Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 26 maja 2016 r. - BrukselaWersja ostateczna
Waluta wirtualna
 Uruchomienie środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek władz francuskich – EGF/2015/010 FR/MoryGlobal )
 Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek Grecji nr EGF/2015/011 GR/Supermarket Larissa)
 Wniosek o uchylenie immunitetu Gianluki Buonanno
 Środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Szwecji *
 Transatlantyckie przepływy danych
 Stworzenie nowego ładu dla odbiorców energii
 Ubóstwo: perspektywa płci
 Bariery pozataryfowe na jednolitym rynku
 Strategia jednolitego rynku

Waluta wirtualna
PDF 362kWORD 120k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie wirtualnych walut (2016/2007(INI))
P8_TA(2016)0228A8-0168/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając dokument Banku Rozrachunków Międzynarodowych w sprawie walut cyfrowych z listopada 2015 r.(1),

–  uwzględniając publikację Banku Anglii na temat ekonomiki walut cyfrowych (biuletyn z 3. kwartału 2014 r.)(2),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w sprawie wirtualnych walut z lipca 2014 r.(3),

–  uwzględniając analizę Europejskiego Banku Centralnego dotyczącą systemów walut wirtualnych z lutego 2015 r.(4),

–  uwzględniając plan działań Komisji na rzecz wzmocnienia walki z finansowaniem terroryzmu z dnia 2 lutego 2016 r.(5),

–  uwzględniając analizę Komisji dotyczącą rozmiaru luki w podatku VAT w UE z maja 2015 r.(6),

–  uwzględniając analizę Wspólnego Centrum Badawczego dotyczącą agendy cyfrowej w sprawie wirtualnych walut(7),

–  uwzględniając wytyczne Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (FAFT) z czerwca 2015 r. dotyczące podejścia do wirtualnych walut opartego na analizie ryzyka,

–  uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej w sprawie walki z finansowaniem terroryzmu z dnia 12 lutego 2016 r.(8),

–  uwzględniając wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie podatku VAT od wymiany wirtualnych walut (C-264/14)(9) oraz opinię rzecznika generalnego Julianne Kokott z dnia 16 lipca 2015 r.(10),

–  uwzględniając dokument konsultacyjny ESMA z lipca 2015 r. w sprawie inwestycji z wykorzystaniem walut wirtualnych lub technologii zdecentralizowanej księgi rachunkowej(11),

–  uwzględniając opracowaną przez Biuro Analiz Parlamentu Europejskiego notatkę informacyjną zatytułowaną „Bitcoin – rynek, ekonomika i regulacje”(12),

–  uwzględniając sprawozdanie Europolu z dnia 18 stycznia 2016 r. zatytułowane „Changes in modus operandi of Islamic State terrorist attacks” („Zmiany w sposobie prowadzenia ataków terrorystycznych przez Państwo Islamskie”(13),

–  uwzględniając opinię FATF w sprawie wirtualnych walut z czerwca 2014 r.(14),

–  uwzględniając analizę OECD zatytułowaną „The Bitcoin Question - currency versus trust-less transfer technology” („Dylemat bitcoina – waluta czy technologia transferu, której nie można zaufać?”)(15),

–  uwzględniając dokument roboczy służb MFW w sprawie wirtualnych walut ze stycznia 2016 r.(16),

–  uwzględniając sprawozdanie głównego doradcy naukowego rządu brytyjskiego zatytułowane „Distributed Ledger Technology: beyond block chain” („Technologia zdecentralizowanych ksiąg rachunkowych: nie tylko łańcuchy bloków”) z 2016 r.(17),

–  uwzględniając wysłuchanie w Komisji Gospodarczej i Monetarnej w sprawie wirtualnych walut, które odbyło się dnia 25 stycznia 2016 r.,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8–0168/2016),

A.  mając na uwadze, że nie ma jeszcze powszechnie stosowanej definicji wirtualnych walut, nazywane są one jednak czasem „cyfrową gotówką”, a Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) rozumie przez nie cyfrowe wyznaczniki wartości, które nie są emitowane przez bank centralny ani organ publiczny, nie są powiązane z walutą fiducjarną i są przyjmowane przez osoby fizyczne lub prawne jako środek płatniczy i mogą być przekazywane, przechowywane bądź sprzedawane drogą elektroniczną; mając na uwadze, że waluty wirtualne opierają się na technologii zdecentralizowanej księgi rachunkowej (ang. distributed ledger technology, DLT), która ułatwia wzajemną wymianę i stanowi technologiczną podstawę ponad 600 systemów wirtualnych walut(18), wśród których najpopularniejszym obecnie jest bitcoin; mając na uwadze, że wprowadzony w 2009 r. bitcoin nie osiągnął jeszcze pozycji waluty o znaczeniu systemowym, choć jego udział w rynku walut wirtualnych opartych na technologii DLT wynosi prawie 90%, a wartość rynkowa bitcoinów będących w obiegu wynosi około 5 mld EUR(19);

B.  mając na uwadze, że DLT obejmuje bazy danych o różnych poziomach zaufania i odporności, posiadających potencjał do przetwarzania ogromnych liczby transakcji w krótkim czasie oraz zdolności transformacyjne nie tylko w obszarze wirtualnych walut, ale także w obszarze szeroko pojętej technologii finansowej – jednym z oczywistych zastosowań mogą być rozliczenia i rozrachunek, a poza obszarem finansów – potwierdzanie tożsamości i własności;

C.  mając na uwadze, że inwestycje w DLT stanowią integralną część trwającego obecnie cyklu innowacji w technologii finansowej i jak dotąd wyniosły ogółem ponad 1 mld EUR, zarówno w postaci finansowania przez fundusze venture capital, jak i inwestycji ze strony przedsiębiorstw(20);

Szanse i zagrożenia związane z wirtualnymi walutami i DLT w kontekście szybko zmieniających się technologii dotyczących płatności

1.  podkreśla, że wirtualne waluty i DLT mają potencjał, aby pozytywnie przyczynić się do poprawy sytuacji obywateli i rozwoju gospodarczego, w tym w sektorze finansowym, poprzez:

   a) obniżenie kosztów transakcji i kosztów obsługi, jeżeli chodzi o płatności i transfery środków (zwłaszcza transgraniczne), nawet do poziomu znacznie poniżej 1% z obecnych 2%-4% (w przypadku tradycyjnych systemów płatności online(21)) i 7 % (średnia w przypadku transgranicznych przekazów pieniężnych(22)), a tym samym - szacując optymistycznie – potencjalne zmniejszenie globalnych całkowitych kosztów przekazów pieniężnych o nawet 20 mld EUR;
   b) mówiąc bardziej ogólnie – obniżenie kosztów dostępu do środków finansowych nawet w przypadku nieposiadania tradycyjnego konta bankowego, a tym samym potencjalne przyczynienie się do włączenia społecznego pod względem finansowym oraz do realizacji obecnie celu „5x5” grup G20 i G8(23);
   c) zwiększenie odporności i – w zależności od architektury systemu – szybkości systemów płatniczych i handlu towarami i usługami dzięki zdecentralizowanej z założenia strukturze DLT, która może w sposób wiarygodny funkcjonować nawet w przypadku, gdy pewne elementy jej sieci nie działają prawidłowo lub stały się ofiarą ataku hakerskiego;
   d) stworzenie systemów łączących w sobie łatwość użytkowania, niskie koszty transakcji i obsługi oraz wysoki stopień prywatności, jednak bez pełnej anonimowości, aby umożliwić do pewnego stopnia kontrolę transakcji w przypadku nieprawidłowości oraz zwiększyć ogólną przejrzystość dla uczestników rynku;
   e) wykorzystanie takich systemów do opracowania bezpiecznych systemów mikropłatności online, które przestrzegają prywatności obywateli i które mogłyby zastąpić niektóre z istniejących modeli biznesowych online, które znacząco zagrażają prywatności;
   f) potencjalne umożliwienie połączenia różnych rodzajów tradycyjnych i innowacyjnych mechanizmów płatności, od kart kredytowych po rozwiązania mobilne, w ramach jednego bezpiecznego i przyjaznego użytkownikowi rozwiązania, co mogłoby ułatwić rozwój niektórych obszarów handlu elektronicznego w Europie i pogłębić jednolity rynek;

2.  zwraca uwagę, że wirtualne waluty i systemy DLT wiążą się z zagrożeniami, którym należy odpowiednio zaradzić, aby zwiększyć ich wiarygodność, zwłaszcza w obecnych okolicznościach; do zagrożeń tych należą:

   a) brak elastycznych, a zarazem odpornych i wiarygodnych, struktur zarządzania lub definicji takich struktur, zwłaszcza w niektórych zastosowaniach DLT, takich jak bitcoin, co powoduje niepewność i problemy w zakresie ochrony konsumenta lub – mówiąc szerzej – użytkownika, szczególnie w przypadku trudności nieprzewidzianych przez pierwotnych twórców oprogramowania;
   b) duża nieprzewidywalność walut wirtualnych oraz ryzyko powstawania baniek spekulacyjnych, jak również brak tradycyjnych form nadzoru regulacyjnego, zabezpieczeń i ochrony, co stanowi problem szczególnie dla konsumentów;
   c) czasem ograniczone możliwości działania organów regulacyjnych w obszarze nowych technologii, co może utrudnić opracowanie na czas odpowiednich zabezpieczeń, gwarantujących należyte i pewne działanie rozwiązań DLT, kiedy staną się one tak popularne, że będą istotne z punktu widzenia systemowego, lub nawet wcześniej;
   d) niepewność prawna związana z nowymi zastosowaniami DLT;
   e) zużycie energii przy stosowaniu niektórych wirtualnych walut, które według sprawozdania głównego doradcy naukowego rządu brytyjskiego na temat DLT w przypadku bitcoina wynosi szacunkowo ponad 1GW, co wymagałoby inwestycji w badania nad bardziej wydajnymi formami mechanizmów weryfikacji transakcji i propagowania takich mechanizmów;
   f) brak dostatecznie przejrzystej i łatwo dostępnej dokumentacji technicznej dotyczącej funkcjonowania konkretnych wirtualnych walut i innych systemów DLT;
   g) potencjalne źródła niestabilności finansowej, które mogą być związane z produktami pochodnymi opartymi na niedostatecznie zrozumianych cechach walut wirtualnych;
   h) potencjalne ograniczenia skuteczności polityki pieniężnej w długim okresie w przypadku upowszechnienia prywatnych systemów walut wirtualnych jako substytutu oficjalnej waluty fiducjarnej;
   i) potencjalne wykorzystanie do transakcji na „czarnym rynku”, prania pieniędzy, finansowania terroryzmu(24), oszustw podatkowych, unikania opodatkowania oraz innej działalności przestępczej w związku z „pseudonimowością” oraz „kombinacją usług” oferowaną przez niektórych usługodawców, a także w związku ze zdecentralizowanym charakterem niektórych walut wirtualnych, przy czym należy pamiętać, że możliwość kontroli transakcji gotówkowych jest znacznie niższa;

3.  uważa, że przeciwdziałanie tym zagrożeniom wymagać będzie zwiększenia zdolności regulacyjnych, w tym fachowej wiedzy technicznej, oraz opracowania solidnych ram prawnych dotrzymujących kroku innowacjom, co umożliwi współmierną reakcję w odpowiednim czasie w momencie, kiedy pewne zastosowania DLT staną się istotne z punktu widzenia systemowego;

4.  zwraca jednocześnie uwagę, że przyjęcie uregulowań na bardzo wczesnym etapie może spowodować, że przepisy nie będą dostosowane do wciąż zmieniającej się sytuacji, i może wysłać opinii publicznej mylny sygnał odnośnie do zalet lub bezpieczeństwa walut wirtualnych;

Zastosowanie DLT w obszarach innych niż płatności

5.  zwraca uwagę, że możliwości DLT w zakresie przyspieszenia, decentralizacji, automatyzacji i standaryzacji procesów wykorzystujących potencjał danych przy niższych kosztach mogą doprowadzić do gruntownej zmiany sposobu transferu aktywów i prowadzenia ewidencji, co może mieć implikacje zarówno dla sektora prywatnego, jak i publicznego, przy czym dla tego drugiego w trzech aspektach: jako usługodawcy, organu nadzorczego i ustawodawcy;

6.  zwraca uwagę, że rozliczenia, rozrachunek i inne procesy zarządzania potransakcyjnego kosztują obecnie globalny sektor finansowy grubo ponad 50 mld EUR rocznie(25) oraz że jest to oraz procesy uzgodnienia rachunków bankowych to obszary, w których wykorzystanie DLT może stanowić przełom, jeżeli chodzi o wydajność, szybkość i odporność, ale zarazem spowodowałoby nowe wyzwania regulacyjne;

7.  podkreśla, że w związku z tym, podmioty sektora prywatnego wystąpiły z szeregiem inicjatyw i wzywa właściwe organy, zarówno na szczeblu europejskim, jak i krajowym, do monitorowania tych inicjatyw;

8.  zauważa ponadto, że DLT można wykorzystać do lepszej wymiany danych, zwiększenia przejrzystości i zaufania nie tylko między rządem a obywatelami, lecz również między podmiotami sektora prywatnego a ich klientami;

9.  zauważa coraz większe możliwości wykorzystania DLT, wykraczające daleko poza sektor finansowy, między innymi w takich obszarach jak finansowanie społecznościowe za pomocą kryptowalut (crypto-equity crowdfunding), usługi mediacyjnego rozstrzygania sporów, szczególnie w sektorze finansowym i sądowym, inteligentne umowy w połączeniu z podpisami cyfrowymi, a także zastosowania zapewniające większe bezpieczeństwo danych i umożliwiające synergię z rozwojem internetu rzeczy;

10.  zwraca uwagę na dynamikę wytwarzaną przez technologie łańcuchów blokowych w środowisku biznesowym oraz ich potencjał w perspektywie długoterminowej jeśli chodzi o transformację gospodarki realnej;

11.  zwraca uwagę na potencjał DLT jeśli chodzi o wsparcie rządów w walce z praniem pieniędzy, oszustwami i korupcją;

12.  zachęca organy administracji publicznej do przetestowania systemów DLT po przeprowadzeniu odpowiednich analiz skutków, aby usprawnić świadczenie usług obywatelom oraz rozwiązania z zakresu administracji elektronicznej, zgodnie z unijnymi przepisami dotyczącymi ochrony danych; zachęca organy administracji publicznej, aby unikały efektu „lock-in”, który może być związany z opieraniem się na własnościowych systemach DLT; dostrzega w szczególności potencjał DLT, jeżeli chodzi o usprawnienie systemów rejestracji gruntów;

13.  zaleca organom administracji publicznej i właściwym organom, których zadaniem jest analiza dużych ilości danych, aby przeanalizowały zastosowanie narzędzi nadzorczych i sprawozdawczych opartych na DLT w czasie rzeczywistym w ramach programu RegTech w sektorze finansowym i innych, między innymi w celu zmniejszenia znacznej luki w podatku VAT w Unii(26);

Inteligentne regulacje na rzecz wsparcia innowacji i ochrony integralności

14.  apeluje o współmierne podejście regulacyjne na szczeblu UE, aby nie zdławić innowacji ani nie obarczyć ich niepotrzebnymi kosztami na wczesnym etapie, a zarazem poważnie zająć się wyzwaniami regulacyjnymi, z jakimi może się wiązać powszechne wykorzystanie wirtualnych walut oraz DLT;

15.  podkreśla podobieństwa między technologią zdecentralizowanej księgi rachunkowej (DLT), obejmującą zbiór węzłów uczestniczących w systemie i wykorzystujących wspólną bazę danych, a siecią WWW, definiowaną jako globalny zbiór zasobów połączonych logicznie hiperłączami; zwraca uwagę, że zarówno DLT, jak i WWW opierają się na internecie, globalnym systemie wzajemnie połączonych systemów mainframe, komputerów osobistych i bezprzewodowych sieci komputerowych;

16.  przypomina, że internet jest wciąż zarządzany przez Krajowy Urząd Telekomunikacji i Informacji (NTIA), agencję Departamentu Handlu USA, pomimo prób wdrożenia systemu opartego na wielu podmiotach;

17.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie dynamicznej koalicji ds. technologii łańcuchów blokowych w trakcie Forum Zarządzania Internetem; wzywa Komisję do wspierania wspólnego i inkluzywnego zarządzania DLT, aby uniknąć problemów, jakie napotykano w trakcie rozwoju internetu;

18.  zwraca uwagę, że kluczowe przepisy prawodawstwa UE, takie jak EMIR, dyrektywa w sprawie centralnych depozytów papierów wartościowych, dyrektywa o ostateczności rozrachunku, MiFID/MiFIR, UCITS i dyrektywa w sprawie ZAFI, mogą stworzyć ramy regulacyjne dotyczące prowadzonej działalności, niezależnie od wykorzystywanej technologii, nawet jeśli waluty wirtualne i zastosowania oparte na DLT wejdą na nowe rynki i rozszerzą zakres działania; zauważa jednak, że konieczne może być przyjęcie specjalnego prawodawstwa;

19.  z zadowoleniem przyjmuje propozycję Komisji, aby objąć platformy wymiany wirtualnych walut dyrektywą w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy, aby położyć kres anonimowości związanej z takimi platformami; oczekuje, że odnośny wniosek będzie odpowiednio ukierunkowany, uzasadniony za pomocą kompleksowej analizy zagrożeń związanych z walutami wirtualnymi oraz oparty na gruntownej ocenie skutków;

20.  zaleca Komisji Europejskiej, aby przeprowadziła kompleksową analizę dotyczącą walut wirtualnych oraz aby na jej podstawie rozważyła, w stosownych przypadkach, wprowadzenie zmian do odnośnego prawodawstwa unijnego dotyczącego płatności, w tym dyrektywy w sprawie rachunków płatniczych, dyrektywy w sprawie usług płatniczych oraz dyrektywy w sprawie pieniądza elektronicznego, w świetle nowych możliwości wynikających z nowości technologicznych, w tym wirtualnych walut i DLT, aby jeszcze bardziej wzmocnić konkurencję i obniżyć koszty transakcji, między innymi za pomocą zwiększenia interoperacyjności i ewentualnie wspierania uniwersalnego niewłasnościowego portfela elektronicznego;

21.  zauważa, że w Europie stworzono kilka lokalnych walut wirtualnych, między innymi w odpowiedzi na kryzysy finansowe i związaną z nimi zapaść kredytową; wzywa do zachowania szczególnej ostrożności przy określaniu definicji walut wirtualnych w ramach przyszłych wniosków legislacyjnych, aby należycie uwzględnić istnienie walut lokalnych, które nie są nastawione na zysk, często nie są w pełni wymienialne i przynoszą znaczące korzyści społeczne i środowiskowe, a także aby unikać niewspółmiernych regulacji w tym obszarze, o ile nie dochodzi do unikania opodatkowania i obchodzenia przepisów podatkowych;

22.  wzywa do utworzenia horyzontalnej grupy zadaniowej ds. DLT, kierowanej przez Komisję i składającej się z ekspertów technicznych i ekspertów z zakresu regulacji, aby:

   i) zagwarantować fachową wiedzę techniczną i regulacyjną dotyczącą różnych sektorów, w których stosowana jest DLT, zgromadzić zainteresowane strony i wspierać odnośne podmioty publiczne, zarówno na szczeblu UE, jak i w państwach członkowskich, w działaniach służących monitorowaniu wykorzystania DLT na poziomie europejskim i w skali globalnej;
   ii) uświadamiać – w tym również użytkownikom końcowym – korzyści i zagrożenia związane ze stosowaniem DLT, a także analizować te korzyści i zagrożenia, aby jak najlepiej wykorzystać potencjał tej technologii, między innymi poprzez dążenie do identyfikacji głównego zbioru atrybutów systemów DLT kluczowych dla interesu ogólnego, takich jak niewłasnościowe otwarte standardy, oraz poprzez określenie standardów dla najlepszych praktyk tam, gdzie takie standardy się pojawiają;
   iii) wspierać działania umożliwiające reagowanie w odpowiednim czasie w sposób współmierny i oparty o wystarczające informacje na szanse i wyzwania wynikające z wprowadzenia istotnych zastosowań DLT, między innymi za pomocą planu przyszłych działań na poziomie UE i w państwach członkowskich, zawierającego ocenę obowiązujących przepisów europejskich, z myślą o ich aktualizacji, w stosownych przypadkach, w odpowiedzi na znaczące i systemowe wykorzystanie DLT, w tym również na wyzwania związane z ochroną konsumenta i wyzwania systemowe;
   iv) opracować testy warunków skrajnych dla wszystkich istotnych aspektów walut wirtualnych i innych systemów DLT, które osiągną taki poziom wykorzystania, który sprawi, że staną się istotne dla stabilności z punktu widzenia systemowego;

23.  podkreśla znaczenie świadomości konsumenckiej, przejrzystości i zaufania przy korzystaniu z wirtualnych walut; wzywa Komisję, by we współpracy z państwami członkowskimi i sektorem walut wirtualnych opracowała wytyczne w celu zagwarantowania, że obecni i przyszli użytkownicy wirtualnych walut będą otrzymywać właściwe, jasne i pełne informacje, aby umożliwić im dokonanie całkowicie świadomego wyboru, a tym samym zwiększyć przejrzystość systemów walut wirtualnych pod względem sposobu ich organizacji i funkcjonowania oraz cech odróżniających je od regulowanych i nadzorowanych systemów płatności;

o
o   o

24.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) http://www.bis.org/cpmi/publ/d137.pdf
(2) http://www.bankofengland.co.uk/publications/Documents/quarterlybulletin/2014/qb14q3digitalcurrenciesBitcoin2.pdf
(3) https://www.eba.europa.eu/documents/10180/657547/EBA-Op-2014-08+Opinion+on+Virtual+Currencies.pdf
(4) https://www.ecb.europa.eu/pub/pdf/other/virtualcurrencyschemesen.pdf
(5) http://ec.europa.eu/justice/newsroom/criminal/news/160202_en.htm
(6) http://europa.eu/rapid/press-release_IP-15-5592_en.htm
(7) http://publications.jrc.ec.europa.eu/repository/bitstream/JRC97043/the%20digital%20agenda%20of%20virtual%20currencies_final.pdf
(8) http://www.consilium.europa.eu/pl/press/press-releases/2016/02/12-conclusions-terrorism-financing/
(9) http://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?qid=1463564584935&uri=CELEX:62014CJ0264
(10) http://eur-lex.europa.eu/legal-content/pl/TXT/?uri=CELEX%3A62014CC0264
(11) https://www.esma.europa.eu/sites/default/files/library/2015/11/2015-532_call_for_evidence_on_virtual_currency_investment.pdf
(12) http://www.europarl.europa.eu/RegData/bibliotheque/briefing/2014/140793/LDM_BRI(2014)140793_REV1_EN.pdf
(13) https://www.europol.europa.eu/sites/default/files/publications/changes_in_modus_operandi_of_is_in_terrorist_attacks.pdf
(14) http://www.fatf-gafi.org/media/fatf/documents/reports/virtual-currency-key-definitions-and-potential-aml-cft-risks.pdf
(15) http://www.oecd.org/daf/fin/financial-markets/The-Bitcoin-Question-2014.pdf
(16) https://www.imf.org/external/pubs/ft/sdn/2016/sdn1603.pdf
(17) https://www.gov.uk/government/uploads/system/uploads/attachment_data/file/492972/gs-16-1-distributed-ledger-technology.pdf
(18) http://www.bis.org/cpmi/publ/d137.pdf
(19) http://coinmarketcap.com/
(20)Zob. m.in.: http://www.coindesk.com/state-of-Bitcoin-blockchain-2016/
(21) https://www.eba.europa.eu/documents/10180/657547/EBA-Op-2014-08+Opinion+on+Virtual+Currencies.pdf
(22) https://remittanceprices.worldbank.org/sites/default/files/rpw_report_december_2015.pdf
(23) http://web.worldbank.org/WBSITE/EXTERNAL/TOPICS/EXTFINANCIALSECTOR/0,,contentMDK:22383199~pagePK:210058~piPK:210062~theSitePK:282885,00.html
(24) Wirtualne waluty mogą być wykorzystywane do finansowania terroryzmu, jednak Europol zwrócił niedawno (18 stycznia 2016 r.) uwagę, że „choć wiele osób zgłaszało, że anonimowe waluty, takie jak bitcoin, wykorzystywane są przez terrorystów do finansowania swojej działalności, nie zostało to potwierdzone przez organy ścigania”.
(25) https://www.gov.uk/government/uploads/system/uploads/attachment_data/file/492972/gs-16-1-distributed-ledger-technology.pdf
(26) http://europa.eu/rapid/press-release_IP-15-5592_en.htm


Uruchomienie środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek władz francuskich – EGF/2015/010 FR/MoryGlobal )
PDF 425kWORD 85k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek złożony przez Francję – EGF/2015/010 FR/MoryGlobal) (COM(2016)0185 – C8-0136/2016 – 2016/2043(BUD))
P8_TA(2016)0229A8-0182/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0185 – C8-0136/2016),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006(1) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(2), w szczególności jego art. 12,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r.), w szczególności jego pkt 13,

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 13 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0182/2016),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian w strukturze światowego handlu lub światowego kryzysu finansowego i gospodarczego oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy;

B.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwolnionych pracowników powinna mieć charakter dynamiczny i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy należytym uwzględnieniu porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. w odniesieniu do przyjmowania decyzji o uruchomieniu Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG);

C.  mając na uwadze, że przyjęcie rozporządzenia w sprawie EFG odzwierciedla porozumienie osiągnięte przez Parlament i Radę w sprawie ponownego wprowadzenia kryterium uruchomienia z powodu kryzysu, ustalenia wkładu finansowego Unii na 60% łącznych szacunkowych kosztów proponowanych działań, poprawy skuteczności rozpatrywania wniosków o uruchomienie EFG przez Komisję oraz przez Parlament i Radę dzięki skróceniu czasu oceny i zatwierdzania, w sprawie rozszerzenia zakresu kwalifikowalnych działań i beneficjentów poprzez włączenie osób samozatrudnionych i osób młodych oraz w sprawie finansowania środków zachęcających do podejmowania własnej działalności gospodarczej;

D.  mając na uwadze, że Francja złożyła wniosek EGF/2015/010 FR/MoryGlobal o przyznanie wkładu finansowego z EFG w związku ze zwolnieniami w sektorze gospodarki zaklasyfikowanym do działu 49 NACE Rev. 2 („Transport lądowy oraz transport rurociągowy”), a także w sektorze gospodarki zaklasyfikowanym do działu 52 („Magazynowanie i działalność usługowa wspomagająca transport”) na całym terytorium Francji metropolitalnej, a także mając na uwadze, że oczekuje się, iż ze środków skorzysta 2132 zwolnionych pracowników kwalifikujących się w ramach wkładu z EFG; mając na uwadze, że wniosek złożono w następstwie sądowego postępowania likwidacyjnego wobec MoryGlobal oraz w związku z wnioskiem nr EGF/2014/017 FR/ Mory-Ducros;

E.  mając na uwadze, że wniosek został złożony zgodnie z kryterium interwencji określonym w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG, które wymaga co najmniej 500 zwolnień w czteromiesięcznym okresie odniesienia, w przedsiębiorstwie w państwie członkowskim, z uwzględnieniem zwolnień pracowników u jego dostawców lub producentów niższego szczebla i osób, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek;

1.  zgadza się z Komisją, że warunki wymienione w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że w związku z tym Francja ma prawo do wkładu finansowego w wysokości 5 146 800 EUR na mocy tego rozporządzenia, co stanowi 60% łącznych kosztów wynoszących 8 528 000 EUR;

2.  zauważa, że Komisja dotrzymała 12-tygodniowego terminu od momentu otrzymania wniosku od władz francuskich w dniu 19 listopada 2015 r. do sfinalizowania oceny zgodności z warunkami przyznania wkładu finansowego w dniu 7 kwietnia 2016 r., którą to ocenę przekazała Parlamentowi tego samego dnia;

3.  uważa, że zwolnienia w przedsiębiorstwie MoryGlobal wiążą się z ogólnym spadkiem produkcji w Europie, który doprowadził do ograniczenia ilości towarów wymagających transportu i spowodował wojnę cenową w sektorze transportu drogowego towarów, w wyniku której od 2007 r. marginesy operacyjne stale się pogarszają oraz dochodzi do licznych strat w tym sektorze we Francji, zaś kolejnym następstwem tej sytuacji jest fala upadłości, która dotknęła między innymi przedsiębiorstwo Mory-Ducros, a później MoryGlobal, które zatrudniło 2107 byłych pracowników Mory-Ducros;

4.  wskazuje, że wsparcie z EFG dla 2513 byłych pracowników Mory-Ducros, zatwierdzone w kwietniu 2015 r.(4), wyniosło 6 052 200 EUR;

5.  zauważa, że jak dotąd sektor transportu lądowego oraz transportu rurociągowego był przedmiotem dwóch innych wniosków o wsparcie z EFG: EGF/2014/017 FR/Mory-Ducros i EGF/2011/001 AT/Nieder- und Oberoesterreich; oba wnioski były uzasadnione światowym kryzysem finansowym i gospodarczym odnoszącym się do liczby 2804 zwolnień w tym sektorze; zauważa, że w tych dwóch wnioskach jest kilka podobnych środków;

6.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że władze Francji rozpoczęły świadczenie zwalnianym pracownikom zindywidualizowanych usług w dniu 23 kwietnia 2015 r., na długo przed złożeniem wniosku o przyznaniu z EFG pomocy na zaproponowany skoordynowany pakiet;

7.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Francja wdrożyła program socjalny, w którym uczestniczy finansowo także przedsiębiorstwo MoryGlobal, przed uzyskaniem dofinansowania z EFG; docenia, że wnioskowana pomoc z EFG nie obejmuje środków na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie EFG, czyli dodatków, ale jest zorientowana na środki o rzeczywistej wartości dodanej mające służyć umożliwieniu powrotu zwolnionych pracowników na rynek pracy;

8.  zauważa, że współfinansowane ze środków EFG zindywidualizowane usługi, które mają być świadczone, obejmują porady i wskazówki udzielane przez zespół wyspecjalizowanych konsultantów, które są uzupełnieniem planu socjalnego oraz umowy dotyczącej zabezpieczenia zawodowego (Contrat de Sécurisation Professionnelle) finansowanych przez państwo francuskie, aby pomóc pracownikom w znalezieniu zatrudnienia; zauważa, że trzy podmioty tworzące zespół konsultantów to te same podmioty, które świadczyły usługi na rzecz pracowników zwolnionych przez przedsiębiorstwo Mory-Ducros; oczekuje, że Komisja i władze francuskie będą ściśle przestrzegały zasady, zgodnie z którą płatności dla agencji dokonywane są na podstawie osiągniętych wyników;

9.  zauważa, że podmioty te (BPI, Sodie i AFPA Transitions) powinny wesprzeć zwolnionych pracowników i pomóc w znalezieniu rozwiązań, które pozwolą im pozostać na rynku pracy i znaleźć nowe miejsca pracy, poprzez zindywidualizowane usługi, takie jak zbiorowe i indywidualne sesje informacyjne, przekwalifikowanie zawodowe oraz udzielanie wsparcia przy poszukiwaniu nowych miejsc pracy;

10.  uważa, że pracownicy w wieku od 55 do 64 lat są bardziej zagrożeni długoterminowym bezrobociem i wykluczeniem z rynku pracy, co może spowodować efekt wykluczenia społecznego; uważa w związku z tym, że ci pracownicy, którzy stanowią ponad 19% beneficjentów objętych proponowanymi działaniami, mają szczególne potrzeby, jeśli chodzi o zapewnienie im zindywidualizowanego podejścia zgodnie z art. 7 rozporządzenia w sprawie EFG;

11.  zauważa, że Francja wskazała, iż skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług sporządzono w porozumieniu z przedstawicielami osób objętych pomocą i z partnerami społecznymi;

12.  przypomina, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia w sprawie EFG przy opracowywaniu skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług należy przewidywać rozwój sytuacji na rynku pracy i potrzebne umiejętności, a pakiet ten powinien ponadto wpisywać się w strategię przechodzenia na zasobooszczędną i zrównoważoną gospodarkę; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Francja przedstawiła wszelkie niezbędne gwarancje, że proponowane działania będą komplementarne z działaniami finansowanymi z funduszy strukturalnych jako środek łączony w celu dostosowania się do globalnych wyzwań, aby osiągnąć trwały wzrost gospodarczy, jak podkreślono w ocenie wdrażania na szczeblu europejskim Funduszu Dostosowania do Globalizacji w latach 2007–2014(5);

13.  zauważa, że podmioty tworzące zespół konsultantów to te same podmioty, które świadczyły usługi na rzecz pracowników zwolnionych przez przedsiębiorstwo Mory-Ducros; apeluje do Komisji, by przedstawiła ocenę kosztów i wyników wsparcia udzielanego obecnie pracownikom zwolnionym z przedsiębiorstwa Mory- Ducros, zważywszy że niniejszy wniosek złożono w związku z wnioskiem EGF/2014/017 FR/Mory-Ducros, a zindywidualizowane usługi świadczone są przez te same podmioty;

14.  uwzględnia wrażliwość konkretnego rynku pracy, ponieważ Francja ma największy udział wartości dodanej w UE-28 w sektorze usług transportu lądowego;

15.  zauważa, że władze francuskie potwierdzają, iż proponowane działania nie otrzymują wsparcia finansowego z innych funduszy unijnych lub instrumentów finansowych i uzupełniają działania finansowane z funduszy strukturalnych;

16.  ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG jest dodatkowe w stosunku do środków krajowych i nie może zastępować działań, za podjęcie których odpowiedzialne są państwa członkowskie lub przedsiębiorstwa;

17.  docenia udoskonaloną procedurę wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszone udzielanie dotacji; zwraca uwagę na presję czasu wynikającą z nowego harmonogramu oraz na potencjalne skutki dla skuteczności rozpatrywania spraw;

18.  ponownie apeluje do Komisji o zapewnienie publicznego dostępu do wszystkich dokumentów związanych z pomocą z EFG;

19.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

20.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

21.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji

(wniosek Francji – EGF/2015/010 FR/MoryGlobal)

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2016/989.)

