowskie są odpowiedzialne za wdrożenie reform strukturalnych;

Odpowiedzialność budżetowa

20.  ponownie podkreśla potrzebę prowadzenia odpowiedzialnej, sprzyjającej wzrostowi polityki budżetowej, dbania o zdolność obsługi zadłużenia i uwzględnianie cyklu koniunkturalnego i luk inwestycyjnych, przy jednoczesnym poszanowaniu praw socjalnych obywateli; przypomina, że bardzo wysokie zadłużenie niektórych państw członkowskich stanowi poważne ryzyko w przypadku ewentualnych przyszłych wstrząsów w strefie euro; podkreśla, że starania na rzecz zwiększenia odporności finansów publicznych i pobudzenia wzrostu gospodarczego należy zintensyfikować w krajach posiadających wysoki stosunek długu do PKB w celu wprowadzenia długu publicznego na trwałą ścieżkę spadkową;

21.  domaga się wdrożenia paktu stabilności i wzrostu przy pełnym wykorzystaniu istniejących w nim klauzul elastyczności, zgodnie z komunikatem Komisji z dnia 13 stycznia 2015 r. (COM(2015)0012), m.in. w celu wsparcia większych inwestycji i reform strukturalnych oraz uporania się z zagrożeniami dla bezpieczeństwa i napływem uchodźców;

22.  podkreśla potrzebę usprawnienia poboru podatków, zwalczania oszustw podatkowych i uchylania się od opodatkowania, wdrożenia działań przeciwko agresywnemu planowaniu podatkowemu i rajom podatkowym, a także lepszej koordynacji polityki podatkowej w UE; apeluje o skuteczne i przejrzyste systemy podatkowe, aby zwiększyć pobór podatków, zapobiec unikaniu opodatkowania i zwalczać przestępczość zorganizowaną; uważa w związku z tym, że organy podatkowe i celne powinny dysponować wystarczającym zasobami ludzkimi, materialnymi i finansowymi;

23.  wspiera racjonalne i ukierunkowane na konkretne kraje wysiłki zmierzające do poprawy jakości i efektywności wydatków publicznych oraz do wzmocnienia sprzyjającego wzrostowi charakteru tych wydatków, w szczególności za pomocą przekształcenia nieproduktywnych wydatków w inwestycje pobudzające wzrost gospodarczy, przy czym świadczenie podstawowych usług publicznych i socjalnych musi pozostać niezagrożone;

Zwrócenie szczególnej uwagi na strefę euro

24.  z zadowoleniem przyjmuje zalecenie w sprawie polityki gospodarczej strefy euro – zaproponowane przez Komisję sześć miesięcy przed zalecaniami dla poszczególnych krajów – jako krok w kierunku wzmocnienia koordynacji polityki w następstwie sprawozdania pięciu przewodniczących oraz odpowiednich rezolucji Parlamentu Europejskiego;

25.  podkreśla, że z uwagi na wysoki stopień współzależności w strefie euro i jednolitość jej polityki pieniężnej strefa euro stanowi jednostkę ekonomiczną, w której należy promować konwergencję prowadzącą do dorównania państwom osiągającym najlepsze wyniki i wspierać ją w drodze silniejszej koordynacji krajowych strategii politycznych; podkreśla, że ważne jest, by wszystkie rządy krajowe nasiliły działania w celu wdrożenia w ich państwach członkowskich reform gospodarczych i inwestycji niezbędnych do zmniejszenia zakłóceń równowagi makroekonomicznej oraz do zapobieżenia wystąpieniu w pozostałych państwach członkowskich negatywnych efektów mnożnikowych wynikających z krajowych strategii politycznych; wzywa zatem do przeprowadzenia dogłębnej oceny tych zakłóceń równowagi makroekonomicznej i efektów mnożnikowych, uzupełniającej ocenę konkretnych zagrożeń występujących w poszczególnych krajach oraz dialog makroekonomiczny; domaga się pełnej spójności zalecenia dla strefy euro z zaleceniami dla poszczególnych krajów;

26.  z zadowoleniem przyjmuje zwrócenie większej uwagi na kurs polityki budżetowej strefy euro w ujęciu zbiorczym, co nie odwraca uwagi od obowiązków poszczególnych państw członkowskich; przypomina, że jeśli chodzi o procedurę nadmiernego deficytu, deficyt budżetowy w jednym państwie członkowskim nie może być zrównoważony nadwyżką budżetową w innym; apeluje o regularne sprawdzanie, czy kurs polityki budżetowej w ujęciu zbiorczym jest odpowiedni, zważywszy na istniejącą lukę inwestycyjną;

27.  popiera zalecenie dotyczące zróżnicowania bodźców fiskalnych w poszczególnych państwach członkowskich z uwzględnieniem ich odnośnych stanowisk w odniesieniu do wymogów paktu stabilności i wzrostu oraz potrzeb w zakresie stabilizacji, a także efektów mnożnikowych; zauważa, że dla wielu państw członkowskich oznacza to kontynuację sprzyjającej wzrostowi konsolidacji budżetowej; zauważa z drugiej strony, że w niektórych państwach powiększa się przestrzeń fiskalna w odniesieniu do wymogów paktu stabilności i wzrostu, co można by wykorzystać na obecnym etapie do wsparcia gospodarki krajowej;

28.  zauważa, że o ile wysoka nadwyżka na rachunku obrotów bieżących strefy euro to pomyślna oznaka wskazująca na zewnętrzną konkurencyjność strefy euro, to jej obecny poziom odzwierciedla także brak inwestycji wewnętrznych, co wywiera niekorzystny wpływ na wzrost gospodarczy i zatrudnienie; uważa, że silniejszy popyt wewnętrzny byłby lepszy dla trwałego wzrostu strefy euro, także z globalnego punktu widzenia; zdaje sobie sprawę, że nadwyżka na rachunku obrotów bieżących niektórych państw członkowskich idzie w parze z pozytywnym efektem mnożnikowym w całym łańcuchu wartości, co może przynieść wielorakie korzyści innym państwom członkowskim; dostrzega również rolę jednej waluty we wspieraniu bardziej konkurencyjnych krajów w utrzymaniu wysokich nadwyżek względem reszty świata; z zadowoleniem przyjmuje zawarte w zimowej prognozie Komisji z 2016 r. ustalenie, że głównym czynnikiem pobudzającym wzrost gospodarczy w niektórych państwach członkowskich w 2015 r. był popyt wewnętrzny; uważa, że ważne jest, aby państwa członkowskie z większą nadwyżką na rachunku obrotów bieżących nadal zwiększały swój popyt wewnętrzny z korzyścią własną i ogółu; jednocześnie wzywa mniej konkurencyjne państwa członkowskie, by skutecznie wdrażały reformy strukturalne i wysokiej jakości inwestycje w celu modernizacji swoich gospodarek i stworzenia stabilnego otoczenia biznesu dla długoterminowych inwestycji zgodnie ze strategią „Europa 2020”; uważa to, a nie dewaluację wewnętrzną osłabiającą popyt i spowalniającą wzrost gospodarczy w strefie euro, za najlepszą drogę do zmniejszenia zakłóceń równowagi makroekonomicznej w państwach członkowskich;

29.  podkreśla potrzebę wspierania rzeczywistej konwergencji gospodarczej i społecznej stymulowanej wzrostem produktywności i czynnikami pozakosztowymi; podkreśla, że ważne jest, by wszystkie państwa członkowskie skutecznie wdrożyły reformy strukturalne, poprawiły jakość wydatków publicznych oraz posiadały zdolności inwestycyjne w celu umożliwienia zrównoważonego i trwałego wzrostu gospodarczego, który jest niezwykle istotny również dla obniżenia stosunku długu do PKB; przyznaje, że wysokie zadłużenie sektora publicznego i prywatnego znacznie ogranicza zdolności inwestycyjne i tym samym spowalnia wzrost;

30.  przypomina, że ustalanie wynagrodzeń to jeden z elementów niezależnych rokowań zbiorowych oraz wzywa właściwe podmioty, by zadbały o odpowiedzialne i sprzyjające wzrostowi gospodarczemu kształtowanie wynagrodzeń, które powinny odzwierciedlać wzrost produktywności; w szczególności wzywa właściwe podmioty w państwach, w których występują deficyty na rachunkach obrotów bieżących lub rachunki są prawie zrównoważone, by kontynuowały działania na rzecz zwiększenia produktywności i utrzymania konkurencyjności; jednocześnie wzywa właściwe podmioty w państwach z wysoką nadwyżką, by wykorzystały nadwyżki oszczędności na wsparcie popytu wewnętrznego i inwestycji;

31.  wzywa do podjęcia środków zapobiegających „równaniu w dół” w zakresie opodatkowania i standardów socjalnych, które prowadzi do wzrostu nierówności; przypomina o potrzebie utrzymania konkurencyjności międzynarodowej, której podstawę stanowią produktywność i pozytywna konwergencja; z zadowoleniem przyjmuje zwrócenie większej uwagi w tabeli wskaźników dotyczącej zakłóceń równowagi makroekonomicznej na trzy wskaźniki związane z zatrudnieniem oraz zwraca się do Komisji, by nadała im takie samo znaczenie jak innym wskaźnikom; uważa również, że w wytycznych polityki należy właściwie uwzględniać analizę istniejącej tabeli wyników zawierającej najważniejsze wskaźniki zatrudnienia i wskaźniki społeczne oraz istotne wskaźniki dotyczące efektywnego gospodarowania zasobami;

32.  odnotowuje konkluzje Rady Europejskiej z grudnia 2015 r. dotyczące unii gospodarczej i walutowej oraz wzywa Komisję, by jak najszybciej przystąpiła do opracowania środków długoterminowych;

Skuteczniejszy europejski semestr z większą demokratyczną rozliczalnością

33.  ubolewa z powodu słabych wyników wdrażania zaleceń dla poszczególnych krajów i uważa, że aby poprawić wdrażanie, należy lepiej określić jasno sformułowane priorytety na poziomie europejskim, a także zintensyfikować prawdziwą debatę publiczną oraz zwiększyć wolę polityczną i zaangażowanie na poziomie krajowym, co zaowocuje wzrostem znaczenia i odpowiedzialności krajowej; z zadowoleniem przyjmuje zatem wizyty członków Komisji w państwach członkowskich w celu przedyskutowania procesu europejskiego semestru i związanych z nim dokumentów;

34.  wzywa do zachowania odpowiedniej równowagi między wydawaniem zaleceń dla poszczególnych krajów skupiających się na kluczowych priorytetach a zagwarantowaniem, że podejmują one wszystkie najważniejsze wyzwania, w tym konieczność zapobieżenia nawrotowi kryzysu zadłużeniowego oraz zwiększenia konkurencyjności, wzrostu i zatrudnienia, z uwzględnieniem celów strategii „Europa 2020”;

35.  z zadowoleniem przyjmuje debatę plenarną w dniu 15 grudnia 2015 r. z udziałem przewodniczących Komisji i Eurogrupy dotyczącą projektu zalecenia dla strefy euro i postuluje, aby w toku europejskiego semestru regularnie organizowano takie debaty plenarne; uważa, że takie debaty wzmacniają i uzupełniają dotychczasowy dialog demokratyczny, zwłaszcza dialog gospodarczy, i pomagają zwiększyć rozliczalność władzy wykonawczej;

36.  podkreśla, że wiosenne posiedzenie Rady Europejskiej powinno nadal stanowić najważniejszy etap procesu definiowania priorytetów politycznych; z zadowoleniem przyjmuje dyskusję z Komisją na posiedzeniu plenarnym na temat priorytetów rocznej analizy wzrostu gospodarczego przed jej przyjęciem i po przyjęciu; przypomina, że ustalanie polityki gospodarczej dla państw członkowskich według zaleceń Rady to akt wykonawczy, który musi być poddany demokratycznej kontroli Parlamentu Europejskiego i przedyskutowany przez Parlament; w związku z tym wzywa Radę, by przyjmowała zalecenia dla strefy euro i konkluzje na temat pakietu dotyczącego rocznej analizy wzrostu gospodarczego po umożliwieniu Parlamentowi wyrażenia opinii w ich sprawie; potwierdza, że jest zdecydowany szybko rozpatrzyć te dokumenty i zająć stanowisko na długo przed wiosennym posiedzeniem Rady Europejskiej; z zadowoleniem przyjmuje wystosowane do Parlamentu Europejskiego zaproszenie dla jego przewodniczącego do przedstawienia stanowiska Parlamentu na wiosennym posiedzeniu Rady Europejskiej; wskazuje ponadto, że traktat wymaga informowania Parlamentu Europejskiego o przyjętych przez Radę zaleceniach, a także o wynikach wielostronnego nadzoru;

37.  podkreśla znaczenie, jakie ma przeprowadzanie w parlamentach narodowych debat na temat sprawozdań dotyczących poszczególnych krajów i zaleceń dla poszczególnych krajów, a także głosowań nad krajowymi programami reform oraz krajowymi programami konwergencji lub stabilności; wzywa państwa członkowskie, aby korzystając z wczesnej publikacji sprawozdań dotyczących poszczególnych krajów, w ustrukturyzowany sposób angażowały partnerów społecznych, władze lokalne i regionalne oraz inne istotne zainteresowane strony; podkreśla niezastąpioną rolę partnerów społecznych w ustalaniu wynagrodzeń oraz żywotną rolę, jaką powinni oni odgrywać w szerokich dyskusjach gospodarczych, zwłaszcza gdy chodzi o propagowanie produktywności; postuluje ponadto ściślejszą współpracę parlamentów narodowych z Parlamentem Europejskim;

38.  wzywa Komisję do rozpoczęcia negocjacji dotyczących porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie zarządzania gospodarczego; utrzymuje, że to porozumienie międzyinstytucjonalne powinno zapewniać – w ramach traktatów – taką strukturę europejskiego semestru, która umożliwiałaby merytoryczną i regularną kontrolę parlamentarną tego procesu, w szczególności, jeśli chodzi o priorytety rocznej analizy wzrostu gospodarczego i zalecenia dla strefy euro;

Polityka budżetowa

39.  ubolewa nad brakiem zadowalającego efektu dźwigni ze względu na skromne rozmiary budżetu UE, a jednocześnie brak możliwości zmiany systemu zasobów własnych, oraz nad brakiem spójności między prognozami gospodarczymi, priorytetami polityki gospodarczej a procesem opracowywania budżetów rocznych i wieloletnich;

40.  zauważa, że budżet UE ma bezpośredni udział w osiągnięciu dwóch spośród trzech celów rocznej analizy wzrostu gospodarczego na rok 2016 (ożywienie inwestycji, kontynuacja reform strukturalnych oraz prowadzenie odpowiedzialnej, uczciwej i zgodnej z podjętymi zobowiązaniami polityki budżetowej); z zadowoleniem przyjmuje propozycję Komisji, by przeznaczyć fundusze UE na pomoc techniczną służącą wspieraniu reform strukturalnych;

41.  uważa, że dzięki ustanowieniu zasobów własnych oraz racjonalizacji wydatków budżet UE mógłby przyczynić się do odciążenia budżetów krajowych i wsparcia wysiłków na rzecz konsolidacji budżetowej; jest głęboko przekonany, że większa różnorodność form zarządzania środkami publicznymi na poziomie Unii umożliwiłaby uzyskanie oszczędności skali, a tym samym zmniejszenie wydatków, na przykład w obszarze dyplomacji i wojskowości, nie podważając przy tym zasady zarządzania dzielonego, zwłaszcza w przypadku funduszy strukturalnych;

42.  przypomina że zgodnie z prawem budżet UE nie może wykazać deficytu; stwierdza, że państwa członkowskie czynią z budżetu UE zmienną dostosowawczą budżetów krajowych;

43.  podkreśla, że ściślejsza integracja w strefie euro jest niezbędna do ukończenia procesu tworzenia unii gospodarczej i walutowej (UGW) oraz że unia budżetowa stanowi jeden z fundamentów prawidłowego funkcjonowania euro;

44.  apeluje, by w stanowisku Parlamentu dotyczącym strefy euro i jej możliwości budżetowych uwzględnić wnioski ze sprawozdania z własnej inicjatywy w sprawie możliwości budżetowych strefy euro, które zostanie przygotowane w 2016 r.;

45.  wzywa Komisję do dokonania przeglądu wieloletnich ram finansowych (WRF) przewidzianego w porozumieniu politycznym zawartym między Parlamentem, Komisją i Radą w czerwcu 2013 r.; podkreśla, że kryzysy finansowe i humanitarne, które dotknęły UE w latach 2009–2014, uwypukliły nieadekwatność obecnych WRF; podkreśla ponadto konieczność przeprowadzenia dogłębnej reformy programowania finansowego UE, która we właściwy sposób uwzględni cele, finansowanie i czas trwania dostępnych instrumentów;

Polityka ochrony środowiska naturalnego, zdrowia publicznego i bezpieczeństwa żywności

46.  podkreśla, że jeżeli reforma prawodawstwa dotyczącego odpadów i plan działania dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym mają przyspieszyć przejście gospodarki europejskiej na model o obiegu zamkniętym, należy koniecznie włączyć odnośne zalecenia do procesu europejskiego semestru w celu pobudzenia konkurencyjności, tworzenia miejsc pracy i osiągnięcia trwałego wzrostu; zaleca, aby zasady gospodarki o obiegu zamkniętym były włączane do zaleceń dla poszczególnych krajów;

47.  ponownie podkreśla potrzebę stworzenia ram podatkowych sprzyjających opracowywaniu zrównoważonej polityki i zgodnych z zasadą „zanieczyszczający płaci”, a tym samym odpowiedniego ożywienia inwestycji w efektywne gospodarowanie zasobami, modernizację procesów produkcji i wytwarzanie trwalszych i łatwiejszych do naprawienia produktów; przypomina o potrzebie odejścia od szkodliwych dla środowiska dotacji, w tym paliw kopalnych, oraz przejścia z opodatkowania pracy na podatki związane z zanieczyszczeniem środowiska;

48.  uważa, że w ramach semestru europejskiego należy dokonać oceny funkcjonowania i stabilności systemów opieki zdrowotnej oraz popiera zwrot w kierunku podejścia opartego na wynikach, a także zwrócenie szczególnej uwagi na zapobieganie chorobom i promocję zdrowia; wzywa Komisję do opracowania – we współpracy ze wszystkimi zainteresowanymi stronami – narzędzi służących monitorowaniu wyników w obszarze zdrowia, pomiarowi dostępu do wysokiej jakości opieki zdrowotnej oraz zwiększeniu przejrzystości kosztów badań medycznych, aby zmniejszyć różnice społeczne i nierówności w obszarze zdrowia wewnątrz państw członkowskich i między nimi; wzywa Komisję do uwzględnienia w zaleceniach dla poszczególnych krajów długoterminowych skutków zdrowotnych i budżetowych wywieranych przez środki dotyczące programów z zakresu profilaktyki;

49.  podkreśla wagę zrównoważonego charakteru sektora opieki zdrowotnej, który odgrywa ważną rolę w gospodarce ogólnej, gdyż pracuje w nim 8% całkowitej siły roboczej w Europie, a sektor ten wytwarza 10% PKB Unii Europejskiej, a także podkreśla, że ważne jest, by sektor ten był w stanie zapewnić wszystkim obywatelom równy dostęp do usług opieki zdrowotnej, ponieważ zdrowie jest jednym z kluczowych czynników stabilności, zrównoważonego charakteru i dalszego rozwoju państw członkowskich oraz ich gospodarek;

Polityka regionalna

50.  zauważa, że inwestycje unijne są istotne dla regionów słabiej rozwiniętych oraz że ważne jest, by zadbać o ich zdolność przyciągania dalszych inwestycji i w ten sposób wspierać spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną;

51.  zauważa powiązania między celami procesu europejskiego semestru a programowaniem europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na lata 2014–2020, które znajdują odzwierciedlenie w umowach partnerstwa; dlatego uważa, że po reformie w latach 2014–2020 instrumenty polityki spójności mogą odegrać bardzo ważną rolę we wdrażaniu odnośnych zaleceń dla poszczególnych krajów, wspierając w ten sposób reformy strukturalne i przyczyniając się do osiągnięcia strategicznych celów UE oraz do skutecznego wdrożenia umów partnerstwa; zwraca jednak uwagę na wieloletni i długoterminowy charakter programów i celów europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w przeciwieństwie do rocznego cyklu europejskiego semestru oraz na potrzebę koordynacji priorytetów Unii Europejskiej, potrzeb krajowych, potrzeb regionalnych i potrzeb lokalnych;

o
o   o

52.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, rządom państw członkowskich, parlamentom narodowym oraz Europejskiemu Bankowi Centralnemu.

(1) Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 12.
(2) Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 41.
(3) Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 8.
(4) Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 33.
(5) Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 25.
(6) Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 1.
(7) Dz.U. L 140 z 27.5.2013, s. 11.
(8) Dz.U. L 140 z 27.5.2013, s. 1.
(9) Dz.U. L 192 z 18.7.2015, s. 27.
(10) Dz.U. L 268 z 15.10.2015, s. 28.
(11) Dz.U. L 169 z 1.7.2015, s. 1.
(12) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0238.
(13) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0408.
(14) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0469.


Europejski semestr na rzecz koordynacji polityki gospodarczej: zatrudnienie i aspekty społeczne w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na 2016 r.
PDF 520kWORD 205k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie europejskiego semestru na rzecz koordynacji polityki gospodarczej: zatrudnienie i aspekty społeczne w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na 2016 r. (2015/2330(INI))
P8_TA(2016)0059A8-0031/2016

Parlament Europejski,

—  uwzględniając art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

—  uwzględniając art. 145, 148, 152 oraz art. 153 ust. 5 TFUE,

–  uwzględniając art. 174 TFUE,

—  uwzględniając art. 349 TFUE określający specjalny status regionów najbardziej oddalonych,

—  uwzględniając dyrektywę Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącą Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE) oraz Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP),

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej tytuł IV (Solidarność),

—  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 listopada 2015 r. zatytułowany „Roczna analiza wzrostu gospodarczego na 2016 r. – Stabilizacja ożywienia gospodarczego i sprzyjanie konwergencji” (COM(2015)0690),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 26 listopada 2015 r. przedkładane w ramach mechanizmu ostrzegania (2016 r.) (COM(2015)0691),

–  uwzględniając zalecenie Komisji w sprawie zalecenia Rady z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie polityki gospodarczej w strefie euro (COM(2015)0692),

–  uwzględniając projekt wspólnego sprawozdania o zatrudnieniu Komisji i Rady z dnia 26 listopada 2015 r. towarzyszącego komunikatowi Komisji w sprawie rocznej analizy wzrostu gospodarczego na 2016 r. (COM(2015)0700),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 października 2015 r. w sprawie działań na rzecz dokończenia budowy unii gospodarczej i walutowej (COM(2015)0600),

–  uwzględniając wniosek Komisji w sprawie decyzji Rady z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie wytycznych dotyczących polityk zatrudnienia państw członkowskich (COM(2015)0098) i stanowisko Parlamentu z dnia 8 lipca 2015 r. w tej sprawie(1),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 stycznia 2015 r. zatytułowany „Optymalne wykorzystanie elastyczności przewidzianej w obowiązujących postanowieniach paktu stabilności i wzrostu” (COM(2015)0012),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 listopada 2014 r. zatytułowany „Plan inwestycyjny dla Europy” (COM(2014)0903),

—  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 4 kwietnia 2014 r. w sprawie skutecznych, dostępnych i odpornych systemów opieki zdrowotnej (COM(2014)0215),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 2 października 2013 r. zatytułowany „Wzmocnienie społecznego wymiaru unii gospodarczej i walutowej” (COM(2013)0690),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 lutego 2013 r. zatytułowany „Inwestycje społeczne na rzecz wzrostu i spójności, w tym wdrażanie Europejskiego Funduszu Społecznego na lata 2014–2020” (COM(2013)0083),

—  uwzględniając zalecenie Komisji z dnia 20 lutego 2013 r. zatytułowane „Inwestowanie w dzieci: przerwanie cyklu marginalizacji” (C(2013)0778),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 18 kwietnia 2012 r. zatytułowany „W kierunku odnowy gospodarczej sprzyjającej zatrudnieniu” (COM(2012)0173),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 grudnia 2011 r. zatytułowany „Inicjatywa »Szanse dla młodzieży«” (COM(2011)0933),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 16 grudnia 2010 r. zatytułowany „Europejska platforma współpracy w zakresie walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym: europejskie ramy na rzecz spójności społecznej i terytorialnej” (COM(2010)0758) i rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 15 listopada 2011 r. w tej sprawie(2),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 marca 2010 r. zatytułowany: „Europa 2020 – Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020),

—  uwzględniając komunikat pt. „Strategia na rzecz równości kobiet i mężczyzn 2010–2015” oraz późniejszy dokument zatytułowany „Strategiczne zaangażowanie na rzecz równości płci w latach 2016–2019”, który odnosi się w szczególności do zatrudnienia i niezależności ekonomicznej kobiet,

—  uwzględniając zalecenie Komisji 2008/867/WE z dnia 3 października 2008 r. w sprawie aktywnej integracji osób wykluczonych z rynku pracy,

—  uwzględniając sprawozdanie pięciu przewodniczących z dnia 22 czerwca 2015 r. zatytułowane „Dokończenie budowy europejskiej unii gospodarczej i walutowej”,

—  uwzględniając konkluzje Rady w sprawie propagowania gospodarki społecznej jako siły napędowej rozwoju gospodarczego i społecznego w Europie (13414/15),

—  uwzględniając sprawozdanie Komitetu Ochrony Socjalnej z 2014 r. zatytułowane „Odpowiednia ochrona socjalna wobec potrzeb w zakresie opieki długoterminowej w starzejącym się społeczeństwie”,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 listopada 2015 r. w sprawie zmniejszenia nierówności ze szczególnym uwzględnieniem ubóstwa dzieci(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 października 2015 r. w sprawie polityki spójności i przeglądu strategii „Europa 2020”(4),

–  uwzględniając pytanie wymagające odpowiedzi ustnej O-000121/2015 – B8–1102/2015 skierowane do Rady i związaną z nim rezolucję z dnia 29 października 2015 r. w sprawie zalecenia Rady w sprawie integracji osób długotrwale bezrobotnych na rynku pracy(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 września 2015 r. w sprawie przedsiębiorczości społecznej i innowacji społecznych w zwalczaniu bezrobocia(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie europejskiego semestru na rzecz koordynacji polityki gospodarczej: zatrudnienie i aspekty społeczne w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na 2015 r.(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie zatrudnienia i społecznych aspektów strategii „Europa 2020”(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie zatrudnienia młodzieży(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie sposobu, w jaki Unia Europejska może przyczynić się do zapewnienia warunków sprzyjających działalności przedsiębiorstw i ich powstawaniu w celu tworzenia miejsc pracy(10),

—  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie strategii UE na rzecz przeciwdziałania bezdomności(11),

—  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie gospodarki społecznej(12),

—  uwzględniając rezolucję ustawodawczą z dnia 2 lutego 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie utworzenia europejskiej platformy na rzecz usprawnienia współpracy w zakresie zapobiegania pracy nierejestrowanej i zniechęcania do niej(13),

—  uwzględniając przyjęte przez Komitet do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych ONZ wnioski końcowe dotyczące wstępnego sprawozdania Unii Europejskiej (wrzesień 2015 r.),

—  uwzględniając sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 3/2015 pt. „Europejska gwarancja dla młodzieży: rozpoczęto wdrażanie, lecz wciąż istnieją zagrożenia”(14),

—  uwzględniając publikację Eurostatu z kwietnia 2015 r. w sprawie bezrobocia w regionach Unii Europejskiej,

—  uwzględniając kwartalny przegląd sytuacji społecznej i zatrudnienia w UE z marca 2015 r.(15),

—  uwzględniając dokument roboczy OECD z dnia 9 grudnia 2014 r. zatytułowany „Trends in Income Inequality and its Impact on Economic Growth” [Tendencje w poziomie nierówności dochodów i ich wpływ na wzrost gospodarczy],

—  uwzględniając piąte i szóste wydanie europejskiego badania warunków pracy (2010 i 2015)(16),

—  uwzględniając sprawozdanie Eurofound z dnia 16 lutego 2016 r. dotyczące roli partnerów społecznych w procesie europejskiego semestru,

—  uwzględniając sprawozdanie Eurofound z dnia 17 czerwca 2014 r. zatytułowane „Zmiany w ramach mechanizmów ustalania płac w kontekście kryzysu i nowych zasad zarządzania gospodarką UE”,

—  uwzględniając debatę z przedstawicielami parlamentów państw członkowskich na temat priorytetów europejskiego semestru na 2016 r.,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8-0031/2016),

A.  mając na uwadze, że od drugiej połowy 2013 r. stopa bezrobocia powoli się zmniejsza, jednak nie na tyle, aby ograniczyć bezrobocie i ubóstwo, pomimo podjęcia pewnych korzystnych działań makroekonomicznych oraz reform strukturalnych; mając na uwadze, że w wielu państwach członkowskich bezrobocie wciąż jest zbyt wysokie, gdyż obecnie dotyka 9,9 % aktywnych obywateli, tj. 23 mln Europejczyków, z których połowa to osoby długotrwale bezrobotne, a w strefie euro ponad 10 %, czyli nadal znacznie powyżej poziomów z 2008 r.; mając na uwadze, że podkreśla to podstawowe znaczenie uwzględnienia specjalnych okoliczności makroekonomicznych i potrzebę dalszych społecznie sprawiedliwych reform strukturalnych, których skutki społeczne należy ocenić przed wejściem tych reform w życie;

B.  mając na uwadze, że rozpoczyna się obecnie trzeci rok ożywienia gospodarczego – prognoza wzrostu na 2016 r. wynosi 2 % dla UE-28 i 1,8 % dla strefy euro, ożywienie jest jednak nierównomierne, zarówno miedzy poszczególnymi państwami członkowskimi, jak w samych państwach członkowskich, i jest częściowo wynikiem czynników tymczasowych, takich jak stale malejące ceny energii, co zwiększa siłę nabywczą w przypadkach, gdzie ma to wpływ na gospodarkę realną; mając na uwadze, że wskazuje to na większy potencjał UE w zakresie stymulowania ożywienia gospodarczego, tak aby było ono trwałe w perspektywie średnioterminowej, w szczególności w obecnej sytuacji niepewności w gospodarce światowej;

C.  mając na uwadze, że konsolidacja budżetowa w UE-28 poprawia się – deficyt budżetu ogólnego zmniejszył się z 4,5 % w 2011 r. do 2,5 % w 2015 r.;

