Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 15 września 2016 r. - StrasburgWersja ostateczna
Mianowanie nowego Komisarza
 Filipiny
 Somalia
 Zimbabwe
 Dokument podróży do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich ***I
 Prospekt emisyjny publikowany w związku z ofertą publiczną lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych ***I
 Azyl: środki tymczasowe na rzecz Włoch i Grecji *
 Wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich *
 Główne cele na 17. konferencję stron konwencji CITES w Johannesburgu
 Stosowanie dyrektywy o usługach pocztowych
 Dostęp do finansowania dla MŚP i zwiększenie różnorodności finansowania MŚP w unii rynków kapitałowych
 Jak najlepiej wykorzystać potencjał MŚP w zakresie tworzenia miejsc pracy?
 Stosowanie dyrektywy w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy
 Działalność, oddziaływanie i wartość dodana Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w latach 2007–2014
 Przyjęcie poprawek do wniosku Komisji (wykładnia art. 61 ust. 2 Regulaminu)

Mianowanie nowego Komisarza
PDF 313kWORD 42k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2016 r. w sprawie zatwierdzenia mianowania Juliana Kinga na członka Komisji (C8-0339/2016 - 2016/0812(NLE))
P8_TA(2016)0348

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 246 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając pkt 6 Porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską(1),

–  uwzględniając złożoną dnia 25 czerwca 2016 r. rezygnację Jonathana Hilla ze stanowiska członka Komisji,

–  uwzględniając pismo Rady z dnia 15 lipca 2016 r., zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem w sprawie decyzji dotyczącej mianowania Juliana Kinga członkiem Komisji, która ma zostać przyjęta za wspólnym porozumieniem z przewodniczącym Komisji (C8-0339/2016),

–  uwzględniając wysłuchanie Juliana Kinga przeprowadzone przed Komisją Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, które odbyło się dnia 12 września 2016 r., oraz oświadczenie w sprawie oceny wydane po przeprowadzeniu wysłuchania,

–  uwzględniając art. 118 i załącznik XVI do Regulaminu,

1.  zatwierdza mianowanie Juliana Kinga na członka Komisji;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie, Komisji i rządom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 304 z 20.11.2010, s. 47.


Filipiny
PDF 336kWORD 52k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2016 r. w sprawie Filipin (2016/2880(RSP))
P8_TA(2016)0349RC-B8-0990/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie sytuacji na Filipinach, w szczególności rezolucję z dnia 8 czerwca 2016 r.(1) w sprawie Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską a Republiką Filipin, z dnia 14 czerwca 2012 r.(2) i z dnia 21 stycznia 2010 r.(3),

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 3 września 2016 r. w sprawie zamachu w Davao,

–  uwzględniając stosunki dyplomatyczne między Filipinami a Unią Europejską (w owym czasie – Europejską Wspólnotą Gospodarczą, EWG), które nawiązano w dniu 12 maja 1964 r. poprzez mianowanie ambasadora Filipin przy EWG,

–  uwzględniając fakt, że Filipiny są członkiem-założycielem Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) wskutek podpisania w dniu 8 sierpnia 1967 r. Deklaracji z Bangkoku,

–  uwzględniając Umowę ramową o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Filipin z drugiej strony,

–  uwzględniając oświadczenie złożone w dniu 8 czerwca 2016 r. przez sekretarza generalnego ONZ Bana Ki-Muna dotyczące poparcia de facto egzekucji pozasądowych,

–  uwzględniając oświadczenie dyrektora wykonawczego Biura Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków i Przestępczości (UNODC) z dnia 3 sierpnia 2016 r. w sprawie sytuacji na Filipinach,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika Sekretarza Generalnego ONZ z dnia 4 września 2016 r. w sprawie Filipin,

–  uwzględniając oświadczenie prasowe Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 4 września 2016 r. w sprawie zamachu terrorystycznego na Filipinach,

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie praw człowieka,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r.,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Filipiny i UE łączą długoletnie stosunki dyplomatyczne, gospodarcze, kulturalne i polityczne;

B.  mając na uwadze, że demokracja, praworządność, prawa człowieka oraz dialog z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego zawsze stanowiły istotną część rozmów dwustronnych między UE a Filipinami;

C.  mając na uwadze olbrzymie wyzwania stojące przed nowo wybranym rządem Filipin w zakresie zwalczania nierówności i korupcji oraz prowadzenia procesu pokojowego w tym kraju;

D.  mając na uwadze, że nielegalny handel narkotykami na Filipinach pozostaje poważnym problemem na szczeblu krajowym i międzynarodowym; mając na uwadze, że w 2015 r., według corocznego sprawozdania Departament Stanu USA dla Kongresu, filipińska Agencja Zwalczania Narkotyków (PDEA), będąca najważniejszą agencją egzekwowania prawa w zakresie walki z narkotykami w tym kraju, doniosła, że 8629 miejscowości lub wsi (barangay), co stanowi około 20% miejscowości w kraju, zgłosiło przestępstwa związane z narkotykami; mając też na uwadze, że Filipiny uznaje się za państwo o najwyższym odsetku osób zażywających metamfetaminy w Azji Wschodniej;

