Indeks 
Teksty przyjęte
Wtorek, 8 marca 2016 r. - StrasburgWersja ostateczna
Zdrowie zwierząt ***II
 Program pomocy na rzecz dostarczania owoców i warzyw, bananów oraz mleka do placówek oświatowych ***I
 Dostęp do rynku usług portowych i przejrzystość finansowa portów ***I
 Harmonizacja wskaźników cen konsumpcyjnych ***I
 Sprawozdanie roczne za rok 2014 dotyczące ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej – zwalczanie nadużyć finansowych
 Uwzględnianie aspektu płci w pracach Parlamentu Europejskiego
 Sytuacja uchodźczyń i kobiet ubiegających się o azyl w UE

Zdrowie zwierząt ***II
PDF 479kWORD 68k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 8 marca 2016 r. dotyczące stanowiska Rady w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przenośnych chorób zwierząt oraz zmieniającego i uchylającego niektóre akty w dziedzinie zdrowia zwierząt („Prawo o zdrowiu zwierząt”) (11779/1/2015 – C8-0008/2016 – 2013/0136(COD))
P8_TA(2016)0067A8-0041/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając stanowisko Rady w pierwszym czytaniu (11779/1/2015 – C8-0008/2016),

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez austriacki Bundesrat, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 10 grudnia 2013 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu(2) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0260),

–  uwzględniając art. 294 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.76 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A8-0041/2016),

1.  zatwierdza stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu;

2.  zatwierdza wspólne oświadczenie Parlamentu, Rady i Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

3.  przyjmuje do wiadomości oświadczenia Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

4.  stwierdza, że akt zostaje przyjęty zgodnie ze stanowiskiem Rady;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady aktu prawnego zgodnie z art. 297 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

6.  zobowiązuje swojego sekretarza generalnego do podpisania aktu prawnego po stwierdzeniu, że wszystkie procedury zostały prawidłowo zakończone, oraz do przygotowania, w porozumieniu z sekretarzem generalnym Rady, jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

7.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji na temat oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe i stosowania weterynaryjnych produktów leczniczych

W komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady pt. Plan działania na rzecz zwalczania rosnącego zagrożenia związanego z opornością na środki przeciwdrobnoustrojowe (COM(2011)0748) podkreślono rolę zapobiegawczą rozporządzenia w sprawie chorób zakaźnych zwierząt („prawo zdrowia zwierząt”) i oczekiwane w związku z tym ograniczenie stosowania antybiotyków u zwierząt. Oprócz wymogów określonych w rozporządzeniu, wzywa się państwa członkowskie do gromadzenia odpowiednich, porównywalnych i wystarczająco szczegółowych danych na temat faktycznego stosowania u zwierząt przeciwdrobnoustrojowych produktów leczniczych oraz do przesyłania tych danych Komisji w celu zapewnienia bardziej ostrożnego stosowania przeciwdrobnoustrojowych produktów leczniczych u zwierząt, co ma przyczyniać się do ograniczenia ryzyka oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe.

Oświadczenie Komisji na temat regularnej sprawozdawczości ze stosowania przeciwdrobnoustrojowych produktów leczniczych u zwierząt w Unii

Komisja zobowiązuje się publikować regularne sprawozdania dotyczące stosowania przeciwdrobnoustrojowych produktów leczniczych u zwierząt w UE na podstawie danych udostępnianych przez państwa członkowskie.

Oświadczenie Komisji na temat dobrostanu zwierząt

Rozporządzenie zawiera przepisy dotyczące zapobiegania chorobom zwierząt przenoszonym na zwierzęta lub na ludzi oraz zwalczania tych chorób; nie zawiera ono przepisów regulujących dobrostan zwierząt, chociaż zdrowie i dobrostan zwierząt są ze sobą powiązane. Unia ma dobrze opracowane prawo w zakresie dobrostanu zwierząt obejmujące różne gatunki (brojlery, kury nioski, trzodę chlewną, cielęta) i formy działalności (rolnictwo, transport, ubój, badania naukowe itp.). Te przepisy w zakresie dobrostanu zwierząt będą nadal obowiązywać. Komisja przywiązuje wielką wagę do dobrostanu zwierząt zgodnie z art. 13 Traktatu i w granicach w nim określonych, co obejmuje pełne wdrożenie przepisów prawnych i odpowiednie prace nad nimi.

(1) Dz.U. C 170 z 5.6.2014, s. 104.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0381.


Program pomocy na rzecz dostarczania owoców i warzyw, bananów oraz mleka do placówek oświatowych ***I
PDF 399kWORD 76k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 8 marca 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 i rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do programu pomocy na rzecz dostarczania owoców i warzyw, bananów oraz mleka do placówek oświatowych (COM(2014)0032 – C7-0025/2014 – 2014/0014(COD))
P8_TA(2016)0068A8-0006/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie (COM(2014)0032),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 42 i art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7–0025/2014),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 9 lipca 2014 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 7 października 2014 r.(2),

–  uwzględniając decyzję z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie rozpoczęcia negocjacji międzyinstytucjonalnych i określenia mandatu negocjacyjnego w sprawie wniosku(3),

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 16 grudnia 2015 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A8-0006/2016),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 8 marca 2016 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/... zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 i (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do programu pomocy dotyczącej dostarczania owoców i warzyw, bananów oraz mleka w placówkach oświatowych

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2016/791.)

(1) Dz.U. C 451 z 16.12.2014, s. 142.
(2) Dz.U. C 415 z 20.11.2014, s. 30.
(3) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2015)0216.