D.  mając na uwadze, że – jak stwierdziła Komisja Europejska(17) – wciąż utrzymują się różnice między państwami członkowskimi i w samych państwach członkowskich, a sytuacja społeczna nadal wskazuje na dalsze rozbieżności w całej UE, które hamują wzrost, zatrudnienie i spójność; mając na uwadze, że społeczeństwa charakteryzujące się wysokim poziomem równości i inwestycji w ludzi radzą sobie lepiej pod względem wzrostu gospodarczego i trwałości zatrudnienia;

E.  mając na uwadze, że stopa bezrobocia osób młodych w UE wynosi 22,6 %, przy czym w 2014 r. 12,3 % młodych osób nie kształciło się, nie pracowało ani nie szkoliło się (NEET), w związku z czym grupa ta pozostaje zagrożona wykluczeniem z rynku pracy, co pociąga za sobą utratę umiejętności i kapitału ludzkiego; mając na uwadze, że przyczynia się to do braku indywidualnej autonomii i zagraża integracji społecznej; mając na uwadze, że na państwach członkowskich spoczywa główna odpowiedzialność za rozwiązanie problemu bezrobocia wśród ludzi młodych przez opracowanie i wdrożenie ramowych uregulowań dla rynku pracy, systemów edukacji i szkoleń oraz aktywnej polityki wobec rynku pracy;

F.  mając na uwadze, że stopa zatrudnienia w UE-28 wzrosła o 0,8 %, a w strefie euro o 0,4 %, przy czym istnieją znaczne różnice między państwami członkowskimi, a w pięciu krajach stopa zatrudnienia zmniejszyła się o co najmniej pięć punktów procentowych w latach 2009-2014; mając na uwadze, że w 2014 r. liczba samozatrudnionych rosła w tym samym tempie co zatrudnienie, a od 2013 r. ogólny wzrost zatrudnienia był napędzany głównie wzrostem umów na czas określony, choć i tu istnieją znaczne różnice pomiędzy państwami członkowskimi; mając na uwadze, że kraje europejskie różnią się od siebie, jeżeli chodzi o poziom bezrobocia i jego skutki społeczne; mając na uwadze, że w celu uniknięcia bezrobocia wielu młodych ludzi zapisuje się na dodatkowe studia wyższe lub opuszcza swój kraj rodzinny, aby szukać zatrudnienia w innych państwach członkowskich; mając na uwadze, że oba te przypadki nie są ujmowane w krajowych statystykach dotyczących bezrobocia wśród ludzi młodych;

G.  mając na uwadze, że stopa zatrudnienia wśród kobiet (63,5 % w maju 2015 r.) pozostaje grubo poniżej głównego celu strategii „Europa 2020” (75 %), a odsetek kobiet zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin wciąż jest wysoki (32,2 %) w porównaniu do mężczyzn (8,8 %), nawet jeżeli wziąć pod uwagę wolny wybór i potrzeby poszczególnych osób; mając na uwadze, że zwiększenie udziału kobiet w rynku pracy może pomóc w ograniczeniu tych różnic i rozwiązać problem zwiększonego ryzyka ubóstwa oraz wykluczenia społecznego;

H.  mając na uwadze, że utrata kapitału ludzkiego ze względu na bezrobocie jest ogromna, a całkowity koszt bezrobocia wśród ludzi młodych szacuje się na 153 mld EUR rocznie(18); mając na uwadze, że oprócz skutków finansowych i społecznych bezrobocie ogółem, bezrobocie wśród ludzi młodych i długotrwałe bezrobocie mają także negatywny wpływ na spójność społeczną, utrudniając trwały wzrost gospodarczy;

I.  mając na uwadze, że w 2014 r. około 5 % siły roboczej w UE-28 było bezrobotnych od ponad roku, a 3,1 % od ponad 2 lat; mając na uwadze, że tylko połowa pracowników w wieku 55-65 lat jest czynnie zatrudniona, a długoterminowe bezrobocie dotyka w szczególności młodsze i starsze grupy wiekowe; mając na uwadze, że dyskryminacja osób długotrwale bezrobotnych poszukujących pracy jest niestety zjawiskiem bardzo powszechnym; mając na uwadze, że takie praktyki wynikają z psychologicznych uprzedzeń do bezrobocia, a pracodawcy mogą postrzegać bezrobotnych i starszych wiekiem kandydatów jako mniej kompetentnych i mniej godnych zatrudnienia niż kandydaci pozostający w stosunku pracy; mając na uwadze, że pracodawcy muszą wyszkolić swoich menedżerów ds. kadr w taki sposób, by przełamali potencjalne uprzedzenia wobec bezrobotnych i starszych wiekiem kandydatów i by zamiast na aktualnej sytuacji pod względem zatrudnienia skoncentrowali się na kwalifikacjach i doświadczeniu;

J.  mając na uwadze, że ok. 20 % aktywnych obywateli w UE posiada jedynie podstawowe umiejętności, a 40 % ludności UE można uznać za osoby posiadające niewystarczające umiejętności cyfrowe; mając na uwadze, że pomimo trudności wielu osób, w tym osób młodych, w wejściu na rynek pracy, w UE jest ok. 2 milionów wolnych miejsc pracy, z których prawie 900 000 jest w sektorze cyfrowym, a 39% przedsiębiorstw nadal ma trudności ze znalezieniem pracowników o wymaganych umiejętnościach, choć badania pokazują, że przedsiębiorstwa mające trudności z obsadzeniem stanowisk kandydatami o wymaganych umiejętnościach to często te, które nie chcą zawierać długoterminowych umów o pracę; mając na uwadze, że w 2012 r. kwalifikacje jednej trzeciej Europejczyków nie były ani zbyt wysokie, ani zbyt niskie do wykonywania ich pracy; mając na uwadze, że niski poziom wykształcenia oraz niedopasowanie edukacji do potrzeb rynku pracy należą do głównych przyczyn dołączania młodych osób do grupy NEET, co ma negatywny wpływ na rozwój; mając na uwadze, że należy koniecznie zidentyfikować podstawowe przyczyny przedwczesnego kończenia nauki, zaleca państwom członkowskim zwiększenie wydatków na szkolnictwo do poziomu, który umożliwia realizację celów strategii „Europa 2020”;

K.  mając na uwadze, że praca nierejestrowana pozbawia pracowników praw socjalnych i pracowniczych, sprzyja dumpingowi socjalnemu i ma poważne konsekwencje dla budżetu, ponieważ prowadzi do uszczuplenia dochodów podatkowych i składek na ubezpieczenie społeczne, co wywiera negatywny wpływ na zatrudnienie, wydajność i jakość pracy, rozwój umiejętności i uczenie się przez całe życie oraz zagraża efektywności i skuteczności systemów emerytalnych, między innymi przez pogłębianie zróżnicowania emerytur, a także wpływa na dostęp do opieki zdrowotnej w niektórych państwach członkowskich; mając na uwadze, że należy poczynić więcej wysiłków, aby przekształcić pracę nierejestrowaną w pracę rejestrowaną;

L.  mając na uwadze, że choć nietypowe lub niestandardowe formy zatrudnienia nie stanowią same w sobie niepewnego zatrudnienia, łatwiej jest znaleźć je tam, gdzie stosowane są tego typu umowy, umowy takie jednak stanowią mniejszość istniejących stosunków zatrudnienia(19); mając na uwadze, że innym elementem niepewnego zatrudnienia jest brak bezpieczeństwa, który obejmuje brak bezpieczeństwa zatrudnienia, niewystarczające dochody, brak ochrony przed zwolnieniem oraz nieznany czas trwania zatrudnienia; mając na uwadze, że odnotowuje się niepokojący wzrost liczby tego rodzaju umów w niektórych państwach członkowskich; mając na uwadze, że w celu uniknięcia nieodpowiedniego wykorzystywania takich umów należy wdrożyć skuteczny i efektywny mechanizm inspekcji pracy na szczeblu krajowym; mając na uwadze, że należy wspierać tworzenie wysokiej jakości zatrudnienia, które zapewni rodzinom odpowiedni dochód i bezpieczeństwo ekonomiczne;

M.  mając na uwadze, że jeden z pięciu celów strategii „Europa 2020” dotyczy zmniejszenia liczby osób zagrożonych ubóstwem i wykluczeniem społecznym o co najmniej 20 mln; mając na uwadze, że prawie 123 mln osób w UE znajduje się w takiej sytuacji; mając na uwadze, że w 2013 r. 26,5 mln dzieci w UE-28 było zagrożonych ubóstwem i wykluczeniem społecznym; mając na uwadze, że liczba Europejczyków zagrożonych ubóstwem wzrastała w latach 2009–2012, a sytuacja ustabilizowała się, jeżeli wziąć pod uwagę dane z roku 2013 i 2014; mając na uwadze, że w wielu państwach członkowskich UE nasila się zjawisko bezdomności; mając na uwadze, że w 2012 r. 32,2 mln osób niepełnosprawnych powyżej 16 roku życia było zagrożonych ubóstwem i wykluczeniem społecznym; mając na uwadze, że cele strategii „Europa 2020” nie zostały jeszcze osiągnięte i potrzebny jest zatem natychmiastowy przegląd tej strategii;

N.  mając na uwadze, że przewiduje się, iż odsetek osób w UE w wieku 65 lat i powyżej w stosunku do osób w wieku od 15 do 64 lat wzrośnie z 27,8 % do 50,1 % w 2060 r., a całkowity wskaźnik obciążenia ekonomicznego(20) ma się ustabilizować na poziomie 120 % do połowy przyszłej dekady i przekroczyć 140 % do 2060 r.; mając na uwadze, że te czynniki, a także inne zmiany demograficzne, takie jak starzenie się społeczeństwa, gęstość zaludnienia lub rozproszenie ludności, podkreślają potrzebę wprowadzenia przez organy publiczne kompleksowych i społecznie odpowiedzialnych strategii politycznych w celu zwiększenia współczynnika urodzeń, sprzyjania wysokiej stopie zatrudnienia wysokiej jakości i promowania wystarczalności systemów zabezpieczenia społecznego i aktywnego starzenia, jak również wprowadzenia społecznie odpowiedzialnych reform rynku pracy i w systemach emerytalnych oraz w celu zagwarantowania wystarczalności i adekwatności pierwszego filara emerytalnego w krótkiej i średniej perspektywie;

O.  mając na uwadze, że zróżnicowanie emerytur ze względu na płeć w UE utrzymuje się na wysokim poziomie 40%, co odzwierciedla różnice pomiędzy kobietami i mężczyznami, jeżeli chodzi o pracę na cały etat i w niepełnym wymiarze godzin, jak również zróżnicowanie płac ze względu na płeć i krótsze kariery zawodowe kobiet;

P.  mając na uwadze, że rosnąca liczba starszych niesamodzielnych osób wywiera i będzie wywierać coraz większy wpływ na systemy opieki zdrowotnej i opieki długoterminowej oraz konieczność posiadania formalnych i nieformalnych środków opieki; mając na uwadze, że obecne systemy zabezpieczenia społecznego nie uwzględniają w wystarczającej mierze sytuacji opiekunów nieformalnych, którzy spełniają niezwykle pożyteczną rolę w społeczeństwie;

Q.  mając na uwadze, że dług publiczny i prywatny w wielu państwach członkowskich utrzymuje się na zbyt wysokim poziomie, co niekorzystnie wpływa na siłę gospodarek Europy; mając na uwadze, że niskie stopy procentowe w strefie euro mogą zostać wykorzystane do zwiększenia pola do działania państw członkowskich; mając na uwadze, że konieczne jest przeprowadzenie dogłębnej debaty na temat postępowania z zadłużeniem w UE;

R.  mając na uwadze, że w związku z obecną tendencją w ciągu najbliższych 10–15 lat 90 % wzrostu gospodarczego na świecie będzie pochodzić spoza UE; uważa zatem, że konieczne jest dalsze rozwijanie i promowanie strategii realnego wzrostu i tworzenia miejsc pracy w państwach członkowskich; mając na uwadze, że bardzo ważne jest prowadzenie polityki przemysłowej i rynkowej w celu zwiększenia konkurencyjności wewnątrz UE, jak i konkurencyjności światowej, co tym samym może pomóc w zapewnieniu stałego, sprzyjającego integracji społecznej zatrudnienia;

S.  mając na uwadze, że 20 % wydatków Europejskiego Funduszu Społecznego należy wykorzystać na zwalczanie ubóstwa i wykluczenia społecznego w państwach członkowskich;

T.  mając na uwadze, że Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) już zatwierdził 69 projektów w 18 krajach i podpisał 56 transakcji (przy czym łączne finansowanie z tego funduszu wyniosło ok. 1,4 mld EUR) i oczekuje się, że doprowadzi do zainwestowania ponad 22 mld EUR w działania obejmujące ok. 71 000 MŚP; mając na uwadze, że należy dołożyć większych starań, aby zapewnić finansowanie infrastruktury społecznej, np. opieki nad dziećmi, i wypełnić długoterminowe zobowiązania z Barcelony; mając na uwadze, że obecne projekty dotyczą przeważnie wielkiej infrastruktury, natomiast MŚP i mikroprzedsiębiorstwa są zwykle wykluczane przez te fundusze pomimo, że odgrywają ważną rolę filara gospodarki europejskiej i tworzą dobre jakościowo miejsca pracy;

U.  mając na uwadze, że liczba przedsiębiorstw gospodarki społecznej wynosi 2 mln (10 % wszystkich unijnych przedsiębiorstw) i zatrudniają one ponad 14 mln osób, co stanowi ok. 6,5 % pracowników w UE;

V.  mając na uwadze, że regiony najbardziej oddalone borykają się z ogromnymi trudnościami wynikającymi z ich specyfiki, która ogranicza ich potencjał wzrostu; mając na uwadze, że stopa bezrobocia w tych regionach wynosi od 15 % do 32,4 %;

W.  mając na uwadze, że 6,9 mln obywateli UE korzysta obecnie z podstawowego prawa do swobody przemieszczania się oraz mieszka i pracuje w innym kraju UE; mając na uwadze, że liczba pracowników transgranicznych lub przygranicznych wynosi 1,1 mln; mając na uwadze, że swoboda przemieszczania się osób ma podstawowe znaczenie dla zwiększenia konwergencji między państwami europejskimi;

X.  mając na uwadze, że coraz większa liczba uchodźców w Europie wymaga solidarności i bardziej zrównoważonych i wzmożonych działań państw członkowskich oraz władz lokalnych i regionalnych pod względem środków służących integracji takich jak pomoc socjalna zgodnie z odpowiednimi przepisami dotyczącymi azylu oraz średnio- i długoterminowymi działaniami i strategiami przyjmowania i integrowania uchodźców w społeczeństwie;

Inwestowanie w ludzi

1.  podkreśla, że potrzeba inwestowania w rozwój społeczny stanowi nie tylko środek gwarantujący osiągnięcie trwałego, sprzyjającego włączeniu społecznemu rozwoju gospodarczego i konwergencji, lecz sama w sobie musi stanowić odrębny cel; w związku z tym zwraca uwagę na znaczenie jakości zatrudnienia oraz wskaźników ubóstwa i nierówności; z zadowoleniem przyjmuje apel Komisji o inwestowanie w takie usługi jak wsparcie mieszkalnictwa, opieka zdrowotna, opieka nad dziećmi i usługi resocjalizacji; podkreśla, że spójność gospodarcza i społeczna powinna pozostać głównym celem wszystkich strategii politycznych UE oraz że należy wzmóc wysiłki w celu przeprowadzenia bardziej kompleksowej i obiektywnej oceny w oparciu o różnorodność i specyfikę państw członkowskich;

2.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w rocznej analizie wzrostu gospodarczego przygotowanej przez Komisję podkreślono potrzebę zwracania większej uwagi na sprawiedliwość społeczną w kontekście nowych krajowych programów stabilności i reform przez dodanie trzech wskaźników zatrudnienia (stopy aktywności, bezrobocia osób młodych i długotrwałego bezrobocia) w procedurze dotyczącej zakłóceń równowagi makroekonomicznej; domaga się, aby tym wskaźnikom nadano takie samo znaczenie jak innym wskaźnikom, pozwalając im na uruchamianie procedury pogłębionych analiz w odpowiednich państwach członkowskich oraz na zapewnienie dalszej oceny ich wewnętrznych nierówności, czemu towarzyszyć będą podlegające nadzorowi reformy gospodarcze i społeczne;

3.  z zadowoleniem przyjmuje, że w aktualnej rocznej analizie wzrostu gospodarczego Komisja uznała sprawiedliwość społeczną za centralny element ożywienia gospodarczego w Europie; podkreśla osiągnięcia UE w konwergencji dzięki stworzeniu UGW oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia działań w celu wzmacniania pozytywnej konwergencji społecznej w Unii; wzywa Komisję, by zdefiniowała i określiła ilościowo, z uwzględnieniem zatrudnienia i polityki społecznej, swą koncepcję sprawiedliwości społecznej, która ma zostać wprowadzona za pośrednictwem rocznej analizy wzrostu gospodarczego w 2016 r. i europejskiego semestru;

4.  przypomina, że dobre jakościowo i sprzyjające włączeniu społecznemu zatrudnienie stanowi podstawę sprawiedliwości społecznej i wspiera godność każdego człowieka; uważa, że w związku z tym tworzenie wysokiej jakości zatrudnienia i generowanie wzrostu muszą znaleźć się w centrum polityki państw członkowskich i UE, zwłaszcza polityki odnoszącej się do osób młodych i do pokolenia 55+, gdyż jest to sposób na zbudowanie bardziej zrównoważonych gospodarek społecznych w UE; nakłania państwa członkowskie do wdrożenia i dalszego rozwoju polityki na rzecz zatrudnienia młodzieży przez dopasowanie tej polityki do faktycznych potrzeb rynku pracy;

5.  apeluje do Komisji o wspieranie na szczeblu państw członkowskich form współpracy angażujących rządy, przedsiębiorstwa, w tym przedsiębiorstwa gospodarki społecznej, placówki oświatowe, podmioty świadczące zindywidualizowane usługi, społeczeństwo obywatelskie i partnerów społecznych na podstawie wymiany najlepszych praktyk i w celu lepszego przystosowania systemów edukacji i szkoleń w państwach członkowskich do eliminowania niedopasowania umiejętności, zaspokajania potrzeb rynku pracy i wspierania dostępu wszystkich osób w Europie do otwartego rynku pracy i utrzymania zatrudnienia na tym rynku, w szczególności za pomocą systemu dualnego; zachęca państwa członkowskie do dokładnego zaprojektowania i oceny ex ante wszystkich reform strukturalnych w krajowych systemach szkolnictwa, we współpracy z partnerami społecznymi, w celu dopilnowania, aby edukacja zapewniała obywatelom odpowiednie narzędzia; wzywa państwa członkowskie, by włączyły do programów nauczania i szkolenia kulturę przedsiębiorczości i zasady gospodarki społecznej; apeluje do Komisji o upowszechnianie na szczeblu państw członkowskich szerszej strategii inwestycyjnej na rzecz pełnego cyklu kształcenia i szkolenia, obejmującego wszystkie sektory uczenia się przez całe życie, uczenia się poprzez praktykę w miejscu pracy i opartego na pracy oraz uczenia się formalnego i nieformalnego;

6.  zauważa, że wysiłki w zakresie edukacji skupiają się na młodszej części siły roboczej, a wiele państw członkowskich potrzebuje jednak szerszego podejścia do edukacji siły roboczej, obejmującego edukację dorosłych i możliwości w zakresie szkolenia zawodowego; podkreśla, że niewystarczające inwestycje w edukację, w szczególności w umiejętności cyfrowe, stanowi zagrożenie dla konkurencyjności Europy i dla szans jej siły roboczej na zatrudnienie; zachęca więc państwa członkowskie do priorytetowego potraktowania szeroko rozumianej edukacji w zakresie umiejętności cyfrowych; apeluje do Komisji o upowszechnianie na szczeblu państw członkowskich szerszej strategii inwestycyjnej na rzecz pełnego cyklu kształcenia i szkolenia, obejmującego wszystkie sektory uczenia się przez całe życie, uczenie się poprzez praktykę w miejscu pracy i oparte na pracy, kształcenie dualne oraz uczenie się formalne i nieformalne, uwzględniając potrzebę poprawy kształcenia dorosłych w celu dostosowania się do zmian demograficznych w taki sposób, który umożliwi lepsze przystosowanie systemów edukacji i szkoleń w państwach członkowskich do potrzeb rynku pracy; wzywa państwa członkowskie, aby wspierały praktyki zawodowe i w pełni wykorzystywały fundusze przeznaczone dla osób odbywających praktyki w ramach programu Erasmus+ celem zapewnienia jakości i atrakcyjności tego rodzaju szkoleń;

7.  podkreśla potrzebę inwestowania w kapitał ludzki na jak najwcześniejszym etapie życia, aby ograniczyć nierówności i sprzyjać włączeniu społecznemu w młodym wieku; wzywa zatem do zapewnienia dostępu do wysokiej jakości, sprzyjających włączeniu społecznemu i przystępnych usług wczesnej edukacji i opieki nad wszystkimi dziećmi we wszystkich państwach członkowskich;

8.  przypomina o znaczeniu umiejętności i kompetencji nabywanych w pozaformalnych i nieformalnych środowiskach edukacyjnych dla poprawy szans na rynku pracy osób młodych oraz osób, które były poza rynkiem pracy z uwagi na obowiązki opiekuńcze; podkreśla w związku z tym znaczenie stworzenia systemu uznawania pozaformalnych i nieformalnych form wiedzy i doświadczenia, zwłaszcza tych nabytych dzięki wolontariatowi; uważa, że spójny system poświadczeń kwalifikacji i ich wzajemnego uznawania przyczyni się do zmniejszenia rozbieżności pomiędzy brakiem umiejętności na europejskim rynku pracy i młodymi osobami poszukującymi zatrudnienia; nalega na wdrożenie podejścia stosowanego do ram uczenia się przez całe życie do elastycznej ścieżki kształcenia, uznając naukę formalną, ale również pozaformalną i nieformalną w celu sprzyjania równości i spójności społecznej i umożliwienia zatrudnienia słabszym grupom społecznym;

9.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie rozszerzenia gwarancji dla młodzieży na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym oraz podkreśla jej znaczenie dla przejścia od kształcenia do zatrudnienia; ubolewa jednak, że gwarancja dla młodzieży w wielu państwach członkowskich nie została wdrożona skutecznie; podkreśla potrzebę zagwarantowania odpowiednich form współpracy między prywatnymi i publicznymi służbami zatrudnienia na szczeblu lokalnym, krajowym i europejskim oraz podmiotami świadczącymi usługi w zakresie pomocy socjalnej, zarówno te ogólne, jak i zindywidualizowane usługi pomocy; podkreśla potrzebę dopilnowania, aby z gwarancji dla młodzieży skorzystali ludzie młodzi borykający się z wieloma problemami wykluczenia i skrajnym ubóstwem; w związku z tym wzywa Komisję do zastanowienia się nad ukierunkowanym przeglądem gwarancji dla młodzieży i jej instrumentów finansowania, w tym Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych; uważa, że rolą Komisji może być zwrócenie uwagi państw członkowskich na potrzebę działań i ułatwienie wymiany najlepszych praktyk na temat tego, jak najskuteczniej walczyć z bezrobociem młodzieży;

10.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji na rzecz indywidualnego podejścia do osób długotrwale bezrobotnych, wyraża jednak zaniepokojenie z powodu trudnej sytuacji ponad 12 milionów osób długotrwale bezrobotnych w Europie; uważa, że takie podejście będzie wymagało zwiększonych nakładów pod względem zasobów ludzkich, wystarczająco dobrze przygotowanych, by zaoferować doradztwo zawodowe osobom długotrwale bezrobotnym i umożliwić tym osobom uzupełnienie ewentualnych luk w wykształceniu lub przygotowaniu zawodowym; wzywa do odpowiedniego wsparcia osób poszukujących zatrudnienia w postaci świadczenia zintegrowanych usług i dostępu do wysokiej jakości edukacji i szkoleń w celu przezwyciężenia możliwych braków; podkreśla, że procesy przekwalifikowania zawodowego wymagają przeznaczenia odpowiednich zasobów finansowych na rzecz osób bezrobotnych we wszystkich kategoriach wiekowych oraz że skuteczność aktywnej polityki zatrudnienia zależy od włączenia wymogów, które obejmą właściwe władze krajowe i pracodawców, jak również osoby długotrwale bezrobotne;

11.  przypomina, że integracja osób długotrwale bezrobotnych ma decydujące znaczenie dla ich pewności siebie, dobrobytu i przyszłego rozwoju oraz jest kluczowa dla zwalczania ubóstwa i wykluczenia społecznego i ostatecznie przyczyni się do zapewnienia zrównoważonego charakteru krajowych systemów zabezpieczenia społecznego; uważa, że konieczne jest uwzględnienie sytuacji społecznej tych obywateli i ich potrzeb; podkreśla jednak, że 12,7 % pracujących zmaga się z ubóstwem pracujących (dane za 2014 r., wzrost z poziomu 11 % w 2009 r.), dlatego potrzebne jest zintegrowane podejście zakładające aktywne włączanie i inwestycje społeczne; wzywa Komisję do zaangażowania państw członkowskich w strategie i działania na rzecz ograniczenia ubóstwa i wykluczenia społecznego zgodnie ze strategią „Europa 2020”; wzywa Komisję do wspierania wysiłków mających na celu tworzenie możliwości uczenia się przez całe życie sprzyjających włączeniu społecznemu dla pracujących i poszukujących pracy we wszystkich kategoriach wiekowych i do jak najszybszego podjęcia kroków w celu poprawy dostępu do unijnego finansowania oraz w miarę możliwości zapewnienia dodatkowych środków, jak to miało miejsce w przypadku Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych;

12.  podkreśla pilną potrzebę dopilnowania, aby wysiłki UE zmierzające do walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym aktywnie przeciwdziałały wzrostowi liczby osób bezdomnych, którzy nie są obecnie uwzględniani przez wskaźniki wykorzystywane do określania celu UE w zakresie zmniejszenia ubóstwa i stanowią alarmujące zjawisko społeczne dotykające co najmniej 4 milionów osób każdego roku(21);

13.  zwraca uwagę na potrzebę szybkiej i skutecznej odpowiedzi na potrzeby osób bezrobotnych powyżej 55. roku życia; wzywa zarówno Komisję, jak i państwa członkowskie do wsparcia elastycznych form zatrudnienia dla tych osób (w tym pracy na część etatu lub pracy tymczasowej), które spełniają ich szczególne potrzeby, tym samym zapobiegając przedwczesnemu zakończeniu pracy zawodowej; podkreśla ważną rolę osób starszych w miejscu pracy pod względem przekazania wiedzy i doświadczenia młodszym pracownikom, m.in. przez zaangażowanie ich w procesy szkoleniowe w miejscu pracy, zapobiegając utracie pracy przez pracowników powyżej 55. roku życia;

Społecznie odpowiedzialne reformy strukturalne

14.  zauważa, że UE jako całość, a także wiele państw członkowskich nadal musi stawiać czoła problemom strukturalnym wymagającym pilnego rozwiązania; wyraża zaniepokojenie z powodu społecznych skutków polityki korekt budżetowych, które koncentrują się na ograniczaniu wydatków, i podkreśla, że polityka gospodarcza powinna gwarantować zgodność z art. 9 TFUE; wskazuje na potrzebę dalszego priorytetowego traktowania inwestycji publicznych i prywatnych oraz społecznie i gospodarczo wyważonych reform strukturalnych zmniejszających nierówności, a także wspierania zrównoważonego rozwoju i odpowiedzialnej konsolidacji budżetowej (z uwzględnieniem zdolności obsługi zadłużenia, cyklu koniunkturalnego i luki inwestycyjnej), obejmującej politykę wspierania dochodów za pomocą walki z oszustwami podatkowymi i unikaniem opodatkowania, co umocni tendencję do podnoszenia spójności i pozytywnej konwergencji społecznej; uważa, że polityka ta sprzyja środowisku korzystnemu dla przedsiębiorstw i usług publicznych, ma na celu tworzenie miejsc pracy wysokiej jakości i postęp społeczny oraz pobudza inwestycje przynoszące korzyści zarówno społeczne, jak i gospodarcze; podkreśla, że te priorytetowe cele zostaną osiągnięte tylko wówczas, gdy za wspólny strategiczny priorytet zostaną uznane odpowiednie inwestycje w kapitał ludzki i uczenie się przez całe życie; apeluje o włączanie partnerów społecznych w działania dotyczące reform strukturalnych i polityki rynku pracy;

15.  podkreśla, że społecznie odpowiedzialne reformy muszą opierać się na solidarności, integracji, sprawiedliwości społecznej i sprawiedliwym podziale dóbr, czyli modelu, który gwarantuje równość i ochronę społeczną, chroni najsłabsze grupy społeczne i poprawia poziom życia wszystkich obywateli;

16.  podkreśla potrzebę wspierania i ochrony społecznej gospodarki rynkowej, oferującej strukturę, w której konkurencyjność i wysokie normy socjalne przyczyniają się do sprawiedliwości społecznej, a sprawiedliwość społeczna stymuluje konkurencyjność; podkreśla ponadto potrzebę znalezienia równowagi między względami gospodarczymi a potrzebą zapewnienia skutecznej konsolidacji budżetowej, zrównoważonej gospodarki, prawdziwej spójności społecznej oraz większej ochrony społecznej; apeluje do Komisji o przyjęcie szerszego podejścia do niewypłacalności i upadłości przedsiębiorstw(22) oraz o udoskonalenie systemów restrukturyzacji zadłużenia i systemów drugiej szansy;

17.  podkreśla, że roczna analiza wzrostu gospodarczego powinna spójniej oceniać kształtowanie się nierówności w Europie za pomocą wskaźników gospodarczych, np. współczynników Giniego i Palmy;

18.  apeluje do państw członkowskich o czynny udział w pracach platformy ds. pracy nierejestrowanej oraz o wykorzystywanie wymiany najlepszych praktyk do konkretnych działań służących rozwiązaniu problemu pracy nierejestrowanej, firm-przykrywek i fikcyjnego samozatrudnienia, ponieważ zjawiska te szkodzą zarówno jakości pracy, jak i dostępowi pracowników do systemów opieki społecznej i krajowych finansów publicznych, co prowadzi do nieuczciwej konkurencji między przedsiębiorstwami europejskimi; apeluje do państw członkowskich, by dołożyły więcej starań o przekształcanie pracy nierejestrowanej w pracę rejestrowaną, odpowiednio wyposażyły inspektoraty pracy, poprawiły mechanizmy inspekcji oraz opracowały środki umożliwiające pracownikom zatrudnionym w szarej strefie przejście do gospodarki formalnej w celu uzyskania dostępu do systemów ochrony zatrudnienia; zachęca państwa członkowskie do wprowadzenia różnych stawek podatku dla różnych form stosunków pracy w zależności od poziomu ich stabilności i jakości, co byłoby zachętą do stosowania stabilnych umów zatrudnienia;