E.  mając na uwadze, że jednym z głównych elementów kampanii prezydenckiej Rodrigo Dutertego było zobowiązanie do likwidacji wszystkich szczebli przestępczości narkotykowej w całym kraju; mając na uwadze, że podczas swojej kampanii wyborczej i pierwszych dni urzędowania prezydent R. Duterte wielokrotnie apelował do organów ścigania oraz społeczeństwa o zabijanie osób podejrzanych o przemyt narkotyków, które się nie poddadzą, jak również osób zażywających narkotyki;

F.  mając na uwadze, że prezydent R. Duterte publicznie oświadczył, iż nie zamierza ścigać funkcjonariuszy organów egzekwowania prawa ani obywateli, którzy zabili handlarzy stawiających opór podczas aresztowania;

G.  mając na uwadze, że dane opublikowane przez filipińską policję krajową wskazują, że od dnia 1 lipca do dnia 4 września 2016 r. policja zabiła ponad tysiąc osób podejrzanych o handel narkotykami i zażywanie ich, a z innych statystyk policyjnych wynika, że ponad tysiąc domniemanych handlarzy i użytkowników narkotyków w ciągu ostatnich dwóch miesięcy poniosło śmierć z ręki nieznanych uzbrojonych napastników; mając na uwadze, że – jak doniosła Al Jazeera – aresztowano ponad 15 000 osób podejrzewanych o związki z narkotykami, głównie na podstawie pogłosek i zarzutów wysuwanych przez współobywateli, a niemal 700 000 osób „dobrowolnie” oddało się w ręce policji i zarejestrowało do leczenia w ramach programu Tokhang w celu uniknięcia prześladowania przez policję lub samozwańczą straż obywatelską;

H.  mając na uwadze, że w dniu 8 czerwca 2016 r. sekretarz generalny ONZ Ban Ki-Mun potępił serię egzekucji pozasądowych oraz uznał je za nielegalne i stanowiące naruszenie podstawowych praw i wolności;

I.  mając na uwadze, że w dniu 18 sierpnia 2016 r. Agnes Callamard, specjalna sprawozdawczyni ONZ ds. pozasądowych, doraźnych lub arbitralnych egzekucji, oraz Dainius Pūras, specjalny sprawozdawca ONZ ds. prawa do zdrowia, wezwali rząd Filipin do położenia kresu obecnej fali egzekucji pozasądowych oraz zabójstw w kontekście zintensyfikowanej kampanii przeciwdziałania przestępczości i narkotykom, wymierzonej w handlarzy narkotyków oraz ich użytkowników;

J.  mając na uwadze, że filipiński senat i komisja ds. praw człowieka podjęły własne niezależne dochodzenia w sprawie tych śmierci;

K.  mając na uwadze, że Filipiny były jednym z pierwszych krajów azjatyckich opowiadających się za zniesieniem kary śmierci w 1987 r.; mając na uwadze, że po przywróceniu kary śmierci została ona ponownie zniesiona na mocy decyzji prezydenta Arroyo w 2006 r.; mając na uwadze, że podczas kampanii wyborczej prezydent R. Duterte zaapelował o jej przywrócenie po raz kolejny, w szczególności w odniesieniu do nielegalnego handlu narkotykami, oraz mając na uwadze, że projekt takiej ustawy jest obecnie rozpatrywany przez Kongres;

L.  mając na uwadze, że inny projekt ustawy rozpatrywany w Kongresie ma na celu obniżenie wieku odpowiedzialności karnej z lat piętnastu do dziewięciu;

M.  mając na uwadze, że w dniu 2 września 2016 r. w wyniku zamachu bombowego, za który odpowiedzialność wzięła organizacja Abu Sajjafa i powiązane ugrupowania, na targu w mieście Davao zginęło co najmniej 14 osób, a 70 zostało rannych; mając na uwadze, że filipińskie siły zbrojne kontynuują ofensywę wojskową przeciwko powiązanym z ISIS bojownikom Abu Sajjafa w południowej prowincji Sulu;

N.  mając na uwadze, że po tym ataku rząd Filipin ogłosił „stan nadzwyczajny z powodu bezprawnej przemocy na Mindanao”;

O.  mając na uwadze, że w dniu 26 sierpnia 2016 r. pod auspicjami rządu norweskiego podpisano bezterminowe zawieszenie broni między rządem Filipin a NDFP (Narodowym Demokratycznym Frontem Filipin), co stanowi prawdziwy przełom w 47-letniej wojnie partyzanckiej, która według szacunków pochłonęła życie około 40 000 osób;

P.  mając na uwadze, że w 2017 r. Filipiny będą przewodniczyć ASEAN oraz że prezydent R. Duterte zapowiedział, iż „podczas przewodnictwa Filipin będziemy wskazywać ASEAN jako wzór regionalizmu i globalnego gracza, który na pierwszym miejscu stawia interes obywateli”;

1.  zdecydowanie potępia atak na nocny targ w mieście Davao w dniu 2 września 2016 r. i składa kondolencje rodzinom ofiar; podkreśla, że osoby odpowiedzialne za te zabójstwa powinny zostać pociągnięte do odpowiedzialności, ale wzywa delegaturę UE do ostrożnego monitorowania zawieszenia rządów prawa; wzywa wszystkie państwa, w myśl zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego i odpowiednich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, do aktywnej współpracy z rządem Filipin i innymi właściwymi organami w tym zakresie;

2.  stanowczo potępia handel narkotykami i narkomanię na Filipinach; podkreśla, że nielegalne narkotyki stanowią zagrożenie dla młodzieży na Filipinach i jeden z najpoważniejszych problemów społecznych;