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(4) Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/738 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek EGF/2014/017 FR/Mory-Ducros z Francji) (Dz.U. L 117 z 8.5.2015, s. 47).
(5) http://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/IDAN/2016/558763/EPRS_IDA(2016)558763_EN.pdf


Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek Grecji nr EGF/2015/011 GR/Supermarket Larissa)
PDF 427kWORD 84k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek Grecji nr EGF/2015/011 GR/Supermarket Larissa) (COM(2016)0210 – C8-0149/2016 – 2016/2050(BUD))
P8_TA(2016)0230A8-0181/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0210 – C8–0149/2016),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006(1) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(2), w szczególności jego art. 12,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r.), w szczególności jego pkt 13,

–  uwzględniając pięć wcześniejszych wniosków o wkład z EFG odnoszących się do sektora detalicznego,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EGF/2016/000 TA 2016 - Pomoc techniczna z inicjatywy Komisji)(4),

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 13 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0181/2016),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian w strukturze światowego handlu lub skutkami światowego kryzysu finansowego i gospodarczego oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy; mając na uwadze, że Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) wspiera pracowników, którzy zostali zwolnieni z małych i średnich przedsiębiorstw oraz przedsiębiorstw wielonarodowych, niezależnie od strategii czy interesów, jakie uzasadniały decyzję o zamknięciu, zwłaszcza tych ostatnich; mając na uwadze, że rozporządzenie w sprawie EFG oraz unijna polityka handlowa powinny bardziej koncentrować się na tym, jak chronić miejsca pracy, produkcję i know-how w Unii;

B.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla potrzebujących pracowników powinna mieć charakter dynamiczny i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy należytym uwzględnieniu porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. w odniesieniu do przyjmowania decyzji o uruchomieniu EFG;

C.  mając na uwadze, że Grecja złożyła wniosek EGF/2015/011 GR/Supermarket Larissa o przyznanie wkładu finansowego z EFG w związku ze zwolnieniami, do których doszło w sektorze gospodarki zaklasyfikowanym do działu 47 NACE Rev. 2 („Handel detaliczny, z wyłączeniem handlu pojazdami samochodowymi i motocyklami”) w regionach poziomu NUTS 2 w Macedonii Środkowej (Κεντρική Μακεδονία) (EL12) oraz Tesalii (Θεσσαλία) (EL14), a także mając na uwadze, że oczekuje się, iż ze środków skorzysta 557 zwolnionych pracowników oraz 543 pochodzące z tych regionów młode osoby niekształcące się, niepracujące ani nieszkolące się (młodzież NEET) w wieku poniżej 30 lat; mając na uwadze, że pracowników zwolniono w następstwie upadłości i zamknięcia przedsiębiorstwa Supermarket Larissa ABEE;

D.  mając na uwadze, że wniosek został złożony zgodnie z kryterium interwencji określonym w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG, które wymaga co najmniej 500 zwolnień w czteromiesięcznym okresie odniesienia, w przedsiębiorstwie w państwie członkowskim, z uwzględnieniem zwolnień pracowników u jego dostawców i producentów niższego szczebla lub osób, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek;

1.  zgadza się z Komisją, że warunki wymienione w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że w związku z tym Grecja ma prawo do wkładu finansowego w wysokości 6 468 000 EUR na mocy tego rozporządzenia, co stanowi 60% łącznych kosztów wynoszących 10 780 000 EUR;

2.  zauważa, że wkład finansowy zostanie wykorzystany na rzecz 557 zwolnionych pracowników, w tym 194 mężczyzn i 363 kobiety;

3.  przypomina, że w ramach Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych można zapewnić zindywidualizowane usługi, takie jak poradnictwo zawodowe, kolejnym 543 młodym osobom poniżej 30 roku życia z tego samego regionu, które nie pracują, nie kształcą się ani nie szkolą się;

4.  zauważa, że Komisja dotrzymała 12-tygodniowego terminu od otrzymania wniosku wystosowanego przez władze greckie w dniu 26 listopada 2015 r., sfinalizowała ocenę jego zgodności z warunkami zapewnienia wkładu finansowego w dniu 14 kwietnia 2016 r. i przekazała ją Parlamentowi w dniu 15 kwietnia 2016 r.;

5.  zauważa, że przewiduje się, iż oprócz 557 zwolnionych pracowników dodatkowo 543 młode osoby poniżej 30 roku życia z tego samego regionu, które nie pracują, nie kształcą się ani nie szkolą się (młodzież NEET), skorzystają ze środków i zindywidualizowanych usług współfinansowanych przez EFG; zauważa, że wniosek władz greckich, aby w podejmowanych środkach uwzględnić młodzież NEET, wynika z braku miejsc pracy w przedmiotowym regionie w stosunku do dużej liczby osób poszukujących pracy – w Tesalii 73,5% osób bezrobotnych pozostaje bez pracy od ponad 12 miesięcy (Eurostat);

6.  zwraca uwagę, że w następstwie głębokiej recesji gospodarki greckiej, po której nastąpił spadek spożycia w sektorze gospodarstw domowych i obniżenie siły nabywczej, w 2015 r. wielkość sprzedaży detalicznej żywności, napojów i wyrobów tytoniowych była niższa o ponad 30 % od wielkości notowanej na początku kryzysu, w 2008 r.; zauważa, że Supermarket Larissa odnotował taką samą tendencję spadkową;

7.  zauważa w związku z tym, że przedsiębiorstwo Supermarket Larissa, spółdzielnia małych sklepów spożywczych utworzona w 1986 r., które posiadało 42 sklepy i zatrudniało 600 pracowników, nie zdołało zaradzić stratom i musiało pozamykać swoje sklepy w drugim kwartale 2014 r.; wskazuje, że nie zapobiegły temu środki oszczędnościowe, zwłaszcza cięcia wynagrodzeń (-30%), renegocjacja umów leasingu i przesuwanie terminów rozliczania rachunków; odnotowuje, że sytuacja ta wynika również z radykalnego ograniczenia kredytowania przedsiębiorstw w sytuacji, gdy nie udało się ożywić kredytów dzięki luzowaniu ilościowemu Europejskiego Banku Centralnego; zauważa, że sytuacja ta jest tragicznym skutkiem ciągłej presji wywieranej przez kredytodawców na Grecję oraz europejskiej polityki oszczędnościowej;

8.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że władze Grecji rozpoczęły świadczenie zwalnianym pracownikom zindywidualizowanych usług w dniu 26 lutego 2016 r., zanim zapała decyzja o przyznaniu z EFG pomocy na zaproponowany skoordynowany pakiet;

9.  zauważa, że środki wspierania dochodu będą ściśle ograniczone do maksymalnej kwoty 35% całego pakietu zindywidualizowanych usług, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie EFG, i że działania te są uzależnione od czynnego uczestnictwa objętych pomocą beneficjentów w poszukiwaniu pracy lub szkoleniach;

10.  zwraca uwagę, że choć spółdzielnia zastosowała pewne środki oszczędnościowe, takie jak cięcia wynagrodzeń, renegocjacja umów leasingu, przesuwanie terminów rozliczania rachunków, oferowanie tańszych produktów i obniżenie kosztów operacyjnych, musiała zacząć zamykać kolejno swoje sklepy;

11.  zauważa, że środki planowane przez Grecję dla zwolnionych pracowników i młodzieży NEET podzielone są na następujące kategorie: poradnictwo zawodowe; szkolenie, nabywanie nowych kwalifikacji zawodowych i szkolenie zawodowe; pomoc na założenie działalności gospodarczej; dodatek z tytułu uczestnictwa i dodatek na szkolenia; dodatek na koszty przeprowadzki;

12.  zwraca uwagę na dość wysoką kwotę (15 000 EUR), która zostanie przyznana w ramach zindywidualizowanych usług dla pracowników lub młodzieży NEET, którzy rozpoczną własną działalność gospodarczą; zauważa jednocześnie, że duża liczba zwolnionych pracowników ma już doświadczenie w dziedzinie przedsiębiorczości, co zwiększa ich szanse na odniesienie sukcesu w tym sektorze;

13.  zauważa, że możliwe jest przyjmowanie przez niektóre tworzone przedsiębiorstwa formy spółdzielni socjalnych, i z zadowoleniem przyjmuje w tym kontekście wysiłki władz greckich na rzecz wsparcia sektora gospodarki społecznej w Grecji;

14.  zwraca uwagę na znaczenie zainicjowania kampanii informacyjnej w celu dodarcia do młodzieży NEET, która mogłyby kwalifikować się do otrzymania wspomnianych środków; przypomina swoje stanowisko w sprawie konieczności wsparcia młodzieży NEET w trwały i zrównoważony sposób;

15.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług ustanowiono w drodze dalszych konsultacji z przedstawicielami osób objętych pomocą i z partnerami społecznymi;

16.  przypomina, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia w sprawie EFG przy opracowywaniu skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług należy przewidywać przyszłe perspektywy rynku pracy i potrzebne umiejętności, a pakiet ten powinien ponadto wpisywać się w strategię przechodzenia na zasobooszczędną i zrównoważoną gospodarkę;

17.  podkreśla potrzebę zwiększenia szans wszystkich pracowników na zatrudnienie poprzez odpowiednie szkolenia i oczekuje, że szkolenia oferowane w ramach skoordynowanego pakietu będą dostosowane zarówno do potrzeb pracowników, jak i do sytuacji gospodarczej;

18.  zwraca się do Komisji, by w przyszłych wnioskach podawała więcej informacji o sektorach mających potencjał wzrostu, a więc mogących zatrudniać pracowników, oraz by gromadziła poparte dowodami dane dotyczące wpływu finansowania z EFG, w tym dotyczące współczynnika reintegracji i jakości miejsc pracy uzyskanych dzięki EFG;

19.  zauważa, że władze Grecji potwierdzają, iż działania kwalifikowalne nie są objęte pomocą w ramach innych instrumentów finansowych UE;

20.  docenia udoskonaloną procedurę wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszone udzielanie dotacji; zwraca uwagę na presję czasu wynikającą z nowego harmonogramu oraz na potencjalne skutki dla skuteczności rozpatrywania spraw;

21.  ponownie apeluje do Komisji o zapewnienie publicznego dostępu do wszystkich dokumentów związanych z pomocą z EFG;

22.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

23.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

24.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji

(wniosek Grecji – EGF/2015/011 GR/Supermarket Larissa)

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2016/990.)

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0112.


Wniosek o uchylenie immunitetu Gianluki Buonanno
PDF 239kWORD 74k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Gianluki Buonanna (2016/2003(IMM))
P8_TA(2016)0231A8-0180/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek o zezwolenie na pobranie danych od firm telekomunikacyjnych na temat połączeń telefonicznych z numerem, z którego korzysta Gianluca Buonanno, który to wniosek w dniu 20 listopada 2015 r. przekazał zastępca prokuratora przy sądzie pierwszej instancji w Vercelli we Włoszech i który ogłoszono na posiedzeniu plenarnym w dniu 14 grudnia 2015 r., w związku z postępowaniem karnym wszczętym przed sądem pierwszej instancji w Vercelli w imieniu Gianluki Buonanna w sprawie telefonicznych pogróżek, jakie jego zdaniem otrzymał od nieznanego rozmówcy na swój numer telefonu komórkowego w dniu 14 kwietnia 2015 r. (nr ref. sprawy 2890/15 R.G.N.R. mod. 44),

–  po wysłuchaniu wyjaśnień Gianluki Buonanna zgodnie z art. 9 ust. 5 Regulaminu,

–  uwzględniając art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

–  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r.(1),

–  uwzględniając art. 68 konstytucji Republiki Włoskiej,

–  uwzględniając art. 4 ustawy nr 140 z 20 czerwca 2003 r. ustanawiający uregulowania wykonawcze do art. 68 konstytucji i dotyczący ścigania osób sprawujących wysokie funkcje państwowe(2),

–  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 i art. 9 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0180/2016),

A.  mając na uwadze, że zastępca prokuratora przy sądzie pierwszej instancji w Vercelli przekazał wniosek o zezwolenie na pobranie danych od firm telekomunikacyjnych na temat połączeń telefonicznych z numerem, z którego korzysta wybrany we Włoszech poseł do Parlamentu Europejskiego Gianluca Buonanno, w związku z postępowaniem karnym wszczętym przed sądem pierwszej instancji w Vercelli w imieniu tego posła w sprawie telefonicznych pogróżek, jakie jego zdaniem otrzymał od nieznanego rozmówcy na swój numer telefonu komórkowego w dniu 14 kwietnia 2015 r.;

B.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa członkowskiego z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu tego państwa członkowskiego;

C.  mając na uwadze, że art. 68 konstytucji Republiki Włoskiej stanowi, że „członka Parlamentu nie wolno poddać przeszukaniu osobistemu lub dokonać przeszukania w jego domu, nie wolno go aresztować lub w inny sposób pozbawić wolności ani zatrzymać bez zgody Parlamentu, chyba że wykonuje się prawomocne orzeczenie sądowe lub jeżeli danego członka Parlamentu zatrzymano w trakcie popełniania przestępstwa, w przypadku którego obowiązkowo stosuje się areszt flagrante delicto; monitorowanie rozmów lub połączeń telefonicznych członka Parlamentu, lub też zajęcie jego korespondencji także wymaga takiej zgody”;

D.  mając na uwadze, że art. 4 ustawy nr 140 z 20 czerwca 2003 r. ustanawiający uregulowania wykonawcze do art. 68 konstytucji i dotyczący ścigania osób sprawujących wysokie funkcje państwowe stanowi m.in., że w razie potrzeby uzyskania danych dotyczących połączeń telefonicznych członka Parlamentu właściwy organ powinien zwrócić się o zezwolenie izby parlamentarnej, której członkiem jest dana osoba;

E.  mając na uwadze, że wniosek o uchylenie immunitetu Gianluki Buonanna dotyczy dostępu organu śledczego do zapisu połączeń telefonicznych numeru telefonu komórkowego członka Parlamentu w dniu, w którym – jak twierdzi – otrzymał telefony z pogróżkami;

F.  mając na uwadze, że we wniosku o uchylenie immunitetu zastępca prokuratora przy sądzie pierwszej instancji w Vercelli przyznaje, że nie jest jasne, czy ten przywilej parlamentarny stosuje się także w sprawach, w których członek Parlamentu miałby być ofiarą przestępstwa; mając na uwadze, że zastępca prokuratora twierdzi, iż niezależnie od tego najwłaściwsza wykładnia krajowego prawa prowadzi do wniosku, że ten przywilej powinien przysługiwać członkom Parlamentu niezależnie od ich usytuowania w postępowaniu; mając na uwadze, że zastępca prokuratora nie przedstawia jednak krajowego orzecznictwa na poparcie swojego twierdzenia;

G.  mając na uwadze, że Parlament Europejski nie jest właściwy dla wykładni krajowych przepisów o przywilejach i immunitetach członków Parlamentu; mając na uwadze, że wydaje się jednak wskazane przypomnieć, że celem art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej jest w pierwszym rzędzie zagwarantowanie niezależności posłów poprzez zapobieżenie sytuacji, w której w trakcie trwania sesji Parlamentu Europejskiego wywierano by na nich naciski w postaci gróźb aresztowania lub wszczęcia postępowania karnego; mając na uwadze, że z okoliczności niniejszej sprawy bezsprzecznie wynika, że na posła nie wywierano nacisków, ponieważ postępowanie dotyczy pogróżek zarzucanych przez samego posła jako ofiary pogróżek telefonicznych;

H.  mając na uwadze, że z powyższego wynika, iż zastępca prokuratora przy sądzie pierwszej instancji w Vercelli nie musiał składać wniosku o wyrażenie przez Parlament Europejski zgody na pozyskanie danych dotyczących połączeń telefonicznych Gianluki Buonanna w dniu 14 kwietnia 2015 r.;

I.  mając na uwadze, że niezależnie od powyższego wydaje się wskazane gwoli pewności prawnej, by ad cautelam przychylić się do wniosku zastępcy prokuratora przy sądzie pierwszej instancji w Vercelli;

1.  postanawia uchylić immunitet Gianluki Buonanna;

2.  zobowiązuje przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji zastępcy prokuratora przy sądzie pierwszej instancji w Vercelli we Włoszech oraz Gianluce Buonanno.

(1) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.
(2) Legge n. 140, disposizioni per l’attuazione dell’articolo 68 della Costituzione nonché in materia di processi penali nei confronti delle alte cariche dello Stato, z dnia 20 czerwca 2003 (GURI Nr 142, z dnia 21 czerwca 2003).


Środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Szwecji *
PDF 475kWORD 73k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady ustanawiającej środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Szwecji zgodnie z art. 9 decyzji Rady (UE) 2015/1523 oraz art. 9 decyzji Rady (UE) 2015/1601 ustanawiającymi środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji (COM(2015)0677 – C8-0017/2016 – 2015/0314(NLE))
P8_TA(2016)0232A8-0170/2016

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2015)0677),

–  uwzględniając art. 78 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8–0017/2016),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8–0170/2016),

1.  zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

3.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 5
(5)  Szwecja stoi w obliczu sytuacji nadzwyczajnej charakteryzującej się nagłym napływem obywateli państw trzecich na jej terytorium, spowodowanej gwałtowną zmianą przepływów migracyjnych. W dniu 8 grudnia 2015 r. Szwecja zwróciła się z formalnym wnioskiem o zawieszenie jej obowiązków wynikających z decyzji Rady (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601.
(5)  Szwecja stoi w obliczu sytuacji nadzwyczajnej charakteryzującej się nagłym napływem obywateli państw trzecich na jej terytorium, spowodowanej gwałtowną zmianą przepływów migracyjnych. W dniu 8 grudnia 2015 r. Szwecja zwróciła się z formalnym wnioskiem o zawieszenie jej obowiązków wynikających z decyzji Rady (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601, ponieważ musi ona sprostać dwóm wyzwaniom – pierwsze wynika z faktu, że Szwecja jest państwem pierwszego przekroczenia granicy, a drugie z tego, że jest ona też państwem docelowym.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 9
(9)  W 2015 r. Szwecja miała zdecydowanie największy w UE odsetek osób ubiegających się o ochronę międzynarodową w przeliczeniu na mieszkańca (11 503 wnioski na milion mieszkańców).
(9)  W 2015 r. Szwecja miała zdecydowanie największy w UE odsetek osób ubiegających się o ochronę międzynarodową w przeliczeniu na mieszkańca (11 503 wnioski na milion mieszkańców), natomiast w marcu 2016 r. otrzymała ogółem 170 104 wniosków, z czego 73 331 dotyczyło dzieci, w tym 36 181 małoletnich bez opieki;
Poprawka 3
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 10
(10)  Szwecja znajduje się także w trudnej sytuacji ze względu na niedawny znaczny wzrost liczby osób małoletnich bez opieki – jeden na czterech wnioskodawców deklaruje, że jest małoletnim bez opieki.
(10)  Szwecja znajduje się także w trudnej sytuacji ze względu na niedawny znaczny wzrost liczby osób małoletnich bez opieki – jeden na czterech wnioskodawców deklaruje, że jest małoletnim bez opieki – które mają szczególne potrzeby, a aby umożliwić im dostęp do opieki zdrowotnej, godziwych warunków mieszkaniowych i edukacji zgodnie z unijnymi przepisami dotyczącymi azylu, wymagane są dodatkowe zasoby;

Transatlantyckie przepływy danych
PDF 339kWORD 88k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie transatlantyckich przepływów danych (2016/2727(RSP))
P8_TA(2016)0233RC-B8-0623/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz art. 6, 7, 8, 11, 16, 47 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych(1) (zwaną dalej „dyrektywą o ochronie danych”),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych(2),

–  uwzględniając rozporządzenie (UE) 2016/679 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE („ogólne rozporządzenie o ochronie danych”)(3) oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającą decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW(4),

–  uwzględniając decyzję Komisji 2000/520/WE z dnia 26 lipca 2000 r. („decyzja w sprawie 'bezpiecznej przystani'”),

–  uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2013 r. zatytułowany „Odbudowa zaufania do przepływu danych między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi” (COM(2013)0846),

–  uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie funkcjonowania zasad bezpiecznego transferu danych osobowych z punktu widzenia obywateli UE i przedsiębiorstw z siedzibą w UE (COM(2013)0847) („komunikat w sprawie 'bezpiecznej przystani'”),

–  uwzględniając wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 października 2015 r. w sprawie C-362/14 Maximillian Schrems przeciwko Data Protection Commissioner (EU:C:2015:650),

–  uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2015 r. w sprawie przekazywania danych osobowych z UE do Stanów Zjednoczonych na mocy dyrektywy 95/46/WE w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-362/14 (Schrems) (COM(2015)0566),

–  uwzględniając oświadczenie Grupy Roboczej Art. 29 z dnia 3 lutego 2016 r. w sprawie konsekwencji wyroku w sprawie Schrems,

–  uwzględniając ustawę o sądowych środkach odwoławczych z 2015 r. podpisaną przez prezydenta B. Obamę dnia 24 lutego 2016 r. (H.R.1428),

–  uwzględniając amerykańską ustawę o wolności z 2015 r.(5),

–  uwzględniając reformę amerykańskich przepisów w zakresie rozpoznania radioelektronicznego określoną w rozporządzeniu prezydenckim nr 28 (PPD-28)(6),

–  uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 lutego 2016 r. zatytułowany „Transatlantyckie przepływy danych: odbudowa zaufania dzięki ustanowieniu silniejszych gwarancji ” (COM(2016)0117),

–  uwzględniając opinię Grupy Roboczej Art. 29 nr 01/2016 z dnia 13 kwietnia 2016 r. dotyczącą projektu decyzji w sprawie odpowiedniej ochrony zapewnianej przez Tarczę Prywatności UE-USA,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie realizowanych przez NSA amerykańskich programów nadzoru, organów nadzoru w różnych państwach członkowskich oraz ich wpływu na prawa podstawowe obywateli UE oraz na współpracę transatlantycką w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych(7), a także rezolucję z dnia 29 października 2015 r. w sprawie działań następczych w związku z rezolucją Parlamentu Europejskiego z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie masowej inwigilacji elektronicznej obywateli UE(8),

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w wyroku z dnia 6 października 2015 r. w sprawie C-362/14 (Maximillian Schrems przeciwko Data Protection Commissioner) Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził nieważność decyzji w sprawie „bezpiecznej przystani” i wyjaśnił, że odpowiedni poziom ochrony w państwie trzecim należy rozumieć jako „merytorycznie równoważny” poziomowi ochrony gwarantowanemu w Unii, co pociąga za sobą potrzebę zakończenia negocjacji w sprawie Tarczy Prywatności UE-USA, tak aby zapewnić pewność prawa co do tego, jak należy przekazywać dane osobowe z UE do USA;

B.  mając na uwadze, że ochrona danych oznacza ochronę osób, których dotyczą przetwarzane informacje, oraz mając na uwadze, że taka ochrona jest jednym z podstawowych praw uznawanych przez Unię (art. 8 karty praw podstawowych oraz art. 16 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej);

C.  mając na uwadze, że ochrona danych osobowych, poszanowanie życia prywatnego i komunikowania się, prawo do bezpieczeństwa, prawo do otrzymywania i przekazywania informacji oraz swoboda prowadzenia działalności gospodarczej są prawami podstawowymi, które należy chronić i które muszą być zrównoważone;

D.  mając na uwadze, że analizując poziom ochrony zapewnianej przez państwo trzecie, Komisja zobowiązana jest dokonać oceny treści odnośnych przepisów mających zastosowanie w tym kraju na mocy jego prawa krajowego lub jego zobowiązań międzynarodowych, a także praktyk mających na celu zapewnienie zgodności z tymi przepisami, jako że na mocy art. 25 ust. 2 dyrektywy o ochronie danych musi wziąć ona pod uwagę wszystkie okoliczności związane z przekazaniem danych osobowych państwu trzeciemu; mając na uwadze, że ocena ta musi odnosić się nie tylko do przepisów i praktyk związanych z ochroną danych osobowych do celów komercyjnych i prywatnych, ale musi również obejmować wszystkie aspekty ram prawnych mających zastosowanie do tego kraju lub sektora, w szczególności – lecz nie tylko – egzekwowanie prawa, bezpieczeństwo narodowe i poszanowanie praw podstawowych;

E.  mając na uwadze, że małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) są najszybciej rozwijającym się sektorem gospodarki UE i w coraz większym stopniu są uzależnione od swobodnego przepływu danych; mając na uwadze, że MŚP stanowiły 60% przedsiębiorstw stosujących umowę o bezpiecznym transferze danych osobowych („bezpiecznej przystani”), która pozwoliła im na korzystanie z usprawnionych i racjonalnych pod względem kosztów procedur zapewniania zgodności;

F.  mając na uwadze, że gospodarki USA i UE odpowiadają za ponad 50% globalnego PKB, 25% światowego eksportu i ponad 30% światowego importu; mając na uwadze, że stosunki gospodarcze USA-UE są wyceniane najwyżej na świecie, ponieważ całkowita wartość transatlantyckiej wymiany handlowej w 2014 r. wyniosła 1,09 bln USD w porównaniu z całkowitą wartością wymiany handlowej USA-Kanada i USA-Chiny, która wyniosła odpowiednio 741 mld USD i 646 mld USD;

G.  mając na uwadze, że wolumen transgranicznego przepływu danych pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Europą jest największy na świecie – 50% większy niż wolumen przepływu danych między USA a Azją i niemal dwukrotnie większy niż wolumen przepływu danych między USA a Ameryką Łacińską; mając również na uwadze, że przekazywanie i wymiana danych osobowych to podstawowa kwestia będąca podstawą bliskich stosunków pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi, jeżeli chodzi o działalność handlową i egzekwowanie prawa;

H.  mając na uwadze, że w opinii nr 01/2016 Grupa Robocza Art. 29 z zadowoleniem przyjęła znaczną poprawę, jaką stanowi Tarcza Prywatności w porównaniu z decyzją w sprawie „bezpiecznej przystani”, a za pozytywne działania uznała w szczególności wprowadzenie kluczowych definicji, mechanizmów nadzoru nad wykazem Tarczy Prywatności oraz uznanie zewnętrznych i wewnętrznych przeglądów zgodności za obowiązkowe; mając na uwadze, że Grupa Robocza wyraziła również poważne obawy dotyczące zarówno aspektów handlowych, jak i dostępu organów publicznych do danych przekazywanych zgodnie z zasadami Tarczy Prywatności;

I.  mając na uwadze, że dotychczas uznano, iż następujące państwa/terytoria: Andora, Argentyna, Kanada, Wyspy Owcze, Guernsey, Wyspa Man, Jersey, Urugwaj, Izrael, Szwajcaria i Nowa Zelandia zapewniają odpowiedni poziom ochrony danych i uzyskały one uprzywilejowany dostęp do rynku UE;

1.  z zadowoleniem przyjmuje podejmowane przez Komisję i rząd USA działania mające na celu znaczne ulepszenie Tarczy Prywatności w porównaniu z decyzją w sprawie „bezpiecznej przystani”, a w szczególności wprowadzenie kluczowych definicji „danych osobowych”, „przetwarzania” i „administratora”, mechanizmów nadzoru nad wykazem Tarczy Prywatności oraz uznanie zewnętrznych i wewnętrznych przeglądów zgodności za obowiązkowe;

2.  podkreśla znaczenie stosunków transatlantyckich, które pozostają kwestią zasadniczą dla obu partnerów; podkreśla, że kompleksowe rozwiązanie wypracowane przez UE i USA powinno zakładać poszanowanie prawa do ochrony danych i prawa do prywatności; przypomina, że jednym z zasadniczych celów UE jest ochrona danych osobowych, w tym w przypadkach gdy są one przekazywane jej głównemu międzynarodowemu partnerowi handlowemu;

3.  podkreśla, że mechanizm Tarczy Prywatności musi być zgodny z pierwotnym i wtórnym prawem UE, a także z odnośnymi wyrokami Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka;

4.  odnotowuje, że w załączniku VI (pismo Roberta S. Litta z Biura Dyrektora Wywiadu Narodowego (ODNI)) wyjaśniono, iż zgodnie z rozporządzeniem prezydenckim nr 28 (zwanym dalej „PPD-28”) masowe gromadzenie danych osobowych osób spoza USA oraz ich prywatnych wiadomości jest wciąż dozwolone w sześciu przypadkach; zwraca uwagę, że takie masowe gromadzenie musi być jedynie „jak najlepiej dostosowane” i „rozsądne”, a wymóg ten nie spełnia bardziej rygorystycznych kryteriów konieczności i proporcjonalności określonych w Karcie;

5.  przypomina, że pewność prawa, a zwłaszcza jasne i jednolite przepisy, to element kluczowy dla rozwoju i wzrostu przedsiębiorstw, zwłaszcza MŚP, dzięki któremu nie doświadczają one niepewności prawa i poważnych konsekwencji dla prowadzonej działalności i zdolności do działania po obu stronach Atlantyku;

6.  z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie na mocy Tarczy Prywatności mechanizmu środków odwoławczych dla osób fizycznych; wzywa Komisję i rząd USA do obniżenia obecnego stopnia złożoności, tak aby procedura ta stała się przyjazna dla użytkowników i skuteczna;

7.  wzywa Komisję do uzyskania wyjaśnień na temat statusu prawnego tzw. pisemnych zapewnień wydawanych przez USA;

8.  z zadowoleniem przyjmuje powołanie w Departamencie Stanu USA rzecznika praw obywatelskich, który będzie współpracował z niezależnymi organami, aby odpowiadać na przekazywane przez organy nadzorcze UE indywidualne żądania w związku z nadzorem rządowym; uważa jednak, że ta nowa instytucja nie jest wystarczająco niezależna i nie została wyposażona w odpowiednie uprawnienia do skutecznego wykonywania i egzekwowania obowiązków;

9.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że ramy Tarczy Prywatności przyznają organom ds. ochrony danych w państwach członkowskich istotną rolę w rozpatrywaniu skarg dotyczących ochrony danych osobowych zgodnie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej, w prowadzeniu dochodzeń w tych sprawach i w zawieszaniu przekazywania danych, a także fakt, że Departament Handlu USA ma obowiązek rozpatrywać takie skargi;

10.  uznaje fakt, że Tarcza Prywatności to element szerszego dialogu między UE a państwami trzecimi, w tym Stanami Zjednoczonymi, dotyczącego prywatności danych, handlu, bezpieczeństwa oraz powiązanych praw i celów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania; dlatego apeluje do wszystkich stron o współpracę na rzecz utworzenia i ciągłego doskonalenia praktycznych, wspólnych ram międzynarodowych i przepisów krajowych służących osiąganiu tych celów;

11.  podkreśla, że pewność prawa w odniesieniu do przekazywania danych osobowych między UE i USA ma zasadnicze znaczenie dla zaufania konsumentów, rozwoju przedsiębiorczości transatlantyckiej oraz współpracy w dziedzinie egzekwowania prawa, co powoduje, że z uwagi na ich skuteczność i długoterminowe stosowanie instrumenty umożliwiające takie przekazywanie muszą być zgodne z pierwotnym i wtórnym prawem UE;

12.  wzywa Komisję do pełnego wdrożenia zaleceń przedstawionych przez Grupę Roboczą Art. 29 w opinii nr 01/2016 dotyczącej projektu decyzji w sprawie odpowiedniej ochrony zapewnianej przez Tarczę Prywatności UE-USA;

13.  wzywa Komisję, by wywiązywała się ze spoczywającego na niej w związku z postanowieniami Tarczy Prywatności obowiązku przeprowadzania gruntownych okresowych przeglądów ustaleń dotyczących odpowiedniości oraz ich prawnego uzasadnienia, zwłaszcza w związku z faktem, że termin rozpoczęcia stosowania nowego ogólnego rozporządzenia o ochronie danych przypada za dwa lata;

14.  wzywa Komisję do kontynuowania dialogu z rządem USA w celu wynegocjowania dalszych usprawnień mechanizmu Tarczy Prywatności w związku z jej obecnymi brakami;

15.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i Kongresowi USA.