19.  uważa, że zróżnicowanie wynagrodzeń pogłębia nierówności i szkodzi produktywności oraz konkurencyjności przedsiębiorstw; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wdrożenia środków poprawiających jakość miejsc pracy w celu ograniczenia segmentacji rynku pracy, w połączeniu ze środkami podnoszącymi płacę minimalną do odpowiedniego poziomu, zgodnie z zasadą pomocniczości, i wzmacniającymi negocjacje zbiorowe oraz pozycję pracowników w systemach kształtowania wynagrodzeń w celu zmniejszenia zróżnicowania płac; jest zdania, że wszystkie te środki należy wprowadzić z myślą o wsparciu zagregowanego popytu i ożywienia koniunktury, zmniejszeniu nierówności płac i zwalczaniu ubóstwa pracujących;

20.  uważa, że rozważnie wprowadzany model flexicurity sprzyja unikaniu fragmentacji rynku pracy i wspiera utrzymanie zrównoważonych miejsc pracy dobrej jakości, ale jest zaniepokojony faktem, że w szeregu państw członkowskich model flexicurity stosuje się nieodpowiednio; apeluje do państw członkowskich i Komisji, by w stosownych przypadkach zapewniły gwarancje praw pracowniczych i standardów zabezpieczenia społecznego przy stosowaniu modelu flexicurity; apeluje do państw członkowskich o zmodernizowanie ustawodawstwa w sprawie ochrony zatrudnienia w celu zagwarantowania większej stabilności zatrudnienia i bezpieczeństwa przy przechodzeniu do nowego miejsca pracy – w stosownych przypadkach także dzięki ściślejszej i lepszej współpracy publicznych i prywatnych służb zatrudnienia – oraz dostępu pracowników do praw w dziedzinie zabezpieczenia społecznego i świadczeń; zauważa, że część państw członkowskich przeprowadziło reformy i uzyskało widoczne pozytywne efekty, np. w postaci wzrostu wskaźnika zatrudnienia, ale wyraża ubolewanie, że w niektórych przypadkach przy wprowadzaniu reform rynku pracy preferowano elastyczność kosztem bezpieczeństwa, co spowodowało brak ochrony zatrudnienia i jego niepewność; apeluje do Komisji o uważniejsze monitorowanie stanowiącej nadużycie praktyki podpisywania kolejnych umów na czas określony oraz innych kolejnych nietypowych umów, zarówno w sektorze prywatnym, jak i publicznym;

21.  apeluje do państw członkowskich o uwzględnienie ogólnej sytuacji, jeśli chodzi o kształtowanie się dochodów pracowników służby cywilnej oraz, w stosownych przypadkach, dochodów minimalnych, bez uszczerbku dla wzrostu produktywności oraz przy zachowaniu zrównoważonego i stabilnego podejścia, nie narażającego na szwank ich kompetencji;

22.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji dotyczącą inwestowania w kapitał ludzki w celu przywrócenia wyższych poziomów zatrudnienia i zrównoważonego wzrostu, ale jest skrajnie zaniepokojony faktem, że wydatki publiczne na edukację spadły od 2010 r. o 3,2 %(23), a w ostatnim roku, na który dostępne są dane liczbowe (2013), spadek odnotowano w 11 państwach członkowskich;

23.  podkreśla znaczenie aktywnej polityki rynku pracy w aktualnej sytuacji; apeluje do państw członkowskich o zwiększenie zakresu i skuteczności aktywnej polityki rynku pracy;

24.  zauważa, że w odniesieniu do podnoszenia kwalifikacji i szkoleń, a także do nowych form zatrudnienia należy uwzględniać przechodzenie na gospodarkę cyfrową;

25.  apeluje do państw członkowskich o stopniowe przenoszenie obciążeń podatkowych z pracy na inne źródła, tak by nie przynieść szkody ani najsłabszym grupom społecznym, zwłaszcza nisko opłacanym pracownikom, ani ogólnej konkurencyjności, a jednocześnie zapewnić stabilność publicznych systemów emerytalnych w perspektywie długoterminowej i odpowiednie finansowanie systemów zabezpieczenia społecznego i ochrony socjalnej; apeluje również o wprowadzenie zasad opodatkowania stanowiących zachętę dla przedsiębiorczości i tworzenia miejsc pracy, w szczególności dla młodych ludzi oraz pokolenia 55+, aby wykorzystać ich doświadczenie zawodowe i zapewnić przekazanie ich wiedzy fachowej młodszym kolegom oraz wspierać projekty badawcze i innowacyjne w przedsiębiorstwach europejskich; wzywa państwa członkowskie do ograniczenia obciążeń administracyjnych wspierania przedsiębiorczości ludzi młodych;

26.  wzywa, by w ramach europejskiego semestru i rocznej analizy wzrostu gospodarczego ocenić znaczenie polityki dotyczącej dochodów, w tym emerytur, wskaźników przychodów i polityki budżetowej, aby zagwarantować spójność społeczną i odwrócić tendencje sprzyjające nierówności;

27.  apeluje do państw członkowskich o ocenę i zwiększenie inwestycji w ich obecne systemy zabezpieczenia społecznego w celu zagwarantowania ich wyników w eliminowaniu ubóstwa i nierówności i zapobieganiu im, a jednocześnie zapewnienia stabilności tych systemów w obliczu oczekiwanych problemów demograficznych, społecznych i gospodarczych, a także w celu zwiększenia odporności gospodarki państw członkowskich w czasach kryzysu; podkreśla, że wysokiej jakości systemy opieki społecznej i inwestycje socjalne są niezwykle ważne, jeśli Europa chce utrzymać swą główną przewagę konkurencyjną, czyli wysoko wykwalifikowanych pracowników i wydajne przedsiębiorstwa;

28.  zgodnie z zasadą pomocniczości państwa członkowskie powinny zachować pełną odpowiedzialność za organizację ich systemów emerytalnych, jak również za decydowanie o roli każdego z trzech filarów systemów emerytalnych w poszczególnych państwach członkowskich; uważa, że systemy emerytalne powinny dawać gwarancję ochrony przed ubóstwem w starszym wieku, dlatego też należy wdrożyć politykę zapewniającą silny, stabilny i odpowiednio rozbudowany pierwszy filar emerytalny;

29.  zachęca państwa członkowskie, by zwiększyły starania o wyeliminowanie różnic w wynagrodzeniu ze względu na płeć oraz podjęły aktywniejsze środki zwiększające udział kobiet w rynku pracy; wzywa państwa członkowskie i Komisję, by w stosownych przypadkach i zgodnie z zasadą pomocniczości, przy wsparciu partnerów społecznych, wspierały politykę przyjazną rodzinie, poprawiającą opiekę nad innymi osobami niesamodzielnymi oraz możliwości rodziców, np. odpowiednie przepisy dotyczące urlopu macierzyńskiego i ojcowskiego oraz dostępu do przystępnej cenowo opieki nad dziećmi, by zapewnić dobrobyt dzieci i umożliwić osobom odpowiedzialnym za opiekę równy dostęp do rynku pracy w celu osiągnięcia lepszej równowagi między życiem zawodowym a prywatnym, co ma szczególne znaczenie dla włączenia kobiet na rynku pracy; zachęca państwa członkowskie do przeanalizowania faktu utrzymywania się niskich współczynników urodzeń w UE i rozważenia zastosowania korzystniejszego zróżnicowania stawek podatku w zależności od liczby dzieci w gospodarstwie domowym; wzywa państwa członkowskie, by udzielały rodzinom pomocy nie tylko w drodze wsparcia finansowego, ale również w formie usług;

30.  zauważa, że niska gęstość zaludnienia lub duże rozproszenie ludności znacznie zwiększa koszty świadczenia usług publicznych takich jak opieka zdrowotna czy edukacja; wzywa Komisję i państwa członkowskie do uwzględnienia przyczyn i skutków tych zjawisk w analizie konsekwencji zmian demograficznych i ich wpływu na stabilność finansów publicznych;

31.  podkreśla, że jeśli inwestycje EFIS mają być skuteczne, muszą koncentrować się raczej na tworzeniu nowych inwestycji w obszarach, w których zainteresowanie inwestorów jest ograniczone, a nie na zastępowaniu inwestycji, które przeprowadzono by gdzie indziej, lub na wysoce rentownych inwestycjach, których dokonano by tak czy inaczej; ponawia apel dotyczący znaczenia inwestycji w kapitał ludzki i innych inwestycji społecznych, np. w opiekę zdrowotną, opiekę nad dziećmi lub przystępne cenowo mieszkania, oraz potrzeby skutecznej realizacji pakietu dotyczącego inwestycji społecznych;

32.  zwraca się do Komisji i państw członkowskich o włączenie organów wszystkich szczebli i odpowiednich zainteresowanych stron we wskazywanie przeszkód utrudniających inwestycje, przy czym należy skoncentrować się na najbardziej potrzebujących regionach i sektorach, a także na udostępnianiu odpowiednich instrumentów łączących finansowanie publiczne i prywatne;

Wspieranie zrównoważonego wzrostu gospodarczego przez pobudzanie inwestycji

33.  podkreśla potrzebę wspierania zrównoważonego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu i prowadzącego do tworzenia lepszych i liczniejszych miejsc pracy oraz realnych perspektyw dla wszystkich, w tym dla młodych ludzi, aby odpowiedzieć na wyzwania wewnętrzne i zewnętrzne, przed jakimi stoi UE; zauważa, że należy zwrócić większą uwagę na dostosowanie istniejącego zatrudnienia, w tym zatrudnienia grup podatnych na zagrożenia, do szybko zmieniającego się rynku pracy i powstających nowych sektorów, by zapewnić zrównoważony charakter zatrudnienia;

34.  apeluje do Komisji i państw członkowskich, aby skupiły się na mikroprzedsiębiorstwach oraz małych i średnich przedsiębiorstwach jako podstawowym elemencie zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu oraz tworzenia nowych miejsc pracy, a także aby niwelowały różnice w poziomie samozatrudnienia kobiet i mężczyzn; wzywa państwa członkowskie do wdrożenia systemów podatkowych powiązanych ze zrównoważonymi modelami biznesowymi, wspierających innowacyjne przedsiębiorstwa typu start-up i ułatwiających tworzenie miejsc pracy przez MŚP, do monitorowania wpływu zachęt podatkowych na zrównoważony rozwój oraz do opracowania mechanizmów, które mogą wspomóc takie przedsiębiorstwa w rozpoczęciu lub prowadzeniu działalności na skalę międzynarodową; podkreśla w związku z tym konieczność wdrożenia całościowej polityki na szczeblu UE, aby umożliwić państwom członkowskim podjęcie wyzwania, jakim jest konkurencja spoza UE;

35.  apeluje do Komisji, aby w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi podjęła działania na rzecz lepszego informowania o wszystkich funduszach i programach europejskich mogących wspierać przedsiębiorczość, inwestycje i dostęp do finansowania, takich jak Erasmus dla przedsiębiorców, Europejskie Służby Zatrudnienia (EURES), program na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (COSME), program Unii Europejskiej na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych (EaSI) oraz Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS); przypomina o znaczeniu zasady partnerstwa, podejścia oddolnego i odpowiedniego przydziału zasobów;

36.  wzywa Komisję do całościowej oceny wszystkich wymienionych programów, aby zapobiec konfliktom między ich celami i potrzebami oraz by ograniczyć biurokrację; uważa, że taki przegląd powinien obejmować analizę wdrożenia w poszczególnych państwach członkowskich, gwarantując tym samym sprawiedliwszy dostęp do funduszy;

37.  uważa, że należy przeznaczyć więcej zasobów z Europejskiego Funduszu Społecznego na finansowanie udziału bezrobotnych pracowników w programach szkoleniowych w państwach członkowskich UE oraz w programach prowadzonych w ich kraju pochodzenia, co ułatwiłoby ich integrację na wybranym przez nich europejskim rynku pracy i wzmocniłoby obywatelstwo europejskie;

38.  wzywa państwa członkowskie, by opracowały strategie polityczne, które będą pobudzać przedsiębiorczość wśród młodych ludzi od wczesnego wieku, stwarzając im możliwości odbycia staży i wizyt w przedsiębiorstwach;

39.  wzywa państwa członkowskie, by w celu pobudzania przedsiębiorczości młodzieży wspierały stowarzyszenia i inicjatyw, które pomagają młodym przedsiębiorcom rozwijać innowacyjne projekty dzięki wsparciu administracyjnemu, prawnemu i organizacyjnemu;

40.  zauważa, że przedsiębiorstwom gospodarki społecznej, w tym przedsiębiorstwom świadczącym usługi socjalne, jest jeszcze trudniej uzyskiwać finansowanie publiczne lub prywatne niż przedsiębiorstwom tradycyjnym, m.in. dlatego, że zarządzający instytucjami pośrednictwa finansowego mają niewielką wiedzę o rzeczywistej sytuacji tych przedsiębiorstw; podkreśla potrzebę ich silniejszego wspierania, zwłaszcza jeśli chodzi o dostęp do różnych form finansowania, w tym funduszy europejskich; podkreśla ponadto potrzebę ograniczenia obciążeń administracyjnych w celu wspierania przedsiębiorstw społecznych; podkreśla potrzebę zapewnienia im ram prawnych, np. w formie europejskiego statutu spółdzielni, stowarzyszeń, fundacji i towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, stanowiących uznanie ich działalności w UE i pozwalających uniknąć nieuczciwej konkurencji; wzywa Komisję do wspierania inwestycji w gospodarkę społeczną i z zadowoleniem przyjmuje fakt, że część finansowania z programu EaSI jest zarezerwowana na pomoc w zapewnieniu dostępu do finansowania dla przedsiębiorstw gospodarki społecznej i solidarnej;

41.  podkreśla wysoką wartość społeczną i gospodarczą inwestycji w ochronę socjalną, w tym w usługi socjalne

Lepsze wykorzystanie funduszy europejskich do wspierania spójności społecznej, gospodarczej i terytorialnej

42.  z zadowoleniem ustanowienie EFIS w pierwszym roku jego wdrażania oraz jego rolę polegającą na wspieraniu najlepszych projektów na szczeblu europejskim; apeluje do Komisji o zapewnienie, że EFIS umożliwi państwom członkowskim i ich regionom lepszą konwergencję społeczną i gospodarczą w ramach UE i że wszystkie państwa członkowskie skorzystają z możliwości przystąpienia do tego funduszu zgodnie z celami polityki spójności; wzywa Komisję, aby monitorowała i kontrolowała inwestycje w ramach EFIS; jest zdania, że należy opublikować sprawozdanie zawierające wyniki audytu i pomiaru skutków gospodarczych i społecznych danych inwestycji w ujęciu realnym;

43.  zauważa, że priorytety inwestycyjne muszą być ukierunkowane na projekty infrastrukturalne tam, gdzie są one wyraźnie potrzebne do zapewnienia większej spójności, sprawiedliwości społecznej, rozwoju kapitału ludzkiego lub większego zrównoważonego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu; apeluje do Komisji, aby wymagała zarówno uprzedniej prezentacji oczekiwanych rezultatów społecznych i gospodarczych wszelkich projektów inwestycyjnych finansowanych ze środków UE, jak i ich późniejszego monitorowania i oceny; podkreśla, że należy unikać negatywnego wpływu na środowisko, jaki mogłyby powodować te projekty;

44.  podkreśla, biorąc pod uwagę trudności państw członkowskich z pełnym wykorzystaniem funduszy europejskich, że UE musi zagwarantować odpowiednie i lepsze wykorzystanie swoich inwestycji, które muszą odpowiadać jej priorytetom oraz podstawowym wartościom zapisanym w traktatach i Karcie praw podstawowych, a także musi skutecznie zarządzać swoimi zasobami, zmniejszyć obciążenia administracyjne oraz ograniczyć bariery związane z dostępem, wdrażaniem i oceną; podkreśla potrzebę zapewnienia wszystkim przedsiębiorstwom jednakowych szans, jeśli chodzi o dostęp do finansowania; wzywa Komisję do zapewnienia ścisłego monitorowania wykorzystania funduszy UE;

45.  z zadowoleniem przyjmuje apel Komisji do państw członkowskich o zwiększenie inwestycji społecznych z myślą o europejskiej spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej, zwłaszcza inwestycji w (formalną i nieformalną) opiekę zdrowotną i długoterminową oraz w usługi socjalne, opiekę nad dziećmi, wsparcie mieszkalnictwa i usługi resocjalizacji; apeluje do przedsiębiorstw i innych kwalifikujących się beneficjentów o lepsze wykorzystywanie mechanizmów inwestycyjnych oferowanych przez bezpośrednio stosowane fundusze i projekty europejskie; ponadto wzywa Komisję do sprawdzania, czy zalecenia UE są właściwie wdrażane przez państwa członkowskie;

46.  zauważa, że formalni i – w szczególności – nieformalni opiekunowie wnoszą istotny wkład w zaspokajanie szybko rosnącego zapotrzebowania, mającego związek z przyszłością systemów opieki w Europie; podkreśla potrzebę poprawy ochrony socjalnej członków rodzin pełniących obowiązki opiekuńcze, którzy często muszą częściowo rezygnować z pracy za wynagrodzeniem, aby świadczyć nieodpłatnie opiekę, i w rezultacie tracą prawa do zabezpieczenia społecznego;

47.  uznaje wysiłki Komisji na rzecz poprawy wykorzystania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych wspierających wdrażanie zaleceń dla poszczególnych krajów oraz odnotowuje wniosek Komisji dotyczący finansowania pomocy technicznej dla państw członkowskich; podkreśla, że fundusze te nie powinny być wykorzystywane wyłącznie do wdrażania zaleceń dla poszczególnych krajów, gdyż może to potencjalnie prowadzić do pominięcia innych ważnych obszarów inwestycji;

48.  zgadza się, że należy rozwijać proces pozytywnej konwergencji społecznej i gospodarczej w celu wspierania spójności społecznej, gospodarczej i terytorialnej wewnątrz państw członkowskich i ich regionów oraz między nimi, podkreśla jednak, że musi być to postrzegane jako cel wspólnego projektu, w którym dialog społeczny oraz udział wszystkich zainteresowanych stron odgrywa kluczową rolę; zauważa, że polityka społeczna należy do kompetencji dzielonych między UE a państwami członkowskimi oraz że rola UE w tej dziedzinie ogranicza się do wspierania i uzupełniania działań państw członkowskich zgodnie z art. 153 TFUE i z zasadą pomocniczości;

49.  apeluje o stawienie czoła nierównościom gospodarczym, które stanowią przeszkodę dla długotrwałego wzrostu gospodarczego; podkreśla, że podziały między najbiedniejszymi regionami a resztą UE pogłębiają się, i apeluje o pilne ukierunkowane działania na szczeblu europejskim i krajowym w celu wspierania spójności i wzrostu gospodarczego w tych regionach; wzywa odpowiednio Komisję i państwa członkowskie do wspierania inwestycji strategicznych w celu zwiększenia konkurencyjności stosownie do art. 174 TFUE, zwłaszcza w regionach, w których występują dotkliwe i trwałe utrudnienia naturalne lub demograficzne;

50.  apeluje do Komisji o lepsze wdrożenie art. 349 TFUE w celu lepszego włączenia regionów najbardziej oddalonych do Europy Regionów dzięki zróżnicowaniu polityki UE w celu zagwarantowania równości między regionami i wspierania pozytywnej konwergencji; podkreśla, że należy w dalszym ciągu zwracać szczególną uwagę na regiony najbardziej oddalone, nie tylko jeśli chodzi o przydział funduszy, lecz również o wpływ, jaki polityka europejska może mieć na ich sytuację społeczną i poziomy zatrudnienia; wzywa Komisję do zapewnienia, że europejskim decyzjom i przydziałowi środków finansowych towarzyszyć będzie właściwy monitoring, prowadząc do znacznej poprawy poziomu życia mieszkańców regionów najbardziej oddalonych;

51.  wzywa Komisję, by w ramach śródokresowego przeglądu wieloletnich ram finansowych (WRF) zbadała możliwość zwiększenia finansowania z EFS w celu zapewnienia współmierności jego celów oraz uwzględnienia dodanych nowych wyzwań, takich jak długotrwałe bezrobocie czy integracja uchodźców; ponadto wzywa do stworzenia w uzgodnionych WRF specjalnego programu dla podregionów UE, w których stopa bezrobocia przekracza 30 %;

Integracja społeczna jako szansa dla społeczeństwa

52.  z zadowoleniem przyjmuje wznowienie zintegrowanych wytycznych dotyczących strategii „Europa 2020”; podkreśla, że znaczenie strategii „Europa 2020” wzrosło od czasu jej stworzenia, i wzywa państwa członkowskie do jej lepszego wdrażania w terenie; zwraca się do Komisji i Rady o podjęcie ściślejszego monitorowania wdrażania tej strategii na szczeblu ogólnym i krajowym; uważa, że należy zacząć tworzyć scenariusz na okres po wdrożeniu strategii „Europa 2020”, powiązany z celami zrównoważonego rozwoju;

53.  jest zaniepokojony faktem, że posiadanie miejsca pracy nie jest już samo w sobie gwarancją wyjścia z ubóstwa ani najlepszym narzędziem zapewnienia włączenia społecznego, skoro w 2014 r. zjawisko ubóstwa pracujących dotknęło 12,7 % osób w wieku produkcyjnym, co stanowi wzrost o 11 % w porównaniu z rokiem 2009; wzywa Komisję, by zaproponowała zintegrowaną strategię walki z ubóstwem w UE w celu podjęcia problemu wieloaspektowości ubóstwa we wszystkich grupach społecznych, zwłaszcza tych w najtrudniejszej sytuacji, a także by wspierała zintegrowane aktywne włączenie społeczne, którego podstawą są prawa do należytej ochrony socjalnej; w związku z tym ponownie wzywa Komisję, by zaproponowała inicjatywę na rzecz wspierania wprowadzenia minimalnego dochodu w państwach członkowskich bez naruszania zasady pomocniczości;

54.  apeluje do państw członkowskich o wdrażanie i monitorowanie skuteczniejszych, wydajniejszych i sprzyjających włączeniu form systemów zabezpieczenia społecznego i wsparcia dochodu w celu zapewnienia, że systemy te będą oferowały odpowiedni standard życia osobom bezrobotnym oraz zagrożonym ubóstwem i wykluczeniem społecznym, jednocześnie gwarantując, że mechanizmy te nie podtrzymują uzależnienia od pomocy społecznej oraz zapewniają dostęp do edukacji i szkoleń oraz dostęp do rynku pracy; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wymiany najlepszych praktyk dotyczących wydajności środka, jakim jest minimalny dochód, w zmniejszaniu nierówności i wykluczenia społecznego w Europie;

55.  zachęca państwa członkowskie, by wdrażały środki niezbędne do włączenia społecznego uchodźców, migrantów legalnie zamieszkujących w UE i osób ubiegających się o azyl, zgodnie z odpowiednimi przepisami azylowymi; zwraca jednak uwagę, że środki te będą skuteczne tylko wtedy, gdy zostaną przyjęte i będą wdrażane przez wszystkie państwa członkowskie; uważa, że takie podejście będzie wymagało odpowiedniego przydziału środków, których w obecnej niestabilnej sytuacji nie mogą zapewnić wyłącznie państwa członkowskie; apeluje do Komisji, by w ramach przeglądu śródokresowego WRF zapewniła fundusze niezbędne do opracowania takiego całościowego podejścia do migracji; wzywa Komisję i państwa członkowskie do przedsięwzięcia odpowiednich środków, aby pomóc uchodźcom w osiedleniu się i zintegrowaniu, oraz do zagwarantowania, że służby publiczne dysponują wystarczającymi zasobami i antycypują wymogi, aby ułatwić uchodźcom sprawne wejście na rynek pracy, co obejmuje mechanizmy uznawania umiejętności i kompetencji; uważa, że organy lokalne i partnerzy społeczni powinni odgrywać kluczową rolę w ułatwianiu odpowiedniej integracji migrantów na rynku pracy oraz w zapobieganiu nadużyciom w miejscu pracy;

56.  wzywa państwa członkowskie, by dokonały pełnej transpozycji do krajowego ustawodawstwa oraz wdrożyły wszystkie postanowienia zawarte w zmienionym Europejskim programie w zakresie migracji; ubolewa, że Komisja musiała przyjąć 40 decyzji o naruszeniu przepisów przez kilka państw członkowskich oraz skierować do 19 państw członkowskich wezwania do usunięcia uchybienia, ponieważ nie przedsięwzięły środków niezbędnych do transpozycji dyrektywy w sprawie warunków przyjmowania; wspiera Komisję w jej staraniach o wzmocnienie Europejskiego programu w zakresie migracji;

57.  zwraca uwagę państw członkowskich, że w związku ze starzeniem się obywateli Europy i wysokimi stopami bezrobocia wśród ludzi młodych w niektórych częściach UE ryzyko socjalne powoduje niemożność zagwarantowania stabilności, bezpieczeństwa, wystarczalności i skuteczności systemów zabezpieczenia społecznego w nadchodzących dekadach; dlatego też zachęca państwa członkowskie do opracowania strategii zapewniających większej liczbie osób możliwość utrzymania aktywności w społeczeństwie;

58.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o współpracę w celu usunięcia przeszkód dla sprawiedliwej mobilności pracowników, ponieważ swobodny przepływ jest podstawowym prawem w UE, oraz o podejmowanie działań z myślą o zwiększeniu wskaźnika zatrudnienia, a jednocześnie zadbaniu o to, by pracownicy mobilni w UE byli traktowani w taki sam sposób, jak pracownicy krajowi, oraz aby nie padali ofiarą nadużyć i dyskryminacji, a także by ich zatrudnienie i prawa społeczne były objęte gwarancjami;

59.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania mobilności pracowników wszędzie wewnątrz UE jako sposobu stwarzania nowych możliwości zarówno dla pracowników, jak i dla przedsiębiorstw; wzywa państwa członkowskie do stosowania i propagowania dostępnych europejskich narzędzi ułatwiających tę mobilność pracowników, w szczególności europejskiej sieci pracy EURES; w odniesieniu do regionów przygranicznych o naprawdę wysokiej mobilności pracowników zachęca państwa członkowskie do stworzenia transgranicznych partnerstw EURES, by pomóc pracownikom w realizacji ich projektów związanych z mobilnością;

60.  wzywa Komisję do opracowania konkretnego planu wykorzystania europejskiego semestru do wdrożenia zasad konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych;

61.  stwierdza, że dialog społeczny jest kluczowym instrumentem poprawy warunków pracy oraz że w związku z tym zagwarantowanie jak najlepszych warunków dialogu między partnerami społecznymi wymaga koniecznie istnienia silnych związków zawodowych, udziału pracowników w sprawach firmy oraz wzmocnienia układów zbiorowych; wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby poprawiły jakość dialogu społecznego również na szczeblu europejskim, gwarantując terminowe i konstruktywne konsultacje z partnerami społecznymi oraz umożliwiając niezbędne analizy i włączanie propozycji w proces decyzyjny;

62.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększenia starań o rozwiązanie problemu dumpingu socjalnego i płacowego w UE, który przynosi istotne szkody danym pracownikom oraz systemom opieki społecznej; ponadto wzywa do angażowania partnerów społecznych na wszystkich etapach tych działań;

Lepsza koordynacja europejskiego semestru

63.  z zadowoleniem przyjmuje zalecenie Komisji dotyczące strefy euro, w którym skonsolidowano wspólną analizę oraz określenie strategii wymiaru społecznego i gospodarczego państw członkowskich w ramach unii gospodarczej i walutowej, podkreślając potrzebę pogodzenia tych kryteriów; przestrzega jednak przed rozwojem Unii dwóch prędkości;

64.  jest zdania, że zalecenie dla strefy euro musi być punktem wyjścia dla umacniania wymiaru społecznego w znaczeniu:

   a) wzmocnienia mechanizmów odpowiedzialności demokratycznej na szczeblu UE i na szczeblu krajowym, w tym w postaci porozumienia międzyinstytucjonalnego z Parlamentem Europejskim, oraz zapewnienia wszystkim parlamentom państw członkowskich możliwości śledzenia każdego etapu procesu europejskiego semestru;
   b) wymiaru społecznego ukierunkowanego na zachowanie w Europie społecznej gospodarki rynkowej, przewidującego lepsze dolne pułapy płac, w stosownych przypadkach i zgodnie z zasadą pomocniczości w postaci płacy minimalnej ustalonej na godziwym poziomie i przy zaangażowaniu partnerów społecznych;
   c) wspólnych posiedzeń Rady EPSCO i Rady ECOFIN w celu promowania skoordynowanej polityki społecznej i gospodarczej mającej na celu wzmocnienie konkurencyjności w Europie, ale także pobudzenie trwałego wzrostu i zatrudnienia;
   d) posiedzeń ministrów pracy i polityki socjalnej strefy euro, aby lepiej zintegrować jej wymiar społeczny oraz skutecznie zwalczać nierówności społeczne;

65.  wzywa Komisję, by jak najszybciej przedstawiła wniosek w sprawie utworzenia filara praw socjalnych zdolnego zagwarantować równe warunki działania w całej UE, co powinno być elementem dążeń do sprawiedliwego i prawdziwie ogólnoeuropejskiego rynku pracy oraz sposobem na pozytywną konwergencję gospodarczą i społeczną, służącą niwelowaniu rozbieżności gospodarczych i społecznych między państwami członkowskimi i wewnątrz nich;

66.  wzywa Komisję, by zagwarantowała odpowiednie monitorowanie wdrażania zaleceń dla poszczególnych krajów i dalsze działania z nimi związane oraz zapewniła, że z należytą uwagą potraktowane zostaną kwestie zatrudnienia i włączenia społecznego;

67.  domaga się rozszerzenia roli strategii „Europa 2020” na rzecz inteligentnego i trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, a także uwzględnienia jej celów, w szczególności celów społecznych, w równym stopniu we wszystkich instrumentach europejskiego semestru, w tym w zaleceniach dla poszczególnych krajów;

68.  z zadowoleniem przyjmuje fakt wprowadzenia przez Komisję wyraźnego rozróżnienia między unijnym a krajowym etapem europejskiego semestru; podkreśla potrzebę lepszej koordynacji działań instytucji europejskich, jeśli chodzi o projektowanie, wdrażanie i ocenę europejskiej strategii zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu; apeluje do Komisji o ustanowienie jasnego programu w powyższych kwestiach, w tym z udziałem partnerów społecznych, parlamentów narodowych i innych zainteresowanych stron reprezentujących społeczeństwo obywatelskie, przy zagwarantowaniu, że wiosenne posiedzenie Rady Europejskiej pozostanie głównym forum określania priorytetów na podstawie wkładu ze strony Komisji, Parlamentu i Rady; uważa, że Komisja mogłaby monitorować uwzględnianie sugestii partnerów społecznych w kwestii wdrażania niektórych zaleceń dla poszczególnych krajów oraz przedstawiać sprawozdania na ten temat;

69.  uważa, że dla dopasowania europejskiej i krajowej polityki wzrostu i zagwarantowania jej zrównoważonego charakteru w terenie kluczowe znaczenie ma rozszerzenie roli partnerów społecznych na szczeblu zarówno europejskim, jak i krajowym; podkreśla, że postęp w pozytywnej konwergencji oraz zapewnianie równowagi między konkurencyjnością a sprawiedliwością wymaga prowadzenia dialogu społecznego na wszystkich etapach semestru; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje starania Komisji o ponowne uruchomienie dialogu społecznego oraz ukierunkowane podejście wprowadzone w wyniku rocznej analizy wzrostu gospodarczego za rok 2015; zwraca jednak uwagę, że w wielu państwach członkowskich sytuacja pozostaje niestabilna na szczeblu krajowym;

70.  uważa, że Komisja mogłaby rozszerzyć rolę urzędników odpowiedzialnych za europejski semestr, lepiej określając ich cele i zadania;

o
o   o

71.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0261.
(2) Dz.U. C 153 E z 31.5.2013, s. 57.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0401.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0384.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0389.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0320.
(7) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0068.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0060.
(9) Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0010.
(10) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0394.
(11) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0043.
(12) Teksty przyjęte, P6_TA(2009)0062.
(13) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0033.
(14) http://www.eca.europa.eu/Lists/ECADocuments/SR15_03/SR15_03_PL.pdf
(15) http://ec.europa.eu/social/main.jsp?catId=89&langId=pl&newsId=2193&furtherNews=yes
(16) http://www.eurofound.europa.eu/european-working-conditions-surveys-ewcs
(17)Wspólne sprawozdanie o zatrudnieniu 2016, s. 2.
(18) http://www.eca.europa.eu/Lists/ECADocuments/SR15_03/SR15_03_PL.pdf
(19) Study on Precarious Work and Social Rights [Badanie poświęcone zagadnieniom niepewnej pracy i praw socjalnych] (VT/2010/084), s. 164-170
(20) Łączna liczba ludności biernej zawodowo w stosunku do osób zatrudnionych w wieku od 20 do 64 lat.
(21) http://ec.europa.eu/social/BlobServlet?docId=9770&langId=en
(22) Przedstawionego w zaleceniu Komisji z dnia 12 marca 2014 r. (C(2014)1500).
(23) Wspólne sprawozdanie o zatrudnieniu 2016, s. 19.