3.  rozumie, że na Filipinach miliony ludzi cierpią z powodu wysokiego poziomu narkomanii oraz jej konsekwencji; wyraża jednak zdecydowane zaniepokojenie wyjątkowo wysoką liczbą śmiertelnych ofiar działań policji i samozwańczej straży obywatelskiej w kontekście zintensyfikowanej kampanii przeciwdziałania przestępczości i narkotykom, wymierzonej w handlarzy narkotyków i ich użytkowników, oraz wzywa rząd Filipin do położenia kresu obecnej fali pozasądowych egzekucji i zabójstw;

4.  z zadowoleniem przyjmuje zamiar rządu, by obniżyć wysokie wskaźniki przestępczości i korupcji w kraju, lecz wzywa go do przyjęcia konkretnych i kompleksowych strategii i programów, które powinny też obejmować zapobieganie i rehabilitację zamiast koncentrować się wyłącznie na brutalnych represjach;

5.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę prezydenta R. Dutertego dotyczącą ożywienia procesu pokojowego z NDFP (Narodowym Demokratycznym Frontem Filipin) i z niecierpliwością oczekuje zakończenia tego konfliktu w najbliższej przyszłości, biorąc pod uwagę to, że według planu negocjacyjnego ostateczne porozumienie w sprawie zakończenia konfliktu zbrojnego można osiągnąć w ciągu jednego roku;

6.  podkreśla, że reagowanie na nielegalny handel narkotykami musi przebiegać w pełnej zgodności z zobowiązaniami krajowymi i międzynarodowymi;

7.  wzywa władze do zapewnienia poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka i międzynarodowymi instrumentami ratyfikowanymi przez Filipiny;

8.  zachęca władze do wszczęcia natychmiastowego śledztwa w sprawie wyjątkowo dużej liczby zabitych w trakcie operacji policyjnych;

9.  zauważa, że UNODC jest gotowe dalej współpracować z Filipinami w celu postawienia przemytników narkotyków przed wymiarem sprawiedliwości, przy odpowiednich zabezpieczeniach prawnych zgodnie z międzynarodowymi standardami i normami;

10.  zaleca niezwłoczne ustanowienie krajowego mechanizmu zapobiegania torturom, jak przewidziano w konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur i protokole fakultatywnym do niej;

11.  wzywa rząd Filipin do potępienia działań samozwańczej straży obywatelskiej i do zbadania jej odpowiedzialności za zabójstwa; wzywa władze Filipin do przeprowadzenia natychmiastowego, dogłębnego, skutecznego i bezstronnego dochodzenia w celu zidentyfikowania wszystkich odpowiedzialnych osób, postawienia ich przed właściwym i bezstronnym sądem cywilnym oraz zastosowania sankcji karnych przewidzianych przez prawo;

12.  wzywa rząd Filipin do zapewnienia odpowiedniej ochrony obrońcom praw człowieka, związkowcom i dziennikarzom;

13.  z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie Prezydenta R. Dutertego w programy leczenia uzależnień od narkotyków i wzywa UE, aby wspomogła rząd w staraniach na rzecz odpowiedniego wsparcia osób zażywających narkotyki w celu pozbycia się uzależnienia, jak i do dalszego wspierania reform systemu sądownictwa karnego na Filipinach;

14.  zaleca, aby Filipiny bezzwłocznie ratyfikowały konwencję o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem oraz zapewniły w ustawodawstwie krajowym karalność przypadków wymuszonych zaginięć i egzekucji pozasądowych;

15.  wzywa filipiński Kongres do powstrzymania się od przywrócenia kary śmierci i od obniżenia minimalnego wieku odpowiedzialności karnej;

16.  zauważa, że według wszelkich dowodów empirycznych kara śmierci nie spowoduje zmniejszenia przestępczości narkotykowej, będzie natomiast zaprzepaszczeniem wielkiego osiągnięcia filipińskiego systemu wymiaru sprawiedliwości;

17.  apeluje do UE o wykorzystanie wszystkich dostępnych instrumentów, aby wesprzeć rząd Filipin w przestrzeganiu międzynarodowych zobowiązań w zakresie praw człowieka, szczególnie w ramach Umowy ramowej;

18.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom państw członkowskich, rządowi i parlamentowi Filipin, rządom państw członkowskich Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN), wysokiemu komisarzowi ONZ ds. praw człowieka oraz sekretarzowi generalnemu ONZ.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0263.
(2) Dz.U. C 332 E z 15.11.2013, s. 99.
(3) Dz.U. C 305 E z 11.11.2010, s. 11.


Somalia
PDF 343kWORD 54k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2016 r. w sprawie Somalii (2016/2881(RSP))
P8_TA(2016)0350RC-B8-0989/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Somalii,

–  uwzględniając oświadczenia rzecznika Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych w sprawie zamachów, do których doszło w Somalii w dniu 27 lutego 2016 r., 2 czerwca 2016 r., 26 czerwca 2016 r., 26 lipca 2016 r. i 21 sierpnia 2016 r.,

–  uwzględniając konkluzje Rady w sprawie Somalii z dnia 18 lipca 2016 r. i 15 lutego 2016 r.,

–  uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federiki Mogherini w sprawie decyzji dotyczącej somalijskiego modelu wyborczego,

–  uwzględniając porozumienie w sprawie nowego ładu dla Somalii, przyjęte w dniu 16 września 2013 r. w Brukseli,