Dostęp do rynku usług portowych i przejrzystość finansowa portów ***I
PDF 883kWORD 455k
Poprawki przyjete przez Parlament Europejski w dniu 8 marca 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego ramy w zakresie dostępu do rynku usług portowych oraz przejrzystości finansowej portów (COM(2013)0296 – C7-0144/2013 – 2013/0157(COD))(1)
P8_TA(2016)0069A8-0023/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Tytuł
Wniosek
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
ustanawiające ramy w zakresie dostępu do rynku usług portowych oraz przejrzystości finansowej portów
ustanawiające ramy w zakresie organizacji usług portowych oraz przejrzystości finansowej portów
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1 a (nowy)
(1a)  Porty mogą przyczynić się do długofalowej konkurencyjności europejskiego przemysłu na rynkach światowych, zapewniając dodatkową wartość i nowe miejsca pracy we wszystkich regionach przybrzeżnych UE. W celu uporania się z wyzwaniami, przed którymi stoi sektor transportu morskiego, takimi jak nieefektywność łańcucha zrównoważonego transportu i zrównoważonej logistyki, bardzo istotne jest, aby działania określone w komunikacie Komisji zatytułowanym „Porty: motor wzrostu” dotyczącym uproszczenia administracyjnego były wdrażane razem z niniejszym rozporządzeniem. Złożoność administracyjnych procedur odpraw celnych, która powoduje opóźnienia w portach, stanowi poważną przeszkodę dla konkurencyjności żeglugi morskiej bliskiego zasięgu i wydajności unijnych portów.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3 a (nowy)
(3a)  Wysoki poziom uproszczenia procedur celnych może stanowić dla portów istotną korzyść gospodarczą pod względem konkurencyjności. Aby zapobiegać nieuczciwej konkurencji portów i ograniczyć formalności celne, które mogą poważnie szkodzić interesom finansowym Unii, organy portowe powinny przyjąć odpowiednie i skuteczne podejście oparte na ocenie ryzyka w celu zapobiegania zakłóceniom konkurencji. Państwa członkowskie i Komisja powinny skutecznie i regularnie monitorować te procedury, a Komisja powinna w razie potrzeby oceniać, czy należy podjąć odpowiednie środki w celu walki z nieuczciwą konkurencją.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
(4)  Zdecydowana większość unijnego ruchu morskiego przechodzi przez porty morskie transeuropejskiej sieci transportowej. Aby osiągnąć cel niniejszego rozporządzenia w sposób proporcjonalny, bez nakładania niepotrzebnych obciążeń na inne porty, powinno mieć ono zastosowanie do portów transeuropejskiej sieci transportowej, z których każdy odgrywa znaczącą rolę w ramach europejskiego systemu transportu, ponieważ obsługuje więcej niż 0,1 % całkowitego unijnego frachtu lub całkowitej liczby pasażerów albo poprawia dostępność regionalną obszarów wyspiarskich lub peryferyjnych, bez ograniczania jednakże swobody państwa członkowskiego w zakresie podejmowania decyzji o stosowaniu niniejszego rozporządzenia również w odniesieniu do innych portów. Usługi pilotażowe wykonywane na pełnym morzu nie mają bezpośredniego wpływu na efektywność portów, ponieważ nie są wykorzystywane do bezpośredniego wejścia do portu i wyjścia z portu, a zatem nie powinny być włączane do niniejszego rozporządzenia.
(4)  Zdecydowana większość unijnego ruchu morskiego przechodzi przez porty morskie transeuropejskiej sieci transportowej. Aby osiągnąć cel niniejszego rozporządzenia w sposób proporcjonalny, bez nakładania niepotrzebnych obciążeń na inne porty, powinno mieć ono wyłącznie zastosowanie do portów morskich transeuropejskiej sieci transportowej, z których każdy odgrywa znaczącą rolę w ramach europejskiego systemu transportu, ponieważ obsługuje więcej niż 0,1 % całkowitego unijnego frachtu lub całkowitej liczby pasażerów albo poprawia dostępność regionalną obszarów wyspiarskich lub peryferyjnych. Niniejsze rozporządzenie powinno jednak umożliwiać państwom członkowskim podjęcie decyzji o tym, czy stosować je w odniesieniu do portów morskich kompleksowej transeuropejskiej sieci transportowej znajdujących się w regionach najbardziej oddalonych. Państwa członkowskie powinny też mieć możliwość stosowania odstępstw w celu zapobiegania nakładaniu nieproporcjonalnych obciążeń administracyjnych na te porty morskie kompleksowej transeuropejskiej sieci transportowej, których roczny poziom ruchu nie uzasadnia pełnego stosowania niniejszego rozporządzenia. Usługi pilotażowe wykonywane na pełnym morzu nie mają bezpośredniego wpływu na efektywność portów, ponieważ nie są wykorzystywane do bezpośredniego wejścia do portu i wyjścia z portu, a zatem nie powinny być włączane do niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4 a (nowy)
(4a)  Niniejsze rozporządzenie nie narzuca podmiotom zarządzającym portami konkretnego modelu zarządzania. W przypadku przestrzegania zasad dotyczących dostępu do rynku i przejrzystości finansowej można utrzymać istniejące modele zarządzania portami ustanowione w państwach członkowskich na szczeblu krajowym zgodnie z Protokołem nr 26 do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5
(5)  Celem art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej jest wyeliminowanie ograniczeń w swobodzie świadczenia usług w Unii. Zgodnie z art. 58 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej powinno to zostać osiągnięte w ramach stosowania przepisów tytułu dotyczącego transportu, w szczególności art. 100 ust. 2.
skreślony
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6
(6)  Samorealizacja usługi, która pociąga za sobą zatrudnianie przez przedsiębiorstwa żeglugowe lub dostawców usług portowych personelu według własnego wyboru oraz samodzielne zapewnianie usług portowych, regulowana jest w wielu państwach członkowskich z powodów bezpieczeństwa lub ze względów społecznych. Zainteresowane strony, z którymi Komisja konsultowała się podczas przygotowywania wniosku, podkreślały, że wprowadzenie ogólnego dopuszczenia samorealizacji usługi na szczeblu unijnym wymagać będzie ustanowienia dodatkowych przepisów dotyczących bezpieczeństwa i kwestii społecznych w celu uniknięcia ewentualnych negatywnych skutków w tych dziedzinach. W związku z tym stosowne wydaje się na tym etapie zrezygnowanie z uregulowania tej kwestii na poziomie unijnym oraz pozostawienie państwom członkowskim swobody regulowania kwestii samorealizacji usług portowych. Dlatego też niniejsze rozporządzenie powinno obejmować wyłącznie odpłatne świadczenie usług portowych.
skreślony
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7
(7)  W interesie efektywnego, bezpiecznego i przyjaznego dla środowiska zarządzania portem, podmiot zarządzający portem powinien mieć możliwość wymagania od dostawców usług portowych wykazania, iż spełniają oni minimalne wymogi niezbędne do realizacji usługi w odpowiedni sposób. Wspomniane minimalne wymogi powinny być ograniczone do wyraźnie określonego zbioru warunków dotyczących kwalifikacji zawodowych operatorów, w tym w zakresie szkoleń, oraz niezbędnego sprzętu, o ile wymogi te są przejrzyste, niedyskryminacyjne, obiektywne i adekwatne do świadczenia usługi portowej.
(7)  W interesie efektywnego, bezpiecznego i przyjaznego dla środowiska zarządzania portem, podmiot zarządzający portem powinien mieć możliwość wymagania od dostawców usług portowych wykazania, iż spełniają oni minimalne wymogi niezbędne do realizacji usługi w odpowiedni sposób. Wspomniane minimalne wymogi powinny być ograniczone do wyraźnie określonego zbioru warunków dotyczących kwalifikacji zawodowych operatorów, sprzętu niezbędnego do świadczenia odnośnej usługi portowej, dostępności danej usługi oraz zgodności z wymogami w zakresie bezpieczeństwa morskiego. Wymogi minimalne, o których mowa powyżej, powinny także obejmować wymogi środowiskowe, a także krajowe normy socjalne i renomę dostawcy usług portowych.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 a (nowy)
(7a)  Wszyscy dostawcy usług, a zwłaszcza nowe podmioty wchodzące na rynek, powinni wykazać się zdolnością do obsługi minimalnej liczby statków przez własny personel oraz przy użyciu własnego sprzętu. Usługodawcy stosują odnośne przepisy i zasady, w tym obowiązujące przepisy prawa pracy, obowiązujące układy zbiorowe oraz wymogi danego portu w zakresie jakości.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 b (nowy)
(7b)  Aby stwierdzić, czy usługodawca spełnił wymóg dobrej reputacji, państwo członkowskie powinno rozważyć, czy istnieją uzasadnione powody powątpiewania w dobrą reputację dostawcy usług portowych, jego menedżera lub jakiejkolwiek innej właściwej osoby, określonej przez państwo członkowskie, takie jak wyrok skazujący lub kary w jakimkolwiek państwie członkowskim za poważne przestępstwo lub naruszenie obowiązującego prawa Unii i prawa krajowego, w tym w następujących obszarach: prawo socjalne, prawo pracy, bezpieczeństwo w miejscu pracy, zdrowie w miejscu pracy i ochrona środowiska.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 c (nowy)
(7c)  Zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3577/921a oraz wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 11 stycznia 2007 r. w sprawie C-251/04, Komisja przeciw Republice Greckiej1b, według którego nie można wywnioskować, że holowanie może być uznane za usługę transportu morskiego, z przyczyn związanych z bezpieczeństwem morskim i ochroną środowiska w zakresie minimalnych wymogów istnieje możliwość zapisania, żeby statki używane do holowania lub cumowania były rejestrowane w państwie członkowskim odnośnego portu lub pływały pod jego banderą.
_______________
1a Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczące stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski) (Dz.U. L 364 z 12.12.1992, s. 7).
1bOrzeczenie Trybunału z dnia 11 stycznia 2007 r., w sprawie C-251/04 Komisja przeciw Republice Greckiej, C-251/04, ECLI:EU:C:2007:5.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10
(10)  Ponieważ porty obejmują ograniczone obszary geograficzne, dostęp do rynku może w niektórych przypadkach podlegać ograniczeniom związanym z niedoborem dostępnej powierzchni lądowej lub w przypadku, gdy grunt jest zastrzeżony dla określonego rodzaju działalności zgodnie z formalnym planem rozwoju, który określa w przejrzysty sposób użytkowanie gruntów, oraz z odpowiednimi przepisami krajowymi, odnoszącymi się np. do celów zagospodarowania przestrzennego.
skreślony
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10 a (nowy)
(10a)  Unijny system portowy jest wysoce zróżnicowany i obejmuje wiele modeli organizacji usług portowych. Dlatego jednolity system nie byłby właściwym rozwiązaniem. Podmiot zarządzający portem lub właściwy organ powinien mieć możliwość ograniczenia liczby dostawców usług portowych, w przypadku gdy wymagają tego okoliczności.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11
(11)  Zamiar ograniczenia liczby dostawców usług portowych powinien być ogłaszany z wyprzedzeniem przez właściwy organ i powinien być w pełni uzasadniony, aby dać zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia swoich uwag. Kryteria jakiegokolwiek ograniczenia powinny być obiektywne, przejrzyste i niedyskryminacyjne.
(11)  Zamiar ograniczenia liczby dostawców usług portowych powinien być ogłaszany z wyprzedzeniem przez podmiot zarządzający portem lub właściwy organ. Kryteria jakiegokolwiek ograniczenia powinny być obiektywne, przejrzyste i niedyskryminacyjne.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12
(12)  Aby zapewnić otwartość i przejrzystość, procedura selekcji dostawców usług portowych i jej wyniki powinny być podawane do wiadomości publicznej, a pełna dokumentacja powinna być udostępniana zainteresowanym stronom.
(12)  Procedura wyboru dostawców usług portowych i jej wyniki powinny być podawane do wiadomości publicznej oraz być niedyskryminacyjne, przejrzyste i dostępne dla wszystkich zainteresowanych stron.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13
(13)  Procedura selekcji dostawców usług portowych, w przypadku gdy ogranicza się ich liczbę, powinna uwzględniać zasady i podejście określone w dyrektywie../../... [w sprawie udzielania koncesji]7, w tym próg oraz metodę ustalania wartości zamówień, jak również definicję istotnych modyfikacji oraz elementy dotyczące czasu trwania umowy.
skreślony
__________________
7 Wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie udzielania koncesji (COM(2011) 0897 final)
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13 a (nowy)
(13a)  Komisja w swoim komunikacie wyjaśniającym z dnia 1 sierpnia 2006 r. dotyczącym prawa wspólnotowego obowiązującego w dziedzinie udzielania zamówień, które nie są lub są jedynie częściowo objęte dyrektywami w sprawie zamówień publicznych1 określiła jasne ramy procedur selekcji, które nie wchodzą w zakres dyrektyw w sprawie zamówień publicznych i nie są przyznawane w formie koncesji.
__________________
1 Dz.U. C 179 z 1.8.2006, s. 2.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 14
(14)  Odwołanie się do obowiązków świadczenia usługi publicznej, prowadzące do ograniczenia liczby dostawców usług portowych, może być uzasadnione jedynie ze względu na interes publiczny polegający na zapewnieniu osiągalności usług portowych dla wszystkich użytkowników, dostępności usług portowych przez cały rok bądź przystępności usług portowych dla określonej kategorii użytkowników.
(14)  Odwołanie się do obowiązków świadczenia usługi publicznej, prowadzące do ograniczenia liczby dostawców usług portowych, może być uzasadnione jedynie ze względu na interes publiczny polegający na zapewnieniu osiągalności usług portowych dla wszystkich użytkowników, dostępności usług portowych przez cały rok, przystępności usług portowych dla określonej kategorii użytkowników lub bezpiecznego i zrównoważonego dla środowiska funkcjonowania portu.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 18
(18)  Właściwe organy wyznaczone w państwie członkowskim powinny mieć możliwość podjęcia decyzji o samorealizacji usług portowych w ramach obowiązku świadczenia usługi publicznej lub bezpośredniego powierzenia świadczenia takich usług operatorowi wewnętrznemu. W przypadku gdy właściwy organ postanawia świadczyć usługę samodzielnie, może to obejmować świadczenie usług przez podmioty zatrudnione przez właściwy organ lub wykonujące te usługi na zlecenie właściwego organu. Jeżeli takie ograniczenie jest stosowane we wszystkich portach TEN-T na terytorium państwa członkowskiego, należy powiadomić o tym Komisję. W przypadkach gdy właściwe organy w państwie członkowskim przychylą się do takiego wyboru, świadczenie usług portowych przez operatorów wewnętrznych powinno ograniczać się tylko do portu lub portów, w którym(-ych) ci operatorzy wewnętrzni zostali wyznaczeni. Ponadto w takich przypadkach opłaty z tytułu usług portowych stosowane przez takiego operatora powinny podlegać kontroli ze strony niezależnego organu nadzorującego.
(18)  Podmiot zarządzający portem lub właściwe organy wyznaczone w państwie członkowskim powinny mieć możliwość podjęcia decyzji o samorealizacji usług portowych lub powierzenia świadczenia takich usług operatorowi wewnętrznemu. W przypadku gdy właściwy organ postanawia świadczyć usługę samodzielnie, może to obejmować świadczenie usług przez podmioty zatrudnione przez właściwy organ lub wykonujące te usługi na zlecenie właściwego organu. Jeżeli takie ograniczenie jest stosowane we wszystkich portach morskich TEN-T na terytorium państwa członkowskiego, należy powiadomić o tym Komisję. W przypadkach gdy właściwe organy w państwie członkowskim świadczą usługi portowe w ramach obowiązku świadczenia usługi publicznej, świadczenie usług portowych przez operatorów wewnętrznych powinno ograniczać się tylko do portu lub portów, w którym(-ych) ci operatorzy wewnętrzni zostali wyznaczeni. Ponadto w takich przypadkach opłaty z tytułu usług portowych stosowane przez takiego operatora powinny podlegać niezależnemu nadzorowi.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 19
(19)  Państwa członkowskie powinny zachować uprawnienia do zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony socjalnej dla personelu przedsiębiorstw świadczących usługi portowe. Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na stosowanie przepisów socjalnych i prawa pracy państw członkowskich. W przypadku ograniczenia liczby dostawców usług portowych, jeżeli zawarcie umowy o świadczenie usługi portowej może pociągać za sobą zmianę operatora usług portowych, właściwy organ powinien mieć możliwość wymagania od wybranego operatora usługi stosowania przepisów dyrektywy Rady 2001/23/WE w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów11.
(19)  Państwa członkowskie powinny zachować uprawnienia do zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony socjalnej dla personelu przedsiębiorstw świadczących usługi portowe. Niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć wpływu na stosowanie przepisów socjalnych i prawa pracy państw członkowskich oraz powinno uwzględniać art. 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W przypadku gdy zawarcie umowy o świadczenie usługi portowej może pociągać za sobą zmianę operatora usług portowych, właściwy organ powinien – w przypadku przeniesienia personelu – wymagać od wybranego operatora usługi stosowania przepisów dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich, odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów11.
__________________
__________________
11 Dz.U. L 82 z 22.3.2001, s. 16.
11 Dz.U. L 82 z 22.3.2001, s. 16.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 19 a (nowy)
(19a)  W wysoce złożonym i konkurencyjnym sektorze, jakim jest sektor usług portowych, szkolenie nowych pracowników oraz doskonalenie zawodowe pracowników mają zasadnicze znaczenie dla zapewnienia zdrowia i bezpieczeństwa pracowników portowych, jakości usług i konkurencyjności portów UE. Państwa członkowskie powinny przyjąć niezbędne środki w celu zapewnienia odpowiedniego szkolenia każdemu pracownikowi w sektorze portowym. Unijny sektorowy komitet ds. dialogu społecznego na rzecz portów powinien móc opracować wytyczne dotyczące określenia wymogów w zakresie szkoleń, tak aby zapewnić wysoką jakość kształcenia i szkolenia pracowników portowych, zminimalizować ryzyko wypadków i uwzględnić przyszłe potrzeby sektora w świetle zmian technologicznych i logistycznych wymuszonych zapotrzebowaniem ze strony konsumentów.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 19 b (nowy)
(19b)  Europejski sektor portowy stoi w obliczu pewnej liczby wyzwań, które mogą wpłynąć zarówno na jego konkurencyjność, jak i na wymiar socjalny. Wyzwania te to m.in.: coraz większe wymiary statków, konkurencja ze strony portów spoza UE, rosnąca siła rynku w wyniku sojuszy zawieranych przez linie żeglugowe, konieczność terminowego zamykania negocjacji w sprawie nowych wzorców pracy, zapewniania odpowiednich szkoleń w zakresie innowacji technologicznych i minimalizowania ich skutków społecznych, znaczny wzrost wolumenu, który jest w coraz większym stopniu zgrupowany, brak odpowiednich inwestycji w infrastrukturę w głębi lądu, usunięcie barier administracyjnych utrudniających funkcjonowanie rynku wewnętrznego, zmieniający się krajobraz energetyczny, zwiększająca się presja społeczna i środowiskowa. Państwa członkowskie powinny podejmować te wyzwania razem z partnerami społecznymi oraz przyjmować środki w celu zarówno utrzymania konkurencyjności sektora, jak i zapobiegania niepewnym warunkom pracy w portach pomimo fluktuacji zapotrzebowania na pracę w portach.
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 19 c (nowy)
(19c)  Komisja i państwa członkowskie powinny wspierać wszystkie modele organizacji pracy portu, które gwarantują jakość i bezpieczne warunki pracy. Wszelkie niezbędne dostosowania należy wspierać jedynie w drodze negocjacji między partnerami społecznymi, a Komisja powinna należycie uwzględniać wyniki takich negocjacji.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 19 d (nowy)
(19d)  Innowacje w zakresie automatyzacji i technologii oferują możliwość znacznej poprawy wydajności i bezpieczeństwa portów. Przed wprowadzeniem istotnych zmian pracodawcy i związki pracowników portowych powinni współpracować w celu zagwarantowania niezbędnych szkoleń i możliwości przekwalifikowania się, a także znalezienia wspólnych rozwiązań, aby ograniczyć wszelki negatywny wpływ takich zmian na bezpieczeństwo i zdrowie w miejscu pracy oraz na szanse zatrudnienia.
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 20
(20)  W wielu portach dostęp do rynku przyznawany jest dostawcom usług przeładunkowych i terminalowych usług pasażerskich w drodze publicznych koncesji. Ten rodzaj umów zostanie objęty dyrektywą.../... [w sprawie udzielania koncesji]. W związku z tym rozdział II niniejszego rozporządzenia nie powinien mieć zastosowania do świadczenia usług przeładunkowych i usług pasażerskich, a państwa członkowskie powinny zachować swobodę podejmowania decyzji o ewentualnym stosowaniu przepisów tego rozdziału do tych dwóch kategorii usług. Jeśli chodzi o inne rodzaje umów stosowanych przez organy publiczne w celu przyznania dostępu do rynku usług przeładunkowych i usług pasażerskich, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej potwierdził, że właściwe organy są zobowiązane do przestrzegania zasad przejrzystości i niedyskryminacji przy zawieraniu tych umów. Zasady te mają pełne zastosowanie w odniesieniu do świadczenia wszelkich usług portowych.
(20)  Rozdział II niniejszego rozporządzenia nie powinien mieć zastosowania do świadczenia usług przeładunkowych i usług pasażerskich. Jeśli chodzi o rodzaje umów, innych niż koncesje publiczne, stosowanych przez organy publiczne w celu przyznania dostępu do rynku usług przeładunkowych i usług pasażerskich, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej potwierdził, że właściwe organy są zobowiązane do przestrzegania zasad przejrzystości i niedyskryminacji przy zawieraniu tych umów. Zasady te mają pełne zastosowanie w odniesieniu do świadczenia wszelkich usług portowych.
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 20 a (nowy)
(20a)  Zgodnie z rezolucją Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) nr A.960, każdy obszar pilotażowy wymaga wysoce specjalistycznego doświadczenia i lokalnej wiedzy ze strony pilota. Uwzględniając fakt, że IMO uznaje stosowność regionalnej lub lokalnej administracji pilotażu, pilotaż nie powinien być przedmiotem rozdziału II niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 21 a (nowy)
(21a)  Instrument „Łącząc Europę” przewiduje, że porty należące do transeuropejskiej sieci transportowej mają korzystać z pomocy Unii w latach 2014–2020. Ponadto Komisja ma zamiar ustanowić zmienione ramy pomocy państwowej dla portów i mając na uwadze, że dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE1a w sprawie koncesji określa też nowe ramy ustawodawcze odnośnie do umów o koncesje, które będą dotyczyły usług portowych świadczonych w ramach koncesji, należy wprowadzić w niniejszym rozporządzeniu ścisłe przepisy dotyczące przejrzystości przepływu środków finansowych, aby zapobiec nieuczciwej konkurencji lub dumpingowi między portami Unii.
_______________
1a Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 1).
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 22
(22)  Należy nałożyć na podmiot zarządzający portem, który otrzymuje środki publiczne, w przypadku gdy występuje on także w charakterze dostawcy usług, obowiązek prowadzenia odrębnych rachunków dla działalności prowadzonej w ramach jego właściwości jako podmiotu zarządzającego portem oraz dla działalności, która jest realizowana na zasadach konkurencyjnych, w celu zapewnienia równych warunków działania, przejrzystości w przyznawaniu i wykorzystaniu środków publicznych oraz uniknięcia zakłóceń w funkcjonowaniu rynku. W każdym przypadku należy zapewnić zgodność z zasadami pomocy państwa.
(22)  Należy nałożyć na podmiot zarządzający portem, który otrzymuje środki publiczne, w przypadku gdy występuje on także w charakterze dostawcy usług, obowiązek prowadzenia odrębnych rachunków dla finansowanej ze środków publicznych działalności prowadzonej w ramach jego właściwości jako podmiotu zarządzającego portem oraz dla działalności, która jest realizowana na zasadach konkurencyjnych, w celu zapewnienia równych warunków działania, przejrzystości w przyznawaniu i wykorzystaniu środków publicznych oraz uniknięcia zakłóceń w funkcjonowaniu rynku. W każdym przypadku należy zapewnić zgodność z zasadami pomocy państwa.
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 22 a (nowy)
(22a)  Porty morskie o obrotach poniżej progu określonego w dyrektywie Komisji 2006/111/WE powinny spełniać wymogi dotyczące przejrzystości określone w art. 12 niniejszego rozporządzenia w proporcjonalny sposób, bez konieczności ponoszenia niewspółmiernych obciążeń administracyjnych.
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 22 b (nowy)
(22b)  Aby zapewnić uczciwą konkurencję i zmniejszyć obciążenia administracyjne, Komisja powinna wyjaśnić na piśmie pojęcie pomocy państwa w odniesieniu do finansowania infrastruktury portowej, uwzględniając fakt, że dostęp publiczny i infrastruktura obronna, morska lub lądowa, dostępna wszystkim potencjalnym użytkownikom na równych i niedyskryminujących warunkach, a także infrastruktura powiązana z usługami o charakterze nieekonomicznym świadczonymi w interesie ogólnym mają charakter niekomercyjny, ponieważ ich cele są głównie publiczne ze swej natury; do obowiązków państwa należy zapewnienie, by taka infrastruktura spełniała ogólne potrzeby społeczeństwa.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 22 c (nowy)
(22c)  Komisja powinna ponadto określić, na czas i w porozumieniu z sektorem, jakie inwestycje publiczne dotyczące infrastruktury portowej podlegają rozporządzeniu Komisji (UE) nr 651/2014 (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych)1a.
_________________
1a Rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.U. L 187 z 26.6.2014, s. 1).
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 23
(23)  Opłaty z tytułu usług portowych stosowane przez dostawców usług portowych, którzy nie zostali wyznaczeni zgodnie z otwartą, przejrzystą i niedyskryminacyjną procedurą, wiążą się z większym ryzykiem nadużyć z uwagi na ich monopolistyczną lub oligopolistyczną pozycję oraz fakt, że o ich rynek nie można rywalizować. To samo odnosi się do opłat pobieranych przez operatorów wewnętrznych w rozumieniu niniejszego rozporządzenia. W odniesieniu do tych usług, przy braku sprawiedliwych mechanizmów rynkowych, należy przewidzieć rozwiązania, które sprawią, że pobierane przez nich opłaty będą odzwierciedlać normalne warunki rynku właściwego oraz że będą one ustalane w sposób przejrzysty i niedyskryminacyjny.
(23)  Opłaty z tytułu usług portowych stosowane przez dostawców usług portowych, którzy nie zostali wyznaczeni zgodnie z otwartą, przejrzystą i niedyskryminacyjną procedurą, oraz opłaty stosowane przez dostawców usług pilotażowych, którzy nie podlegają prawdziwej konkurencji, wiążą się z większym ryzykiem nadużyć cenowych. W odniesieniu do tych usług, przy braku sprawiedliwych mechanizmów rynkowych, należy przewidzieć rozwiązania, które sprawią, że pobierane opłaty nie będą nieproporcjonalne do wartości ekonomicznej świadczonych usług oraz że będą one ustalane w sposób przejrzysty i niedyskryminacyjny.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 24
(24)  Aby zapewnić efektywność opłat za korzystanie z infrastruktury portowej, każdy indywidualny port powinien ustalać je w przejrzysty i niezależny sposób, zgodnie z własną strategią handlowo-inwestycyjną.
(24)  Rola podmiotu zarządzającego portem polega między innymi na ułatwieniu handlu i na pośredniczeniu między przemysłem regionalnym a przedsiębiorstwami transportowymi. W związku z tym, aby zwiększyć wydajność, każdy indywidualny port powinien ustalać opłaty za korzystanie z infrastruktury portowej w przejrzysty i niezależny sposób, zgodnie z własną strategią handlowo-inwestycyjną.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 25
(25)  Należy dopuścić możliwość różnicowania opłat za korzystanie z infrastruktury w celu promowania żeglugi morskiej bliskiego zasięgu oraz aby przyciągnąć statki, których efektywność środowiskowa lub efektywność energetyczna i niskoemisyjność operacji transportowych, zwłaszcza w zakresie operacji transportu morskiego na morzu lub na lądzie, jest lepsza od średniej. Powinno to pomóc wnieść wkład w realizację polityki w zakresie ochrony środowiska i zmian klimatycznych, a także w zrównoważony rozwój portów i ich otoczenia, w szczególności poprzez przyczynienie się do zmniejszenia wpływu wywieranego na środowisko przez statki zawijające do portu i przebywające w porcie.
(25)  Należy dopuścić możliwość różnicowania opłat za korzystanie z infrastruktury portu stanowiącą ważne narzędzie podmiotu zarządzającego portem. Opłaty za korzystanie z infrastruktury portu mogą być zróżnicowane na przykład, aby promować żeglugę morską bliskiego zasięgu oraz aby przyciągnąć statki, których efektywność środowiskowa lub efektywność energetyczna i niskoemisyjność operacji transportowych, zwłaszcza w zakresie operacji transportu morskiego na morzu lub na lądzie, jest lepsza od średniej. Powinno to pomóc wnieść wkład w realizację polityki w zakresie ochrony środowiska i zmian klimatycznych, a także w zrównoważony rozwój portów i ich otoczenia, w szczególności poprzez przyczynienie się do zmniejszenia wpływu wywieranego na środowisko przez statki zawijające do portu i przebywające w porcie.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 26
(26)  Należy wprowadzić odpowiednie udogodnienia, aby zagwarantować, że użytkownicy portów, od których wymaga się wnoszenia opłaty za korzystanie z infrastruktury portowej, są regularnie konsultowani na etapie ustalania i zmiany opłaty za korzystanie z infrastruktury portowej oraz opłaty z tytułu usługi portowej. Podmioty zarządzające portami powinny również przeprowadzać regularnie konsultacje z innymi zainteresowanymi stronami na temat kluczowych kwestii związanych z przemyślanym rozwojem portu, jego wydajnością oraz zdolnością do przyciągania i generowania działalności gospodarczej, m.in. pod względem koordynacji usług portowych na obszarze portu oraz efektywności połączeń z zapleczem i procedur administracyjnych w portach.
(26)  Należy zagwarantować regularne konsultacje z użytkownikami portów, od których wymaga się wnoszenia opłaty za korzystanie z infrastruktury portowej na etapie ustalania i zmiany opłaty za korzystanie z infrastruktury portowej oraz opłaty z tytułu usługi portowej. Podmioty zarządzające portami powinny również przeprowadzać regularnie konsultacje z innymi zainteresowanymi stronami na temat kluczowych kwestii związanych z przemyślanym rozwojem portu, jego wydajnością oraz zdolnością do przyciągania i generowania działalności gospodarczej, m.in. pod względem koordynacji usług portowych na obszarze portu oraz efektywności połączeń z zapleczem i procedur administracyjnych w portach. Podmiot zarządzający portem powinien za pośrednictwem zrównoważonych konsultacji dotyczących planów rozwoju portu przyciągać prywatnych inwestorów, którzy dokonywaliby dużych znaczących inwestycji w porty.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 27
(27)  W celu zapewnienia prawidłowego i skutecznego stosowania niniejszego rozporządzenia należy wyznaczyć w każdym państwie członkowskim niezależny organ nadzorujący, którym może być jeden z istniejących już organów.
(27)  W celu zapewnienia istnienia niezależnego mechanizmu skarg należy w każdym państwie członkowskim wyznaczyć co najmniej jeden organ niezależnego nadzoru. Powinna istnieć możliwość wyznaczenia do tego celu istniejących już organów, takich jak organy ds. konkurencji, sądy, ministerstwa czy departamenty ministerialne niezwiązane z podmiotem zarządzającym portem.
Poprawka 37
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 28
(28)  Poszczególne niezależne organy nadzorujące powinny wymieniać się informacjami na temat swojej pracy oraz współpracować na rzecz zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia.
(28)  W przypadku wszelkich transgranicznych sporów lub skarg poszczególne organy niezależnego nadzoru powinny ze sobą współpracować i wymieniać się informacjami na temat swojej pracy.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 28 a (nowy)
(28a)  Stosunki pracy w portach mają duży wpływ na funkcjonowanie portów. Dlatego też sektorowy komitet ds. dialogu społecznego na rzecz portów daje partnerom społecznym ramy pozwalające określić wyniki dotyczące organizacji pracy i warunków pracy, takich jak zdrowie i bezpieczeństwo, szkolenia i kwalifikacje, polityka UE dotycząca paliw o niskiej zawartości siarki, atrakcyjność sektora dla młodych pracowników i dla pracownic.
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 29
(29)  W celu uzupełnienia i zmiany niektórych, innych niż istotne, elementów niniejszego rozporządzenia, a w szczególności w celu wspierania jednolitego stosowania opłat środowiskowych, wzmocnienia spójności pobierania opłat środowiskowych w całej Unii oraz w celu zapewnienia wspólnych zasad pobierania opłat w odniesieniu do promocji żeglugi morskiej bliskiego zasięgu, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów prawnych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do wspólnych klasyfikacji statków, paliw i rodzajów operacji, według których można różnicować opłaty za korzystanie z infrastruktury, oraz wspólnych zasad pobierania opłat za korzystanie z infrastruktury portowej. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
skreślony
Poprawka 40
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 30
(30)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszego rozporządzenia należy przekazać Komisji Europejskiej uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do odpowiednich uzgodnień dotyczących wymiany informacji między niezależnymi organami nadzorującymi. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję13.
skreślony
__________________
13 Dz.U. L 55, 28.2.2011, s. 13.
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 30 a (nowy)
(30a)  Komisja jest proszona o przedstawienie wniosku ustawodawczego w sprawie świadectw zwolnienia z obowiązku korzystania z pilotażu w celu zachęcania do korzystania z nich we wszystkich państwach członkowskich, aby poprawić wydajność w portach, a zwłaszcza stymulować żeglugę morską bliskiego zasięgu, kiedy pozwalają na to warunki bezpieczeństwa. Państwa członkowskie po dokonaniu oceny ryzyka określają kryteria wydawania takich świadectw, które uwzględniają warunki lokalne. Minimalne wymogi muszą być przejrzyste, niedyskryminacyjne i współmierne.
Poprawka 42
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 31
(31)  Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie zapewnienie modernizacji usług portowych oraz odpowiednie ramy dla przyciągania niezbędnych inwestycji we wszystkich portach transeuropejskiej sieci transportowej, nie mogą być w wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie ze względu na europejski wymiar, międzynarodowy i transgraniczny charakter portu i powiązanej działalności morskiej i mogą w związku z tym, z uwagi na potrzebę zapewnienia równych warunków działania w Europie, zostać w większym stopniu osiągnięte na poziomie unijnym, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną we wspomnianym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(31)  Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie zapewnienie ram organizacji usług portowych oraz odpowiednich ram dla przyciągania niezbędnych inwestycji we wszystkich morskich portach transeuropejskiej sieci transportowej, nie mogą być w wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie ze względu na europejski wymiar, międzynarodowy i transgraniczny charakter portu i powiązanej działalności morskiej i mogą w związku z tym, z uwagi na potrzebę zapewnienia równych warunków działania w Europie, zostać w większym stopniu osiągnięte na poziomie unijnym, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną we wspomnianym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. Należy chronić porty Unii Europejskiej względem portów państw trzecich, które nie podlegają tym samym kryteriom organizacji i działania określonym w niniejszym rozporządzeniu.
Poprawka 43
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 31 a (nowy)
(31a)  Stosunki pracy i zatrudnienie w portach mają znaczący wpływ na funkcjonowanie portów. W związku z tym unijny sektorowy komitet ds. dialogu społecznego dla portów powinien mieć możliwość zapewnienia partnerom społecznym w UE ram umożliwiających przyjęcie wspólnych wyników dotyczących kwestii socjalnych związanych ze stosunkami pracy w portach. Komisja powinna w razie potrzeby ułatwić negocjacje, wspierać je i oferować wsparcie techniczne przy jednoczesnym poszanowaniu autonomii partnerów społecznych. Partnerzy społeczni z UE powinni mieć możliwość zgłaszania postępów, jeżeli chcą to zrobić, aby wyniki ich pracy mogły być brane pod uwagę przez Komisję przy przedkładaniu sprawozdania dotyczącego skutków niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 44
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 1 – litera a
a)  jasne ramy w zakresie dostępu do rynku usług portowych;
a)  jasne ramy organizacji usług portowych;
Poprawka 45
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 1 – litera b
b)  wspólne przepisy dotyczące przejrzystości finansowej i opłat, które mają być stosowane przez podmioty zarządzające lub dostawców usług portowych.
b)  wspólne przepisy dotyczące przejrzystości finansowej i opłat, które mają być stosowane przez podmioty zarządzające lub dostawców usług portowych objętych niniejszym rozporządzeniem.
Poprawka 46
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 2 – litera c
c)  pogłębianie;
skreślona
Poprawka 47
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 2 – akapit 2 a (nowy)
Ponadto art. 12 ust. 2 niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie również do pogłębiania.
Poprawka 48
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 3
3.  Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do wszystkich portów morskich transeuropejskiej sieci transportowej, zgodnie z definicją w załączniku I do rozporządzenia XXX [rozporządzenie w sprawie wytycznych TEN-T].
3.  Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do wszystkich portów morskich transeuropejskiej sieci transportowej wymienionych w załączniku II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/20131a.
________________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej i uchylające decyzję nr 661/2010/UE (Dz.U. L 348 z 20.12.2013, s. 1).
Poprawka 49
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Niniejsze rozporządzenie nie narusza struktury portu, która jest zgodna z zasadami, o których mowa w ust. 1 lit. (a) i lit. (b).
Poprawka 50
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 3 b (nowy)
3b.  Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o niestosowaniu niniejszego rozporządzenia do portów morskich kompleksowej transeuropejskiej sieci transportowej położonych w regionach najbardziej oddalonych, zgodnie z art. 349 TFUE. Jeżeli państwo członkowskie postanowi nie stosować niniejszego rozporządzenia do takich portów morskich, powiadamia o swojej decyzji Komisję.
Poprawka 51
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 2
2.  „usługi przeładunkowe” oznaczają organizację i obsługę ładunku między przewożącym ładunek statkiem a lądem, niezależnie od tego, czy dotyczy to przywozu, wywozu lub tranzytu, w tym odprawę, przewóz i czasowe składowanie ładunku na odpowiednim terminalu przeładunkowym, bezpośrednio związane z transportem ładunku, ale z wyłączeniem magazynowania, rozformowywania, przepakowywania oraz wszelkich innych przedstawiających wartość dodaną usług dotyczących obsługiwanego ładunku;
2.  „usługi przeładunkowe” oznaczają organizację i obsługę ładunku między przewożącym ładunek statkiem a lądem, niezależnie od tego, czy dotyczy to przywozu, wywozu lub tranzytu, w tym odprawę, mocowanie, sztauowanie, przewóz i czasowe składowanie ładunku na odpowiednim terminalu przeładunkowym, bezpośrednio związane z transportem ładunku, ale z wyłączeniem – chyba że państwo członkowskie postanowi inaczej – magazynowania, rozformowywania, przepakowywania oraz wszelkich innych przedstawiających wartość dodaną usług dotyczących obsługiwanego ładunku;
Poprawka 52
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 2 a (nowy)
2 a.  „właściwy organ” oznacza wszelki podmiot publiczny lub prywatny, który – na szczeblu lokalnym, regionalnym lub krajowym – na mocy aktów ustawodawczych lub instrumentów krajowych jest upoważniony do prowadzenia działań związanych z organizowaniem działalności portów i zarządzaniem nią, w powiązaniu z podmiotem zarządzającym portem lub w miejsce tego podmiotu;
Poprawka 53
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 3
3.  „pogłębianie” oznacza usuwanie piasku, osadów lub innych substancji z dna wodnej drogi dostępowej do portu w celu umożliwienia statkowi uzyskania dostępu do portu i obejmuje zarówno usuwanie pierwotne (inwestycyjne prace pogłębiarskie), jak i utrzymaniowe prace pogłębiarskie w celu utrzymania dostępności drogi wodnej;
3.  „pogłębianie” oznacza usuwanie piasku, osadów lub innych substancji z dna wodnej drogi dostępowej do portu w celu umożliwienia statkowi uzyskania dostępu do portu, obejmuje zarówno usuwanie pierwotne (inwestycyjne prace pogłębiarskie), jak i utrzymaniowe prace pogłębiarskie w celu utrzymania dostępności drogi wodnej, i nie stanowi usługi portowej świadczonej użytkownikom;
Poprawka 54
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 5
5.  „podmiot zarządzający portem” oznacza dowolny podmiot publiczny lub prywatny, którego zadaniem – na mocy krajowych przepisów prawa lub aktów urzędowych – jest, ewentualnie w połączeniu z innymi rodzajami działalności, administrowanie oraz zarządzanie infrastrukturą portową i ruchem portowym, a także koordynacja oraz, w stosownych przypadkach, kontrola działalności operatorów obecnych w danym porcie;
5.  „podmiot zarządzający portem” oznacza dowolny podmiot publiczny lub prywatny, którego zadaniem – za zezwoleniem krajowych przepisów prawa lub aktów urzędowych – jest, ewentualnie w połączeniu z innymi rodzajami działalności, administrowanie oraz zarządzanie infrastrukturą portową, a także w stosownych przypadkach – koordynacja, wykonywanie, organizacja i kontrola działalności operatorów obecnych w danym porcie, administrowanie i zarządzanie ruchem portowym oraz rozwój obszarów portowych;
Poprawka 55
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 6
6.  „cumowanie” oznacza usługi zacumowania i odcumowania statku zakotwiczonego lub w inny sposób przymocowanego do lądu w porcie lub na drodze wodnej do portu;
6.  „cumowanie” oznacza usługi bezpiecznego zacumowania i odcumowania statku;
Poprawka 56
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 8
8.  „pilotaż” oznacza usługę prowadzenia statku przez pilota lub stację pilotową w celu umożliwienia bezpiecznego wejścia lub wyjścia statku po drodze wodnej do portu;
8.  „pilotaż” oznacza usługę prowadzenia statku przez pilota lub stację pilotową w celu umożliwienia bezpiecznego wejścia lub wyjścia statku po drodze wodnej do portu lub bezpiecznego manewrowania w porcie;
Poprawka 57
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 9
9.  „opłata za korzystanie z infrastruktury portowej” oznacza opłatę pobieraną bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotu zarządzającego portem i uiszczaną przez operatorów statków lub właścicieli ładunków za korzystanie z urządzeń i usług, które umożliwiają statkom wejście do portu i wyjście z portu, w tym z dróg wodnych zapewniających dostęp do portu, jak również dostęp do obsługi pasażerów i ładunków;
9.  „opłata za korzystanie z infrastruktury portowej” oznacza opłatę pobieraną bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotu zarządzającego portem i uiszczaną przez operatorów statków lub właścicieli ładunków za korzystanie z infrastruktury, urządzeń i usług, które umożliwiają statkom wejście do portu i wyjście z portu, w tym z dróg wodnych zapewniających dostęp do portu, w którym takie drogi wodne prawnie podlegają podmiotowi zarządzającemu portem, jak również dostęp do obsługi pasażerów i ładunków, lecz z wyłączeniem czynszu dzierżawnego gruntu i opłat mających równoważny skutek;
Poprawka 58
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 12
12.  „umowa o świadczenie usługi portowej” oznacza formalne i prawnie wiążące porozumienie między dostawcą usług portowych a właściwym organem, zgodnie z którym organ ten wyznacza dostawcę usług portowych do świadczenia usług portowych w drodze procedury ograniczającej liczbę dostawców usług portowych;
12.  „umowa o świadczenie usługi portowej” oznacza formalne i prawnie wiążące porozumienie między dostawcą usług portowych a podmiotem zarządzającym portem lub właściwym organem, zgodnie z którym podmiot lub organ ten wyznacza dostawcę usług portowych do świadczenia usług portowych w drodze procedury ograniczającej liczbę dostawców usług portowych;
Poprawka 59
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 16
16.  „port morski” oznacza obszar lądu i wody, na którym znajdują się takie obiekty i urządzenia, które pozwalają zasadniczo na przyjmowanie statków, ich załadunek i rozładunek, składowanie towarów, odbiór i dostawę tych towarów oraz zaokrętowanie i wyokrętowanie pasażerów; a także każdą inną infrastrukturę niezbędną dla przedsiębiorstw transportowych w obszarze portu;
16.  „port morski” oznacza wyznaczony obszar lądu i wody, zarządzany przez podmiot zarządzający portem, na którym znajdują się infrastruktura i urządzenia, które pozwalają zasadniczo na przyjmowanie statków, ich załadunek i rozładunek, składowanie towarów, odbiór i dostawę tych towarów oraz zaokrętowanie i wyokrętowanie pasażerów i pracowników;
Poprawka 60
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – punkt 17
17.  „holowanie” oznacza udzielanie pomocy statkowi przy użyciu holownika w celu umożliwienia bezpiecznego wejścia do portu lub wyjścia z portu poprzez zapewnienie wsparcia podczas manewrów statku;
17.  „holowanie” oznacza udzielanie pomocy statkowi przy użyciu holownika w celu umożliwienia bezpiecznego wejścia do portu lub wyjścia z portu lub bezpiecznego manewrowania w porcie poprzez zapewnienie wsparcia podczas manewrów statku;
Poprawka 61
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 18
18.  „droga wodna do portu” oznacza wodny dostęp do portu od strony otwartego morza, taki jak podejścia do portu, tory wodne, rzeki, kanały morskie i fiordy.
18.  „droga wodna do portu” oznacza wodny dostęp do portu od strony otwartego morza, taki jak podejścia do portu, tory wodne, rzeki, kanały morskie i fiordy, jeżeli taka droga wodna podlega kompetencji prawnej podmiotu zarządzającego portem.
Poprawka 62
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Rozdział II – tytuł
Dostęp do rynku
Organizacja usług portowych
Poprawka 63
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3
Artykuł 3
skreślony
Swoboda świadczenia usług
1.  Swobodę świadczenia usług w portach morskich objętych niniejszym rozporządzeniem stosuje się do dostawców usług portowych mających siedzibę w Unii oraz na warunkach określonych w niniejszym rozdziale.
2.  Dostawcy usług portowych uzyskują dostęp do istotnych urządzeń portowych w zakresie niezbędnym do prowadzenia przez nich działalności. Warunki dostępu muszą być sprawiedliwe, rozsądne i niedyskryminacyjne.
Poprawka 64
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 a (nowy)
Artykuł 3a
Swoboda organizowania usług portowych
1.  Na mocy niniejszego rozporządzenia organizacja usług portowych objętych niniejszym rozdziałem może podlegać:
a)  nakładaniu minimalnych wymogów na dostawców usług portowych;
b)  ograniczeniu liczby dostawców;
c)  obowiązkom świadczenia usługi publicznej,
d)  operatorom wewnętrznym;
e)  zapewnieniu bezpłatnego, nieograniczonego dostępu do rynku usług portowych.
2.  Przy organizacji usług portowych zgodnie z ust. 1 należy spełnić warunki określone w niniejszym rozdziale.