(1) Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.
(2) Dz.U. L 350 z 30.12.2008, s. 60.
(3) Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1.
(4) Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89.
(5) https://www.congress.gov/114/plaws/publ23/PLAW-114publ23.pdf
(6) https://www.whitehouse.gov/the-press-office/2014/01/17/presidential-policy-directive-signals-intelligence-activities
(7) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0230.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0388.


Stworzenie nowego ładu dla odbiorców energii
PDF 437kWORD 117k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie stworzenia nowego ładu dla odbiorców energii (2015/2323(INI))
P8_TA(2016)0234A8-0161/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 15 lipca 2015 r. zatytułowany „Stworzenie nowego ładu dla odbiorców energii” (COM(2015)0339),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 15 lipca 2015 r. zatytułowany „Zainicjowanie procesu publicznych konsultacji na temat nowej struktury rynku energii” (COM(2015)0340),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 16 lutego 2016 r. „Strategia UE w zakresie ogrzewania i chłodzenia” (COM(2016)0051),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 25 lutego 2015 r. zatytułowany „Strategia ramowa na rzecz stabilnej unii energetycznej opartej na przyszłościowej polityce w dziedzinie klimatu” (COM(2015)0080),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 listopada 2014 r. zatytułowany „Plan inwestycyjny dla Europy” (COM(2014)0903),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 15 listopada 2012 r. zatytułowany „Uruchomienie wewnętrznego rynku energii” (COM(2012)0663),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 8 marca 2011 r. zatytułowany „Plan działania prowadzący do przejścia na konkurencyjną gospodarkę niskoemisyjną do 2050 r.” (COM(2011)0112),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 15 grudnia 2011 r. zatytułowany „Plan działania w zakresie energii do roku 2050” (COM(2011)0885),

–  uwzględniając trzeci pakiet energetyczny,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającą i w następstwie uchylającą dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków,

–  uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony danych osobowych,

–  uwzględniając dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów,

–  uwzględniając zalecenie Komisji 2012/148/UE z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie przygotowań do rozpowszechnienia inteligentnych systemów pomiarowych,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 czerwca 2008 r. zatytułowaną „W stronę Europejskiej karty praw odbiorców energii”(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 września 2013 r. w sprawie uruchomienia wewnętrznego rynku energii(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie planu działania w zakresie energii do roku 2050 − przyszłość z energią(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie skutków, jakie na poziomie lokalnym i regionalnym wywrze rozwój inteligentnych sieci(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie ochrony konsumentów – ochrona konsumentów usług podstawowych(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 grudnia 2015 r. zatytułowaną „W kierunku europejskiej unii energetycznej”(6),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz opinię Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8-0161/2016),

1.  z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji zatytułowany „Stworzenie nowego ładu dla odbiorców energii”;

2.  podkreśla, że niniejsze sprawozdanie skupia się wyłącznie na gospodarstwach domowych jako odbiorcach energii w związku z transformacją energetyki; podkreśla, że odbiorcy przemysłowi powinni być ujęci w odrębnych ramach;

3.  zwraca uwagę, że skutkiem trwającej transformacji energetyki jest odchodzenie od systemu energetycznego opartego na tradycyjnej, scentralizowanej produkcji energii w kierunku systemu bardziej zdecentralizowanego, energooszczędnego, elastycznego i opartego w dużej mierze na odnawialnych źródłach energii;

4.  zwraca uwagę na koszty przejścia na nową strukturę rynku w niektórych państwach członkowskich; zwraca się do Komisji, by należycie wzięła te koszty pod uwagę w kategoriach przystępności cen i konkurencyjności;

5.  przypomina, że ostatecznym celem powinna być gospodarka oparta na pełnym stosowaniu zasady „efektywność energetyczna przede wszystkim / jako podstawowe paliwo” oraz uszeregowaniu środków oszczędności energii i środków po stronie popytu przed środkami po stronie podaży, z myślą o osiągnięciu naszych celów klimatycznych zgodnie ze scenariuszem porozumienia paryskiego zakładającym poziom 1,5°C, o bezpieczeństwie energetycznym, konkurencyjności, a przede wszystkim obniżeniu rachunków odbiorców;

6.  uważa, że w związku z tym unia energetyczna powinna mieć przede wszystkim na względzie interesy obecnych i przyszłych pokoleń obywateli i powinna:

   a) zapewniać obywatelom stabilne, przystępne cenowo, efektywne i stałe dostawy energii oraz wysokiej jakości energooszczędne produkty, usługi i budynki;
   b) dawać obywatelom prawo do produkcji, użytkowania, magazynowania i sprzedaży własnej energii ze źródeł odnawialnych – indywidualnie lub zbiorowo, do podejmowania działań służących oszczędności energii, do stania się aktywnymi uczestnikami rynku energii dzięki zapewnieniu konsumentom wyboru, a także dawać im możliwość bezpiecznego i śmiałego reagowania na zapotrzebowanie; uważa, że w związku z tym należy uzgodnić na szczeblu UE – w drodze procedury partycypacyjnej pod przewodnictwem Komisji – wspólną praktyczną definicję „prosumentów”;
   c) przyczynić się do zlikwidowania ubóstwa energetycznego;
   d) chronić konsumentów przed nadużyciami oraz niekonkurencyjnymi i nieuczciwymi praktykami uczestników rynku oraz umożliwiać konsumentom korzystanie w pełni z przysługujących im praw;
   e) tworzyć warunki sprzyjające konkurencyjnemu i dobrze funkcjonującemu wewnętrznemu rynkowi energii, który zapewnia odbiorcom wybór oraz przejrzysty i jasny dostęp do informacji;

7.  uważa, że stopniowe znoszenie regulowanych cen energii dla odbiorców powinno odbywać się z uwzględnieniem faktycznego poziomu konkurencji na rynku w kontekście strategii unii energetycznej, co powinno zapewnić odbiorcom dostęp do bezpiecznych cen energii;

8.  uważa, że zasadniczo w wyniku transformacji energetyki powinien powstać bardziej efektywny, przejrzysty, zrównoważony, konkurencyjny, stabilny, zdecentralizowany i integracyjny system energetyczny, który przynosi korzyści całemu społeczeństwu, zwiększa zaangażowanie obywateli oraz podmiotów i społeczności lokalnych i regionalnych oraz daje im prawo własności lub udział we własności produkcji, dystrybucji i magazynowania energii ze źródeł odnawialnych, chroniąc jednocześnie grupy najsłabsze oraz gwarantując im dostępność środków w zakresie efektywności energetycznej i energii ze źródeł odnawialnych;

Ku dobrze funkcjonującemu rynkowi energii, przynoszącemu korzyści obywatelom

9.  uważa, że mimo pewnych postępów cel trzeciego pakietu energetycznego polegający na stworzeniu rzeczywiście konkurencyjnego, przejrzystego i przyjaznego konsumentom detalicznego rynku energii nie został jeszcze w pełni osiągnięty we wszystkich państwach członkowskich UE, na co wskazują utrzymujący się wysoki poziom koncentracji rynku i brak odzwierciedlania spadających kosztów hurtowych w cenach detalicznych oraz niskie wskaźniki zmiany dostawcy i niski poziom zadowolenia;

10.  w związku z tym wyraża przekonanie, że Komisja musi określić lub opracować dodatkowe wskaźniki dobrze funkcjonujących, przyjaznych odbiorcom rynków energii; podkreśla, że wskaźniki takie powinny uwzględniać między innymi gospodarcze skutki zmiany dostawcy dla odbiorców energii, bariery techniczne w zmianie dostawcy energii oraz poziom świadomości wśród odbiorców i plan na rzecz jego podniesienia;

11.  zwraca uwagę, że otwarte, przejrzyste i konkurencyjne, dobrze uregulowane rynki są ważne, by utrzymać niski poziom cen, pobudzać innowacje, poprawić obsługę klienta oraz usunąć bariery blokujące innowacyjne nowe modele biznesowe, które mogą zaoferować obywatelom dobrą wartość, wzmacniając ich pozycję i przyczyniając się do zapobiegania ubóstwu energetycznemu;

12.  przypomina, że konsumenci mają ograniczony wybór, jeśli chodzi o sieci dystrybucyjne z uwagi na naturalnie monopolistyczny charakter tych sieci, co oznacza, że odbiorcy nie mogą zmienić swojego operatora sieci dystrybucji; podkreśla konieczność odpowiedniego monitorowania rynku operatorów sieci dystrybucji, aby chronić odbiorców przed nagłym wzrostem rachunków za dystrybucję;

13.  uważa, że Komisja i państwa członkowskie powinny podjąć konieczne działania, które sprawią, że korzyści wynikające z wyższego poziomu wzajemnego połączenia krajowych sieci nie trafią do operatorów systemów dystrybucyjnych, ale bezpośrednio przełożą się na korzyści dla odbiorców końcowych; uważa ponadto, że przejście na wyższy poziom wzajemnego połączenia sieci krajowych musi mieć pozytywny wpływ na ceny energii dla odbiorców końcowych, dlatego trzeba zapobiec przenoszeniu korzyści wyłącznie na operatorów systemów dystrybucyjnych;

14.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by rygorystycznie dopilnowały pełnego wdrożenia trzeciego pakietu energetycznego oraz postuluje jego zmianę w formie nowej struktury rynku energii w celu uwzględnienia następujących zaleceń w odniesieniu do odbiorców krajowych:

   a) zaleca zwiększenie częstotliwości rachunków za energię oraz poprawę przejrzystości i jasności zarówno rachunków, jak i umów, aby pomóc w ich interpretacji i porównywaniu; nalega na używanie jasnego języka i unikanie terminów technicznych; zwraca się do Komisji o określenie minimalnych wymogów informacyjnych w tym zakresie, między innymi najlepszych praktyk; podkreśla, że na rachunkach należy wyraźnie wskazywać zarówno opłaty stałe, jak i podatki i opłaty, umożliwiając odbiorcy łatwe ich wyodrębnienie ze zmiennych kosztów zużycia; przypomina o obowiązującym dostawców wymogu określenia na rachunku lub przy nim – w zrozumiały i wyraźnie porównywalny sposób – udziału każdego źródła energii w ogólnym koszyku paliw w poprzedzającym roku, z podaniem miejsca, gdzie można znaleźć informacje o oddziaływaniu na środowisko pod względem emisji CO2 i odpadów radioaktywnych;
   b) zaleca stworzenie punktu kompleksowej obsługi, którego zadaniem będzie dostarczanie wszelkich istotnych informacji umożliwiających odbiorcom podejmowanie świadomych decyzji;
   c) zaleca, aby operatorzy systemów dystrybucyjnych, którzy mają dostęp do historycznych danych o zużyciu gospodarstw domowych, oraz operatorzy niezależnych narzędzi porównawczych współpracowali z organami regulacji energetyki w celu zbadania, w jaki sposób najlepiej dostarczać odbiorcom porównania ofert, aby umożliwić wszystkim odbiorcom, nawet tym nieposiadającym dostępu do internetu lub niepotrafiącym z niego korzystać, sprawdzenie, czy zmieniając dostawcę, mogliby zaoszczędzić pieniądze;
   d) zaleca opracowanie wytycznych dotyczących narzędzi porównywania cen, aby umożliwić odbiorcom dostęp do niezależnych, aktualnych i zrozumiałych narzędzi porównawczych; uważa, że państwa członkowskie powinny rozważyć możliwość opracowania systemów akredytacji obejmujących wszystkie narzędzia porównywania cen, zgodnie z wytycznymi CEER;
   e) zaleca stworzenie nowych platform, które będą służyły jako niezależne narzędzia porównywania cen, dając odbiorcom większą jasność w kwestii rachunków; zaleca, aby takie niezależne platformy dostarczały odbiorcom w porównywalny sposób informacje o procentowym udziale wykorzystywanych źródeł energii oraz różnych podatkach, opłatach i dodatkach ujętych w taryfach za energię, aby odbiorca był w stanie łatwo wyszukać oferty odpowiedniejsze pod względem ceny, jakości i zrównoważoności; proponuje, by rolę tę powierzyć istniejącym organom, takim jak krajowe departamenty ds. energetyki, organy regulacyjne lub organizacje konsumentów; zaleca stworzenie co najmniej jednego niezależnego narzędzia porównywania cen w każdym państwie członkowskim;
   f) zaleca – w celu zwiększenia konkurencji detalicznej między dostawcami – by państwa członkowskie we współpracy z operatorami narzędzi porównywania cen i grupami konsumentów opracowały wytyczne, które zapewnią kształtowanie różnych taryf przez dostawców w sposób umożliwiający proste porównanie, co pozwoli uniknąć niejasności wśród odbiorców;
   g) zaleca, by odbiorcy otrzymywali na rachunkach za energię lub razem z nimi informacje o najodpowiedniejszej i najkorzystniejszej dla nich taryfie, w oparciu o wzorce zużycia w przeszłości, oraz by odbiorcy mieli możliwość przejścia na tę taryfę, jeśli sobie tego życzą, w możliwie najprostszy sposób; zauważa – zważywszy, iż wskaźniki zmiany dostawcy są niskie w wielu państwach członkowskich – że wiele gospodarstw domowych, zwłaszcza w najtrudniejszej sytuacji, nie interesuje się rynkiem energii i zostaje przy nieodpowiednich, przestarzałych i drogich taryfach;
   h) zaleca zbadanie środków, które umożliwią lepsze odzwierciedlenie cen hurtowych w cenach detalicznych i tym samym odwrócą tendencję do zwiększania udziału elementów stałych w rachunkach za energię, w szczególności podatków i opłat oraz w niektórych przypadkach opłat sieciowych; zwraca uwagę na rozbieżność między poziomami opłat i podatków uiszczanych przez gospodarstwa domowe i odbiorców przemysłowych;

15.  zdecydowanie uważa, że strony internetowe i faktury elektroniczne wszystkich dostawców energii powinny być w pełni dostępne dla osób niepełnosprawnych oraz spełniać odpowiednie wymogi normy europejskiej EN 301 549;

16.  nalega na pełne wdrożenie przez państwa członkowskie przepisów dotyczących zmiany dostawcy, określonych w trzecim pakiecie energetycznym, oraz utrzymuje, że przepisy krajowe muszą gwarantować odbiorcom prawo zmiany dostawcy w szybki i łatwy sposób i bez ponoszenia opłat, a możliwości zmiany dostawcy nie powinny utrudniać opłaty lub kary za rozwiązanie umowy; utrzymuje, że egzekwowanie tego prawa za pomocą nadzoru rynku i skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar ma zasadnicze znaczenie oraz popiera zalecenia Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) dotyczące zmiany dostawcy zatytułowane „Bridge to 2025”;

17.  uważa, że należy propagować zbiorowe systemy zmiany dostawców oraz kampanie w tej dziedzinie, aby pomóc odbiorcom w znalezieniu korzystniejszych warunków zarówno pod względem ceny, jak i jakości; podkreśla, że takie systemy muszą być niezależne, godne zaufania, przejrzyste, kompleksowe i globalne oraz muszą docierać do osób mniej zainteresowanych; wskazuje, że aby uniknąć nadużyć, rolę tę powinny wypełniać – najlepiej do tego predysponowane – władze lokalne, organy regulacyjne, organizacje konsumentów i inne organizacje nienastawione na zysk;

18.  w celu ochrony odbiorców energii, zwłaszcza znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji, nalega na należyte wdrożenie i egzekwowanie przez państwa członkowskie przepisów dyrektyw dotyczących nieuczciwych praktyk handlowych oraz praw konsumenta związanych ze sprzedażą akwizycyjną, nieuczciwymi warunkami lub praktykami oraz technikami agresywnego marketingu; zauważa, że w niektórych państwach członkowskich wzrosła liczba skarg dotyczących sprzedaży akwizycyjnej;

19.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zamierza rozważyć włączenie przepisów dotyczących energii do załącznika do rozporządzenia w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów(7);

Zapewnienie systemu energetycznego sprzyjającego włączeniu społecznemu dzięki uprawnieniu obywateli do przyjęcia odpowiedzialności za transformację energetyki, produkcji własnej energii ze źródeł odnawialnych oraz zyskaniu efektywności energetycznej

20.  uważa, że w dobrze funkcjonującym systemie energetycznym kluczową rolę do odegrania mają władze lokalne, społeczności, spółdzielnie, gospodarstwa domowe i osoby prywatne, które powinny wnosić znaczący wkład w transformację energetyczną i które należy zachęcać, by stały się producentami i dostawcami energii, jeżeli się na to zdecydują; wskazuje, że z tego powodu ważne jest, aby Unia Europejska przyjęła wspólną definicję funkcjonalną „prosumentów”;

21.  wzywa państwa członkowskie do wprowadzenia systemów opomiarowania netto w celu wsparcia indywidualnej i spółdzielczej produkcji energii;

22.  uważa, że duże znaczenie dla dokonania optymalnej transformacji energetycznej będzie miała zasadnicza zmiana zachowań obywateli; uważa, że pod tym względem kluczowe są zachęty i dostęp do dobrej jakości informacji oraz zwraca się do Komisji, by zajęła się tym w przyszłych wnioskach; sugeruje, że istotnymi czynnikami przyczyniającymi się do zmiany zachowań będą edukacja, szkolenia i kampanie informacyjne;

23.  uważa, że ograniczony dostęp do kapitału i finansowego know-how, znaczne koszty inwestycji na wstępie i długie okresy zwrotu stanowią przeszkody w podejmowaniu własnej produkcji energii i środków w zakresie efektywności energetycznej; sprzyja nowym modelom biznesowym, systemom zbiorowych zakupów i innowacyjnym instrumentom finansowym, które zachęcają wszystkich konsumentów do własnej produkcji i zużycia energii na własne potrzeby oraz podejmowania środków w zakresie efektywności energetycznej; proponuje, by było to ważnym celem EBI, EFIS, programu „Horyzont 2020” i funduszy strukturalnych, z których organy publiczne i podmioty rynkowe powinny w pełni korzystać; przypomina, że projekty powinny być finansowane na zasadzie komparatywnej opłacalności, przy uwzględnieniu krajowych oraz europejskich celów i zobowiązań w dziedzinie klimatu i energii;

24.  apeluje o stabilne, wystarczające i racjonalne pod względem kosztów systemy wynagradzania, aby zagwarantować pewność inwestorów i zwiększyć liczbę projektów na małą i średnią skalę w dziedzinie energii ze źródeł odnawialnych, przy jednoczesnym minimalizowaniu zakłóceń rynku; wzywa w związku z tym państwa członkowskie do korzystania w jak najszerszym zakresie z odstępstw de minimis przewidzianych w wytycznych w sprawie pomocy państwa z 2014 r., uważa, że taryfy sieciowe i inne opłaty powinny być przejrzyste i niedyskryminacyjne oraz powinny rzetelnie odzwierciedlać wpływ odbiorcy na sieć, a jednocześnie należy unikać podwójnego obciążania i gwarantować wystarczające finansowanie kosztów utrzymania i rozwoju sieci dystrybucji; ubolewa z powodu zmian z mocą wsteczną w systemach wsparcia oraz wprowadzenia niesprawiedliwych i zawyżonych podatków lub opłat, które hamują dalszy rozwój własnej produkcji energii; zwraca uwagę na znaczenie dobrze zaprojektowanych i przyszłościowych systemów wsparcia, które budują pewność inwestorów i zwiększają opłacalność, oraz podkreśla, by unikać takich zmian w przyszłości; podkreśla, że prosumenci zapewniający sieci zdolności magazynowania powinni otrzymywać wynagrodzenie;

25.  zaleca zmniejszenie do absolutnego minimum barier administracyjnych utrudniających rozwój nowych zdolności własnej produkcji energii, w szczególności przez usunięcie ograniczeń w dostępie do rynku i sieci; proponuje skrócenie i uproszczenie procedur zatwierdzania, na przykład przez przyjęcie prostego wymogu zgłaszania, przy czym nadal należy przestrzegać wszystkich wymogów prawnych i dbać o informowanie operatorów systemów dystrybucyjnych; sugeruje, że w wyniku zmiany dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii można by wprowadzić przepisy szczególne w celu usunięcia barier i wsparcia gminnych/spółdzielczych systemów energetycznych dzięki punktom kompleksowej obsługi zajmującym się pozwoleniami projektowymi oraz świadczącym doradztwo finansowe i techniczne lub konkretnym kampaniom informacyjnym na szczeblu lokalnym i regionalnym, a także dzięki zagwarantowaniu prosumentom dostępu do alternatywnych mechanizmów rozwiązywania sporów;

26.  zwraca uwagę na potrzebę opracowania korzystnych, stabilnych i sprawiedliwych ram prawnych dla najemców i osób mieszkających w budynkach wielorodzinnych, aby umożliwić również im korzystanie ze współwłasności, własnej produkcji energii i środków w zakresie efektywności energetycznej;

27.  wzywa Komisję, by zwiększyła swoje poparcie dla Porozumienia Burmistrzów, inicjatywy „Inteligentne miasta i gminy” oraz gmin w 100% opartych na OZE, tak aby rozbudować i dalej rozwijać je jako narzędzie promowania własnej produkcji energii i środków w zakresie efektywności energetycznej, zwalczania ubóstwa energetycznego, ułatwiania wymiany najlepszych praktyk między wszystkimi władzami lokalnymi, regionami i państwami członkowskimi, a także by zadbała o to, żeby wszystkie władze lokalne były świadome wsparcia finansowego, z jakiego mogą skorzystać;

Wspieranie rozwoju zarządzania reagowaniem na zapotrzebowanie

28.  podkreśla, że aby pobudzić reagowanie na zapotrzebowanie, ceny energii w okresach szczytu i poza okresami szczytu muszą być zróżnicowane i dlatego popiera rozwój dynamicznego kształtowania cen na zasadzie opcjonalnej, pod warunkiem przeprowadzenia szczegółowej oceny jego wpływu na wszystkich odbiorców; podkreśla konieczność wprowadzenia technologii, które wysyłają sygnały cenowe premiujące elastyczne zużycie, co spowoduje żywsze reakcje odbiorców; uważa, że taryfy muszą być przejrzyste, porównywalne i wyraźnie objaśnione; zaleca dalszą analizę, w jaki sposób można by ustanowić i wdrożyć progresywne i zmienne systemy taryfowe, aby motywować do oszczędności energii, samodzielnego wytwarzania energii, reagowania na zapotrzebowanie i efektywności energetycznej; przypomina Komisji, że w toku prac nad kolejnymi wnioskami ustawodawczymi należy zagwarantować, by wprowadzaniu dynamicznych taryf towarzyszyła wzmożona kampania informacyjna skierowana do konsumentów;

29.  uważa, że konsumenci powinni mieć łatwy i szybki dostęp do swoich danych o zużyciu oraz powiązanych kosztach, aby pomóc im w podejmowaniu świadomych decyzji; zwraca uwagę, że zalewie 16 państw członkowskich zobowiązało się do masowego wprowadzenia inteligentnych liczników do 2020 r.; uważa, że przy wprowadzaniu inteligentnych liczników państwa członkowskie powinny zapewnić solidne ramy prawne gwarantujące eliminację nieuzasadnionych wstecznych rachunków oraz sprawną i przystępną cenowo instalację u wszystkich odbiorców, w szczególności odbiorców dotkniętych ubóstwem energetycznym; utrzymuje, że korzyści uzyskiwane dzięki inteligentnym licznikom powinny być sprawiedliwie dzielone między operatorów sieci i użytkowników;

30.  podkreśla, że rozwój inteligentnych technologii odgrywa kluczową rolę w transformacji energetycznej oraz może pomóc odbiorcom obniżyć koszty energii oraz poprawić efektywność energetyczną; wzywa do szybkiego wdrożenia technologii informacyjnych i komunikacyjnych, w tym aplikacji mobilnych, platform internetowych i rachunków online; podkreśla jednak, że rozwój ten nie może pomijać odbiorców w najtrudniejszej sytuacji i mniej zaangażowanych ani nie może prowadzić do wzrostu ich rachunków, jeśli nie odniosą oni bezpośrednich korzyści; zauważa, że grupom tym należy udzielać szczególnej pomocy oraz że należy zapobiegać pułapkom, które mogłyby osłabić swobodę wyboru taryf i dostawców przez odbiorców;

31.  podkreśla, że trzeba usprawnić rozwój inteligentnych sieci i urządzeń automatyzujących zarządzanie popytem na energię w reakcji na sygnały cenowe; zauważa, że inteligentne urządzenia muszą zapewniać wysoki poziom ochrony danych i muszą być interoperacyjne, zaprojektowane z myślą o korzyściach dla odbiorcy końcowego oraz wyposażone w funkcje zwiększające oszczędność energii, jak również wspierać rozwój rynków usług energetycznych i zarządzanie popytem;

32.  podkreśla, że konsumenci powinni mieć możliwość swobodnego wyboru koncentratorów oraz przedsiębiorstw usług energetycznych niezależnych od dostawców;

33.  podkreśla, że gromadzeniem, przetwarzaniem i magazynowaniem danych obywateli dotyczących energii powinny zarządzać w niedyskryminujący sposób podmioty zarządzające dostępem do danych i powinno być ono zgodne z obowiązującymi unijnymi ramami prawnymi w zakresie ochrony prywatności i danych, które stanowią, że konsumenci powinni zawsze posiadać kontrolę nad swoimi danymi i że można je udostępniać stronom trzecim wyłącznie za wyraźną zgodą konsumenta; uważa ponadto, że dodatkowo obywatele powinni móc korzystać z prawa do korygowania i usuwania danych osobowych;

Zwalczanie przyczyn ubóstwa energetycznego

34.  apeluje o zwiększenie koordynacji na szczeblu UE w celu zwalczania ubóstwa energetycznego w drodze wymiany najlepszych praktyk wśród państw członkowskich oraz opracowania szerokiej, wspólnej definicji ubóstwa energetycznego, której głównym założeniem byłby pogląd, że dostęp do przystępnej cenowo energii jest podstawowym prawem socjalnym;

35.  utrzymuje, że lepsza dostępność i lepsze gromadzenie danych mają zasadnicze znaczenie dla dokonania oceny sytuacji i jak najskuteczniejszego ukierunkowania pomocy na obywateli, gospodarstwa domowe i społeczności dotknięte ubóstwem energetycznym;

36.  podkreśla znaczenie, jakie ma promowanie wszelkiej synergii w tym zakresie, w tym między władzami lokalnymi i operatorami sieci dystrybucyjnych, mającymi możliwość dostarczania maksimum informacji na temat poziomu ubóstwa energetycznego oraz wykrywania sytuacji zagrożeń, przy pełnym poszanowaniu przepisów europejskich i krajowych dotyczących ochrony danych;

37.  uważa, że ramy zarządzania unią energetyczną powinny obejmować cele i sprawozdawczość państw członkowskich w zakresie ubóstwa energetycznego, a także że należy opracować zestaw dobrych praktyk;

38.  uważa, że środki w zakresie efektywności energetycznej mają kluczowe znaczenie dla każdej racjonalnej pod względem kosztów strategii na rzecz zwalczania ubóstwa energetycznego i przeciwdziałania słabej pozycji konsumentów oraz że stanowią one uzupełnienie polityki zabezpieczenia społecznego; w związku z przeglądem dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków i dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej, zwłaszcza art. 7, postuluje działania gwarantujące, że modernizacja energetyczna istniejących budynków będzie lepiej ukierunkowana na obywateli dotkniętych ubóstwem energetycznym; proponuje rozważenie celu polegającego na zmniejszeniu do 2030 r. liczby budynków nieefektywnych energetycznie, przy czym nacisk należy położyć na nieruchomości pod wynajem i mieszkania socjalne; uważa, że budynki posiadane lub zajmowane przez władze publiczne powinny stanowić tu przykład;

39.  apeluje, aby fundusze UE przeznaczone na efektywność energetyczną i wsparcie własnej produkcji energii były bardziej ukierunkowane na dotkniętych ubóstwem energetycznym konsumentów o niskich dochodach oraz by uwzględniały problem podziału zachęt między właścicieli a najemców budynków;

40.  uważa – przy poszanowaniu różnorodnych praktyk w państwach członkowskich – że dobrze ukierunkowane taryfy socjalne mają żywotne znaczenie dla znajdujących się w trudnej sytuacji obywateli o niskich dochodach i w związku z tym należy je wspierać; uważa, że wszelkie takie taryfy socjalne powinny być całkowicie przejrzyste;

o
o   o

41.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. C 286 E z 27.11.2009, s. 24.
(2) Dz.U. C 93 z 9.3.2016, s. 8.
(3) Dz.U. C 36 z 29.1.2016, s. 62.
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0065.
(5) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0342.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0444.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów (Dz.U. L 364 z 9.12.2004, s. 1).