–  uwzględniając strategię UE na rzecz bezpieczeństwa i rozwoju w regionie Sahelu, przyjętą we wrześniu 2011 r.,

–  uwzględniając raport ONZ dotyczący wolności słowa w Somalii, wydany w dniu 4 września 2016 r.,

–  uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2297 (2016) przyjętą w dniu 7 lipca 2016 r.,

–  uwzględniając raporty Sekretarza Generalnego ONZ dla Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie Somalii z dnia 8 stycznia 2016 r. i 9 maja 2016 r.,

–  uwzględniając raport Rady Praw Człowieka ONZ z dnia 13 kwietnia 2016 r., przygotowany przez grupę roboczą ds. powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka,

–  uwzględniając fakt, że Michael Keating, specjalny przedstawiciel sekretarza generalnego ONZ w Somalii, potępił zamach bombowy dokonany przed hotelem w Mogadiszu w dniu 30 sierpnia 2016 r.,

–  uwzględniając ostatni powszechny okresowy przegląd praw człowieka dotyczący Somalii przeprowadzony przed posiedzeniem Rady Praw Człowieka ONZ w styczniu 2016 r.,

–  uwzględniając wystosowany w dniu 2 września 2016 r. przez misję Unii Afrykańskiej w Somalii (AMISOM) apel o pomoc w przeciwdziałaniu wykorzystywaniu improwizowanych urządzeń wybuchowych (IED) w Somalii,

–  uwzględniając oświadczenie AMISOM z dnia 26 lipca 2016 r., zawierające potępienie zamachów terrorystycznych w Mogadiszu,

–  uwzględniając oświadczenie specjalnego przedstawiciela przewodniczącego Komisji Unii Afrykańskiej ds. Somalii, ambasadora Francisco Caetano Madeiry, wydane w dniu 30 sierpnia 2016 r. i zawierające pochwałę somalijskich służb bezpieczeństwa w nawiązaniu do zamachu na hotel w Mogadiszu,

–  uwzględniając zawartą w Kotonu umowę o partnerstwie między AKP a UE,

–  uwzględniając komunikat Rady Pokoju i Bezpieczeństwa Unii Afrykańskiej wydany na 455. posiedzeniu w dniu 2 września 2014 r., a dotyczący zapobiegania terroryzmowi i brutalnemu ekstremizmowi w Afryce oraz zwalczania tych zjawisk,

–  uwzględniając mandat Afrykańskiej Komisji Praw Człowieka i Ludów upoważniający ją do wspierania i ochrony praw człowieka i ludów zgodnie z Afrykańską kartą praw człowieka i ludów,

–  uwzględniając konwencję Organizacji Jedności Afrykańskiej w sprawie zapobiegania terroryzmowi i walki z terroryzmem, przyjętą w 1999 r.,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 oraz art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że po dwóch dziesięcioleciach wojny domowej, terroryzmu i braku kontroli ze strony państwa Somalia weszła w okres przemian o kluczowym znaczeniu; mając na uwadze, że od czasu utworzenia w 2012 r. nowego rządu, cieszącego się poparciem międzynarodowym, Somalia powoli zyskuje stabilność, jednak wyzwaniem dla nowych władz są nadal rebelianci z powiązanej z Al-Kaidą organizacji Asz-Szabab;

B.  mając na uwadze, że mimo pozytywnych zobowiązań i działań politycznych somalijskiego rządu, takich jak utworzenie niezależnej krajowej komisji praw człowieka, brak bezpieczeństwa i konflikt polityczny nadal pomniejsza konkretne postępy w reformowaniu wymiaru sprawiedliwości i sektora bezpieczeństwa;

C.  mając na uwadze, że wobec braku działających sądów cywilnych rząd somalijski korzysta z sądów wojskowych przy osądzaniu i skazywaniu cywilów, co nie daje gwarancji ochrony ich praw; mając na uwadze szerokie uprawnienia śledcze przyznane krajowej agencji wywiadu i bezpieczeństwa (NISA), która nie posiada obecnie mandatu do egzekwowania prawa, co prowadzi do poważnych naruszeń praw procesowych przysługujących osobom przetrzymywanym przez NISA;

D.  mając na uwadze cierpienia i trudności dotykające mieszkańców Somalii w wyniku ciągłych barbarzyńskich ataków ze strony lokalnych watażków i terrorystów; mając na uwadze, że w dniu 30 sierpnia 2016 r. przed pałacem prezydenckim w Mogadiszu zginęło co najmniej 10 osób: żołnierzy i cywilów; mając na uwadze, że w dniu 26 lipca 2016 r. organizacja Asz-Szabab zaatakowała bazę Unii Afrykańskiej w Mogadiszu, zabijając co najmniej 13 osób, w tym pracowników ONZ, a w miesiącach poprzedzających ten atak donoszono o ostrzałach moździerzowych, w których zginęło ponad 100 osób; mając na uwadze, że Asz-Szabab nadal prowadzi działania również w sąsiedniej Kenii, gdzie regularnie dokonuje zamachów terrorystycznych;