Poprawka 65
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 1
1.  Organ zarządzający portem może wymagać, aby dostawcy usług portowych spełnili minimalne wymogi do celów realizacji odpowiedniej usługi portowej.
1.  Z zastrzeżeniem możliwości nakładania obowiązków świadczenia usługi publicznej, jaką przewiduje art. 8, organ zarządzający portem lub właściwy organ krajowy może wymagać od dostawców usług portowych, w tym od podwykonawców, spełnienia minimalnych wymogów do celów realizacji odpowiedniej usługi portowej.
Poprawka 66
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 2 – wprowadzenie
2.  Minimalne wymogi przewidziane w ust. 1 mogą dotyczyć jedynie, stosownie do przypadku:
2.  Minimalne wymogi przewidziane w ust. 1 dotyczą:
Poprawka 67
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 2 – litera b
b)  sprzętu potrzebnego do świadczenia odpowiedniej usługi portowej w normalnych i bezpiecznych warunkach oraz zdolności do utrzymywania tego sprzętu na odpowiednim poziomie;
b)  sprzętu potrzebnego do ciągłego świadczenia odpowiedniej usługi portowej w normalnych i bezpiecznych warunkach oraz zdolności technicznej i finansowej do utrzymywania tego sprzętu na wymaganym poziomie;
Poprawka 68
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 - ustęp 2 – litera b a (nowa)
ba)  zapewnienia dostępności usługi portowej dla wszystkich użytkowników oraz we wszystkich miejscach do cumowania bez przerwy w ciągu dnia i nocy przez cały rok;
Poprawka 69
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 2 – litera c
c)  spełnienia wymogów w zakresie bezpieczeństwa morskiego lub bezpieczeństwa i ochrony portu lub dostępu do portu, jego instalacji, wyposażenia i osób;
c)  spełnienia wymogów w zakresie bezpieczeństwa morskiego lub bezpieczeństwa i ochrony portu lub dostępu do portu, jego instalacji, wyposażenia, pracowników i innych osób;
Poprawka 70
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 2 – litera d a (nowa)
da)  zgodności z socjalnym i dotyczącym pracy krajowym ustawodawstwem państwa członkowskiego danego portu, w tym z warunkami układów zbiorowych;
Poprawka 71
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 2 – litera d b) (nowa)
db)  dobrej reputacji dostawcy usług portowych, co określa państwo członkowskie.
Poprawka 72
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Wdrażanie niniejszego rozporządzenia nie stanowi pod żadnym pozorem powodu do obniżenia poziomu minimalnych wymogów dotyczących świadczenia usług portowych zapewnionego już przez państwa członkowskie lub właściwe organy.
Poprawka 73
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 4
4.  W przypadku gdy minimalne wymogi obejmują szczególną wiedzę lokalną lub znajomość lokalnych warunków, podmiot zarządzający portem zapewnia odpowiedni dostęp do stosownych szkoleń, na przejrzystych i niedyskryminacyjnych warunkach, chyba że odpowiedni dostęp do tego rodzaju szkoleń zapewniony jest przez państwo członkowskie.
4.  W przypadku gdy minimalne wymogi obejmują szczególną wiedzę lokalną lub znajomość lokalnych warunków, podmiot zarządzający portem zapewnia odpowiedni dostęp do informacji, na przejrzystych i niedyskryminacyjnych warunkach.
Poprawka 74
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 5
5.  W przypadkach przewidzianych w ust. 1, minimalne wymogi, o których mowa w ust. 2, a także procedura przyznawania prawa do świadczenia usług portowych zgodnie z tymi wymogami, są publikowane przez podmiot zarządzający portem do dnia 1 lipca 2015 r. albo, w odniesieniu do minimalnych wymogów mających zastosowanie po tej dacie, co najmniej trzy miesiące przed datą, od której wymogi te zaczną obowiązywać. Dostawcy usług portowych są informowani z wyprzedzeniem o wszelkich zmianach dotyczących kryteriów i procedury.
5.   W przypadkach przewidzianych w ust. 1, minimalne wymogi, o których mowa w ust. 2, a także procedura przyznawania prawa do świadczenia usług portowych zgodnie z tymi wymogami, są publikowane przez podmiot zarządzający portem do dnia ...* albo, w odniesieniu do minimalnych wymogów mających zastosowanie po tej dacie, co najmniej trzy miesiące przed datą, od której wymogi te zaczną obowiązywać. Dostawcy usług portowych są informowani z wyprzedzeniem o wszelkich zmianach dotyczących kryteriów i procedury.
__________________
* 24 miesiące po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 75
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 5 a (nowy)
5a.  Aby zapewnić bezpieczeństwo morskie i ochronę środowiska, państwo członkowskie lub właściwy organ może wymagać, żeby statki używane do holowania lub cumowania były rejestrowane w państwie członkowskim odnośnego portu lub pływały pod jego banderą.
Poprawka 76
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 1
1.  Podmiot zarządzający portem traktuje dostawców usług portowych jednakowo oraz działa w przejrzysty sposób.
1.  Podmiot zarządzający portem lub właściwy organ traktuje dostawców usług portowych jednakowo oraz działa w przejrzysty, obiektywny, niedyskryminujący i proporcjonalny sposób.
Poprawka 77
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 2
2.  Podmiot zarządzający portem przyznaje prawo do świadczenia usług portowych lub odmawia jego przyznania na podstawie minimalnych wymogów ustanowionych zgodnie z art. 4, w terminie jednego miesiąca od otrzymania wniosku o przyznanie takiego prawa. Każda odmowa musi zostać odpowiednio uzasadniona na podstawie obiektywnych, przejrzystych, niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych kryteriów.
2.  Podmiot zarządzający portem lub właściwy organ przyznaje prawo do świadczenia usług portowych lub odmawia jego przyznania na podstawie minimalnych wymogów ustanowionych zgodnie z art. 4. Czyni to w rozsądnym terminie, w żadnym przypadku nieprzekraczającym czterech miesięcy od otrzymania wniosku o przyznanie takiego prawa oraz niezbędnych dokumentów. Każda odmowa musi zostać odpowiednio uzasadniona na podstawie obiektywnych, przejrzystych, niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych kryteriów.
Poprawka 78
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp -1 (nowy)
-1.  W przypadkach, o których mowa w art. 9 niniejszego rozporządzenia, jeżeli podmiotem zarządzającym portem nie jest organ zamawiający w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE, niniejszy artykuł nie ma zastosowania.
________________
1a Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 65).
Poprawka 79
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 1 – wprowadzenie
1.  Na zasadzie odstępstwa od art. 3, podmiot zarządzający portem może ograniczyć liczbę dostawców usług portowych dla danej usługi portowej z jednego lub kilku poniższych powodów:
1.  Z zastrzeżeniem poszczególnych istniejących modeli organizacji usług portowych podmiot zarządzający portem lub właściwy organ może ograniczyć liczbę dostawców usług portowych dla danej usługi portowej z jednego lub kilku poniższych powodów:
Poprawka 80
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 1 – litera a
a)  niedobór lub zastrzeżone użytkowanie gruntu, pod warunkiem że podmiot zarządzający potrafi wykazać, że grunt stanowi istotne urządzenie portowe dla świadczenia usługi portowej oraz że ograniczenie jest zgodne z formalnym planem rozwoju portu, uzgodnionym przez podmiot zarządzający portem oraz, w stosownym przypadkach, wszelkie inne właściwe organy publiczne zgodnie z przepisami krajowymi;
a)  niedobór lub zastrzeżone użytkowanie gruntu, pod warunkiem że podmiot zarządzający potrafi wykazać, że grunt stanowi urządzenie portowe o kluczowym znaczeniu dla świadczenia usług portowych oraz że ograniczenie jest, w stosownych przypadkach, zgodne z decyzjami lub planami uzgodnionymi przez podmiot zarządzający portem oraz, w stosownym przypadkach, wszelkie inne właściwe organy publiczne zgodnie z odnośnymi przepisami krajowymi;
Poprawka 81
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 1 – litera a a (nowa)
aa)  niedobór przestrzeni brzegowej, która stanowi zasadniczy element zdolności do świadczenia danej usługi portowej w bezpieczny i skuteczny sposób;
Poprawka 82
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 1 – litera a b) (nowa)
ab)  charakterystyka ruchu nie pozwala wielu dostawcom usług portowych działać w porcie w korzystnych warunkach gospodarczych.
Poprawka 83
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 1 – litera ac) (nowa)
ac)  potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa, ochrony lub zrównoważonego dla środowiska funkcjonowania portu;
Poprawka 84
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Jakiekolwiek ograniczenie liczby dostawców usług portowych musi poprzedzać otwarta dla wszystkich zainteresowanych stron, niedyskryminacyjna i przejrzysta procedura selekcji. Podmiot zarządzający portem lub właściwy organ podaje wszystkim zainteresowanym stronom wszelkie niezbędne informacje dotyczące organizacji procedury selekcji i termin zgłoszeń, a także wszelkie istotne kryteria i wymogi dotyczące udzielenia zamówienia. Termin zgłoszeń musi być wystarczająco długi, aby umożliwić zainteresowanym stronom rzetelną ocenę i przygotowanie wniosku; w normalnych warunkach minimalny termin wynosi 30 dni.
Poprawka 85
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 4
4.  W przypadku gdy podmiot zarządzający portem świadczy usługi portowe samodzielnie lub za pośrednictwem odrębnej prawnie jednostki, nad którą sprawuje pośrednio lub bezpośrednio kontrolę, państwo członkowskie może powierzyć podjęcie decyzji ograniczającej liczbę dostawców usług portowych organowi, który jest niezależny od podmiotu zarządzającego portem. Jeżeli państwo członkowskie nie powierza podjęcia decyzji ograniczającej liczbę dostawców usług portowych takiemu organowi, liczba dostawców nie może być mniejsza niż dwa.
4.  W przypadku gdy podmiot zarządzający portem świadczy usługi portowe samodzielnie lub za pośrednictwem odrębnej prawnie jednostki, nad którą sprawuje pośrednio lub bezpośrednio kontrolę, państwo członkowskie przyjmuje środki konieczne do uniknięcia konfliktu interesów. W przypadku braku takich środków liczba dostawców nie jest mniejsza niż dwa, chyba że jej ograniczenie do jednego dostawcy uzasadnia jeden z powodów wymienionych w ust. 1.
Poprawka 86
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7
Artykuł 7
skreślony
Procedura ograniczenia liczby dostawców usług portowych
1.  Jakiekolwiek ograniczenie liczby dostawców usług portowych zgodnie z art. 6 musi zostać poprzedzone procedurą selekcji, która jest otwarta dla wszystkich zainteresowanych stron, niedyskryminacyjna i przejrzysta.
2.  Jeżeli szacunkowa wartość usługi portowej przekracza próg określony w ust. 3, zastosowanie mają przepisy dotyczące postępowania o udzielenie zamówienia, gwarancje proceduralne oraz maksymalny czas trwania koncesji określone w dyrektywie…/… [w sprawie udzielania koncesji].
3.  Próg oraz metoda określania wartości usługi portowej wynikają z odpowiednich i mających zastosowanie przepisów dyrektywy…/… [w sprawie udzielania koncesji]. [Koncesje].
4.  Wyłoniony dostawca lub wyłonieni dostawcy oraz podmiot zarządzający portem zawierają umowę o świadczenie usługi portowej.
5.  Do celów niniejszego rozporządzenia, istotna modyfikacja postanowień umowy o świadczenie usługi portowej w okresie jej obowiązywania w rozumieniu dyrektywy.../... [w sprawie udzielania koncesji] jest uznawana za nową umowę o świadczenie usługi portowej oraz wymaga przeprowadzenia nowego postępowania, o którym mowa w ust. 2.
6.  Ustępy 1-5 niniejszego artykułu nie mają zastosowania w przypadkach, o których mowa w art. 9.
7.  Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla dyrektywy .../... [w sprawie udzielania koncesji]15 , dyrektywy …/… [w sprawie zamówień w sektorze użyteczności publicznej]16 oraz dyrektywy .../... [w sprawie zamówień publicznych]17.
__________________
15 Wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie udzielania koncesji (COM(2011) 0897 final)
16 Wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (COM/2011/0895 final)
17 Wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie zamówień publicznych (COM/2011/0896 final).
Poprawka 87
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 1 – wprowadzenie
1.  Państwa członkowskie mogą podejmować decyzje o nałożeniu na dostawców obowiązków świadczenia usługi publicznej w odniesieniu do usług portowych, aby zagwarantować:
1.  Państwa członkowskie wskazują na swoim terytorium właściwy organ, który może być organem zarządzającym portem mającym prawo nałożyć na dostawców obowiązki świadczenia usługi publicznej w odniesieniu do usług portowych, aby zagwarantować przynajmniej jeden z poniższych aspektów:
Poprawka 88
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 1 – litera b
b)  osiągalność usługi dla wszystkich użytkowników;
b)  osiągalność usługi dla wszystkich użytkowników, w stosownych przypadkach na równych warunkach;
Poprawka 89
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 1 – litera c a (nowa)
ca)  bezpieczeństwo i zrównoważone dla środowiska funkcjonowanie portu.
Poprawka 90
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 - ustęp 1 - litera c b) (nowa)
cb)  zapewnienie odpowiednich usług transportowych dla ludności, a także spójności terytorialnej.
Poprawka 91
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 3
3.  Państwa członkowskie wyznaczają właściwe organy w obrębie swoich terytoriów w zakresie nakładania tego rodzaju obowiązków świadczenia usługi publicznej. Podmiot zarządzający portem może być właściwym organem.
skreślony
Poprawka 92
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 4
4.  W przypadku gdy właściwym organem wyznaczonym zgodnie z ust. 3 jest organ inny niż podmiot zarządzający portem, ten właściwy organ wykonuje uprawnienia przewidziane w art. 6 i 7 odnośnie do ograniczenia liczby dostawców usług portowych na podstawie obowiązków świadczenia usługi publicznej.
4.  W przypadku gdy właściwym organem wyznaczonym zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu jest organ inny niż podmiot zarządzający portem, ten właściwy organ wykonuje uprawnienia przewidziane w art. 6 odnośnie do ograniczenia liczby dostawców usług portowych na podstawie obowiązków świadczenia usługi publicznej.
Poprawka 93
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 5
5.  W przypadku gdy właściwy organ podejmuje decyzję o nałożeniu obowiązków świadczenia usługi publicznej we wszystkich portach morskich objętych niniejszym rozporządzeniem w państwie członkowskim, powiadamia o tych obowiązkach Komisję.
5.  W przypadku gdy państwo członkowskie podejmuje decyzję o nałożeniu obowiązków świadczenia usługi publicznej we wszystkich portach morskich objętych niniejszym rozporządzeniem w państwie członkowskim, powiadamia o tych obowiązkach Komisję.
Poprawka 94
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 6
6.  W przypadku zakłócenia świadczenia usług portowych, w odniesieniu do których nałożony jest obowiązek świadczenia usługi publicznej, lub w sytuacji bezpośredniego ryzyka powstania takiej sytuacji, właściwy organ może zastosować środek nadzwyczajny. Środek nadzwyczajny może mieć formę bezpośredniego udzielenia zamówienia w celu powierzenia świadczenia usługi innemu dostawcy na okres do jednego roku. W tym okresie właściwy organ wszczyna nowe postępowanie w celu wyłonienia dostawcy usług portowych zgodnie z art. 7 albo stosuje przepisy art. 9.
6.  W przypadku zakłócenia świadczenia usług portowych, w odniesieniu do których nałożony jest obowiązek świadczenia usługi publicznej, lub w sytuacji bezpośredniego ryzyka powstania takiej sytuacji, właściwy organ może zastosować środek nadzwyczajny. Środek nadzwyczajny może mieć formę bezpośredniego udzielenia zamówienia w celu powierzenia świadczenia usługi innemu dostawcy na okres do jednego roku. W tym okresie właściwy organ wszczyna nowe postępowanie w celu wyłonienia dostawcy usług portowych albo stosuje przepisy art. 9. Sektorowe akcje protestacyjne podejmowane zgodnie z ustawodawstwem krajowym odnośnego państwa członkowskiego lub obowiązującymi umowami między partnerami społecznymi nie stanowią zakłócenia usług portowych, w odniesieniu do którego mogą być stosowane środki nadzwyczajne.
Poprawka 95
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 1
1.  W przypadkach przewidzianych w art. 6 ust. 1 lit. b), właściwy organ może postanowić, że będzie samodzielnie świadczyć usługę portową w ramach obowiązku świadczenia usługi publicznej albo że powierzy tego rodzaju obowiązek odrębnej prawnie jednostce, nad którą sprawuje kontrolę podobną do kontroli, jaką sprawuje nad własnymi służbami. W takim przypadku dostawcę usług portowych uznaje się do celów niniejszego rozporządzenia za operatora wewnętrznego.
1.  Podmiot zarządzający portem lub właściwy organ może postanowić, że będzie świadczyć usługę portową samodzielnie lub za pośrednictwem odrębnej prawnie jednostki, nad którą sprawuje kontrolę podobną do kontroli, jaką sprawuje nad własnymi służbami, pod warunkiem że art. 4 stosuje się jednakowo do wszystkich operatorów świadczących daną usługę. W takim przypadku dostawcę usług portowych uznaje się do celów niniejszego rozporządzenia za operatora wewnętrznego.
Poprawka 96
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 2
2.  Uznaje się, że właściwy organ sprawuje nad odrębną prawnie jednostką kontrolę podobną do kontroli, jaką sprawuje nad własnymi służbami, wyłącznie jeżeli wywiera decydujący wpływ zarówno na cele strategiczne, jak i na istotne decyzje kontrolowanej jednostki prawnej.
2.  Uznaje się, że podmiot zarządzający portem lub właściwy organ sprawuje nad odrębną prawnie jednostką kontrolę podobną do kontroli, jaką sprawuje nad własnymi służbami, wyłącznie jeżeli wywiera decydujący wpływ zarówno na cele strategiczne, jak i na istotne decyzje danej jednostki prawnej.
Poprawka 97
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 3
3.  Operator wewnętrzny ogranicza się do realizacji powierzonej usługi portowej wyłącznie w porcie (-tach), w odniesieniu do którego(-ych) powierzono mu zadanie świadczenia usługi portowej.
3.  W przypadkach przewidzianych w art. 8 operator wewnętrzny ogranicza się do realizacji powierzonej usługi portowej wyłącznie w porcie (-tach), w odniesieniu do którego(-ych) powierzono mu zadanie świadczenia usługi portowej.
Poprawka 98
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 2
2.  Nie naruszając przepisów prawa krajowego i prawa Unii, w tym postanowień układów zbiorowych pomiędzy partnerami społecznymi, podmiot zarządzający portem może wymagać, aby wyznaczony dostawca usług portowych powołany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7, w przypadku gdy dostawca ten jest inny niż obecny operator usług portowych, przyznał pracownikom zatrudnionym wcześniej w porcie przez zasiedziałego dostawcę usług portowych prawa, które przysługiwałyby im w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa w rozumieniu dyrektywy 2001/23/WE.
2.  Nie naruszając przepisów prawa krajowego i prawa Unii, w tym postanowień reprezentatywnych układów zbiorowych pomiędzy partnerami społecznymi, właściwy organ wymaga, aby wyznaczony dostawca usług portowych określił warunki pracy personelu na podstawie wiążących krajowych, regionalnych lub lokalnych norm socjalnych; w przypadku przeniesienia pracowników z powodu zmiany dostawcy usług pracownikom zatrudnionym wcześniej w porcie przez zasiedziałego dostawcę usług portowych przyznaje się takie same prawa, jakie przysługiwałyby im w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa w rozumieniu dyrektywy 2001/23/WE.
Poprawka 99
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 3
3.  W przypadku gdy podmiot zarządzający portem wymaga od dostawców usług portowych spełnienia określonych norm socjalnych w odniesieniu do świadczenia odpowiednich usług portowych, w dokumentach przetargowych oraz w umowach o świadczenie usługi portowej wskazuje się pracowników, których to dotyczy, a także podaje się przejrzyste informacje na temat umownych praw pracowników oraz warunków, zgodnie z którymi pracowników uznaje się za związanych z usługami portowymi.
3.  Podmiot zarządzający portem lub właściwy organ wymaga od wszystkich dostawców usług portowych spełnienia wszystkich norm socjalnych i pracowniczych ustanowionych w prawie unijnym lub krajowym, w tym w obowiązujących układach zbiorowych zgodnie z krajowymi zwyczajami i tradycjami. Jeżeli w kontekście świadczenia odnośnych usług portowych następuje przeniesienie pracowników, w dokumentach przetargowych oraz w umowach o świadczenie usługi portowej wskazuje się pracowników, których to dotyczy, a także podaje się przejrzyste informacje na temat umownych praw pracowników oraz warunków, zgodnie z którymi pracowników uznaje się za związanych z usługami portowymi.
Poprawka 100
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 a (nowy)
Artykuł 10 a
Szkolenie i ochrona pracy
1.  Pracodawca zapewnia pracownikom niezbędne szkolenie, aby nabyli oni solidną wiedzę o warunkach pracy, oraz dopilnowuje, aby zostali oni właściwie przeszkoleni w odniesieniu do zagrożeń, z jakimi może wiązać się ich praca.
2.  Przy pełnym poszanowaniu autonomii partnerów społecznych unijny sektorowy komitet ds. dialogu społecznego dla portów zachęca się do opracowania wytycznych dotyczących określenia wymogów w zakresie szkoleń, aby zapobiec wypadkom i zapewnić najwyższy poziom bezpieczeństwa i zdrowia pracownikom portowym. Takie wymogi dotyczące szkoleń powinny być regularnie aktualizowane w celu stałego zmniejszania częstotliwości wypadków w miejscu pracy.
3.  Państwa członkowskie w pełnej współpracy z partnerami społecznymi powinny opracowywać wzorce służące zapewnieniu równowagi między wahaniami popytu na pracę portową i elastycznością niezbędną dla funkcjonowania portu, z jednej strony, a ciągłością i ochroną zatrudnienia z drugiej strony.
Poprawka 101
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11
Niniejszy rozdział oraz przepisy przejściowe zawarte w art. 24 nie mają zastosowania do usług przeładunkowych i usług pasażerskich.
Niniejszy rozdział, z wyjątkiem art. 10a, oraz przepisy przejściowe zawarte w art. 24 nie mają zastosowania do usług przeładunkowych, usług pasażerskich i pilotażu.
Poprawka 102
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 2 – wprowadzenie
2.  W przypadku gdy podmiot zarządzający portem, który otrzymuje środki publiczne, świadczy usługę portową samodzielnie, musi on prowadzić rachunkowość dla poszczególnych rodzajów działalności dotyczących usług portowych odrębnie od rachunkowości związanej z innymi rodzajami działalności, w taki sposób aby:
2.  W przypadku gdy podmiot zarządzający portem, który otrzymuje środki publiczne, świadczy usługi portowe lub pogłębianie samodzielnie, musi on prowadzić rachunkowość dla finansowanych ze środków publicznych rodzajów działalności lub inwestycji odrębnie od rachunkowości związanej z innymi rodzajami działalności, w taki sposób aby:
Poprawka 103
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 2 – akapit 1 a (nowy)
Jeżeli podmiot zarządzający portem lub stowarzyszenie portów przeprowadza samodzielnie pogłębianie i otrzymuje środki publiczne na tę działalność, nie realizuje pogłębiania w innych państwach członkowskich.
Poprawka 104
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 3
3.  Środki publiczne, o których mowa w ust. 1, obejmują kapitał akcyjny lub fundusze quasi-kapitałowe, bezzwrotne dotacje, dotacje podlegające zwrotowi jedynie w określonych okolicznościach, przyznane pożyczki, w tym przekroczenia kredytu overdraftowego i zaliczkowe wypłaty zastrzyków kapitałowych, gwarancje udzielone podmiotowi zarządzającemu portem przez organy publiczne, wypłacone dywidendy oraz zatrzymane zyski lub inne formy wsparcia finansowego ze środków publicznych.
3.  Środki publiczne, o których mowa w ust. 1, obejmują kapitał akcyjny lub fundusze quasi-kapitałowe, bezzwrotne dotacje, dotacje podlegające zwrotowi jedynie w określonych okolicznościach, przyznane pożyczki, w tym przekroczenia kredytu overdraftowego i zaliczkowe wypłaty zastrzyków kapitałowych, gwarancje udzielone podmiotowi zarządzającemu portem przez organy publiczne lub inne formy wsparcia finansowego ze środków publicznych.
Poprawka 105
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 4
4.  Podmiot zarządzający portem przechowuje informacje dotyczące stosunków finansowych, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, do dyspozycji Komisji i właściwego niezależnego organu nadzorującego, o którym mowa w art. 17, przez pięć lat od zakończenia roku budżetowego, którego dotyczą dane informacje.
4.  Podmiot zarządzający portem przechowuje informacje dotyczące stosunków finansowych, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, do dyspozycji Komisji i organu wyznaczonego zgodnie z art. 17, przez pięć lat od zakończenia roku budżetowego, którego dotyczą dane informacje.
Poprawka 106
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 5
5.  Podmiot zarządzający portem udostępnia Komisji i właściwemu niezależnemu organowi nadzorującemu, na wniosek, wszelkie dodatkowe informacje, które instytucje te uznają za niezbędne dla dokonania kompleksowej analizy przedstawionych danych oraz oceny zgodności z niniejszym rozporządzeniem. Informacje są przekazywane w terminie dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku.
5.  W przypadku formalnej skargi i na żądanie podmiot zarządzający portem udostępnia Komisji i organowi wyznaczonemu zgodnie z art. 17, wszelkie dodatkowe informacje, które instytucje te uznają za niezbędne dla dokonania kompleksowej analizy przedstawionych danych oraz oceny zgodności z niniejszym rozporządzeniem. Informacje są przekazywane w terminie dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku.
Poprawka 107
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 7 a (nowy)
7a.  Państwa członkowskie mogą postanowić, że ust. 2 niniejszego artykułu nie ma zastosowania do ich portów sieci kompleksowej, które nie spełniają kryteriów art. 20 ust. 2 lit. a) lub b) rozporządzenia (UE) nr 1315/2013, w przypadku nieproporcjonalnych obciążeń administracyjnych, pod warunkiem że wszelkie otrzymane środki publiczne i ich wykorzystanie do celów świadczenia usług portowych pozostają w pełni przejrzyste w systemie rachunkowości. W przypadku podjęcia takiej decyzji państwa członkowskie informują o tym Komisję, zanim decyzja nabierze mocy.
Poprawka 108
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 1
1.  Opłaty za usługi świadczone przez operatora wewnętrznego, o którym mowa w art. 9, oraz opłaty pobierane przez dostawców usług portowych, w przypadku ograniczenia liczby dostawców, którzy nie zostali wyznaczeni na podstawie otwartych, przejrzystych i niedyskryminacyjnych procedur, określa się w sposób przejrzysty i niedyskryminacyjny. Opłaty te odzwierciedlają warunki na konkurencyjnym rynku właściwym i nie mogą być nieproporcjonalne w stosunku do ekonomicznej wartości świadczonej usługi.
1.  Opłaty za usługi świadczone przez operatora wewnętrznego w ramach obowiązku świadczenia usługi publicznej, opłaty za usługi pilotażowe, które nie są objęte faktyczną konkurencją oraz opłaty pobierane przez dostawców usług portowych zgodnie z art. 6 ust 1 lit. b), określa się w sposób przejrzysty i niedyskryminacyjny. Opłaty te odzwierciedlają, w największym możliwym stopniu, warunki na konkurencyjnym rynku właściwym i nie mogą być nieproporcjonalne w stosunku do ekonomicznej wartości świadczonej usługi.
Poprawka 109
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 3
3.  Dostawca usług portowych udostępnia właściwemu niezależnemu organowi nadzorującemu, o którym mowa w art. 17, na wniosek, informacje dotyczące elementów stanowiących podstawę dla określenia struktury i poziomu opłat z tytułu usług portowych, które wchodzą w zakres stosowania ust. 1 niniejszego artykułu. Informacje te muszą obejmować metodykę wykorzystywaną do ustalania opłat portowych w odniesieniu do urządzeń i usług, do których odnoszą się przedmiotowe opłaty z tytułu usług portowych.
3.  Dostawca usług portowych w przypadku formalnej skargi i na żądanie udostępnia organowi wyznaczonemu zgodnie z art. 17 informacje dotyczące elementów stanowiących podstawę dla określenia struktury i poziomu opłat z tytułu usług portowych, które wchodzą w zakres stosowania ust. 1 niniejszego artykułu. Informacje te muszą obejmować metodykę wykorzystywaną do ustalania opłat portowych w odniesieniu do urządzeń i usług, do których odnoszą się przedmiotowe opłaty z tytułu usług portowych.
Poprawka 110
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 3
3.  Aby wzmocnić efektywność systemu pobierania opłat za korzystanie z infrastruktury, podmiot zarządzający portem określa w niezależny sposób strukturę i poziom opłat za korzystanie z infrastruktury portowej, zgodnie z własną strategią handlową i planem inwestycyjnym, odzwierciedlając konkurencyjne warunki rynku właściwego, oraz zgodnie z zasadami pomocy państwa.
3.  Aby wzmocnić efektywność systemu pobierania opłat za korzystanie z infrastruktury, podmiot zarządzający portem określa w niezależny sposób strukturę i poziom opłat za korzystanie z infrastruktury portowej, zgodnie z własną strategią handlową i planem inwestycyjnym oraz zgodnie z zasadami pomocy państwa i przepisami dotyczącymi konkurencji.
Poprawka 111
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 4
4.  Nie naruszając przepisów ust. 3, opłaty za korzystanie z infrastruktury portowej mogą zostać zróżnicowane w zależności od praktyk handlowych związanych z częstymi użytkownikami bądź w celu wspierania bardziej efektywnego wykorzystania infrastruktury portowej, żeglugi morskiej bliskiego zasięgu lub wysokiego poziomu efektywności środowiskowej, efektywności energetycznej oraz niskoemisyjności operacji transportowych. Kryteria stosowane na potrzeby takiego zróżnicowania muszą być adekwatne, obiektywne, przejrzyste i niedyskryminacyjne oraz muszą w należyty sposób uwzględniać reguły konkurencji. Wynikające z powyższego zróżnicowanie opłat musi być w szczególności dostępne dla wszystkich odpowiednich użytkowników usług portowych na równych warunkach.
4.  Nie naruszając przepisów ust. 3, opłaty za korzystanie z infrastruktury portowej mogą zostać zróżnicowane w zależności od strategii gospodarczej i polityki zagospodarowania przestrzennego danego portu, związanych między innymi z pewnymi kategoriami użytkowników, bądź w celu wspierania bardziej efektywnego wykorzystania infrastruktury portowej, żeglugi morskiej bliskiego zasięgu lub wysokiego poziomu efektywności środowiskowej, efektywności energetycznej oraz niskoemisyjności operacji transportowych. Kryteria stosowane na potrzeby takiego zróżnicowania muszą być sprawiedliwe, niedyskryminacyjne w oparciu o kraj i zgodne z zasadami pomocy państwa i konkurencji. Podmiot zarządzający portem może przy określaniu kosztów uwzględnić koszty zewnętrzne. Podmiot zarządzający portem może różnicować opłaty za korzystanie z infrastruktury portu zgodnie z praktyką handlową.
Poprawka 112
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 5
5.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania w razie konieczności, zgodnie z procedurą określoną w art. 21, aktów delegowanych dotyczących wspólnych klasyfikacji statków, paliw i rodzajów operacji, według których można różnicować opłaty za korzystanie z infrastruktury, oraz wspólnych zasad pobierania opłat za korzystanie z infrastruktury portowej.
skreślony
Poprawka 113
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 6
6.  Podmiot zarządzający portem informuje użytkowników portu oraz przedstawicieli lub stowarzyszenia użytkowników portu o strukturze i kryteriach stosowanych do określenia kwot opłat za korzystanie z infrastruktury portowej, w tym o całkowitych kosztach i przychodach stanowiących podstawę dla ustalenia struktury i poziomu opłat za korzystanie z infrastruktury portowej. Informuje on użytkowników infrastruktury portowej, z co najmniej trzymiesięcznym wyprzedzeniem, o wszelkich zmianach w wysokości opłat za korzystanie z infrastruktury portowej bądź w strukturze lub kryteriach stosowanych w celu określenia tych opłat.
6.  Podmiot zarządzający portem w przejrzysty sposób informuje użytkowników portu oraz przedstawicieli lub stowarzyszenia użytkowników portu o strukturze i kryteriach stosowanych do określenia kwot opłat za korzystanie z infrastruktury portowej. Informuje on użytkowników infrastruktury portowej, z co najmniej trzymiesięcznym wyprzedzeniem, o wszelkich zmianach w wysokości opłat za korzystanie z infrastruktury portowej bądź w strukturze lub kryteriach stosowanych w celu określenia tych opłat. Podmiot zarządzający portem nie ma obowiązku ujawniania różnic w wysokości opłat wynikających z indywidualnych negocjacji.
Poprawka 114
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 7
7.  Podmiot zarządzający portem udostępnia właściwemu niezależnemu organowi nadzorującemu, o którym mowa w art. 17, na wniosek, informacje określone w ust. 4 oraz szczegółowe koszty i przychody stanowiące podstawę dla określenia struktury i poziomu opłaty za korzystanie z infrastruktury portowej, a także metodykę wykorzystywaną do ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury portowej w odniesieniu do urządzeń i usług, do których odnoszą się przedmiotowe opłaty portowe.
7.  W przypadku formalnej skargi i na żądanie podmiot zarządzający portem udostępnia organowi wyznaczonemu zgodnie z art. 17 i Komisji informacje określone w ust. 4 niniejszego artykułu oraz poziom opłaty za korzystanie z infrastruktury portowej, a także metodykę wykorzystywaną do ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury portowej w odniesieniu do urządzeń i usług, do których odnoszą się przedmiotowe opłaty portowe.
Poprawka 115
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 15 – ustęp 1
1.  Podmiot zarządzający portem ustanawia komitet przedstawicieli operatorów statków, właścicieli ładunków lub innych użytkowników portu, od których wymaga się wnoszenia opłaty za korzystanie z infrastruktury lub opłaty z tytułu usługi portowej albo obu tych opłat. Komitet ten nosi nazwę: „komitet doradczy użytkowników portu”.
skreślony
Poprawka 116
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 15 – ustęp 2
2.  Podmiot zarządzający portem konsultuje się corocznie, przed ustaleniem opłat za korzystanie z infrastruktury portowej, z komitetem doradczym użytkowników portu w sprawie struktury i poziomu takich opłat. Dostawcy usług portowych, o których mowa w art. 6 i 9, konsultują się corocznie, przed ustaleniem opłat z tytułu usług portowych, z komitetem doradczym użytkowników portu w sprawie struktury i poziomu takich opłat. Podmiot zarządzający portem zapewnia odpowiednie zaplecze na potrzeby takich konsultacji i jest informowany o ich wynikach przez dostawców usług portowych.
2.  Podmiot zarządzający portem zapewnia istnienie odpowiednich mechanizmów konsultacji z użytkownikami portu, w tym z właściwymi operatorami wzajemnie połączonych środków transportu. Podmiot ten konsultuje się z użytkownikami portu w razie zasadniczych zmian w opłatach za korzystanie z infrastruktury portu. Dostawcy usług portowych odpowiednio informują użytkowników portu o strukturze opłat za usługi portowe oraz o kryteriach określania wysokości tych opłat. Operatorzy wewnętrzni świadczący usługi w ramach obowiązku świadczenia usługi publicznej oraz dostawcy usług portowych, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b), konsultują się z użytkownikami portu corocznie i przed ustaleniem opłat z tytułu usług portowych w sprawie struktury i poziomu takich opłat. Podmiot zarządzający portem zapewnia odpowiednie mechanizmy na potrzeby takich konsultacji i jest informowany o ich wynikach przez dostawców usług portowych.
Możliwe jest nakładanie obowiązków, o których mowa w niniejszym ustępie, na organy – w tym o odrębnym składzie – już działające w obrębie portu.
Poprawka 117
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 16 – ustęp 1 – wprowadzenie
1.  Podmiot zarządzający portem regularnie konsultuje z zainteresowanymi stronami, takimi jak przedsiębiorstwa mające siedzibę w porcie, dostawcy usług portowych, operatorzy statków, właściciele ładunków, operatorzy transportu lądowego i instytucje administracji publicznej działający w obszarze portu, następujące kwestie:
1.  Podmiot zarządzający portem regularnie konsultuje z właściwymi zainteresowanymi stronami działającymi w porcie, a także w razie potrzeby z administracją publiczną odpowiedzialną za planowanie infrastruktury transportowej, następujące kwestie:
Poprawka 118
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 16 – ustęp 1 – litera c a (nowa)
ca)  konsekwencje planowania i decyzji dotyczących zagospodarowania przestrzennego pod względem oddziaływania na środowisko.
Poprawka 119
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 16 - ustęp 1 - litera c b) (nowa)
cb)  środki służące zapewnieniu i poprawie bezpieczeństwa na obszarze portu, w tym środki służące poprawie bezpieczeństwa oraz zdrowia pracowników portowych oraz informacji o dostępie do szkoleń pracowników portowych.
Poprawka 120
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – tytuł
Niezależny organ nadzorujący
Niezależny nadzór
Poprawka 121
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby niezależny organ nadzorujący monitorował i nadzorował stosowanie niniejszego rozporządzenia we wszystkich portach morskich objętych niniejszym rozporządzeniem na terytorium każdego państwa członkowskiego.
1.  Państwa członkowskie zapewniają istnienie skutecznych mechanizmów rozpatrywania skarg dla wszystkich portów morskich objętych niniejszym rozporządzeniem na terytorium każdego państwa członkowskiego. W tym celu państwa członkowskie wyznaczają co najmniej jeden organ.
Poprawka 122
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 2
2.  Niezależny organ nadzorujący musi być prawnie odrębny i funkcjonalnie niezależny od jakiegokolwiek podmiotu zarządzającego portem i dostawców usług portowych. Państwa członkowskie, które pozostają właścicielami portów lub podmiotów zarządzających portami bądź zachowują nad nimi kontrolę, zapewniają skuteczny rozdział strukturalny między funkcjami w zakresie działań nadzorujących i monitorujących w związku z niniejszym rozporządzeniem oraz działalnością związaną z wykonywaniem prawa własności lub kontroli. Niezależny organ nadzorujący wykonuje swoje uprawnienia w sposób bezstronny i przejrzysty oraz z należytym poszanowaniem prawa do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej.
2.  Niezależny nadzór musi być prowadzony w sposób wykluczający konflikt interesów oraz prawnie odrębny i funkcjonalnie niezależny od jakiegokolwiek podmiotu zarządzającego portem lub dostawców usług portowych. Państwa członkowskie, które pozostają właścicielami portów lub podmiotów zarządzających portami bądź zachowują nad nimi kontrolę, zapewniają skuteczny rozdział strukturalny między funkcjami w zakresie rozpatrywania skarg oraz działalnością związaną z wykonywaniem prawa własności lub kontroli. Niezależny nadzór jest bezstronny i przejrzysty oraz prowadzony z należytym poszanowaniem prawa do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej.
Poprawka 123
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 3
3.  Niezależny organ nadzorujący rozpatruje skargi składane przez wszelkie strony mające uzasadniony interes prawny oraz spory wnoszone do niego w związku ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia.
3.  Państwa członkowskie dopilnowują, by użytkownicy portów i inne zainteresowane strony byli informowani o tym, gdzie i jak składać skargi, w tym o organach odpowiedzialnych za rozpatrywanie skarg i odpowiednich organach krajowych, o których mowa w art. 12 ust. 5, art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 7.
Poprawka 124
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 4
4.  W razie sporu między stronami mającymi siedziby w różnych państwach członkowskich, kompetencje do rozstrzygnięcia sporu posiada niezależny organ nadzorujący państwa członkowskiego portu, w którym spór ma swoje domniemane źródło.
4.  W razie sporu między stronami mającymi siedziby w różnych państwach członkowskich kompetencje do rozstrzygnięcia sporu posiada państwo członkowskie portu, w którym spór ma swoje domniemane źródło. Zainteresowane państwa członkowskie współpracują ze sobą i wymieniają informacje na temat prowadzonych prac.
Poprawka 125
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 5
5.  Niezależny organ nadzorujący ma prawo wymagać od podmiotów zarządzających portami, dostawców usług portowych i użytkowników portu przekazywania informacji niezbędnych dla zapewnienia monitorowania i nadzoru w związku ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia.
5.  W przypadku złożenia formalnej skargi przez którąkolwiek ze stron mających uzasadniony interes prawny właściwy organ niezależnego nadzoru ma prawo wymagać od podmiotów zarządzających portami, dostawców usług portowych i użytkowników portu przekazywania niezbędnych informacji.
Poprawka 126
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 6
6.  Na wniosek właściwego organu w państwie członkowskim, niezależny organ nadzorujący może wydawać opinie w odniesieniu do wszelkich kwestii związanych ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia.
skreślony
Poprawka 127
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 7
7.  Niezależny organ nadzorujący może konsultować się z komitetem doradczym użytkowników danego portu podczas rozpatrywania skarg i rozwiązywania sporów.
skreślony
Poprawka 128
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 8
8.  Decyzje niezależnego organu nadzorującego mają wiążące skutki i pozostają bez uszczerbku dla kontroli sądowej.
8.  Decyzje właściwego organu prowadzącego niezależny nadzór mają wiążące skutki i pozostają bez uszczerbku dla kontroli sądowej.
Poprawka 129
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 9
9.  Państwa członkowskie przekazują Komisji dane identyfikacyjne niezależnych organów nadzorujących najpóźniej do dnia 1 lipca 2015 r., a następnie powiadamiają o wszelkich związanych z nimi modyfikacjach. Komisja publikuje i aktualizuje wykaz niezależnych organów nadzorujących na swojej stronie internetowej.
9.  Państwa członkowskie zawiadamiają Komisję o mechanizmach i procedurach zastosowanych w celu spełnienia wymogów ust. 1 i 2 niniejszego artykułu najpóźniej do dnia …*, a także niezwłocznie informują Komisję o wszelkich późniejszych zmianach w tym zakresie. Komisja publikuje i aktualizuje wykaz właściwych organów na swojej stronie internetowej.
__________________
* 24 miesiące od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 130
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18
Artykuł 18
skreślony
Współpraca między niezależnymi organami nadzorującymi
1.  Niezależne organy nadzorujące wymieniają informacje o swojej pracy oraz zasadach podejmowania decyzji i praktykach w celu ułatwienia jednolitego wykonania niniejszego rozporządzenia. W tym celu uczestniczą i współdziałają w sieci, której spotkania odbywają regularnie i przynajmniej raz w roku. Komisja uczestniczy, koordynuje i wspiera działalność sieci.
2.  Niezależne organy nadzorujące współpracują ściśle ze sobą na potrzeby wzajemnej pomocy w realizacji zadań, w tym w zakresie prowadzenia niezbędnych dochodzeń w związku z rozpatrywaniem skarg i rozwiązywaniem sporów w sprawach dotyczących portów znajdujących się w różnych państwach członkowskich. W tym celu niezależny organ nadzorujący udostępnia innemu takiemu organowi, na uzasadniony wniosek, informacje niezbędne temu organowi do realizacji jego obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia.
3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby niezależne organy nadzorujące przekazywały Komisji, na jej uzasadniony wniosek, informacje niezbędne do realizacji jej zadań. Informacje, o udzielenie których występuje Komisja, muszą być proporcjonalne do realizacji przedmiotowych zadań.
4.  W przypadku gdy informacje są uznawane za poufne przez niezależny organ nadzorujący zgodnie z unijnymi lub krajowymi przepisami dotyczącymi tajemnicy handlowej, inny krajowy organ nadzorujący oraz Komisja zapewniają taką poufność. Informacje te mogą być wykorzystywane wyłącznie do celów wskazanych we wniosku.
5.  Na podstawie doświadczeń niezależnych organów nadzorujących oraz działalności sieci, o której mowa w ust. 1, a także w celu zapewnienia efektywnej współpracy, Komisja może przyjąć wspólne zasady dotyczące odpowiednich rozwiązań na potrzeby wymiany informacji między niezależnymi organami nadzorującymi. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22 ust. 2.
Poprawka 131
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 19 – ustęp 1
1.  Każda strona posiadająca uzasadniony interes prawny ma prawo do odwołania się od decyzji lub indywidualnych środków podjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia przez właściwe organy, przez podmiot zarządzający portem lub przez niezależny organ nadzorujący do organu odwoławczego, który jest niezależny od zaangażowanych stron. Wspomnianym organem odwoławczym może być sąd.
1.  Każda strona posiadająca uzasadniony interes prawny ma prawo do odwołania się od decyzji lub indywidualnych środków podjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia przez właściwe organy, przez podmiot zarządzający portem lub przez organ wyznaczony zgodnie z art. 17 do organu odwoławczego, który jest niezależny od zaangażowanych stron. Wspomnianym organem odwoławczym może być sąd.
Poprawka 132
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 20 – ustęp 1
Państwa członkowskie określają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia i przyjmują wszystkie środki niezbędne do zapewnienia ich wdrożenia. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach w terminie do dnia 1 lipca 2015 r. i niezwłocznie powiadamiają o wszelkich dotyczących ich zmianach.
Państwa członkowskie określają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia i przyjmują wszystkie środki niezbędne do zapewnienia ich wdrożenia. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach w terminie do dnia ...* i niezwłocznie powiadamiają o wszelkich dotyczących ich zmianach.
__________________
* 24 miesiące od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 133
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 21
Artykuł 21
skreślony
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 14, powierza się Komisji na czas nieokreślony.
3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 14, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 14 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie 2 miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o 2 miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Poprawka 134
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 22
Artykuł 22
skreślony
Procedura komitetowa
1.  Komisję wspomaga Komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Poprawka 135
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 23
Nie później niż trzy lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat funkcjonowania i skutków niniejszego rozporządzenia wraz z ewentualnymi odpowiednimi wnioskami.
W celu przeprowadzenia oceny działania i skuteczności niniejszego rozporządzenia, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie składane są okresowe sprawozdania. Do dnia ...* Komisja przedstawia pierwsze sprawozdanie, a następnie co trzy lata przedstawia sprawozdania okresowe, wraz z ewentualnymi odpowiednimi wnioskami. W sprawozdaniach Komisja uwzględnia postępy osiągnięte przez unijny sektorowy komitet ds. dialogu społecznego dla portów.
________________
* Cztery lata od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 136
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 25
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2015 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia *.
__________________
* 24 miesiące od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(1) Sprawa została odesłana do właściwej komisji w celu ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 61 ust. 2 akapit drugi regulaminu(A8-0023/2016).