Ubóstwo: perspektywa płci
PDF 475kWORD 173k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie ubóstwa: perspektywa płci (2015/2228(INI))
P8_TA(2016)0235A8-0153/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2 oraz art. 3 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 8, 9, 151, 153 i 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej postanowienia dotyczące praw socjalnych oraz równości mężczyzn i kobiet,

–  uwzględniając Konwencję ONZ z 1979 r. w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW),

–  uwzględniając Konwencję Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencję stambulską),

–  uwzględniając strategię „Europa 2020” na rzecz wzrostu w UE, a w szczególności jej cel zmniejszenia o 25% do 2020 r. liczby Europejczyków żyjących poniżej krajowej granicy ubóstwa i wyciągnięcia w ten sposób ponad 20 milionów osób z ubóstwa, a także uwzględniając potrzebę pełnego wykorzystywania systemów ubezpieczeń społecznych i systemów emerytalnych państw członkowskich, aby zapewnić odpowiednie wsparcie dochodów,

–  uwzględniając pakiet Komisji z 2013 r. dotyczący inwestycji społecznych,

–  uwzględniając społeczność na rzecz uwzględniania aspektu płci (European Community of Practice on Gender Mainstreaming – GenderCoP) w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego, a w szczególności grupę roboczą GenderCop do spraw ubóstwa i włączenia społecznego,

–  uwzględniając art. 7 rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów dotyczących funduszy strukturalnych na lata 2014–2020,

–  uwzględniając doroczną konwencję europejskiej platformy współpracy w zakresie walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym z 2014 r.,

–  uwzględniając dyrektywę 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy,

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2010/18/UE z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie wdrożenia zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego, zawartego przez BUSINESSEUROPE, UEAPME, CEEP i ETUC oraz uchylającą dyrektywę 96/34/WE,

–  uwzględniając plan działania Komisji z sierpnia 2015 r. dotyczący nowego początku, aby sprostać wyzwaniom równowagi między życiem zawodowym a prywatnym w pracujących rodzinach,

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 3 grudnia 2015 r. zatytułowany „Strategic engagement for gender equality 2016–2019” [Strategiczne zaangażowanie na rzecz równouprawnienia płci w latach 2016–2019] (SWD(2015)0278),

–  uwzględniając wyniki przeprowadzonego przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) badania dotyczącego lesbijek, gejów, osób biseksualnych i transpłciowych w Unii Europejskiej, opublikowanego dnia 17 maja 2013 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 października 2005 r. w sprawie kobiet i ubóstwa w Unii Europejskiej(1), a także rezolucję z dnia 3 lutego 2009 r. w sprawie niedyskryminacji ze względu na płeć i solidarności między pokoleniami(2),

–  uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu dnia 20 października 2010 r. w perspektywie przyjęcia dyrektywy 2011/.../UE Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę w sprawie urlopu macierzyńskiego(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie ubóstwa kobiet w Unii Europejskiej(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie priorytetów oraz zarysu ram nowej polityki UE w dziedzinie walki z przemocą wobec kobiet(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 września 2011 r. w sprawie sytuacji kobiet w wieku przedemerytalnym(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2011 r. w sprawie sytuacji matek samotnie wychowujących dzieci(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 maja 2012 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie stosowania zasady równości wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn za taką samą pracę lub pracę o jednakowej wartości(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lutego 2013 r. w sprawie 57. sesji Komisji ds. Statusu Kobiet Organizacji Narodów Zjednoczonych: likwidacja wszelkich form przemocy wobec kobiet i dziewcząt i zapobieganie wszelkim jej formom(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 marca 2013 r. w sprawie wpływu kryzysu gospodarczego na równouprawnienie kobiet i mężczyzn oraz na prawa kobiet(10),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 marca 2015 r. w sprawie postępów w dążeniu do równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – 2013 r.(11),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 czerwca 2015 r. w sprawie strategii UE na rzecz równości kobiet i mężczyzn w okresie po 2015 r.(12),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 października 2015 r. w sprawie stosowania dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy(13),

–  uwzględniając opublikowane w kwietniu 2014 r. badanie przeprowadzone na zlecenie Komisji „Single parents and employment in Europe” [Osoby samotnie wychowujące dzieci a zatrudnienie w Europie],

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych w sprawie osiągnięcia celów dotyczących przeciwdziałania ubóstwu w świetle rosnących kosztów utrzymania dla gospodarstw domowych oraz towarzyszącą mu opinię Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0040/2016),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz opinie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, jak również Komisji Kultury i Edukacji (A8-0153/2016),

A.  mając na uwadze, że według najnowszych danych Eurostat liczba kobiet żyjących w ubóstwie jest nadal wyższa niż liczba mężczyzn w tej sytuacji, przy czym w ubóstwie żyje obecnie blisko 64,6 mln kobiet i 57,6 mln mężczyzn(14); mając na uwadze, że z danych tych wynika, iż ubóstwo niesie inne skutki dla kobiet niż dla mężczyzn; mając na uwadze, że kobiety w UE-28 w 2014 r. były szczególnie zagrożone ubóstwem, przy czym odsetek kobiet zagrożonych ubóstwem wynosił 46,6% przed transferami socjalnymi i 17,7% po transferach socjalnych; mając na uwadze, że poziom ubóstwa wśród kobiet różni się znacznie w poszczególnych państwach członkowskich; mając na uwadze, że poziom ubóstwa wśród migrantek i kobiet z mniejszości etnicznych jest taki sam w całej UE niezależnie od specyfiki poszczególnych grup ryzyka, takich jak kobiety starsze, kobiety samotne samotne matki, lesbijki, kobiety biseksualne, kobiety transpłciowe i kobiety niepełnosprawne; mając na uwadze, że 38,9 % ogółu społeczeństwa i 48,6 % kobiet samotnych w UE-28 nie jest w stanie pokryć nieoczekiwanych wydatków; mając na uwadze, że Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka informuje, iż kobiety stanowią najuboższą część światowej populacji, a liczba kobiet, które mieszkają w warunkach ubóstwa na obszarach wiejskich, zwiększyła się od 1975 r. o 50%; mając na uwadze, że kobiety przepracowują dwie trzecie godzin roboczych na całym świecie i wytwarzają połowę światowej żywności, a jednak otrzymują jedynie 10% światowych dochodów i posiadają mniej niż 1% światowego majątku;

B.  mając na uwadze, że równość płci na rynku pracy, osiągnięta dzięki zwiększeniu dobrobytu społeczno-ekonomicznego, przynosi korzyści nie tylko kobietom, ale całemu społeczeństwu; mając na uwadze, że cel, jakim jest zapewnienie równości kobiet i mężczyzn, sięga traktatu rzymskiego z 1957 r.;

C.  mając na uwadze, że w konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka oraz w programie działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 rządy zobowiązały się do zadbania o to, aby wszyscy chłopcy i dziewczęta ukończyli pełny cykl kształcenia podstawowego; mając na uwadze, że w maju 2015 r. przy okazji Światowego Dnia Kobiet Parlament zorganizował wydarzenie pt. „Wzmocnienie pozycji dziewcząt i kobiet dzięki edukacji”; mając na uwadze, że kształcenie, zarówno formalne jak i nieformalne, jest narzędziem umożliwiającym przezwyciężenie marginalizacji i różnorodnych form dyskryminacji, ponieważ stwarza warunki do dialogu, otwartości i zrozumienia między społecznościami, a także wzmacnia pozycję społeczności marginalizowanych;

D.  mając na uwadze, że w czasach recesji gospodarczej osoby już i tak narażone na ryzyko życia w ubóstwie, będące w większości kobietami, znajdują się w trudnej sytuacji na rynku pracy i w zakresie zabezpieczenia społecznego, w szczególności osoby należące do grup dyskryminowanych z wielu względów jednocześnie; mając na uwadze, że według unijnego badania dotyczącego LGBT lesbijki, kobiety biseksualne i transpłciowe ze względu na swoją orientację seksualną lub tożsamość płciową są narażone na nieproporcjonalne ryzyko dyskryminacji w obszarze zatrudniania (19%), kształcenia (19%), warunków mieszkaniowych (13%), opieki zdrowotnej (10%) oraz dostępu do usług społecznych (8%); mając na uwadze, że prowadzi to do powstania nieproporcjonalnych zagrożeń dla ich dobrostanu gospodarczego i społecznego;

E.  mając na uwadze, że polityki oszczędnościowe, których domaga się Komisja i które są prowadzone przez państwa członkowskie, w powiązaniu z kryzysem gospodarczym ostatnich lat, pogłębiły nierówności i dotknęły w szczególności kobiety, pogłębiając ich ubóstwo i coraz bardziej wykluczając je z rynku pracy; mając na uwadze, że ograniczone zostały publiczne sieci usług i infrastruktury na rzecz opieki nad dziećmi, osobami starszymi oraz chorymi, a także że dostępność tego rodzaju bezpłatnych usług publicznych wysokiej jakości obecnie jest ograniczona;

F.  mając na uwadze, że rodziny monoparentalne są w większym stopniu zagrożone ubóstwem lub wykluczeniem społecznym (49,8% w porównaniu do 25,2% dla przeciętnego gospodarstwa domowego z dziećmi na utrzymaniu, chociaż istnieją ogromne różnice między państwami członkowskimi)(15); mając na uwadze, że według Eurostatu w 2014 r. kobiety stanowiły 56,6 % samotnych rodziców w Unii; mając na uwadze, że ubóstwo ma istotny wpływ na rozwój osobowy oraz na kształcenie dzieci i że jego skutki mogą być odczuwane przez całe życie; mając na uwadze pogłębienie się przepaści edukacyjnej pomiędzy dziećmi wywodzącymi się z różnych grup społeczno-ekonomicznych (w 11 państwach ze świadczonych usług edukacji przedszkolnej i opieki nad dziećmi w wieku 0–3 lat korzysta mniej niż 15% dzieci); mając na uwadze, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo przeniesienia ubóstwa na kolejne pokolenia; mając na uwadze, że brak edukacji o odpowiedniej jakości jest czynnikiem znacząco zwiększającym ryzyko ubóstwa dzieci oraz ich wykluczenia społecznego, a ryzyko porzucenia szkoły znacząco potęgują liczne czynniki powiązane z życiem rodzinnym, takie jak brak jego stabilizacji, przemoc czy złe warunki mieszkaniowe;

G.  mając na uwadze, że kobiety zamieszkujące obszary wiejskie są szczególnie dotknięte ubóstwem; mając na uwadze, że wiele kobiet zamieszkujących obszary wiejskie nie jest nawet zarejestrowanych na rynku pracy ani zarejestrowanych jako osoby bezrobotne; mając na uwadze, że stopa bezrobocia wśród kobiet na obszarach wiejskich jest niezwykle wysoka, a kobiety zatrudnione otrzymują bardzo niskie wynagrodzenia; mając na uwadze, że kobiety na obszarach wiejskich mają ograniczony dostęp do edukacji, wczesnego wykrywania chorób nowotworowych oraz, ogólnie, do opieki zdrowotnej;

H.  mając na uwadze, że zagrożenie ubóstwem powoduje wykluczenie społeczne i brak udziału w życiu społecznym, jeżeli chodzi o dostęp do kształcenia, wymiaru sprawiedliwości, kształcenia ustawicznego, podstawowej opieki zdrowotnej, godziwych warunków mieszkaniowych, wyżywienia, wody i energii, dostęp do kultury i informacji oraz udział w nich, a także dostęp do sportu i transportu publicznego; mając na uwadze, że inwestowanie w politykę na rzecz wsparcia kobiet przyczynia się także do poprawy warunków życia ich rodzin, w szczególności dzieci;

I.  mając na uwadze, że zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć wynosi 16,3% oraz że nietypowe i niepewne formy umów o pracę także dotyczą kobiet w większym stopniu niż mężczyzn;

J.  mając na uwadze, że bardzo często kobiety, które chcą rozpocząć działalność, mają utrudniony dostęp do kredytów, ponieważ tradycyjni pośrednicy finansowi niechętnie im ich udzielają, uważając, że kobiety przedsiębiorcy są bardziej narażone na ryzyko i mniej nastawione na rozwój firmy oraz na dochodowe inwestycje;

K.  mając na uwadze, że kobiety pracują często jako pracownice domowe, które w wielu przypadkach są zatrudniane z pominięciem krajowego prawa pracy; mając na uwadze, że w szczególności kobiety nieposiadające odpowiednich dokumentów są narażone na ryzyko pracy przymusowej i wykorzystania w tym obszarze;

L.  mając na uwadze, że kobiety częściej niż mężczyźni są odpowiedzialne za opiekę nad osobami starszymi, chorymi lub zależnymi członkami rodzin oraz nad dziećmi, częściej przerywają karierę, co powoduje ich mniejszy udział i dłuższe okresy braku aktywności na rynku pracy; mając na uwadze, że ryzyko ubóstwa zostaje ograniczone dzięki zapewnieniu wysokiej jakości usług i przystępnych cenowo placówek opieki nad dziećmi i edukacji dzieci lub opieki nad innymi osobami niesamodzielnymi, takimi jak osoby starsze; mając na uwadze, że niewiele państw członkowskich osiągnęło lub przekroczyło cele barcelońskie, których należy postrzegać jako warunku niezbędnego dla zapewnienia równego podziału obowiązków między opiekunami;

M.  mając uwadze, że zajęcie się sytuacją dziewcząt i młodych kobiet zagrożonych wykluczeniem społecznym i ubóstwem ma kluczowe znaczenie dla rozwiązania problemu feminizacji ubóstwa, biorąc pod uwagę międzypokoleniowy wymiar ubóstwa;

N.  mając na uwadze, że w całej UE-27 34% samotnych matek w wieku produkcyjnym jest zagrożonych ubóstwem wobec 17% w przypadku innych rodzin w wieku produkcyjnym z dziećmi;

O.  mając na uwadze, że rozbieżności w uprawnieniach emerytalnych osiągają średnio 39% w wyniku braku równowagi spowodowanego utrzymującą się nierównością w wynagrodzeniach i dostępie do zatrudnienia, dyskryminacją oraz dysproporcjami płacowymi między kobietami i mężczyznami na rynku pracy; mając na uwadze, że te różnice w wysokości emerytur stanowią przeszkodę dla niezależności ekonomicznej kobiet i są jednym z powodów, dla których kobiety na starość znajdują się poniżej progu ubóstwa; mając na uwadze, że konieczne jest podjęcie działań, które umożliwią zapewnienie kobietom równego dostępu do godziwych programów emerytalnych; mając na uwadze, że różnice w świadczeniach emerytalnych zmniejszyły się od 2006 r. do 2012 r. w państwach członkowskich, w których wdrożono dyrektywę 2006/54/WE(16);

P.  mając na uwadze, że wzrost ryzyka ubóstwa jest blisko związany z cięciami budżetowymi dotykającymi systemy edukacji, zabezpieczenia społecznego i usług w zakresie opieki; mając na uwadze, że kobiety i dzieci w większym zakresie dotknął kryzys i środki oszczędnościowe, które zostały przyjęte w wielu państwach europejskich;

Q.  mając na uwadze, że kobiety są kluczową siłą napędzającą rozwój gospodarczy i społeczny, a dobra edukacja jest jedną z najbardziej skutecznych dostępnych strategii przyczyniających się do powodzenia na rynku pracy i wychodzenia z cyklu ubóstwa; mając na uwadze, że znaczne obciążenie finansowe związane z płatną edukacją, w tym powiązane koszty bezpośrednie i pośrednie, stanowi poważną przeszkodę dla osób żyjących w ubóstwie, by uzyskać lepsze kwalifikacje; mając na uwadze, że dziewczęta osiągają lepsze niż chłopcy wyniki w szkole, ale często napotykają większe trudności lub nie mają możliwości przełożenia tych sukcesów edukacyjnych na osiągnięcia zawodowe ze względu na presję wywieraną przez rodzinę i inne naciski;

R.  mając na uwadze, że stereotypy powszechnie przekazywane w społeczeństwie mają swoje korzenie w patriarchacie i pozostawiają kobietę w podporządkowanej roli w społeczeństwie, przyczyniając się do „feminizacji ubóstwa”; mając na uwadze, że stereotypy te są kształtowane w dzieciństwie i znajdują odzwierciedlenie w wyborze kształcenia i szkoleń aż do wejścia na rynek pracy; mając na uwadze, że kobiety zbyt często zamykane są w rolach typowo kobiecych, za które nadal nie są odpowiednio wynagradzane finansowo oraz są niedostatecznie reprezentowane w dziedzinach takich jak matematyka, nauka, przedsiębiorczość, ICT, inżynieria, a także na stanowiskach kierowniczych; mając na uwadze, że stereotypy te w połączeniu z normatywną rolą sektorów zdominowanych przez mężczyzn w odniesieniu do ustalania płac prowadzą do dyskryminacji pod względem wynagrodzeń;

S.  mając na uwadze, że strategia „Europa 2020”, której celem jest uczynienie z Unii inteligentnej gospodarki o trwałym wzroście gospodarczym, sprzyjającej włączeniu społecznemu, przewiduje ambitne cele, takie jak poziom zatrudnienia rzędu 75% oraz ograniczenie o co najmniej 20 milionów do 2020 r. liczby osób dotkniętych lub zagrożonych ubóstwem i wykluczeniem społecznym; mając na uwadze, że cele strategii przewidują obniżenie wskaźnika przedwczesnego przerywania nauki do poziomu poniżej 10 %;

T.  mając na uwadze, że jednym z celów strategii „Europa 2020” jest zadbanie o to, aby 40% osób w wieku 30–34 lat otrzymało wyższe wykształcenie w porównaniu z obecnym średnim poziomem 37,9%; mając na uwadze, że średni poziom w przypadku kobiet przekroczył 42,3% w porównaniu 33,6% wśród mężczyzn;

U.  mając na uwadze, że osiągnięcie celu strategii „Europa 2020” dotyczącego przeciwdziałania ubóstwu, jako jednego z pięciu wymiernych celów, wymaga znaczącego nowego impulsu politycznego; mając na uwadze, że cele te nie zostaną osiągnięte dopóty, dopóki w polityce przeciwdziałania ubóstwu nie nada się aspektowi płci istotnego znaczenia oraz dopóki nie zostaną przyjęte krajowe strategie polityczne na rzecz ochrony kobiet, w szczególności przed zagrożeniem ubóstwem;

V.  mając na uwadze, że ubóstwo i wykluczenie społeczne oraz zależność ekonomiczna kobiet mogą czynnikiem potęgującym przemoc w przypadku kobiet będących ofiarami przemocy, a z drugiej strony mając na uwadze, że przemoc wpływa na zdrowie kobiet i często prowadzi do utraty pracy, bezdomności, wykluczenia społecznego i ubóstwa; mając na uwadze, że wiąże się to z wyjątkowym narażeniem na handel ludźmi i wykorzystanie seksualne; mając ponadto na uwadze, że wiele kobiet, które doświadczają takiej przemocy, nadal mieszka ze swoim prześladowcą, gdyż są od niego zależne ekonomicznie;

W.  mając na uwadze, że zasada równouprawnienia płci zapewnia narzędzie do walki z ubóstwem kobiet, gdyż ma pozytywny wpływ na wydajność i wzrost gospodarczy oraz prowadzi do większego udziału kobiet w rynku pracy, co z kolei przynosi wielorakie korzyści społeczne i gospodarcze;

Ubóstwo i równowaga między życiem zawodowym a prywatnym

1.  podkreśla zasadniczą rolę wysokiej jakości usług publicznych w zwalczaniu ubóstwa, zwłaszcza ubóstwa kobiet, ponieważ kobiety są od takich usług w większym stopniu zależne;

2.  uważa, że należy zachęcać i włączać mężczyzn do propagowania równości płci we wszystkich dziedzinach i na wszystkich poziomach rynku pracy;

3.  uważa, że państwa członkowskie powinny w sposób priorytetowy potraktować kwestię godzenia ze sobą życia prywatnego i zawodowego poprzez wprowadzenie warunków pracy przyjaznych dla rodziny, takich jak elastyczny czas pracy i możliwość telepracy; zauważa, że brak wysokiej jakości i bezpłatnych usług w zakresie opieki, zarówno nad dziećmi, jak i osobami zależnymi lub starszymi, a w szczególności brak żłobków, przedszkoli i placówek opieki długoterminowej przyczynia się do wykluczenia społecznego, różnic między mężczyznami a kobietami, jeżeli chodzi o dostęp do zatrudnienia, wysokość wynagrodzenia i emerytury; podkreśla, że równy dostęp do bezpłatnych placówek przedszkolnych wysokiej jakości oraz do przystępnej cenowo opieki, do kształcenia formalnego, nieformalnego i pozaformalnego oraz do usług wsparcia dla rodziny ma podstawowe znaczenie dla zachęcania kobiet do wchodzenia na rynek pracy i pozostawania na nim, zapewnienia równych szans i przerwania cyklu ubóstwa, a także pomaga kobietom zdobyć niezależność oraz kwalifikacje przydatne w zapewnieniu sobie miejsca pracy;

4.  wyraża ubolewanie z powodu polityk oszczędnościowych, które w połączeniu z kryzysem gospodarczym przyczyniają się do zwiększenia poziomu ubóstwa, w szczególności wśród kobiet;

5.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do rozwinięcia i wykorzystania dostępnych instrumentów politycznych i finansowych, w tym pakietu dotyczącego inwestycji społecznych, aby osiągnąć cele barcelońskie; wzywa w tym kontekście do optymalnego wykorzystania Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), do priorytetowego potraktowania tworzenia publicznej i prywatnej infrastruktury opieki nad dziećmi i innymi osobami niesamodzielnymi oraz wsparcia w tym zakresie w ramach korzystania z inwestycji społecznych i stosowania rozporządzenia w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) ; proponuje, by Komisja przydzieliła określone zasoby w ramach mechanizmu współfinansowania, w celu promowania środków zachęcających dla określonych terytoriów, gdzie brakuje struktur wczesnej edukacji i opieki nad dziećmi i gdzie poziom zatrudnienia kobiet jest wyjątkowo niski;

6.  wzywa państwa członkowskie do wdrożenia polityki zmierzającej do obrony, umacniania i wspierania bezpłatnych usług publicznych wysokiej jakości, w szczególności w dziedzinie opieki zdrowotnej, edukacji, zabezpieczenia społecznego oraz wymiaru sprawiedliwości; podkreśla, iż kluczowe jest, by służby publiczne posiadały niezbędne zasoby finansowe i ludzkie do osiągnięcia wyznaczonych im celów;

7.  wzywa Komisję Europejską i państwa członkowskie do podjęcia niezbędnych działań w celu wspierania możliwości godzenia pracy z życiem prywatnym, tak by umożliwić kobietom, w szczególności tym najbardziej zagrożonym ubóstwem, kontynuowanie kariery zawodowej w pełnym wymiarze godzin lub, jeżeli wolą, w niepełnym wymiarze godzin i w ramach elastycznej organizacji pracy;

8.  wzywa Komisję do zainicjowania, w bliskiej współpracy z państwami członkowskimi, kompletnych inicjatyw ustawodawczych w celu wyjścia naprzeciw potrzebom matek i ojców w zakresie różnych rodzajów urlopu: macierzyńskiego, ojcowskiego, rodzicielskiego i opiekuńczego, w szczególności po to, by pomóc mężczyznom w aktywnym pełnieniu roli ojców, umożliwiając sprawiedliwszy podział obowiązków w rodzinie, a w konsekwencji oferując kobietom możliwość równoprawnego udziału w rynku pracy, który z kolei wzmocni ich niezależność ekonomiczną; zwraca uwagę, że niektóre państwa członkowskie przyjęły już przepisy prawne w tej kwestii, które wykraczają poza zakres przepisów prawnych UE; wzywa państwa członkowskie do rozważenia przyjęcia przepisów chroniących prawa macierzyńskie, ojcowskie i rodzicielskie lub prowadzących do ich zwiększenia; podkreśla, że w 2010 r. jedynie 2,7% osób korzystających z prawa do urlopu rodzicielskiego stanowili mężczyźni, co podkreśla potrzebę podjęcia konkretnych działań mających na celu zapewnienie praw do urlopu rodzicielskiego;

9.  ponownie wyraża swoje rozczarowanie w związku z wycofaniem dyrektywy w sprawie urlopu macierzyńskiego po wielu latach wysiłków zmierzających do przełamania impasu w tej sprawie, a tym samym zagwarantowania obywatelom Unii Europejskiej lepszej ochrony; apeluje do Komisji o zaproponowanie nowego wniosku zagwarantowanego ustawowo prawa do płatnego urlopu ojcowskiego; uważa, że należy przyjąć we wszystkich państwach członkowskich konkretne środki mające na celu lepsze godzenie życia rodzinnego i zawodowego kobiet; apeluje do Komisji o uwzględnienie celów zapewnienia bardziej wyrazistego wymiaru społecznego i równości płci w miejscu pracy w europejskim semestrze;

10.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek dotyczący wprowadzenia urlopu opiekuńczego, jak przewidziano w planie działania Komisji dotyczącym nowego początku, aby sprostać wyzwaniom związanym z zachowaniem równowagi między życiem zawodowym a prywatnym w pracujących rodzinach;

Ubóstwo a praca

11.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wdrożenia polityk na rzecz promowania zatrudnienia kobiet i włączenia na rynek pracy grup kobiet społecznie zmarginalizowanych, w świetle celów strategii „Europa 2020”, tak by wzmocnić i udoskonalić edukację oraz zainwestować w większej mierze w szkolenia i kampanie informacyjne, dbając o to, by kwalifikacje decydowały w konsekwencji o włączeniu kobiet na rynek pracy, ze szczególnym uwzględnieniem uczenia się przez całe życie, jako że zapewnia ono kobietom umiejętności niezbędne w celu uzyskania dostępu do miejsc pracy wysokiej jakości, a także dostarcza kobietom możliwości przekwalifikowania się na stale zmieniającym się rynku pracy; apeluje o intensywniejsze promowanie przedmiotów dotyczących nauk ścisłych, technologii, inżynierii i matematyki wśród młodych dziewcząt, aby zaradzić istniejącym stereotypom dotyczącym kształcenia oraz zwalczać długoterminowe różnice pod względem zatrudniania i płac; apeluje o rozwój wysokiej jakości publicznych placówek opieki przystępnych cenowo, wprowadzenie elastycznych, ale pewnych ustaleń dotyczących godzin pracy, korzystnych zarówno dla kobiet, jak i dla mężczyzn, a także o środki zwalczania segregacji zawodowej i sektorowej mężczyzn i kobiet, w tym w świecie przedsiębiorczości i na kierowniczych stanowiskach;

12.  podkreśla, ze dostęp do kredytów, usług finansowych i poradnictwa ma kluczowe znaczenie dla wzmacniania pozycji kobiet zagrożonych wykluczeniem społecznym w obszarze przedsiębiorczości oraz zwiększania ich reprezentacji w tym sektorze; wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyjęcia skutecznych środków w celu ułatwiania dostępu do finansowania kobietom, które chcą rozpocząć własną działalność lub projekty inwestycyjne, a także do promowania kobiecej przedsiębiorczości, ponieważ przyczynia się do ogólnego rozwoju gospodarczego i społecznego, do ułatwienia dostępu do kredytu, również za pośrednictwem instrumentów mikrokredytowych, w szczególności w odniesieniu do szczególnie narażonych kobiet doświadczających dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie, a także do opracowania i promowania programów samozatrudnienia w taki sposób, by uniknąć niepewności tej formy zatrudnienia; podkreśla w tym kontekście znaczenie wymiany i promocji najlepszych praktyk, opieki mentorskiej, wzorców ról kobiet oraz innego rodzaju wsparcia dla bezrobotnych kobiet;

13.  podkreśla zasadnicze znaczenie: reformy polityk makroekonomicznych, społecznych oraz dotyczących rynku pracy poprzez ich dostosowanie do strategii politycznych na rzecz równouprawnienia płci w celu zapewnienia sprawiedliwego traktowania kobiet pod względem gospodarczym i społecznym, ponownego rozważenia metod określania wskaźnika ubóstwa oraz rozwoju strategii promujących sprawiedliwy podział dochodów;

14.  zauważa, że kobiety są częściej zatrudniane na niepewnych i nisko płatnych stanowiskach oraz na podstawie niestandardowych umów o pracę; zauważa, że innym aspektem niepewności zatrudnienia jest skala wymuszonej pracy w niepełnym wymiarze godzin, która wzrosła z 16,7% do 19,6% całkowitego zatrudnienia i przyczynia się do zagrożenia ubóstwem; wzywa państwa członkowskie do wzmożenia wysiłków w zwalczaniu pracy niedeklarowanej, niepewnych stanowisk pracy oraz nadużywania nietypowych form umów o pracę, w tym umów zerogodzinowych w niektórych państwach członkowskich; podkreśla częste występowanie zjawiska pracy nierejestrowanej wykonywanej przez kobiety, co negatywnie rzutuje na wynagrodzenia, zabezpieczenie społeczne i ochronę kobiet oraz niekorzystnie wpływa na poziom PKB w UE; apeluje do państw członkowskich, aby rozważyły możliwość wdrożenia zaleceń Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) zmierzających do ograniczenia skali niepewnych form zatrudnienia(17), takich jak analiza i ograniczenia okoliczności, w których można stosować umowy o niepewnym charakterze, oraz skrócenie okresu, w którym pracownicy mogą być zatrudnieni na podstawie kolejnych umów tego rodzaju i po upływie którego powinni oni otrzymać umowę na czas nieokreślony;

15.  wzywa państwa członkowskie do nadzoru nad prawami kobiet pracowników, które coraz częściej stanowią tanią siłę roboczą i są ofiarami dyskryminacji;

16.  podkreśla, że istnieją nowe kategorie ubogich kobiet, do których należą młode przedstawicielki wolnych zawodów, skazując szeroką rzeszę młodych absolwentek na niepewne życie zawodowe i na dochód, który rzadko przekracza próg ubóstwa (nowi ubodzy);

17.  ponawia swój apel do Komisji o dokonanie przeglądu istniejących przepisów, aby zlikwidować różnice w wynagrodzeniach ze względu na płeć i ograniczyć różnice emeryturach mężczyzn i kobiet; zwraca uwagę, że środki służące poprawie przejrzystości wynagrodzeń są kluczowe dla zlikwidowania zróżnicowania w wynagrodzeniach ze względu na płeć i apeluje do państw członkowskich o wdrożenie zalecenia Komisji z dnia 7 marca 2014 r. w sprawie wzmocnienia zasady równości wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn dzięki przejrzystości, w tym odwrócenia ciężaru dowodu w przypadku skarg na dyskryminację w miejscu pracy;

18.  wzywa Komisję do przeanalizowania, w jaki sposób procedury związane z oficjalnym uznawaniem zmiany płci lub brak takich procedur wpływają na pozycję osób transpłciowych na rynku pracy, a w szczególności na dostęp do zatrudnienia, poziom wynagrodzenia, rozwój kariery i uposażenie emerytalne;

19.  zauważa z zaniepokojeniem, że kobiety otrzymują często emerytury w niewielkim stopniu przekraczające wysokość minimum socjalnego, z różnych przyczyn, takich jak przerywanie lub zaprzestanie aktywności zawodowej w celu poświęcenia się rodzinie, przewaga umów o pracę w niepełnym wymiarze godzin w ciągu całego życia zawodowego lub praca w przedsiębiorstwie współmałżonka, szczególnie w sektorach handlu i rolnictwa, bez wynagrodzenia i zabezpieczenia społecznego;

20.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja uznaje kwestię „równego wynagrodzenia za pracę o równej wartości” za jeden z kluczowych obszarów działania w swojej nowej strategii na rzecz równouprawnienia płci; w związku z tym apeluje do Komisji o przyjęcie komunikatu zatytułowanego „Nowa strategia na rzecz równouprawnienia płci i praw kobiet po 2015 r.”, aby przewidywane cele i polityki mogły zostać skutecznie wdrożone;