E.  mając na uwadze, że AMISOM, liczącej 22 000 członków misji pokojowej Unii Afrykańskiej, przyznano mandat dotyczący m.in. ograniczenia zagrożenia ze strony Asz-Szabab i innych zbrojnych grup opozycji, zapewnienia bezpieczeństwa, by możliwe było prowadzenie procesu politycznego na wszystkich szczeblach oraz działania stabilizacyjne, dążenie do pojednania i zapewnianie pokoju w Somalii, a także przewidujący stopniowe przekazywanie somalijskim siłom bezpieczeństwa wykonywanych przez AMISOM zadań związanych z bezpieczeństwem, co jest uzależnione od zdolności tych sił do działania; mając na uwadze, że mandat AMISOM przedłużono do dnia 31 maja 2017 r., co Parlament przyjął z zadowoleniem;

F.  mając na uwadze, że Uganda, skąd pochodzą najliczniejsze oddziały, zapowiedziała, że do końca 2017 r. wycofa z Somalii ponad 6 000 żołnierzy; mając na uwadze, że Unia Afrykańska ogłosiła, iż planuje całkowicie wycofać swoje siły do końca 2020 r., a zadania dotyczące bezpieczeństwa będą stopniowo przekazywane somalijskiemu wojsku począwszy od 2018 r.;

G.  mając na uwadze, że oddziały AMISOM niejednokrotnie oskarżano o poważne przypadki łamania praw człowieka, w tym o masowe zabójstwa, a w niektórych przypadkach o wykorzystywanie do celów seksualnych i nadużycia seksualne;

H.  mając na uwadze, że zbliżające się wybory w Somalii to dla Somalijczyków kamień milowy o długotrwałym wpływie na bezpieczeństwo, stabilność i rozwój Somalii i całego regionu;

I.  mając na uwadze, że wybory członków izby wyższej federalnego parlamentu Somalii powinny odbyć się w dniu 25 września 2016 r., a wybory członków izby ludowej federalnego parlamentu Somalii – między 24 września a 10 października 2016 r.; mając na uwadze, że obie izby powinny wybrać prezydenta w dniu 30 października 2016 r.;

J.  mając na uwadze, że proces wyborczy będzie miał kluczowe znaczenie dla demokratycznych wyborów powszechnych, które ma zorganizować w 2020 r. niezależna krajowa komisja wyborcza;

K.  mając na uwadze, że Omar Mohamed Abdulle, przewodniczący federalnego zespołu ds. przeprowadzenia wyborów pośrednich (FIEIT), ponownie potwierdził, że wybory w 2016 r. odbędą się w wyznaczonym terminie oraz że będą one przejrzyste i wiarygodne;

L.  mając na uwadze, że nadal poważnie ograniczana jest wolność słowa, mająca kluczową rolę w tworzeniu państw demokratycznych; mając na uwadze, że w niedawnym raporcie ONZ dotyczącym wolności słowa w Somalii przedstawiono wciąż trudną sytuację dziennikarzy, obrońców praw człowieka i przywódców politycznych, obejmującą zabójstwa, głównie z rąk Asz-Szabab, aresztowania, zastraszanie oraz zamykanie mediów prezentujących opinie krytyczne; mając na uwadze, że władze rzadko wszczynają dochodzenia w tych sprawach lub ścigają sprawców tych czynów;

M.  mając na uwadze szerokie uprawnienia śledcze przyznane krajowej agencji wywiadu i bezpieczeństwa (NISA), która nie posiada obecnie mandatu do egzekwowania prawa, co prowadzi do poważnych naruszeń praw procesowych przysługujących osobom przetrzymywanym przez NISA;

N.  mając na uwadze, że według raportu ONZ można wskazać 120 przypadków arbitralnego aresztowania i przetrzymywania pracowników mediów w okresie od stycznia 2014 r. do lipca 2016 r.; mając na uwadze, że od stycznia 2015 r. zaledwie 10 spośród 48 aresztowanych dziennikarzy i pracowników mediów postawiono przed sądem;

O.  mając na uwadze, że Somalia nadal należy do krajów o największej na świecie liczbie wieloletnich wysiedleńców i liczy 1,1 mln osób wewnętrznie przesiedlonych, z czego w samym Mogadiszu żyje według szacunków 400 000 osób, a niemal milion uchodźców przebywa w regionie Rogu Afryki; mając na uwadze, że według doniesień Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) tylko w lipcu 2016 r. w wyniku eksmisji i braku bezpieczeństwa spowodowanego trwającą ofensywą wojskową przybyło niemal 28 000 kolejnych wysiedleńców;

P.  mając na uwadze, że w obozach w Kenii przebywa 420 000 somalijskich uchodźców, w tym 350 000 w obozie w Dadaab, a rząd Somalii i Kenii oraz UNHCR uzgodnili zorganizowanie dobrowolnego powrotu 10 000 uchodźców do Somalii, na obszary niekontrolowane przez Asz-Szabab; mając na uwadze, że rząd Kenii oświadczył w maju 2016, że obóz dla uchodźców w Dadaab w północno-wschodniej Kenii zostanie zamknięty najpóźniej z końcem tego roku;

Q.  mając na uwadze, że nadal dochodzi do zabójstw dzieci, ich arbitralnego zatrzymywania i wcielania do sił zbrojnych, mimo że w styczniu 2015 r. Somalia ratyfikowała konwencję ONZ o prawach dziecka, a w listopadzie 2015 r. zatwierdziła deklarację w sprawie bezpiecznych szkół, zobowiązując się do podjęcia konkretnych działań w celu ochrony uczniów i placówek oświatowych;