Harmonizacja wskaźników cen konsumpcyjnych ***I
PDF 396kWORD 91k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 8 marca 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2494/95 (COM(2014)0724 – C8-0283/2014 – 2014/0346(COD))
P8_TA(2016)0070A8-0313/2015

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2014)0724),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 338 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0283/2014),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z dnia 13 marca 2015 r.(1),

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady przekazane pismem z dnia 18 grudnia 2015 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8–0313/2015),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 8 marca 2016 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/... w sprawie zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych oraz wskaźnika cen nieruchomości mieszkalnych i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2016/792.)

(1) Dz.U. C 175 z 29.5.2015, s. 2.


Sprawozdanie roczne za rok 2014 dotyczące ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej – zwalczanie nadużyć finansowych
PDF 489kWORD 173k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 8 marca 2016 r. w sprawie sprawozdania rocznego za rok 2014 dotyczącego ochrony interesów finansowych UE – zwalczania nadużyć finansowych (2015/2128(INI))
P8_TA(2016)0071A8-0026/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 325 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając swoje rezolucje w sprawie wcześniejszych sprawozdań rocznych Komisji i Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 31 lipca 2015 r. pt. „Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej – Zwalczanie nadużyć finansowych – Sprawozdanie roczne – 2014 r.” (COM(2015)0386) oraz towarzyszące mu dokumenty robocze służb Komisji (SWD(2015)0151, SWD(2015)0152, SWD(2015)0153, SWD(2015)0154, SWD(2015)0155 i SWD(2015)0156),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne OLAF za 2014 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie roczne z działalności Komitetu Nadzoru OLAF za rok 2014,

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu na rok budżetowy 2014 wraz z odpowiedziami instytucji,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 8 października 2015 r. pt. „Ochrona budżetu Unii Europejskiej do końca 2014 r.” (COM(2015)0503),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 16 września 2015 r. w sprawie zwalczania korupcji w UE: wychodząc naprzeciw obawom przedsiębiorców i społeczeństwa obywatelskiego (CCMI/132),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 3 lutego 2014 r. pt. „Sprawozdanie o zwalczaniu korupcji w UE” (COM(2014)0038),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 250/2014 z dnia 26 lutego 2014 r. ustanawiające program na rzecz wspierania działalności w dziedzinie ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej (program Herkules III) i uchylające decyzję nr 804/2004/WE(1),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 17 lipca 2013 r. dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (COM(2013)0534),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz zastępujące rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/1999 i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999(2),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 11 lipca 2012 r. dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwalczania nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii za pośrednictwem prawa karnego (COM(2012)0363),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 września 2011 r. w sprawie wysiłków UE na rzecz walki z korupcją(4), swoją deklarację z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie wysiłków Unii w walce z korupcją(5) oraz komunikat Komisji z dnia 6 czerwca 2011 r. na temat zwalczania korupcji w UE (COM(2011)0308);

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich(6),

–  uwzględniając zamówione przez Komisję Europejską sprawozdanie za 2015 r. w sprawie ubytku dochodów z tytułu podatku VAT,

–  uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego dotyczące zamówień publicznych w ramach wydatków na spójność w UE,

–  uwzględniając wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-105/14 – Taricco i inni,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie Komisji Handlu Międzynarodowego, Komisji Rozwoju Regionalnego, Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Spraw Konstytucyjnych (A8-0026/2016),

A.  mając na uwadze, że państwa członkowskie i Komisja dzielą odpowiedzialność za wykonanie około 80% budżetu Unii; mając na uwadze, że państwa członkowskie ponoszą główną odpowiedzialność za gromadzenie zasobów własnych, m.in. w formie podatku VAT i ceł;

B.  mając na uwadze, że należyte wydatkowanie środków publicznych i ochrona interesów finansowych UE powinny stanowić kluczowe elementy polityki UE w celu zwiększania zaufania obywateli, zapewniając wydatkowanie pieniędzy podatników w sposób właściwy, wydajny i skuteczny; mając na uwadze, że należyte zarządzanie finansami powinno być połączone z podejściem „jak najlepiej wykorzystać każde euro”;

C.  mając na uwadze, że osiąganie dobrych wyników działalności wiąże się z regularną oceną nakładów, produktów, rezultatów i wpływów poprzez kontrole wykonania zadań;

D.  mając na uwadze, że różnorodność systemów prawnych i administracyjnych państw członkowskich skutkuje trudnymi warunkami dla przezwyciężania nieprawidłowości i zwalczania nadużyć finansowych oraz że w związku z tym Komisja powinna podjąć działania zmierzające do wzmożenia wysiłków w celu skutecznego zwalczania nadużyć finansowych i korupcji oraz osiągania bardziej wymiernych i bardziej zadowalających rezultatów w tym względzie;

E.  mając na uwadze, że Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) odpowiada za ochronę interesów finansowych Unii, prowadząc dochodzenia w sprawie nadużyć finansowych, korupcji i innego rodzaju nielegalnej działalności; mając na uwadze, że powołany został Komitet Nadzoru OLAF w celu umocnienia i zagwarantowania niezależności OLAF poprzez regularne monitorowanie prowadzonych przez ten urząd działań dochodzeniowych; mając na uwadze, że Komitet Nadzoru OLAF monitoruje w szczególności zmiany dotyczące stosowania gwarancji proceduralnych oraz rozwój sytuacji w zakresie czasu trwania dochodzeń w świetle informacji dostarczanych przez dyrektora generalnego zgodnie z art. 7 ust. 8 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013;

F.  mając na uwadze, że zjawisko korupcji dotyczy wszystkich państw członkowskich i kosztuje gospodarkę UE ok. 120 mld EUR rocznie, o czym mowa w pierwszym sprawozdaniu Komisji w sprawie polityki antykorupcyjnej UE opublikowanym w lutym 2014 r.;

G.  mając na uwadze, że korupcja może przyczyniać się do finansowania działalności siatek przestępczości zorganizowanej lub siatek terrorystycznych w Europie; mając na uwadze, że korupcja podważa również zaufanie obywateli do instytucji i procesów demokratycznych;

H.  mając na uwadze, że poza założeniem cywilizacyjnym opartym na zasadach etycznych stanowiących nierozłączny element państwa prawa, zwalczanie nadużyć finansowych i korupcji przyczynia się do konkurencyjności Unii w gospodarce światowej;

1.  przyjmuje do wiadomości sprawozdanie Komisji pt. „Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej – Zwalczanie nadużyć finansowych – Sprawozdanie roczne – 2014 r.”; apeluje, by Komisja w swoich rocznych sprawozdaniach w sprawie ochrony interesów finansowych UE w bardziej terminowy sposób odpowiadała na wnioski Parlamentu;

Wykrywanie i zgłaszanie nieprawidłowości

2.  zwraca uwagę, że wszystkie zgłoszone nieprawidłowości obejmują kwotę ogółem w wysokości około 3,24 mld EUR; podkreśla, że ogólne skutki finansowe nieprawidłowości mających charakter nadużyć finansowych oraz nieprawidłowości niezwiązanych z nadużyciami finansowymi zgłoszonych w 2014 r. są o 36% wyższe niż w 2013 r., a jednocześnie liczba nieprawidłowości tego rodzaju wzrosła o 48%; podkreśla, że 2,27 mld EUR zgłoszonych nieprawidłowości dotyczy wydatków, co stanowi 1,8% wszystkich płatności;

3.  podkreśla, że 1649 spośród 16 473 wszystkich nieprawidłowości zgłoszonych Komisji w 2014 r. było nadużyciami finansowymi, opiewającymi na kwotę 538,2 mln EUR; zauważa, że nieprawidłowości o charakterze nadużyć finansowych dotyczące wydatków obejmowały kwotę 362 mln EUR, co stanowi 0,26% wszystkich płatności, a nieprawidłowości związane z przychodami obejmowały kwotę 176,2 mln EUR, co stanowi 0,88% tradycyjnych zasobów własnych brutto pobranych w 2014 r.;

4.  podkreśla, że ogólne skutki finansowe zgłoszonych w 2014 r. nieprawidłowości niezwiązanych z nadużyciami finansowymi zgłoszonych są o 47% wyższe niż w 2013 r., a jednocześnie liczba nieprawidłowości tego rodzaju zmniejszyła się o 5%; zauważa tez, iż nieprawidłowości niemające charakteru nadużyć finansowych związane z wydatkami dotyczyły 1,54% wszystkich płatności, a nieprawidłowości związane z przychodami dotyczyły 3,66% tradycyjnych zasobów własnych pobranych w 2014 r.;

5.  wzywa Komisję do przyjęcia pełnej odpowiedzialności za odzyskiwanie środków nienależnie wypłaconych z budżetu UE oraz do lepszego poboru zasobów własnych, jak i do ustanowienia jednolitych zasad w zakresie sprawozdawczości we wszystkich państwach członkowskich w celu gromadzenia odpowiednich, porównywalnych i dokładnych danych;

6.  podkreśla, że nieprawidłowości, które nie stanowią nadużyć finansowych, często wynikają z niedostatecznej znajomości złożonych przepisów lub skomplikowanych wymogów; uważa, że uproszczenie przepisów i procedur przez państwa członkowskie i Komisję przyczyni się do zmniejszenia liczby tego rodzaju nieprawidłowości; uważa, że zwalczanie nieprawidłowości, w tym nadużyć finansowych, wymaga świadomości tego problemu wśród wszystkich organów instytucjonalnych na szczeblu europejskim, krajowym, regionalnym i lokalnym oraz wśród ogółu społeczeństwa; zauważa, że zasadnicze znaczenie ma stworzenie we wszystkich instytucjach i organach zaangażowanych we wdrażanie funduszy kultury sprzyjającej zapobieganiu i zwalczaniu nadużyć finansowych, oraz wzywa państwa członkowskie, aby zachęcały do wymiany dobrych wzorców;

7.  przypomina, że w dążeniu do przywrócenia finansom bardziej zrównoważonych podstaw, państwa członkowskie są zaangażowane w trwającą konsolidację fiskalną i działania oszczędnościowe, i wyraża zdecydowane przekonanie, że wszystkie dostępne zasoby należy przeznaczać na inwestycje w państwach członkowskich w celu pobudzania zrównoważonego wzrostu gospodarczego; uważa, że należy podjąć wszystkie niezbędne kroki w celu zapobiegania i przeciwdziałania wszelkim oszustwom podatkowym w obszarze polityki handlowej i związanych z nią środków finansowych, łącząc wszystkie odpowiednie instrumenty polityczne (takie jak dochodzenia karne, opracowanie wiarygodnych modeli analizy oraz wysiłki na rzecz zajęcia się niedociągnięciami i uchybieniami wadliwych strategii politycznych Komisji); wzywa państwa członkowskie do wzmożenia wysiłków w celu dopilnowania, by pieniądze z budżetu UE były prawidłowo wydatkowane na projekty, które przyczyniają się do wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w Europie, oraz w celu odzyskiwania długu celnego w następstwie wykrycia nadużyć finansowych; podkreśla w ogólnym kontekście, że zwalczanie nielegalnego handlu i nielegalnych przepływów finansowych powinno pozostać głównym priorytetem UE i państw członkowskich;

8.  wyraża zadowolenie z przyjęcia przez Komisję wieloletniej strategii w zakresie zwalczania nadużyć finansowych, która ma na celu korygowanie znacznych różnic w liczbie nieprawidłowości zgłoszonych przez każde państwo członkowskie;

Dochody – zasoby własne

9.  stwierdza z zaniepokojeniem, że kwota tradycyjnych zasobów własnych, które były przedmiotem nadużyć, była w 2014 r. o 191% wyższa niż w 2013 r., a kwota zasobów będących przedmiotem nieprawidłowości niezwiązanych z nadużyciami finansowymi była w 2014 r. o 146% wyższa niż w roku poprzednim;

10.  jest zaniepokojony tym, że średnia stopa odzysku tradycyjnych zasobów własnych przez państwo członkowskie w 2014 r., zarówno w odniesieniu do nieprawidłowości związanych, jak i niezwiązanych z nadużyciami finansowymi, która wynosi 24%, jest najniższym wynikiem w historii; wzywa państwa członkowskie do szybszego odzyskiwania należnych kwot, zwracając się w szczególności do tych państw członkowskich, które mają do odzyskania największe kwoty, z wnioskiem o usprawnienie procesu odzyskiwania środków;

11.  wyraża zaniepokojenie z powodu ubytku dochodów z tytułu podatku VAT oraz szacowanych strat w poborze podatku VAT, które w 2013 r. wyniosły 168 mld EUR; podkreśla, że w 13 spośród 26 państw członkowskich poddanych analizie w 2014 r. średnia szacunkowa utrata wpływów z podatku VAT przekraczała 15,2%. przypomina, że Komisja nie ma dostępu do przepływu informacji pomiędzy państwami członkowskimi, aby móc zapobiegać i przeciwdziałać nadużyciom finansowym nazywanym oszustwami karuzelowymi; apeluje do wszystkich państw członkowskich o udział we wszystkich dziedzinach działalności sieci Eurofisc, aby umożliwić przepływ informacji w celu lepszego zwalczania nadużyć finansowych; podkreśla, że Komisja jest uprawniona do kontrolowania i nadzorowania środków przyjmowanych przez państwa członkowskie; apeluje do Komisji o pełne korzystanie z przysługujących jej uprawnień wykonawczych, aby zarówno nadzorować państwa członkowskie, jak i pomagać im w zwalczaniu oszustw związanych z podatkiem VAT i unikaniem płacenia podatku; przyjmuje do wiadomości, że od 2013 r. Komisja stosuje mechanizm szybkiego reagowania w celu zaradzenia masowym i niespodziewanym nadużyciom związanym z podatkiem VAT;

12.  zachęca Komisję do opracowania mechanizmu, który motywowałby przedsiębiorstwa do płacenia stałych podatków zamiast unikania opodatkowania;

13.  odnotowuje wzrost liczby centrów koordynacji wspieranych przez Eurojust i Europol; z zadowoleniem przyjmuje rezultaty transgranicznych operacji Vertigo 2 i Vertigo 3 oraz skuteczną współpracę między organami ścigania i organami sądowymi z Niemiec, Polski, Niderlandów, Zjednoczonego Królestwa, Belgii, Hiszpanii, Republiki Czeskiej i Szwajcarii, która doprowadziła do unieszkodliwienia siatek przestępczych odpowiedzialnych za oszustwa skutkujące ubytkiem dochodów podatkowych, w tym z tytułu podatku VAT, na kwotę ok. 320 mln EUR;

14.  wyraża zaniepokojenie kwestią kontroli celnych oraz związanego z nimi poboru podatków, które stanowią element zasobów własnych budżetu Unii; przypomina, że istnieją organy celne państw członkowskich, które sprawdzają, czy importerzy przestrzegają przepisów dotyczących stawek i przywozu, oraz podkreśla, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż jakość tych kontroli jest różna w poszczególnych państwach członkowskich; wzywa Komisję do zaktualizowania przewodnika dotyczącego audytu celnego, który został wydany w 2014 roku, w celu wyeliminowania uchybień stwierdzonych przez Trybunał Obrachunkowy, takich jak kwestie dotyczące odprawy celnej towarów importowanych oclonych w innych państwach członkowskich;

Wydatki

15.  zauważa z zaniepokojeniem, że liczba zgłoszonych w 2014 r. przypadków nieprawidłowości związanych z wydatkami, określonych jako nadużycia finansowe, spadła tylko o 4%, po wzroście o 76% w 2013 r.; wzywa właściwe organy do podjęcia wszelkich niezbędnych działań, by zmniejszyć liczbę nieprawidłowości mających cechy nadużyć finansowych, jednak nie kosztem standardów kontroli;

16.  jest zaniepokojony stałym wzrostem liczby zgłoszonych nieprawidłowości niezwiązanych z nadużyciami finansowymi i dotyczących funduszy UE zarządzanych bezpośrednio, zarówno pod względem liczby przypadków, jak i kwot nadużyć; jest zaskoczony, że liczba nieprawidłowości o charakterze nadużyć finansowych zgłoszonych w 2014 r. wzrosła czterokrotnie w porównaniu z rokiem ubiegłym, i zwraca się do Komisji o przedstawienie szczegółowych wyjaśnień i podjęcie niezbędnych działań w celu przeciwdziałania temu trendowi;

17.  jest w związku z tym zaniepokojony faktem, że w 2014 r. największą liczbę zgłoszonych nieprawidłowości o charakterze nadużyć finansowych odnotowano w sektorze rozwoju obszarów wiejskich, w którym liczba ta wzrosła najbardziej w porównaniu do 2013 r.; zwraca uwagę, że około 71% wszystkich nieprawidłowości stanowiących nadużycia finansowe zgłoszonych w dziedzinie zasobów naturalnych (rolnictwo, rozwój obszarów wiejskich, rybołówstwo) pochodzi z Węgier, Włoch, Polski i Rumunii;

18.  stwierdza, że tempo odzyskiwania środków z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji jest poniżej ogólnej średniej, a pod koniec 2014 r. odzyskano mniej niż połowę kwot z nieprawidłowości stwierdzonych w 2009 r.; zwraca uwagę na znaczne różnice między poszczególnymi państwami członkowskimi w zakresie zdolności do odzyskiwania środków z nieprawidłowych płatności wykrytych w ramach wspólnej polityki rolnej oraz wzywa Bułgarię, Francję, Grecję i Słowację do znacznej poprawy wyników w tej dziedzinie; stwierdza, że mechanizm rozliczania (zgodnie z zasadą 50/50) stanowi silną zachętę dla państw członkowskich do jak najszybszego odzyskiwania nienależnych płatności w ramach EFRG od ich beneficjentów; ubolewa, że rok 2014 był trzecim rokiem z rzędu, w którym odnotowano wzrost liczby nadużyć finansowych w ramach EFRG, oraz czwartym rokiem z rzędu, w którym odnotowano wzrost liczby zgłoszonych przypadków nadużyć finansowych w sektorze rozwoju obszarów wiejskich; podkreśla potrzebę zwiększenia tempa odzyskiwania środków finansowych;