21.  zwraca się do państw członkowskich o zagwarantowanie, by każda osoba, która zawiesiła na jakiś czas swoją działalność zawodową, żeby poświęcić się wychowywaniu dzieci lub opiece nad osobami starszymi, mogła wrócić na rynek pracy lub wrócić na swoje dawne stanowisko oraz zachować prawo do awansu zawodowego;

22.  wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny wpływu dotyczącej polityki dochodu minimalnego w UE i do rozważenia kolejnych kroków, które uwzględnią sytuację gospodarczą i społeczną każdego państwa członkowskiego, oraz oceny dotyczącej tego, czy ta polityka umożliwia gospodarstwom domowym zaspokojenie podstawowych indywidualnych potrzeb; ponownie wzywa państwa członkowskie do wprowadzenia minimalnej emerytury krajowej, której wysokość nie może być niższa niż próg zagrożenia ubóstwem;

23.  zauważa, że emerytowane kobiety stanowią grupę znajdującą się w najtrudniejszej sytuacji i często żyją one w ubóstwie lub są nim zagrożone; apeluje do państw członkowskich, aby potraktowały kwestię zmniejszenia różnic w emeryturach kobiet i mężczyzn jako cel gospodarczy; wzywa państwa członkowskie do zreformowania systemów emerytalnych, aby zapewnić wszystkim odpowiednie emerytury i zlikwidować różnice w emeryturach; uważa, że instrumenty umożliwiające rozwiązanie problemu różnic w emeryturach obejmują dostosowanie systemów emerytalnych zapewniające równość kobiet i mężczyzn, a także dostosowanie systemów edukacji, planowania kariery, urlopów rodzicielskich i innych usług wspierających rodzicielstwo; wzywa państwa członkowskie do rozważenia możliwości wprowadzenia wspólnych uprawnień emerytalnych w przypadku rozwodu lub separacji, zgodnie z zasadą pomocniczości; zauważa, że pracownicze programy emerytalne są w coraz większej mierze zarządzane zgodnie z zasadami ubezpieczeń, co może być źródłem wielu luk w zakresie ochrony socjalnej(18), podkreśla, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyraźnie stwierdził, że pracownicze programy emerytalne należy uznawać za wynagrodzenie oraz że w związku z tym zasada równego traktowania ma zastosowanie również do tych programów;

Ubóstwo: zalecenia ogólne

24.  podkreśla, że osoby żyjące w ubóstwie płacą często wyższy koszt jednostkowy w stosunku do grup bogatszych za te same towary i usługi niezbędne do przeżycia społecznego i ekonomicznego, w szczególności w sektorach telekomunikacji, energii i zaopatrzenia w wodę; wzywa państwa członkowskie do bliskiej współpracy z dostawcami i operatorami w zakresie rozwoju mechanizmów pomocy i mechanizmów taryf socjalnych na rzecz najuboższych, w szczególności w zakresie zaopatrzenia w wodę i energię w celu eliminacji ubóstwa energetycznego gospodarstw domowych;

25.  przypomina o roli, którą kształcenie odgrywa w zwalczaniu stereotypów związanych z płcią, we wzmocnieniu pozycji kobiet i dziewcząt w sferze społecznej, gospodarczej, kulturalnej i politycznej oraz w karierach naukowych, a także w przerwaniu cyklu ubóstwa dzięki włączaniu kobiet do sektorów, w których dotychczas są one niedostatecznie reprezentowane, takich jak nauki ścisłe, technologia, inżynieria i przedsiębiorczość, a także wzywa Komisję do włączenia celów dotyczących szkolenia zawodowego kobiet do zaleceń dla poszczególnych krajów; podkreśla znaczenie kształcenia pozaformalnego; wzywa państwa członkowskie do uwzględnienia inwestycji w kształcenie dziewcząt i kobiet z myślą o zwiększeniu ich potencjału jako integralnej części ich gospodarek, a także planów i programów odbudowy; zachęca państwa członkowskie do prowadzenia działań mających na celu zapewnienie wsparcia młodym kobietom w przechodzeniu z etapu kształcenia formalnego na rynek pracy; podkreśla, że wszystkie instytucje edukacyjne powinny podzielać wartości demokratyczne z myślą o propagowaniu tolerancji, aktywnego obywatelstwa, odpowiedzialności społecznej i poszanowaniu różnic związanych z płcią, przynależnością do mniejszości, grup etnicznych i religijnych; przypomina o znaczeniu sportu i wychowania fizycznego w kontekście przezwyciężania przesądów i stereotypów oraz o potencjalnej wartości sportu, który pomaga młodym ludziom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji społecznej wejść na właściwą drogę;

26.  wyraża zaniepokojenie, że kobiety mające dzieci są dyskryminowane w miejscu pracy ze względu na to, że są matkami, a nie dlatego, że wyniki ich pracy odbiegają od wyników osiąganych przez ich kolegów; apeluje do państw członkowskich o aktywne promowanie pozytywnego wizerunku matek jako pracowników oraz o zwalczanie zjawiska „penalizacji macierzyństwa”, którego istnienie potwierdzono w szeregu badań;

27.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zadbania o to, aby fundusze strukturalne i inwestycyjne, w szczególności EFS oraz EFIS, były wykorzystywane do ulepszenia edukacji i szkoleń z myślą o poprawie dostępu do rynku pracy oraz zwalczaniu bezrobocia, ubóstwa i wykluczenia kobiet; podkreśla, że 20% środków EFS przeznaczanych na działania sprzyjające włączeniu społecznemu i projekty z zakresu innowacji społecznych mogłoby być wykorzystywanych w bardziej aktywny sposób do wspierania inicjatyw, takich jak lokalne przedsięwzięcia na małą skalę mające na celu wzmacnianie pozycji kobiet doświadczających ubóstwa i wykluczenia społecznego; wzywa państwa członkowskie do prowadzenia liczniejszych kampanii informacyjnych na temat możliwości udziału w projektach finansowanych przez UE;

28.  wzywa do utworzenia mechanizmów finansowania, które będą motywować do osiągnięcia równej reprezentacji w dziedzinach, w których brak równowagi płci, i podkreśla potrzebę przedstawiania danych w rozbiciu na płeć, aby lepiej zrozumieć sytuację dziewcząt, chłopców, mężczyzn i kobiet, a dzięki temu móc skuteczniej reagować na przypadki nierówności; zwraca się do Komisji o przedstawienie danych, z podziałem na płeć i wiek, dotyczących udziału w programach europejskiej mobilności edukacyjnej, takich jak Erasmus+, Kreatywna Europa i Europa dla Obywateli;

29.  przypomina w szczególności, że dzieci migrantów i uchodźców, zarówno chłopcy jak i dziewczynki, mają prawo się kształcić, co stanowi jeden z priorytetów europejskich społeczeństw; podkreśla w związku z tym, że w świetle utrzymującego się kryzysu migracyjnego należy pilnie podjąć środki w dziedzinie kształcenia migrantów zarówno na szczeblu UE, jak i na szczeblu krajowym; podkreśla, że edukacja stanowi klucz do integracji i szans na zatrudnienie oraz że niesprostanie temu wyzwaniu przez krajowe systemy oświaty może prowadzić do dalszej segregacji kulturowej i do pogłębienia się podziałów społecznych; przypomina, że kwestie biurokratyczno-administracyjne, związane z uznaniem statusu uchodźcy, nie mogą utrudniać dostępu do kształcenia o odpowiednim standardzie jakości, zarówno w obozach dla uchodźców, jak i w miastach przyjmujących;

30.  podkreśla rolę, jaką w tym zakresie odgrywają stowarzyszenia wolontariuszy i trzeci sektor, oraz wzywa państwa członkowskie do wspierania ich działań; przypomina o szerokim udziale kobiet w sektorze wolontariatu, w tym między innymi w dziedzinie kształcenia, oraz we wspieraniu i zwiększaniu możliwości kształcenia np. dzieci uchodźców i dzieci potrzebujących;

31.  podkreśla, że konsekwencje ubóstwa i wykluczenia społecznego dzieci mogą trwać przez ich całe życie i mogą prowadzić do międzypokoleniowego dziedziczenia ubóstwa; podkreśla, że we wszystkich państwach członkowskich narażenie na ubóstwo i wykluczenie społeczne wśród dzieci jest mocno powiązane z poziomem wykształcenia ich rodziców, a w szczególności matek, sytuacją rodziców na rynku pracy i ich sytuacją społeczną, a także formami wsparcia rodziny oferowanymi przez państwa członkowskie; zaleca państwom członkowskim zagwarantowanie wszystkim młodym dostępu do edukacji publicznej bezpłatnej i wysokiej jakości dla wszystkich grup wiekowych, w tym dla dzieci w wieku przedszkolnym; wskazuje na rolę doradztwa oświatowego dla dzieci, umożliwiającego im pełne wykorzystanie własnego potencjału; podkreśla konieczność wsparcia, przez ukierunkowane programy, kontynuacji nauki przez nastoletnie matki, w przypadku których wczesne kończenie nauki jest pierwszym krokiem w kierunku ubóstwa; podkreśla potrzebę ustanowienia kompleksowego zestawu środków służących zapobieganiu ubóstwu dzieci i promowaniu dobrobytu dzieci w oparciu o trzy filary: mianowicie, dostęp do odpowiednich zasobów oraz godzenie życia zawodowego z rodzinnym; dostęp do usług wysokiej jakości; oraz uczestnictwo dzieci w podejmowaniu decyzji, które ich dotyczą, i w zajęciach kulturalnych, rekreacyjnych i sportowych; przypomina o potrzebie zapewnienia łatwego dostępu do informacji, które powinny być osiągalne na równorzędnych warunkach, zwłaszcza w obszarze zabezpieczenia społecznego, kształcenia dorosłych, opieki zdrowotnej oraz dostępnego wsparcia ekonomicznego;

32.  podkreśla, że nieuznawanie przez wiele państw członkowskich rodzin LGBTI skutkuje niższymi dochodami i wyższymi kosztami dla osób LGBTI, co zwiększa ryzyko ubóstwa i wykluczenia społecznego; uważa, że prawodawstwo dotyczące równego traktowania jest kluczowym instrumentem zwalczania ubóstwa wynikającego z marginalizacji i dyskryminacji mniejszości seksualnych i płciowych; w związku z powyższym wzywa Radę do przyjęcia wniosku z 2008 r. dotyczącego dyrektywy w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania osób bez względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną; ponadto apeluje o wyraźne włączenie do każdej przyszłej przekształconej wersji dyrektyw dotyczących równouprawnienia płci zakazu dyskryminacji ze względu na tożsamość płciową; jest nadal zaniepokojony niskim poziomem znajomości praw oraz świadomości istnienia organów i organizacji oferujących wsparcie dla ofiar dyskryminacji; w związku z tym apeluje do Komisji o ścisłe monitorowanie skuteczności krajowych organów zajmujących się skargami oraz skuteczności procedur w tym zakresie;

33.  wzywa Komisję do pełnego wdrożenia dyrektywy 2006/54/WE w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy, oraz do dokonania przeglądu tej dyrektywy tak, aby zawrzeć w niej wymóg, zgodnie z którym przedsiębiorstwa będą musiały opracować środki lub plany dotyczące równości płci, w tym działania służące desegregacji, rozwojowi systemów płac i środków wspierających kariery zawodowe kobiet;

34.  potwierdza znaczenie kształcenia w zakresie ekonomii i finansów w młodym wieku, które, jak udowodniono, ułatwia podejmowanie decyzji dotyczących ekonomii w późniejszym wieku, w tym w zakresie zarządzania kosztami i dochodami; zaleca wymianę najlepszych praktyk i promocję programów kształcenia skierowanych do kobiet i dziewcząt ze szczególnie narażonych grup społecznych i ze zmarginalizowanych społeczności zagrożonych ubóstwem i wykluczeniem społecznym;

35.  stwierdza, że brak dochodu zapewnianego przez partnera stanowi istotny czynnik, który może przyczyniać się do pułapki ubóstwa i wykluczenia społecznego kobiet; podkreśla często niepewną sytuację wdów i kobiet rozwiedzionych oraz samotnych matek, którym sąd przyznał opiekę nad dziećmi i dla których należy określić odpowiednie świadczenia alimentacyjne; stwierdza, że nieotrzymywanie alimentów może spowodować, że samotne matki popadną w ubóstwo; podkreśla, że fakt narażenia kobiet rozwiedzionych na dyskryminację i ubóstwo jest dowodem na to, iż kobiety nie są jeszcze w pełni niezależne ekonomicznie, co wskazuje na potrzebę prowadzenia dalszych działań w obszarze rynku pracy oraz likwidacji zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć;

36.  podkreśla, że gromadzenie danych dotyczących wydatków i dochodów gospodarstw domowych musi być uzupełniane zindywidualizowanymi danymi, aby uwzględniały nierówności w gospodarstwach domowych wynikające z płci;

37.  podkreśla, że polityka makroekonomiczna musi być zgodna z polityką równości społecznej ; przypomina, że instytucje finansowe, takie jak EBC i krajowe banki centralne, muszą uwzględniać skutki społeczne, podczas kształtowania i ustanawiania makroekonomicznych polityk monetarnych lub polityk dotyczących usług finansowych;

38.  ponownie wyraża poparcie dla inicjatywy sformułowania budżetu referencyjnego stanowiącego zestaw wytycznych i apeluje do Komisji o uwzględnienie w pracach nad tym budżetem kwestii uwarunkowanych płcią, w tym różnic w traktowaniu kobiet i mężczyzn występujących w gospodarstwach domowych;

39.  potwierdza potrzebę prowadzenia badań dotyczących bezdomności kobiet oraz przyczyn tego zjawiska i czynników je wywołujących, ponieważ zjawisko to nie jest odpowiednio ujmowane w obecnych danych; zwraca uwagę, że czynniki uwarunkowane płcią, które należy wziąć pod uwagę, obejmują zależność ekonomiczną ze względu na płeć, zamieszkiwanie w lokalach tymczasowych oraz unikanie korzystania z usług opieki społecznej;

40.  podkreśla, że przemoc skierowana przeciw kobietom jest nadal istotnym problemem w Unii Europejskiej, który dotyczy ofiar, oraz że należy pilnie zastosować wobec sprawców środki zwalczania przemocy wobec kobiet, niezależnie od ich wieku, wykształcenia, poziomu dochodów lub pozycji społecznej, a także wskazuje, że przemoc ta ma coraz większy wpływ na ryzyko marginalizacji, ubóstwa i wykluczenia społecznego; zwraca uwagę, że niezależność ekonomiczna kobiet ma kluczowe znaczenie dla ich możliwości wyswobodzenia się z sytuacji przemocy ze względu na płeć poprzez podjęcie środków proaktywnych; apeluje do państw członkowskich oraz władz regionalnych i lokalnych o zapewnienie systemów ochrony socjalnej gwarantujących prawa socjalne kobietom będącym ofiarami przemocy, niezależnie od formy, jaką ona przybiera: przemocy domowej, handlu ludźmi czy prostytucji, a także i podjęcie działań służących włączeniu tych kobiet na rynek pracy, również przy wykorzystaniu takich instrumentów jak EFS; podkreśla potrzebę zwiększenia dostępności informacji w odniesieniu do świadczenia usług pomocy prawnej ofiarom przemocy;

41.  podkreśla konieczność zdecydowanego zwalczania przemocy domowej, w szczególności wobec kobiet; zauważa, że niezależność ekonomiczna kobiet odgrywa kluczową rolę w ich życiu i ma ogromne znaczenie dla możliwości wyswobodzenia się z sytuacji przemocy domowej oraz że kobiety, które wyczerpały przysługujący im urlop płatny, są narażone na utratę pracy i niezależności ekonomicznej; zwraca uwagę, że niedawne wprowadzenie w Australii i Stanach Zjednoczonych urlopu w sytuacji przemocy domowej zapewniło ochronę zatrudnienia wielu pracownikom, którzy musieli się zająć skutkami przemocy domowej, na przykład dając takim osobom czas na wizyty lekarskie, stawiennictwo w sądzie i na inne procedury, których trzeba dopełnić w takich sytuacjach; apeluje do Komisji i państw członkowskich, aby zbadały wykonalność i możliwe rezultaty wprowadzenia systemu specjalnych płatnych urlopów dla ofiar i ocalałych z przemocy domowej, jeżeli brak płatnego urlopu jest dla ofiar przeszkodą w utrzymaniu pracy, przy jednoczesnym zapewnieniu ich prywatności; wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby wprowadziły dodatkowe środki, które będą zwiększały świadomość dotyczącą problemu przemocy domowej oraz pomagały ofiarom tego rodzaju przemocy, propagowały lepszą znajomość i obronę praw przysługujących ofiarom oraz chroniły ich niezależność ekonomiczną;

42.  ponownie apeluje do UE i wszystkich państw członkowskich o ratyfikowanie konwencji stambulskiej i wnioskuje o pilne podjęcie inicjatywy mającej na celu ustanowienie europejskiej dyrektywy dotyczącej zwalczania przemocy wobec kobiet; ponawia apel do Komisji o przedstawienie europejskiej strategii przeciwdziałania przemocy uwarunkowanej płcią i ogłoszenie europejskiego roku walki z przemocą uwarunkowaną płcią;

43.  uważa, że istnieje potrzeba aktywnego działania w celu zwalczenia przemocy wobec kobiet przez skupienie uwagi na normach gloryfikujących przemoc; podkreśla konieczność aktywnego zwalczania stereotypów i struktur będących podstawą przemocy mężczyzn wobec kobiet przez kampanię i ciągłą edukację na temat kultur macho na szczeblu krajowym;

44.  przypomina, że nowe technologie powinny być uznawane za podstawowe narzędzie tworzenia nowych miejsc pracy, dające kobietom szansę na wyjście z ubóstwa;

45.  zachęca państwa członkowskie do wspierania – we współpracy z władzami regionalnymi i lokalnymi – poprawy jakości życia kobiet zamieszkujących obszary wiejskie, aby ograniczyć zagrożenie ubóstwem przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiej jakości programów edukacyjnych w celu wzmocnienia pozycji kobiet żyjących na obszarach wiejskich i zapewnienia tej grupie wysokiej jakości warunków zatrudnienia oraz godziwych zarobków; zachęca państwa członkowskie do zapewnienia wysokiej jakości infrastruktury komunalnej, socjalnej i publicznej w celu poprawy ogólnych warunków życia na obszarach wiejskich;

46.  uważa, że nie dostrzega się wielu aspektów ubóstwa, zwłaszcza ubóstwa kobiet, w tym przykładowo wykluczenia kobiet z dostępu do kultury i aktywności społecznej; w tym kontekście wzywa państwa członkowskie do zapewnienia niezbędnego wsparcia na rzecz zagwarantowania wszystkim kobietom kultury, sportu i rozrywki, przy szczególnym uwzględnieniu kobiet żyjących w ubóstwie, kobiet niepełnosprawnych oraz imigrantek; uważa, że istniejące wskaźniki znacznej deprywacji materialnej wykluczają czynniki dostępu do kultury i aktywności społecznej, w związku z czym nie pozwalają na pełne zrozumienie ubóstwa; apeluje o stworzenie dodatkowych wskaźników do oceny wykluczenia pod względem uczestnictwa społecznego, kulturalnego i politycznego, a w szczególności jego wpływu na błędne koło ubóstwa oraz wpływu czynników międzypokoleniowych;

47.  zwraca uwagę, że kobiety niepełnosprawne są często dyskryminowane w kręgu rodzinnym i w zakresie kształcenia, ich możliwości dostępu do zatrudnienia są ograniczone, a ochrona socjalna, którą są objęte, nie wystarcza, by uchronić je od ubóstwa; podkreśla w związku z tym, że państwa członkowskie oraz władze regionalne i lokalne powinny zapewnić niepełnosprawnym kobietom szczególną opiekę, która jest im potrzebna, by korzystać ze swoich praw, i że powinny proponować działania mające na celu integrację tych osób na rynku pracy, dzięki działaniom uzupełniającym bądź wspierającym, w szczególności w zakresie kształcenia i szkolenia;

48.  apeluje o ambitniejsze działania, aby rozwiązać problem ubóstwa energetycznego, który w przeważającej mierze dotyka kobiety samotne, osoby samotnie wychowujące dzieci i gospodarstwa domowe prowadzone przez kobiety; apeluje do Komisji i państw członkowskich o ustanowienie definicji ubóstwa energetycznego uwzględniającej uwarunkowane płcią aspekty tego zjawiska oraz o zawarcie jej w przyszłej przekształconej wersji dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków; podkreśla istotną rolę inicjatyw społecznych w zakresie energetyki, takich jak spółdzielnie, we wzmacnianiu pozycji konsumentów energii znajdujących się w trudnej sytuacji, w szczególności kobiet dotkniętych ubóstwem, wykluczeniem społecznym i marginalizacją;

49.  ponawia swój apel do Komisji o prowadzenie działań mających na celu ustanowienie europejskiej gwarancji dla dzieci, która zapewni, że każde europejskie dziecko zagrożone ubóstwem uzyska dostęp do bezpłatnej opieki zdrowotnej, bezpłatnego kształcenia, bezpłatnej opieki, godziwych warunków mieszkaniowych i odpowiedniego żywienia; podkreśla, że taka polityka musi uwzględniać sytuacje kobiet i dziewcząt, w szczególności ze społeczności wrażliwych i marginalizowanych; zwraca uwagę, że inicjatywa dotycząca gwarancji dla młodzieży musi obejmować perspektywę płci;

50.  zachęca państwa członkowskie i Komisję do gromadzenia danych statystycznych z rozbiciem na płeć oraz do wprowadzenia nowych indywidualnych wskaźników dotyczących ubóstwa i kobiet, jako narzędzi monitorowania wpływu szerszych strategii politycznych, społecznych, gospodarczych i związanych z zatrudnieniem na kobiety i ubóstwo, w celu rozwijania wymiany dobrych praktyk w zakresie instrumentów legislacyjnych i budżetowych ukierunkowanych na zwalczanie ubóstwa, z uwzględnieniem grup szczególnie zagrożonych ubóstwem, bez względu na orientację seksualną i tożsamość płciową;

51.  podkreśla rolę przedsiębiorstw społecznych we wzmacnianiu pozycji i włączaniu kobiet zmagających się z ubóstwem i wykluczeniem społecznym oraz doświadczających dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie;

52.  zwraca się do Komisji i państw członkowskich, by budowały zaangażowanie zainteresowanych stron, propagujące i ułatwiające włączenie społeczne oraz bezpośredni udział osób zagrożonych ubóstwem, w szczególności kobiet i dziewcząt, w kształtowaniu polityki włączenia społecznego na wszystkich szczeblach;

53.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wdrożenia budżetu z uwzględnieniem aspektu płci jako narzędzia służącego zapewnieniu, że decyzje dotyczące budżetu będą uwzględniać aspekt płci i stanowić odpowiedź na różnego rodzaju skutki;

54.  apeluje do państw członkowskich, aby zwalczając ubóstwo, współpracowały z organizacjami pozarządowymi, które skutecznie działają na obszarach dotkniętych skrajnym ubóstwem i posiadają cenne know-how w społecznościach lokalnych; wzywa państwa członkowskie do wspierania efektywnej współpracy na poziomie lokalnym;

55.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do zaangażowania partnerów społecznych (związków zawodowych i pracodawców) oraz społeczeństwa obywatelskiego, w tym organów odpowiedzialnych za równouprawnienie płci, w urzeczywistnianie równości płci, aby wspierać równe traktowanie; podkreśla, że dialog społeczny musi obejmować kontrolę i wspieranie przestrzegania zasady równości płci w miejscu pracy, w tym elastycznej organizacji czasu pracy w celu ułatwienia godzenia życia prywatnego i zawodowego; podkreśla znaczenie układów zbiorowych w zwalczaniu dyskryminacji i wspieraniu równości między kobietami i mężczyznami w pracy, a także znaczenie innych instrumentów, na przykład kodeksów postępowania, badań lub wymiany doświadczeń i dobrych praktyk w zakresie równości kobiet i mężczyzn.

o
o   o

56.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. C 233 E z 28.9.2006, s. 130.
(2) Dz.U. C 67 E z 18.3.2010, s. 31.
(3) Dz.U. C 70 E z 8.3.2012, s. 162.
(4) Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 77.
(5) Dz.U. C 296 E z 2.10.2012, s. 26.
(6) Dz.U. C 51 E z 22.2.2013, s. 9.
(7) Dz.U. C 131 E z 8.5.2013, s. 60.
(8) Dz.U. C 264 E z 13.9.2013, s. 75.
(9) Dz.U. C 24 z 22.1.2016, s. 8.
(10) Dz.U. C 36 z 29.1.2016, s. 6.
(11) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0050.
(12) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0218.
(13) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0351.
(14) http://ec.europa.eu/eurostat/tgm/refreshTableAction.do?tab=table&plugin=1&pcode=t2020_50&language=en
(15) Save the Children, „Child poverty and social exclusion in Europe”, Bruksela, 2014 r., s. 14.
(16) http:\\www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/STUD/2015/547546/EPRS_STU(2015)547546_EN.pdf, pg.11
(17) Międzynarodowa Organizacja Pracy, Policies and regulations to combat precarious employment (Polityka i regulacje służące zwalczaniu niepewnych form zatrudnienia), 2011.
(18) http://ec.europa.eu/justice/gender-equality/files/conference_sept_2011/dgjustice_oldagepensionspublication3march2011_en.pdf.


Bariery pozataryfowe na jednolitym rynku
PDF 348kWORD 115k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie barier pozataryfowych na jednolitym rynku (2015/2346(INI))
P8_TA(2016)0236A8-0160/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 28 października 2015 r. zatytułowany „Usprawnianie jednolitego rynku: więcej możliwości dla obywateli i przedsiębiorstw” (COM(2015)0550),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 28 października 2015 r. zatytułowany „Strategia jednolitego rynku dla Europy – analiza i dowody” (SWD(2015)0202),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 28 października 2015 r. zatytułowany „Sprawozdanie w sprawie integracji jednolitego rynku i konkurencyjności w UE i jej państwach członkowskich” (SWD(2015)0203),

–  uwzględniając badanie Biura Analiz Parlamentu Europejskiego z września 2014 r. zatytułowane „The Cost of Non-Europe in the Single Market” [Koszt braku działań na poziomie europejskim na jednolitym rynku],

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 września 2013 r. w sprawie wewnętrznego rynku usług: stan prac i dalsze działania(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie europejskiego planu działania na rzecz sektora detalicznego przynoszącego korzyści wszystkim stronom(2),

–  uwzględniając internetową tabelę wyników jednolitego rynku z października 2015 r.,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8-0160/2016),

A.  mając na uwadze, że europejski jednolity rynek przynosi istotne korzyści gospodarkom europejskim;

B.  mając na uwadze, że według szacunków urzeczywistnienie jednolitego rynku obejmującego swobodny przepływ towarów, usług, zamówień publicznych, gospodarkę cyfrową i korpus prawa ochrony konsumentów pozwoliłoby osiągnąć zyski gospodarcze sięgające od 651 mld do 1,1 bln EUR rocznie, co odpowiada 5-8,63% unijnego PKB;

C.  mając na uwadze, że ponad 20 lat po zainicjowaniu jednolitego rynku nieuzasadnione bariery pozataryfowe nadal wpływają na handel i swobodę przepływu towarów i usług między państwami członkowskimi; mając na uwadze, że te bariery pozataryfowe mogą wynikać z protekcjonizmu i mogą im towarzyszyć utrudnienia biurokratyczne, które w wielu przypadkach są nieproporcjonalne do potrzeb;

D.  mając na uwadze, że według szacunków jednolity rynek usług obejmuje około 70% gospodarki europejskiej, ale jego udział w handlu wewnątrzunijnym wynosi jedynie około 20%;

E.  mając na uwadze, że 25% zawodów regulowanych jest regulowanych tylko w jednym państwie członkowskim;

F.  mając na uwadze, że według szacunków potencjalne zyski z funkcjonowania jednolitego rynku cyfrowego mogą wynieść do 2020 r. około 415 mld EUR rocznie, a wzrost PKB – około 0,4%, a także mając na uwadze, że w przepisach unijnych występuje wiele luk utrudniających prawidłowe funkcjonowanie tego rynku;

G.  mając na uwadze, że jedynie 2% nowych MŚP, mikroprzedsiębiorstw i przedsiębiorstw typu start-up podjęło ekspansję transgraniczną dzięki bezpośrednim inwestycjom zagranicznym;

H.  mając na uwadze, że luki w jednolitym rynku, w tym niepełne lub niezgodne z celami jednolitego rynku wdrażanie prawa UE, powodują, iż w wielu przypadkach konsumenci mają mniejszy wybór produktów, a towary i usługi są droższe;

I.  mając na uwadze, że na koszty przedsiębiorstw wpływają droższe łańcuchy dostaw, co sprawia, iż produkty tych przedsiębiorstw są droższe, lub ograniczony dostęp do usług biznesowych, co osłabia konkurencyjność przedsiębiorstw; mając na uwadze, że konkurencyjny rynek sprzyja innowacyjności;

J.  mając na uwadze, że złożoność obecnego systemu VAT można również uznać za barierę pozataryfową;

K.  mając na uwadze, że antykonkurencyjne ustalenia podatkowe między państwami członkowskimi a dużymi przedsiębiorstwami wielonarodowymi można uznać za nieuzasadnione bariery pozataryfowe;

L.  mając na uwadze, że przedsiębiorstwa i osoby fizyczne napotykają poważne przeszkody w działalności transgranicznej na jednolitym rynku z powodu braku dostępnych informacji o odpowiedniej jakości, usług wparcia i procedur online, co prowadzi do dużych obciążeń administracyjnych i znacznych kosztów przestrzegania przepisów;

M.  mając na uwadze, że monitorowanie barier i kosztów jest fragmentaryczne i niesystematyczne oraz brakuje ilościowego ujęcia i jasnego określenia barier i kosztów, co utrudnia ustalenie priorytetów działań politycznych;

I. Kontekst i cele polityki

1.  dostrzega, że mimo zniesienia od dnia 1 lipca 1968 r. barier taryfowych swobodny przepływ towarów i usług nadal hamują bariery pozataryfowe, takie jak nieuzasadnione krajowe przepisy techniczne oraz regulacyjne i nieregulacyjne wymogi dotyczące produktów, usługodawców i warunków świadczenia usług, bądź biurokracja; podkreśla, że wzmocnienie jednolitego rynku wymaga pilnych działań wymierzonych w bariery pozataryfowe zarówno na szczeblu Unii, jak i państw członkowskich;

2.  pod pojęciem bariery pozataryfowej rozumie nieproporcjonalne lub dyskryminujące działanie regulacyjne, powodujące obciążenie lub koszt, który muszą ponosić firmy starające się wejść na rynek, lecz nie ponoszą go firmy będące już na rynku, lub koszt ponoszony przez firmy spoza danego kraju, którego nie ponoszą firmy krajowe, bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich do regulacji i dążenia do osiągnięcia uzasadnionych celów polityki publicznej, takich jak ochrona środowiska oraz praw konsumentów i pracowników;

3.  zdaje sobie sprawę, że z powodu zarządzania wielopoziomowego mogą pojawiać się różnice na poziomie krajowym; uważa, że na wszystkich szczeblach podejmowania decyzji regulacyjnych powinno być jasne, iż środki muszą być proporcjonalne i służyć osiągnięciu uzasadnionych celów polityki publicznej; uważa, że spójność i konsekwentny charakter polityki i praktyki regulacyjnej mogą znacznie przyczynić się do ograniczenia barier pozataryfowych;