R.  mając na uwadze, że UE przekazała 286 mln EUR z Europejskiego Funduszu Rozwoju (2014-2020), głównie na realizację porozumienia w sprawie nowego ładu dla Somalii, a konkretnie na tworzenie struktur państwowych i zapewnianie pokoju, bezpieczeństwa żywnościowego i odporności na kryzysy oraz na edukację; mając na uwadze, że UE zobowiązała się również do wspierania AMISOM z wykorzystaniem Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce;

1.  wyraża głębokie współczucie dla ofiar niedawnych ataków terrorystycznych w Somalii i ich rodzin i szczerze ubolewa nad utratą istnień ludzkich; jednocześnie stanowczo potępia sprawców tych ataków, przypisywanych ugrupowaniu rebelianckiemu Asz-Szabab;

2.  apeluje o wzmocnienie struktur bezpieczeństwa narodowego oraz ochrony ludności, jak również o dodatkowe wsparcie ze strony społeczności międzynarodowej dla wysiłków AMISOM i rządu Somalii na rzecz budowania pokoju i stabilności;

3.  przypomina, że trwałą stabilność i pokój można osiągnąć jedynie poprzez włączenie społeczne, zrównoważony rozwój i dobre rządy oparte na zasadach demokratycznych i praworządności, w których istnieje pełne poszanowanie godności i praw człowieka;

4.  zwraca uwagę na potrzebę wszechstronnego dialogu między sektorami społecznymi kraju, który objąłby klany i plemiona tworzące naród somalijski i pozwolił osiągnąć wzajemne zrozumienie i konsensus, a tym samym zaprowadzić długotrwały i stabilny pokój;

5.  z zadowoleniem przyjmuje poparcie przez rząd i przywódców regionalnych nowej polityki bezpieczeństwa narodowego i apeluje do rządu o przyspieszenie jej wdrażania z uwagi na wciąż istniejące zagrożenie ze strony Asz-Szabab;

6.  wzywa UE i jej partnerów międzynarodowych do utrzymania zdecydowanego zaangażowania we współpracę z Somalią na rzecz budowania prawowitych instytucji i pozostającego w gestii Somalii sektora bezpieczeństwa, tak by przeciwdziałać terroryzmowi i zapewnić ochronę wszystkim obywatelom; podkreśla, że ma to kluczowe znaczenie dla konstruktywnego rozwoju Somalii i bezpieczeństwa w regionie;

7.  apeluje do Unii Afrykańskiej (UA) o dopilnowanie, by wszystkie państwa udzielające pomocy wojskowej przekazywały CCTARC (działającej w AMISOM Komórce ds. Śledzenia, Analizowania i Reagowania w przypadku Ofiar Cywilnych) informacje na temat doniesień o ofiarach cywilnych lub dochodzeniach prowadzonych w tym zakresie przez państwa udzielające pomocy wojskowej oraz by informacje te były również przekazywane ONZ, zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2297 (2016), i włączane do planów operacyjnych AMISOM;

8.  zwraca się do rządu i UE, w ramach jej działań na rzecz praworządności w Somalii, o dopilnowanie, by NISA była objęta skutecznymi mechanizmami nadzoru oraz o budowanie fachowej wiedzy technicznej somalijskiego wydziału śledczego (CID), tak aby mógł on prowadzić wnikliwe i skuteczne dochodzenia przy jednoczesnym poszanowaniu praw człowieka;

9.  z zadowoleniem przyjmuje prowadzone przez UA dochodzenie w sprawie zarzutów o przemoc seksualną ze strony oddziałów AMISOM, wzywa do całkowitego zastosowania się do zaleceń raportu i, zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2272 (2016), apeluje do UA i państw udzielających pomocy wojskowej o dopilnowanie, by zarzuty zostały odpowiednio i dokładnie zbadane, a sprawcy stanęli przed sądem;

10.  zwraca się do UE o skuteczniejsze monitorowanie i budowanie zdolności, aby zagwarantować pociągnięcie do odpowiedzialności sprawców nadużyć popełnionych przez AMISOM, zważywszy zwłaszcza na fakt, że UE odpowiada za większość finansowania tej misji;

11.  zwraca uwagę na obiecujące postępy poczynione od 2012 r. na drodze do bardziej pluralistycznych wyborów i rozliczalnego rządu; z zadowoleniem przyjmuje decyzję krajowego forum przywódców o promowaniu w ciągu następnych dwóch lat zakładania i rejestracji partii politycznych w oczekiwaniu na wybory w 2020 r., w oparciu o zasadę „jedna osoba, jeden głos”, jak również próbę odbudowy instytucji państwowych i przyjęcie ważnych nowych ustaw w sprawie partii politycznych i utworzenia niezależnej krajowej komisji praw człowieka; pozytywnie ocenia decyzje podjęte w celu zwiększenia reprezentacji kobiet; podkreśla kluczowe znaczenie wiarygodnego, pluralistycznego, przejrzystego i rozliczalnego procesu wyborczego zapewniającego wybranym przywódcom niezbędną legitymację;

12.  uznaje pozytywny wkład, jaki Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Wsparcia dla Somalii (UNSOS) wniosło w postępy poczynione przez AMISOM i Misję Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy Somalii (UNSOM), zapewniając pomoc wojskową oraz zasoby finansowe i materialne, by zagwarantować ochronę ludności cywilnej w Somalii;

13.  wzywa somalijską armię krajową i AMISOM do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu powstrzymania prób zakłócenia zbliżającego się procesu wyborczego ze strony militarnego ugrupowania rebeliantów Asz-Szabab; podkreśla, że zagwarantowanie procesu wyborczego powinno być najważniejszym priorytetem;