19.  zauważa, że liczba nieprawidłowości związanych ze wspólną polityką rybołówstwa w roku 2014 powróciła do poziomu porównywalnego z 2012 r. po tym, jak w 2013 r. osiągnęła wartość szczytową; zauważa, że najczęściej stwierdzaną kategorią nieprawidłowości w okresie 2010–2014 była niekwalifikowalność działania/projektu do pomocy, a drugą najczęściej stwierdzaną kategorią były naruszenia przepisów o zamówieniach publicznych;

20.  zauważa w odniesieniu do okresu programowania polityki spójności w latach 2007–2013, że liczba nieprawidłowości zgłaszanych jako nadużycia zmalała w 2014 r. o 5% w porównaniu do 2013 r. (306 zgłoszonych przypadków); jest poważnie zaniepokojony wzrostem o 115 mln EUR (76%) kwot dotkniętych nieprawidłowościami zgłaszanymi jako nadużycia w 2014 r. w porównaniu do 2013 r., co jest skutkiem głównie gwałtownego zwiększenia (660%) kwot w ramach Funduszu Spójności; zauważa, że 61 spośród 74 przypadków stwierdzonych nadużyć finansowych w dziedzinie polityki spójności w latach 2008–2014 (82%) zostało zgłoszonych przez trzy państwa członkowskie: Niemcy (42 przypadki), Polskę (11 przypadków) i Słowenię (8 przypadków); wyraża zaniepokojenie, że w 14 państwach członkowskich odnotowano zerowy wskaźnik stwierdzonych nadużyć w tym okresie, co może budzić wątpliwości co do skuteczności ich systemów kontroli;

21.  wyraża ponadto zaniepokojenie, gdyż w sektorze polityki spójności łączny okres od momentu wystąpienia nieprawidłowości i jej wykrycia do ostatecznego zgłoszenia Komisji wydłużył się do 3 lat i 4 miesięcy; przypomina, że po wykryciu nieprawidłowości wszczyna się dalsze procedury (nakazy odzyskania środków, dochodzenia OLAF itp.); wzywa Komisję do współpracy z państwami członkowskimi w celu poprawy skuteczności wykrywania i zgłaszania nieprawidłowości;

22.  z zadowoleniem przyjmuje ogólny spadek liczby zgłoszonych nieprawidłowości w ramach pomocy przedakcesyjnej (IPA); wyraża ubolewanie z powodu tendencji do stałego wzrostu nieprawidłowości w ramach instrumentu pomocy przedakcesyjnej (IPA) od 2010 r., zarówno pod względem wielkości kwot, jak i liczby przypadków, podkreślając, że głównym czynnikiem przyczyniającym się do tego negatywnego rozwoju sytuacji jest Turcja, oraz wzywa Komisję do podjęcia wszelkich możliwych działań w celu poprawy sytuacji, przede wszystkim z uwagi na zbliżające się nawiązanie bliższej współpracy między UE a Turcją;

Zidentyfikowane problemy i wymagane działania

Lepsza sprawozdawczość

23.  zauważa z zaniepokojeniem, że pomimo licznych apeli Parlamentu o przyjęcie jednolitych zasad zgłaszania obowiązujących we wszystkich państwach członkowskich sytuacja pozostaje wysoce niezadowalająca i wciąż występują znaczne rozbieżności w liczbie zgłaszanych przez poszczególne państwa członkowskie nieprawidłowości związanych oraz niezwiązanych z nadużyciami finansowymi; uważa, że problem ten zniekształca rzeczywisty obraz sytuacji dotyczącej poziomu nadużyć oraz ochrony interesów finansowych UE; wzywa Komisję do podjęcia wzmożonych wysiłków w celu rozwiązania problemu stosowania przez państwa członkowskie rozbieżnych metod wykrywania nieprawidłowości i przypadków niespójnego interpretowania obowiązujących ram prawnych UE;

24.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do publikowania co dwa lata sprawozdań dotyczących zwalczania korupcji w UE i oczekuje na możliwość przeczytania kolejnego sprawozdania na początku 2016 r.; zwraca się do Komisji o dodanie rozdziału o wynikach działań instytucji UE w zakresie zwalczania korupcji wraz z dalszą analizą – na szczeblu instytucji UE – wdrażania poszczególnych strategii politycznych, w celu wskazania nieodłącznych czynników o kluczowym znaczeniu, obszarów podatnych na zagrożenia oraz czynników ryzyka sprzyjających korupcji;

25.  wzywa Komisję do harmonizacji ram sprawozdawczości w zakresie „podejrzewanych nadużyć” oraz do ustanowienia zasad sprawozdawczości dotyczących wszystkich czynności organów sądowych podejmowanych w państwach członkowskich w związku z potencjalnym nadużyciem zasobów UE, wymagających wskazania konkretnych czynności organów sądowych podjętych na podstawie zaleceń OLAF dla organów sądowych;

26.  wzywa Komisję do opracowania systemu rygorystycznych wskaźników i łatwych do stosowania jednolitych kryteriów opartych na wymogach określonych w programie sztokholmskim w celu oceny poziomu korupcji w państwach członkowskich i oceny ich polityki antykorupcyjnej; wyraża obawy co do wiarygodności i jakości danych pochodzących z państw członkowskich; wzywa zatem Komisję do ścisłej współpracy z państwami członkowskimi w celu zagwarantowania przekazywania kompleksowych, dokładnych i wiarygodnych danych, mając na uwadze cel, jakim jest pełne wdrożenie systemu jednolitej kontroli; zachęca Komisję do opracowania wskaźnika korupcji w celu sklasyfikowania państw członkowskich;

27.  wzywa Komisję, aby w ramach corocznej oceny wyników w zwalczaniu korupcji przekazywała państwom członkowskim precyzyjne wskazania ułatwiające stopniową i nieprzerwaną realizację zobowiązań przyjętych przez poszczególne państwa członkowskie w zakresie zwalczania korupcji;

28.  ponawia apel do Komisji, aby sprawnie promowała przepisy w sprawie minimalnego poziomu ochrony osób zgłaszających nieprawidłowości w UE; wzywa instytucje europejskie do zmiany regulaminu pracowniczego w taki sposób, by nie tylko formalnie zobowiązywał on urzędników do zgłaszania nieprawidłowości, lecz również ustanawiał odpowiedni system ochrony osób zgłaszających nieprawidłowości; wzywa instytucje europejskie, które jeszcze tego nie zrobiły, i inne organy do bezzwłocznego wdrożenia art. 22 lit. c) regulaminu pracowniczego; nalega, aby wszystkie instytucje unijne wprowadziły normy wewnętrzne w zakresie zgłaszania nadużyć przez pracowników i obowiązków pracowniczych, koncentrując się na ochronie osób zgłaszających nadużycia; uważa, że tymi normami należy objąć jednoznacznie osoby, które ujawniają nadużycia finansowe dotyczące umów międzynarodowych, w tym umów handlowych;

29.  podkreśla, jak ważne są dostęp do informacji oraz przejrzystość działalności lobbingowej, a także wydatkowanie środków finansowych UE na wspieranie niezależnych organizacji działających w tej dziedzinie;

30.  uważa, że można podnieść poziom przejrzystości dzięki utworzeniu śladu legislacyjnego dla działań lobbingowych w UE w celu przejścia od dobrowolnego do obowiązkowego rejestru UE dla wszelkiej działalności lobbingowej w każdej instytucji UE;

31.  apeluje do Komisji o utrzymanie rygorystycznej polityki wstrzymywania i zawieszania płatności, zgodnie z odnośną podstawą prawną; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja przyjęła nową decyzję w sprawie mechanizmu wczesnego ostrzegania; z niecierpliwością oczekuje ustanowienia kompleksowego systemu wczesnego wykrywania i wykluczenia, który zostanie zaproponowany przez Komisję; wzywa Komisję, aby lepiej informowała państwa członkowskie i władze lokalne o wdrażaniu swojej polityki, mając na uwadze, że proces ten nie powinien być podważany ze względów politycznych;

32.  wzywa zatem do przekrojowego zastosowania art. 325 TFUE we wszystkich obszarach polityki UE i do podejmowania działań w celu zapobiegania nadużyciom, a nie tylko reagowania na nie; wzywa do przestrzegania art. 325 TFUE, w szczególności ust. 5 dotyczącego sprawozdań rocznych, których przedstawienie jest obecnie opóźnione o rok; nawołuje w szczególności do uproszczenia sposobów korzystania z dotacji UE w ramach polityki spójności; wzywa do postępowania zgodnie z ustalonymi procedurami oraz do ratyfikacji umów zawartych między Unią a krajami i organizacjami trzecimi w dziedzinie zwalczania nadużyć na szczeblu regionalnym i międzynarodowym; wzywa do podjęcia działań następczych w odpowiedzi na zalecenia do planu działań zawarte w rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 23 października 2013 r. w sprawie przestępczości zorganizowanej, korupcji i prania pieniędzy: zalecenia dotyczące potrzebnych działań i inicjatyw(7), w szczególności zalecenie 130 (widoczność środków przyjętych przez państwa członkowskie w walce z nadużyciami i przestępczością zorganizowaną) oraz pkt 131 dotyczący ogólnego planu działania na lata 2014–2019 przeciwko przestępczości zorganizowanej, korupcji i praniu pieniędzy (pkt (i) – (xxii)); wzywa do przedstawienia wstępnych wyników stosowania dyrektywy w sprawie fałszowania pieniędzy; ponadto nawołuje do powszechniejszego informowania o narzędziach stosowanych przez OLAF do zwalczania korupcji, a także o koordynacji procedur odzyskiwania przez państwa członkowskie kwot pozyskanych w wyniku nadużycia;

33.  wzywa UE do ubiegania się o członkostwo w Grupie Państw Przeciwko Korupcji (GRECO) powołanej przez Radę Europy;

34.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w 2014 r. obowiązywało 48 umów obejmujących wzajemną pomoc administracyjną, angażujących 71 państw, a w odniesieniu do 49 innych państw toczyły się w tej sprawie negocjacje, co dotyczy też głównych partnerów handlowych, takich jak Stany Zjednoczone i Japonia, oraz domaga się, by Parlament był na bieżąco informowany o postępach w tych negocjacjach; podkreśla, że aby chronić interesy UE i skutecznie zwalczać oszustwa, należy przede wszystkim dopilnować, by prawodawstwo było rzeczywiście stosowane i by stosowne umowy międzynarodowe, obejmujące odpowiednie klauzule przewidujące kary za nadużycia finansowe i korupcję, były przestrzegane przez wszystkie strony; zachęca Komisję do dalszej współpracy z innymi państwami w dziedzinie środków służących zwalczaniu nadużyć finansowych oraz do przyjęcia nowych uzgodnień o współpracy administracyjnej; zwraca się do Komisji, aby w dalszym ciągu umieszczała przepisy przeciwdziałające nadużyciom finansowym i korupcji we wszystkich umowach międzynarodowych zawieranych przez UE, aby utorować drogę ściślejszej współpracy w zakresie zwalczania przestępczości zorganizowanej, handlu narkotykami i innych form nielegalnego i niedozwolonego handlu;

35.  z zadowoleniem przyjmuje kluczowe znaczenie pomocy makrofinansowej UE w inspirowaniu do reform u najbliższych partnerów handlowych UE; zwraca się do Komisji o dalsze informowanie Parlamentu Europejskiego i państw członkowskich o tych kwestiach, mając na celu zadbanie o to, by wszystkie środki były wydawane w pełnej zgodności z rozporządzeniem podstawowym oraz w sposób zgodny z regionalną spójnością i propagowaniem stabilności regionalnej, ograniczając tym samym ryzyko niewłaściwego wykorzystania pożyczek zwrotnych; zwraca się o długoterminową ocenę wpływu programów pomocy makrofinansowej na starania w zakresie zwalczania korupcji i nadużyć finansowych w krajach będących odbiorcami pomocy;

36.  ponownie apeluje do trybunałów obrachunkowych państw członkowskich o podanie do wiadomości publicznej krajowych deklaracji zawierających rozliczenie z wydatkowania funduszy UE;

37.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do stworzenia, na swoich szczeblach, powiązanych ze sobą baz danych gromadzących informacje na temat nieprawidłowości w obszarze polityki spójności, w tym nieprawidłowości, których źródłem są zamówienia publiczne, ponieważ tego rodzaju bazy danych mogą stanowić podstawę istotnych i kompleksowych analiz częstotliwości, wagi i przyczyn nieprawidłowości oraz kwot, na jakie opiewają nieprawidłowości o charakterze nadużyć; podkreśla konieczność zapewnienia przez państwa członkowskie terminowego przekazywania Komisji dokładnych i porównywalnych danych w odpowiedni sposób, bez niewspółmiernego zwiększania obciążeń administracyjnych;

Lepsza kontrola

38.  zwraca uwagę na złożony charakter nieprawidłowości; jest zdania, że Komisja i państwa członkowskie muszą podjąć zdecydowane działania przeciwdziałające nieprawidłowościom o charakterze nadużyć finansowych; uważa, że nieprawidłowości niezwiązane z nadużyciami finansowymi należy rozwiązywać za pomocą środków administracyjnych, w szczególności poprzez bardziej przejrzyste i prostsze wymogi, zwiększoną pomoc techniczną dla państw członkowskich ze strony Komisji oraz intensywniejsze wymiany dobrych praktyk i doświadczeń między państwami członkowskimi; jest zdania, że należy ujednolicić metodę obliczania błędów na poziomie UE i państw członkowskich;

39.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że za sprawą wspólnotowych środków kontroli ex ante i ex post wykrywa się więcej przypadków nieprawidłowości, w związku z czym uważa, że należy promować szersze stosowanie tych środków;

40.  wzywa właściwe organy państw członkowskich do sprawowania lepszej kontroli oraz wykorzystywania wszystkich dostępnych informacji w celu unikania błędów i nieprawidłowych płatności w związku z wykorzystaniem środków unijnych;

41.  zachęca Komisję do dalszego wzmacniania swojej roli nadzorczej poprzez audyt, kontrole, inspekcje, plany działań zaradczych i pisemne ostrzeżenia na wczesnym etapie; apeluje do państw członkowskich o zintensyfikowanie wysiłków i o wykorzystywanie własnego potencjału do wykrywania i naprawiania błędów, zanim wystąpią one do Komisji o zwrot środków; w związku z tym podkreśla szczególne znaczenie działań prewencyjnych w zapobieganiu wypłatom środków, gdyż w ten sposób wyeliminowana zostaje potrzeba podejmowania działań następczych w celu odzyskania sprzeniewierzonych funduszy;

42.  ponownie wzywa Komisję do opracowania systemu wymiany informacji pomiędzy właściwymi organami w celu przeprowadzania kontroli krzyżowej księgowań dotyczących transakcji pomiędzy co najmniej dwoma państwami członkowskimi, aby uniknąć transnarodowych nadużyć finansowych w obszarze funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, gwarantując tym samym stosowanie podejścia horyzontalnego do ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej;

43.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że służby Komisji opracowały i wdrożyły strategie zwalczania nadużyć finansowych w 2014 r.; apeluje do agencji UE, agencji wykonawczych i wspólnych przedsiębiorstw, aby uczyniły to samo; podkreśla rolę jednostek koordynujących zwalczanie nadużyć finansowych (AFCOS) w zwalczaniu nadużyć finansowych; wyraża zadowolenie z powodu przyjęcia krajowych strategii zwalczania nadużyć finansowych przez Bułgarię, Grecję, Chorwację, Maltę i Słowację oraz wzywa zainteresowane państwa członkowskie do jak najszybszego przedstawienia krajowych strategii zwalczania nadużyć finansowych; wzywa Komisję do dokładnego nadzorowania realizacji krajowych strategii zwalczania nadużyć finansowych;

44.  domaga się ponadto zacieśnienia współpracy między państwami członkowskimi i Komisją w zakresie sposobów zarządzania funduszami; zwraca się o zapewnienie kompleksowych szkoleń dla personelu organów uczestniczących w zarządzaniu funduszami, zwłaszcza jednostek koordynujących zwalczanie nadużyć finansowych (AFCOS), tak by organy te opracowały własne krajowe strategie zwalczania nadużyć finansowych;

45.  z zadowoleniem przyjmuje pozytywne wyniki pierwszego rocznego przeglądu programu Herkules III; wyraża zaniepokojenie tym, że budżet zarezerwowany na ten program może okazać się niewystarczający; zwraca się o udzielenie dodatkowych informacji opartych na wynikach, w szczególności na temat tego, jak 55 konferencji i sesji szkoleniowych przyczyniło się do poprawy skuteczności działań podejmowanych przez państwa członkowskie w celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i innego rodzaju nielegalnej działalności naruszającej interesy finansowe UE;

46.  powtarza, że zgodnie z art. 325 ust. 2 TFUE państwa członkowskie „podejmują takie same środki do zwalczania nadużyć finansowych naruszających interesy finansowe Unii, jakie podejmują do zwalczania nadużyć finansowych naruszających ich własne interesy finansowe”; jest zdania, że powyższe postanowienie nie jest przestrzegane w UE; jest zdania, że Komisja powinna opracować przekrojową politykę w zakresie walki z nadużyciami finansowymi i korupcją; podkreśla, że Komisja jest również odpowiedzialna za skuteczne wydatkowanie środków i wzywa w związku z tym Komisję do wprowadzenia wewnętrznych wymogów dotyczących wyników;

47.  uważa, że konieczne jest większe zaangażowanie społeczeństwa europejskiego w etap planowania i kontroli za pośrednictwem łatwo dostępnych środków przekazywania informacji, przede wszystkim w związku z finansowaniem dużych inwestycji infrastrukturalnych; wzywa Komisję do dokonania oceny idei budżetu partycypacyjnego w celu zaangażowania obywateli w monitorowanie wydatkowania funduszy unijnych oraz do udostępnienia elektronicznego punktu zgłaszania nadużyć finansowych;

48.  zwraca uwagę, że definicje, klasyfikacje, mechanizmy wykrywania i zgłaszania nieprawidłowości nadal się różnią miedzy poszczególnymi państwami członkowskimi, a także w obrębie samych państw, głównie ze względu na różne definicje nieprawidłowości; stoi na stanowisku, że konieczna jest dalsza harmonizacja, oraz z zadowoleniem przyjmuje w tym kontekście rozporządzenie delegowane Komisji z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie zgłaszania nieprawidłowości, które uzupełnia rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów; wzywa Komisję i państwa członkowskie do sformułowania spójnych strategii postępowania z nieprawidłowościami oraz zwalczania nadużyć finansowych w polityce spójności; zwraca uwagę na środki zapobiegawcze i naprawcze przyjęte przez Komisję w celu zapobiegania nieprawidłowościom o charakterze nadużyć finansowych, m.in. wstrzymanie 193 płatności w ramach polityki spójności;

49.  przypomina, że rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów wymaga, by organy zarządzające wprowadziły skuteczne i proporcjonalne środki zwalczania nadużyć finansowych, które powinny być osadzone w krajowych strategiach zapobiegania nadużyciom finansowym; wzywa Komisję do zintensyfikowania działań zapobiegawczych; z zadowoleniem przyjmuje w tym kontekście utworzenie systemu wczesnego wykrywania zagrożeń oraz apeluje w szczególności o wzmocnienie potencjału technicznego i administracyjnego instytucji zarządzających, aby zapewnić solidniejsze systemy kontroli, które będą w stanie ograniczyć ryzyko nadużyć finansowych i zwiększyć zdolność ich wykrywania, w tym w regionach słabiej rozwiniętych, bez wprowadzania nadmiernych obciążeń finansowych i administracyjnych; podkreśla, że działania zapobiegawcze powinny obejmować ciągłe szkolenia i wsparcie dla pracowników właściwych organów odpowiedzialnych za zarządzanie środkami finansowymi i ich kontrolowanie, a także wymianę informacji i najlepszych praktyk; przypomina o istotnej roli władz lokalnych i regionalnych oraz partnerów w zwalczaniu nadużyć finansowych, zapewnianiu przejrzystości i zapobieganiu konfliktom interesów;

50.  docenia decyzję Komisji o przeprowadzeniu śródokresowej oceny w 2018 r. w celu stwierdzenia, czy nowa struktura regulacyjna dla polityki spójności skuteczniej zapobiega nieprawidłowościom i ogranicza ryzyko wystąpienia nieprawidłowości, w tym nadużyć finansowych, oraz liczy na uzyskanie szczegółowych informacji na temat wpływu nowych przepisów na systemy zarządzania i kontroli, tak w kontekście ryzyka nieprawidłowości i nadużyć finansowych, jak i w kontekście ogólnej realizacji polityki;

51.  apeluje do Komisji oraz Trybunału Obrachunkowego o większą przejrzystość danych z kontroli, którą można uzyskać, udostępniając bardziej szczegółowe informacje dotyczące najlepiej i najgorzej radzących sobie państw członkowskich w każdym obszarze polityki oraz sektorze, aby umożliwić uprawnionym podmiotom określenie obszarów najpilniej wymagających pomocy oraz odpowiednie zaplanowanie działań;

Dyrektywa w sprawie ochrony interesów finansowych Unii i rozporządzenie w sprawie ustanowienia Prokuratury Europejskiej

52.  z zadowoleniem przyjmuje oświadczenie Komisji zawarte w treści jej rocznego sprawozdania w sprawie ochrony interesów finansowych UE, które przypomina, że zarówno dyrektywa w sprawie ochrony interesów finansowych, jak i rozporządzenie w sprawie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (rozporządzenie w sprawie Prokuratury Europejskiej) „przyczyniłyby się do uzupełnienia i wzmocnienia ram prawnych i doprowadziłyby do znacznego wzmocnienia zwalczania nadużyć finansowych”; ponownie staje na stanowisku, że istnieje pilna potrzeba przyjęcia w jak najkrótszym terminie dyrektywy w sprawie ochrony interesów finansowych, obejmującej swoim zakresem kwestie związane z VAT i zawierającej jasną definicję przestępstw przeciwko ochronie interesów finansowych, minimalne zasady wymierzania maksymalnych obowiązujących kar pozbawienia wolności oraz minimalne zasady dotyczące okresów przedawnienia; przypomina sprawę Taricco, w której Trybunał Sprawiedliwości zwrócił uwagę na to, że nadużycie związane z podatkiem VAT mieści się w zakresie definicji nadużyć finansowych naruszających interesy finansowe, zawartej w konwencji o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich z 1995 r.;

53.  podkreśla, że rozporządzenie w sprawie ustanowienia Prokuratury Europejskiej również powinno zostać szybko przyjęte, i nalega, by Rada wyjaśniła swoje powody opóźniania odnośnych negocjacji;

Zamówienia publiczne

54.  odnotowuje, że poziom nieprawidłowości wynikających z braku zgodności z przepisami o zamówieniach publicznych pozostaje wysoki; apeluje do państw członkowskich o szybką transpozycję do prawa krajowego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych(8), która nakłada obowiązek stosowania zamówień elektronicznych i wprowadza obowiązki w zakresie monitorowania i sprawozdawczości w celu ograniczenia nadużyć finansowych w zamówieniach publicznych i innych poważnych nieprawidłowości; wzywa Komisję do wprowadzenia obowiązku upubliczniania całej dokumentacji dotyczącej beneficjentów, a w szczególności podwykonawców;

55.  zwraca się do Komisji o ścisłe stosowanie środków dotyczących uznaniowości i wykluczenia w odniesieniu do zamówień publicznych, z właściwymi kontrolami przeszłości przeprowadzanymi w każdym przypadku, jak również o stosowanie kryterium wykluczenia w celu wyłączania przedsiębiorstw w razie konfliktu interesów, co ma kluczowe znaczenie dla ochrony wiarygodności instytucji;

56.  podkreśla, że istotnym źródłem błędów w okresie programowania 2007–2013 było naruszanie przepisów o zamówieniach publicznych, w tym unikanie postępowań o udzielenie zamówienia publicznego poprzez dzielenie przedmiotu zamówienia na mniejsze części w celu uniknięcia przekroczenia obowiązujących progów oraz stosowanie nieodpowiednich procedur; podkreśla, że nowe dyrektywy dotyczące zamówień publicznych muszą zostać wdrożone do kwietnia 2016 r.; zaznacza, że zmniejszenie liczby przypadków nieprawidłowości wymaga prawidłowego wdrażania odnośnych dyrektyw przez państwa członkowskie; wzywa zatem Komisję do opracowania wytycznych dotyczących prawidłowego wdrażania dyrektyw; wzywa Komisję do dokładnego nadzorowania realizacji tych dyrektyw; uważa, że uwarunkowania ex ante mają potencjał w zakresie poprawy systemu zamówień publicznych; podkreśla potrzebę stworzenia przejrzystych i przystępnych zasad;

57.  wyraża zaniepokojenie brakiem pełnej przejrzystości w odniesieniu do finansowania dużych projektów infrastrukturalnych; wzywa Komisję, aby rozważyła złożenie wniosku wprowadzającego obowiązek publikowania wszystkich sprawozdań finansowych i projektów dotyczących dużych prac publicznych, w tym dokumentacji dotyczącej podwykonawców;

58.  zwraca się do Komisji o upublicznienie całej dokumentacji dotyczącej projektu szybkiej kolei Lyon–Turyn oraz jego finansowania;

59.  wzywa Komisję do utworzenia bazy danych na temat nieprawidłowości, zdolnej do konstruktywnej i kompleksowej analizy częstotliwości występowania, zakresu i przyczyn błędów w zamówieniach publicznych; wzywa właściwe organy państw członkowskich do opracowania i analizy własnych baz danych dotyczących nieprawidłowości, obejmujących również nieprawidłowości odnotowane przy udzielaniu zamówień publicznych, oraz do współpracy z Komisją w celu dostarczania danych w takim terminie i w takiej formie, jakie ułatwią Komisji pracę;

60.  podaje w wątpliwość brak związku z nadużyciami rosnącej liczby poważnych błędów popełnianych w kontekście postępowań o udzielenie zamówień publicznych i zwraca się do Komisji o zachowanie szczególnej czujności w tej kwestii, nie tylko prowadząc dialog z państwami członkowskimi służący lepszemu stosowaniu istniejących oraz nowych dyrektyw o zamówieniach publicznych, lecz także przedkładając odpowiednie sprawy OLAF celem dalszego ich zbadania;

61.  przypomina, że w sytuacji nadzwyczajnej, takiej jak wykorzystanie funduszy w celu pomocy uchodźcom, często stosuje się odstępstwa od normalnej procedury udzielania zamówień publicznych, umożliwiając bezpośredni dostęp do funduszy; wyraża ubolewanie, że w takich przypadkach często stwierdza się nadużycia; wzywa Komisję do sprawowania skutecznego nadzoru nad stosowaniem tych odstępstw oraz nad powszechną praktyką podziału zamówień publicznych w taki sposób, aby nie doszło do przekroczenia progów finansowych, dzięki czemu można pominąć wymóg przeprowadzania standardowych postępowań przetargowych;

62.  zauważa, że w swoim sprawozdaniu specjalnym nr 10/2015 pt. „Należy zintensyfikować wysiłki zmierzające do rozwiązania problemów dotyczących zamówień publicznych w obszarze unijnej polityki spójności” Trybunał Obrachunkowy przeanalizował procedury związane z zamówieniami publicznymi; zwraca uwagę, że nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zamówień publicznych prowadzi do powstawania błędów, które mogą skutkować opóźnieniami w realizacji zamówień i koniecznością dokonania korekt finansowych; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zagwarantowania pełnego przestrzegania warunków wstępnych w kontekście zapewnienia skutecznego stosowania prawa zamówień publicznych przed końcem 2016 r.; wzywa państwa członkowskie do zapewnienia odpowiedniej i szybkiej transpozycji pakietu dyrektyw w sprawie zamówień publicznych z 2014 r.;

63.  apeluje do państw członkowskich i Komisji o pełne wykorzystanie możliwości, jakie stwarzają narzędzia informatyczne w zamówieniach publicznych, w tym narzędzia z zakresu elektronicznych zamówień publicznych, wymiany dobrych praktyk oraz prewencyjnej punktowej oceny ryzyka; pozytywnie ocenia opracowane przez Komisję internetowe narzędzie do ostrzegania przed nadużyciami finansowymi ARACHNE, którego celem jest wykrywanie najbardziej ryzykownych przedsięwzięć w oparciu o zestaw wskaźników ryzyka, oraz wzywa państwa członkowskie do korzystania z tego narzędzia;

Budżetowanie zadaniowe i podejście najkorzystniejsze ekonomicznie

64.  podkreśla, jak ważne jest dawanie przykładu, oraz ze szczególnym zadowoleniem przyjmuje międzyinstytucjonalne podejście do wdrażania budżetowania zadaniowego; wzywa Komisję do przyjęcia etapu planowania, wdrażania i kontroli w ramach wieloletnich ram finansowych zgodnie z zasadą budżetowania zadaniowego;

65.  zwraca uwagę na znaczenie dalszych i ciągłych środków pozwalających uniknąć nieprawidłowości związanych z nadużyciami finansowymi, ale również ponawia wezwanie do przyjęcia nowej metodologii skupionej raczej na wynikach, a nie na sformalizowanej ocenie programów, zgodnie z zasadą budżetu UE zorientowanego na wyniki; wzywa Komisję do nasilenia działań związanych ze stosowaniem wskaźników skuteczności i wydajności we wszystkich jej programach zamiast koncentrowania się wyłącznie na poziomach błędu; apeluje ponadto do Komisji, by nie posługiwała się jedynie trzema głównymi kategoriami – oszczędności, skuteczności i wydajności – i zwróciła również uwagę na nowy zestaw trzech pojęć (ekologię, równość i etykę);

66.  wzywa do obowiązkowego włączenia oceny ex ante wartości dodanej w wymiarze środowiskowym, gospodarczym i społecznym do procesu wyboru projektów unijnych przeznaczonych do finansowania wewnętrznego i zewnętrznego oraz do upubliczniania i powszechnego udostępniania wyników tej oceny i zastosowanych wskaźników;

67.  stwierdza, że wyniki w zakresie sprawozdawczości są nadal słabe oraz istnieje potrzeba regularnej oceny parametrów wejściowych (zasobów finansowych, ludzkich, materialnych, organizacyjnych lub regulacyjnych wymaganych do wdrożenia programu), efektów (produktów programu), wyników (bezpośrednich skutków programu) oraz wpływów (długofalowych zmian w społeczeństwie);

68.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie sieci krajowych punktów kontaktowych w państwach członkowskich oraz włączenie celów w zakresie zwalczania korupcji do procesu zarządzania gospodarczego europejskiego semestru;

69.  wzywa Komisję, aby niezwłocznie opublikowała swoją ocenę wszystkich umów z firmami tytoniowymi, aby sprawić, by ich walka z oszustwami i podrabianiem produktów, które wypływa na interesy finansowe UE, była skuteczna, a także aby ocenić zasadność przedłużania tego rodzaju umów.