Zarządzanie jednolitym rynkiem w ramach europejskiego semestru 2016
PDF 435kWORD 119k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie zarządzania jednolitym rynkiem w ramach europejskiego semestru 2016 (2015/2256(INI))
P8_TA(2016)0060A8-0017/2016

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie europejskiego semestru na potrzeby koordynacji polityki gospodarczej: roczna analiza wzrostu gospodarczego – rok 2015(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie zarządzania jednolitym rynkiem w ramach europejskiego semestru 2015(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 lutego 2014 r. w sprawie zarządzania jednolitym rynkiem w ramach europejskiego semestru 2014(3) oraz odpowiedź Komisji przyjętą w dniu 28 maja 2014 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 października 2014 r. w sprawie europejskiego semestru na potrzeby koordynacji polityki gospodarczej – realizacja priorytetów na rok 2014(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 lutego 2013 r. zawierającą zalecenia dla Komisji w sprawie zarządzania jednolitym rynkiem(5) oraz odpowiedź Komisji przyjętą w dniu 8 maja 2013 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 listopada 2014 r. zatytułowany „Plan inwestycyjny dla Europy” (COM(2014)0903),

–  uwzględniając sprawozdanie pięciu przewodniczących z dnia 22 czerwca 2015 r. w sprawie dokończenia budowy europejskiej unii gospodarczej i walutowej,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 października 2015 r. w sprawie działań na rzecz dokończenia budowy unii gospodarczej i walutowej (COM(2015)0600),

–  uwzględniając zalecenie Komisji z dnia 21 października 2015 r. dotyczące zalecenia Rady w sprawie ustanowienia w strefie euro krajowych rad ds. konkurencyjności (COM(2015)0601),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 listopada 2015 r. zatytułowany „Roczna analiza wzrostu gospodarczego na 2016 r.: Stabilizacja ożywienia gospodarczego i sprzyjanie konwergencji” (COM(2015)0690),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji w sprawie stojących przed państwami członkowskimi wyzwań związanych z inwestycjami (SWD(2015)0400 final),

–  uwzględniając dokument programowy Brukselskiego Laboratorium Gospodarki Europejskiej i Globalnej w sprawie koordynacji polityki w strefie euro w ramach europejskiego semestru, listopad 2015 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie kwartalne na temat strefy euro (QREA), tom 14, nr 2,

–  uwzględniając opracowanie EPRS w sprawie kosztu braku działań na poziomie europejskim na jednolitym rynku, wrzesień 2014 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 28 października 2015 r. zatytułowany „Usprawnianie jednolitego rynku: więcej możliwości dla obywateli i przedsiębiorstw” (COM(2015)0550) oraz sprawozdanie w sprawie integracji jednolitego rynku oraz konkurencyjności UE i państw członkowskich (SWD(2015)0203),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 6 maja 2015 r. zatytułowany „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy” (COM(2015)0192),

–  uwzględniając internetową tabelę wyników jednolitego rynku z 2015 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 8 czerwca 2012 r. w sprawie wdrożenia dyrektywy usługowej (COM(2012)0261) ze zmianami z października 2015 r.,

–  uwzględniając konkluzje z posiedzenia Rady Europejskiej, które odbyło się w dniach 27 i 28 czerwca 2013 r.,

–  uwzględniając konkluzje z posiedzenia Rady Europejskiej, które odbyło się w dniach 24-25 października 2013 r.,

–  uwzględniając konkluzje z posiedzenia Rady Europejskiej, które odbyło się w dniach 19–20 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8-0017/2016),

A.  mając na uwadze, że UE stoi w obliczu różnorodnych wyzwań zarówno na szczeblu globalnym, jak i wewnętrznym, takich jak spowolniony wzrost, wysokie bezrobocie i szczególnie silna konkurencja międzynarodowa;

B.  mając na uwadze, że europejski semestr ma na celu zwiększenie koordynacji polityk gospodarczych i podatkowych w 28 państwach członkowskich UE, aby wzmocnić stabilność, wspierać wzrost gospodarczy i zatrudnienie oraz zwiększać konkurencyjność;

C.  mając na uwadze, że konieczne jest uruchomienie wszelkich potencjalnych środków mogących wzmocnić gospodarkę i konkurencyjność UE;

D.  mając na uwadze, że jednolity rynek jest jednym z filarów UE i jednym z jej największych osiągnięć; mając na uwadze, że aby europejski semestr skutecznie wspierał wzrost gospodarczy i stabilizację gospodarki, to musi on również obejmować jednolity rynek i politykę mającą na celu jego ukończenie;

E.  mając na uwadze, że lepiej zarządzany, sprzyjający lepszej regulacji i konkurencji, otwarty jednolity rynek stanowi instrument o kluczowym znaczeniu dla wspierania inwestycji, zatrudnienia i konkurencyjności oraz utrzymania zaufania sektora biznesowego i konsumentów;

F.  mając na uwadze, że dokonujące się przemiany technologiczne, społeczne oraz behawioralne w istotny sposób wpływają na zachowania przedsiębiorstw i konsumentów, stwarzając wiele szans i wyzwań gospodarczych, na które jednolity rynek musi znaleźć odpowiedź;

G.  mając na uwadze przede wszystkim, że zapewnienie zgodności z obowiązującymi przepisami w ramach europejskiego semestru i jednolitego rynku pozwoli uzyskać rzeczywisty obraz odpowiedniości lub niedociągnięć istniejących przepisów;

Jednolity rynek jako ważne narzędzie służące zwiększaniu konkurencyjności UE, tworzeniu miejsc pracy i wzmacnianiu wzrostu gospodarczego

1.  przypomina, że jednolity rynek jest jednym z filarów UE; podkreśla, że aby europejski semestr skutecznie wspierał wzrost gospodarczy i stabilizację gospodarki państw członkowskich, to musi on również obejmować jednolity rynek i politykę mającą na celu jego ukończenie;

2.  podkreśla, że jednolity rynek stanowi trzon gospodarek państw członkowskich i całego projektu integracji europejskiej; podkreśla korzyści gospodarcze płynące z jednolitego rynku takie jak normalizacja produktów i integracja rynków, ekonomia skali, silniejsza konkurencja i równe warunki działania dla 500 mln konsumentów w 28 państwach członkowskich, zapewniające przede wszystkim szerszy wybór produktów i usług wysokiej jakości w niższych cenach;

3.  podkreśla znaczenie działań na rzecz dalszego rozwoju jednolitego rynku dla osiągnięcia strukturalnego i zrównoważonego wzrostu gospodarczego w celu przyciągnięcia i wspierania inwestycji, w kontekście przepisów dotyczących przejrzystości i skuteczności, co ma wpływ na tworzenie nowych miejsc pracy i zwiększanie dobrobytu mieszkańców państw członkowskich; apeluje do Komisji o systematyczne monitorowanie wdrażania i egzekwowania przepisów regulujących jednolity rynek w ramach zaleceń dla poszczególnych krajów, zwłaszcza w sytuacji, gdy przepisy te mają istotny wkład w reformy strukturalne;

4.  uważa, że konieczne jest stworzenie odpowiedniego klimatu dla inicjatyw gospodarczych i rozwoju przedsiębiorstw, wspierającego konkurencyjność i współpracę między MŚP przez wykorzystanie potencjału przemysłowego innowacji, badań i technologii;

5.  odnotowuje ostatnie prace służb Komisji w zakresie identyfikacji i mapowania wyzwań związanych z inwestowaniem oraz opracowania profilów inwestycyjnych dla poszczególnych krajów;

6.  jest zaniepokojony tym, że poziom wdrożenia zaleceń w ramach europejskiego semestru na lata 2011–2014 był niższy od oczekiwanego; z tego powodu wzywa Komisję do zaproponowania mechanizmu zachęcającego kraje do wdrażania przedmiotowych zaleceń;

7.  z zadowoleniem stwierdza, że Komisja usprawniła nowy proces europejskiego semestru, i rozumie, że liczba zaleceń dla poszczególnych krajów spadła, aby zaproponować nowe zalecenia bardziej ukierunkowane na priorytety poszczególnych krajów; odnotowuje, że w rocznej analizie wzrostu gospodarczego poświęcono mniej miejsca kwestiom związanym z jednolitym rynkiem niż w zaleceniach dla poszczególnych krajów;

8.  ponawia apel o włączenie filaru jednolitego rynku do europejskiego semestru wraz z systemem regularnego monitorowania, identyfikacji barier dla jednolitego rynku w poszczególnych krajach i oceny integracji i konkurencyjności jednolitego rynku, skupionym na zbiorze priorytetów dotyczących obszarów, w których działania najbardziej przyczyniłyby się do wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy, w tym do zrównoważonego rozwoju przedsiębiorstw, co obejmuje także MŚP; uważa, że system ten powinien obejmować solidną informacyjną bazę danych, zestaw wskaźników jakościowych i ilościowych mających na celu pomiar między innymi skutków gospodarczych stosowania przepisów regulujących jednolity rynek, analizę porównawczą, wzajemną ocenę i wymianę najlepszych praktyk;

9.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie w sprawie integracji jednolitego rynku i konkurencyjności UE i państw członkowskich; zauważa, że sprawozdanie to, które zastępuje jednocześnie nie tylko sprawozdanie w sprawie integracji jednolitego rynku, które stanowiło wcześniej aneks do rocznej analizy wzrostu gospodarczego, ale również sprawozdanie w sprawie kondycji europejskiego przemysłu, zostało opublikowane jako dokument towarzyszący komunikatowi w sprawie strategii rynku wewnętrznego, a nie jak wcześniej jako aneks do rocznej analizy wzrostu gospodarczego; zwraca się o dalsze rozwinięcie tego sprawozdania, tak aby stało się ono częścią filaru zarządzania jednolitym rynkiem oraz podstawą corocznej oceny postępów jednolitego rynku; uważa, że sprawozdanie to powinno dostarczać informacji wykorzystywanych w części poświęconej jednolitemu rynkowi w rocznej analizie wzrostu gospodarczego, zaleceniach dla poszczególnych krajów i regularnego, zorganizowanego dialogu z państwami członkowskimi na temat zapewnienia zgodności;

10.  z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji, by w ramach europejskiego semestru kontynuować analizę wyzwań związanych z inwestowaniem zidentyfikowanych w poszczególnych krajach, w szczególności w ramach sprawozdań dotyczących poszczególnych krajów oraz rozmów tematycznych w Radzie;

11.  zwraca uwagę na to, że wiele ze stwierdzonych wyzwań związanych z inwestowaniem dotyczy funkcjonowania jednolitego rynku oraz transpozycji i wdrażania przepisów regulujących jednolity rynek; zwraca się do Komisji o ścisłe monitorowanie działań następczych państw członkowskich w zakresie stwierdzonych wyzwań i barier w inwestowaniu, zaangażowanie w regularny, zorganizowany dialog z państwami członkowskimi na temat zapewnienia zgodności oraz wykorzystanie swoich uprawnień i podjęcie stosownych działań w celu usunięcia nieuzasadnionych i nieproporcjonalnych barier dla jednolitego rynku;

12.  podkreśla, że proces przeglądu europejskiego semestru winien umożliwiać odpowiednie zaangażowanie Parlamentu Europejskiego, parlamentów narodowych i regionalnych oraz wszystkich zainteresowanych stron, w tym organizacji pracodawców i związków zawodowych, nie tylko w celu zwiększenia odpowiedzialności za europejski semestr, lecz również poprawy poziomu wdrożenia zaleceń dla poszczególnych krajów;

13.  podkreśla znaczenie podejścia sprzyjającego włączeniu, przejrzystego i prowadzącego do istotnych i koniecznych reform – realizowanego w drodze europejskiego semestru;

Niewykorzystany potencjał jednolitego rynku

14.  przypomina o potrzebie przeprowadzania dostosowanych reform gospodarczych i społecznych, zaradzenia nadmiernej biurokracji i protekcjonizmowi, aby poprawić produktywność i konkurencyjność unijnej gospodarki;

15.  podkreśla, że pomimo braku bezpośrednich barier taryfowych na jednolitym rynku występuje wiele różnych barier pozataryfowych; zachęca instytucje UE, państwa członkowskie i wszystkie zainteresowane strony do rozpoczęcia konstruktywnej debaty w tej kwestii, aby przezwyciężyć przeszkody pozataryfowe w UE;

16.  ubolewa nad tym, że w kilku państwach członkowskich istnieją poważne uchybienia w zakresie wdrażania dyrektywy usługowej, obejmującej działania odpowiadające za ponad 45% PKB i zatrudnienia w UE, między innymi ze względu na znaczną liczbę krajowych przepisów i unormowań, które nie zawsze są uzasadnione interesem ogólnym; ubolewa także, że procedura notyfikacyjna nie zawsze jest przestrzegana;

17.  z zadowoleniem przyjmuje modernizację dyrektywy w sprawie kwalifikacji zawodowych, która proponuje sprawniejszy system uznawania kwalifikacji wspierający mobilność pracowników; stwierdza, że regulacje dotyczące zawodów regulowanych różnią się między poszczególnymi państwami członkowskimi podobnie jak możliwe działania;

18.  z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji dotyczący rozpatrzenia inicjatywy na rzecz paszportu usługowego jako zharmonizowanego formularza zgłoszeniowego, przy założeniu, że paszport ten doprowadzi do większej przejrzystości dotyczącej zakresu uprawnień do działania usługodawców prowadzących działalność transgraniczną oraz do zmniejszenia biurokracji i obciążenia administracyjnego, podkreśla, że ewentualna inicjatywa nie powinna doprowadzić do wprowadzenia zasady kraju pochodzenia; należy jednak uściślić zakres tego wniosku; uznaje paszport usługowy za rozwiązanie tymczasowe, stosowane w okresie dochodzenia do w pełni zintegrowanego jednolitego rynku;

19.  podkreśla, że rynek zamówień publicznych ma znaczący udział w jednolitym rynku ogółem i służy gospodarkom państw członkowskich i rozwojowi przedsiębiorstw, tworzeniu miejsc pracy i wzrostowi konkurencyjności; zwraca się do Komisji o wspieranie przejrzystości zamówień publicznych w sektorze publicznym, transgranicznej konkurencji i lepszego wykorzystania środków publicznych, w tym norm socjalnych i środowiskowych;

20.  przypomina, że w 2014 r. UE przyjęła ważny przegląd unijnych ram udzielania zamówień, upraszczając procedury, uelastyczniając przepisy i dostosowując je tak, aby lepiej służyły innym strategiom politycznym w sektorze publicznym;

21.  zaznacza, że wciąż występują znaczne braki skuteczności w udzielaniu zamówień publicznych w państwach członkowskich, ograniczające ekspansję transgraniczną i wzrost na rynkach krajowych; podkreśla potrzebę transpozycji i wdrożenia przepisów dotyczących udzielenia zamówień publicznych i koncesji przez państwa członkowskie w odpowiedni i terminowy sposób; uważa, że prawidłowa transpozycja procedury środków odwoławczych z 2007 r. zapewniłaby większą skuteczność, efektywność i przejrzystość udzielania zamówień publicznych;

22.  z zadowoleniem przyjmuje drugi program na rzecz rozwiązań interoperacyjnych dla europejskich administracji publicznych (ISA²), który został uruchomiony 1 stycznia 2016 r. i ma wspierać rozwój interoperacyjnych rozwiązań cyfrowych dostępnych nieodpłatnie dla wszystkich zainteresowanych administracji publicznych, a także dla przedsiębiorstw i obywateli w Europie;

23.  podkreśla, że rozwój i upowszechnianie w państwach członkowskich e-administracji jest koniecznym instrumentem ułatwiania prowadzenia działalności gospodarczej na jednolitym rynku przez przedsiębiorców oraz korzystania ze swoich praw przez konsumentów; w związku z powyższym zwraca się do Komisji o traktowanie rozwoju e-administracji jako kluczowego priorytetu do realizacji w jak najkrótszym czasie;

24.  podkreśla, że to sektor prywatny jest kluczową siłą napędową zrównoważonego wzrostu i tworzenia miejsc pracy; wskazuje, że poszczególne krajowe przepisy i praktyki w połączeniu z nieodpowiednim wdrożeniem zasady wzajemnego uznawania mogą powodować niepotrzebne i szkodliwe bariery i obciążenia dla przedsiębiorstw i konsumentów; apeluje do Komisji i państw członkowskich o zapewnienie właściwego stosowania i o lepsze egzekwowanie zasady wzajemnego uznawania oraz o racjonalne pod względem kosztów instrumenty rozwiązywania sporów;

25.  zachęca Komisję do przeprowadzenia konsultacji z zainteresowanymi stronami w celu określenia sektorów i rynków, gdzie stosowanie zasad wzajemnego uznawania jest niedostateczne lub problematyczne;

26.  informuje, że wzmocnienie roli istniejących punktów kontaktowych ds. produktów jako pojedynczych punktów dostępu w razie problemów podmiotów gospodarczych związanych z jednolitym rynkiem pomoże zwiększyć świadomość i poziom znajomości obowiązującego ustawodawstwa;

27.  podkreśla, że lepsze warunki dla powstawania przedsiębiorstw typu start-up i MŚP mogą prowadzić do aktywniejszej innowacyjności i zwiększenia liczby nowych miejsc pracy oraz generować zrównoważony wzrost; przypomina, że wiele barier, w tym bariery biurokratyczne, hamuje rozwój MŚP, zarówno na szczeblu krajowym, jak i międzynarodowym; wzywa do określenia i wyeliminowania barier, które stanowią przeszkodę dla wzrostu krajowego i międzynarodowego;

28.  podkreśla, że po kryzysie finansowym intensywność akumulacji kapitału materialnego i niematerialnego w UE spadła w porównaniu z konkurentami, co jest szkodliwe dla rozwoju gospodarczego i społecznego; podkreśla, że inwestycje, szczególnie w obszarze TIK, mają kluczowe znaczenie dla przywrócenia produktywności i długoterminowego wzrostu gospodarczego w UE; jest zdania, że aby zmienić ten negatywny trend, potrzebne jest usprawnienie jednolitego rynku oraz ograniczenie barier dla inwestycji; apeluje, by inwestycje były ukierunkowane na finansowanie gospodarki realnej i aby nadal wspierano środki podjęte w tym celu;

29.  apeluje o niezwłoczne zniesienie nieuzasadnionych ograniczeń terytorialnych zwanych blokowaniem geograficznym, zwłaszcza przez pełne wdrożenie art. 20 dyrektywy usługowej, a co za tym idzie – położenie kresu nieuzasadnionej dyskryminacji w dostępie do towarów i usług oraz dyskryminacji cenowej ze względu na lokalizację geograficzną lub przynależność państwową;

30.  apeluje o jak najszybszą rozbudowę europejskiego systemu normalizacji w celu wspierania polityk UE w zakresie innowacji cyfrowych, zwiększenia bezpieczeństwa cybernetycznego i poprawy interoperacyjności;

31.  wzywa państwa członkowskie do prawidłowego i terminowego wdrażania i egzekwowania przepisów regulujących jednolity rynek; podkreśla znaczenie wdrażania zaleceń dla poszczególnych krajów – w tym reform krajowych rynków produktów i usług – aby odblokować potencjał wzrostu państw członkowskich;

32.  jest zdania, że państwa członkowskie muszą wzmocnić działania służące unowocześnieniu administracji publicznej, tak aby świadczyła ona więcej łatwiej dostępnych usług cyfrowych na rzecz obywateli i przedsiębiorstw, a także ułatwić współpracę transgraniczną i interoperacyjność administracji publicznych;

Jednolity rynek w XXI wieku

33.  podkreśla, że pojęcie nowoczesnej gospodarki szybko ewoluuje ze względu na postęp cyfrowy i technologiczny, coraz intensywniejszą konkurencję międzynarodową i zmiany wzorców zachowań podmiotów gospodarczych i konsumentów; 23. podkreśla rosnące znaczenie usług związanych z biznesem i systemów integrujących produkty i usługi;

34.  zwraca uwagę na zacieranie się granic między produktami a usługami; podkreśla rosnące znaczenie usług związanych z biznesem i systemów integrujących produkty i usługi; uważa, że ramy prawne jednolitego rynku muszą uwzględnić te istotne zmiany;

35.  z zadowoleniem przyjmuje nowe modele biznesowe konsumpcji współdzielonej i uznaje ich ogromny potencjał innowacyjny, który powinien zostać wykorzystany z zachowaniem istniejących norm prawnych i standardów ochrony konsumentów oraz równych warunków działania; podkreśla znaczenie zapewnienia możliwie najlepszych warunków rozwoju i prosperowania współkonsumpcji; wzywa Komisję do przyjęcia strategicznego podejścia w kwestii zapewnienia przedsiębiorstwom działającym w ramach współkonsumpcji możliwości konkurowania z przedsiębiorstwami tradycyjnymi według uczciwych zasad;

36.  zauważa, że modele inwestycyjne stosowane przez przedsiębiorstwa uległy znacznym zmianom w miarę wzrostu kwot i znaczenia wydatków na wartości niematerialne i prawne w porównaniu z wydatkami na wartości materialne; podkreśla, że w stosunku do wartości niematerialnych i prawnych tylko 17 % rzeczywistych inwestycji jest przeznaczane na badania naukowe i rozwój; apeluje do decydentów politycznych o podjęcie działań mających na celu usunięcie barier regulacyjnych, które utrudniają osiągnięcie pełnego potencjału nowej dźwigni innowacyjności;

37.  z zadowoleniem przyjmuję strategię jednolitego rynku wskazującą sposób, w jaki różne działania Komisji (unia rynków kapitałowych, jednolity rynek cyfrowy, unia energetyczna itp.) skupiają się na głównym celu, którym jest uwolnienie potencjału unijnego jednolitego rynku; podkreśla, że w komunikacie w sprawie strategii dotyczącej jednolitego rynku stwierdza się, że jednolity rynek powinien być w większym stopniu uwzględniany w procesie europejskiego semestru;

38.  z zadowoleniem przyjmuje strategię jednolitego rynku cyfrowego jako właściwe podejście do dostosowywania UE do ery cyfrowej; apeluje o szybkie opracowanie i wdrożenie tej strategii, aby zapewnić, by UE odzyskała pole utracone w wyniku wcześniejszego zbyt powolnego wprowadzania i wykorzystywania technologii cyfrowych; uważa, że wymaga to przeznaczenia funduszy krajowych i unijnych, aby zapewnić wymaganą infrastrukturę, zwłaszcza na obszarach wiejskich; zwraca uwagę, iż ważne jest także wspieranie innowacji cyfrowych oraz poprawy interoperacyjności, bardzo dużą uwagę należy poświęcać kwestii bezpieczeństwa cybernetycznego;

39.  podkreśla, że dostępne, przystępne i wysokiej jakości usługi doręczania przesyłek stanowią podstawowy wymóg prosperowania transgranicznego handlu elektronicznego, zwłaszcza na rzecz MŚP i konsumentów;

40.  przypomina, że integracja jednolitego rynku towarów i usług niemal zawsze odbywa się przy użyciu danych, natomiast interoperacyjność działa jak spoiwo, poprawiając łączność w ramach łańcucha dostaw i zapewniając skuteczną komunikację między poszczególnymi komponentami cyfrowymi; apeluje do Komisji o jak najszybsze rozpoczęcie aktualizacji europejskich ram interoperacyjności w połączeniu ze zintegrowanym planem normalizacji indentyfikującym i definiującym kluczowe priorytety;

41.  podkreśla, że inwestycje prywatne i publiczne w bardzo szybkie sieci łączności szerokopasmowej stanowią warunek postępu cyfrowego i muszą znajdować wsparcie w stabilnych ramach regulacyjnych UE umożliwiających przeprowadzanie inwestycji wszystkim uczestników rynku, również na obszarach wiejskich i oddalonych;

42.  podkreśla znaczenie pomyślnego wdrożenia Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych w celu maksymalnego zwiększenia inwestycji oraz wspierania innowacyjnych przedsiębiorstw na różnych etapach finansowania ich rozwoju; podkreśla znaczenie pełnego wykorzystania, w przypadku wystąpienia nieprawidłowości w funkcjonowaniu rynku, dostępnych środków publicznych na inwestycje cyfrowe, stworzenia możliwości synergii między programami unijnymi, takimi jak inicjatywa „Horyzont 2020”, instrument „Łącząc Europę”, inne odpowiednie fundusze strukturalne i inne instrumenty;

43.  wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny, czy obecna strategia rozwoju dostępu szerokopasmowego w ramach sieci mobilnych i stacjonarnych, włącznie z założonymi celami, sprawdzi się w przyszłości i spełnia warunki wysokiej połączalności dla wszystkich, aby uniknąć przepaści cyfrowej i zaspokoić potrzeby w zakresie gospodarki opartej na danych oraz szybkiego wdrożenia sieci 5G;

44.  podkreśla, że UE powinna budować swoją przewagę konkurencyjną stając się idealnym miejscem prowadzenia działalności dla innowacyjnych przedsiębiorstw, co wymagałoby nowoczesnej polityki przemysłowej i lepiej zintegrowanej infrastruktury stawiającej na pierwszym miejscu przyswajanie nowych technologii i przyjazne innowacji i przedsiębiorcom otoczenie regulacyjne; apeluje o to, aby wszelkie przyszłe proponowane ramy polityki cyfrowej sprzyjały włączeniu, były dostępne i zapewniały wysoki poziom ochrony konsumentów;

Zarządzanie jednolitym rynkiem

45.  podkreśla, że aby osiągnąć lepsze zarządzanie jednolitym rynkiem i poprawić odpowiedzialność na wszystkich szczeblach, konieczne są uściślenie podziału zadań między poszczególnymi szczeblami oraz ramy prawne przewidujące lepsze zachęty i wyraźny podział odpowiedzialności za wdrażanie i egzekwowanie przepisów dotyczących jednolitego rynku, aby przyspieszyć i wzmocnić jego rozwój;

46.  zwraca uwagę, iż wielopoziomowa odpowiedzialność za efektywne zarządzanie jednolitym rynkiem byłaby skutecznie osiągana poprzez lepsze regulacje deregulację prawa z jednej strony i zwiększanie kultury stosowania przepisów z drugiej strony; apeluje o rozwój kapitału ludzkiego m.in. poprzez większą dostępność informacji oraz odpowiednie szkolenia podnoszące poziom wiedzy i świadomości;

47.  apeluje do Komisji o konsekwentne egzekwowanie przepisów dotyczących jednolitego rynku przez państwa członkowskie poprzez wykorzystanie wszelkich dostępnych informacji, danych i instrumentów oraz wyciąganie przewidzianych traktatami konsekwencji wobec państw niestosujących się do zasad i prawa UE;

48.  zwraca uwagę na znaczenie monitorowania i gromadzenia danych oraz solidnego i zintegrowanego systemu w tym zakresie; wyraża zaniepokojenie tym, że informacje na temat konsultacji publicznych w większości przypadków są dostępne tylko w jednym języku, przez co nie wszystkie zainteresowane strony mogą wyrazić opinię na temat ważnych kwestii i wniosków; uważa, że podczas podejmowania decyzji politycznych kluczowych dla ukończenia jednolitego rynku, ograniczenia różnic między państwami członkowskimi i usprawnienia zarządzania jednolitym rynkiem, takich jak ustalanie priorytetów oraz ocena integracji jednolitego rynku i konkurencyjności, a także w ramach systematycznego dialogu w zakresie zgodności prowadzonego z państwami członkowskimi, należy uwzględniać dane i materiały dowodowe;

49.  apeluje do Komisji o przygotowanie rocznego sprawozdania w sprawie barier na jednolitym rynku w różnych państwach członkowskich oraz w całej UE oraz o wydanie zaleceń skupiających się na usuwaniu tych barier w zaleceniach dla poszczególnych państw członkowskich rekomendacji; podkreśla, że jednolity rynek powinien odgrywać ważniejszą rolę w zaleceniach dla poszczególnych państw członkowskich;

50.  apeluje do Komisji o wykorzystanie wszystkich dostępnych środków, w tym w razie potrzeby postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państw członkowskich, aby zapewnić pełne wdrożenie przepisów w sprawie wspólnego rynku; jest zaniepokojony faktem, że postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego jest czasochłonne w przypadku reagowania na naruszenia przepisów dotyczących jednolitego rynku i wzywania do poprawy sytuacji, oraz wyraża zaniepokojenie dużą liczbą zaległych spraw;

51.  zauważa korzyści, jakie oferuje system rozwiązywania problemów rynku wewnętrznego (SOLVIT); zwraca się o wzmocnienie systemu SOLVIT i jego lepszą integrację ze służbami Komisji oraz z istniejącymi projektami i bazami danych takimi jak CHAP i EU Pilot w celu wytworzenia synergii informacyjnych i dzielenia się wzorcowymi praktykami; zwraca się do Komisji o podjęcie dalszych działań w związku z nierozwiązanymi sprawami; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia systemowi SOLVIT niezbędnego wsparcia i wiedzy fachowej, aby skutecznie rozwiązywać zgłaszane sprawy;

52.  jest zdania, że należy wzmocnić organy nadzoru rynku na jednolitym rynku, lepiej połączyć je między sobą i zapewnić im odpowiedni personel, aby mogły sprostać aktualnym wyzwaniom, a w szczególności tym związanym z globalną konkurencją; apeluje do krajowych organów kontroli rynku o ściślejszą współpracę oraz wymianę informacji i najlepszych praktyk, aby skutecznie przeciwdziałać różnym formom nieuczciwej konkurencji na jednolitym rynku, m.in. znacznym ilościom produktów nielegalnych i nieprzepełniających norm, które powodują wysokie koszty po stronie przedsiębiorstw przestrzegających prawa, a także stanowią wysokie ryzyko dla konsumentów, zwłaszcza tych najbardziej narażonych na zagrożenia; wyraża zaniepokojenie opóźnieniem w przyjęciu przez Radę Unii Europejskiej pakietu dotyczącego bezpieczeństwa produktów i nadzoru rynku, co narusza bezpieczeństwo produktów w UE; wzywa Radę do jego natychmiastowego przyjęcia;

53.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji w sprawie stworzenia jednej cyfrowej bramy sieciowej jako łatwo dostępnego portalu parasolowego usprawniającego i upraszczającego dostęp do informacji oraz promującego istniejące, dedykowane platformy użytkowników; podkreśla rolę rządów krajowych i regionalnych w promowaniu takich platform, udostępnianiu ich i edukacji ich użytkowników; apeluje do Komisji o dalsze wzmocnienie i usprawnienie narzędzi internetowych związanych z jednolitym rynkiem;

54.  uznaje znaczenie zasad dotyczących lepszego stanowienia prawa i inicjatywy REFIT oraz potrzebę bezpieczeństwa i przewidywalności uregulowań prawnych przy projektowaniu nowych inicjatyw ustawodawczych; podkreśla, że zasada dotycząca lepszego stanowienia prawa nie może naruszać prawa UE i państw członkowskich do stanowienia prawa w dziedzinach kluczowych dla interesu ogólnego, takich jak zdrowie i środowisko;

o
o   o

55.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0067.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0069.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0130.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0038.
(5) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0054.