14.  potępia werbowanie i wykorzystywanie dzieci jako żołnierzy i informatorów, w tym wykorzystywanie schwytanych dzieci-żołnierzy i dezerterów; wzywa rząd Somalii do powstrzymania tej praktyki;

15.  apeluje o wzmocnienie środków na rzecz ochrony dzieci dotkniętych konfliktem zbrojnym oraz ich ochrony przed werbowaniem i wykorzystywaniem przez siły i grupy zbrojne; wzywa władze do traktowania dzieci podejrzanych o powiązania z Asz-Szabab przede wszystkim jako ofiary i do kierowania się dobrem dziecka i międzynarodowymi standardami ochrony jako zasadami przewodnimi;

16.  przypomina, że nie ma bezpieczeństwa bez rozwoju, ani rozwoju bez bezpieczeństwa; apeluje o większą spójność między działaniami na rzecz bezpieczeństwa i na rzecz rozwoju oraz o zwiększenie nacisku na programy mające na celu zarówno wspieranie rozwoju gospodarczego i społecznego, jak i walkę z opóźnieniami w rozwoju oraz przyczynami i podstawami terroryzmu; przypomina o konieczności zagwarantowania podstawowych usług i wsparcia uwolnionym osobom, a w szczególności zapewnienia trwałej reintegracji uchodźców powracających do kraju; podkreśla potrzebę przyspieszenia konsolidacji struktur administracyjnych państwa somalijskiego oraz instytucji świadczących tego rodzaju usługi;

17.  apeluje do państw przyjmujących uchodźców z Somalii o realną ocenę stanu bezpieczeństwa w wielu regionach Somalii w momencie odsyłania uchodźców z powrotem do Somalii;

18.  wyraża głębokie zaniepokojenie atakami na organizacje humanitarne w Somalii; podkreśla kluczowe znaczenie pomocy humanitarnej udzielanej, zgodnie z zasadami niezależności i neutralności, osobom potrzebującym;

19.  przypomina, że wolność słowa odgrywa zasadniczą rolę w budowaniu demokratycznego państwa, zwłaszcza w czasach przemian politycznych; wzywa rząd Somalii do dokonania przeglądu kodeksu karnego, nowej ustawy medialnej i innych przepisów celem dostosowania ich do międzynarodowych zobowiązań Somalii w zakresie prawa do wolności słowa oraz mediów;

20.  stanowczo potępia liczne zabójstwa, aresztowania, powszechne zastraszanie, zamykanie mediów prezentujących opinie krytyczne, konfiskaty sprzętu i blokowanie stron internetowych; wzywa władze somalijskie do podjęcia natychmiastowych działań w celu dopilnowania, by wszystkie te przypadki łamania prawa do wolności słowa zostały dokładnie zbadane, a ich sprawcy stanęli przed sądem;

21.  wyraża uznanie dla UNSOM i Biura Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka w związku z opublikowaniem w dniu 4 września 2016 r. raportu na temat prawa do wolności słowa w Somalii, który jest pierwszym publicznym raportem ONZ dotyczącym praw człowieka w Somalii; apeluje do ONZ o częstsze przedstawianie publicznych raportów;

22.  wzywa władze do przyjęcia i wdrożenia odpowiednich ram prawnych i przeprowadzenia koniecznych reform sądownictwa, by zaspokoić panujące wśród obywateli pragnienie sprawiedliwości i ochrony, gdyż bezkarności nie można tolerować;

23.  wyraża zaniepokojenie rosnącą liczbą eksmisji przesiedleńców z publicznych i prywatnych infrastruktur w głównych miastach Somalii; przypomina, że eksmisje te muszą być zgodne z odpowiednimi krajowymi i międzynarodowymi ramami prawnymi; zwraca się do rządu federalnego Somalii i wszystkich zainteresowanych podmiotów o znalezienie konkretnych i trwałych rozwiązań problemu przesiedleńców; zwraca się do rządu Somalii o stworzenie, przy wsparciu jego partnerów, godnych warunków dla dobrowolnego powrotu uchodźców, kiedy tylko pozwoli na to stan bezpieczeństwa w kraju;

24.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Unii Afrykańskiej, prezydentowi, premierowi i parlamentowi Somalii, Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, Radzie Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, Radzie Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz Wspólnemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu AKP-UE.


Zimbabwe
PDF 333kWORD 52k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2016 r. w sprawie Zimbabwe (2016/2882(RSP))
P8_TA(2016)0351RC-B8-0995/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Zimbabwe,

–  uwzględniając oświadczenie delegatury UE z dnia 12 lipca 2016 r. w sprawie przemocy,

–  uwzględniając oświadczenie delegatury UE z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie uprowadzenia Itai Dzamarego,

–  uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2016/220 z dnia 15 lutego 2016 r. zmieniającą decyzję 2011/101/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Zimbabwe(1),

–  uwzględniając całościowe porozumienie polityczne podpisane w 2008 r. przez trzy główne partie polityczne, tj. ZANU PF, MDC-T i MDC,

–  uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów z czerwca 1981 r., ratyfikowaną przez Zimbabwe,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z grudnia 1948 r.,