4.  uważa, że jeśli można uzasadnić, iż takie bariery pozataryfowe są proporcjonalne, informacje o zróżnicowanych krajowych wymogach regulacyjnych powinny być łatwo dostępne, a powiązane dostarczanie informacji dotyczących zgłoszenia i zakańczanie procedur powinno być możliwie najbardziej przyjazne dla użytkownika; jest zdania, że wdrożenie obecnego systemu opartego na rozmaitych rodzajach punktów kontaktowych, jak punkty kontaktowe ds. produktów i pojedyncze punkty kontaktowe, jest niespójne w poszczególnych państwach członkowskich, a ponadto nadmiernie skomplikowane; przypomina o znaczeniu wzmacniania i usprawniania istniejących narzędzi jednolitego rynku dla MŚP, aby uprościć ich ekspansję transgraniczną; nalega na Komisję i państwa członkowskie, by położyły większy nacisk na usprawnienie i udoskonalenie tych systemów, zwłaszcza potrzebę szybkiego usprawnienia pojedynczych punktów kontaktowych, oraz apeluje do Komisji o przedstawienie Parlamentowi sprawozdania z postępów i kolejnych kroków do końca 2016 r.; podkreśla, że dzięki większej otwartości i dostępności, jeśli chodzi o wymogi regulacyjne, dane państwo członkowskie staje się bardziej atrakcyjne dla inwestycji przychodzących;

5.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę dotyczącą jednolitego portalu cyfrowego ogłoszoną w komunikacie Komisji w sprawie jednolitego rynku cyfrowego, uznając ją za pozytywny krok; apeluje do Komisji o stworzenie pojedynczego punktu kontaktowego dla przedsiębiorstw i konsumentów w zakresie wszystkich informacji związanych z jednolitym rynkiem, pomocy i rozwiązywania problemów oraz procedur krajowych i ogólnounijnych niezbędnych do prowadzenia działalności transgranicznej w UE;

6.  uważa, że aby wyeliminować bariery pozataryfowe Komisja i państwa członkowskie powinny współpracować w celu poprawy funkcjonowania systemu rozwiązywania problemów rynku wewnętrznego (SOLVIT), zwłaszcza na obszarach geograficznych lub przemysłowych, gdzie przedsiębiorstwa nieczęsto korzystają z SOLVIT, a właściwe organy nie rozpatrują wszystkich zgłoszonych przypadków;

7.  podkreśla, że dla wielu przedsiębiorstw, w szczególności MŚP, które chcą prowadzić handel w innym państwie członkowskim, taka ekspansja będzie z ich perspektywy nadal stanowić „handel międzynarodowy”; podkreśla, że MŚP, przedsiębiorstwa typu start-up i przedsiębiorstwa innowacyjne, zwłaszcza przedsiębiorstwa działające w gospodarce dzielenia się, powinny mieć pełną możliwość wzrostu dzięki handlowi transgranicznemu;

8.  jest przekonany, że jednym z zadań Unii i poszczególnych państw członkowskich powinno być ostateczne usunięcie barier pozataryfowych, jeśli nie są one uzasadnione lub nie służą celom wymienionym w art. 3 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej stanowiącym, że podstawą Europy jest „społeczna gospodarka rynkowa o wysokiej konkurencyjności”;

9.  przypomina, że strategia jednolitego rynku cyfrowego i strategia jednolitego rynku dla Europy zawierają inicjatywy, które należy szybko wdrożyć, kierując się ambitnymi przesłankami, aby ograniczyć bariery pozataryfowe na jednolitym rynku; podkreśla, że w przypadku tych inicjatyw kluczowe jest, aby opierały się na zasadach lepszego stanowienia prawa i najskuteczniejszych narzędziach, takich jak harmonizacja i wzajemne uznawanie;

II. Horyzontalne bariery pozataryfowe

10.  uważa, że różnice w szybkości transpozycji i dokładności wdrożenia obowiązujących dyrektyw na szczeblu krajowym powodują, że przedsiębiorstwa nie mają pewności prawa, a na rynku wewnętrznym panują zróżnicowane warunki konkurencji;

11.  uważa, że jeśli Komisja uchyliła zbędne przepisy UE, państwa członkowskie powinny szybko podjąć działania w celu uchylenia odpowiednich przepisów krajowych;

12.  uważa, że przeciągający się brak zgodności przepisów państw członkowskich z przepisami Unii jest szkodliwy dla jednolitego rynku i konsumentów; sądzi również, że powolny proces transpozycji powoduje, iż niektóre państwa członkowskie korzystają ze zbytniego przedłużania terminu zapewniania zgodności przepisów; apeluje o dalsze propagowanie kultury zapewniania zgodności we współpracy Komisji z państwami członkowskimi, jak przewidziano w strategii jednolitego rynku; podkreśla konieczność szybkiego zajęcia się sprawą braku zapewnienia zgodności przez państwa członkowskie;

13.  zwraca uwagę Komisji i państw członkowskich na to, że podczas wdrażania przepisów UE niektóre rządy krajowe wprowadzają do transponowanych dyrektyw liczne dodatkowe przepisy, tj. na kwestię nadmiernie rygorystycznego wdrażania;

14.  zwraca uwagę, że rośnie intensywność i liczba kontroli, którym w ostatnim czasie poddawani są zagraniczni usługodawcy; apeluje do państw członkowskich o dopilnowanie, aby kontrole te były proporcjonalne, uzasadnione i niedyskryminujące;

15.  podkreśla, że niekonsekwentne egzekwowanie obowiązujących, prawidłowo przetransponowanych przez państwa członkowskie przepisów powoduje takie same szkody na jednolitym rynku jak zbyt późna transpozycja; uważa, że zapewnienie zgodności i egzekwowanie przepisów stają się trudniejsze, jeśli powszechnie stosowanym definicjom, takim jak „identyfikowalność” czy „wprowadzanie do obrotu”, nadaje się odmienne znaczenia w różnych aktach ustawodawczych;

16.  uważa, że niejednolite stosowanie tych samych przepisów w poszczególnych państwach członkowskich może tworzyć nowe nieuzasadnione bariery pozataryfowe; apeluje do Komisji o dołożenie wszelkich starań w celu minimalizacji różnic na jak najwcześniejszym etapie;

17.  uważa, że Komisja powinna w większym stopniu korzystać z wytycznych w kwestii wdrażania dyrektyw, ponieważ może to być przydatne narzędzie do zapewnienia bardziej jednolitego wdrożenia przepisów;

18.  zauważa utrzymywanie się na szczeblu krajowym różnic w regulacji rynku produktowego, z którymi przedsiębiorstwa prowadzące działalność transgraniczną muszą się nadal zmagać, jeżeli chodzi zarówno o poziom ograniczenia, jak i różnice między państwami członkowskimi; sądzi, że niepotrzebnie zmusza to przedsiębiorstwa do dostosowywania ich produktów i usług, by były zgodne z różnorodnymi normami lub powtarzanymi testami, co ogranicza handel wewnątrzunijny, obniża wzrost i hamuje tworzenie miejsc pracy;

19.  uważa, że MŚP i mikroprzedsiębiorstwa są w wieloraki sposób nieproporcjonalnie obciążone – pod względem prawnym, finansowym lub innym, ponieważ konieczność obsługi różnych linii produkcyjnych powoduje ograniczenie korzyści skali;

20.  zwraca uwagę na niski obecnie poziom transgranicznych zamówień publicznych, przy czym na platformach paneuropejskich podaje się do wiadomości publicznej informacje o mniej niż 20% wszystkich zamówień publicznych w Unii i jedynie 3,5% zamówień udzielanych jest przedsiębiorstwom z innych państw członkowskich; podkreśla trudności, doświadczane w szczególności przez MŚP, związane z udziałem w transgranicznych postępowaniach o udzielenie zamówienia; podkreśla w związku z tym znaczenie nowych dyrektyw UE w sprawie zamówień publicznych i udzielania koncesji, które musiały zostać przetransponowane przez państwa członkowskie do kwietnia 2016 r.; apeluje do państw członkowskich o pełne wdrożenie tych przepisów, w tym w pełni elektronicznego systemu zamówień publicznych;

21.  podkreśla, że koszty przestrzegania wymogów dotyczących VAT to jedne z największych barier pozataryfowych; apeluje o wnioski dotyczące praktycznego uproszczenia VAT;

22.  dostrzega, że różne systemy VAT w całej Unii mogą być postrzegane jako bariera pozataryfowa; podkreśla, że mały punkt kompleksowej obsługi VAT (VATMOSS) to dobry sposób, by pomóc w pokonaniu tej bariery i, w szczególności, wesprzeć MŚP prowadzące działalność transgraniczną; przyznaje, że wciąż występują pewne drobne problemy dotyczące VATMOSS; apeluje do Komisji o dalsze ułatwianie opłacania zobowiązań z tytułu VAT przez przedsiębiorstwa w UE;

23.  uważa, że do powstawania nieuzasadnionych barier pozataryfowych przyczynia się również wiele krajowych praktyk administracyjnych, w tym wymogi poświadczania dokumentów przez krajowe organy lub urzędy; wzywa państwa członkowskie do zastosowania rozwiązań w zakresie e-rządzenia – obejmujących nadanie priorytetu interoperacyjności i podpisom cyfrowym – w celu modernizacji administracji publicznej, biorąc za przykład Estonię i Danię, co zapewni obywatelom i przedsiębiorcom większy i lepszy dostęp do usług cyfrowych, a także do ułatwiania współpracy transgranicznej i interoperacyjności administracji publicznych, bez osłabiania ochrony danych osobowych; uważa, że e-rządzenie stanowi ważne narzędzie dla przedsiębiorstw, jednak nie powinno ono wykluczać alternatywnych dróg zdobywania informacji ani stawiać w niekorzystnym położeniu obywateli, którzy nie mogą uzyskać dostępu do usług elektronicznych;

24.  wzywa Komisję, aby przyjęła zdecydowaną postawę wobec egzekwowania przepisów w praktyce, upewniając się, że państwa członkowskie należycie stosują i wdrażają przepisy dotyczące jednolitego rynku; sądzi w związku z tym, że należy lepiej skoordynować proces wdrażania transponowanych dyrektyw, na przykład przez organizowanie przez Komisję warsztatów poświęconych transpozycji i wymianę najlepszych praktyk, aby na wczesnym etapie minimalizować różnice między państwami członkowskimi;

III. Sektorowe bariery pozataryfowe

Jednolity rynek towarów

25.  podkreśla znaczenie, jakie ma zasada wzajemnego uznawania dla zapewnienia dostępu do jednolitego rynku towarów, które nie zostały zharmonizowane na szczeblu Unii, oraz w przypadku gdy państwa członkowskie mają krajowe – często bardzo zróżnicowane, ale posiadające taki sam cel podstawowy – przepisy dotyczące produktów;

26.  zwraca uwagę, że liczne przedsiębiorstwa nie wiedzą o wzajemnym uznawaniu i uważają, że prowadząc handel na jednolitym rynku, muszą spełniać krajowe wymogi państwa członkowskiego przeznaczenia;

27.  wzywa Komisję, aby podjęła działania w celu poprawy stosowania zasady wzajemnego uznawania; oczekuje w związku z tym planów Komisji mających na celu poszerzenie wiedzy na ten temat oraz dokonanie przeglądu rozporządzenia w sprawie wzajemnego uznawania; uważa, że harmonizacja jest także skutecznym narzędziem zapewniania równego dostępu towarów i usług do jednolitego rynku;

Jednolity rynek usług

28.  zwraca uwagę na problemy usługodawców, zwłaszcza w usługach biznesowych, sektorze transportowym i budownictwie, wynikające z rozlicznych i różnorodnych nieuzasadnionych lub nieproporcjonalnych wymogów dotyczących zezwoleń, rejestracji, wcześniejszego zgłoszenia lub de facto wymogów dotyczących założenia przedsiębiorstwa; podkreśla, że może to prowadzić do dyskryminacji zagranicznych usługodawców, co byłoby sprzeczne z zasadą swobodnego przepływu usług; w związku z tym apeluje o udoskonalenie administracji elektronicznej i systemu rejestracji elektronicznej, aby uprościć proces po stronie usługodawców;

29.  podkreśla, że w szczególności brak wdrożenia i odmienne stosowanie dyrektywy usługowej stanowi przeszkodę dla jednolitego rynku;

30.  podkreśla potrzebę przejrzystego i jednolitego otoczenia regulacyjnego umożliwiającego rozwój usług na rynku, który chroni pracowników i konsumentów oraz zapewnia, by istniejące i nowe podmioty gospodarcze na jednolitym rynku UE nie napotykały niezrozumiałych przeszkód regulacyjnych, niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności;

31.  zwraca również uwagę na nieuzasadnione lub nieproporcjonalne ograniczenia w niektórych państwach członkowskich dotyczące formy prawnej usługodawców i ich struktury akcjonariatu lub zarządzania, a także ograniczenia w zakresie wspólnego wykonywania zawodu; podkreśla, że niektóre z tych ograniczeń mogą stanowić nieproporcjonalną lub nieuzasadnioną przeszkodę w transgranicznym świadczeniu usług; podkreśla potrzebę zapewnienia spójnej oceny proporcjonalności wymogów regulacyjnych i ograniczeń mających zastosowanie do usług;

32.  podkreśla, że obowiązek zgłoszenia zawarty w dyrektywie usługowej mógł stać się skutecznym środkiem do zmniejszenia lub wyeliminowania nieuzasadnionych barier pozataryfowych, jednak został zlekceważony przez państwa członkowskie i Komisję; z zadowoleniem przyjmuje zatem ponowny nacisk w strategii jednolitego rynku na procedurę zgłoszeniową, gdyż dzięki zaangażowaniu na wczesnym etapie można zmienić środki krajowe, aby zapobiec powstaniu problemów; uważa ponadto, że od państw członkowskich wprowadzających nowe środki regulacyjne należy wymagać bardziej szczegółowych uzasadnień; podkreśla pozytywne doświadczenie płynące z procedury zgłaszania produktów i proponuje, aby wykorzystywać ją jako wzór do poprawy procedury w odniesieniu do usług;

33.  wskazuje, że służby publiczne korzystają ze szczególnej ochrony, jeżeli chodzi o przepisy rynku wewnętrznego, ze względu na realizowane przez nie zadania leżące w interesie ogólnym, oraz że w związku z tym zasady ustalone przez organy publiczne w celu zapewnienia ich prawidłowego funkcjonowania nie stanowią barier pozataryfowych; przypomina w związku z tym, że służby opieki społecznej i zdrowotnej nie podlegają dyrektywie usługowej;

34.  wskazuje, że usługodawcy budowlani często stają wobec pewnych wymogów dotyczących ich organizacji w państwie rodzimym, w tym w odniesieniu do organizacyjnych systemów certyfikacji, które sprawiają, że oferowanie usług za granicą staje się zbyt skomplikowane, co zniechęca do swobodnego przepływu usług i specjalistów budowlanych;

35.  wzywa Komisję, aby zajęła się tymi barierami, między innymi, o ile jest to uzasadnione, przez poprawę wzajemnego uznawania, a w stosownych przypadkach w drodze działań ustawodawczych; podkreśla, że przyszłe działania, takie jak proponowane wprowadzenie paszportu dotyczącego świadczenia usług, nie powinny prowadzić do dodatkowych obciążeń administracyjnych, lecz powinny eliminować bariery pozataryfowe;

36.  apeluje do Komisji, by zajęła się obciążeniami związanymi z podzielonym sektorem bankowym w Europie, co sprawia, że nierezydentom, w szczególności MŚP, trudno jest otworzyć rachunek bankowy w innym państwie członkowskim;

37.  wskazuje, że niektóre z regulacji państw członkowskich w zakresie dostępu do zawodów regulowanych i ich wykonywania mogą być nieproporcjonalne i w związku z tym mogą stwarzać zbędne przeszkody regulacyjne ograniczające dostęp do niektórych zawodów oraz mobilność usługodawców wykonujących zawody regulowane; uznaje jednak, że ważne jest zagwarantowanie uczciwej konkurencji, jakości szkoleń i wspieranie sprawnych systemów kwalifikacji;

38.  podziela zdanie Komisji, że dualne systemy kształcenia należy zalecać jako przykłady najlepszych praktyk w Unii Europejskiej;

39.  z zadowoleniem przyjmuje prowadzoną w ciągu ostatnich dwóch lat wzajemną ocenę; uważa, że procedury wzajemnej weryfikacji, które są dobrze zaplanowane i sprzyjają szczerej debacie wśród państw członkowskich, mogą skutecznie zachęcać do wprowadzania zmian; zachęca państwa członkowskie i Komisję do rozszerzenia tej praktyki, w szczególności na inne obszary regulacji jednolitego rynku;

40.  wzywa Komisję, aby w związku z europejskim semestrem i zaleceniami dla poszczególnych krajów dotyczącymi deregulacji niektórych zawodów w państwach członkowskich zajęła się priorytetami reform w państwach członkowskich w obszarze usług świadczonych w ramach wolnych zawodów;

Jednolity rynek detaliczny

41.  zwraca uwagę na przeprowadzoną przez Komisję w latach 2014–2015 wzajemną ocenę przedsiębiorstw handlu detalicznego, która wykazała, że detaliści często napotykają nieproporcjonalne i nieodpowiednie warunki i procedury zakładania i prowadzenia działalności na jednolitym rynku;

42.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o przyspieszenie procesu uwalniania potencjału w zakresie urzeczywistnienia jednolitego rynku cyfrowego i wdrożenia agendy cyfrowej UE;

43.  zwraca uwagę, że niektóre państwa członkowskie wprowadzają przepisy dyskryminujące działalność w sektorach handlu detalicznego lub hurtowego ze względu na wielkość powierzchni, na której prowadzona jest ta działalność, wielkość przedsiębiorstwa lub pochodzenie kapitału, co jest niezgodne z ideą jednolitego rynku i zasadami wolnej konkurencji oraz ogranicza rozwój rynku pracy;

44.  wskazuje, że przepisy narzucające ograniczenia dotyczące działalności detalicznej i hurtowej, które są sprzeczne z prawem UE i nieproporcjonalne, mogą tworzyć poważne bariery utrudniające wejście na rynek, co prowadzi do zmniejszenia liczby nowo otwieranych punktów sprzedaży, hamowania konkurencji i do wyższych cen dla konsumentów; podkreśla w związku z tym, że niektóre środki, w tym opłaty i należności za inspekcje, mogą funkcjonować jako bariery pozataryfowe, jeżeli nie są uzasadnione celami polityki publicznej; uważa, że wszelkie ograniczenia prowadzenia działalności nakładane na działalność detaliczną lub hurtową nie powinny nadmiernie lub nieproporcjonalnie ograniczać tej działalności i nie mogą prowadzić do de facto dyskryminacji wśród podmiotów rynkowych;

45.  wzywa Komisję, by określiła najlepsze praktyki dotyczące podejmowania detalicznej działalności handlowej w celu zapewnienia swobodnego przepływu towarów i usług, przy przestrzeganiu zasad proporcjonalności i pomocniczości;

46.  apeluje do Komisji o przeprowadzenie analizy ograniczeń operacyjnych w zakresie handlu detalicznego i hurtowego na jednolitym rynku i przedstawienie propozycji reform tam, gdzie to konieczne, a także o złożenie sprawozdania na temat tej analizy wiosną 2017 r.;

47.  podkreśla, że dostępne, przystępne, sprawne i wysokiej jakości usługi doręczania przesyłek stanowią podstawowy wymóg prosperowania transgranicznego handlu elektronicznego, z korzyścią zwłaszcza dla MŚP i konsumentów;

IV. Wnioski

48.  wzywa Komisję, by w 2016 r. przedstawiła wszechstronny przegląd barier pozataryfowych na jednolitym rynku oraz analizę metod ich wyeliminowania, wprowadzając wyraźne rozróżnienie między barierą pozataryfową a regulacjami służącymi osiągnięciu w proporcjonalny sposób uzasadnionego celu polityki publicznej danego państwa członkowskiego, wraz z ambitną propozycją jak najszybszego wyeliminowania tych barier pozataryfowych, aby uwolnić wciąż niewykorzystany potencjał jednolitego rynku;

49.  apeluje do Komisji, by rozpoczęła w porę rozpatrywać politykę unijną i działania ustawodawcze w nowo powstających obszarach, wraz z szeroko zakrojonymi konsultacjami z zainteresowanymi stronami, w szczególności MŚP i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego;

50.  apeluje do Komisji, by przede wszystkim zadbała o przestrzeganie przez państwa członkowskie istniejących przepisów dotyczących jednolitego rynku, a nie tworzyła nowych, dodatkowych aktów ustawodawczych w dziedzinach regulowanych już istniejącymi przepisami;

51.  wzywa Komisję, by pogłębiła prace nad egzekwowaniem przepisów i zasadami, które stanowią podstawę jednolitego rynku; uważa, że interwencja na wczesnym etapie, jeśli chodzi o środki krajowe lub procedury wdrażania stanowiące nieuzasadnione bariery pozataryfowe, może być skuteczna i przynieść szybsze rezultaty niż postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego; podkreśla jednak, że w razie poważnego lub uporczywego niestosowania się do przepisów Unii lub ich nieprawidłowego stosowania, Komisja musi zastosować wszelkie dostępne środki, w tym w pierwszej kolejności postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, aby zapewnić pełne wdrożenie przepisów UE dotyczących jednolitego rynku;

52.  ubolewa, że Parlament ma nadal ograniczony dostęp do istotnych informacji związanych z procedurą poprzedzającą wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego oraz postępowaniem w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego oraz apeluje o poprawę przejrzystości w tym zakresie, przy należytym poszanowaniu zasad poufności;

53.  wzywa państwa członkowskie, by postrzegały jednolity rynek jako wspólną inicjatywę, która musi być zbiorowo i w skoordynowany sposób podtrzymywana i która stanowi warunek budowania konkurencyjności gospodarki UE; jest przekonany, że w ostatecznym rozrachunku skutki nieuzasadnionych barier pozataryfowych ponoszą konsumenci krajowi, którzy zostają pozbawieni dostępu do nowych podmiotów na rynkach krajowych oraz są narażeni na wyższe koszty i niższą jakość oraz ograniczony wybór; uważa, że aby utrzymać i wspierać jednolity rynek, państwa członkowskie powinny poświęcić więcej czasu horyzontalnym problemom jednolitego rynku oraz określeniu obszarów wymagających działań priorytetowych jednego lub kilku z państw członkowskich;

o
o   o

54.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie, Radzie Europejskiej oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1)Dz. U. C 93 z 9.3.2016, s. 84.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0580.


Strategia jednolitego rynku
PDF 421kWORD 200k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie strategii jednolitego rynku (2015/2354(INI))
P8_TA(2016)0237A8-0171/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i art. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającą dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającą dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(1),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 28 października 2015 r. zatytułowany „Usprawnianie jednolitego rynku: więcej możliwości dla obywateli i przedsiębiorstw” (COM(2015)0550),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 28 października 2015 r. zatytułowany „Strategia jednolitego rynku dla Europy – analiza i dowody” (SWD(2015)0202),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 28 października 2015 r. zatytułowany „Sprawozdanie z integracji jednolitego rynku i konkurencyjności UE i państw członkowskich” (SWD(2015)0203),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 6 maja 2015 r. zatytułowany „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy” (COM(2015)0192),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 kwietnia 2011 r. zatytułowany „Akt o jednolitym rynku  Dwanaście dźwigni na rzecz pobudzenia wzrostu gospodarczego i wzmocnienia zaufania  »Wspólnie na rzecz nowego wzrostu gospodarczego«” (COM(2011)0206),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 października 2012 r. zatytułowany „Akt o jednolitym rynku II  – Razem na rzecz nowego wzrostu gospodarczego” (COM(2012)0573),

–  uwzględniając sprawozdanie z dnia 9 maja 2010 r. przygotowane przez Maria Montiego na wniosek przewodniczącego Komisji Europejskiej zatytułowane „Nowa strategia na rzecz jednolitego rynku  W służbie gospodarki i społeczeństwa Europy”,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie zarządzania jednolitym rynkiem w ramach europejskiego semestru(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie europejskiego planu działania na rzecz sektora detalicznego przynoszącego korzyści wszystkim stronom(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie „W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym”(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 stycznia 2014 r. w sprawie skutecznych inspekcji pracy jako strategii poprawy warunków pracy w Europie(5),

–  uwzględniając zlecone przez Komisję Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów badanie z września 2014 r. zatytułowane „The Cost of Non-Europe in the Single Market” [„Koszt braku działań na poziomie europejskim na jednolitym rynku”],

–  uwzględniając zlecone przez Komisję Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów badanie z września 2015 r. zatytułowane „A strategy for completing the Single Market: »the trillion euro bonus«” [„Strategia na rzecz zakończenia tworzenia jednolitego rynku – »premia w wysokości biliona euro«”],

–  uwzględniając zlecone przez Komisję badanie z dnia 20 listopada 2015 r. zatytułowane „Ex-post evaluation of Late Payment Directive” [„Ocena ex post dyrektywy w sprawie opóźnień w płatnościach”],

–  uwzględniając zlecone przez Komisję badanie z listopada 2014 r. zatytułowane „The EU furniture market situation and a possible furniture products initiative” [„Sytuacja na rynku meblarskim w UE i ewentualna inicjatywa dotycząca wyrobów meblarskich”],

–  uwzględniając internetową tabelę wyników jednolitego rynku z października 2015 r.,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8-0171/2016),

A.  mając na uwadze, że jednolity rynek był i pozostaje podstawą integracji UE oraz siłą napędową zrównoważonego wzrostu i tworzenia miejsc pracy przez ułatwianie handlu w całej UE, a jednocześnie gwarantuje społeczną gospodarkę rynkową o wysokiej konkurencyjności, jak określono w art. 3 ust. 3 TUE;

B.  mając na uwadze, że pogłębienie europejskiego rynku wewnętrznego pozostaje kluczowym wyzwaniem ekonomicznym, zwłaszcza w kontekście rozwoju nowych technologii, gdzie konieczny jest rynek o odpowiedniej masie krytycznej, aby sprzyjać powstawaniu innowacyjnych i konkurencyjnych podmiotów na scenie światowej;

C.  mając na uwadze, że jednolity rynek osiągnął w ostatnich latach wiele istotnych postępów, jednak mógłby osiągnąć więcej w niemal wszystkich obszarach – takich jak stymulowanie rynku opartego na technologiach cyfrowych, zachęty dla przedsiębiorstw typu start-up, integracja globalnych łańcuchów dostaw, poprawa mobilności pracowników i przestrzeganie praw socjalnych, uwzględnianie nowych modeli biznesowych i zapewnianie ułatwień na rynku, wzajemne uznawanie, standaryzacja oraz przyznawanie licencji specjalistom – gdyby usunięto nieuzasadnione bariery fizyczne, prawne i techniczne;

D.  mając na uwadze, że według własnych badań Parlamentu przewidywane zyski z pełnego urzeczywistnienia jednolitego rynku wynoszą bilion euro (co odpowiada możliwemu przyrostowi wydajności rzędu 615 mld EUR rocznie); mając na uwadze, że rozdrobnienie jednolitego rynku stanowi jedną z głównych przeszkód dla wyższego strukturalnego wzrostu gospodarczego;

E.  mając na uwadze, że dalsza integracja jednolitego rynku wymaga prawdziwie strategicznego podejścia, oraz mając na uwadze, że odpowiedź na istniejące wyzwania powinna mieć zarówno charakter polityczny, jak i techniczny, zwłaszcza w przypadku nieuzasadnionych barier pozataryfowych na jednolitym rynku;

F.  mając na uwadze, że UE powinna dążyć do utworzenia prawdziwie jednolitego rynku i traktować go jako wspólne dobro wszystkich obywateli, pracowników, podmiotów gospodarczych i państw członkowskich, oraz mając na uwadze, że jednolity rynek rozwinie swój pełen potencjał jedynie wówczas, gdy będzie mógł liczyć na pełne wsparcie wszystkich, współpracujących ze sobą państw członkowskich;

G.  mając na uwadze, że przepisy i działania na poziomie UE powinny stanowić część jednolitej wizji strategicznej, a zatem być spójne i pozbawione sprzeczności; mając na uwadze, że państwa członkowskie powinny powstrzymywać się od takich praktyk dyskryminacyjnych jak przepisy handlowe i podatkowe, które dotyczą jedynie wybranych sektorów czy modeli biznesowych oraz zakłócają konkurencję i utrudniają przedsiębiorstwom podejmowanie działalności w określonych państwach członkowskich, co stanowi wyraźne naruszenie zasad rynku wewnętrznego;

H.  mając na uwadze, że jednolitego rynku nie należy postrzegać w oderwaniu od pozostałych horyzontalnych obszarów polityki, zwłaszcza jednolitego rynku cyfrowego, ochrony zdrowia, zabezpieczenia społecznego i ochrony konsumentów, prawa pracy i mobilności obywateli, środowiska, zrównoważonego rozwoju, energii, transportu i polityki zewnętrznej;

I.  mając na uwadze, że pełne urzeczywistnienie jednolitego rynku w dziedzinie towarów i usług oraz eliminacja barier stanowią priorytety wymagające szybkich działań zarówno od państw członkowskich, jak i instytucji UE;

J.  mając na uwadze, że bariery na jednolitym rynku ograniczają wybór i sprawiają, że towary i usługi są droższe dla konsumentów;

K.  mając na uwadze niski poziom uznawania przedsiębiorstw gospodarki społecznej na szczeblu unijnym oraz mając na uwadze, że większość tych firm nie jest uznawanych w przepisach na szczeblu europejskim, lecz jedynie na szczeblu krajowym w niektórych państwach członkowskich, w postaci różnych form prawnych; mając na uwadze, że ten brak unijnych ram prawnych osłabia zdolność takich przedsiębiorstw do prowadzenia transgranicznej działalności na rynku wewnętrznym;

L.  mając na uwadze, że podrabianie stanowi poważne zagrożenie w obszarze zdrowia i bezpieczeństwa publicznego, a ponadto mając na uwadze, że ogólna wartość przemytu podrobionych towarów znacznie wzrosła w ostatnich latach, co dodatkowo pogłębia katastrofalny wpływ tego procederu na innowacje, zatrudnienie i wizerunek przedsiębiorstw europejskich;

M.  mając na uwadze, że utworzenie jednolitego rynku kapitałowego sprzyjałoby większemu transgranicznemu podziałowi ryzyka i większej płynności rynków;

N.  mając na uwadze, że sprawozdanie podsumowujące Komisji z konsultacji społecznych dotyczących blokowania geograficznego wskazuje na silne poparcie konsumentów dla środków ustawodawczych przeciwko tej praktyce;

O.  mając na uwadze, że nadal odczuwane są skutki gospodarcze kryzysu finansowego oraz że w kilku państwach członkowskich PKB utrzymuje się poniżej poziomu z 2008 r.;

P.  mając na uwadze, że jednolity rynek charakteryzuje się trwale wysokimi wskaźnikami bezrobocia; mając na uwadze, że od czasu kryzysu finansowego liczba bezrobotnych wrosła o ponad sześć milionów; mając na uwadze, że pod koniec 2015 r. ponad 22 miliony osób pozostawały w Unii bez pracy;

Cele polityki

1.  popiera ogólne cele zaproponowanej przez Komisję strategii jednolitego rynku towarów i usług pt. „Usprawnianie jednolitego rynku: więcej możliwości dla obywateli i przedsiębiorstw”, a ponadto docenia jej działania w kluczowych obszarach na rzecz uwolnienia pełnego potencjału jednolitego rynku z korzyścią dla konsumentów, pracowników i przedsiębiorstwa, szczególnie firm typu start-up, na rzecz zwiększenia liczby trwałych miejsc pracy i MŚP oraz ich rozwoju; zachęca Komisję do opracowania przekrojowych strategii politycznych mających na celu zapewnienie sprawiedliwszego i bardziej konkurencyjnego jednolitego rynku zgodnie z Tytułem II TFUE dotyczącym postanowień ogólnych;