Otwarcie negocjacji w sprawie umowy o wolnym handlu UE-Tunezja
PDF 444kWORD 119k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie otwarcia negocjacji w sprawie umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Tunezją (2015/2791(RSP))
P8_TA(2016)0061B8-0255/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozpoczęcie w dniu 13 października 2015 r. negocjacji w sprawie umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Tunezją,

–  uwzględniając art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i art. 3, 207 i 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając oświadczenia przedstawione w dniu 13 października 2015 r. w Tunisie przez komisarz Cecilię Malmström z okazji rozpoczęcia negocjacji o pogłębionej i kompleksowej umowie o wolnym handlu między Unią i Tunezją,

–  uwzględniając decyzję z dnia 9 października 2015 r. o przyznaniu Pokojowej Nagrody Nobla za 2015 r. Tunezyjskiemu Kwartetowi na rzecz Dialogu Narodowego reprezentującemu tunezyjskie społeczeństwo obywatelskie,

–  uwzględniając konkluzje Rady Unii Europejskiej z dnia 20 lipca 2015 r. w sprawie Tunezji(1),

–  uwzględniając zalecenie nr 1/2015 Rady Stowarzyszenia UE–Tunezja z dnia 17 marca 2015 r. w sprawie realizacji planu działania UE–Tunezja (2013–2017) dotyczącego wprowadzenia w życie uprzywilejowanego partnerstwa w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa(2),

–  uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 534/2014/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej Republice Tunezyjskiej(3), a także uwzględniając udostępnienie pierwszej transzy pomocy w dniu 26 kwietnia 2015 r.,

–  uwzględniając przeprowadzone przez Ecorys analizy dotyczące wpływu handlu na zrównoważony rozwój, które wspierają negocjacje w sprawie pogłębionej i kompleksowej umowy o wolnym handlu pomiędzy Unią Europejską a Tunezją(4),

–  uwzględniając ocenę wpływu na zrównoważony rozwój (SIA) dotyczącą eurośródziemnomorskiej strefy wolnego handlu (EMFTA), sprawozdanie końcowe w sprawie projektu SIA-EMFTA oraz projekt konsultacji zrealizowany we wrześniu 2007 r. przez Impact Assessment Research Centre (Ośrodek Badań Naukowych ds. Oceny Wpływu) działający przy Institute for Development Policy and Management (Instytut ds. Polityki Rozwojowej i Zarządzania) uniwersytetu w Manchesterze)(5),

–  uwzględniając Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony, a Republiką Tunezyjską z drugiej strony(6),

–  uwzględniając wspólny komunikat Komisji Europejskiej i wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 18 listopada 2015 r. zatytułowany „Przegląd europejskiej polityki sąsiedztwa”,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Unii dla Śródziemnomorza i krajów południowego sąsiedztwa, w szczególności rezolucję z dnia 10 maja 2012 r. w sprawie handlu na rzecz przemian: strategia handlowa i inwestycyjna UE dla krajów południowego regionu Morza Śródziemnego w następstwie arabskiej wiosny(7),

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Handlu Międzynarodowego,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że stosunki europejsko-tunezyjskie są bliskie i mają długą tradycję oraz że Unia Europejska jest pierwszym partnerem handlowym Tunezji, a Tunezja jest trzydziestym czwartym partnerem Unii;

B.  mając na uwadze, że pierwsza umowa o współpracy handlowej zawarta między tymi dwoma partnerami pochodzi z 1969 r. oraz że Tunezja była pierwszym państwem południowego wybrzeża Morza Śródziemnego, które podpisało układ o stowarzyszeniu z Unią Europejską, co miało miejsce w 1995 r.;

C.  mając na uwadze, że w dniu 13 października 2015 r. Unia Europejska i Tunezja rozpoczęły negocjacje w sprawie ambitnej umowy o wolnym handlu na podstawie mandatu przyjętego jednogłośnie przez państwa członkowskie Unii w dniu 14 grudnia 2011 r. oraz że pierwsza tura rozmów odbyła się w dniach 19–22 października 2015 r.;

D.  mając na uwadze, że wstępne dyskusje między Unią Europejską a Tunezją w sprawie pogłębionej i kompleksowej umowy o wolnym handlu trwały cztery lata oraz że Tunezja powołała krajową komisję mającą za zadanie wskazać tunezyjskie priorytety;

E.  mając na uwadze, że zacieśnienie stosunków handlowych między Unią Europejską a Tunezją dzięki zawarciu ambitnego partnerstwa handlowego musi stwarzać możliwości osiągnięcia wzrostu gospodarczego oraz zbliżenia gospodarek Tunezji i Unii Europejskiej; mając na uwadze, że to partnerstwo musi wspomagać stabilizację polityczną i demokratyczną w Tunezji;

F.  mając na uwadze, że partnerstwo handlowe wpisuje się w szersze ramy stosunków sąsiedzkich między Unią Europejską a Tunezją regulowanych przez śródziemnomorski układ o stowarzyszeniu z 1995 r., który przewiduje ustanowienie strefy wolnego handlu i wprowadzenie przepisów dotyczących rolnictwa i usług; mając na uwadze, że Rada Stowarzyszenia UE–Tunezja przyjęła w dniu 17 marca 2015 r. nowy plan działania wdrażający uprzywilejowane partnerstwo, aby umożliwić osiągnięcie wysokiego poziomu integracji gospodarczej; mając na uwadze, że przegląd europejskiej polityki sąsiedztwa musi promować wspólne wartości i interesy Unii i Tunezji, solidarny rozwój społeczno-gospodarczy i tworzenie miejsc pracy dla młodych ludzi, a także zapewnić stabilizację gospodarczą;

G.  mając na uwadze, że Tunezja, która była kolebką wydarzeń znanych pod nazwą „arabskiej wiosny”, jest jedynym państwem regionu Bliskiego i Środkowego Wschodu oraz Afryki Północnej, w którym wprowadzono w życie proces przejścia do demokracji i przemian politycznych i w związku z tym stanowi przykład dla całego regionu;

H.  mając na uwadze, że stabilność polityczna i rozwój gospodarczy stanowią nierozłączne elementy oraz że celem tej umowy handlowej musi być zaoferowanie gospodarce tunezyjskiej i europejskiej realnych perspektyw;

I.  mając na uwadze, że równolegle z prowadzeniem negocjacji Unia Europejska musi nadal świadczyć i zwiększać pomoc na rzecz Tunezji oraz udzielać jej odpowiedniej i właściwej pomocy finansowej i technicznej w trakcie negocjacji, a następnie w trakcie wykonywania postanowień tej umowy, rozwijając rzeczywiste partnerstwo, w ramach którego możliwe będzie uwzględnianie interesów społeczności po obu stronach Morza Śródziemnego;

J.  mając na uwadze, że w interesie Tunezji i Unii Europejskiej leży wspieranie i wzmacnianie procesów integracji regionalnej na linii południe–południe między Tunezją a państwami z nią sąsiadującymi, zwłaszcza dzięki porozumieniu z Agadiru; mając na uwadze, że negocjacje w sprawie strefy wolnego handlu między Unią Europejską a Tunezją muszą uzupełniać te starania;

K.  mając na uwadze, że tunezyjska transformacja demokratyczna jest przykładem dla pozostałych krajów tego regionu, że w dniu 26 stycznia 2014 r. Narodowe Zgromadzenie Konstytucyjne uchwaliło nową konstytucję Tunezji oraz że jest ona wzorcem w dziedzinie ochrony praw i wolności; mając na uwadze, że w dniu 21 grudnia 2014 r. w wolnych, pluralistycznych i przejrzystych wyborach Al-Badżi Ka’id as-Sibsi został wybrany na prezydenta Republiki Tunezyjskiej;

L.  mając na uwadze, że tunezyjskie społeczeństwo obywatelskie z uwagi na swój dynamizm i poziom wykształcenia odgrywa istotną rolę w demokratycznej transformacji kraju; mając na uwadze, że musi ono być w dalszym ciągu mocno angażowane w debaty polityczne, w tym w trwające negocjacje;

M.  mając na uwadze, że przyznanie Pokojowej Nagrody Nobla Tunezyjskiemu Kwartetowi na rzecz Dialogu Narodowego świadczy o uznaniu wysiłków poczynionych w celu utrwalenia demokracji, a także stanowi zachętę do dalszego podążania tą drogą; mając na uwadze, że konieczne jest zawarcie wzorcowej umowy, aby uspokoić obawy wyrażone przez społeczeństwo cywilne;

Sytuacja gospodarcza, polityczna i społeczna w Tunezji

1.  zdecydowanie potępia ataki terrorystyczne popełnione w ostatnich miesiącach w Tunezji, których ofiarami padło bardzo wiele osób; uważa, że Tunezja jest w bardzo wysokim stopniu zagrożona terroryzmem, i przypomina, że zamach na autobus ochrony prezydenckiej z dnia 24 listopada 2015 r., zamachy terrorystyczne popełnione w dniu 26 czerwca 2015 r. w Susie oraz zamach w Muzeum Bardo z 18 marca 2015 r. znacznie zahamowały perspektywy turystyczne w sezonie letnim 2015 r., podczas gdy turystyka i sektory z nią powiązane stanowią 15 % PNB tego kraju; w pełni solidaryzuje się z Tunezją i potwierdza swoje poparcie dla władz tunezyjskich w ich walce z terroryzmem, przy poszanowaniu praw człowieka i praworządności;

2.  stwierdza, że gospodarka tunezyjska przeżywa poważne trudności, że wzrost PKB wyniósł w 2014 r. 2,3 %, że stopa bezrobocia w 2015 r. wynosi 15 % ludności aktywnej zawodowo, że 28,6 % absolwentów szkół wyższych nie ma pracy oraz że bezrobocie młodzieży w Tunezji wzrasta;

3.  stwierdza, że istnieje oczywisty brak równowagi demograficznej i gospodarczej między Unią Europejską a Tunezją oraz że fakt ten uzasadnia przyjęcie podczas negocjacji asymetrycznej i progresywnej strategii;

4.  przypomina, że Tunezja cechuje się znacznymi dysproporcjami regionalnymi między stolicą – Tunisem – a pozostałymi regionami kraju, przy czym między wybrzeżem a obszarami w głębi kraju występują bardzo istotne różnice w rozwoju, zwłaszcza w odniesieniu do stopy bezrobocia, dostępu do opieki zdrowotnej i edukacji, oraz że dysproporcje te mogłyby ulec pogłębieniu w związku ze zmianą klimatu;

5.  przypomina, że w Tunezji istnieją różnice w zatrudnieniu pomiędzy poszczególnymi sektorami objętymi umową handlową i że niewyrównanie tych różnic może doprowadzić do skupienia nadmiernej siły roboczej w sektorze rolnym oraz do zaniku innych sektorów ważnych dla zróżnicowania gospodarki tunezyjskiej, takich jak sektor wytwórczy i górniczy;

6.  zauważa, że proces transformacji demokratycznej w Tunezji jest najbardziej zaawansowany spośród państw regionu oraz że kraj ten wybrał jedyny w swoim rodzaju model polityczny i model rozwoju gospodarczego wśród krajów leżących na południowym wybrzeżu Morza Śródziemnego, a także wzywa Komisję pełnego uwzględnienia tego w negocjacjach; uważa, że Unia musi przyjąć wszystkie możliwe środki, aby wesprzeć Tunezję w jej przejściu do demokracji prowadzącym do powstania stabilnego społeczeństwa pluralistycznego;

7.  stwierdza, że Tunezja cierpi z powodu bardzo niestabilnej sytuacji w regionie, zwłaszcza z powodu konfliktu w Libii i z powodu sporadycznych aktów przemocy w Algierii, czyli w krajach, z którymi graniczy;

8.  odnotowuje, że Tunezja przyjęła ponad 1,8 mln uchodźców libijskich, którzy stanowią 16 % całkowitej liczby ludności Tunezji;

Warunki sukcesu umowy handlowej między Unią Europejską a Tunezją

9.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że jesienią 2015 r. rozpoczęto negocjacje w sprawie zawarcia umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Tunezją, na podstawie mandatu przyjętego przez Radę w 2011 r., w następstwie arabskiej wiosny; zauważa, że od 2011 r. Tunezja umocniła swój proces demokratyzacji, ogłaszając w dniu 26 stycznia 2014 r. nową konstytucję oraz organizując wybory parlamentarne i prezydenckie, które odbyły się odpowiednio w dniach 26 października i 23 listopada 2014 r.;

10.  uważa, że umowa ta nie ma tylko wymiaru handlowego, a jej celem powinno być koniecznie przyczynienie się do stabilizacji sytuacji i ugruntowania demokracji w Tunezji oraz ożywienia jej gospodarki przez wywieranie pozytywnego wpływu zarówno na ceny konsumpcyjne, jak i na zatrudnienie, wynagrodzenia wykwalifikowanych i niewykwalifikowanych pracowników oraz zmniejszanie nierówności; apeluje, by przed podpisaniem umowy upewnić się, że stawia ona czoła tym wyzwaniom;

11.  wzywa negocjatorów do zawarcia umowy progresywnej i asymetrycznej, uwzględniającej ogromne różnice gospodarcze między tymi dwiema stronami, do wykazania się elastycznością, zdolnością reagowania, innowacyjnością, przejrzystością i zdolnością adaptacji, a także do pamiętania o tym, że ta korzystna dla obu stron umowa powinna w pierwszej kolejności służyć gospodarce i społeczeństwu tunezyjskiemu oraz europejskiemu, przy oczywistym poszanowaniu lokalnej specyfiki, wrażliwości, kultury i sytuacji społeczno-gospodarczej, bez zaburzania wymiany handlowej Tunezji z krajami regionu;

12.  z zadowoleniem przyjmuje przedstawiony przez tunezyjski rząd pięcioletni (2015–2020) plan reform gospodarczych mających obniżyć stopę bezrobocia, zmniejszyć dysproporcje między regionami kraju oraz zróżnicować strukturę gospodarczą; uważa, że umowa o wolnym handlu musi być spójna z celami tego planu;

13.  przypomina, że są to pierwsze negocjacje handlowe Tunezji na tak dużą skalę i z tego powodu ważne jest, aby otwieranie sektorów gospodarki tunezyjskiej następowało stopniowo, etapami i asymetrycznie oraz by umowa przewidywała okresy przejściowe dla sektorów wrażliwych przy jednoczesnym wykluczeniu z negocjacji niektórych produktów uznanych przez obie strony za wrażliwe;

14.  jest zdania, że Tunezja powinna koniecznie otrzymywać od Unii Europejskiej istotną pomoc finansową i techniczną oraz wsparcie w negocjacjach handlowych, aby właściwie wykonywać poszczególne postanowienia umowy o wolnym handlu; apeluje, aby pomoc finansową przyznawać w przejrzysty sposób oraz by przynosiła ona rzeczywiście korzyści swoim odbiorcom;

15.  z zadowoleniem przyjmuje wsparcie udzielone przez Europejski Bank Inwestycyjny licznym projektom realizowanym w Tunezji; podkreśla, że wsparcie to przyczynia się do zwiększenia różnorodności gospodarczej Tunezji, a także do tworzenia miejsc pracy, zwłaszcza dla osób młodych;

16.  wyraża zadowolenie z faktu, że Unia Europejska uczyniła Tunezję jednym z krajów priorytetowych swojej polityki sąsiedztwa wobec krajów południowej części basenu Morza Śródziemnego oraz że udzieliła Tunezji pożyczki z tytułu pomocy makrofinansowej w wysokości 300 mln EUR na wdrożenie reform gospodarczych;

17.  wzywa jednak Unię Europejską, a także jej państwa członkowskie, EBI i EBOR do dalszego wspierania Tunezyjczyków oraz do intensyfikacji programów pomocy i wsparcia, w tym przez wprowadzenie nadzwyczajnych autonomicznych środków handlowych, aby wspomóc Tunezję w utrwaleniu procesu demokratyzacji; z zadowoleniem przyjmuje wdrożenie przez niektóre państwa członkowskie „partnerstw na rzecz transformacji Tunezji”; wzywa Unię Europejską do kontynuowania programu zmniejszania nierówności regionalnych w dziedzinie dostępu do podstawowej opieki zdrowotnej w Tunezji;

18.  zwraca się do Unii Europejskiej o uwzględnienie w tych negocjacjach szczególnej sytuacji Tunezji, zwłaszcza jej kruchego procesu transformacji demokratycznej i różnicy w poziomie rozwoju gospodarczego między Unią a Tunezją, a także o wzięcie pod uwagę faktu, że najlepsze są takie rozwiązania, które przynoszą korzyści obu partnerom;

19.  wzywa Komisję do dopilnowania, by negocjacje szybko przyniosły konkretne pozytywne wyniki w kluczowych sektorach gospodarki europejskiej i tunezyjskiej, a także dla wszystkich zainteresowanych podmiotów, zwłaszcza MŚP i mikroprzedsiębiorstw;

20.  podkreśla, że umowa ta musi przyczyniać się do rozwoju i zróżnicowania gospodarki tunezyjskiej, dziś opartej głównie na rolnictwie, oraz do zniwelowania różnic między regionami, a także musi przynieść konkretne korzyści wszystkim Tunezyjczykom i Europejczykom;

21.  wyraża zadowolenie z faktu, że Tunezja rozpoczęła ważne reformy społeczne i gospodarcze; nalega, aby reformy te były kontynuowane również w okresie negocjacji, aby państwo to mogło uzyskać jak największe korzyści z umowy;

22.  uważa, że umowa musi przyczynić się do pogłębienia współpracy gospodarczej między Unią Europejską a Tunezją, która to współpraca już jest dość zaawansowana dzięki zniesieniu ceł na produkty przemysłowe na mocy układu o stowarzyszeniu; proponuje w związku z tym nową nazwę brzmiącą „partnerstwo gospodarcze między Unią Europejską a Tunezją”;

23.  gorąco zachęca Komisję i rząd tunezyjski do wdrożenia jasnego i precyzyjnego procesu włączania tunezyjskiego i europejskiego społeczeństwa obywatelskiego na wszystkich etapach negocjacji oraz do wykazania się innowacyjnością; w tym kontekście z zadowoleniem odnosi się do roli odegranej przez tunezyjskie społeczeństwo obywatelskie w pierwszej rundzie negocjacji i apeluje o prowadzenie konsultacji otwartych, przejrzystych i w większym stopniu uwzględniających różnorodność podmiotów, które składają się na tunezyjskie społeczeństwo obywatelskie, w oparciu o najlepsze praktyki wypracowane podczas innych podobnych negocjacji;

24.  z zadowoleniem przyjmuje w tym kontekście uruchomienie przez ministerstwo handlu i rzemiosła witryny internetowej poświęconej informowaniu opinii publicznej o pogłębionej i kompleksowej umowie o wolnym handlu, jak również gotowość negocjatorów do opublikowania ostatecznej treści umowy w wersji trzyjęzycznej; uważa, że tunezyjskie społeczeństwo obywatelskie mogłoby również brać udział w negocjacjach za pośrednictwem komisji monitorującej oceny wpływu;

25.  zwraca się do Rady o upublicznienie bezzwłocznie mandatu negocjacyjnego przyjętego jednogłośnie przez państwa członkowskie w dniu 14 grudnia 2011 r.;

26.  życzyłby sobie prowadzenia regularnego dialogu między posłami do Parlamentu Europejskiego a parlamentarzystami tunezyjskimi w trakcie całego procesu negocjacji; pod tym względem z zadowoleniem przyjmuje utworzenie wspólnej komisji parlamentarnej UE-Tunezja, która będzie odgrywać ważną rolę, umożliwiając posłom europejskim i tunezyjskim organizowanie regularnych spotkań i skuteczne monitorowanie negocjacji w sprawie umowy o wolnym handlu;

27.  pragnie, by dialog ten pozwolił lepiej ocenić oczekiwania i obawy obu stron, a tym samym – by doprowadził do udoskonalenia warunków umowy;

28.  przypomina, że Unia dla Śródziemnomorza wspiera realizację konkretnych projektów w regionie i może w związku z tym służyć wiedzą fachową podczas negocjacji dotyczących umowy;

29.  wzywa do przeprowadzenia przez obie strony, w tym przez Parlament Europejski z udziałem ekspertów tunezyjskich, dokładnych i przejrzystych ocen skutków i analiz sektorowych dotyczących wpływu tej umowy na różne dziedziny, zwłaszcza na usługi, zamówienia publiczne, konkurencyjność MŚP, zatrudnienie, rolnictwo, środowisko czy wszelkie inne sektory priorytetowe; odnotowuje, że Tunezja zamierza od razu zaapelować do specjalistów tunezyjskich o zapewnienie wiarygodności danych zawartych w ocenie skutków w samej Tunezji;

30.  apeluje, aby wspomniane oceny skutków i analizy sektorowe były finansowane przez Unię Europejską oraz aby zgodnie z wnioskiem wielu tunezyjskich organizacji społeczeństwa obywatelskiego poprzedzono je ewentualnie oceną ex post skutków społeczno-gospodarczych umowy o stowarzyszeniu z 1995 r.;

31.  wzywa Komisję do ustalenia jak najwcześniej, czy umowa ma charakter mieszany czy wyłączny, oraz zwraca się do Komisji, by włączyła do debaty parlamenty narodowe państw członkowskich od pierwszych dyskusji;

32.  podkreśla, że uwarunkowania środowiskowe w basenie Morza Śródziemnego, w szczególności niedobór wody, które utrudniają działalność rolniczą, muszą być uwzględniane w negocjacjach oraz że należy promować zrównoważony model gospodarczy w zakresie środowiska i gospodarowania zasobami naturalnymi;

33.  podkreśla, że negocjacje handlowe z Tunezją wpisują się w szersze ramy eurośródziemnomorskich stosunków handlowych; nalega, aby odroczona bezterminowo w 2013 r. druga konferencja ministrów handlu Unii dla Śródziemnomorza odbyła się w najbliższym czasie, aby można było rozważyć wyzwania handlowe w regionie i określić priorytety robocze na kolejne lata;

Podejście sektorowe do negocjacji

34.  apeluje o to, by w umowie zostało odpowiednio podkreślone znaczenie usług, które mogą przynieść gospodarce tunezyjskiej duże możliwości wzrostu i które powinny przyciągać inwestycje strategiczne; uważa, że – w świetle faktu, iż są to dla Tunezji pierwsze negocjacje handlowe prowadzone na tak dużą skalę – w rozdziale dotyczącym usług należy wymienić wyraźnie sektory, co do których strony chcą podjąć zobowiązania w dziedzinie dostępu do rynku lub traktowania narodowego;

35.  przypomina, że sektor publiczny ma dla Tunezji zasadnicze znaczenie oraz że skupia on większość tunezyjskiej wykwalifikowanej siły roboczej;

36.  przypomina, że w Tunezji działa wiele bardzo dynamicznych przedsiębiorstw typu start-up, mikroprzedsiębiorstw i MŚP w branży zaawansowanych technologii, oraz domaga się, by umowa wspierała ich potencjał rozwoju i umiędzynarodowienia; odnotowuje wniosek Tunezji o włączenie do umowy ambitnych i wyważonych przepisów dotyczących handlu internetowego;

37.  wzywa obie strony do wspierania, również poprzez wspólne inicjatywy, wzrostu poziomu zatrudnienia, co stanowi podstawowy warunek osiągnięcia ożywienia gospodarczego i stabilności politycznej w Tunezji;

38.  uważa, że umowa powinna być korzystna dla małych producentów i drobnych przedsiębiorców w Tunezji, którzy są niezbędni w tunezyjskiej tkance gospodarczej; zachęca przedsiębiorców, organizacje zawodowe i instytucje edukacyjne do prowadzenia regularnego dialogu, który umożliwi przede wszystkim promowanie dobrych praktyk i lepsze zrozumienie trudności i oczekiwań każdej ze stron;

39.  uważa, że w ramach negocjacji dotyczących rozdziału poświęconego konkurencji należy działać z zachowaniem ostrożności, stopniowo i elastycznie, mając na uwadze strategiczny charakter pomocy państwa w kontekście tunezyjskiego rozwoju gospodarczego;

40.  przypomina znaczenie tworzenia dwustronnych izb handlowych, które będą stanowić stałe fora umożliwiające poszczególnym podmiotom tworzenie między sobą partnerstw i rozwijanie działalności gospodarczej i handlowej;

41.  wzywa Komisję, aby ułatwiła wydawanie wiz krótkoterminowych w celu wykonywania usług zaliczających się do „sposobu IV”, które wymagają przemieszczania się osób, na ograniczony czas i na warunkach precyzyjnie określonych w umowie i przewidzianych w ustawodawstwie krajowym; podkreśla, że w umowie nic nie może uniemożliwiać UE i jej państwom członkowskim stosowania środków służących regulowaniu wjazdu lub tymczasowego pobytu osób fizycznych na ich terytorium, w tym środków niezbędnych dla zapewnienia uporządkowanych przepływów osób fizycznych przez ich granice, takich jak m.in. warunki zezwolenia na wjazd;

42.  chciałby, aby umowa ta przyczyniła się do powstania w Tunezji trwałych warunków sprzyjających inwestycjom długoterminowym w sektory gospodarki o kluczowym znaczeniu oraz o znacznej dynamice i wartości dodanej, takie jak turystyka, energetyka, w tym energia ze źródeł odnawialnych, usługi z dziedziny zaawansowanych technologii, gospodarka cyfrowa i wymiana danych, a także zachęcających do takich inwestycji; wzywa Komisję do dodania rozdziału dotyczącego inwestycji w celu ułatwiania bezpośrednich inwestycji zagranicznych między Unią Europejską a Tunezją oraz do przyspieszenia wdrażania eurośródziemnomorskiego mechanizmu ułatwiania inwestycji i handlu, który umożliwi zbieranie stosownych informacji i danych, wzmocni partnerstwa handlowe, a w szczególności przyniesie korzyści Tunezji;

43.  uważa, że umowa powinna zawierać przepisy dotyczące zamówień publicznych, które odzwierciedlają ostrożne podejście do stopnia otwarcia rynków zarówno ze strony Europy, jak i Tunezji oraz uwzględniają strukturę i szczególne warunki gospodarki tunezyjskiej;

44.  uważa, że Unia Europejska i Tunezja mogą w olbrzymim stopniu skorzystać na lepszym wzajemnym dostępie do rynków rolnych oraz że umowa powinna przyczynić się do obniżenia taryf celnych, zlikwidowania barier pozataryfowych i udoskonalenia procedur wywozowych;

45.  zauważa, że Tunezja położyła nacisk na rozwój rolnictwa ekologicznego oraz że dzięki tej umowie tunezyjskie produkty pochodzące z tego rolnictwa powinny mieć możliwość wejścia na nowe rynki;

46.  życzyłby sobie, aby negocjacje nie przynosiły szkody gospodarce żadnej ze stron; wzywa Unię i Tunezję do uwzględnienia faktu, że po obu stronach Morza Śródziemnego istnieje pewna liczba wrażliwych rynków rolnych, których wyczerpujące wykazy będą musiały zostać opracowane w trakcie negocjacji z uwzględnieniem okresów przejściowych i odpowiednich kontyngentów, a w razie konieczności wykluczenia ich z zakresu negocjacji;

47.  zachęca Komisję do wynegocjowania wprowadzenia surowych norm wymagających zapewnienia wysokiej jakości w dziedzinie sanitarnej i fitosanitarnej oraz do rozwiązania utrzymujących się w Tunezji problemów weterynaryjnych oraz problemów dotyczących kontroli mięsa, owoców i warzyw; wzywa Komisję do uwzględnienia szczegółowych postanowień dotyczących pomocy technicznej mających umożliwić tunezyjskim producentom spełnianie wyższych norm sanitarnych i fitosanitarnych Unii Europejskiej;