70.  podkreśla rolę Trybunału Obrachunkowego, najwyższych organów kontroli, Komisji i organów zarządzających w kontrolowaniu prawidłowości i skuteczności wydatków publicznych; zachęca Trybunał Obrachunkowy i Komisję do dalszej poprawy współpracy z najwyższymi organami kontroli państw członkowskich w celu poszerzenia zakresu oraz zwiększenia odsetka kontrolowanych funduszy i projektów;

Przemyt tytoniu i towary podrabiane

71.  jest zaniepokojony wnioskiem Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich(9), z którego wynika, że z wyjątkiem DG ds. Zdrowia Komisja „nie wdrażała w pełni zasad i wytycznych ONZ dotyczących przejrzystości oraz lobbingu na rzecz tytoniu”; w związku z tym uważa, że wiarygodność i powaga Komisji zostały narażone na szwank;

72.  apeluje do wszystkich właściwych instytucji UE o wdrożenie art. 3 Ramowej konwencji WHO o ograniczeniu użycia tytoniu (FCTC) zgodnie z zaleceniami zawartymi w odnośnych wytycznych; wzywa Komisję do natychmiastowego opublikowania swojej oceny umów zawartych z firmami tytoniowymi oraz oceny wpływu dotyczącej wdrożenia Ramowej konwencji o ograniczeniu użycia tytoniu; wzywa Komisję do zapewnienia pełnej przejrzystości umów dotyczących tytoniu i ich ewentualnego przedłużenia i wzywa państwa członkowskie do regularnego składania sprawozdań z wydatków poniesionych z tytułu środków uzyskanych w ramach takich umów;

73.  z zadowoleniem przyjmuje wyniki licznych wspólnych operacji celnych obejmujących współpracę OLAF i państw członkowskich z różnymi służbami państw trzecich, których efektem było zajęcie m.in. 1,2 mln podrobionych towarów, w tym perfum, samochodowych części zamiennych, urządzeń elektronicznych i 130 mln papierosów; podkreśla, że przemyt wysoko opodatkowanych towarów przyczynia się do znacznej utraty dochodów w budżecie UE i państw członkowskich oraz że szacowana bezpośrednia utrata przychodów z należności celnych w wyniku przemytu samych papierosów wynosi ponad 10 mld EUR rocznie; przypomina, że handel towarami oznaczonymi podrobionymi znakami towarowymi przynosi szkody dochodom podatkowym UE i jej państw członkowskich, jak i europejskim przedsiębiorstwom;

74.  wyraża poważne zaniepokojenie rosnącą skalą przemytu, nielegalnego handlu oraz innych form nielegalnego i niedozwolonego obrotu, które nie tylko mają wpływ na pobieranie opłat celnych przez państwa członkowskie, a tym samym na budżet UE, ale są również silnie powiązane z międzynarodową przestępczością zorganizowaną, stanowią zagrożenie dla konsumentów, wywierają negatywny wpływ na funkcjonowanie jednolitego rynku oraz podważają równe reguły gry dla wszystkich konkurujących ze sobą przedsiębiorstw, zwłaszcza MŚP; wzywa zatem do lepszej koordynacji działań między OLAF, organami celnymi oraz organami nadzoru rynku nie tylko w celu zwalczania tych problemów, ale także ukrócenia handlu produktami naruszającymi prawa własności intelektualnej w UE;

75.  podkreśla, jak ważne jest rozróżnienie między legalnymi lekami generycznymi a nieuczciwym podrabianiem leków, aby uniknąć przerwania produkcji i legalnego handlu lekami generycznymi, oraz ponownie wzywa wszystkie państwa, które podpisały protokół ONZ w sprawie wyeliminowania nielegalnego obrotu wyrobami tytoniowymi, lecz go nie ratyfikowały, do zakończenia procesu ratyfikacji w możliwie najkrótszym terminie;

Dochodzenia i rola OLAF

76.  zwraca uwagę na rolę, jaką OLAF odgrywa w różnych wspólnych operacjach celnych, zapobiegając stratom w budżecie UE, i zwraca się do OLAF o podawanie w swoich rocznych sprawozdaniach szerszych informacji i konkretnych danych liczbowych dotyczących jego udziału w ochronie przychodów do budżetu UE;

77.  z zadowoleniem przyjmuje coroczne posiedzenia międzyinstytucjonalne między Radą, Komisją, Parlamentem i OLAF oraz jego Komitetem Nadzoru; nalega na prezydencję rotacyjną między trzema instytucjami europejskimi; wzywa Komisję, by wsparła inicjatywę Parlamentu, i apeluje do Rady o ponowne rozważenie jej negatywnego stanowiska w tej sprawie;

78.  ponawia swój apel o szybkie rozwiązanie nierozstrzygniętych kwestii między OLAF i jego Komitetem Nadzoru, jaki PE wydał w sprawie sprawozdania rocznego za rok 2013 dotyczącego ochrony interesów finansowych UE(10); ponownie stwierdza, że ani OLAF, ani jego Komitet Nadzoru nie mogą skutecznie wypełniać swoich obowiązków prawnych w warunkach obecnej ograniczonej współpracy; zauważa z zaniepokojeniem brak postępów i tym samym uważa obecną sytuację za niedopuszczalną; wzywa Komisję, by odegrała w pełni swoją rolę i aktywnie dążyła do wypracowania długoterminowego rozwiązania, które będzie można bez zwłoki wprowadzić w życie;

79.  jest zdania, że Komitet Nadzoru powinien – w imię spójności ze swoim mandatem – posiadać autonomiczny personel, odrębny od administracji OLAF, oraz korzystać z finansowej autonomii; wzywa OLAF do zapewnienia Komitetowi Nadzoru dostępu do dokumentów, które Komitet Nadzoru uzna za niezbędne do pełnienia swoich zadań zgodnie z przyznanym mandatem; wzywa Komisję do przedłożenia wniosku o stosowną zmianę rozporządzenia w sprawie OLAF;

80.  zwraca uwagę na istniejące rozbieżności między informacjami dotyczącymi nadużyć finansowych, które OLAF pozyskuje ze źródeł publicznych i prywatnych w państwach członkowskich (sprawozdanie OLAF za 2014 r.), a wysoce niejednolitymi zaleceniami dotyczącymi odzyskania środków finansowych skierowanymi do państw członkowskich; wzywa Komisję do wspierania inicjatyw mających na celu zwiększanie stopy odzysku w przypadkach nadużyć finansowych.

81.  wzywa Komisję do zapewnienia pełnej przejrzystości co do wszystkich wniosków prokuratorów krajowych o uchylenie immunitetu członkom personelu OLAF, w tym jego dyrektorowi generalnemu;

82.  z zadowoleniem przyjmuje udowodnioną skuteczność prowadzonych przez OLAF dochodzeń w sprawie pochodzenia dotyczących kwalifikowalności preferencyjnych środków taryfowych i wzywa państwa członkowskie do wzięcia pod uwagę tych ustaleń oraz podjęcia wszelkich niezbędnych i właściwych działań zgodnie z przepisami celnymi UE; apeluje, by Komisja – w celu zapobieżenia utracie środków z budżetu UE z powodu przywozu towarów niepodlegających preferencyjnemu traktowaniu taryfowemu na mocy preferencyjnych umów handlowych – nadal weryfikowała, czy państwa członkowskie zwiększają skuteczność swoich systemów zarządzania ryzykiem i strategii kontroli w oparciu o komunikaty dotyczące wzajemnej pomocy; zwraca się ponadto do Komisji o wywiązanie się z zobowiązania do przeprowadzenia ocen ex post preferencyjnych umów handlowych o istotnych skutkach gospodarczych, społecznych i środowiskowych, w tym systemu okresowej sprawozdawczości ze strony państw beneficjentów dotyczącej zarządzania przez nie preferencyjnym pochodzeniem i kontrolowania go;

83.  zauważa, że kompleksowe ściganie przestępczości, zwłaszcza oszustw, korupcji, prania pieniędzy, powiązanej z tym przestępczości zorganizowanej i innych nielegalnych działań mających wpływ na interesy finansowe UE, jest warunkiem sine qua non skutecznego funkcjonowania UE; zwraca uwagę, że konieczne jest zapewnienie systemowego monitorowania przestrzegania zaleceń OLAF-u; jest zdania, że monitorowanie następstw tych zaleceń wymaga uprawnień proceduralnych dla OLAF w prawodawstwach krajowych, w celu upewnienia się, że zaleceń tych przestrzega się i że są one uwzględniane przez władze krajowe;

84.  wzywa Komisję do wyjaśnienia podstawowych powodów, dla których państwa członkowskie nie podejmują dalszych działań w sprawie domniemanych przypadków nadużyć naruszających finansowe interesy UE, o których poinformował je OLAF;

o
o   o

85.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Komitetowi Nadzoru OLAF.

(1) Dz.U. L 84 z 20.3.2014, s. 6.
(2) Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1.
(3) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(4) Dz.U. C 51 E z 22.2.2013, s. 121.
(5) Dz.U. C 161 E z 31.5.2011, s. 62.
(6) Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1.
(7) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0444.
(8) Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 65.
(9) http://www.ombudsman.europa.eu/en/press/release.faces/en/61027/html.bookmark
(10) Teksty przyjęte z dnia 11 marca 2015 r., P8_TA(2015)0062.


Uwzględnianie aspektu płci w pracach Parlamentu Europejskiego
PDF 452kWORD 138k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 8 marca 2016 r. w sprawie uwzględniania aspektu płci w pracach Parlamentu Europejskiego (2015/2230(INI))
P8_TA(2016)0072A8-0034/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2 oraz art. 3 ust. 3 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i art. 8 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 23 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC),

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając Konwencję ONZ z 1979 r. w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW),

–  uwzględniając deklarację pekińską i pekińską platformę działania, przyjęte podczas Czwartej Światowej Konferencji w sprawie Kobiet w dniu 15 września 1995 r., oraz późniejsze dokumenty końcowe przyjęte na posiedzeniach specjalnych Organizacji Narodów Zjednoczonych Pekin +5 (2000 r.), Pekin +10 (2005 r.) i Pekin +15 (2010 r.), a także dokument końcowy z konferencji przeglądowej Pekin +20,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 26 maja 2015 r. w sprawie płci w kontekście rozwoju,

–  uwzględniając wspólny dokument roboczy z dnia 21 września 2015 r. pt. „Równość płci i wzmocnienie pozycji kobiet: jak odmienić los dziewcząt i kobiet w kontekście stosunków zewnętrznych UE w latach 2016–2020?” (SWD(2015)0182) oraz konkluzje Rady z dnia 26 października 2015 r. dotyczące planu działania w sprawie równości płci na lata 2016–2020,

–  uwzględniając art. 3 Konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, który określa „płeć” jako „społecznie skonstruowane role, zachowania, działania i cechy, które dane społeczeństwo uznaje za właściwe dla kobiet i mężczyzn”,

–  uwzględniając europejski pakt na rzecz równości płci (2011–2020), przyjęty przez Radę Europejską w marcu 2011 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 5 marca 2010 r. pt. „Zwiększone zaangażowanie na rzecz równości między kobietami i mężczyznami: Karta Kobiet” (COM(2010)0078),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 września 2010 r. pt. „Strategia na rzecz równości kobiet i mężczyzn 2010–2015” (COM(2010)0491),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji zatytułowany „Strategiczne zaangażowanie na rzecz równouprawnienia płci w latach 2016–2019” (SWD(2015)0278),

–  uwzględniając przygotowane przez Komisję sprawozdanie z badania pt. „Evaluation of the strengths and weaknesses of the strategy for equality between women and men 2010-2015” („Ocena mocnych i słabych stron strategii na rzecz równouprawnienia kobiet i mężczyzn 2010–2015”),

–  uwzględniając strategię Rady Europy na rzecz równości płci na lata 2014–2017,

–  uwzględniając badanie Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE) zatytułowane „Advancing women in political decision-making – Way forward” („Zwiększenie roli kobiet w podejmowaniu decyzji politycznych – dalsze działania”), opublikowane w 2015 r.,

–  uwzględniając konkluzje i zalecenia zawarte w opublikowanym w 2011 r. sprawozdaniu Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn zatytułowanym „Parlamenty wyczulone na kwestie równości płci: ogólny przegląd dobrych praktyk”,

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 10 lutego 2010 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – rok 2009(1), z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – rok 2010(2), z dnia 13 marca 2012 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – rok 2011(3), a także z dnia 10 marca 2015 r. w sprawie postępów w dążeniu do równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – 2013 r.(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 marca 2003 r. w sprawie uwzględniania aspektu płci w Parlamencie Europejskim(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie zintegrowanego podejścia do równouprawnienia kobiet i mężczyzn w ramach prac komisji(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 kwietnia 2009 r. w sprawie zintegrowanego podejścia do kwestii równouprawnienia kobiet i mężczyzn w ramach prac komisji i delegacji(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 maja 2009 r. w sprawie uwzględniania tematyki płci w stosunkach zewnętrznych UE oraz w procesie budowania pokoju i ugruntowywania tożsamości narodowej(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 marca 2012 r. w sprawie udziału kobiet w podejmowaniu decyzji politycznych – jakość i równość(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 czerwca 2015 r. w sprawie strategii UE na rzecz równości kobiet i mężczyzn w okresie po 2015 r.(10),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 3 lutego 2016 r. w sprawie nowej strategii na rzecz praw kobiet i równouprawnienia płci w Europie po roku 20151(11),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 lutego 1996 r. pt. „Uwzględnianie aspektu równych szans dla kobiet i mężczyzn we wszystkich obszarach polityki i działaniach Wspólnoty” (COM(1996)0067), w którym Komisja zobowiązała się do propagowania równości kobiet i mężczyzn we wszystkich swoich działaniach i obszarach polityki na wszystkich szczeblach, praktycznie ustanawiając tym samym zasadę uwzględniania aspektu płci,

–  uwzględniając badanie zatytułowane „Evaluation of the Strategy for Equality between women and men 2010-2015 as a contribution to achieve the goals of the Beijing Platform for Action” („Ocena strategii na rzecz równości kobiet i mężczyzn na lata 2010–2015 jako wkład w osiąganie celów pekińskiej platformy działania”), opublikowane w 2014 r. przez Departament Tematyczny C Parlamentu Europejskiego,

–  uwzględniając badanie zatytułowane „Gender Mainstreaming in Committees and Delegations of the European Parliament” („Uwzględnianie aspektu płci w pracach komisji i delegacji Parlamentu Europejskiego”), opublikowane w 2014 r. przez Departament Tematyczny C Parlamentu Europejskiego,

–  uwzględniając badanie zatytułowane „The EU Budget for Gender Equality” („Unijne środki budżetowe przeznaczone na równouprawnienie płci”), opublikowane w 2015 r. przez Departament Tematyczny D Parlamentu Europejskiego,

–  uwzględniając opracowanie tematyczne pt. „Guidance on the development of gender equality and the empowerment of women policies” („Wytyczne dotyczące opracowywania strategii politycznych w zakresie równości kobiet i mężczyzn oraz wzmocnienia pozycji kobiet”), opublikowane przez UN Women w maju 2014 r.,

–  uwzględniając opracowanie zatytułowane „Advances in EU Gender Equality: Missing the mark?” („Postępy UE w kwestii równouprawnienia płci: chybione cele?”), opublikowane w 2014 r. przez European Policy Institutes Network,

–  uwzględniając sprawozdanie roczne w sprawie zasobów kadrowych w 2014 r., opublikowane przez Dyrekcję Generalną ds. Personelu Parlamentu Europejskiego,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0034/2016),

A.  mając na uwadze, że art. 8 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) ustanawia uwzględnianie aspektu płci jako zasadę horyzontalną, a art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) ustanawia zasadę równości kobiet i mężczyzn jako jedną z wartości, na których opiera się Unia;

B.  mając na uwadze, że Karta praw podstawowych Unii Europejskiej zawiera szczegółowe postanowienia w sprawie horyzontalnej zasady równości kobiet i mężczyzn, natomiast art. 6 TUE uznaje, że Karta ma taką samą moc prawną jak Traktaty;

C.  mając na uwadze, że osiągnięcie równości płci ma zasadnicze znaczenie dla ochrony praw człowieka, funkcjonowania demokracji, poszanowania praworządności oraz wzrostu gospodarczego, włączenia społecznego i zrównoważonego rozwoju;

D.  mając na uwadze, że postępy w osiąganiu równości płci w UE ulegają stagnacji i w tym tempie nie zostaną osiągnięte zbyt szybko;

E.  mając na uwadze, że w dokumencie zatytułowanym „Strategiczne zaangażowanie na rzecz równości płci w latach 2016–2019” Komisja zobowiązała się do dalszych działań na rzecz uwzględniania aspektu płci, w tym przez przeprowadzanie ocen i monitorowanie; mając na uwadze, że Komisja obniżyła rangę dokumentu przedstawiającego jej strategiczne zaangażowanie na rzecz równości płci po 2015 r. do rangi dokumentu roboczego jej służb;

F.  mając na uwadze, że piątym celem zrównoważonego rozwoju jest osiągnięcie równości płci do 2030 r.;

G.  mając na uwadze, że uwzględnianie aspektu płci oznacza „włączenie perspektywy płci do każdego aspektu polityki UE – opracowywania, projektowania, wdrażania, monitorowania i oceny strategii politycznych, środków prawnych i programów finansowania – w celu osiągnięcia równości między kobietami i mężczyznami”(12);

H.  mając na uwadze, że uwzględnianie aspektu płci musi obejmować prawa, perspektywy i dobre samopoczucie osób LGBTIQ i osób o różnych tożsamościach płciowych;

I.  mając na uwadze, że uwzględnianie aspektu płci powinno stanowić proaktywne i reaktywne narzędzie służące osiągnięciu równości płci;

J.  mając na uwadze, że uwzględnianie aspektu płci samo w sobie nie stanowi celu politycznego, lecz kluczowy środek służący osiągnięciu równości płci, zawsze w połączeniu z innymi szczegółowymi działaniami i strategiami politycznymi mającymi na celu dokonanie postępów w zakresie równouprawnienia płci;

K.  mając na uwadze, że jedną z kompetencji komisji przedmiotowo właściwej jest przyczynienie się do wdrożenia i dalszego rozwoju uwzględniania aspektu płci we wszystkich obszarach polityki;

L.  mając na uwadze, że większość komisji parlamentarnych zasadniczo uznaje za ważne podejście uwzględniające aspekt płci (na przykład w ramach prac ustawodawczych, w oficjalnych stosunkach z Komisją Praw Kobiet i Równouprawnienia lub przy okazji opracowywania planów działań w obszarze równości płci), jednak są również komisje, które temu podejściu poświęcają niewiele uwagi lub wcale się nim nie interesują;

M.  mając na uwadze, że w poprzedniej kadencji Parlamentu komisja przedmiotowo właściwa opracowała praktykę prowadzenia ukierunkowanych prac nad sprawozdaniami innych komisji przez zgłaszanie „poprawek uwzględniających aspekt płci” (GMA); mając na uwadze, że według badania opublikowanego w 2014 r.(13) 85% takich poprawek zgłoszonych między lipcem 2011 r. a lutym 2013 r. zostało włączonych do sprawozdań końcowych przyjętych przez komisje przedmiotowo właściwe; mając na uwadze, że niezbędne są dalsze dane z okresu po lutym 2013 r., aby dokonać uaktualnienia oceny uwzględniania aspektu płci w Parlamencie;

N.  mając na uwadze, że w następstwie przyjęcia rezolucji w sprawie uwzględniania aspektu płci z 2003 r. każda z komisji parlamentarnych powołuje jednego członka odpowiedzialnego za uwzględnianie aspektu płci, co doprowadziło do powstania „sieci ds. uwzględniania aspektu płci”; mając na uwadze, że kolejne rezolucje w tej kwestii wzywały do stałego rozwijania tej sieci oraz do ustanowienia podobnej sieci w ramach delegacji międzyparlamentarnych; mając na uwadze, że sieć tę wspiera także sieć pracowników sekretariatów komisji;

O.  mając na uwadze, że członkowie tej sieci wypełnili kwestionariusz oceniający stan sytuacji w zakresie uwzględniania aspektu płci w obszarach polityki, którymi się zajmują;

P.  mając na uwadze, że wieloletnim ramom finansowym towarzyszy wspólne oświadczenie trzech instytucji, które uzgodniły, że „roczne procedury budżetowe zastosowane w przypadku wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 obejmą, w stosownych przypadkach, elementy uwzględniające aspekt płci, z uwzględnieniem sposobów, w jakie ogólne ramy finansowe Unii przyczyniają się do zwiększenia równości płci (i zapewniają uwzględnianie aspektu płci)”; mając na uwadze, że ponadto należy wzmocnić praktyczne zaangażowanie na rzecz dalszego uwzględniania problematyki płci i wzmocnienia pozycji kobiet, gdyż obecne strategie polityczne w tym zakresie zostały wdrożone na niewielką skalę, a zasoby budżetowe przeznaczone specjalnie na problematykę płci są niewystarczające;

Q.  mając na uwadze, że sporządzanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci nie było konsekwentnie stosowane przez żadną z instytucji UE;

R.  mając na uwadze, że Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE) powołano, aby przyczyniał się do propagowania równości płci i jej wzmacniania, w tym uwzględniania aspektu płci we wszystkich strategiach politycznych UE i wynikających z nich strategii krajowych; mając na uwadze, że EIGE opracował platformę na rzecz uwzględniania aspektu płci oraz glosariusz i tezaurus dotyczące równości płci w celu wspierania osób odpowiedzialnych za wyznaczanie kierunków polityki, pracowników instytucji unijnych i organów państwowych we włączaniu perspektywy płci do swojej pracy;

S.  mając na uwadze, że uwzględnianie aspektu płci obejmuje zarówno włączenie perspektywy płci do treści różnych strategii politycznych, jak i rozwiązanie problemu reprezentacji kobiet i mężczyzn, a także osób o wszelkich innych tożsamościach płciowych, w danych obszarach polityki; mając na uwadze, że oba wymiary należy brać pod uwagę na wszystkich etapach procesu podejmowana decyzji;

T.  mając na uwadze, że wszystkie unijne wewnętrzne i zewnętrzne strategie polityczne powinny być opracowane tak, aby przynosiły korzyści w jednakowy sposób zarówno chłopcom, jak i dziewczętom, zarówno mężczyznom, jak i kobietom, a także osobom o wszystkich innych tożsamościach płciowych;

U.  mając na uwadze, że skuteczne uwzględnianie aspektu płci jest wymieniane wśród głównych słabości oceny strategii Komisji w zakresie równouprawnienia płci w latach 2010–2015;

V.  mając na uwadze, że wrażliwość Parlamentu na kwestie płci odgrywa istotną rolę w eliminacji przypadków braku równowagi między płciami, wspieraniu wprowadzania równego udziału kobiet i mężczyzn w życiu gospodarczym, społecznym i politycznym oraz rozszerzaniu ram polityki równości płci;

W.  mając na uwadze, że szkolenia z uwzględniania aspektu płci dla posłów do PE i personelu Parlamentu, a zwłaszcza dla kadry kierowniczej, mają kluczowe znaczenie dla promowania perspektywy płci we wszystkich obszarach polityki i na wszystkich jej etapach;

X.  mając na uwadze, że środki przeznaczane na zapewnianie rzeczywistych postępów w uwzględnianiu aspektu płci w pracach Parlamentu nie są wystarczające;

Y.  mając na uwadze, że systematyczne i okresowe gromadzenie danych i statystyk segregowanych według kryterium płci w ocenach skutków polityki oraz w procesie podejmowania decyzji jest niezbędne do analizowania postępów w zakresie równouprawnienia płci; mając na uwadze, że w Parlamencie należy przeprowadzić badania jakościowe, aby ocenić rolę i wpływ narzędzi służących uwzględnianiu aspektu płci na skuteczność prowadzonej polityki, rezolucji i tekstów ustawodawczych;

Z.  mając na uwadze, że odsetek kobiet na kluczowych stanowiskach decyzyjnych na szczeblu politycznym i administracyjnym, w tym w ramach grup politycznych Parlamentu, wciąż pozostaje niski; mając na uwadze, że kobiety częściej sprawują funkcję przewodniczących w komisjach, które w mniejszym stopniu są związane z podziałem zasobów i podejmowaniem decyzji gospodarczych; mając na uwadze, że aby poprawić jakość podejmowanych decyzji, Parlament powinien zapewnić równy podział stanowisk decyzyjnych między płciami; mając na uwadze, że mężczyźni muszą być angażowani w promowanie równouprawnienia płci we wszystkich obszarach i na wszystkich szczeblach, a posłów mężczyzn należy koniecznie zachęcać do uwzględniania aspektu płci w pracy;

AA.  mając na uwadze, że Parlament posiada strukturę organizacyjną pozwalającą na promowanie uwzględniania aspektu płci w ramach jego działalności, a strukturę tę należy lepiej koordynować, wzmocnić i rozszerzyć, dzięki nowemu impulsowi politycznemu i administracyjnemu, aby osiągnąć wyższy poziom uwzględniania aspektu płci;

AB.  mając na uwadze, że potrzebna jest szersza współpraca międzyinstytucjonalna w sprawie uwzględniania aspektu płci między Parlamentem, Radą i Komisją, aby zapewnić wprowadzenie perspektywy płci na wszystkich etapach cyklu polityki, co ułatwiłoby własną działalność Parlamentu w zakresie uwzględniania aspektu płci;

AC.  mając na uwadze, że wkład podmiotów zewnętrznych, takich jak organizacje społeczeństwa obywatelskiego, oddolne grupy zajmujące się prawami kobiet i równouprawnieniem płci, instytucje międzynarodowe, środowiska akademickie i parlamenty narodowe, jest ważny, aby usprawnić procedury Parlamentu w zakresie uwzględniania aspektu płci i sprzyjać wzajemnym kontaktom, które pozwolą promować najlepsze praktyki;

AD.  mając na uwadze, że w rezolucji Parlamentu w sprawie uwzględniania aspektu płci przyjętej w 2007 r. zaapelowano o przeprowadzanie co dwa lata oceny uwzględniania aspektu płci w jego pracach;

Ogólna ocena istniejących ram instytucjonalnych

1.  jest zdania, że w celu włączenia perspektywy płci do procesu politycznego należy uwzględnić różne kwestie: treść polityki oraz reprezentację płci w administracji i procesach decyzyjnych; stwierdza także, że kluczowe znaczenie dla kontynuacji zwiększania równouprawnienia płci mają jasne dane dotyczące wpływu polityki;

2.  zauważa, że w strukturze organizacyjnej Parlamentu za opracowywanie i wdrażanie uwzględniania aspektu płci zarówno na szczeblu polityki, jak i życia zawodowego odpowiadają rozmaite organy:

   grupa wysokiego szczebla ds. równości płci i różnorodności, odpowiadająca za promocję pełnej równości kobiet i mężczyzn we wszystkich aspektach życia zawodowego w sekretariacie Parlamentu;
   komisja przedmiotowo właściwa w kwestiach konkretnych działań mających na celu włączenie perspektywy płci do prac pozostałych komisji i delegacji;
   sieć ds. uwzględniania aspektu płci;
   służby odpowiedzialne za pomyślne wdrożenie zrównoważonej reprezentacji płci na wszystkich stanowiskach w strukturze organizacyjnej;

3.  ubolewa, że działania tych różnych organów odpowiedzialnych za uwzględnianie aspektu płci nie są koordynowane przez Parlament ani inne instytucje ani nie są z nimi zintegrowane (brak mechanizmu współpracy międzyinstytucjonalnej w zakresie uwzględniania aspektu płci); zobowiązuje się do ustanowienia skutecznej współpracy międzyinstytucjonalnej między wszystkimi podmiotami działającymi w tych ramach instytucjonalnych w oparciu o konkretne mechanizmy, takie jak monitorowanie i informacje zwrotne o efektach prac;

4.  ponawia swoje zobowiązane do regularnego przyjmowania i wdrażania planu polityki w zakresie uwzględniania aspektu płci w Parlamencie, czego ogólnym celem ma być promowanie równości płci przez skuteczne włączenie perspektywy płci do strategii politycznych i działań, w tym do struktur decyzyjnych i administracji;