2.  zauważa, że ustanowienie rynku wewnętrznego, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, jest jednym z podstawowych celów Unii;

3.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że strategia ta ma być uzupełnieniem działań w innych obszarach; uważa, że dzięki usprawnieniu już realizowanych inicjatyw strategia może przyczynić się wyraźnie do zapewniania dobrobytu gospodarczego, szybszego tworzenia trwałych miejsc pracy i wzrostu, poprawy sytuacji materialnej Europejczyków za pomocą praktycznych środków, przyciągnięcia inwestorów do Unii Europejskiej i rozwoju światowej konkurencyjności europejskich przedsiębiorstw; podkreśla jednak potrzebę unikania niespójności i nakładania się na siebie poszczególnych inicjatyw przy wdrażaniu tej strategii; podkreśla, że propozycje powinny być oparte na dowodach i zgodne z zasadami lepszego stanowienia prawa;

4.  podkreśla pilną potrzebę usunięcia nieuzasadnionych barier dla jednolitego rynku w celu szybkiego osiągnięcia wymiernych wyników w zakresie konkurencyjności, zrównoważonego wzrostu, badań naukowych, innowacji, tworzenia miejsc pracy, możliwości wyboru dla konsumentów i nowych modeli biznesowych; uważa, że aby osiągnąć te cele, należy dążyć w razie potrzeby i w stosownych przypadkach do większej harmonizacji prawodawstwa, a jednocześnie zachować jak najwyższy poziom ochrony konsumentów oraz przyjąć odpowiednie środki na rzecz likwidacji nieuzasadnionych barier tworzonych przez państwa członkowskie;

5.  jest zdania, że w ramach przeglądu śródokresowy strategii „UE 2020” należy określić ambitne cele na rzecz zapewnienia wysoce konkurencyjnej społecznej gospodarki rynkowej i zrównoważonego wzrostu gospodarczego do 2020 r.; podkreśla, że jednolity rynek powinien odgrywać centralą rolę w realizacji tego celu;

6.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o jak największe zaangażowanie we wdrażanie przepisów dotyczących jednolitego rynku; podkreśla ogromy potencjał takich sektorów pracochłonnych jak handel detaliczny i branża hotelowo-gastronomiczna dla tworzenia miejsc pracy, integracji i zwalczania bezrobocia młodzieży;

7.  uważa, że należy w pełni wdrożyć sprawozdanie M. Montiego z 2010 r. zatytułowane „Nowa strategia na rzecz jednolitego rynku” i uwzględniać je w pracach nad strategią jednolitego rynku;

8.  podkreśla, że w strategii jednolitego rynku nie można pomijać potencjału sektora przemysłowego pod względem zrównoważonego wzrostu i wysokiej jakości zatrudnienia w Europie;

9.  uważa, że popyt wewnętrzny – w szczególności zwiększenie siły nabywczej, przyjęcie innowacyjnych środków oraz inwestowanie w zieloną gospodarkę – ma zasadnicze znaczenie dla pełnego wykorzystania potencjału jednolitego rynku i wspierania zrównoważonego wzrostu gospodarczego;

Nowoczesny i bardziej innowacyjny jednolity rynek

10.  z zadowoleniem przyjmuje skupienie przedmiotowej strategii na aspektach mających na celu wspomaganie przedsiębiorstw – w szczególności MŚP, mikroprzedsiębiorstw i przedsiębiorstw typu start-up – w zakresie rozszerzania i rozwoju działalności oraz pozostawania na jednolitym rynku, co ułatwia im tym samym innowacje i tworzenie miejsc pracy; podkreśla, że wszelkie inicjatywy na rzecz MŚP i przedsiębiorstw typu start-up wymagają natychmiastowych działań i powinny być traktowane priorytetowo, przypomina jednak, że inicjatywy te nie mogą umożliwiać nieuczciwym przedsiębiorstwom omijania istniejących przepisów, obniżania standardów dla pracowników i konsumentów, zwiększania ryzyka oszustw korporacyjnych, działań przestępczych czy tworzenia firm przykrywek;

11.  uważa, że strategia może zaoferować nowe możliwości MŚP, które stanowią trzon gospodarek UE, a także mikroprzedsiębiorstwom i innowacyjnym przedsiębiorstwom typu start-up; uważa, że rozwój właściwego otoczenia biznesu dzięki udoskonaleniu ram prywatnego kapitału wysokiego ryzyka dla MŚP, ułatwieniu dostępu do finansowania, tworzeniu solidnego prawa oraz wprowadzeniu w pełni na całym jednolitym rynku zasady „najpierw myśl na małą skalę” ma zasadnicze znaczenie i że taki rozwój mógłby być wsparciem dla wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy;

12.  uważa, że zmniejszenie obciążeń administracyjnych nakładanych na przedsiębiorstwa, a zwłaszcza MŚP, i obniżenie ponoszonych przez nie kosztów przestrzegania przepisów oraz uchylenie zbędnego prawodawstwa przy jednoczesnym dalszym zapewnianiu wysokich standardów ochrony konsumentów, pracowników, zdrowia i środowiska ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia celów strategii;

13.  jest przekonany, że konieczne jest zastanowienie się nad zestawem możliwych obiektywnych kryteriów i wskaźników definicji „innowacyjnych” przedsiębiorstw typu start-up, MŚP i przedsiębiorstwa gospodarki społecznej, które będzie można wykorzystywać jako punkt odniesienia przy przyjmowaniu powiązanych środków; apeluje do Komisji o zaproponowanie takich kryteriów i wskaźników;

14.  podkreśla potrzebę wspierania przedsiębiorstw gospodarki społecznej w strategiach politycznych dotyczących rynku wewnętrznego, pamiętając o tym, że w UE istnieją około 2 mln przedsiębiorstw gospodarki społecznej stanowiące w przybliżeniu 10–12% wszystkich europejskich przedsiębiorstw; podkreśla ponadto, że gospodarka społeczna rozwija się dynamicznie, dostarcza wysokiej jakości produktów i usług oraz tworzy wysokiej jakości miejsca pracy;

15.  apeluje do Komisji o zwrócenie się do platformy REFIT o zajęcie się problemem barier dla innowacji i przedstawienie, w uzupełnieniu wniosku o ustanowienie europejskiej rady ds. innowacji, propozycji dotyczących sposobów na ich ograniczenie lub usunięcie; podkreśla, że proces ten nie może prowadzić do obniżenia standardów zatrudnienia, ochrony konsumentów ani standardów środowiskowych; uważa, że aby zapewnić lepsze stanowienie prawa, należy dokonać przeglądu istniejącego prawodawstwa oraz, w razie potrzeby, jego uproszczenia, by lepiej służyło swojemu celowi, przy czym wszelkie nowe przepisy powinny zachowywać aktualność i domyślnie obejmować środowisko cyfrowe oraz przestrzegać zasady „najpierw myśl na małą skalę”;

16.  zauważa, że dobre regulacje mogą przynieść korzyści zarówno przedsiębiorstwom, jak i pracownikom oraz przyczynić się do wspierania wzrostu gospodarczego i wysokiej jakości zatrudnienia na jednolitym rynku; odnotowuje opracowany przez Komisję Program lepszego stanowienia prawa obejmujący większe zaangażowanie zainteresowanych stron, na przykład za pośrednictwem platformy REFIT, oraz bardziej rygorystyczne oceny skutków; podkreśla konieczność przeprowadzenia oceny nie tylko skutków krótkoterminowych, ale także długoterminowej wartości przepisów oraz skutków nieprzyjęcia przepisów; uważa, że lepsze, skuteczniejsze i prostsze przepisy ograniczą obciążenia administracyjne oraz pobudzą wzrost gospodarczy i tworzenie miejsc pracy, a jednocześnie będą dalej zapewniać wysokie standardy ochrony konsumentów, pracowników, zdrowia i środowiska;

17.  uważa, że dalszy rozwój jednolitego rynku wymaga usunięcia barier w handlu między państwami członkowskimi; popiera Europejską deklarację konkurencyjności z lutego 2016 r., a zwłaszcza zobowiązanie do upraszczania przepisów i zmniejszenia obciążeń administracyjnych, większego zaangażowania na rzecz ograniczenia ogólnych obciążeń wynikających z regulacji unijnych, w szczególności dla MŚP i mikroprzedsiębiorstw, oraz ustanowienia w miarę możliwości celów związanych z redukcją obciążeń w konkretnych sektorach; zaleca niezwłoczne rozpoczęcie prac nad określeniem takich celów;

18.  uważa, że aby zapewnić osiągnięcie celów jednolitego rynku oraz pobudzić wzrost gospodarczy i tworzyć miejsca pracy, UE musi zwiększyć konkurencyjność zgodnie z wytycznymi określonymi w deklaracji Rady Europejskiej w sprawie konkurencyjności;

19.  z zadowoleniem przyjmuje determinację Komisji w zwalczaniu braku koordynacji podatkowej w UE, a w szczególności trudności, które napotykają MŚP w wyniku złożoności zróżnicowanych krajowych przepisów dotyczących VAT; wyraża pełne poparcie dla Komisji w odniesieniu do reformy VAT; apeluje do Komisji o rozważenie, w jaki sposób można udoskonalić nowe zasady dotyczące naliczania podatku VAT od usług cyfrowych w zależności od miejsca dostawy, tak aby dostosować je do konkretnych potrzeb małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw; apeluje do Komisji o przeprowadzenie oceny wykonalności intensywniejszej koordynacji, a w szczególności o ocenę możliwości wprowadzenia uproszczonego systemu VAT (dla tej samej kategorii towarów) w sektorze handlu elektronicznego;

20.  wspiera starania Komisji mające na celu zapewnienie sprawiedliwości podatkowej w Unii Europejskiej oraz przeciwdziałanie agresywnemu planowaniu podatkowemu i praktykom unikania opodatkowania; wzywa Komisję, aby skoncentrowała się na pracach nad obowiązkiem sprawozdawczości w podziale na kraje dla korporacji transnarodowych;

21.  zwraca uwagę na trudności, które napotykają przedsiębiorstwa, w szczególności MŚP i przedsiębiorstwa typu start-up, w pozyskiwaniu finansowania; podkreśla, że różnice wynikające z czynników zewnętrznych, takich jak łatwość dostępu do kredytów, systemy opodatkowania oraz prawo pracy, powodują, że MŚP są w mniej korzystnej sytuacji niż inne przedsiębiorstwa; apeluje do Komisji, aby – kontynuując jednocześnie wartościowe wsparcie, którego udziela tym przedsiębiorstwom za pośrednictwem Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) oraz takich programów jak „Horyzont 2020”, COSME i europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne – zbadała sposoby dalszego ułatwiania dostępu do tych i innych programów oraz instrumentów, zwłaszcza dla mikroprzedsiębiorstw, np. przez ograniczenie zaproszeń do składania wniosków do sześciomiesięcznych okresów, dalsze upraszczanie związanych z tym procedur, a także lepsze eksponowanie finansowania europejskiego; pochwala zamiar Komisji dotyczący wykorzystania środków finansowych z programu COSME na finansowanie kampanii informacyjnych skierowanych do innowacyjne młode MŚP; zachęca do udziału w tych kampaniach wszystkie organy regionalne i lokalne odpowiedzialne za wspieranie przedsiębiorstw, zwłaszcza tych, które uczestniczą w sieci Enterprise Europe Network; uważa uproszczenie za zasadniczy czynnik rozwojowy ułatwiający MŚP i przedsiębiorstwom typu start-up dostęp do finansowania; wzywa Komisję do dopilnowania, by finansowanie społecznościowe mogło odbywać się płynnie ponad granicami;

22.  apeluje do Komisji o rozważenie wzmocnienia sieci pełnomocników ds. MŚP przez podjęcie szeregu działań – przy jednoczesnym unikaniu zwiększania biurokracji – na rzecz sprawniejszego informowania o tym narzędziu i jego eksponowania wśród MŚP, o zacieśnienie kontaktów między krajowymi pełnomocnikami ds. MŚP a odpowiednimi przedstawicielami MŚP, a także o przedstawianie raz w roku działań tej sieci Parlamentowi;

23.  zauważa, że choć w lutym 2011 r. Parlament Europejski przyjął dyrektywę w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych, co roku w Europie ogłaszają upadłość tysiące MŚP i przedsiębiorstw typu start-up, które nie doczekały się uregulowania wystawionych przez nie faktur, również przez krajowe administracje publiczne; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększenia wysiłków podejmowanych w celu ułatwienia stosowania i egzekwowania dyrektywy w sprawie opóźnień w płatnościach; ponadto apeluje do państw członkowskich o rozważenie form odpowiedniej rekompensaty dla przedsiębiorstw, których dłużnikami są organy administracji publicznej, w wypadku niezadowalającego wdrożenia dyrektywy w sprawie opóźnień w płatnościach, tak aby nie były one zmuszone do ogłoszenia upadłości z tego powodu;

24.  docenia inicjatywę ustawodawczą w sprawie niewypłacalności przedsiębiorstw, w tym wczesnej restrukturyzacji przedsiębiorstw i drugich szans, która zagwarantuje, że państwa członkowskie zapewnią otoczenie regulacyjne akceptujące, że błędy czasami się zdarzają, i sprzyjające innowacyjności, a jednocześnie zauważa, że koszty i skutki upadku przedsiębiorstw wpływają nie tylko na ich właścicieli i akcjonariuszy, lecz także na ich wierzycieli, pracowników i podatników; apeluje do Komisji o dopilnowanie, by ta inicjatywa ujednoliciła postępowania upadłościowe w całej UE oraz doprowadziła do ich skrócenia i obniżenia kosztów;

25.  ubolewa, że Komisja nie zwróciła wystarczającej uwagi na szczególną rolę tradycyjnego przemysłu wytwórczego w rzemiośle i MŚP jako na ważny wkład zarówno w konkurencyjność, jak i stabilność gospodarczą w Europie; zachęca Komisję do wykorzystania pełnego potencjału digitalizacji i innowacji w przemyśle wytwórczym, zwłaszcza dla mikroprzedsiębiorstw, drobnych producentów, przedsiębiorstw typu start-up oraz regionów mniej uprzemysłowionych, w celu ograniczenia dysproporcji regionalnych i ożywienia lokalnych gospodarek; uważa, że opracowanie bardziej zdecydowanej polityki dotyczącej MŚP i rzemiosła musi być w najbliższych latach jednym z priorytetów wszystkich instytucji europejskich i państw członkowskich;

26.  z zadowoleniem przyjmuje opracowany przez Komisję jednolity portal cyfrowy stanowiący rozwinięcie istniejących punktów kompleksowej obsługi wprowadzony na podstawie dyrektywy usługowej oraz łączący te punkty z innymi podobnymi sieciami działającymi na jednolitym rynku; apeluje do Komisji o zbadanie wszystkich sposobów na jak najlepsze wykorzystanie jednolitego portalu cyfrowego, aby wspomagać europejskie przedsiębiorstwa typu start-up w ich rozwoju w całej Europie i na rynkach światowych przez dostarczanie dokładnych i jasnych informacji w różnych językach dotyczących wszystkich procedur i formalności koniecznych do prowadzenia działalności we własnym kraju lub innym państwie członkowskim UE; apeluje do Komisji o stworzenie pojedynczego punktu kontaktowego dla przedsiębiorstw i konsumentów w zakresie wszystkich informacji związanych z jednolitym rynkiem, pomocy i rozwiązywania problemów oraz procedur krajowych i ogólnounijnych niezbędnych do prowadzenia działalności transgranicznej w UE; wzywa Komisję do szybkiego podjęcia działań w tym zakresie;

27.  zauważa, że przedsiębiorstwa, zwłaszcza MŚP, albo nie znają przepisów obowiązujących w innych państwach członkowskich, albo mają trudności z wyszukiwaniem i rozumieniem informacji o zasadach obowiązujących w stosunku do ich działalności; apeluje do Komisji o połączenie ze sobą wszystkich portali informacyjnych, punktów dostępu i informacyjnych witryn internetowych w jeden portal dostarczający zrozumiałych informacji MŚP i przedsiębiorstwom typu start-up, aby mogły one podejmować decyzje w oparciu o wiarygodne informacje oraz oszczędzać czas i koszty;

28.  apeluje do Komisji o przekształcenie punktów kompleksowej obsługi z portalu prawnego w system w pełni dopracowanych internetowych portali biznesowych wspierający regularną wymianę informacji między przedstawicielami przedsiębiorstw oraz wspomagający krajowe przedsiębiorstwa i obywateli w konkurowaniu w innych państwach członkowskich UE;

29.  przypomina o znaczeniu wzmocnienia i usprawnienia istniejących narzędzi jednolitego rynku na rzecz MŚP w celu ułatwienia ich transgranicznego rozwoju; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększenia nacisku na usprawnienie i poprawę funkcjonowania punktów kontaktowych ds. produktów i punktów kompleksowej obsługi;

30.  przypomina o konieczności zagwarantowania konsumentom równoważnego poziomu ochrony zarówno przy dokonywaniu transakcji w internecie, jak i poza nim; podkreśla konieczność podjęcia wszystkich racjonalnych i odpowiednich środków służących walce z podrabianiem przez podmioty gospodarcze działające w internecie i poza nim na jednolitym rynku, aby zapewnić ochronę konsumentów i bezpieczeństwo produktów;

31.  podkreśla, że gospodarka dzielenia się szybko się rozwija oraz że dzięki zmianie sposobu dostarczania i konsumpcji wielu usług i zasobów może ona stymulować innowacje, a także przynosić dodatkowe korzyści i możliwości przedsiębiorstwom oraz konsumentom na jednolitym rynku; zwraca uwagę na gospodarcze, społeczne i środowiskowe korzyści i wyzwania związane z gospodarką dzielenia się; apeluje do Komisji o koordynowanie wysiłków państw członkowskich na rzecz znajdowania krótko- lub długoterminowych rozwiązań legislacyjnych dotyczących gospodarki dzielenia się; wzywa Komisję i państwa członkowskie do przedstawienia propozycji dotyczących zapobiegania nadużyciom w dziedzinie zatrudnienia i opodatkowania w gospodarce dzielenia się;

32.  z zadowoleniem przyjmuje zapowiadaną inicjatywę Komisji dotyczącą gospodarki dzielenia się, a także zamiar zbadania przedsiębiorstw działających w tym sektorze oraz objaśnienia – za pomocą odpowiednich wskazówek – interakcji między przepisami obowiązującego prawa UE a stosowaniem i funkcjonowaniem modeli biznesowych gospodarki dzielenia się; uważa, że uregulowania prawne w tym obszarze powinny być na tyle elastyczne, aby możliwe było ich natychmiastowe dostosowanie i wdrożenie w dynamicznie rozwijającym się sektorze, który wymaga szybkich i skutecznych zmian; podkreśla, że obecnie obowiązujące normy ochrony konsumentów należy też stosować i egzekwować w gospodarce cyfrowej; apeluje do Komisji o zapewnienie jak najlepszych warunków rozwoju i prosperowania gospodarki dzielenia się;

33.  podkreśla, że gospodarka dzielenia się oferuje nowe zabezpieczenia, takie jak bezpieczne płatności, geolokalizacja i ubezpieczenia oraz wzmocnienie pozycji konsumentów, i w związku z tym apeluje o ocenę, w których przypadkach środki ex post mogą być skuteczniejsze niż regulacje ex ante; wzywa Komisję do dalszego wspierania współpracy publiczno-prywatnej w celu usunięcia istniejących barier dla gospodarki dzielenia się, zwłaszcza w odniesieniu do powszechniejszego wykorzystywania tożsamości cyfrowej w celu budowania zaufania konsumentów do transakcji online, opracowywania rozwiązań cyfrowych związanych z uiszczaniem podatków, dostarczania transgranicznych systemów ubezpieczeń oraz modernizacji prawodawstwa dotyczącego prawa pracy;

34.  uważa, że w gospodarce dzielenia się należy wspierać rozwój nowych modeli biznesowych, innowacyjne usługi i czasowe korzystanie z dóbr, ale w miarę możliwości w oparciu o podobne zasady dla podobnych usług w celu ochrony wysokiej jakości usług, bez względu na sposób uzyskiwania dostępu do nich i ich świadczenia, oraz zapewnienia równych warunków działania i bezpieczeństwa konsumentów, przy jednoczesnym unikaniu rozdrobnienia, które utrudniałoby rozwój nowych modeli biznesowych; uważa, że w stosunku do gospodarki dzielenia się należy stosować jedynie podejście oparte na jednolitym rynku, ponieważ rozdrobnienie tego rynku przez przepisy lokalne lub krajowe uniemożliwia europejskim przedsiębiorstwom z sektora gospodarki dzielenia się rozwój w całej Europie;

35.  zwraca uwagę na istotną rolę unijnych norm technicznych dla innowacji, konkurencyjności i postępu na jednolitym rynku; zwraca również uwagę, że należy podjąć jak najszybciej działania na rzecz stworzenia wysokich norm UE w dziedzinie jakości, interoperacyjności i bezpieczeństwa na potrzeby unijnej polityki w dziedzinie przemysłu oraz promowanie tych norm również na szczeblu międzynarodowym; apeluje do Komisji o wspieranie i wzmacnianie norm UE, jak przewidziano już w rozporządzeniu (UE) nr 1025/2012, oraz o zwiększenie skuteczności ram normalizacji i ich dostosowanie do potrzeb, w tym przez wykorzystanie szans, które stwarzają międzynarodowe negocjacje handlowe; podkreśla, że normy powinny być ustanawiane w oparciu o rynek, w otwarty, sprzyjający włączeniu i konkurencyjny sposób, aby ułatwić ich wdrażanie przez MŚP oraz unikać ryzyka zamkniętych łańcuchów wartości, jak również opóźnień w ich publikacji;

36.  podkreśla istotną rolę, jaką odgrywa system normalizacji w swobodnym przepływie towarów oraz, w coraz większym stopniu, usług; zwraca uwagę, że dobrowolne stosowanie standardów odpowiada za 0,3–1% PKB w Europie oraz wpływa pozytywnie na wydajność pracy;

37.  przypomina, że zdecydowaną większość norm opracowano w reakcji na zapotrzebowanie przemysłu, stosując podejście oddolne mające zapewnić rynkową przydatność tych norm; wpiera zobowiązanie zawarte w strategii jednolitego rynku dotyczące utrzymania czołowej pozycji Europy w tworzeniu norm na skalę światową; zachęca do normalizacji zgodnej z podejściem międzynarodowym przez tworzenie globalnych norm międzynarodowych lub uznawanie w stosownych przypadkach równoważnych norm międzynarodowych; zwraca uwagę na zamiar stworzenia ram i priorytetów dla działań normalizacyjnych w ramach wspólnej inicjatywy dotyczącej normalizacji; wzywa Komisję do dopilnowania, by tę wspólną inicjatywę nadal stymulowały oddolne, określone przez przemysł potrzeby, a zatem i priorytety oraz by w jej rezultacie powstawały tylko takie normy, które będą odpowiadać stwierdzonym potrzebom, charakteryzować się rynkową przydatnością oraz nie będą prowadzić do stosowania niepotrzebnych norm bądź wymogów niespójnych z innymi ustanowionymi normami;

38.  zwraca uwagę, że wniosek w sprawie wspólnej inicjatywy dotyczącej normalizacji europejskiej zostanie opracowany na podstawie ustaleń niezależnego przeglądu europejskiego systemu normalizacji, i popiera cel określony dla europejskiej społeczności normalizacyjnej dotyczący opracowania działań, które ulepszą cały system, w tym zaleceń dotyczących integracyjności i wspierania konkurencyjności biznesu europejskiego;

39.  apeluje do Komisji, by w toku współpracy z europejskimi organami normalizacyjnymi wspierała je oraz ich krajowe odpowiedniki w dążeniu do zwiększenia zaangażowania MŚP zarówno w sam proces ustanawiania norm, jak i wdrażania norm już ustanowionych; ponadto zachęca Komisję do ścisłej współpracy z europejskimi organami normalizacyjnymi, krajowymi organami normalizacyjnymi i innymi tego typu organami w celu zwiększenia przejrzystości procesu normalizacyjnego w toku realizacji zobowiązań przewidzianych w programie normalizacji europejskiej na 2016 r. oraz w rozporządzeniu stanowiącym jego podstawę prawną;

40.  uważa, że wspólne inicjatywy powinny skupiać się na dalszym doskonaleniu praktyk działania, w szczególności przez ustanawianie procedur przeglądu składów komitetów technicznych oraz środków służących promowaniu otwartości i integracyjności, umożliwiających szerokiemu gremium zainteresowanych podmiotów udział w dyskusjach w ramach komitetów technicznych;

41.  uważa, że bardziej przejrzysty i dostępny mechanizm odwoławczy zwiększy zaufanie oraz usprawni procedury tworzenia norm; jest przekonany, że w przypadkach gdy o ustanowienie normy zabiega Komisja w następstwie przyjęcia stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej, właściwa komisja Parlamentu mogłaby włączyć się w analizę oraz debatę publiczną w ramach tego procesu, w stosownych przypadkach jeszcze przed wydaniem decyzji w sprawie formalnego zastrzeżenia; podkreśla, że przy przygotowywaniu wniosków normalizacyjnych do przedłożenia organom normalizacyjnym należy uwzględniać zasady proporcjonalności i podejścia opartego na analizie ryzyka;

42.  jest przekonany, że zwiększenie wiedzy publicznej na temat proponowanych norm jeszcze na etapie projektu przed ich ostatecznym zatwierdzeniem może zwiększyć odpowiedzialność, przejrzystość i rzetelność procesu, zgodnie z istniejącymi najlepszymi praktykami przyjętymi przez europejską społeczność normalizacyjną;

43.  zwraca się do Komisji o przedłożenie Parlamentowi do końca 2016 r. sprawozdania z przebiegu wdrażania wspólnej inicjatywy dotyczącej normalizacji europejskiej oraz z postępów osiągniętych we współpracy z europejską społecznością normalizacyjną w odniesieniu do zaleceń zawartych w rocznym programie prac Unii na 2016 r.,

44.  wzywa Komisję, jako organ odpowiedzialny za konkurencję na rynku wewnętrznym UE, do zapewnienia – we współpracy z krajowymi organami nadzoru – równych warunków działania podmiotom konkurującym na tym rynku;

45.  z zadowoleniem przyjmuje niedawne inicjatywy na rzecz skuteczniejszego i bardziej przejrzystego udzielania zamówień publicznych przez lepsze wykorzystywanie danych dotyczących zamówień publicznych i intensywniejszą dobrowolną ocenę zamówień w przypadku niektórych dużych projektów infrastrukturalnych; wzywa państwa członkowskie do współpracy z Komisją przy wdrażaniu tych inicjatyw;

46.  wyraża nadzieję, że Komisja będzie kontynuowała proces reform systemu zamówień publicznych rozpoczęty wydaniem dyrektyw w 2014 r., podążając w kierunku coraz dokładniejszego określania zapotrzebowania w sektorze zamówień, w celu premiowania innowacyjności technologicznej i efektywności energetycznej;

47.  zwraca uwagę, że nowy system zamówień publicznych z 2014 r. jest mniej zawiły i zawiera bardziej elastyczne zasady, które lepiej służą innym strategiom politycznym sektora publicznego, a także państwom członkowskim oraz lokalnym wyspecjalizowanym przedsiębiorstwom; zaznacza, że w państwach członkowskich wciąż występują znaczne niedobory skuteczności w udzielaniu zamówień publicznych, które ograniczają rozwój transgraniczny i wzrost na rynkach krajowych;

48.  zasadniczo z zadowoleniem przyjmuje zapowiedziane przez Komisję inicjatywy na rzecz uzyskania większej przejrzystości, efektywności i rozliczalności przy udzielaniu zamówień publicznych; podkreśla jednak, że wdrożenie i stosowanie nowych dyrektyw UE powinno być ważniejsze od wprowadzania nowych instrumentów, takich jak rejestr zamówień; podkreśla w związku z tym, że możliwe narzędzia analizy danych nie mogą powodować nowych lub dodatkowych obowiązków sprawozdawczych; zwraca uwagę, że mechanizm oceny ex ante wielkich projektów infrastrukturalnych powinien mieć wyłącznie dobrowolny charakter;

49.  podkreśla potrzebę wprowadzenia w pełni elektronicznego systemu zamówień publicznych; podkreśla potrzebę szybkiego i kompleksowego wdrożenia wszystkich przepisów dyrektywy w sprawie udzielania zamówień publicznych; podkreśla potrzebę szerszego stosowania elektronicznych zamówień publicznych w celu otwarcia rynków dla MŚP;

50.  podkreśla znaczenie jednolitego patentu; popiera zamiar Komisji dotyczący usunięcia niepewności co do tego, jak jednolity patent będzie współistniał z krajowymi i z dodatkowymi świadectwami ochronnymi, jak również ewentualnego stworzenia jednolitego dodatkowego świadectwa ochronnego, przy uwzględnieniu zdrowia publicznego i interesów pacjentów;

51.  wzywa Komisję do przyjęcia i wdrożenia do 2019 r. zwolnienia dotyczącego wytwarzania produktów objętych dodatkowym świadectwem ochronnym w celu pobudzenia konkurencyjności europejskiej branży leków generycznych i biopodobnych w skali światowej, jak również utrzymania i tworzenia nowych miejsc pracy oraz wzrostu w UE, nie naruszając wyłączności rynkowej przyznanej w ramach systemu dodatkowych świadectw ochronnych na rynkach chronionych; uważa, że takie przepisy wpłyną pozytywnie na dostęp do wysokiej jakości leków w krajach rozwijających się i najsłabiej rozwiniętych oraz pomogą zapobiegać outsourcingowi produkcji;

52.  wzywa do wprowadzenia środków ułatwiających dostęp do systemu patentowego w Europie dla wszystkich mikroprzedsiębiorstw, MŚP i przedsiębiorstw typu start-up, pragnących skorzystać z patentu europejskiego o jednolitym skutku przy tworzeniu innowacyjnych produktów i procesów, w tym w postaci obniżek opłat za stosowanie i przedłużenie ochrony oraz pomocy przy tłumaczeniu; podkreśla znaczenie patentów koniecznych dla spełnienia norm oraz innowacyjnych rozwiązań opartych na otwartych licencjach, które niekiedy nadają się lepiej do wspierania innowacji; podkreśla znaczenie umów na licencje patentowe w granicach przewidzianych unijnym prawem konkurencji, opartych na sprawiedliwych, rozsądnych i niedyskryminujących warunkach (FRAND) w celu utrzymania zachęt do badań, rozwoju i normalizacji, stymulowania innowacji oraz zapewnienia uczciwych warunków licencjonowania;

53.  apeluje do Komisji o niezwłoczne przedstawienie wniosku ustawodawczego w sprawie stworzenia jednolitego europejskiego systemu ochrony oznaczeń geograficznych produktów innych niż rolne w UE, o co apelował już Parlament, w celu wprowadzenia jednolitego europejskiego systemu, który położy kres nieodpowiedniej i mocno niespójnej sytuacji w Europie oraz przyniesie szereg rozmaitych korzyści obywatelom, konsumentom, producentom oraz całej europejskiej sferze gospodarczej i społecznej; podkreśla, że taki instrument umożliwiłby wyraźne wyeksponowanie wartości dodanej wielu lokalnych produktów, zapewniając niewątpliwe korzyści producentom i regionom oraz w odniesieniu do świadomości konsumentów;

54.  zwraca uwagę, że w większości krajów członkowskich UE potencjał partnerstw publiczno-prywatnych (PPP) nie został jeszcze w pełni wykorzystany; apeluje o ujednolicenie przepisów ramowych dotyczących PPP w państwach członkowskich, upowszechnianie najlepszych praktyk i propagowanie tego modelu;