48.  uważa, że umowa ta musi przyczynić się do określenia wysokiej jakości norm w dziedzinie zrównoważonego rozwoju, zwłaszcza w ramach norm społecznych;

49.  życzyłby sobie, by rząd tunezyjski i instytucje europejskie opracowały odpowiednie przepisy umożliwiające jasne określenie źródła i pochodzenia produktów tunezyjskich oraz ich identyfikowalność w celu zapewnienia większej przejrzystości dla producentów, pośredników i konsumentów;

50.  życzyłby sobie, by umowa zawierała ambitny rozdział dotyczący sektorów związanych z prawami własności intelektualnej, w tym uznania i wzmocnionej ochrony oznaczeń geograficznych, gwarantujący pełne i całkowite uznawanie oznaczeń geograficznych Unii Europejskiej i Tunezji, identyfikowalność odnośnych produktów oraz ochronę know-how producentów;

51.  zwraca się do Komisji o objęcie ochroną zwłaszcza na potrzeby tej umowy oznaczeń geograficznych produktów nierolnych, zważywszy że Tunezja je uznaje;

52.  życzyłby sobie, by umowa umożliwiła modernizację przemysłu tunezyjskiego i zwiększenie jego wiedzy fachowej, aby mógł on obsługiwać dłuższe odcinki łańcucha dostaw wyrobów gotowych i tym samym korzystać z bardziej wyspecjalizowanej wiedzy oraz zatrudniać na miejscu lepiej wykwalifikowanych pracowników;

53.  zachęca Komisję do włączenia do tej umowy ambitnego rozdziału dotyczącego energetyki i surowców, który będzie pozwalał na intensywniejsze badania i ściślejszą współpracę w odniesieniu do sektorów: elektroenergetycznego, gazowego, energetyki wiatrowej, energetyki słonecznej i innych odnawialnych źródeł energii;

54.  życzyłby sobie, aby przy okazji przedmiotowej umowy zacieśniono współpracę naukową między szkołami wyższymi, ośrodkami badawczymi i instytucjami szkoleniowymi w Europie i Tunezji w dziedzinie badań naukowych, innowacji, wdrażania nowych technologii i bardziej ogólnie kultury i edukacji oraz aby te inicjatywy mogły się również przyczyniać do wspierania tunezyjskiego rynku pracy;

55.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Tunezję włączono do europejskiego programu badań naukowych „Horyzont 2020”, i wzywa Komisję oraz rząd tunezyjski do uwzględnienia w umowie ambitnego rozdziału poświęconego zrównoważonemu rozwojowi, wspierającego wysokie standardy społeczne i standardy pracy, zgodnie z postanowieniami konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) i ze standardami środowiskowymi przewidzianymi w umowach wielostronnych w tej dziedzinie;

56.  przypomina, że Tunezja ratyfikowała wszystkie konwencje MOP, choć – według niezależnego organu kontroli – musi ona zintensyfikować wysiłki na rzecz propagowania wysokich norm pracy; życzyłby sobie, aby pogłębiona i kompleksowa umowa o wolnym handlu pomogła Tunezji w opracowaniu norm społecznych i norm pracy o bardziej ochronnym charakterze, zwłaszcza w odniesieniu do poszanowania praw związkowych; oczekuje, że pogłębiona i kompleksowa umowa o wolnym handlu w kontekście tunezyjskiego przejścia do demokracji i zagrożenia terrorystycznego zachęcać będzie do wzmacniania praworządności i podstawowych wolności, zwłaszcza wolności zrzeszania się, wolności słowa i swobodnego dostępu do informacji;

57.  wzywa Komisję do zawarcia w tekście umowy klauzuli o prawach człowieka, na mocy której UE może jednostronnie zawiesić stosowanie umowy w przypadku łamania praw człowieka przez drugą stronę;

58.  zwraca się do stron o rozważenie możliwości wprowadzenia klauzuli dotyczącej dobrego zarządzania w kwestiach podatkowych, opierając się na pracach powołanej przez Komisję Europejską platformy na rzecz dobrego zarządzania w kwestiach podatkowych, aby zapobiegać wszelkim przypadkom podwójnego nieopodatkowania;

59.  z zadowoleniem przyjmuje wspólną wolę pogłębienia partnerstwa na rzecz mobilności ustanowionego w dniu 3 marca 2014 r. i oczekuje na finalizację umowy o ułatwieniach wizowych oraz umowy o readmisji;

60.  wzywa instytucje europejskie, aby w przypadku faktycznych lub potencjalnych szkód w stosunku do jednego lub większej liczby sektorów handlowych uwzględnionych w umowie ustanowiły odpowiednie środki wyrównawcze;

o
o   o

61.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Konkluzje 11076/15 RELEX 626 Rady Unii Europejskiej z 20 lipca 2015 r.
(2) Dz.U. L 151 z 18.6.2015, s. 25.
(3) Dz.U. L 151 z 21.5.2014, s. 9.
(4) http://www.trade-sia.com/tunisia/the-study/?lang=fr.
(5) http://www.sia-trade.org/emfta.
(6) Dz.U. L 97 z 30.3.1998, s. 2.
(7) Dz.U. C 261 E z 10.9.2013, s. 21.


Działalność Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w 2014 r.
PDF 356kWORD 107k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie sprawozdania rocznego dotyczącego działalności Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w 2014 r. (2015/2231(INI))
P8_TA(2016)0062A8-0020/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając sprawozdanie roczne dotyczące działalności Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w 2014 r.,

–  uwzględniając art. 228 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 11, 19, 41, 42 i 43 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego 94/262/EWWiS, WE, Euratom z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich(1),

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie działalności Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich,

–  uwzględniając art. 220 ust. 2 zdanie drugie i trzecie Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Petycji (A8-0020/2016),

A.  mając na uwadze, że sprawozdanie roczne Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich za 2014 r. zostało oficjalnie przedstawione przewodniczącemu Parlamentu Europejskiego w dniu 26 maja 2015 r., zaś w dniu 23 czerwca 2015 r. w Brukseli rzecznik Emily O’Reilly przedstawiła to sprawozdanie Komisji Petycji;

B.  mając na uwadze, że Parlament ponownie wybrał Emily O’Reilly na Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich na posiedzeniu plenarnym w Strasburgu w dniu 16 grudnia 2014 r.;

C.  mając na uwadze, że głównym priorytetem Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich jest dopilnowanie, by prawa obywateli były w pełni przestrzegane, a prawo do dobrej administracji odzwierciedlało najwyższe standardy, jakich oczekują instytucje, organy, jednostki organizacyjne i agencje Unii; mając na uwadze, że Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich odgrywa podstawową rolę w pomaganiu instytucjom UE, by stawały się bardziej otwarte, skuteczne i przyjazne obywatelom, co ma zaowocować podniesieniem poziomu zaufania obywateli do UE;

D.  mając na uwadze, że według badania Eurobarometru z maja 2015 r. 40% obywateli ma zaufanie do Unii Europejskiej, natomiast 46% wyraża brak zaufania; mając na uwadze, że zdolność instytucji do wzajemnej kontroli jest kluczowa, by podnieść poziom zadowolenia obywateli europejskich;

E.  mając na uwadze, że art. 24 TFUE stanowi, iż „każdy obywatel Unii może zwracać się do Rzecznika Praw Obywatelskich, ustanowionego zgodnie z postanowieniami artykułu 228”;

F.  mając na uwadze, że na mocy art. 228 TFUE Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich uprawniony jest do przeprowadzania dochodzeń w sprawie niewłaściwego administrowania w działaniach instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii, z wyłączeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wykonującego swoje funkcje sądowe; mając na uwadze, że art. 41 karty praw podstawowych stanowi, że „każdy ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii”;

G.  mając na uwadze, że art. 43 Karty stanowi, co następuje: „Każdy obywatel Unii i każda osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania lub statutową siedzibę w Państwie Członkowskim ma prawo zwracać się do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w przypadkach niewłaściwego administrowania w działaniach instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, z wyłączeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wykonującego swoje funkcje sądowe”;

H.  mając na uwadze, że według pierwszego Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich „niewłaściwe administrowanie ma miejsce wówczas, gdy organ publiczny nie działa zgodnie z przepisem lub zasadą, które mają dla niego charakter wiążący”(2); mając na uwadze, że wymaga to od instytucji, organów, urzędów i jednostek organizacyjnych Unii nie tylko wywiązywania się z ich obowiązków prawnych, lecz także stawiania sobie za cel służby obywatelom i dbania o to, by obywatele byli właściwie traktowani i w pełni korzystali ze swoich praw; mając na uwadze, że pojęcie dobrej administracji należy rozumieć jako ciągły proces stałego doskonalenia;

I.  mając na uwadze, że w 2014 r. o pomoc do Rzecznika zwróciło się 23 072 obywateli; mając na uwadze, że 19 170 osobom udzielono pomocy za pośrednictwem przewodnika interaktywnego na portalu Rzecznika; mając na uwadze, że w 2014 r. Rzecznik odnotował 2079 skarg oraz 1823 wniosków o informacje;

J.  mając na uwadze, że spośród ogółu 2163 skarg rozpatrzonych przez Rzecznika, 736 mieściło się w zakresie jego kompetencji, zaś 1427 wykraczało poza ten zakres;

K.  mając na uwadze, że spośród 2163 rozpatrzonych skarg, w 1217 przypadkach Rzecznik udzielił skarżącemu porady lub przekazał sprawę, w 621 przypadkach skarżący został poinformowany o braku możliwości dalszego udzielenia porad, a w 325 przypadkach wszczęto postępowanie;

L.  mając na uwadze, że Rzecznik otworzył 342 postępowania, z czego 325 na podstawie skarg, a 17 z inicjatywy własnej; mając na uwadze, że Rzecznik zamknął 400 postępowań, z czego 13 były postępowaniami wszczętymi z inicjatywy własnej; mając na uwadze, że 335 zamkniętych postępowań dotyczyło skarg wniesionych przez osoby prywatne, a 52 przez przedsiębiorstwa, stowarzyszenia i inne podmioty prawne;

M.  mając na uwadze, że Rzecznik przekazał 772 sprawy członkom europejskiej sieci rzeczników praw obywatelskich, w tym 86 spraw Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego, 144 Komisji oraz 524 innym instytucjom i organom; mając na uwadze, że większość postępowań dotyczyła Komisji (59,6%), agencji UE (13,7%), EPSO (9,4%), innych instytucji (8,5%), ESDZ (3,8%), Parlamentu (3,5%) oraz OLAF (3,2%);

N.  mając na uwadze, że spośród postępowań zamkniętych przez Rzecznika 21,5% dotyczyło wniosków o informacje i dostęp do dokumentów, 19,3% roli Komisji jako strażnika traktatów, 19,3% procedur konkursów i rekrutacji, 16% spraw instytucjonalnych i dotyczących polityki, 11,3 % administracji i regulaminu pracowniczego, 8,3 % udzielania zamówień lub dotacji, a 6 % wykonywania umów;

O.  mając na uwadze, że w przypadku 133 zamkniętych postępowań sprawa została rozstrzygnięta przez instytucję lub zamknięta po uzgodnieniu rozwiązania polubownego, zaś w 163 przypadkach Rzecznik uznał, że dalsze postępowanie nie jest uzasadnione;

P.  mając na uwadze, że w 76 przypadkach nie stwierdzono niewłaściwego administrowania; mając na uwadze, że w 39 przypadkach stwierdzono niewłaściwe administrowanie, a w 13 przypadkach zastosowano inny sposób zamknięcia sprawy; mając na uwadze, że w przypadkach, w których stwierdzono niewłaściwe administrowanie, Rzecznik wydał uwagi krytyczne w 27 sprawach oraz projekty zaleceń w 12 sprawach;

Q.  mając na uwadze, że czas trwania postępowań w sprawach zamkniętych przez Rzecznika w 2014 r. wyniósł od 3 do 18 miesięcy; mając na uwadze, że średni czas zamknięcia postepowania wyniósł 11 miesięcy;

R.  mając na uwadze, że instytucje zastosowały się do 80% zaleceń Rzecznika; mając na uwadze, że pozostaje jeszcze 20% zaleceń, do których instytucje będące adresatami tych zaleceń powinny się zastosować;

S.  mając na uwadze, że Komisja Petycji Parlamentu Europejskiego, która w samym 2014 r. otrzymała 2714 petycji, jest ważnym elementem funkcjonowania instytucji Unii Europejskiej, gdyż przybliża Parlament obywatelom; mając na uwadze, że bliska współpraca między Rzecznikiem Praw Obywatelskich a Komisją Petycji poprawiłaby poziom kontroli demokratycznej działalności instytucji europejskich;

1.  zatwierdza sprawozdanie roczne za 2014 r. przedłożone przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich;

2.  gratuluje Emily O’Reilly z tytułu ponownego wyboru na urząd Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich i jej doskonałej pracy; wspiera jej cel pomagania instytucjom UE w dążeniu do jak najlepszego służenia obywatelom i mieszkańcom Europy; uważa, że kluczowe znaczenie ma skupienie się Rzecznika na przejrzystości jako gwarancji dobrej administracji;

3.  z zadowoleniem przyjmuje i w pełni popiera większe wykorzystywanie przez Rzecznika uprawnień do wszczynania postępowań strategicznych z inicjatywy własnej; z zadowoleniem odnosi się do powołania w ramach urzędu Rzecznika koordynatora postanowień prowadzonych z inicjatywy własnej oraz do wprowadzenia nowych zasad wewnętrznych dotyczących sygnalizowania nieprawidłowości; pochwala wysiłki Rzecznika na rzecz reorganizacji jego biura, które zaowocowały już znacznym wzrostem wydajności; z zadowoleniem przyjmuje i wspiera przyszłościowe podejście Rzecznika oraz przyjęcie nowej pięcioletniej strategii na okres do roku 2019, która wprowadza bardziej strategiczne podejście do rozwiązywania problemów systemowych, oraz wspieranie dobrej administracji;

4.  z zadowoleniem przyjmuje postępowania wszczęte przez Rzecznika w 2014 r., w których wyróżniono następujące kluczowe tematy: przejrzystość w instytucjach UE, przejrzystość w działalności lobbystycznej i badaniach klinicznych, prawa podstawowe, kwestie etyczne, udział obywateli w unijnym procesie decyzyjnym, projekty i programy finansowane przez UE oraz unijna polityka konkurencji;

5.  przypomina, że na przestrzeni lat 20–30% skarg dotyczyło przejrzystości oraz że najczęściej poruszaną kwestią w tej dziedzinie jest odmowa przez instytucje udzielenia dostępu do dokumentów lub informacji; jest zdania, że otwartość i dostęp do dokumentów, zgodnie z art. 5 TFUE oraz art. 42 Karty, stanowią nieodzowny element systemu instytucjonalnych mechanizmów kontroli i zachowania równowagi; popiera wszelkie inicjatywy Komisji i instytucji UE, których celem będzie zapewnienie wszystkim sprawiedliwego, szybkiego i łatwego dostępu do dokumentów UE; z uznaniem zauważa poprawę przejrzystości związaną z istnieniem publicznego rejestru dokumentów w internecie; wzywa Rzecznika do zbadania kwestii przejrzystości pod względem terminowego dostępu Parlamentu do dokumentów Komisji odnoszących się do postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego i do procedur w ramach „EU Pilot”, w szczególności gdy odnoszą się one do złożonych już petycji; uważa, że należy określić i wprowadzić właściwe mechanizmy w celu zapewnienia wiarygodnego dialogu międzyinstytucjonalnego;

6.  ostrzega, że jak dotąd nie wszystkie postanowienia związane z konwencją z Aarhus i odnoszącymi się do niej rozporządzeniami ((WE) nr 1367/2006 i (WE) nr 1049/2001) są rzeczywiście skutecznie przestrzegane; uważa, że jest nadal wiele możliwości poprawy w dziedzinie przejrzystości ze strony Komisji Europejskiej, szczególnie jeśli chodzi o dostępność – pod względem ilościowym i jakościowym – informacji przekazywanych poszczególnym obywatelom i organizacjom społeczeństwa obywatelskiego w odpowiedzi na wniosek o dostęp do dokumentów; zwraca się do Rzecznika o przeprowadzenie postępowania na podstawie kompleksowej petycji nr 0134/2012 dotyczącej tych kwestii, z myślą o identyfikacji i naprawieniu wszelkich przypadków niewłaściwego administrowania w odniesieniu do wdrażania tych rozporządzeń przez właściwe instytucje UE;

7.  z zadowoleniem odnosi się do postępowań dotyczących tzw. procederu drzwi obrotowych dotyczącego wysoko postawionych urzędników UE; odnotowuje, że Rzecznik Praw Obywatelskich prowadził dochodzenie w sprawie skarg pięciu organizacji pozarządowych i skontrolował 54 procedury prowadzone przez Komisję Europejską; zachęca Rzecznika, by pomógł opracować oraz wprowadzić jasne i szczegółowe kryteria i mechanizmy egzekwowania, aby identyfikować i badać przypadki konfliktu interesów na wszystkich poziomach instytucji, organów i jednostek organizacyjnych UE oraz, w stosownych przypadkach, zapobiegać takim konfliktom;

8.  uważa, że pojęcie konfliktu interesów wykracza poza zwykłą kwestię przejrzystości i że zapewnienie, by europejska administracja publiczna była wolna od konfliktów interesów jest sprawą pierwszorzędnej wagi w dążeniu do zbudowania rzeczywistej demokracji europejskiej oraz zapewnienia zaufania Europejczyków, zaufania wśród urzędników służby cywilnej oraz w instytucjach; zaleca, aby w prowadzonych postępowaniach Rzecznik uwzględniał postanowienia Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji (UNCAC), wytyczne OECD dotyczące zarządzania konfliktami interesów w służbie cywilnej oraz szczegółowe zalecenia organizacji Transparency International;

9.  zauważa, że w wyniku postępowań przeprowadzonych przez Rzecznika Komisja Europejska opublikowała dokumenty dotyczące wejścia Grecji do strefy euro, Europejski Bank Centralny ujawnił pismo do rządu Irlandii dotyczące kryzysu finansowego, a także że Komisja Europejska zastosowała się do zalecenia Rzecznika w zakresie udostępnienia dokumentów dotyczących reformy wspólnej polityki rybołówstwa, choć stało się to dopiero po osiągnięciu porozumienia w sprawie tej reformy;

10.  z zadowoleniem przyjmuje postępy w zapewnieniu otwartości toczących się obecnie negocjacji TTIP w związku z postępowaniem przeprowadzonym przez Rzecznika dotyczącym przejrzystości tych rozmów; zwraca uwagę, że od tego czasu Rada opublikowała wytyczne, które UE wykorzystuje do negocjowania TTIP oraz że Komisja ogłosiła plany poprawy przejrzystości w dziedzinie prowadzenia działalności lobbystycznej oraz rozszerzenia dostępu do dokumentów dotyczących TTIP; odnotowuje zastrzeżenia obywateli dotyczące przejrzystości negocjacji w sprawie TTIP;

11.  przypomina, że do Komisji Petycji trafia wiele anonimowych skarg ze strony różnych grup i poszczególnych obywateli dotyczących braku przejrzystości w negocjacjach TTIP, co jest dowodem głębokiego zaniepokojenia obywateli tą kwestią na szczeblu europejskim;

12.  zastanawia się, czy długich opóźnień w podejmowaniu decyzji w przypadku niektórych inicjatyw ustawodawczych w Radzie – takich jak horyzontalna dyrektywa antydyskryminacyjna, która jest zamrożona od ponad 6 lat, lub ratyfikacja traktatu z Marrakeszu dotyczącego ułatwienia dostępu do opublikowanych utworów drukowanych osobom niewidomym, słabowidzącym i innym niepełnosprawnym – nie należałoby zaliczyć do kategorii niewłaściwego administrowania, gdyż powodują one znaczne rozczarowanie instytucjami UE wśród zainteresowanych obywateli; apeluje do Rady, a szczególnie do mniejszości blokujących w niej, o podjęcie niezbędnych działań w celu zaradzenia tym niedopuszczalnym sytuacjom; sugeruje, aby Rzecznik zbadał tę kwestię w ramach swoich kompetencji;

13.  z zadowoleniem przyjmuje niezbędne większe skupienie się Rzecznika na kwestii przejrzystości w działalności lobbystycznej oraz na jego działaniach na rzecz rejestru przejrzystości, aby obywatele orientowali się, kto próbuje wywierać wpływ na decydentów unijnych; z zadowoleniem przyjmuje prowadzone przez Rzecznika postępowanie w sprawie składu i przejrzystości grup ekspertów w Komisji, w szczególności grup doradczych ds. wspólnej polityki rolnej (WPR), na którą UE przeznacza ponad jedną trzecią swego budżetu; wspiera podejście Rzecznika w kwestii tych grup i zachęca go do kontynuowania kontroli przejrzystości składu tych grup, aby zagwarantować wyważoną reprezentację w licznych grupach interesu o charakterze gospodarczym i niegospodarczym we wszystkich dziedzinach polityki, również pod względem płci;

14.  zauważa, że ponad 7000 instytucji dobrowolnie zarejestrowało się w rejestrze służącym przejrzystości, co odzwierciedla różnorodność zainteresowanych podmiotów publicznych i prywatnych, z którymi stale współpracują instytucje europejskie; popiera wsparcie przez Rzecznika planu wiceprzewodniczącego Komisji F. Timmermansa, aby uczynić ten rejestr obowiązkowym; pozytywnie odnosi się do decyzji Komisji z dnia 1 grudnia 2014 r. obligującej wszystkich członków Komisji oraz pracowników wyższych szczebli do podawania informacji o wszelkich kontaktach i spotkaniach z zainteresowanymi stronami i lobbystami; podkreśla, że rejestr powinien zawierać informacje na temat zasobów ludzkich i finansowych, jakie posiadają organizacje lobbystów, co zapewniłoby skuteczniejsze przestrzeganie obowiązujących zasad oraz przepisów dotyczących otwartości i dobrego zarządzania w instytucjach UE;

15.  zachęca Rzecznika do zachowania czujności i determinacji, a także do dalszego wymagania od Komisji pełnej przejrzystości, jeżeli chodzi o jej członków, spotkania wszystkich grup eksperckich, platformy technologiczne i agencje; przypomina, że w 2012 r. Parlament Europejski określił warunki towarzyszące odmrożeniu budżetu grup eksperckich;

16.  zwraca uwagę, że w 2014 r. Rzecznik odegrał kluczową rolę, jeżeli chodzi o przejrzystość danych dotyczących badań klinicznych, pomagając ukształtować aktywną politykę przejrzystości Europejskiej Agencji Leków (EMA); zauważa, że w październiku 2014 r. EMA sama postanowiła opublikować swe sprawozdania z badań klinicznych; zachęca Rzecznika do dalszego monitorowania sposobu udostępniania przez EMA danych dotyczących badań klinicznych oraz do dopilnowania, by agencja ta dochowywała najwyższych standardów przejrzystości;

17.  domaga się, by państwa członkowskie aktywniej angażowały się w obowiązkową współpracę z Rzecznikiem Praw Obywatelskich;

18.  nalega, by Rzecznik kontynuował propagowanie większej przejrzystości badań klinicznych, szczególnie oceny jakościowej wyników przez EMA; przypomina, że ocena ta powinna opierać się na wartości dodanej nowatorskich leków oraz rzeczywistych kosztach badań, aby ułatwić modele ustalania cen i finansowania stosowane przez państwa członkowskie;

19.  zwraca się do Rzecznika Praw Obywatelskich, by w ramach uprawnień swego urzędu nadal podejmował inicjatywy w celu zapewnienia większej przejrzystości w dziedzinie badań i rozwoju z myślą o zapewnieniu dostępu do służby zdrowia;

20.  z zadowoleniem przyjmuje nowe unijne rozporządzenie w sprawie badań klinicznych, które wymaga udostępniania informacji o tychże badaniach; zauważa, że ustanowiony przez Rzecznika „Międzynarodowy Dzień Prawa do Wiedzy” był w 2014 r. poświęcony przejrzystości danych dotyczących badań klinicznych;

21.  z zadowoleniem przyjmuje postępowanie Rzecznika dotyczące ochrony praw podstawowych we wszystkich przypadkach wdrażania unijnej polityki spójności, która powstała w celu stymulowania wzrostu i tworzenia miejsc pracy, rozwiązania problemu zmiany klimatu oraz zależności energetycznej, a także ograniczenia ubóstwa i marginalizacji społecznej;

22.  zauważa, że „Horyzont 2020” to trzeci w hierarchii ważności pakiet inwestycji budżetowych po WPR i funduszach strukturalnych, dysponujący budżetem niemal 80 000 mln EUR oraz że jest on kluczem do rozwoju gospodarczego i społecznego w przyszłości; wzywa Rzecznika do stałego gwarantowania przejrzystości całego procesu analizy i zatwierdzania projektów w ramach programu „Horyzont 2020”;

23.  wzywa Frontex do zapewnienia poszanowania praw i bezpieczeństwa osób powracających do swych krajów podczas lotów powrotnych oraz do prawidłowego stosowania kodeksu postępowania w dziedzinie wspólnych działań państw członkowskich dotyczących powrotów; z zadowoleniem przyjmuje skierowane do Fronteksu wezwanie Rzecznika do stworzenia mechanizmu składania skarg indywidualnych dotyczących ewentualnych przypadków łamania praw podstawowych; zwraca się do Rzecznika o bardziej dogłębne zbadanie tej sprawy w obecnej sytuacji stale rosnącej liczby uchodźców na granicach UE;

24.  z zadowoleniem odnosi się do prowadzonego przez Rzecznika postępowania mającego wykazać, czy instytucje UE spełniają swe zobowiązania dotyczące wprowadzenia wewnętrznych zasad dotyczących sygnalizowania nieprawidłowości; przypomina, że dziewięć instytucji UE, w tym Komisja, Parlament i Rada, zwróciło się do Rzecznika, by poinformować go, że zasady takie już wprowadzono lub że planuje się ich wprowadzenie;

25.  wyraża uznanie dla Rzecznika w związku z postępowaniami w sprawie prawa obywateli do udziału w unijnym procesie decyzyjnym, w szczególności w związku z postępowaniami w sprawie funkcjonowania europejskiej inicjatywy obywatelskiej; zauważa, że w 2014 r. Rzecznik zwrócił się do organizatorów europejskiej inicjatywy obywatelskiej, organizacji społeczeństwa obywatelskiego oraz innych zainteresowanych stron o przedstawienie uwag na temat tej inicjatywy z myślą o jej usprawnieniu; z zaniepokojeniem stwierdza, że przedstawiciele organizacji składających petycje domagają się większej harmonizacji, a także poprawy administracyjnych metod gromadzenia i rejestrowania podpisów; oczekuje dalszych sugestii w tym względzie, w szczególności dotyczących aktualnych ograniczeń technicznych i ograniczeń związanych z ochroną danych w procedurze zbierania podpisów; zwraca się do Rzecznika o podzielenie się doświadczeniami i wniesienie wkładu w przegląd rozporządzenia w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej;

26.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że instytucje UE w 80% zastosowały się do zaleceń Rzecznika; wyraża zaniepokojenie w związku z utrzymującym się na poziomie 20% odsetkiem przypadków niezastosowania się do jego zaleceń; jest świadomy, że sugestie Rzecznika nie są prawnie wiążące; nalega, by instytucje, organy i jednostki organizacyjne szybko, skutecznie i w sposób odpowiedzialny reagowały na krytyczne uwagi Rzecznika i projekty jego zaleceń; popiera wszystkie przyszłe dochodzenia Rzecznika prowadzone w ramach jego kompetencji, które będą miały na celu identyfikację ewentualnych luk pod względem przejrzystości w wykonywaniu budżetu UE, w razie konieczności przy współpracy z Trybunałem Obrachunkowym, OLAF-em oraz Komisją Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego;

27.  przypomina, że Rzecznik posiada również możliwość, a co za tym idzie obowiązek, kontrolowania Parlamentu w ramach realizacji celu zapewniania obywatelom UE dobrej administracji;

28.  wyraża uznanie dla inicjatywy podjętej przez Rzecznika w przededniu wyborów europejskich, polegającej na zorganizowaniu interaktywnej imprezy zatytułowanej „Twoje życzenia w stosunku do Europy”, której celem jest zaangażowanie obywateli w proces podejmowania decyzji;

29.  zachęca Rzecznika do dalszego propagowania i wspierania europejskich sieci rzeczników praw obywatelskich z myślą o lepszym informowaniu obywateli UE o podziale obowiązków między Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, krajowych i regionalnych rzeczników praw obywatelskich oraz Komisję Petycji Parlamentu Europejskiego; odnotowuje istotne działania prowadzone przez tę sieć, również w zakresie wspierania wymiany wzorcowych praktyk i w odniesieniu do różnych prerogatyw i uprawnień jej członków; zauważa, że 59,3% skarg rozpatrzonych w 2014 r. mieściło się w zakresie kompetencji członka sieci; wzywa Komisję Petycji do większej aktywności w roli członka tej sieci i do zacieśnienia współpracy z nią w obszarach polityki będących przedmiotem wspólnego zainteresowania wchodzących w zakres działalności Unii Europejskiej; zauważa, że w 2014 r. Rzecznik Praw Obywatelskich przekazał tej komisji 86 skarg;

30.  zachęca Rzecznika do przeprowadzenia dochodzenia, w koordynacji z Europejskim Trybunałem Obrachunkowym, w sprawie programów i projektów finansowanych przez Unię Europejską, a w szczególności zbadania finansowania projektów mających na celu ograniczenie rozbieżności pod względem rozwoju;

31.  zgadza się z Rzecznikiem, że instytucje UE powinny dołożyć starań, aby ich usługi były dostępne dla wszystkich osób niepełnosprawnych oraz aby osoby te miały dostęp do informacji i środków komunikacji; apeluje do instytucji o dopilnowanie, by środowisko pracy było otwarte, integracyjne i dostępne dla osób niepełnosprawnych, umożliwiając im skuteczne i pełne uczestnictwo w życiu politycznym i publicznym;

32.  apeluje o podwyższenie budżetu rocznego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich;

33.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz ich rzecznikom praw obywatelskich lub odpowiadającym im organom.

(1) Dz.U. L 113 z 4.5.1994, s. 15.
(2) „Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich – sprawozdanie roczne za rok 1999” (Dz.U. C 260 z 11.9.2000, s. 1).