5.  apeluje o stałe rozwijanie sieci ds. uwzględniania aspektu płci z udziałem przedstawicieli nie tylko komisji, lecz także delegacji międzyparlamentarnych, oraz o ich pełne zaangażowanie w regularne monitorowanie sytuacji w zakresie uwzględniania aspektu płci w różnych obszarach polityki; zauważa potrzebę większego i czynnego uczestnictwa posłów do PE w tej sieci i apeluje o dodanie do niej posłów zastępców, aby zwiększyć liczbę osób w niej uczestniczących, tak jak ma to miejsce w komisjach i delegacjach;

6.  podkreśla, że zgodnie ze wspomnianym badaniem dotyczącym przedmiotowej kwestii z 2014 r. najskuteczniejszym narzędziem włączania perspektywy równości płci do procesu tworzenia polityki okazało się stosowanie procedur obejmujących współpracę z innymi komisjami; podkreśla, że inne komisje powinny wesprzeć prace na rzecz uwzględniania aspektu płci i wdrożyć je w swoich własnych działaniach;

7.  zachęca właściwe służby do dalszej pracy na rzecz opracowywania konkretnych środków promowania równowagi między życiem zawodowym a prywatnym; ubolewa, że większość urzędniczek PE wciąż zalicza się do grupy funkcyjnej asystentów (AST); apeluje o przeprowadzanie corocznych analiz sytuacji w zakresie równości płci w Parlamencie na podstawie danych segregowanych według kryterium płci, na wszystkich szczeblach wśród pracowników i organów politycznych, w tym wśród asystentów parlamentarnych, oraz o podawanie tych sprawozdań do publicznej wiadomości;

8.  wzywa do zajęcia się barierami strukturalnymi oraz do stworzenia sprzyjających warunków dla kobiet, aby mogły one zajmować stanowiska decyzyjne na wszystkich szczeblach, obejmujących środki na rzecz godzenia życia zawodowego, prywatnego oraz działania pozytywne, dzięki którym liczba osób niedostatecznie reprezentowanej płci może wzrosnąć na stanowiskach zdominowanych przez pracowników płci żeńskiej lub męskiej; apeluje do partii politycznych o wzięcie odpowiedzialności za promowanie kobiet, ponieważ w odniesieniu do rekrutacji, wyboru i mianowania kandydatów władza spoczywa w rękach tych partii politycznych;

9.  ubolewa, że cele dotyczące równowagi płci na stanowiskach kierowniczych średniego i wyższego szczebla przyjęte przez Prezydium w roku 2006 (sprawozdanie Sylvii-Yvonne Kaufmann) nie zostały osiągnięte ani w terminie wyznaczonym na rok 2009, ani do tej pory; zauważa, że cele te zostały następnie potwierdzone przez grupę wysokiego szczebla ds. równości płci i różnorodności w odniesieniu do kolejnych lat; apeluje o skuteczne, naprawcze i dalekosiężne działania, które pozwolą osiągnąć cele w zakresie równości płci w jak najkrótszym czasie;

10.  zauważa, że grupa wysokiego szczebla ds. równości płci i różnorodności odpowiada za przyjęcie planu działania na rzecz promocji równości płci i różnorodności w Parlamencie oraz za zapewnienie jego wdrożenia; apeluje do tej grupy wysokiego szczebla, aby – przy wsparciu właściwych służb – przedstawiła kompleksowy plan działania w zakresie równości płci wskazujący, jak zwiększyć reprezentację kobiet na stanowiskach kierowniczych średniego i wyższego szczebla do 40% do roku 2020; zachęca Dyrekcję Generalną ds. Personelu i grupy polityczne, aby rozważyły wystawianie zarówno kandydata, jak i kandydatki na stanowiska kierowników działu w razie wakatu;

11.  zaleca stałemu sprawozdawcy ds. uwzględniania aspektu płci, jak tylko to stanowisko zostanie utworzone, współpracę z grupą wysokiego szczebla na rzecz zagwarantowania, że cele w zakresie uwzględniania aspektu płci, jakie stoją przed sekretariatem Parlamentu i personelem, zostaną osiągnięte;

12.  zachęca wszystkie grupy polityczne, aby rozważyły wystawienie zarówno kandydata, jak i kandydatki na stanowisko przewodniczącego(-ej) komisji i grup;

13.  odnotowuje, że pożądana jest równa reprezentacja kobiet i mężczyzn w każdej komisji, w zakresie w jakim jest to możliwe; zwraca się do grup politycznych o zastanowienie się nad możliwością skoordynowanego nominowania w każdej komisji posłów niedostatecznie reprezentowanej płci; zwraca się do grup politycznych o nominowanie równej liczby posłów i posłanek na członków i zastępców członków Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, tak aby sprzyjać zaangażowaniu mężczyzn w politykę równości płci;

Narzędzia uwzględniania aspektu płci

14.  podkreśla, że praktyka zgłaszania poprawek uwzględniających aspekt płci okazała się bardziej skuteczna niż wydawanie opinii, ponieważ poprawki są zwięźlejsze, łatwiejsze w zgłaszaniu i odnoszą się do kluczowych, konkretnych i jasno określonych kwestii; ponawia swój apel do właściwej komisji o włączenie praktyki poprawek uwzględniających aspekt płci do Regulaminu, z uwzględnieniem szczególnej roli Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia w uwzględnianiu aspektu płci jako zasady horyzontalnej; wzywa do ściślejszej współpracy między komisjami oraz bardziej skutecznej koordynacji sieci ds. uwzględniania aspektu płci z odnośną komisją zarówno na szczeblu politycznym, jak i administracyjnym, aby uwzględniać w sprawozdaniach duże znaczenie aspektu płci; podkreśla ważną rolę członków sieci w każdej komisji w ułatwianiu skutecznego wkładu ze strony właściwej komisji za pomocą poprawek uwzględniających aspekt płci i opinii oraz wzywa do skutecznej koordynacji pomiędzy odpowiedzialnymi członkami Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz siecią członków w procedurze przyjmowania poprawek uwzględniających aspekt płci; ponownie podkreśla potrzebę bliskiej koordynacji pomiędzy właściwą komisją, a komisjami przedmiotowo właściwymi w zakresie poprawek uwzględniających aspekt płci i opinii, aby w sposób optymalny przygotować harmonogram i plan skutecznego wkładu w sprawozdanie komisji przedmiotowo właściwej;

15.  ubolewa, że pomimo ogłoszenia deklaracji międzyinstytucjonalnej w sprawie uwzględniania aspektu płci, która została załączona do wieloletnich ram finansowych, nie wprowadzono dotąd środków na rzecz sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci; podkreśla w związku z tym potrzebę dokładnego monitorowania wdrożenia zasad ujętych we wspólnym oświadczeniu, jeśli chodzi o procedury budżetowe, oraz apeluje o przyznanie komisji przedmiotowo właściwej formalnej roli w przeglądach wieloletnich ram finansowych;

16.  podkreśla, że sporządzanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci w formie planowania, programowania i sporządzania budżetu, który przyczynia się do umacniania równości płci i przestrzegania praw kobiet, to dla osób odpowiedzialnych za wyznaczanie kierunków polityki jedno z kluczowych narzędzi eliminacji różnic w traktowaniu kobiet i mężczyzn; ubolewa, że sporządzanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci ukazało, iż aspekt płci zdecydowanie nie jest uwzględniany w wystarczającym stopniu we wszystkich obszarach polityki, na każdym szczeblu i każdym etapie procesu tworzenia polityki; zauważa w tym kontekście, że szczególnie istotne jest budowanie wewnątrz instytucji zdolności w zakresie sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci w celu wzmocnienia roli kontrolnej Parlamentu w tych kwestiach; zauważa, że konsekwencje decyzji dotyczących wydatków i dochodów mają zupełnie odmienny wpływ na kobiety i mężczyzn i podkreśla, że posłowie odnośnych komisji powinni uwzględniać te różne skutki przy sporządzaniu budżetu; podkreśla, że sporządzanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci sprzyja odpowiedzialności i przejrzystości w odniesieniu do zaangażowania Parlamentu na rzecz równości płci;

17.  odnotowuje, że Komisja zobowiązała się do dalszego uwzględniania aspektu płci przez włączenie kwestii równości płci do ocen skutków i innych ocen zgodnie z zasadami lepszego stanowienia prawa i rozważa wydanie sprawozdania w sprawie uwzględniania aspektu płci w pracach Komisji w 2017 r.;

18.  potwierdza potrzebę przydziału wystarczających zasobów także na szczeblu Parlamentu służących opracowaniu ocen wpływu w aspekcie płci i analiz pod kątem płci; wzywa Komisję do przeprowadzania regularnych ocen wpływu w aspekcie płci każdego nowego aktu ustawodawczego lub projektu aktu na podstawie wzmocnionej oceny ich wpływu na prawa podstawowe, a także w celu zagwarantowania, by w UE przestrzegane były prawa kobiet; podkreśla, że takie analizy i stosowane metody gromadzenia danych powinny uwzględniać doświadczenia osób LGBTIQ; podkreśla, że należy zachęcać komisje do korzystania z wiedzy wewnętrznych i zewnętrznych ekspertów innych instytucji i organów sektora publicznego i prywatnego, zajmujących się wspieraniem uwzględniania aspektu płci;

19.  apeluje do EIGE o regularne przekazywanie każdej komisji informacji w celu zwracania uwagi na perspektywę płci we wszystkich obszarach opracowywania polityki oraz o udostępnianie danych i narzędzi, które opracowuje, takich jak platforma na rzecz uwzględniania aspektu płci, w ramach szerszych działań na rzecz budowania zdolności, adresowanych także do pracowników i asystentów parlamentarnych; wzywa Biuro Analiz do prowadzenia regularnych szczegółowych badań jakościowych i ilościowych na temat postępów w zakresie uwzględniania aspektu płci w Parlamencie oraz funkcjonowania struktury organizacyjnej zajmującej się tym zagadnieniem;

20.  ubolewa, że obecnie Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn nie dysponuje wystarczającymi zasobami, aby zrealizować wszystkie działania, jakie zostały mu powierzone, i w związku z tym podkreśla potrzebę dopilnowania, aby budżet EIGE został zmieniony i dostosowany do szerokiego mandatu instytutu;

21.  zauważa, że w odpowiedziach zawartych w kwestionariuszach na temat sytuacji w zakresie uwzględniania aspektu płci w komisjach parlamentarnych zwrócono uwagę na konkretne narzędzia jako skuteczne we włączaniu perspektywy płci do prac komisji, takie jak:

   dystrybucja kluczowych dokumentów i włączenie kwestii równości płci do zakresu zadań w ramach zlecanych badań;
   skupienie uwagi na stosowaniu specyficznej terminologii i definicji związanych z kwestiami równości płci;
   promowanie ocen ex ante i ex post projektów wniosków ustawodawczych i wniosków dotyczących przyszłych porozumień;
   działania szkoleniowe i zwiększające świadomość adresowane do posłów do PE, pracowników, doradców politycznych i asystentów;

zdecydowanie zaleca również dalszy rozwój i wdrożenie tych narzędzi w pracy Parlamentu;

22.  przypomina, że oceny uwzględniania aspektu płci i programy poświęcone temu zagadnieniu również wymagają realizacji skutecznych środków następczych w celu zajęcia się skutecznością każdego z działań i ewentualnymi problemami z tym związanymi; podkreśla, że w stosownych przypadkach istotna jest realizacja środków naprawczych oraz rozwój uwzględniania aspektu płci, jeżeli wdrożenie środków naprawczych nie przyniesie rezultatów;

23.  zaleca, by Dyrekcja Generalna ds. Komunikacji Społecznej uwzględniła silniejszą perspektywę płci w sprawozdaniach na temat kształtowania polityki przez Parlament;

24.  wyraża pełne poparcie dla opracowywania ukierunkowanych i regularnych szkoleń z uwzględniania aspektu płci, na które należy przeznaczyć odpowiednie zasoby i które trzeba dostosować do konkretnych potrzeb Parlamentu, przeznaczonych dla całego personelu pracującego w departamentach politycznych PE, wraz z bardziej intensywnym szkoleniem dla pracowników średniego i wyższego szczebla, szczególnie dla szefów działów; wzywa do zaoferowania szkolenia z uwzględniania aspektu płci posłom do PE, asystentom parlamentarnym i personelowi grup politycznych; apeluje, by wprowadzone zostały szkolenia z zakresu umiejętności przywódczych dla kobiet, a także by kobiety mogły sprawdzać się na stanowiskach kierowniczych; zaleca, by szkolenia obejmowały informacje o wielorakich i międzysektorowych formach dyskryminacji; podkreśla potrzebę dopilnowania, by wszystkie służby Parlamentu były świadome obowiązków związanych z uwzględnianiem aspektu płci, w tym służby odpowiedzialne za zasoby ludzkie, bezpieczeństwo i wyposażenie; sugeruje wprowadzenie określonych wytycznych dotyczących spraw kadrowych, które w skuteczny sposób wdrażać będą uwzględnianie aspektu płci, aby poprawić samopoczucie całego personelu, w tym osób LGBTIQ, w miejscu pracy;

Uwzględnianie aspektu płci w pracach komisji

25.  ponawia apel o wywiązywanie się ze zobowiązania do publikacji półrocznego sprawozdania z uwzględniania aspektu płci w pracach Parlamentu; ma świadomość roli, jaką odgrywa sieć ds. uwzględniania aspektu płci w ocenianiu sytuacji w tym zakresie w każdym obszarze polityki oraz zaleca, aby kwestionariusz stanowiący podstawę tego sprawozdania stał się metodą corocznego monitorowania;

26.  zauważa, że w swoich odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu członkowie tej sieci zasadniczo odpowiedzieli, że w konkretnych obszarach polityki, w których działają, potrzeby uwarunkowane płcią były brane pod uwagę w przypadku różnych czynności, takich jak sprawozdania, poprawki dotyczące równości płci, badania, wysłuchania, misje i wymiany poglądów;

27.  z zadowoleniem przyjmuje specjalne inicjatywy podjęte przez kilka komisji parlamentarnych w tym obszarze; ubolewa, że znaczna większość komisji ani nie przyjęła planu działania w zakresie równości płci w swoich pracach, ani nie podjęła dyskusji nad takim planem; podkreśla, jak ważne jest, by odnośne organy współpracowały z wszystkimi komisjami i delegacjami w celu wymiany najlepszych praktyk, w tym w ramach sieci ds. uwzględniania aspektu płci, a także by ustanowić jasne procedury, które powinny zostać włączone do Regulaminu Parlamentu, dotyczące przyjmowania planu działania w sprawie równości płci przez każdą komisję i delegację; zaleca, aby raz na dwa lata każda komisja odbyła wysłuchanie na temat uwzględniania aspektu płci w swoim obszarze polityki, tak aby zbiegło się to w czasie z przygotowaniem sprawozdania z uwzględniania aspektu płci;

28.  podkreśla potrzebę dogłębnej oceny funkcjonowania sieci ds. uwzględniania aspektu płci i identyfikacji sposobów na zapewnienie lepszego zaangażowania i szerzenia wiedzy wśród jej członków; zaleca, aby członkowie i zastępcy członków sieci ds. uwzględniania aspektu płci byli zaangażowani na rzecz równości płci, ale zaznacza, że niekoniecznie muszą oni być członkami Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, co pozwoli szerszej grupie posłów do PE włączyć się w prace nad uwzględnianiem aspektu płci; zaleca regularne kontakty i wymiany informacji między komisją przedmiotowo właściwą a tą siecią;

29.  zaleca, aby sieci ds. uwzględniania aspektu płci współprzewodniczyła komisja przedmiotowo właściwa wraz z innym członkiem tej sieci, którego należy powoływać na zasadzie rotacyjnej spośród członków różnych komisji, tak aby zasygnalizować, że uwzględnianie aspektu płci obejmuje wszystkie komisje;

30.  uważa, że należy powołać wewnętrzny organ kontroli w celu monitorowania i oceny ex post wdrażania narzędzi i działań; apeluje o sformułowanie konkretnych opisów stanowisk pracy dla członków personelu odpowiedzialnych za uwzględnianie aspektu płci w komisjach; wzywa właściwe organy do przeprowadzania co pół roku oceny postępów w zakresie uwzględniania aspektu płci w komisjach i delegacjach;

Współpraca międzyinstytucjonalna wspierająca uwzględnianie aspektu płci

31.  uważa, że silniejsza współpraca międzyinstytucjonalna poprawi równowagę płci w procesie kształtowania polityki UE; zauważa, że dotychczas nie ustanowiono współpracy strukturalnej na rzecz uwzględniania aspektu płci z innymi partnerami instytucjonalnymi, takimi jak Komisja, Rada i EIGE; apeluje do Komisji o zaproponowanie odpowiednich ram w celu ustanowienia międzyinstytucjonalnej współpracy w zakresie uwzględniania aspektu płci, a także zaangażowania innych zainteresowanych stron w tej dziedzinie;

32.  wzywa Komisję do podjęcia działań uwzględniających wyniki konsultacji społecznych oraz stanowiska Parlamentu i Rady poprzez niezwłoczne przyjęcie komunikatu w sprawie nowej strategii na rzecz równouprawnienia płci i praw kobiet po 2015 r., podejmującej kwestie równouprawnienia płci zgodnie z inicjatywami międzynarodowymi;

33.  zaleca, aby Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich co roku przekazywał grupie wysokiego szczebla ds. równości płci i różnorodności Parlamentu dane dotyczące skarg w sprawie niewłaściwego administrowania w kwestiach równości płci w Parlamencie, przy odpowiednim poszanowaniu decyzji Parlamentu Europejskiego w sprawie postanowień i ogólnych warunków wykonywania zadań przez Rzecznika Praw Obywatelskich;

34.  jest zdania, że wymiana najlepszych praktyk z innymi organizacjami wzmocni możliwości Parlamentu w zakresie budowania zdolności i skuteczności we wdrażaniu uwzględniania aspektu płci; apeluje o wprowadzenie na wszystkich szczeblach wymiany najlepszych praktyk z innymi instytucjami i organizacjami, takimi jak UN Women, Rada Europy, instytucje unijne i zainteresowane strony działające na rzecz promowania równości płci, np. organy ds. równości płci, partnerzy społeczni i organizacje pozarządowe; zachęca do udziału w konkretnych programach na rzecz budowania zdolności realizowanych przez inne organizacje międzynarodowe oraz do pozyskiwania ich wsparcia w celu opracowywania programów uwzględniania aspektu płci dostosowanych do konkretnych potrzeb;

35.  zwraca się do Dyrekcji Generalnej ds. Personelu o wymianę najlepszych praktyk i pomocy technicznej w dziedzinie równouprawnienia płci i różnorodności, na przykład z Kongresem USA i krajowymi organami ds. równości, promowania niedostatecznie reprezentowanych mniejszości rasowych i etnicznych w procedurach rekrutacji na kontrakty krótkoterminowe i konkursach EPSO; apeluje o skupienie się na stażystach i opracowanie inicjatyw i programów poświęconych promowaniu młodzieżowych staży dla młodych osób, zwłaszcza kobiet, z niedostatecznie reprezentowanych grup mniejszości rasowych i etnicznych;

36.  podkreśla potrzebę otwartego i nieustannego dialogu z parlamentami narodowymi, aby zapoczątkować regularne wymiany poglądów, wymiany nowych mechanizmów i przedstawiania sprawozdań na temat ocen skutków polityki w celu promowania wspólnego podejścia i dalszego opracowywania najlepszych praktyk w zakresie uwzględniania aspektu płci; zaleca organizację regularnych posiedzeń międzyparlamentarnych poświęconych uwzględnianiu aspektu płci;

o
o   o

37.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i rządom państw członkowskich.

(1) Dz.U. C 341 E z 16.12.2010, s. 35.
(2) Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 65.
(3) Dz.U. C 251 E z 31.8.2013, s. 1.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0050.
(5) Dz.U. C 61 E z 10.3.2004, s. 384.
(6) Dz.U. C 244 E z 18.10.2007, s. 225.
(7) Dz.U. C 184 E z 8.7.2010, s. 18.
(8) Dz.U. C 212 E z 5.8.2010, s. 32.
(9) Dz.U. C 251 E z 31.8.2013, s. 11.
(10) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0218.
(11) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0042.
(12) SWD(2015)0278.
(13) „Gender Mainstreaming in Committees and Delegations of the European Parliament” („Uwzględnianie aspektu płci w pracach komisji i delegacji Parlamentu Europejskiego”), Departament Tematyczny C Parlamentu Europejskiego.


Sytuacja uchodźczyń i kobiet ubiegających się o azyl w UE
PDF 452kWORD 136k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 8 marca 2016 r. w sprawie sytuacji uchodźczyń i kobiet ubiegających się o azyl w UE (2015/2325(INI))
P8_TA(2016)0073A8-0024/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2 oraz art. 3 ust. 3 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając art. 8 oraz art. 78 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 23 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Konwencję z 1951 r. i Protokół z 1967 r. dotyczące statusu uchodźców,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając Konwencję ONZ z 1979 r. w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW) oraz zalecenie ogólne nr 32 Komitetu ds. Likwidacji Dyskryminacji Kobiet z dnia 14 listopada 2014 r. w sprawie aspektów statusu uchodźcy związanych z płcią, azylu, obywatelstwa i bezpaństwowości kobiet,

–  uwzględniając Konwencję Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencję stambulską),

–  uwzględniając deklarację pekińską i pekińską platformę działania, przyjęte podczas czwartej Światowej Konferencji w sprawie Kobiet w dniu 15 września 1995 r., oraz późniejsze dokumenty końcowe przyjęte na posiedzeniach specjalnych Organizacji Narodów Zjednoczonych Pekin +5, Pekin +10, Pekin +15 i Pekin +20,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 maja 2015 r. pt. „Europejski program w zakresie migracji” (COM(2015)0240),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 27 maja 2015 r. pt. „Unijny plan działania na rzecz zwalczania przemytu migrantów na lata 2015–2020” (COM(2015)0285),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 12 października 2015 r. w sprawie migracji, a szczególnie zawarte w nich zobowiązanie do działania na rzecz zagwarantowania praw człowieka kobietom i dziewczętom,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, zastępującą decyzję ramową Rady 2002/629/WSiSW,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiającą normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępującą decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej,

–  uwzględniając wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego unijny wspólny wykaz bezpiecznych krajów pochodzenia do celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej oraz zmieniającego dyrektywę 2013/32/UE (COM(2015)0452),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 862/2007 z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie statystyk Wspólnoty z zakresu migracji i ochrony międzynarodowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 26 października 2015 r. pt. „Plan działania w sprawie równości płci 2016–2020”,

–  uwzględniając wspólny dokument roboczy służb Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii Europejskiej do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa z dnia 25 marca 2015 r. pt. „Wdrażanie europejskiej polityki sąsiedztwa w 2014 r.” (SWD(2015)0076),

–  uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1325 i nr 1820 w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 2 grudnia 2015 r. dotyczącą sprawozdania specjalnego Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie dochodzenia z własnej inicjatywy OI/5/2012/BEH-MHZ dotyczącego Fronteksu(1),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0024/2016),

A.  mając na uwadze, że bezprecedensowa, stale rosnąca liczba mężczyzn, kobiet i dzieci ubiega się o ochronę międzynarodową w UE w wyniku obecnych konfliktów, niestabilności regionalnej oraz naruszeń praw człowieka, w tym przemocy uwarunkowanej płcią oraz stosowania gwałtu jako narzędzia wojny;

B.  mając na uwadze, że w całej Unii Europejskiej występuje wysoki poziom nierówności płci wśród osób ubiegających się o azyl; mając na uwadze, że kobiety stanowią średnio jedną trzecią osób, które ubiegają się o azyl; mając na uwadze, że od początku 2015 r. do końca listopada tegoż roku na wybrzeża Europy przybyło przez Morze Śródziemne około 900 000 osób, a 38% tej liczby stanowiły kobiety i dzieci; mając na uwadze, że według Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców (UNHCR) w styczniu 2016 r. kobiety i dzieci stanowiły 55% osób przybywających do Grecji w celu ubiegania się o azyl w UE; mając na uwadze, że już zbyt wiele osób, w tym wiele kobiet, straciło życie podczas tych „podróży nadziei”;

C.  mając na uwadze, że kobiety oraz osoby LGBTI poddawane są szczególnym formom prześladowań ze względu na płeć, co wciąż zbyt często nie jest uwzględniane w procedurach azylowych;

D.  mając na uwadze, że rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa nie osiągnęła swojego podstawowego celu, zakładającego ochronę kobiet i wyraźne zwiększenie ich udziału w procesach politycznych i decyzyjnych;

E.  mając na uwadze, że według UNHCR każdego roku o azyl w UE ubiega się około 20 000 kobiet i dziewcząt pochodzących z krajów, w których praktykowane jest okaleczanie żeńskich narządów płciowych; mając na uwadze, że znaczna liczba kobiet ubiega się o azyl z obawy przed okaleczeniem narządów płciowych;

F.  mając na uwadze, że według szacunków UNHCR 71% ubiegających się o azyl kobiet pochodzących z krajów, w których praktykuje się okaleczanie żeńskich narządów płciowych, doznało takiego okaleczenia; mając na uwadze, że Europejski Trybunał Praw Człowieka wydał orzeczenia wstrzymujące wydalenie dziewcząt zagrożonych okaleczeniem narządów płciowych z uwagi na ryzyko nieodwracalnej szkody dla ich zdrowia fizycznego i psychicznego;

G.  mając na uwadze, że kobiety i dziewczęta ubiegające się o azyl potrzebują szczególnej ochrony oraz kierują się innymi niż mężczyźni obawami, co wymaga, by wszelka polityka azylowa i procedury azylowe, w tym rozpatrywanie wniosków o udzielenie azylu, uwzględniały aspekt płci oraz zakładały indywidualne podejście; mając na uwadze, że wnioski o udzielenie azylu związane z przemocą powinny być rozpatrywane w sposób zapewniający kobietom ochronę przed wtórną wiktymizacją w toku procedury azylowej;

H.  mając na uwadze, że proces integracji oraz prawa kobiet i dziewcząt są osłabione, kiedy ich status prawny jest uzależniony od małżonka;

I.  mając na uwadze, że odnośne akty ustanawiające wspólny europejski system azylowy muszą zostać przetransponowane i wdrożone zgodnie z Konwencją genewską dotyczącą statusu uchodźców i innymi właściwymi instrumentami;

J.  mając na uwadze, że traktowanie kobiet i dziewcząt ubiegających się o azyl ogromnie różni się w poszczególnych państwach członkowskich i że nadal występują bardzo poważne braki;

K.  mając na uwadze, że uchodźczynie i kobiety ubiegające się o azyl są często obiektem dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie i są bardziej narażone na przemoc seksualną i uwarunkowaną płcią w krajach pochodzenia, w krajach tranzytu i w krajach docelowych; mając na uwadze, że szczególnie narażone są kobiety i dziewczęta pozbawione opieki, kobiety będące głowami rodzin, kobiety ciężarne, osoby niepełnosprawne i osoby w podeszłym wieku;

L.  mając na uwadze, że uchodźczynie muszą nie tylko walczyć z zagrożeniami dla ich bezpieczeństwa osobistego (długa i niebezpieczna wędrówka na uchodźstwo, nękanie, obojętność ze strony urzędów, częste nadużycia seksualne i przemoc, nawet po osiągnięciu pozornie bezpiecznego miejsca, wraz z wynikającym z tego piętnem społecznym), lecz także zadbać o bezpieczeństwo fizyczne oraz dobrobyt i przetrwanie własnych rodzin;

M.  mając na uwadze, że wielu uchodźców przybyłych do Europy żyje w prowizorycznych warunkach w obozach bądź na ulicach, a kobiety i dziewczęta stanowią grupę wymagającą szczególnej troski;

N.  mając na uwadze, że sieci kryminalne wykorzystują brak bezpiecznej drogi do UE dla osób ubiegających się o azyl i uchodźców, niestabilność regionalną i konflikty regionalne oraz trudną sytuację kobiet i dziewcząt próbujących ucieczki, aby wyzyskiwać je poprzez handel ludźmi i eksploatację seksualną;

O.  mając na uwadze, że kobiety będące ofiarami przemocy i handlu ludźmi są bardziej narażone na choroby przenoszone drogą płciową;

P.  mając na uwadze, że Biuro UNHCR poinformowało o przypadkach przemocy i nadużyć, w tym przemocy seksualnej, wobec kobiet i dzieci na uchodźstwie podczas podróży, a także w przeludnionych ośrodkach recepcyjnych w UE;

Q.  mając na uwadze, że kobiety i dziewczęta ubiegające się o status uchodźcy w UE często uciekają przed reżimami dopuszczającymi się ucisku wobec kobiet, nieuznającymi równości kobiet i mężczyzn, tolerującymi przemoc wobec kobiet, nadużycia oraz małżeństwa zawierane okresie małoletniości, małżeństwa przedwczesne i małżeństwa wymuszone;

R.  mając na uwadze, że bardzo często ośrodki recepcyjne nie dysponują odpowiednimi pomieszczeniami, w których matki mogłyby zajmować się i opiekować swoimi dziećmi; mając ponadto na uwadze, że struktury pomocy prawnej nie zapewniają odpowiedniej pomocy w pozyskiwaniu informacji i poszukiwaniu członków rodzin;