55.  wzywa państwa członkowskie do stworzenia struktur służących pracownikom transgranicznym radą i pomocą w odniesieniu do skutków ekonomiczno-społecznych pracy w innym państwie członkowskim;

56.  zauważa, że pogłębienie jednolitego rynku i jednolitego rynku cyfrowego może stworzyć nowe możliwości i wyzwania, a także zrodzi pytania dotyczące umiejętności, nowych form zatrudnienia, struktur finansowych, ochrony socjalnej oraz bezpieczeństwa i higieny pracy, którym trzeba będzie stawić czoła z korzyścią dla pracowników, przedsiębiorstw i konsumentów;

57.  ubolewa, że w strategii nie poświęca się szczególnej uwagi niedopasowaniu umiejętności do potrzeb rynku pracy, które pozostaje barierą utrudniającą wzrost na jednolitym rynku; zauważa z niepokojem, że od 40% do 47% ludności UE posiada niewystarczające umiejętności cyfrowe oraz że popyt na pracowników z umiejętnościami cyfrowymi rośnie w tempie 4% rocznie, natomiast wydatki publiczne na edukację spadły od 2010 r. o 3,2%, co stwarza zagrożenie dla konkurencyjności UE w perspektywie średniookresowej oraz zmniejsza szanse jej pracowników na rynku pracy; zachęca państwa członkowskie do inwestowania w edukację cyfrową i umiejętności cyfrowe,

58.  odnotowuje cele określone w pakiecie dotyczącym mobilności pracowników mające przyczynić się do osiągnięcia pogłębionego i bardziej sprawiedliwego jednolitego rynku; podkreśla jednak, że należy dopilnować, aby środki przewidziane w tym pakiecie były proporcjonalne i uwzględniały skutki wywołane dużą mobilnością w kierunku konkretnych regionów;

59.  zwraca uwagę na poparcie Komisji dla dualnych systemów kształcenia, które poza ułatwieniem rozwoju osobistego mogą przyczynić się do większego dopasowania umiejętności i kwalifikacji europejskich pracowników do rzeczywistych potrzeb rynku pracy; podkreśla, że należy dopilnować, by strategia w żaden sposób nie zagrażała dualnym systemom kształcenia, a jednocześnie by zapewniała dobrą jakość przygotowania zawodowego, a w szczególności ochronę zatrudnienia; podkreśla istotną rolę partnerów społecznych w rozwoju dualnych systemów kształcenia; uważa, że choć dualny system kształcenia stosowany w jednym państwie członkowskim nie może być automatycznie przenoszony do innego państwa członkowskiego, w Europie należy się skoncentrować na silnym powiązaniu edukacji dualnej z zatrudnieniem młodzieży;

60.  popiera środki sprzyjające usunięciu luk w unijnych przepisach dotyczących przeciwdziałania dyskryminacji w zatrudnieniu, zwłaszcza w odniesieniu do osób niepełnosprawnych; popiera ponadto niezwłoczne wdrożenie dyrektywy Rady 2000/78/WE w sprawie równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy;

61.  z zadowoleniem przyjmuje stworzenie platformy na rzecz zapobiegania pracy nierejestrowanej oraz zachęca państwa członkowskie, a w szczególności partnerów społecznych do pełnego udziału w tej platformie w celu podejmowania skuteczniejszych działań przeciwko pracy nierejestrowanej i fikcyjnemu samozatrudnieniu;

62.  podkreśla, że w celu wykorzystania możliwości wynikających z digitalizacji zatrudnienia konieczne jest stworzenie bezpiecznych i elastycznych rozwiązań w zakresie czasu pracy, stabilnych warunków pracy, ochrony socjalnej oraz ułatwienie inteligentnej organizacji pracy, aby poprawić produktywność oraz równowagę między życiem zawodowym i prywatnym; podkreśla w związku z tym, że aby wykorzystać całą gamę możliwości, jakie daje agenda cyfrowa, na przykład telepracę, należy rozwijać infrastrukturę cyfrową na obszarach wiejskich;

63.  podkreśla znaczenie silnych i niezależnych partnerów społecznych oraz efektywnego dialogu społecznego; podkreśla konieczność włączania partnerów społecznych, w stosownych przypadkach, do dyskusji nad ewentualnymi reformami krajowymi zawodów regulowanych;

64.  podkreśla znaczenie prowadzenia dialogu społecznego na temat możliwości i zmian, jakie jednolity rynek przynosi w dziedzinie zatrudnienia;

Pogłębianie jednolitego rynku

65.  wzywa Komisję do szerzej zakrojonych działań służących egzekwowaniu prawa; zauważa, że przyjęto już wiele środków, lecz nie są one jeszcze prawidłowo egzekwowane, co zaburza równość warunków działania na jednolitym rynku; ponadto zwraca uwagę, że z danych przekazanych przez Komisję w połowie 2015 r. wynika, iż toczyło się ok. 1090 postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczących jednolitego rynku; apeluje do Komisji, aby mając na względzie lepszą transpozycję, stosowanie i egzekwowanie prawodawstwa dotyczącego jednolitego rynku, traktowała priorytetowo koordynację administracyjną, współpracę i egzekwowanie prawa na wszystkich szczeblach (UE, państw członkowskich oraz organów krajowych, lokalnych i regionalnych) w drodze właściwie ukierunkowanych działań służących egzekwowaniu prawa w oparciu o przejrzyste i obiektywne kryteria, aby usunąć najbardziej ekonomicznie rażące przypadki bezzasadnych lub nieproporcjonalnych barier; jest przekonany, że jeżeli chodzi o środki krajowe lub kwestie wdrażania, wczesna interwencja może okazać się skuteczniejsza i przynieść lepsze rezultaty niż postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego; podkreśla jednak, że jeżeli procedura wczesnej interwencji nie przyniesie rezultatów, Komisja powinna użyć wszystkich dostępnych środków, w tym postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, w celu zapewnienia pełnego wdrożenia prawodawstwa dotyczącego jednolitego rynku;

66.  z zadowoleniem przyjmuje zapisany w strategii zamiar stworzenia kultury przestrzegania prawa oraz podtrzymania zerowej tolerancji dla naruszeń przepisów dotyczących jednolitego rynku; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zbadania, czy uprawnienia Komisji w zakresie postępowania o uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego nie powinny zostać zrównane z uprawnieniami w ramach polityki konkurencji;

67.  apeluje do Komisji o dalsze wspieranie państw członkowskich w rozwijaniu silnej kultury przestrzegania i egzekwowania prawa, w tym przez promowanie i rozbudowę systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI), opracowanie planów wdrożenia istotnego nowego prawodawstwa i organizowanie dialogów z państwami członkowskimi poświęconych zachowywaniu zgodności z przepisami oraz szkoleń dla krajowych funkcjonariuszy publicznych odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa, a także skuteczniejszą koordynację pomiędzy krajowymi organami regulacyjnymi; apeluje do państw członkowskich o pełne zobowiązanie się do wdrożenia i egzekwowania prawodawstwa UE oraz stosowania zasady wzajemnego uznawania; podkreśla, że poprawne egzekwowanie przepisów i lepsze stanowienie prawa mają zasadnicze znaczenie w kontekście rozdrobnienia jednolitego rynku, które utrudnia działalność gospodarczą i ogranicza możliwości wyboru konsumenta, i że powinny one obejmować wszystkie sektory biznesu oraz mieć zastosowanie zarówno do obecnego, jak i przyszłego prawodawstwa;

68.  wzywa Komisję oraz państwa członkowskie do przeanalizowania zbędnych ograniczeń na jednolitym rynku, których nie uzasadnia nadrzędny interes publiczny, oraz do przedstawienia pomysłów na stawienie czoła tym wyzwaniom i przedłożenia sprawozdań w 2017 r.;

69.  zwraca się do państw członkowskich, aby transponowały przepisy dotyczące rynku wewnętrznego w spójny i konsekwentny sposób oraz aby w pełni i w prawidłowy sposób wdrażały zasady i przepisy dotyczące rynku wewnętrznego; podkreśla, że wymogi dotyczące dodatkowych badań i rejestracji, nieuznawanie świadectw i norm, terytorialne ograniczenia dostaw i podobne środki są źródłem dodatkowych kosztów dla konsumentów i detalistów, tym samym pozbawiając Europejczyków możliwości czerpania pełnych korzyści z jednolitego rynku; ponadto wzywa Komisję, aby w celu poprawy zarządzania stosowała odpowiednią politykę wobec tych państw członkowskich, które niewłaściwie wdrażają zasady jednolitego rynku, w razie potrzeby za pomocą postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego oraz przez stosowanie do nich trybu przyspieszonego;

70.  zwraca uwagę, że w celu zapewnienia bardziej jednolitego egzekwowania istniejących przepisów dotyczących jednolitego rynku pilnie wymagane jest spójne i jednolite stosowanie oraz prawidłowe egzekwowanie zasad UE w połączeniu z regularnym monitorowaniem i oceną na podstawie wskaźników jakościowych i ilościowych, analiz porównawczych oraz wymiany najlepszych praktyk; przypomina zatem o potrzebie pełnej i szczegółowej transpozycji oraz wdrożenia europejskich przepisów dotyczących funkcjonowania jednolitego rynku we wszystkich państwach członkowskich;

71.  wzywa Komisję do wzmożenia wysiłków na rzecz wykrywania ewentualnych naruszeń prawa UE przez państwa członkowskie na bardzo wczesnym etapie oraz do zajęcia zdecydowanego stanowiska wobec wszelkich środków prawnych przyjmowanych lub oczekujących na rozpatrzenie przez parlamenty krajowe, które mogłyby zwiększyć rozdrobnienie jednolitego rynku;

72.  podkreśla, że wola i zobowiązanie państw członkowskich do należytego wdrażania i stosowania prawa UE jest nieodzownym warunkiem zapewnienia sukcesu jednolitego rynku; wzywa państwa członkowskie do usunięcia nieuzasadnionych i nieproporcjonalnych barier dla jednolitego rynku oraz do odstąpienia od dyskryminacyjnych i protekcjonistycznych środków w celu wspierania zatrudnienia, wzrostu i konkurencyjności;

73.  zwraca uwagę, że państwa członkowskie odgrywają kluczową rolę w zapewnianiu dobrego zarządzania i prawidłowego funkcjonowania jednolitego rynku, zatem powinny wspólnie sprawować proaktywny zarząd i nadzór właścicielski nad jednolitym rynkiem, dodając nowego bodźca politycznego za sprawą skonsolidowanych sprawozdań na temat kondycji jednolitego rynku, regularnych dyskusji tematycznych podczas posiedzeń Rady ds. Konkurencyjności, corocznych posiedzeń Rady Europejskiej poświęconych jednolitemu rynkowi oraz przez uwzględnienie jednolitego rynku jako jednego z filarów zarządzania w ramach europejskiego semestru;

74.  przypomina, że UE może stworzyć własny zbiór opartych na badaniach naukowych, niezależnych wskaźników stopnia integracji jednolitego rynku, publikowanych jako część rocznej analizy wzrostu gospodarczego, oraz wzywa do przyjęcia dokumentu strategicznego przewodniczących organów UE, tzw. „sprawozdania pięciu przewodniczących”, zawierającego plan działania w celu osiągnięcia prawdziwie jednolitego rynku;

75.  podkreśla, że Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów PE musi zacieśnić więzi z parlamentami narodowymi w celu skoordynowania i rozwiązania kwestii transpozycji i wdrażania przepisów dotyczących jednolitego rynku;

76.  podkreśla, że konieczne jest wzmocnienie sieci SOLVIT, zwłaszcza przez rozszerzenie wzajemnych powiązań między sprawami w ramach SOLVIT, CHAP, EU Pilot i Europejskiej Sieci Przedsiębiorczości, w celu usprawnienia szerszych ram unijnych procedur dochodzenia roszczeń oraz lepszego informowania obywateli i MŚP o tej sieci oraz jej praktycznej roli w rozwiązywaniu problemów interpretacyjnych związanych z jednolitym rynkiem; uważa, że dane dotyczące kwestii rozwiązywanych w ramach SOLVIT powinny być uwzględniane przy ustalaniu przez Komisję priorytetów dla działań w zakresie egzekwowania prawa; wzywa Komisję do zwiększenia zaangażowania w pomoc państwom członkowskim w rozwiązaniu najbardziej problematycznych spraw; wzywa państwa członkowskie do odpowiedniego wyposażenia krajowych ośrodków SOLVIT oraz nadania im odpowiedniego statusu, aby mogły wypełniać powierzone im zadania;

77.  podkreśla, że przejrzystość przepisów krajowych jest zasadniczym narzędziem transgranicznej wymiany handlowej w ramach jednolitego rynku oraz ułatwia identyfikację barier pozataryfowych; zachęca państwa członkowskie do poprawy dostępności ich przepisów w internecie w więcej niż jednym języku w interesie rozwijającego się handlu i z korzyścią dla wszystkich;

78.  zauważa, że ważne jest wspieranie mobilności w drodze szkoleń i przygotowania zawodowego oraz podnoszenie umiejętności i szans na zatrudnienie za pośrednictwem takich programów jak Erasmus+ i EURES, które umożliwiają milionom pracowników w UE zdobycie cennych doświadczeń;

79.  wyraża ubolewanie, że wiele państw członkowskich nie stosuje należycie zasady wzajemnego uznawania; oczekuje na odnośny wniosek Komisji jako element wzmacniania jednolitego rynku towarów, ponieważ poprawi to wzajemne uznawanie przez działania zwiększające wiedzę na ten temat, a także w ramach zapewnienia lepszego zastosowania i egzekwowania zasady wzajemnego uznawania za pośrednictwem przeglądu rozporządzenia w sprawie wzajemnego uznawania, m.in. w celu usprawnienia instrumentów rozwiązywania sporów związanych z nieodpowiednim wdrożeniem lub stosowaniem zasady wzajemnego uznawania; zwraca uwagę, że gdyby zasada wzajemnego uznawania była należycie stosowana przez właściwe organy w całej UE, przedsiębiorcy mogliby skupić się tylko na prowadzeniu działalności i stymulowaniu wzrostu gospodarczego w UE, a nie na zmaganiach z rozmaitymi przeszkodami wynikającymi z nieposzanowania zasady wzajemnego uznawania przez państwa członkowskie;

80.  uważa też, że Komisja powinna aktywniej określać, które sektory mają duży potencjał z punktu widzenia transgranicznego handlu i digitalizacji oraz gdzie może mieć zastosowanie zasada wzajemnego uznawania;

81.  apeluje do Komisji o wyjaśnienie działania proponowanych narzędzi informacji o rynku, jak również o wskazanie ich podstawy prawnej;

82.  przypomina swój apel o szybkie przyjęcie przez Radę pakietu dotyczącego bezpieczeństwa produktów i nadzoru rynku oraz wzywa Komisję do pełnego zaangażowania się w rolę mediatora ułatwiającego rozwiązanie tej kwestii; podkreśla znaczenie przekazywania odpowiednich informacji dotyczących produktów detalicznych, w szczególności oznaczania kraju pochodzenia, co ma kluczowe znaczenie dla ochrony konsumentów i wspierania walki z podrabianiem produktów;

83.  zwraca się do Komisji i państw członkowskich o zaostrzenie kar za podrabianie produktów i o zapewnienie pełnego stosowania obowiązującego prawodawstwa UE w tej dziedzinie;

84.  podkreśla, że różnice regulacyjne między państwami członkowskimi wynikające z różnych wymogów w zakresie etykietowania lub jakości stwarzają niepotrzebne przeszkody w działalności dostawców towarów i ochrony konsumentów; podkreśla wartość dodaną oznakowania ekologicznego; wzywa Komisję, by oceniła, które etykiety są konieczne, a które nie są konieczne do zapewnienia informacji konsumentom oraz by rozważyła wprowadzenie na szczeblu UE obowiązkowego systemu dostarczania podstawowych informacji o wyrobach rękodzielniczych i przemysłowych, jak rozważa się to na przykład na szczeblu UE w sektorze wyrobów meblarskich, w celu dostarczenia konsumentom kluczowych informacji i zapewnienia jednakowej jakości produktów w poszczególnych państwach członkowskich; uważa, że taka inicjatywa byłaby korzystna dla konsumentów, sektorów i podmiotów handlowych, zapewniałaby przejrzystość, odpowiednie uznawanie europejskich produktów i ujednolicone zasady dla podmiotów działających na jednolitym rynku;

85.  podkreśla, że w przypadku jednolitego rynku usług istnieje wyraźna potrzeba poprawy transgranicznego świadczenia usług, przy czym należy zwrócić uwagę na to, aby nie wspierać zjawiska dumpingu socjalnego; apeluje do państw członkowskich o zapewnienie właściwego i skuteczniejszego stosowania dyrektywy usługowej, a jednocześnie o unikanie praktyki nadmiernie rygorystycznego wdrażania; z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący usprawnienia procedury notyfikacyjnej w ramach dyrektywy usługowej, ponieważ dotychczasowa procedura jest nieskuteczna i nieprzejrzysta; jest przekonany, że notyfikacja powinna następować na wcześniejszym etapie procesu legislacyjnego, aby umożliwić terminowe uzyskiwanie informacji zwrotnej od zainteresowanych podmiotów i państw członkowskich oraz zminimalizować opóźnienia w uchwalaniu nowych przepisów; zgadza się na rozszerzenie procedury notyfikacyjnej przewidzianej w dyrektywie (UE) 2015/1535 na wszystkie sektory nieobjęte tą dyrektywą; odrzuca wszelkie propozycje dotyczące rozszerzenia zakresu stosowania dyrektywy usługowej; apeluje, by Komisja zajęła się obciążeniami związanymi z niejednolitym sektorem bankowym w Europie, co stwarza trudności dla nierezydentów, w szczególności MŚP, chcących otworzyć rachunek w innym państwie członkowskim;

86.  wzywa Komisję, aby dążyła do uproszczonej i ujednoliconej formy w procedurze dotyczącej transgranicznego świadczenia usług w celu skuteczniejszego integrowania MŚP w ramach rynku wewnętrznego;

87.  zwraca uwagę, że w art. 16 ust. 1 dyrektywy usługowej i orzecznictwie TSUE jasno zdefiniowano wymogi dotyczące proporcjonalności uregulowań; przypomina, że fakt, iż jedno państwo członkowskie wydaje mniej surowe przepisy niż inne, nie oznacza, że jego przepisy są nieproporcjonalne i tym samym niezgodne z prawem Unii Europejskiej; podkreśla ponownie, że regulacje, które utrudniają transgraniczne świadczenie usług lub czynią je nieatrakcyjnym, są zgodne z wymogami rynku wewnętrznego, jeżeli służą nadrzędnemu interesowi publicznemu, są rzeczywiście odpowiednie do tego celu i nie ograniczają swobody świadczenia usług bardziej niż jest to potrzebne do realizowanej przy ich użyciu ochrony interesu ogólnego;

88.  podkreśla potrzebę zapewnienia spójnej oceny proporcjonalności wymogów regulacyjnych i ograniczeń mających zastosowanie do usług; odnotowuje wniosek Komisji dotyczący wprowadzenia paszportu usługowego, który ułatwi rozwój oraz mobilność przedsiębiorstw na jednolitym rynku w kluczowych sektorach gospodarki, takich jak usługi dla biznesu; uważa, że inicjatywa ta powinna mieć na celu uproszczenie procedur administracyjnych dla usługodawców chcących prowadzić działalność transgraniczną i dla organów oraz usunięcie przeszkód o charakterze regulacyjnym, które zniechęcają przedsiębiorstwa do wejścia na rynek w innym państwie członkowskim; wzywa, aby ewentualny paszport usługowy został dostosowany do szeregu narzędzi horyzontalnych służących wspieraniu prawodawstwa dotyczącego jednolitego rynku, takich jak system wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI) lub punkty kompleksowej obsługi, które przewidziano w dyrektywie usługowej jako łącznik urzędowy do realizowania wszelkich wymaganych procedur administracyjnych związanych z transgraniczną działalnością usługową; podkreśla, że wprowadzenie paszportu usługowego nie może prowadzić do sytuacji, w której orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące nadrzędnego interesu publicznego i mogące legitymować regulacje ograniczające transgraniczne świadczenie usług zostanie osłabione lub uchylone; podkreśla jednak, że gdyby dyrektywa usługowa została prawidłowo wdrożona i była prawidłowo egzekwowana, paszport usługowy nie byłby potrzebny; podkreśla, że nie może temu towarzyszyć wprowadzenie zasady kraju pochodzenia;

89.  z zadowoleniem przyjmuje zdecydowane skoncentrowanie się na roli usług na jednolitym rynku i dążenie do zagwarantowania, że wysoce wykwalifikowani specjaliści i przedsiębiorstwa usługowe, w szczególności detaliści, nie pozostaną zamknięci na własnych rynkach krajowych; podkreśla, że dalsze rozszerzenie programów paszportów zawodowych i usługowych będzie kluczem do uniknięcia zbędnej biurokracji między państwami członkowskimi, która powstrzymuje obywateli od pracy i działalności transgranicznej;

90.  przypomina o znaczeniu usuwania barier (w tym barier językowych, administracyjnych i związanych z brakiem informacji) ograniczających potencjał przedsiębiorczości w handlu transgranicznym online i podważających zaufanie konsumentów do jednolitego rynku; podkreśla znaczenie eliminacji takich ograniczeń w prowadzeniu działalności w handlu detalicznym jak regulacja godzin otwarcia sklepów, podatki obowiązujące wyłącznie w handlu detalicznym i selektywne środki podatkowe oraz nieproporcjonalne wymogi dotyczące udzielania informacji przez przedsiębiorstwa;

91.  uznaje kompetencje organów lokalnych w zakresie miejskiego planowania przestrzennego; podkreśla jednak, że miejskie planowanie przestrzenne nie powinno być wykorzystywane jako pretekst do ograniczania swobody przedsiębiorczości; w związku z tym przypomina o znaczeniu należytego egzekwowania dyrektywy usługowej; wzywa państwa członkowskie do usunięcia barier dla swobody przemieszczania się i otwarcia swoich rynków, aby pobudzać konkurencyjność i promować różnorodność sklepów, niezbędną dla zachowania atrakcyjności obszarów handlowych, w szczególności w centrach miast;

92.  podkreśla, że sektor detaliczny i hurtowy jest największym sektorem działalności gospodarczej w Europie; uważa, że priorytetem jest ograniczenie niepotrzebnych barier regulacyjnych, administracyjnych i praktycznych dla handlu detalicznego;

93.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyznania priorytetu politycznego sektorowi detalicznemu, który stanowi ważny filar jednolitego rynku, w tym także jednolitego rynku cyfrowego, oraz do usunięcia przeszkód regulacyjnych, administracyjnych i praktycznych w zakładaniu przedsiębiorstw, rozwoju i kontynuacji działalności oraz utrudniających detalistom pełne korzystanie z rynku wewnętrznego; uważa, że przepisy regulujące rynek detaliczny powinny być oparte na dowodach i uwzględniać potrzeby sektora;

94.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do przeanalizowania niepotrzebnych ograniczeń dla przedsiębiorstw handlu detalicznego na jednolitym rynku, których nie uzasadnia nadrzędny interes publiczny, oraz do przedstawienia w razie potrzeby propozycji zaradzenia tym problemom i przedłożenia odpowiednich sprawozdań wiosną 2017 r.;

95.  uważa w odniesieniu do obszaru usług świadczonych w ramach wolnych zawodów, że różne koncepcje regulacji nie stanowią same przez się przeszkody w pogłębianiu rynku wewnętrznego; podkreśla, że regulacje dotyczące dostępu do zawodów i ich wykonywania mogą być konieczne do ochrony interesu publicznego i ochrony konsumentów, a ich ocena ma sens tylko w kontekście krajowym;

96.  zgadza się z Komisją, że wiele regulacji państw członkowskich w zakresie dostępu do zawodów regulowanych i ich wykonywania jest nieproporcjonalnych do potrzeb i stwarza bariery ograniczające dostęp do wykonywania tych zawodów;

97.  uważa, że tymczasowe transgraniczne świadczenie usług, w tym świadczenie usług w ramach wolnych zawodów, powinno być uznawane za kluczowy element rynku wewnętrznego, ponieważ sprzyja ono tworzeniu miejsc pracy oraz zapewnia obywatelom UE produkty i usługi wysokiej jakości; dlatego uważa okresowe wytyczne za użyteczne narzędzie dla państw członkowskich, uwzględniające różne uwarunkowania ekonomiczne, geograficzne i społeczne w państwach członkowskich;

98.  z zadowoleniem przyjmuje fakt ponownego zwrócenia uwagi, w ramach ostatniej strategii jednolitego rynku, na przedstawicieli zawodów regulowanych i wolnych zawodów w Europie, stanowiących ważny czynnik rozwoju i zatrudnienia na jednolitym rynku: wzywa Komisję do zaproponowania konkretnych środków na rzecz wdrożenia zaleceń jej grupy roboczej dotyczących kierunków działania na rzecz usprawnienia wykonywania wolnych zawodów;

99.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek ustawodawczy Komisji dotyczący usunięcia barier regulacyjnych ograniczających dostęp do niektórych zawodów, uznając go za ważny krok w kierunku otwarcia jednolitego rynku i sprzyjania tworzeniu miejsc pracy;

100.  popiera inicjatywę Komisji dotyczącą przeglądu zawodów regulowanych, ale zauważa, że należy przy tym zachować wysokie normy jakości zatrudnienia i świadczenia usług, kwalifikacji zawodowych i bezpieczeństwa konsumentów;

101.  uważa, że bez konkurencyjnych usług świadczonych w ramach wolnych zawodów i usług biznesowych w całej UE przedsiębiorstwa mogą mieć trudności z zachowaniem konkurencyjności oraz z utrzymaniem i tworzeniem miejsc pracy;

102.  podkreśla, że nieefektywne świadczenie usług, zwłaszcza na ostatnim etapie dostawy do odbiorcy, stanowi poważną przeszkodę w sprzedaży transgranicznej w UE; podkreśla, że dostępne, przystępne cenowo, wydajne i dobrej jakości usługi doręczania są zasadniczym warunkiem wstępnym doskonale prosperującego jednolitego rynku; wzywa Komisję do przedstawienia kompleksowego planu działania dotyczącego doręczania przesyłek oraz do określenia celów do osiągnięcia na tym rynku do końca 2020 r.; apeluje do Komisji o położenie większego nacisku na usunięcie barier, jakie napotykają operatorzy przy transgranicznym doręczaniu przesyłek;

103.  apeluje do Komisji, by współpracowała z państwami członkowskimi na rzecz uproszczenia i przyspieszenia procedur uznawania kwalifikacji zawodowych, między innymi przez ułatwienie wprowadzenia wspólnych ram kształcenia i zachęcanie do tego, przy jednoczesnym przestrzeganiu w pełni zasady pomocniczości; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zintensyfikowania szkoleń i kształcenia w dziedzinie ICT oraz nauk ścisłych, technologii, inżynierii i matematyki w celu zapewnienia obecnej i przyszłej sile roboczej odpowiednich umiejętności cyfrowych;

104.  wyraża zadowolenie, że strategia odnosi się do wysokiego poziomu bezrobocia w UE, ale ubolewa, że nie przewiduje konkretnych kroków ani środków mogących pomóc ludziom w znalezieniu pracy, takich jak podniesienie standardów edukacji i szkoleń, realizacja celów uczenia się przez całe życie oraz wyeliminowanie niedopasowania umiejętności i kwalifikacji pracowników i wysoko wykwalifikowanych specjalistów; uważa za oczywiste, że jednolity rynek gwałtowanie się zmienia w wyniku digitalizacji poszczególnych branż, a nowe miejsca pracy wymagają innych zestawów umiejętności i kwalifikacji;

105.  ubolewa, że Komisja nie przyjęła żadnych konkretnych środków w strategii jednolitego rynku w celu zaspokojenia potrzeb osób i konsumentów niepełnosprawnych, osób starszych oraz osób mieszkających na obszarach wiejskich i obszarach oddalonych;

106.  uważa, że promowana przez przewodniczącego Komisji Jeana-Claude’a Junckera zasada równego wynagrodzenia za pracę o równej wartości wykonywaną w tym samym miejscu stanowi ważne narzędzie walki z zakłóceniami na rynku;

Sprawiedliwszy jednolity rynek

107.  podkreśla, że prawdziwie jednolity rynek powinien zapewniać korzyści pod względem lepszej jakości, różnorodności, umiarkowanych cen oraz bezpieczeństwa towarów i usług, a także ochronę obywateli, konsumentów i przedsiębiorców; podkreśla, że w ramach jednolitego rynku niedopuszczalna jest jakakolwiek nieuzasadniona dyskryminacja usługobiorców (konsumentów i przedsiębiorców) ze względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania, która nie opiera się na żadnych obiektywnych i możliwych do sprawdzenia kryteriach, ani w środowisku online, ani offline; uważa jednak, że zobowiązanie przedsiębiorstw do prowadzenia sprzedaży na całym obszarze UE jest niewykonalne;

108.  wzywa Komisję do jak najszybszego przedstawienia wniosku ustawodawczego mającego na celu eliminację nieuzasadnionego blokowania geograficznego i innych nieuzasadnionych form dyskryminacji stosowanych przez podmioty działające na rynku; apeluje do Komisji o ustalenie skutecznych kryteriów oceny nieuzasadnionego charakteru blokowania geograficznego; podkreśla, że każdy taki wniosek musi być sformułowany z poszanowaniem zasady swobody handlu; podkreśla też, że wniosek Komisji powinien uwzględniać zasadę proporcjonalności, w szczególności w odniesieniu do małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw; zwraca uwagę, że podmioty działające na rynku muszą czasem dokonywać wyboru rynku w celu funkcjonowania w ustalonych warunkach rynkowych;

109.  zgadza się, że w kontekście zakupu towarów i usług na jednolitym rynku konsumenci potrzebują przejrzystych informacji oraz zestawu nowoczesnych i solidnych praw chroniących ich interesy; uważa, że ewentualny przegląd, łączenie lub konsolidacja dyrektyw dotyczących ochrony konsumentów powinny gwarantować prawdziwie wysoki poziom ochrony konsumentów oraz ich możliwych do wyegzekwowania praw, a jednocześnie uwzględniać najlepsze praktyki ustawodawstwa krajowego;

110.  wzywa Komisję do przeanalizowania aktualnych niepewności prawnych dotyczących konsumentów oraz, w razie potrzeby, do ich usunięcia przez wyjaśnienie i uzupełnienie ram prawnych praw konsumenckich; ponownie podkreśla przywiązanie do zasady elastycznej harmonizacji proponowanego prawodawstwa UE dotyczącego konsumentów oraz przypomina, że pełna harmonizacja następuje wyłącznie wówczas, gdy ustanawia bardzo wysoki poziom ochrony konsumentów oraz zapewnia im wyraźne korzyści;

111.  podkreśla, że przedsiębiorstwa społeczne reprezentują różne modele działalności gospodarczej, co stanowi klucz do wysoce konkurencyjnego i sprawiedliwszego jednolitego rynku; wzywa Komisję do włączenia gospodarki społecznej w główny nurt polityki dotyczącej jednolitego rynku oraz do opracowania europejskiego planu działania dla przedsiębiorstw społecznych w celu uwolnienia pełnego potencjału zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu;

Wnioski

112.  wzywa Komisję do niezwłocznego przedłożenia prawodawcom planowanych wniosków i inicjatyw ustawodawczych – z uwzględnieniem powyższych propozycji – po przeprowadzeniu stosownych konsultacji z zainteresowanymi podmiotami i oceny skutków, aby zapewnić ich terminowe przyjęcie;

o
o   o

113.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie, Radzie Europejskiej oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 64.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0069.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0580.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0009.
(5) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0012.

Informacja prawna