Raport roczny Europejskiego Banku Centralnego za rok 2014
PDF 261kWORD 101k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie raportu rocznego Europejskiego Banku Centralnego za rok 2014 (2015/2115(INI))
P8_TA(2016)0063A8-0012/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając raport roczny Europejskiego Banku Centralnego za rok 2014

–  uwzględniając art. 284 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-62/14 z dnia 16 czerwca 2015 r.,

–  uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, szczególnie jego art. 15,

–  uwzględniając art. 132 ust. 1 Regulaminu

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8–0012/2016)

A.  mając na uwadze, że według ostatniej jesiennej prognozy Komisji Europejskiej oczekiwany jest wzrost ożywienia gospodarczego w strefie euro – przewiduje się, że realny PKB wzrośnie o 1,4 % w 2015 r., o 1,7 % w 2016 r. i o 1,8 % w 2017 r.; mając na uwadze, że podstawy wzrostu są niestabilne; mając na uwadze, że silne zaangażowanie polityczne na rzecz wdrożenia trwałych i zrównoważonych pod względem społecznym reform strukturalnych ma kluczowe znaczenie dla zwiększenia wzrostu gospodarczego;

B.  mając na uwadze, że według tej samej prognozy nastąpi powolny spadek bezrobocia w strefie euro, z 11,6% na koniec 2014 r. do 10,5% na koniec 2016 r.; mając na uwadze, że istnieją ogromne różnice między państwami członkowskimi, jeżeli chodzi o stopę bezrobocia – wskaźniki znajdują się w przedziale od 6,4% w Niemczech do 26,6% w Grecji; mając na uwadze, że w wielu państwach członkowskich stopa bezrobocia utrzymuje się na niepokojącym poziomie, co dotyka w szczególności ludzi młodych i osoby długotrwale bezrobotne;

C.  mając na uwadze, że – znów według tej samej prognozy – w strefie euro powinno dojść do poprawy sytuacji budżetowej: spodziewane jest zmniejszenie deficytu budżetowego (z 2,4 % w 2014 r. do 1,7 % w 2016 r.) i długu publicznego (z 94 % na koniec 2014 r. do 92,5 % na koniec 2016 r.);

D.  mając na uwadze, że niskie ceny energii, choć niekorzystnie oddziałują na oczekiwania inflacyjne, mogłyby potencjalnie wspomóc ożywienie gospodarcze;

E.  mając na uwadze, że głównym motorem tych procesów jest spożycie prywatne, eksport oraz czynniki zewnętrzne, takie jak niskie ceny energii, szczególnie ropy naftowej, a inwestycje prywatne i publiczne w strefie euro rosną bardzo powoli i wciąż znajdują się na poziomach znacznie niższych niż przed kryzysem, zaś względny udział inwestycji w PKB stale maleje od kilku dekad;

F.  mając na uwadze, że według projekcji ekspertów Eurosystemu z września br. średnia stopa inflacji w strefie euro, która pozostawała na poziomie bliskim zera w pierwszej połowie 2015 r., wzrośnie, osiągając 1,1% w 2016 r. i 1,7% w 2017 r.;

G.  mając na uwadze, że art. 127 ust. 2 TFUE zobowiązuje Europejski System Banków Centralnych do „popierania należytego funkcjonowania systemów płatniczych”;

H.  mając na uwadze, że w 2014 r. EBC obniżył stopę procentową podstawowych operacji refinansujących do efektywnej dolnej granicy oraz obniżył stopę depozytu do -0,20%; mając na uwadze, że niższe stopy procentowe nie przełożyły się w znaczącym stopniu na zapewnienie większego dostępu do kredytów dla gospodarstw domowych i przedsiębiorstw, zwłaszcza MŚP, co przyczyniło się do tego, że EBC wstąpił na ścieżkę niestandardowych środków polityki pieniężnej;

I.  mając na uwadze, że przy pełnieniu funkcji nadzorczej EBC nie zawsze kierował się dotychczas w dostatecznym stopniu zasadą proporcjonalności;

J.  mając na uwadze, że MŚP są kręgosłupem gospodarki europejskiej oraz że system bankowy pełni zasadniczą funkcję w zapewnianiu ich konkurencyjności i wzrostu; mając na uwadze, że ułatwienie dopływu kredytów do mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (MMŚP) ma zasadnicze znaczenie, biorąc pod uwagę, że stanowią one 99 % wszystkich przedsiębiorstw i odpowiadają za 80 % miejsc pracy w Unii, a tym samym odgrywają podstawową rolę w tworzeniu wzrostu gospodarczego i zatrudnienia oraz niwelowaniu różnic społecznych; mając na uwadze, że wolumen kredytów udzielanych przez banki powoli wzrasta;

K.  mając na uwadze, że w 2014 r. EBC wprowadził serię ukierunkowanych dłuższych operacji refinansujących (TLTRO) oraz uruchomił programy zakupu wybranych aktywów sektora prywatnego w celu wsparcia kredytowania realnej gospodarki;

L.  mając na uwadze, że w dniu 22 stycznia 2015 r. EBC rozpoczął program rozszerzonych zakupów aktywów na kwotę 1,1 bln EUR, który będzie prowadzony do września 2016 r., a w każdym razie do momentu stwierdzenia trwałego dostosowania ścieżki inflacji;

M.  mając na uwadze, że przez uruchomienie programu skupu obligacji EBC wprowadził do swojego bilansu znaczną ilość ryzyka;

N.  mając na uwadze, że Jednolity Mechanizm Nadzorczy, który stanowi pierwszy filar unii bankowej, stał się w pełni operacyjny w dniu 4 listopada 2014 r., kiedy to EBC przejął bezpośredni nadzór nad 122 największymi bankami strefy euro; mając na uwadze, że te istotne banki poddano jednocześnie wszechstronnej ocenie, obejmującej przegląd jakości aktywów i test warunków skrajnych, która dobiegła końca w dniu 26 października 2014 r.; mając na uwadze, że jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który stanowi drugi filar unii bankowej, wszedł w życie na początku 2015 r., natomiast jednolity system gwarantowania depozytów, tj. trzeci filar unii bankowej, nie został jeszcze wprowadzony;

1.  przypomina, że konieczne będzie bardziej intensywne ożywienie gospodarcze, które w najbliższych latach ma być umiarkowane i nierównomierne pod względem geograficznym, a także zwiększenie potencjalnego wzrostu gospodarczego, aby obniżyć wysokie wskaźniki bezrobocia w wielu państwach członkowskich strefy euro i zmniejszyć zadłużenie; podkreśla, że wiele państw członkowskich stoi w obliczu podobnych wyzwań makroekonomicznych; podkreśla potrzebę poprawy warunków realizacji inwestycji – zarówno publicznych, jak i prywatnych – mających na celu pobudzenie wzrostu i zatrudnienia oraz wzywa do podjęcia dalszych działań, aby zapewnić finansowanie gospodarki realnej; uważa, że państwa członkowskie muszą przeprowadzić trwałe i zrównoważone pod względem społecznym reformy strukturalne;

2.  ubolewa nad istniejącymi – choć stopniowo zmniejszającymi się – różnicami między stawkami oprocentowania kredytów przyznawanych MŚP a stawkami oprocentowania kredytów przyznawanych większym przedsiębiorstwom, między oprocentowaniem małych i dużych kredytów, a także między warunkami udzielania kredytów dla MŚP znajdujących się w różnych krajach strefy euro, zwracając jednocześnie uwagę, że polityka pieniężna ma ograniczone pole działania w tym zakresie; w tym kontekście zwraca uwagę na rolę banków oszczędnościowych i spółdzielczych oraz wzajemnych towarzystw kredytowych i podkreśla, że ramy regulacyjne powinny uwzględniać ich szczególne zasady funkcjonowania i szczególną misję, a organy nadzoru powinny być świadome tych aspektów i brać je pod uwagę w swoich działaniach i strategiach;

3.  podkreśla, że mimo dążenia przez EBC do utrzymania korzystnych warunków finansowania inwestycje prywatne i publiczne w strefie euro wciąż znajdują się znacznie poniżej poziomów sprzed obecnego kryzysu; w tym kontekście z zadowoleniem odnosi się do utworzenia Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) oraz planu Komisji zakładającego stworzenie rzeczywistej unii rynków kapitałowych, która powinna spowodować zróżnicowanie źródeł finansowania w gospodarce UE, zwiększenie inwestycji transgranicznych oraz zapewnienie przedsiębiorstwom, zwłaszcza MŚP, większego dostępu do finansowania;

4.  zauważa, że w reakcji na skomplikowaną sytuację związaną z kryzysem zadłużeniowym, spadającą inflacją, ujemnym trendem akcji kredytowej oraz powolnym wzrostem gospodarczym, przy stopach procentowych bliskich efektywnej dolnej granicy, EBC zdecydował się skorzystać z niekonwencjonalnych instrumentów polityki pieniężnej;

5.  zwraca uwagę, że program skupu aktywów przyniósł dość umiarkowane, ale pozytywne rezultaty, jeżeli chodzi o dynamikę podaży pieniądza i akcji kredytowej – wciąż odnotowuje się niską liczbę kredytów dla przedsiębiorstw, jednak jest ich coraz więcej z uwagi na stopniowe łagodzenie polityki kredytowej, dalsze łagodzenie warunków udzielania nowych kredytów, spadek liczby odrzucanych wniosków, wzrost popytu na kredyty oraz stopniowe zwiększanie się inwestycji prywatnych w pierwszych trzech kwartałach 2015 r., przy czym wciąż istnieją znaczne różnice między gospodarkami strefy euro; zwraca ponadto uwagę, że od momentu uruchomienia programu skupu aktywów wzrastają średnioterminowe oczekiwania inflacyjne, które stopniowo zmierzają w kierunku docelowego poziomu 2 %, natomiast ryzyko pułapki deflacyjnej przypuszczalnie zmalało; zwraca się do EBC o stosowanie programu skupu aktywów w miarę możliwości do wszystkich państw członkowskich bez dyskryminacji, z poszanowaniem zasad wiążących EBC;

6.  uważa, że EBC wniesie wkład w realizację ogólnej polityki gospodarczej w Unii i osiągnięcie jej celów, zgodnie z art. 282 TFUE, jeżeli jego główne zadanie, jakim jest zapewnienie stabilności cen, nie zostanie zagrożone;

7.  podkreśla, że wkład EBC obejmuje działania mające na celu zwiększenie skali udzielania nisko oprocentowanych kredytów na rzecz gospodarki realnej oraz wsparcie ożywienia gospodarczego w kierunku tworzenia miejsc pracy, wzrostu i stabilności;

8.  jest zaniepokojony ewentualnymi niezamierzonymi konsekwencjami i długoterminowymi skutkami instrumentów niekonwencjonalnej polityki pieniężnej EBC; ma świadomość, że zakończenie stosowania tych środków będzie bardzo skomplikowane, dlatego należy je uważnie zaplanować, zwłaszcza jeżeli chodzi o odpowiedni charakter działań, przestrzeganie zasady ostrożności oraz dobór terminów, aby zapobiec niezamierzonym zakłóceniom na rynku; zwraca się do EBC o uważne monitorowanie zagrożeń związanych z jego programami skupu aktywów; podkreśla, że polityka pieniężna nie może rozwiązać problemów fiskalnych i gospodarczych, które występują w wielu państwach członkowskich, i nie może zastąpić niezbędnych trwałych i zrównoważonych pod względem społecznym reform strukturalnych, konsolidacji budżetowej i ukierunkowanych inwestycji;

9.  ma obawy w związku z potencjalnym ryzykiem dla stabilności finansowej ze strony utrzymujących się niskich stóp procentowych w niektórych państwach członkowskich, co może mieć negatywne skutki dla ubezpieczeń na życie i programów emerytalnych; przyznaje, że długoterminowe stopy procentowe są odzwierciedleniem warunków makroekonomicznych i prowadzonej polityki pieniężnej;

10.  zwraca się do Komisji o przedstawienie propozycji mających na celu poprawę nadzoru makroostrożnościowego i dostępnych narzędzi politycznych ograniczających zagrożenia występujące w równoległym systemie bankowym w związku z ostrzeżeniem zawartym w raporcie rocznym EBC, zgodnie z którym systematyczny rozwój działalności parabankowej w ciągu ostatnich dziesięciu lat – do 22 bln EUR w aktywach – rodzi potrzebę podjęcia dalszych inicjatyw w celu monitorowania i oceny słabych punktów rosnącego równoległego systemu bankowego;

11.  z zadowoleniem przyjmuje wydane w sierpniu 2012 r. przez EBC kategoryczne oświadczenie, że „zrobi wszystko, co w jego mocy”, by chronić euro;

12.  stwierdza, że program skupu instrumentów długu publicznego i prywatnych dłużnych papierów wartościowych na rynkach wtórnych mógłby być bardziej skuteczny;

13.  zwraca uwagę na obawy wyrażone w wyroku ETS z dnia 16 czerwca 2015 r. w sprawie C-62/14, w którym stwierdzono, że kiedy EBC skupuje obligacje rządowe na rynku wtórnym, jest narażony na znaczne ryzyko strat oraz na ryzyko obniżenia się wartości wierzytelności; zwraca uwagę, że – zgodnie z tym samym wyrokiem – nie zmienia to konkluzji, iż EBC jest uprawniony do skupu obligacji rządowych na rynku wtórnym, a program skupu obligacji nie narusza zakazu finansowania państw członkowskich ze środków banku centralnego;

14.  podkreśla, że wysokie i zróżnicowane poziomy zadłużenia publicznego i prywatnego w niektórych państwach członkowskich oraz wciąż nierozwiązane problemy strukturalne w sektorze bankowym stanowią przeszkody w prawidłowej transmisji impulsów polityki pieniężnej, a niekonwencjonalne środki polityki pieniężnej stosowane przez EBC nie są w stanie same zmienić tej sytuacji;

15.  wzywa państwa członkowskie strefy euro, które są objęte programem dostosowań makroekonomicznych, do przeprowadzenia – zgodnie z art. 7 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 472/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2013 r. – kompleksowej kontroli swoich finansów publicznych, między innymi w celu dokonania oceny przyczyn nadmiernego zadłużenia oraz ustalenia wszelkich ewentualnych nieprawidłowości; podkreśla, że celem tej kontroli powinno być lepsze zrozumienie popełnionych w przeszłości błędów, aby nie rozpoczynać procesu restrukturyzacji zadłużenia ad hoc, który mógłby ponownie doprowadzić do kryzysu zadłużeniowego w niektórych państwach członkowskich;

16.  podkreśla, że przepisy obowiązujących ram zarządzania gospodarczego powinny być należycie przestrzegane i wdrażane, bez rozróżnienia między dużymi i małymi państwami członkowskimi; ponownie podkreśla, że osiągnięcie średnioterminowego celu, jakim jest utrzymanie finansów publicznych w stanie bliskim równowagi lub wykazanie nadwyżki budżetowej, w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, pozwoli państwom członkowskim poradzić sobie ze zwykłymi wahaniami cyklicznymi, a jednocześnie utrzymać deficyt budżetowy poniżej progu 3% PKB; uważa, że wszystkie istniejące narzędzia dostępne we wzmocnionym pakcie stabilności i wzrostu muszą być stosowane w celu lepszego wsparcia stabilności i wzrostu;

17.  potwierdza swoje zobowiązanie do poszanowania niezależności EBC w prowadzeniu polityki pieniężnej, zgodnie z postanowieniami traktatów; uważa, że niezależność banku centralnego ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia celu zapewnienia stabilności cen; podkreśla, że żaden rząd i żaden krajowy organ publiczny nie powinien w związku z tym zwracać się do EBC o podjęcie konkretnych działań;

18.  przypomina, że zgodnie z art. 127 TFUE EBC, bez uszczerbku dla jego głównego celu, jakim jest zapewnienie stabilności cen, wspiera ogólne polityki gospodarcze w Unii, co jest dokładniej określone w art. 282 TFUE;

19.  zwraca uwagę na art. 123 TFUE, art. 21 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych oraz art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 3603/93 z dnia 13 grudnia 1993 r., które zakazują krajowym bankom centralnym i EBC bezpośrednich zakupów instrumentów dłużnych emitowanych przez UE lub krajowe organy lub instytucje publiczne; przypomina zarazem, że zakupy takie są dopuszczalne na rynkach wtórnych;

20.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że EBC próbuje przybliżyć inflację do poziomu blisko, lecz poniżej 2%, ponieważ może to również przyczynić się do sukcesu innych strategii politycznych UE oraz doprowadzić do zwiększenia konkurencyjności, wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w Europie, o ile wdrażaniu tych strategii będą towarzyszyć ukierunkowane inwestycje, ambitne i zrównoważone pod względem społecznym reformy strukturalne oraz konsolidacja budżetowa;

21.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję EBC o publikowaniu skróconych protokołów ze swoich posiedzeń i oczekuje dalszych kroków mających na celu poprawę przejrzystości jego kanałów komunikacji; uważa, że nadal można poczynić jeszcze większe postępy, zwłaszcza w odniesieniu do SSM;

22.  z zadowoleniem przyjmuje powszechną obecnie tendencję do publicznego wyjaśniania decyzji dotyczących polityki pieniężnej przez główne banki centralne natychmiast po ich podjęciu, którą to praktykę zainicjował EBC; ponadto z zadowoleniem przyjmuje ogłoszenie jaśniejszych i bardziej przejrzystych procedur związanych z ELA (awaryjnym wsparciem płynnościowym) dla wypłacalnych instytucji finansowych (zwłaszcza banków krajowych), które borykają się z tymczasowymi problemami związanymi z płynnością;

23.  przypomina o swoim postulacie, aby w rocznym raporcie EBC odnoszono się do uwag przedstawianych w rocznym sprawozdaniu Parlamentu Europejskiego; uważa, że korzystne byłoby, gdyby równolegle do oceny sytuacji pieniężnej i finansowej EBC mógł w swoim oświadczeniu wydawanym po comiesięcznym posiedzeniu Rady Prezesów przedstawić ocenę wielkości luk produktowych w strefie euro;

24.  przypomina, że kwartalny dialog monetarny jest istotny dla zapewnienia przejrzystości polityki pieniężnej wobec Parlamentu i opinii publicznej; z zadowoleniem przyjmuje praktykę udzielania przez przedstawicieli EBC dokładnych i szczegółowych odpowiedzi na pytania posłów do PE; z zadowoleniem przyjmuje również stosowaną przez EBC praktykę udzielania dodatkowych informacji na piśmie w przypadku, gdy odpowiedzi udzielane w trakcie dyskusji okazują się nie być w pełni zadowalające lub wyczerpujące;

25.  podkreśla, że należy wyraźnie odróżnić funkcję nadzorczą EBC od jego funkcji w odniesieniu do polityki pieniężnej oraz że kombinacja obu tych funkcji nie powinna generować żadnych konfliktów interesów dla EBC; w tym kontekście przypomina zasadę przewodnią, zgodnie z którą instrument wykorzystywany do kształtowania polityki, czy to pieniężnej, czy nadzorczej, powinien być wybierany w zależności od założonego celu i stwierdzonego problemu;

26.  podkreśla potrzebę demokratycznej rozliczalności w świetle nowych kompetencji powierzonych EBC w odniesieniu do zadań nadzorczych, a także jego roli doradczej w trojce i grupie czterostronnej;

27.  podkreśla znaczenie niezależności organizacyjnej Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego i wzywa EBC do przeanalizowania sposobów wzmocnienia niezależności tego podmiotu;

28.  wzywa EBC, aby całkowicie przeformułował propozycję stworzenia kompleksowego analitycznego zbioru danych dotyczących kredytów (AnaCredit), ze szczególnym uwzględnieniem zasady proporcjonalności, a przy tym położył nacisk na ustalenie odpowiednich progów, aby ograniczyć do minimum koszty administracyjne, w szczególności dla mniejszych instytucji finansowych;

29.  z zadowoleniem przyjmuje wyrażoną w trakcie dialogu monetarnego w dniu 23 września 2015 r. przez Mario Draghiego chęć „informowania Parlamentu Europejskiego o stanowiskach zajmowanych przez EBC” w ramach takich podmiotów jak Rada Stabilności Finansowej i Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego;

30.  przypomina, że rola EBC polega między innymi na ochronie stabilności finansowej, a zatem na konieczności zapewnienia wystarczającej płynności, aby uniknąć paniki bankowej w wypłacalnych bankach podłączonych do sieci Eurosystemu;

31.  przypomina, że rola EBC w trojce i w grupie czterostronnej została określona w tzw. dwupaku (art. 7 rozporządzenia (UE) nr 472/2013); zwraca uwagę na wyrok ETS z dnia 16 czerwca 2015 r. w sprawie C-62/14 i wzywa EBC do uwzględnienia go przy podejmowaniu działań; wzywa EBC do dokonania ponownej oceny swojej niezależności od decyzji politycznych, a w razie konieczności do wzmocnienia tej niezależności;

32.  wzywa do szczegółowej oceny trybu funkcjonowania trojki i udziału EBC w pracach trojki i grupy czterostronnej w celu wyjaśnienia zakresu odpowiedzialności, a także zapewnienia większej rozliczalności demokratycznej w odniesieniu do przyjęcia i wdrożenia programów pomocowych;

33.  przypomina sprawozdanie Parlamentu z dnia 28 lutego 2014 r. dotyczące dochodzenia w sprawie roli i działań trojki, w którym zawarto apel do Parlamentu kolejnej kadencji, aby opierał się na tym sprawozdaniu, rozwinął jego główne tezy i prowadził dalsze dochodzenia;

34.  wzywa państwa członkowskie, Radę i EBC do dołożenia wszelkich starań, aby zapewnić równowagę płci w organach decyzyjnych EBC, oraz do zwrócenia bacznej uwagi na ten element przy wyborze nowych członków tych organów, szczególnie Rady Prezesów i Zarządu;

35.  zwraca uwagę, że w dniu 24 listopada 2015 r. Komisja zaproponowała system gwarantowania depozytów bankowych dla całej strefy euro;

36.  z zadowoleniem przyjmuje projekt unii rynków kapitałowych, uważając, że może on przywrócić równowagę między kanałami finansowania nie poprzez zmniejszenie środków finansowania lub utrzymanie ich na obecnych poziomach, lecz raczej poprzez ich zwiększenie i dywersyfikację, przyczyniając się tym samym do zmniejszenia nadmiernej zależności gospodarek strefy euro od systemu bankowego oraz do stworzenia ważnego amortyzatora wstrząsów dla Unii Europejskiej; ostrzega jednak, że unia rynków kapitałowych nie powinna zniechęcać do ukierunkowanej na gospodarkę realną bankowości relacyjnej, która jest najodpowiedniejszą formą finansowania dla mniejszych firm;

37.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz Europejskiemu Bankowi Centralnemu.


Rozpoczęcie negocjacji w sprawie umowy o wolnym handlu z Australią i Nową Zelandią
PDF 336kWORD 83k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie otwarcia negocjacji w sprawie umowy o wolnym handlu z Australią i Nową Zelandią (2015/2932(RSP))
P8_TA(2016)0064B8-0250/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 14 października 2015 r. zatytułowany „Handel dla wszystkich – Ku bardziej odpowiedzialnej polityce handlowej i inwestycyjnej” (COM(2015)0497),

–  uwzględniając wspólne oświadczenie przewodniczącego Komisji Jeana-Claude’a Junckera, przewodniczącego Rady Europejskiej Donalda Tuska i premiera Nowej Zelandii Johna Keya z dnia 29 października 2015 r. oraz premiera Australii Malcolma Turnbulla z dnia 15 listopada 2015 r.,

–  uwzględniając ramy partnerstwa UE–Australia z dnia 29 października 2008 r. oraz wspólną deklarację UE i Nowej Zelandii w sprawie stosunków i współpracy z dnia 21 września 2007 r.,

–  uwzględniając inne umowy dwustronne między UE a Australią, w szczególności porozumienie w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności, certyfikatów i oznakowania oraz umowę w sprawie handlu winem,

–  uwzględniając inne umowy dwustronne między UE a Nową Zelandią, w szczególności porozumienie w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego oraz umowę w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje, a w szczególności swoje stanowiska z dnia 12 września 2012 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia umowy między Unią Europejską a Australią zmieniającej umowę w sprawie wzajemnego uznawania(1) oraz rezolucję z dnia 12 września 2012 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią zmieniającej umowę w sprawie wzajemnego uznawania(2),

–  uwzględniając komunikat grupy G-20 wydany po spotkaniu szefów państw i rządów zebranych w Brisbane w dniach 15–16 listopada 2014 r.,

–  uwzględniając wspólne oświadczenie wydane w dniu 22 kwietnia 2015 r. przez wiceprzewodniczącą Komisji/wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa i ministra spraw zagranicznych Australii pt. „W kierunku bliższego partnerstwa między Unią Europejską i Australią” oraz wspólne oświadczenie z dnia 25 marca 2014 r. wydane przez przewodniczącego Hermana Van Rompuya, przewodniczącego José Manuela Barroso i premiera Johna Keya dotyczące pogłębienia współpracy między Nową Zelandią a Unią Europejską,

–  uwzględniając delikatny charakter niektórych sektorów rolnych w tych negocjacjach,

–  uwzględniając już istniejącą znaczną liczbę umów w toku negocjacji pomiędzy UE a jej głównymi partnerami handlowymi,

–  uwzględniając art. 207 ust. 3 i art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając pytanie do Komisji dotyczące otwarcia negocjacji w sprawie umowy o wolnym handlu z Australią i Nową Zelandią (O-000154/2015 – B8-0101/2016),

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Australia i Nowa Zelandia są jednymi z najstarszych i najbliższych partnerów UE, dzielą z UE wspólne wartości są zaangażowane w upowszechnianie dobrobytu i bezpieczeństwa na świecie w ramach systemu opartego na określonych zasadach;

B.  mając na uwadze, że UE, Australia i Nowa Zelandia współpracują ze sobą w celu sprostania wspólnym wyzwaniom charakteryzującym szerokie spektrum zagadnień, a także współpracują na wielu forach międzynarodowych;

C.  mając na uwadze, że Unia Europejska i Nowa Zelandia są stronami porozumienia w sprawie zamówień publicznych, a Australia jest w trakcie procesu przystępowania do tego porozumienia;

D.  mając na uwadze, że UE, Australia i Nowa Zelandia prowadzą negocjacje wielostronne w celu dalszej liberalizacji handlu produktami ekologicznymi (umowy o towarach środowiskowych) oraz handlu usługami (TiSA);

E.  mając na uwadze, że zarówno Australia, jak i Nowa Zelandia są stronami niedawno zakończonych negocjacji w sprawie partnerstwa transpacyficznego (TPP) oraz trwających negocjacji nad kompleksowym regionalnym partnerstwem gospodarczym (RCEP) we Wschodniej Azji, jednoczącym najważniejszych partnerów handlowych Australii i Nowej Zelandii;

F.  mając na uwadze, że Australia i Nowa Zelandia są dwoma z zaledwie sześciu członków WTO niedysponującymi żadnym preferencyjnym dostępem do rynku UE ani nieprowadzącymi w tym celu negocjacji;

G.  mając na uwadze, że Australia i Nowa Zelandia są dwoma państwami w pełni charakteryzującymi się praworządnością i zapewniającymi w chwili obecnej zdecydowaną ochronę środowiska, jak również praw człowieka, praw społecznych i pracowniczych;

H.  mając na uwadze, że zawarcie umów o wolnym handlu z Australią i Nową Zelandią wzmocni stosunki handlowe i inwestycyjne oraz że zawarcie umów o wolnym handlu z tymi krajami nie może nastąpić, jeżeli negatywnie wpłynie to na zdolność stron do wprowadzania, utrzymania lub wzmocnienia ich norm socjalnych, środowiskowych lub dotyczących pracy;

I.  mając na uwadze, że UE zakończyła negocjacje w sprawie umowy o partnerstwie w stosunkach i współpracy(PARC) między UE a Nową Zelandią w dniu 30 lipca 2014 r., a negocjacje w sprawie umowy ramowej między UE a Australią w dniu 22 kwietnia 2015 r.;

J.  mając na uwadze, że UE jest trzecim najważniejszym partnerem handlowym Australii i Nowej Zelandii, a dla UE państwa te plasują się odpowiednio na dwudziestym pierwszym i pięćdziesiątym pierwszym miejscu wśród największych partnerów handlowych (dane z 2014 r.);

K.  mając na uwadze, że Nowa Zelandia jest jednym z niewielu krajów, które zdaniem Komisji Europejskiej mają odpowiedni poziom ochrony danych osobowych;

L.  mając na uwadze, że zawarcie nowoczesnych, ambitnych, zrównoważonych i wszechstronnych umów zapewniłoby wejście na wyższy poziom stosunków gospodarczych;

M.  mając na uwadze, że Parlament będzie musiał podjąć decyzję, czy wydać zgodę na ewentualne umowy o wolnym handlu między UE a Australią oraz między UE a Nową Zelandią;

1.  podkreśla znaczenie pogłębienia stosunków między UE a regionem Azji i Pacyfiku dla wzrostu gospodarczego w Europie oraz zaznacza, że ma to odzwierciedlenie w polityce handlowej UE; uznaje, że Australia i Nowa Zelandia to kluczowy element tej strategii, a pogłębianie i zacieśnianie stosunków handlowych z tymi partnerami może przyczynić się do realizacji tego celu;

2.  wyraża uznanie dla Australii i Nowej Zelandii za zdecydowane i spójne zaangażowanie się w system handlu wielostronnego;

3.  jest zdania, że pełny potencjał unijnych strategii współpracy dwustronnej i regionalnej może zostać zrealizowany wyłącznie dzięki zawarciu wysokiej jakości umów o wolnym handlu zarówno z Australią, jak i z Nową Zelandią, w duchu wzajemności i obopólnych korzyści, jednocześnie w żadnym wypadku nie podważając ani nie przekierowując środków i ambicji dążenia do osiągnięcia postępów na płaszczyźnie wielostronnej lub też realizacji zawartych wcześniej umów wielostronnych i dwustronnych;

4.  jest zdania, że negocjacje dotyczące dwóch odrębnych, nowoczesnych, ambitnych, zrównoważonych i wszechstronnych umów o wolnym handlu z Australią i Nową Zelandią zgodnie ze specyfiką tych gospodarek są pragmatycznym sposobem zacieśnienia partnerskich stosunków dwustronnych oraz dalszego wzmocnienia już istniejących, dojrzałych dwustronnych stosunków w dziedzinie handlu i inwestycji, i przyczyniłyby się do złagodzenia potencjalnych problematycznych skutków niedawno zawartego partnerstwa transpacyficznego (TPP); przewiduje, że wynik negocjacji może posłużyć jako wzór dla przyszłych umów o wolnym handlu;