S.  mając na uwadze, że w ośrodkach recepcyjnych i ośrodkach tranzytowych na obszarze Unii Europejskiej nie zapewnia się najbardziej podstawowych warunków sprzyjających zapobieganiu przemocy uwarunkowanej płcią, takich jak osobne łazienki, prysznice czy pomieszczenia sypialne dla kobiet;

T.  mając na uwadze, że dziewczęta uciekające przed konfliktami i prześladowaniem w większym stopniu zagrożone są zawarciem przedwczesnego, wymuszonego małżeństwa w okresie małoletniości, a także narażone są na gwałt, nadużycia seksualne i fizyczne oraz prostytucję;

U.  mając na uwadze, że odseparowanie od rodzin, w tym na skutek umieszczenia w ośrodku detencyjnym, naraża kobiety i dzieci na zwiększone ryzyko;

V.  mając na uwadze, że choć prawo do łączenia rodzin stanowi podstawowe prawo człowieka, to możliwość skorzystania z niego jest systematycznie opóźniana, a nawet naruszana oraz że kobiety i dzieci są pierwszymi ofiarami odmowy lub opóźniania skorzystania z tego prawa;

W.  mając na uwadze, że kobiety są często zmuszone akceptować pracę nierejestrowaną i w poniżających warunkach, aby móc pozostać w państwie, do którego przybyły;

X.  mając na uwadze, że w pekińskiej platformie działania zwrócono uwagę na potrzebę zwiększenia udziału kobiet w rozwiązywaniu konfliktów na szczeblach decyzyjnych, a także na potrzebę właściwego włączenia uchodźczyń, kobiet przesiedlonych i migrantek w podejmowanie decyzji ich dotyczących;

Y.  mając na uwadze, że jednym z celów zrównoważonego rozwoju (cel numer 5) jest osiągnięcie równości płci i wzmocnienie pozycji kobiet i dziewcząt do roku 2030;

1.  uważa, że aby poprawić bezpieczeństwo i ochronę kobiet i dziewcząt na uchodźstwie, należy udostępnić osobom uciekającym przed konfliktami i prześladowaniem bezpieczne i legalne drogi do UE oraz że należy brać pod uwagę aspekt płci; w szczególności podkreśla, że w unijnych programach przesiedleń powinno uczestniczyć więcej państw członkowskich; uważa, że prawodawstwo i polityka dotyczące nieuregulowanej migracji nie powinny uniemożliwiać dostępu do procedur azylowych w UE; podkreśla, że prawo do azylu jest zapisane w art. 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

2.  podkreśla pilną potrzebę natychmiastowego stworzenia bezpiecznych i legalnych dróg uzyskiwania azylu, aby przeciwdziałać sieciom przemytniczym oraz umożliwić w większym stopniu kobietom, dzieciom, osobom starszym i osobom niepełnosprawnym poszukiwanie schronienia bez narażania życia; wyraża głębokie zaniepokojenie przypadkami śmierci, zawróceń i rażących naruszeń praw człowieka na zewnętrznych granicach UE; uważa, że odpowiedzialność oraz koszty i korzyści powinny być dzielone pomiędzy wszystkie 28 państw członkowskich, a nie tylko pomiędzy państwa pierwszego wjazdu na terytorium UE; ubolewa z powodu braku solidarności między państwami członkowskimi;

3.  podkreśla znaczenie indywidualnej rejestracji uchodźczyń i otrzymywania przez nie odpowiednich dokumentów zapewniających im bezpieczeństwo osobiste, swobodę przemieszczania się i dostęp do usług pierwszej potrzeby zgodnie z wymaganiami UNHCR;

4.  podkreśla, że komitety koordynacyjne i wszelkie inne formy reprezentacji uchodźców, zarówno na obszarach miejskich, jak i wiejskich oraz w obozach, a nawet na obszarach powrotu, powinny spełniać wymogi parytetu płci, aby zapewnić poszanowanie praw i potrzeb uchodźczyń i kobiet ubiegających się o azyl;

5.  ponawia apel do Unii Europejskiej i jej państw członkowskich o podpisanie i ratyfikowanie Konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet (konwencji stambulskiej);

6.  wzywa wszystkie państwa członkowskie do zagwarantowania – we współpracy z UE – specjalistycznego, dostępnego na każdym etapie procedury azylowej doradztwa oraz opieki psychologicznej i socjalnej dla kobiet, które doznały przemocy uwarunkowanej płcią, przy czym w działanie to bezpośrednio zaangażowane powinny być wykwalifikowane kobiety będące specjalistkami w tej dziedzinie;

7.  wyraża głębokie zaniepokojenie doniesieniami o tym, że kobiety i dzieci podejmują stosunki seksualne, aby przeżyć, płacąc w ten sposób przemytnikom za umożliwienie kontynuacji podróży do UE w celu złożenia wniosku o azyl; ponownie podkreśla, że bezpieczne i legalne drogi do Europy stanowią klucz do skutecznego zapobiegania takim sytuacjom;

8.  apeluje do UE o uwzględnienie aspektu płci podczas tworzenia mechanizmu składania skarg w ramach urzędu Fronteksu ds. praw podstawowych, w celu zajęcia się naruszeniami praw człowieka popełnianymi przez Frontex, państwa członkowskie i urzędników państw trzecich w toku współpracy z Fronteksem, zgodnie z apelem zawartym w rezolucji Parlamentu z dnia 2 grudnia 2015 r. dotyczącej sprawozdania specjalnego Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie dochodzenia z własnej inicjatywy OI/5/2012/BEH-MHZ dotyczącego Fronteksu;

9.  wzywa do podjęcia środków mających na celu zapewnienie pełnej integracji uchodźczyń i kobiet ubiegających się o azyl poprzez ich ochronę przed jakąkolwiek formą wyzysku, nadużyć, przemocy i handlu ludźmi;

10.  podkreśla, że na etapie opracowywania, wdrażania i oceny wszelkich unijnych strategii politycznych i środków w zakresie migracji i azylu należy uwzględniać kwestie związane z płcią;

Związane z płcią aspekty nadawania statusu uchodźcy

11.  wzywa do przyjęcia nowego, kompleksowego zbioru ogólnounijnych wytycznych dotyczących płci w ramach szerszych reform polityki migracyjnej i azylowej, który będzie w pełni uwzględniał aspekt społeczny, kulturowy i polityczny prześladowań oraz obejmował środki dotyczące przyjmowania i integracji;

12.  podkreśla, że nawet w krajach uważanych za bezpieczne kobiety mogą doświadczać prześladowań uwarunkowanych płcią, a osoby LGBTI mogą być narażone na nadużycia, co uzasadniałoby wniosek o udzielenie ochrony; wzywa wszystkie państwa członkowskie, aby przyjęły procedury azylowe oraz postarały się opracować programy szkoleń uwzględniające potrzeby kobiet o wieloaspektowo marginalizowanej tożsamości, w tym kobiet LGBTI; wzywa wszystkie państwa członkowskie do zwalczania szkodliwych stereotypów dotyczących zachowania i cech kobiet LGBTI oraz do pełnego stosowania Karty praw podstawowych UE w odniesieniu do składanych przez nie wniosków o azyl; podkreśla potrzebę utworzenia ośrodków recepcyjnych uwzględniających potrzeby osób LGBTI we wszystkich państwach członkowskich; podkreśla, że przemoc wobec osób LGBTI jest zjawiskiem powszechnym w ośrodkach recepcyjnych;

13.  podkreśla, że formy przemocy i dyskryminacji na tle płci, w tym – lecz nie tylko – gwałt i przemoc seksualna, okaleczanie żeńskich narządów płciowych, wymuszone małżeństwa, przemoc domowa, tzw. zbrodnie honorowe oraz dyskryminacja ze względu na płeć sankcjonowana przez państwo stanowią przejawy prześladowania i że powinno to zostać ujęte w nowych wytycznych dotyczących aspektu płci;

14.  wzywa Komisję do zebrania dokładnych statystyk z zakresu migracji i ochrony międzynarodowej z myślą o dodaniu większej liczby kategorii danych prezentowanych w rozbiciu na płeć, szczególnie w odniesieniu do etapów procedury azylowej po podjęciu decyzji wstępnej;

15.  apeluje do Komisji, aby opracowała wskazówki interpretacyjne w sprawie okaleczania żeńskich narządów płciowych, w pełni uwzględniające wytyczne UNHCR w sprawie prześladowania uwarunkowanego płcią oraz notę UNHCR zawierającą wytyczne w sprawie okaleczania żeńskich narządów płciowych, w których to dokumentach jasno przedstawiono obowiązki państw członkowskich, kładąc szczególny nacisk na identyfikację osób ubiegających się o azyl wymagających szczególnej troski oraz komunikację z nimi; podkreśla, że osoby, które doznały okaleczenia żeńskich narządów płciowych, mogą mieć trudności w wyrażeniu swojej traumy z tym związanej; wzywa państwa członkowskie, aby przyjęły środki mające na celu zagwarantowanie, że wszelkie formy przemocy wobec kobiet, w tym okaleczanie żeńskich narządów płciowych, mogą zostać uznane za formę prześladowań, a zatem ich ofiary mogą korzystać z ochrony oferowanej przez Konwencję dotyczącą statusu uchodźców z 1951 r., zgodnie z art. 60 konwencji stambulskiej;

16.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia zgodności procedur azylowych na granicach z wytycznymi UNHCR w zakresie ochrony międzynarodowej, w szczególności w odniesieniu do prześladowań uwarunkowanych płcią, a także z wytycznymi UNHCR dotyczącymi wniosków o status uchodźcy na podstawie orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej, w których to wytycznych jasno przedstawiono obowiązki państw członkowskich;

17.  zwraca się do Komisji, w związku z przedstawioną sytuacją, o dokonanie przeglądu pod kątem zwiększenia finansowania i zasięgu programów Dafne i Odyseusz oraz o ocenę możliwości dostosowania tych programów do aktualnej sytuacji w celu ochrony uchodźczyń;

18.  odnotowuje wniosek Komisji dotyczący ustanowienia wspólnego unijnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia; domaga się poczynienia wszelkich niezbędnych kroków w celu dopilnowania, aby podejście to było spójne z zasadą non-refoulement oraz aby prawa kobiet, dzieci i innych grup wymagających szczególnej troski nie były naruszane; wzywa do stosowania zróżnicowania ze względu na płeć; uważa, że jakikolwiek wykaz bezpiecznych krajów pochodzenia nie powinien skutkować mniej przychylnym traktowaniem proceduralnym kobiet, których wnioski o udzielenie azylu uzasadnione są obawami przed przemocą uwarunkowaną płcią bądź doświadczeniem takiej przemocy; podkreśla, że należy unikać pośpiesznych decyzji, nieuwzględniających w wystarczającym stopniu zagrożeń, w tym również zagrożenia śmiercią, na które narażone są kobiety będące ofiarami przemocy uwarunkowanej płcią w przypadku odrzucenia wniosku i przymusowego powrotu do swojego kraju;

19.  postuluje, aby przy ocenie wiarygodności we wszystkich państwach członkowskich stosować podejście bardziej obiektywne i wyczulone na kwestie związane z płcią, a także wprowadzić udoskonalone szkolenia dla osób podejmujących decyzje dotyczące oceny wiarygodności, które obejmują aspekt płci; podkreśla, że ocena wiarygodności nigdy nie może być w pełni trafna oraz nie powinna służyć za wyłączną podstawę do odmowy udzielenia azylu; zaleca, by podczas rozpatrywania wniosków o udzielenie azylu złożonych przez kobiety uwzględniać profile kulturowe, społeczne i psychologiczne, w tym pochodzenie kulturowe, wykształcenie, traumę, obawy, wstyd i/lub nierówności kulturowe między kobietami a mężczyznami;

20.  wzywa państwa członkowskie, aby podawały uzasadnienia pozytywnych decyzji w sprawie azylu w celu udostępnienia przydatnych danych dotyczących uwzględniania przemocy uwarunkowanej płcią, a także w celu zapewnienia przejrzystości co do tego, na jakiej podstawie określonej w konwencji udzielono azylu;

21.  wzywa państwa członkowskie do przekazywania kobietom informacji dotyczących procedury azylowej, uprawnień i szczególnych świadczeń przysługujących kobietom starającym się o azyl; podkreśla, że prawo kobiet do złożenia wniosku o udzielenie azylu niezależnie od małżonka jest kluczowe dla wzmocnienia pozycji kobiet oraz dla poszanowania zasady non-refoulement; wzywa państwa członkowskie, aby informowały wszystkie kobiety o przysługującym im prawie do złożenia niezależnego wniosku o azyl, umożliwiając im w ten sposób ubieganie się o status uchodźcy lub osoby ubiegającej się o azyl i zachowanie tego statusu niezależnie od sytuacji innych członków ich rodzin;

22.  wzywa państwa członkowskie do pełnego wdrożenia dyrektywy 2011/36/UE w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, a także dyrektywy 2012/29/UE ustanawiającej normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw;

23.  uważa, że należy podejmować niezwłoczne działania w zakresie pomocy humanitarnej za każdym razem, kiedy zachodzi podejrzenie wystąpienia przemocy uwarunkowanej płcią, zważywszy, że grupy wymagające szczególnej troski, takie jak kobiety i dzieci, są w znacznym stopniu narażone na formy przemocy fizycznej i psychicznej na szlakach nielegalnej migracji, gdzie łamane są wszelkiego rodzaju prawa;

24.  podkreśla, że kobiety i dziewczęta są szczególnie narażone na wykorzystywanie przez przemytników; dlatego wzywa państwa członkowskie do zwiększenia współpracy policyjnej i sądowej, w tym z Europolem, Fronteksem, Eurojustem i Europejskim Urzędem Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO), aby skutecznie zwalczać przemyt migrantów i handel ludźmi;

25.  podkreśla zasadnicze znaczenie zapewnienia opieki na dziećmi i osobami zależnymi na czas badań i przesłuchań w toku procedury azylowej w celu zagwarantowania równych możliwości złożenia wniosku o udzielenie azylu;

Potrzeby kobiet związane z procedurami azylowymi

26.  apeluje do państw członkowskich, aby należycie informowały kobiety ubiegające się o azyl o ich prawach, w szczególności o prawie do zażądania, by przesłuchania prowadziła kobieta i by tłumaczenie było zapewniane również przez kobietę, a także o prawie do indywidualnego przesłuchania bez udziału jakichkolwiek stron trzecich; apeluje do państw członkowskich, aby zapewniły kompleksowe i obowiązkowe szkolenia dla osób prowadzących przesłuchania i dla tłumaczy dotyczące przemocy seksualnej, traumy i pamięci; wzywa państwa członkowskie do zapewnienia poszanowania tych praw; apeluje do państw członkowskich o przestrzeganie art. 15 ust. 3 dyrektywy w sprawie procedur azylowych;

27.  z niepokojem zauważa, że wielu pracowników zajmujących się sprawami azylowymi w UE nie zna problemu okaleczania żeńskich narządów płciowych; wzywa państwa członkowskie do działań na szczeblu krajowym z udziałem organów azylowych w celu ustanowienia lepszych procedur zapewniających pomoc i wsparcie dla kobiet i dziewcząt, które doznały okaleczenia żeńskich narządów płciowych bądź są nim zagrożone;

28.  wzywa wszystkie państwa członkowskie do zapewnienia aktualnych i dostępnych informacji o procedurze azylowej oraz o prawach i uprawnieniach przysługujących kobietom ubiegającym się o azyl;

29.  apeluje do Komisji i państw członkowskich, aby zagwarantowały pełny dostęp do opieki w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz do praw seksualnych i reprodukcyjnych, w tym dostęp do bezpiecznej aborcji, oraz pilnie przeznaczyły dodatkowe środki na świadczenie opieki zdrowotnej;

30.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o zagwarantowanie kobietom ochrony i wsparcia podczas pobytu w obozach dla uchodźców, podczas kontroli granicznych oraz oczywiście po przybyciu na terytorium UE;

31.  wzywa wszystkie państwa członkowskie do ratyfikacji Konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencja stambulska) oraz do stosowania jej art. 59, wyraźnie stanowiącego, że strony podejmują konieczne środki mające na celu zawieszenie biegu postępowania w sprawie wydalenia lub przyznanie niezależnego zezwolenia na pobyt w przypadku ustania małżeństwa tym migrantkom, których miejsce pobytu jest zależne od miejsca pobytu małżonka;

32.  wzywa do udzielania kobietom ubiegającym się o azyl i migrantkom niezależnego od ich małżonków statusu prawnego, aby zapobiegać wykorzystywaniu, ograniczać trudną sytuację i osiągnąć większą równość;

33.  podkreśla, że migrujące kobiety i dziewczęta nieposiadające dokumentów powinny mieć zagwarantowany pełny dostęp do przysługujących im praw podstawowych oraz że należy tworzyć drogi legalnej migracji;

34.  podkreśla, że procedury łączenia rodzin powinny przewidywać indywidualne prawa dla kobiet i dziewcząt dołączających do swoich rodzin w UE, w celu uniezależnienia ich dostępu do opieki zdrowotnej, edukacji czy pracy od potencjalnie nacechowanego nadużyciami związku z męskim członkiem rodziny;

35.  stanowczo potępia stosowanie przemocy seksualnej wobec kobiet jako narzędzia wojny; jest zdania, że szczególną uwagę należy zwrócić na migrujące kobiety i dziewczęta, które doświadczyły nadużyć w czasie konfliktów, poprzez zapewnienie dostępu do pomocy medycznej i psychologicznej;

36.  z zadowoleniem przyjmuje opracowanie przez EASO nowego modułu szkoleniowego poświęconego tematyce płci, tożsamości płciowej i orientacji seksualnej; wzywa do pełnego uwzględnienia aspektu płci w działalności EASO oraz do sporządzania budżetu EASO z uwzględnieniem aspektu płci, za pośrednictwem punktów koordynacji i poprzez formalną łączność z Europejskim Instytutem ds. Równości Kobiet i Mężczyzn; apeluje o informacje o krajach pochodzenia, obejmujące informacje o sytuacji prawnej i faktycznej kobiet, w tym informacje o prześladowaniach bądź zagrożeniu prześladowaniami ze strony podmiotów nie­państwowych;

37.  zachęca wszystkie państwa członkowskie do pełnego stosowania rozporządzenia dublińskiego w celu zapewnienia rodzinom możliwości bycia razem oraz rozpatrywania ich wniosków azylowych przez te same organy;

Przyjmowanie i umieszczanie w ośrodkach detencyjnych

38.  wzywa do całkowitego zaprzestania umieszczania dzieci w ośrodkach detencyjnych na terenie UE oraz do umożliwienia rodzicom przebywania wraz z dziećmi w odpowiednich, dostosowanych do ich potrzeb placówkach w oczekiwaniu na decyzję w sprawie udzielenia azylu;

39.  podkreśla, że należy unikać umieszczania w ośrodkach detencyjnych osób ubiegających się o azyl, że należy stosować środek wyłącznie wówczas, gdy istnieje ku temu uzasadniona przyczyna i gdy ustalono, iż jest to konieczne i proporcjonalne w każdym indywidualnym przypadku, oraz że stosowanie tego środka wobec osób poniżej 18. roku życia w żadnym wypadku nie jest uzasadnione; uważa, że poszanowanie prawa do ubiegania się o azyl wiąże się ze stworzeniem otwartych i humanitarnych warunków przyjmowania dla ubiegających się o azyl, w tym z bezpiecznym i godnym traktowaniem z poszanowaniem praw człowieka; podkreśla potrzebę opracowania rozwiązań stanowiących alternatywę wobec umieszczania w ośrodkach detencyjnych, w tym podejść opartych na zaangażowaniu, spełniających potrzeby grup wymagających szczególnej troski;

40.  podkreśla, że wiele kobiet ubiegających się o azyl i uchodźczyń doświadczyło ekstremalnej przemocy i że pobyt w ośrodku detencyjnym może nasilić ich traumę; podkreśla, że umieszczanie osób ubiegających się o azyl w ośrodkach detencyjnych ze względów czysto administracyjnych stanowi naruszenie prawa do wolności zapisanego w art. 6 Karty praw podstawowych UE; wzywa, aby we wszystkich państwach członkowskich natychmiast zaprzestano umieszczania w ośrodkach detencyjnych dzieci, kobiet ciężarnych i karmiących piersią oraz osób będących ofiarami gwałtu, przemocy seksualnej i handlu ludźmi, a także wzywa do zapewnienia odpowiedniej pomocy psychologicznej;

41.  apeluje do wszystkich państw członkowskich o ograniczenie limitów czasu pobytu w ośrodku detencyjnym przed wydaleniem, tak by nie przekraczał on limitu określonego w dyrektywie w sprawie powrotów; uważa, że przedłużający się pobyt w ośrodku detencyjnym w nieproporcjonalnym stopniu szkodliwie wpływa na grupy wymagające szczególnej troski;

42.  apeluje o to, by przebywające w ośrodkach detencyjnych kobiety ubiegające się o azyl, które doznały nadużyć seksualnych, uzyskiwały odpowiednie porady i zalecenia medyczne, również w przypadkach, gdy następstwem jest ciąża, a także otrzymywały niezbędną opiekę w zakresie zdrowia fizycznego i psychicznego, wsparcie i pomoc prawną; żąda przyjęcia przez Komisję i państwa członkowskie natychmiastowych środków mających na celu zapewnienie bezpiecznych, humanitarnych i odpowiednich warunków przyjmowania, tranzytu i pobytu w ośrodkach detencyjnych, z oddzielnym zakwaterowaniem i pomieszczeniami sanitarnymi dla kobiet i rodzin; zauważa, że zapewnienie wszystkim kobietom i dziewczętom odpowiednich podstawowych artykułów higienicznych powinno być standardową praktyką w programach pomocowych;

43.  podkreśla, że bezpośredni i pośredni udział uchodźczyń w zarządzaniu procesami dystrybucji produktów żywnościowych i nieżywnościowych zapewni rozprowadzanie i kontrolowanie tych produktów bezpośrednio przez dorosłe kobiety będące członkiniami gospodarstw domowych, co zagwarantuje równomierną dystrybucję tych produktów;

44.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wyposażenia ośrodków recepcyjnych dla uchodźców i osób ubiegających się o azyl w pomieszczenia umożliwiające im zajmowanie się dziećmi i sprawowanie opieki nad nimi;

45.  wzywa państwa członkowskie do wdrożenia lub wzmocnienia mechanizmów kontroli przeludnionych ośrodków recepcyjnych w UE, w których niekoniecznie obowiązują minimalne standardy mające na celu ograniczanie przemocy uwarunkowanej płcią, aby nie dopuścić do tego, by prześladowania kobiet i dzieci były kontynuowane również w kraju, do którego przybyły;

46.  podkreśla, że w procedurach przyjmowania należy priorytetowo traktować potrzeby osób wymagających szczególnej troski, m.in. kobiet będących ofiarami przemocy i dziewcząt, a zwłaszcza dziewcząt bez opieki;

47.  zwraca uwagę na znaczenie zapewnienia w ośrodkach recepcyjnych odpowiedniej pomocy prawnej dla kobiet, aby udzielić im skutecznego wsparcia w zakresie pozyskiwania informacji i w zakresie poszukiwania członków rodzin;

48.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do ustanowienia środków mających na celu zapobieganie przymusowym małżeństwom, narzucanym kobietom i dziewczętom, które uzyskały status uchodźcy, przez mężczyzn mających nadzieję na zapewnienie sobie bezpiecznego sposobu migracji, którzy w innym wypadku nie mieliby do tego prawa;

49.  podkreśla, że pilnie potrzebne są niezależne dochodzenia w sprawie wszelkich domniemanych przypadków nadużyć – w tym nadużyć seksualnych i przemocy uwarunkowanej płcią – w miejscach, w których przetrzymywani są imigranci, lub na granicach, a także umożliwienie wstępu dziennikarzom i właściwym organizacjom społeczeństwa obywatelskiego;

50.  uważa, że w przypadkach umieszczania kobiet ubiegających się o azyl w ośrodkach detencyjnych nieodzowne są udogodnienia i środki umożliwiające zaspokojenie szczególnych potrzeb higienicznych kobiet, że należy dążyć do tego, by funkcje strażników i ochroniarzy pełniły kobiety oraz że należy zadbać o odpowiednie przeszkolenie całego personelu w zakresie potrzeb uwarunkowanych płcią oraz praw człowieka przysługujących kobietom;

51.  jest zdania, że przebywającym w ośrodkach detencyjnych kobietom ubiegającym się o azyl, które zgłaszają nadużycia, należy zapewnić natychmiastową ochronę, wsparcie i doradztwo, a ich skargi winny zostać rozpatrzone przez właściwe i niezależne organy, z pełnym poszanowaniem zasady poufności, również wówczas, gdy kobiety przebywają wraz z mężami/partnerami/innymi krewnymi; uważa, że środki ochrony powinny uwzględniać w szczególności ryzyko odwetu;

52.  wzywa Komisję, państwa członkowskie oraz władze lokalne do współpracy z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i praw człowieka w celu poprawy trudnego położenia uchodźców żyjących w prowizorycznych warunkach, zwłaszcza kobiet i dziewcząt wymagających szczególnej troski;

Włączenie społeczne i integracja społeczna

53.  wzywa państwa członkowskie do opracowania i wdrożenia specjalnych środków ułatwiających uczestnictwo w rynku pracy uchodźczyniom i kobietom ubiegającym się o azyl, takich jak kursy językowe, programy alfabetyzacji, programy kształcenia przez całe życie oraz szkolenia; wzywa Komisję, państwa członkowskie i władze lokalne do zagwarantowania dziewczętom na uchodźstwie dostępu do przewidzianej prawem edukacji szkolnej; podkreśla znaczenie edukacji nieformalnej i pozaformalnej oraz wymiany kulturalnej dla integracji oraz wzmacniania pozycji kobiet i dziewcząt; podkreśla znaczenie poszerzenia dostępu uchodźczyń do szkolnictwa wyższego; apeluje o solidne i przejrzyste procedury uznawania kwalifikacji uzyskanych za granicą;

54.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia dostępu do środków finansowych oraz innych zasobów organizacjom społeczeństwa obywatelskiego i organizacjom praw człowieka świadczącym pomoc, promujący włączenie społeczne i monitorującym sytuację uchodźców oraz osób ubiegających się o azyl w UE, w szczególności w zakresie usuwania barier i podatności na zagrożenia, które dotyczą kobiet i dziewcząt;

55.  zwraca się do państw członkowskich i Komisji o zagwarantowanie przywódczyniom, które padły ofiarą prześladowań w swoich krajach i są obecnie uchodźczyniami, możliwości bezpiecznego realizowania działań politycznych i społecznych na rzecz praw kobiet i równości płci na obszarze UE;

56.  podkreśla, że dostępność i wysoka jakość opieki nad dziećmi i innymi osobami zależnymi ma kluczowe znaczenie dla wzmocnienia gospodarczej i społecznej pozycji uchodźczyń;

57.  zachęca państwa członkowskie, aby oprócz Funduszu Azylu, Migracji i Integracji wykorzystywały fundusze strukturalne i inwestycyjne do wspierania integracji uchodźców na rynku pracy, ze szczególnym uwzględnieniem opieki nad dziećmi;

58.  apeluje o szybsze i skuteczniejsze procedury łączenia rodzin oraz gromadzenie segregowanych według kryterium płci danych dotyczących decyzji w sprawie łączenia rodzin; podkreśla znaczenie dostępu do pomocy prawnej w sprawach związanych z łączeniem rodzin;

59.  uważa, że wzajemne uznawanie pozytywnych decyzji azylowych stwarzałoby większe możliwości pod względem zatrudnienia, integracji i łączenia rodzin;

60.  podkreśla, że państwa przyjmujące powinny zagwarantować pełny dostęp do prawa do bezpłatnej edukacji publicznej wysokiej jakości, opieki zdrowotnej, ze szczególnym uwzględnieniem zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz związanych z nim praw, zatrudnienia odpowiadającego potrzebom i umiejętnościom uchodźczyń oraz mieszkań odpowiadających potrzebom kobiet i dziewcząt na uchodźstwie; podkreśla, że polityka socjalna stanowi klucz do integracji;

61.  wzywa do tworzenia kompleksowych i wyposażonych w odpowiednie zasoby programów ukierunkowanych na zaspokajanie krótko- i długoterminowych potrzeb zdrowotnych uchodźczyń, w tym doradztwa psychologiczno-społecznego oraz doradztwa dla osób, które przeżyły traumę;

62.  podkreśla ważną pozytywną rolę, którą mogą odegrać przedsiębiorstwa społeczne i alternatywne modele biznesowe, takie jak towarzystwa wzajemnej pomocy i spółdzielnie, we wzmacnianiu pozycji ekonomicznej uchodźczyń i ich integracji na rynku pracy, a także w sferze społecznej i kulturalnej;

63.  zachęca do wymiany między państwami członkowskimi najlepszych praktyk związanych z angażowaniem oddolnych organizacji wywodzących się ze społeczności lokalnych oraz z bezpośrednim udziałem samych uchodźców w przedstawianie decydentom politycznym punktu widzenia uchodźczyń i kobiet ubiegających się o azyl;

64.  uważa, że władze regionalne i lokalne odgrywają kluczową rolę w integracji uchodźczyń i kobiet ubiegających się o azyl, w szczególności w zakresie ich wprowadzania na rynek pracy; ponadto zachęca te władze do wspierania dialogu i dyskusji między uchodźczyniami a miejscowymi kobietami;

o
o   o

65.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i UNHCR.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0422.

Informacja prawna