5.  wzywa Komisję do dogłębnego zbadania, podczas analizy zakresu, wszystkich dodatkowych możliwości dostępu do rynku dla europejskich podmiotów gospodarczych, przede wszystkim MŚP, oferowanych w ramach ewentualnych umów o wolnym handlu z Australią i Nową Zelandią oraz do rozważenia ich z perspektywy wszelkich ewentualnych interesów defensywnych, biorąc również pod uwagę fakt, że zarówno Australia, jak i Nowa Zelandia już mają stosunkowo otwarte rynki i bardzo niskie cła w porównaniu z innymi państwami;

6.  podkreśla, że ambitne umowy między trzema rozwiniętymi gospodarkami muszą uwzględniać – w stopniu kompleksowym – inwestycje, handel towarami i usługami (w oparciu o niedawne zalecenia Parlamentu Europejskiego dotyczące zastrzeżeń w zakresie polityki kosmicznej i sektorów wrażliwych), handel elektroniczny, zamówienia publiczne, energię, zamówienia publiczne, konkurencję, walkę z korupcją, kwestie regulacyjne (takie jak bariery sanitarne i fitosanitarne), badania technologiczne oraz, przede wszystkim, potrzeby MŚP, a także mogą pomóc w zarządzaniu gospodarką światową poprzez wzmożoną konwergencję i współpracę w zakresie norm międzynarodowych, bez obniżania w jakikolwiek sposób poziomu ochrony konsumentów (np. bezpieczeństwo żywności), środowiska (np. zdrowie i dobrostan zwierząt, zdrowie roślin), ochrony socjalnej czy ochrony zatrudnienia;

7.  podkreśla, że ewentualne umowy powinny w pełni uwzględniać – w oddzielnym rozdziale – potrzeby i interesy MŚP związane z kwestiami ułatwiania dostępu do rynku, tak by stworzyć konkretne możliwości biznesowe;

8.  uważa, że szczegółowy i ambitny rozdział dotyczący trwałego rozwoju, obejmujący m.in. podstawowe standardy pracy, cztery priorytetowe konwencje MOP o zarządzaniu i wielostronne umowy środowiskowe, to niezbędny element każdej ewentualnej umowy o wolnym handlu; uważa, że umowa taka powinna obejmować również ustanowienie wspólnego forum społeczeństwa obywatelskiego, odpowiedzialnego za monitorowanie umowy i zgłaszanie uwag dotyczących jej wdrażania oraz tego, jak strony przestrzegają swoich zobowiązań w zakresie praw człowieka, standardów pracy i ochrony środowiska;

9.  zauważa, że rolnictwo jest sektorem bardzo wrażliwym i że ostateczny, wyważony kształt rozdziałów dotyczących rolnictwa i rybołówstwo musi należycie uwzględniać interesy wszystkich europejskich producentów, np. mięsa, przetworów mlecznych, cukru, zbóż, tekstyliów oraz producentów w regionach najbardziej oddalonych, na przykład poprzez wprowadzenie okresów przejściowych lub odpowiednich kwot lub niepodejmowanie żadnych zobowiązań w najbardziej wrażliwych sektorach; uważa, że tylko w ten sposób można pobudzić konkurencyjność i przynieść korzyści zarówno konsumentom, jak i producentom; wzywa do ujęcia w umowie dwustronnych środków ochronnych, aby zapobiec gwałtownemu wzrostowi importu, który spowodowałby lub mógłby spowodować poważne szkody dla producentów europejskich w sektorach wrażliwych, oraz do wprowadzenia specjalnych środków ochrony wobec produktów wrażliwych z regionów najbardziej oddalonych, a w szczególności wykluczenia cukrów specjalnych;

10.  podkreśla, że wynikiem negocjacji muszą być surowe i możliwe do wyegzekwowania przepisy dotyczące ochrony praw własności intelektualnej, wraz z oznaczeniami geograficznymi (OG);

11.  zwraca się do Komisji o jak najszybsze przeprowadzenie kompleksowej oceny wpływu ewentualnych umów na zrównoważony rozwój, tak aby móc szczegółowo ocenić potencjalne zyski i straty wynikające ze wzmacniania stosunków handlowych i inwestycyjnych między UE a Australią oraz Nową Zelandią, z korzyścią dla obywateli i przedsiębiorstw po obu stronach, z uwzględnieniem regionów najbardziej oddalonych oraz krajów i terytoriów zamorskich;

12.  wzywa Komisję do uzależnienia rozpoczęcia negocjacji z Australią i Nową Zelandią od zobowiązania się wszystkich stron na wstępie do prowadzenia negocjacji w jak najbardziej przejrzysty sposób, z pełnym poszanowaniem najlepszych praktyk określonych w innych negocjacjach oraz poprzez stały dialog z partnerami społecznymi i społeczeństwem obywatelskim, a także do zawarcia spodziewanego poziomu ambicji w tym zakresie w analizie zakresu;

13.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządom i parlamentom Australii i Nowej Zelandii.

(1) Dz.U. C 353 E z 3.12.2013, s. 210.
(2) Dz.U. C 353 E z 3.12.2013, s. 210.


Wprowadzenie kompatybilnych systemów rejestracji zwierząt domowych we wszystkich państwach członkowskich
PDF 330kWORD 78k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie wprowadzenia kompatybilnych systemów rejestracji zwierząt domowych we wszystkich państwach członkowskich (2016/2540(RSP))
P8_TA(2016)0065RC-B8-0251/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając oświadczenie Komisji z dnia 4 lutego 2016 r. w sprawie wprowadzenia kompatybilnych systemów rejestracji zwierząt domowych we wszystkich państwach członkowskich,

–  uwzględniając art. 43 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) dotyczący funkcjonowania wspólnej polityki rolnej (WPR),

–  uwzględniając art. 114 TFUE dotyczący ustanowienia i funkcjonowania jednolitego rynku,

–  uwzględniając art. 168 ust. 4 lit. b) TFUE dotyczący środków w dziedzinach weterynaryjnej i fitosanitarnej,

–  uwzględniając art. 169 TFUE dotyczący środków ochrony konsumentów,

–  uwzględniając art. 13 TFUE, który stanowi, że przy formułowaniu i wykonywaniu unijnych strategii politycznych Unia i jej państwa członkowskie w pełni uwzględniają wymagania w zakresie dobrostanu zwierząt jako istot zdolnych do odczuwania,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 576/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie przemieszczania o charakterze niehandlowym zwierząt domowych oraz rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 577/2013 z dnia 28 czerwca 2013 r. w sprawie wzorów dokumentów identyfikacyjnych dla przemieszczania o charakterze niehandlowym psów, kotów i fretek, ustanowienia wykazów terytoriów i państw trzecich oraz formatu, szaty graficznej i wymogów językowych dotyczących oświadczeń potwierdzających spełnienie określonych warunków przewidzianych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 576/2013,

–  uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG,

–  uwzględniając swoje stanowisko z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie zdrowia zwierząt(1),

–  uwzględniając konkluzje z 3050. posiedzenia Rady ds. Rolnictwa i Rybołówstwa w dniu 29 listopada 2010 r. w sprawie dobrostanu psów i kotów,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi,

–  uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 792/2012 z dnia 23 sierpnia 2012 r. ustanawiające reguły dotyczące wzorów zezwoleń, świadectw i innych dokumentów przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi oraz zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 865/2006,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 maja 2015 r. w sprawie bezpieczniejszej opieki zdrowotnej w Europie: zwiększenie bezpieczeństwa pacjenta i przeciwdziałanie oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe(2),

–  uwzględniając konkluzje z badania wielosektorowego, międzybranżowego i interdyscyplinarnego strategicznego ośrodka analitycznego ds. chorób odzwierzęcych przenoszonych przez zwierzęta domowe (projekt CALLISTO),

–  uwzględniając pierwsze wyniki unijnego badania na temat psów i kotów będących przedmiotem praktyki handlowej, które przeprowadzono w 12 państwach członkowskich, zgodnie z oświadczeniem Komisji załączonym do rozporządzenia (UE) nr 576/2013,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Komisja sfinansowała badanie na temat dobrostanu psów i kotów będących przedmiotem działalności handlowej;

B.  mając na uwadze, że organizacje pozarządowe, organy ścigania, właściwe organy i weterynarze przedstawili dowody na rosnący nielegalny handel zwierzętami domowymi, któremu towarzyszy powszechne łamanie zasad przemieszczania zwierząt domowych, unikanie kontroli i podrabianie dokumentów;

C.  mając na uwadze, ze nielegalny handel zwierzętami domowymi, w tym zwierzętami dzikimi i egzotycznymi, jest łączony przez organizacje pozarządowe, organy ścigania i właściwe organy z poważną przestępczością i przestępczością zorganizowaną;

D.  mając na uwadze, że pomimo niedawnej poprawy sytuacji, nadal istnieją poważne obawy, jeśli chodzi o informacje dostarczane na potrzeby paszportów dla zwierząt domowych, w szczególności dotyczące sposobu, w jaki można potwierdzić prawdziwość informacji o wieku danego zwierzęcia;

E.  mając na uwadze, że zwierzęta domowe będące przedmiotem nielegalnego handlu są często niewłaściwie hodowane, słabo socjalizowane oraz bardziej narażone na choroby; mając na uwadze, że 70 % nowych chorób, które dotknęły ludzi w ciągu ostatnich dziesięcioleci pochodzi od zwierząt, a zwierzęta powszechnie trzymane jako zwierzęta domowe są nosicielami wielu chorób odzwierzęcych, w tym wścieklizny;

F.  mając na uwadze, że większość państw członkowskich stosuje już pewne wymogi dotyczące rejestracji lub identyfikacji zwierząt domowych; mając na uwadze, że większość z tych baz danych nie jest jeszcze kompatybilna, co powoduje ograniczoną identyfikowalność w przypadku przewożenia zwierząt na terytorium UE;

G.  mając na uwadze, że kompatybilne, wymogi w zakresie identyfikacji i rejestracji zwierząt domowych stanowiłyby znaczny postęp w ochronie dobrostanu zwierząt oraz zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, a także zapewniłyby skuteczną wewnątrzunijną identyfikowalność zwierząt domowych;

H.  mając na uwadze, że niektóre państwa członkowskie (Holandia i Belgia) mają już pozytywne wykazy dotyczące posiadania lub sprzedaży zwierząt domowych;

1.  podkreśla pozytywny wkład, jaki zwierzęta domowe wnoszą w życie milionów pojedynczych właścicieli i rodzin w całej UE, oraz potwierdza, że właściciele powinni mieć możliwość podróżowania ze swoimi zwierzętami po całym terytorium UE w bezpieczny, kontrolowany sposób;

2.  z zadowoleniem przyjmuje poprawę zasad przemieszczania zwierząt domowych wprowadzoną rozporządzeniem (UE) nr 576/2013, w tym dodatkowe cechy zabezpieczające umieszczone w paszporcie dla zwierząt domowych, oraz dalsze usprawnienia, które nastąpią po przyjęciu przez współustawodawców prawa o zdrowiu zwierząt;

3.  z zaniepokojeniem odnotowuje przedstawione przez organizacje pozarządowe, organy ścigania, właściwe organy i weterynarzy dowody wyraźnie wskazujące na coraz częstsze naruszanie zasad przemieszczania zwierząt domowych, przy czym zasady te są wykorzystywane do celów handlowych;

4.  zauważa, że brak szczepień, odpowiedniego leczenia antywirusowego oraz opieki weterynaryjnej i sanitarnej w nielegalnym obrocie zwierzętami domowymi, często sprawia, że konieczne jest ich leczenie antybiotykami; podkreśla, że zwiększa to oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe;

5.  z niepokojem zauważa wzrost zarówno legalnego, jak i nielegalnego handlu dzikimi zwierzętami powszechnie trzymanymi jako zwierzęta domowe; zauważa, że trzymanie dzikich zwierząt jako zwierząt domowych w istotny sposób narusza dobrostan poszczególnych zwierząt i zagraża zdrowiu i bezpieczeństwu ludzi; zauważa, że handel ma poważny wpływ na ochronę gatunków dzikich zwierząt zagrożonych polowaniami w celach handlowych; wzywa Komisję do przyjęcia silnych i skutecznych środków mających przeciwdziałać nielegalnemu handlowi zwierzętami domowymi, w tym dzikimi zwierzętami trzymanymi jako zwierzęta domowe;

6.  zauważa, że chociaż wiele państw członkowskich ma obowiązkowe systemy identyfikacji i rejestracji zwierząt domowych, występują rozbieżności, jeśli chodzi o rodzaj przechowywanych informacji, zwierzęta objęte wymogami identyfikacji i rejestracji oraz poziom zarządzania przechowywanymi informacjami;

7.  zauważa, że kompatybilne systemy w zakresie wymogów dotyczących identyfikacji i rejestracji psów (Canis lupus familiaris) i kotów (Felis silvestris catus) zmniejszyłyby poziom fałszowania dokumentów i nielegalnego handlu, a tym samym poprawiłyby dobrostan zwierząt i zwiększyłyby ochronę zdrowia ludzi i zwierząt oraz przyczyniłyby się do skutecznej wewnątrzunijnej identyfikowalności;

8.  wzywa Komisję, aby po wejściu w życie rozporządzenia w sprawie przenośnych chorób zwierząt (prawo o zdrowiu zwierząt) niezwłocznie przyjęła akt delegowany ustanawiający zasady zgodnie z art. 109 i 118 tego rozporządzenia dotyczące szczegółowych, kompatybilnych systemów w zakresie środków i metod identyfikacji i rejestracji psów (Canis lupus familiaris) i kotów (Felis silvestris catus); podkreśla, że należy szanować dane osobowe właścicieli zwierząt domowych i ich sprzedawców zgodnie ze stosownymi unijnymi normami prawnymi dotyczącymi ochrony danych osobowych;

9.  wzywa Komisję, aby w momencie wejścia w życie rozporządzenia w sprawie przenośnych chorób zwierząt rozważyła przyjęcie aktów delegowanych ustanawiających zasady zgodnie z art. 109 i 118 tego rozporządzenia dotyczące szczegółowych, kompatybilnych systemów w zakresie środków i metod identyfikacji i rejestracji zwierząt domowych, zgodnie z załącznikiem 1 do tego rozporządzenia:

10.  wzywa Komisję do niezwłocznego opublikowania wniosków z badania dotyczącego dobrostanu psów i kotów będących przedmiotem działalności handlowej;

11.  uważa, że kompatybilny system identyfikacji i rejestracji zwierząt domowych w UE przyniesie większe korzyści niż jedynie rozwiązanie kwestii nielegalnego handlu; uważa, że korzyści te obejmują identyfikowanie źródła wystąpienia choroby oraz rozwiązanie kwestii znęcania się nad zwierzętami i innych problemów związanych z dobrostanem zwierząt;

12.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0381.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0197.


Sytuacja humanitarna w Jemenie
PDF 251kWORD 88k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie sytuacji humanitarnej w Jemenie (2016/2515(RSP))
P8_TA(2016)0066RC-B8-0151/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Jemenu, w szczególności rezolucję z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie sytuacji w Jemenie(1),

–  uwzględniając wspólne oświadczenie w sprawie ataku na klinikę Lekarzy bez Granic w Jemenie wydane w dniu 10 stycznia 2016 r. przez wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federikę Mogherini oraz komisarza ds. pomocy humanitarnej i zarządzania kryzysowego Christosa Stylianidesa,

–  \uwzględniając oświadczenie rzecznika Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 15 grudnia 2015 r. w sprawie wznowienia rozmów w sprawie Jemenu prowadzonych pod auspicjami ONZ oraz wspólne oświadczenie w sprawie Jemenu wydane w dniu 2 października 2015 r. przez wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federikę Mogherini oraz komisarza ds. pomocy humanitarnej i zarządzania kryzysowego Christosa Stylianidesa,

–  uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych dotyczące Jemenu, w szczególności konkluzje z dnia 20 kwietnia 2015 r.,

–  uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie Jemenu, w szczególności rezolucje nr 2216 (2015), 2201 (2015) i 2140 (2014),

–  uwzględniając oświadczenia rzecznika Sekretarza Generalnego ONZ z dnia 10 stycznia 2016 r. oraz z dnia 8 stycznia 2016 r. w sprawie Jemenu,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że obecny kryzys w Jemenie wynika z tego, iż kolejnym rządom nie udało się zaspokoić uzasadnionych dążeń narodu jemeńskiego do demokracji, rozwoju gospodarczo-społecznego, stabilności i bezpieczeństwa; mając na uwadze, że to niepowodzenie stworzyło warunki do wybuchu gwałtownego konfliktu z powodu nieudanej próby utworzenia pluralistycznego rządu i uczciwego podziału władzy oraz z powodu ciągłego braku reakcji na liczne napięcia międzyplemienne w kraju, powszechny brak bezpieczeństwa i paraliż gospodarczy;

B.  mając na uwadze, że kierowana przez Arabię Saudyjską interwencja wojskowa w Jemenie, której domagał się prezydent Jemenu Abd Rabbuh Mansur Hadi, w ramach której użyto bomb kasetowych objętych międzynarodowym zakazem, doprowadziła do katastrofalnej sytuacji humanitarnej w całym kraju, co ma poważne konsekwencje dla całego regionu i stanowi zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego; mając na uwadze, że pierwszą ofiarą aktualnej eskalacji działań militarnych jest jemeńska ludność cywilna, już i tak żyjąca w ciężkich warunkach;

C.  mając na uwadze, że rebelianci Huti rozpoczęli oblężenie Ta'izz, trzeciego co do wielkości miasta Jemenu, utrudniając dostarczanie pomocy humanitarnej; mając na uwadze, że według zastępcy sekretarza generalnego ONZ do spraw humanitarnych i koordynatora pomocy kryzysowej Stephena O'Briena uwięzieni w tym mieście cywile, których jest około 200 000, pilnie potrzebują wody pitnej, żywności, opieki medycznej i innych ratujących życie form pomocy i ochrony;

D.  mając na uwadze, że od początku konfliktu zginęło już co najmniej 5979 osób, z czego prawie połowa to cywile, a 28 208 osób zostało rannych; mając na uwadze, że wśród ofiar są setki kobiet i dzieci; mając na uwadze, że skutki humanitarne dla ludności cywilnej, jakie niosą ze sobą walki toczone między różnymi ugrupowaniami bojowników, naloty bombowe i przerwy w dostawach podstawowych usług, osiągają zatrważające rozmiary;

E.  mając na uwadze, że według wydanej w listopadzie 2015 r. publikacji „2016 Humanitarian Needs Overview” 21,2 mln ludzi (82% populacji) potrzebuje obecnie jakiejś formy pomocy humanitarnej; mając na uwadze, że według szacunków prawie 2,1 mln osób jest niedożywionych, z czego ponad 1,3 mln dzieci cierpi na poważne, ostre niedożywienie;

F.  mając na uwadze, że UE zapewniła 52 mln EUR nowej pomocy humanitarnej w celu rozwiązania kryzysu w Jemenie i zaradzenia jego skutkom w Rogu Afryki w 2015 r.; mając na uwadze, że UE przeznaczy do 2 mln EUR na utworzenie oenzetowskiego mechanizmu weryfikacji i inspekcji żeglugi handlowej do Jemenu, ułatwiając tym samym niezakłócony przepływ towarów handlowych i pomocy humanitarnej do Jemenu;

G.  mając na uwadze, że według licznych źródeł ataki lotnicze prowadzone w Jemenie przez koalicję wojskową pod kierownictwem Arabii Saudyjskiej mają na celu obiekty cywilne, w tym szpitale, szkoły, sklepy, magazyny zbóż, porty oraz obóz dla przesiedleńców, co wyrządziło poważne szkody w podstawowej infrastrukturze służącej dostarczaniu pomocy i przyczyniło się do poważnego niedoboru żywności i paliwa w kraju; mając na uwadze, że w dniu 10 stycznia 2016 r. w północnym Jemenie został zbombardowany szpital wspierany przez Lekarzy bez Granic (MSF), w wyniku czego zginęło co najmniej sześć osób, kilkanaście osób zostało rannych, w tym pracownicy MSF, a infrastruktura medyczna uległa poważnym zniszczeniom; mając na uwadze, że jest to najnowszy z szeregu ataków na placówki medyczne; mając na uwadze, że wiele zabytków i stanowisk archeologicznych również zostało bezpowrotnie uszkodzonych lub zniszczonych, w tym część starówki Sany, która należy do światowego dziedzictwa UNESCO;

H.  mając na uwadze, że ze względu na ograniczoną przepustowość portów, wynikającą ze zniszczonej infrastruktury i urządzeń, do kraju przedostaje się jedynie 15% paliw w stosunku do poziomu sprzed kryzysu; mając na uwadze, że według zintegrowanej klasyfikacji bezpieczeństwa żywnościowego (Integrated Food Security Phase Classification (IPC)) opracowanej przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa osiem prowincji, tj. Sada, Hadżdża, Al-Hudajda, Ta'izz, Ad-Dali, Lahidż, Abjan i Hadramaut, znajduje się obecnie w sytuacji kryzysowej pod względem bezpieczeństwa żywnościowego;

I.  mając na uwadze, że według organizacji Save the Children w co najmniej18 z 22 prowincji w kraju szpitale zostały zamknięte lub doznały poważnego uszczerbku w wyniku walk lub braku paliwa; mając na uwadze w szczególności, że zamknięto 153 ośrodki zdrowia, które dostarczały żywność ponad 450 000 dzieciom zagrożonym niedożywieniem, oraz 158 przychodni odpowiedzialnych za zapewnienie podstawowej opieki zdrowotnej dla niemal pół miliona dzieci w wieku poniżej pięciu lat;

J.  mając na uwadze, że według UNICEF-u konflikt w Jemenie ma także poważny wpływ na dostęp dzieci do edukacji, która jest praktycznie niedostępna dla prawie 2 mln dzieci, ponieważ zamknięto 3 584 szkół, czyli co czwartą; mając na uwadze, że 860 z tych szkół jest częściowo zniszczona lub służy za schronienie dla osób przesiedlonych;

K.  mając na uwadze, że w dniu 15 grudnia 2015 r. ogłoszono zawieszenie broni w całym kraju, po czym powszechnie je łamano; mając na uwadze, że rozmowy pokojowe prowadzone przez walczące strony w Szwajcarii w połowie grudnia 2015 r. nie doprowadziły do przełomu umożliwiającego zakończenie konfliktu; mając na uwadze, że wznowienie prowadzonych pod egidą ONZ rozmów pokojowych pod auspicjami specjalnego wysłannika ONZ do Jemenu Ismaila Oulda Szejka Ahmeda, zaplanowane na 14 stycznia 2016 r., zostało tymczasowo odłożone ze względu na kontynuację przemocy;

L.  mając na uwadze, że sytuacja w Jemenie niesie ze sobą poważne zagrożenie dla stabilności w regionie, w szczególności w Rogu Afryki, regionie Morza Czerwonego i całego Bliskiego Wschodu; mając na uwadze, że Al-Kaida Półwyspu Arabskiego (AQAP) wykorzystała pogorszenie się sytuacji politycznej i stanu bezpieczeństwa w Jemenie, rozszerzając zasięg swej obecności oraz zwiększając liczbę i skalę zamachów terrorystycznych; mając na uwadze, że tzw. Państwo Islamskie (ISIS)/ Daisz ugruntowało swoją obecność w Jemenie i dokonało zamachów terrorystycznych na meczety szyickie, w wyniku których zginęły setki ludzi;

M.  mając na uwadze, że stabilny i bezpieczny Jemen, z prawidłowo działającym rządem, ma kluczowe znaczenie dla walki z ekstremizmem i przemocą w regionie i poza nim, a także dla pokoju i stabilności w samym Jemenie;

N.  mając na uwadze, że państwa członkowskie UE od początku wojny zezwalają na transfer broni i innego sprzętu do Arabii Saudyjskiej; mając na uwadze, że takie transfery stanowią naruszenie postanowień wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB w sprawie kontroli wywozu broni, które wyraźnie wyklucza możliwość wydawania przez państwa członkowskie zezwoleń na wywóz broni, jeżeli istnieje wyraźne ryzyko, że technologia lub sprzęt wojskowy przeznaczony do wywozu będzie użyty do popełnienia poważnych naruszeń międzynarodowego prawa humanitarnego oraz do osłabienia pokoju, bezpieczeństwa i stabilności w regionie;

1.  wyraża głębokie zaniepokojenie drastycznym pogorszeniem sytuacji humanitarnej w Jemenie, która charakteryzuje się powszechnym brakiem bezpieczeństwa żywnościowego i poważnym niedożywieniem, masowymi atakami na ludność cywilną, personel medyczny i pracowników organizacji pomocowych, a także niszczeniem infrastruktury cywilnej i medycznej w wyniku konfliktu istniejącego wcześniej w tym kraju, nasilenia ataków z powietrza ze strony koalicji pod przywództwem Arabii Saudyjskiej, jak również walk na lądzie oraz ostrzałów, prowadzonych mimo wciąż ponawianych apeli o zaprzestanie wrogich działań; głęboko ubolewa nad ofiarami śmiertelnymi spowodowanymi konfliktem oraz nad cierpieniem osób zaangażowanych w walkę, i składa kondolencje rodzinom ofiar; potwierdza swoje zobowiązanie do dalszego wspierania Jemenu i narodu jemeńskiego;

2.  wyraża głębokie zaniepokojenie atakami lotniczymi prowadzonymi przez koalicję pod przywództwem Arabii Saudyjskiej i nałożoną przez nią blokadę morską Jemenu, co spowodowało tysiące ofiar śmiertelnych, pogłębiło destabilizację Jemenu, niszczy fizyczną infrastrukturę tego kraju, doprowadziło do niestabilności, którą jest wykorzystywana przez organizacje terrorystyczne i ekstremistyczne takie jak ISIS/ Daisz i AQAP, oraz doprowadziło do pogorszenia już i tak krytycznej sytuacji humanitarnej; zdecydowanie potępia też brutalne i destabilizujące działania podejmowane przez Hutich, którzy są wspierani przez Iran, w tym oblężenie miasta Ta'izz, które ma również tragiczne konsekwencje humanitarne dla jego mieszkańców;

3.  podkreśla potrzebę prowadzenia skoordynowanych działań humanitarnych pod kierownictwem ONZ oraz wzywa wszystkie państwa, aby przyczyniły się do zaspokojenia potrzeb humanitarnych; wzywa wszystkie strony do umożliwienia dostaw pilnie potrzebnej żywności, leków, paliwa i innej niezbędnej pomocy za pośrednictwem ONZ i międzynarodowych kanałów humanitarnych, aby zaspokoić pilne potrzeby ludności cywilnej cierpiącej z powodu kryzysu, zgodnie z zasadami bezstronności, neutralności i niezależności; apeluje o przerwę w walkach ze względów humanitarnych, aby umożliwić dostarczenie Jemeńczykom ratującej życie, pilnie potrzebnej pomocy; przypomina, że w związku z tym należy poprawić dostęp statków żeglugi handlowej do Jemenu;

4.  wzywa wszystkie strony do przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego i międzynarodowego prawa praw człowieka, do zapewnienia ochrony ludności cywilnej i powstrzymania się od bezpośrednich ataków na infrastrukturę cywilną, w szczególności na obiekty medyczne i systemy zaopatrzenia w wodę; domaga się niezależnego dochodzenia w sprawie wszelkich zarzutów nadużycia, tortur, nieprzypadkowych zabójstw ludności cywilnej i innych naruszeń międzynarodowego prawa praw człowieka oraz międzynarodowego prawa humanitarnego;

5.  przypomina wszystkim stronom, że szpitale i personel medyczny podlegają szczególnej ochronie na mocy międzynarodowego prawa humanitarnego oraz że celowe ataki na ludność i infrastrukturę cywilną są zbrodnią wojenną; wzywa do przeprowadzenia bezstronnego i niezależnego dochodzenia w sprawie wszystkich domniemanych naruszeń międzynarodowego prawa praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, w tym niedawnych ataków na infrastrukturę i personel humanitarny; wzywa wszystkie strony do poszanowania praw człowieka i swobód wszystkich obywateli Jemenu oraz podkreśla znaczenie, jakie ma poprawa bezpieczeństwa wszystkich osób uczestniczących w misjach pokojowych i humanitarnych w tym kraju, w tym pracowników organizacji pomocowych, lekarzy i dziennikarzy;

6.  wzywa UE, aby skutecznie promowała przestrzeganie międzynarodowego prawa humanitarnego, zgodnie z odnośnymi wytycznymi UE; podkreśla w szczególności, że w trakcie dialogu politycznego z Arabią Saudyjską UE powinna podkreślić konieczność przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego, a jeżeli taki dialog nie przyniesie wyników, powinna ona rozważyć możliwość zastosowania innych środków zgodnych z wytycznymi UE w sprawie promowania przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego;

7.  wzywa wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel do podjęcia inicjatywy mającej na celu nałożenie embarga UE na dostawy broni do Arabii Saudyjskiej ze względu na poważny charakter tych zarzutów oraz fakt, że dalsze wydawanie zezwoleń na sprzedaż broni do Arabii Saudyjskiej byłoby sprzeczne ze wspólnym stanowiskiem Rady 2008/944/WPZiB z dnia 8 grudnia 2008 r.;

8.  uważa, że Arabia Saudyjska i Iran stanowią instrument rozwiązania kryzysu i nalega, aby obie strony pracowały pragmatycznie i w dobrej wierze z myślą o zakończeniu walk w Jemenie;

9.  podkreśla, że jedynie polityczne, globalne i będące wynikiem negocjacji rozwiązanie może przywrócić pokój, zachować jedność, suwerenność, niepodległość i terytorialną integralność Jemenu; wzywa wszystkie strony do możliwie najszybszego wszczęcia – w dobrej wierze i bez warunków wstępnych – nowej rundy negocjacji pokojowych pod auspicjami ONZ, obejmujących rozwiązanie sporów w drodze dialogu i konsultacji, odrzucenie aktów przemocy w celu osiągnięcia zamierzeń politycznych, powstrzymanie się od prowokacji i wszelkich jednostronnych działań zagrażających politycznemu rozwiązaniu konfliktu; popiera wysiłki specjalnego wysłannika ONZ Ismaila Oulda Szejka Ahmeda na rzecz rozmów pokojowych prowadzonych przy pośrednictwie ONZ w oparciu o inicjatywę Rady Współpracy Państw Zatoki, wyniki Konferencji Dialogu Narodowego oraz odnośne rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ, w szczególności rezolucje nr 2140 (2014) i 2216 (2015);

10.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, sekretarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, sekretarzowi generalnemu Rady Współpracy Państw Zatoki, sekretarzowi generalnemu Ligi Państw Arabskich oraz rządowi Jemenu.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0270.

Informacja prawna