–  uwzględniając Konstytucję Zimbabwe,

–  uwzględniając umowę z Kotonu,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że obywatele Zimbabwe cierpią od wielu lat pod rządami autorytarnego reżimu na czele z prezydentem Mugabe, który utrzymuje się u władzy za pomocą korupcji, przemocy, sfałszowanych wyborów i brutalnego aparatu bezpieczeństwa; mając na uwadze, że ludność Zimbabwe od dziesięcioleci nie korzysta z prawdziwej wolności oraz że wiele osób w wieku poniżej 30 lat nie zna zatem niczego poza życiem w ubóstwie i brutalnymi represjami;

B.  mając na uwadze, że w pogrążonym w kryzysie kraju znów narasta niepokój w związku z deficytem kasowym, powszechnym bezrobociem, korupcją aparatu państwowego oraz dążeniem władz do stłumienia wolności słowa i opozycji politycznej; mając na uwadze, że poszczególne grupy określają obecnie swoje stanowiska w oczekiwaniu na okres po ustąpieniu prezydenta Mugabe;

C.  mając na uwadze, że od upadku koalicji rządowej w 2013 r. pracę Tendai Bitiego na rzecz ustabilizowania gospodarki i zwiększenia dochodów rządowych niweczy powrót do systemu protekcji, kleptokracji i strachu; mając na uwadze, że Zimbabwe doświadcza obecnie najgorszego kryzysu gospodarczego od czasu hiperinflacji w 2008 r.; mając na uwadze, że faktycznie rząd stanął u progu bankructwa;

D.  mając na uwadze, że od maja 2016 r. tysiące demonstrantów – nieformalnych przedsiębiorców, bezrobotnych młodych ludzi i przedstawicieli różnych zawodów – wyszło na ulice w szeregu centrów miejskich w całym Zimbabwe, by zaprotestować przeciwko utracie miejsc pracy, masowemu bezrobociu i nieumiejętności spełnienia przez rząd podstawowych oczekiwań ekonomicznych ludności, takich jak rynek pracy zapewniający zatrudnienie, pracownicy w sektorze publicznym otrzymujący na czas wynagrodzenia, solidna i stabilna waluta oraz przystępny system cenowy; mając na uwadze, że tylko armia otrzymuje regularne wypłaty w walucie, która ma jakąkolwiek wartość;

E.  mając na uwadze, że ruch protestacyjny pod przewodnictwem duchownego Evana Mawarire posługujący się hasztagiem #ThisFlag zyskał poparcie kościołów i klasy średniej, które dotychczas starały się trzymać z dala od ulicznych protestów;

F.  mając na uwadze, że w dniu 6 lipca 2016 r. ruch opozycyjny #ThisFlag zaapelował o narodowy dzień „nieobecności” w proteście przeciwko bierności rządu wobec korupcji, bezkarności i ubóstwu; mając na uwadze, że doprowadziło to do masowego zamknięcia większości sklepów i firm w stolicy oraz do brutalnej reakcji władz;

G.  mając na uwadze, że lider społecznego ruchu #Tajamuka powiązanego z lipcową akcją nieobecności Promise Mkwananzi, którego aresztowano i oskarżono o podburzanie do przemocy w strefie publicznej, został zwolniony za kaucją; mając na uwadze, że inna działaczka ruchu Linda Masarira została aresztowana w czasie protestów w lipcu 2016 roku i od tego czasu wciąż przebywa w areszcie;

H.  mając na uwadze, że obecnie wiele demonstracji jest organizowanych za pośrednictwem mediów społecznościowych, a także mając na uwadze, że władze Zimbabwe zablokowały dostęp do internetu i aplikację WhatsApp, by utrudnić protesty;

I.  mając na uwadze, że w czasie demonstracji aresztowano setki osób; mając na uwadze, że w dniu 26 sierpnia 2016 r. w stolicy Harare doszło do krwawych starć, kiedy policja zignorowała orzeczenie sądowe i zaatakowała tysiące protestujących zebranych pod auspicjami Narodowego Programu na rzecz Reformy Wyborczej (Nera), by domagać się przeprowadzenia niezrealizowanych reform przed wyczekiwanymi z niecierpliwością wyborami krajowymi planowanymi w 2018 r.; mając na uwadze, że wiele z zatrzymanych osób nadal przebywa w areszcie i że w przypadku wielu z nich nieznane jest nawet miejsce pobytu;

J.  mając na uwadze, że prezydent Mugabe pozostaje u władzy od uzyskania przez kraj niepodległości w 1980 r. i dąży do reelekcji, a także mając na uwadze, że kilku członków jego rządu potępiło apele o reformę wyborczą przed wyborami w 2018 r.;

K.  mając na uwadze, że weterani walki o niepodległość, dawniej sojusznicy prezydenta Mugabe w partii rządzącej, zbojkotowali jego przemowę w dniu 8 sierpnia 2016 r., potępiając jego dyktatorskie skłonności i nieumiejętność rozwiązania poważnego kryzysu gospodarczego nękającego kraj od 2000 r.; mając na uwadze, że prezydent uznał ten bojkot za zdradę i w odwecie nakazał aresztowanie trzech członków Krajowego Związku Weteranów Niepodległości;

L.  mając na uwadze, że w dniu 2 września 2016 r. policja, powołując się na instrument ustawowy 101A, zakazała wszystkich demonstracji w centrum Harare, kilka godzin przed dużą demonstracją planowaną w stolicy przez 18 partii politycznych;

M.  mając na uwadze, że w dniu 7 września 2016 r. Sąd Najwyższy uchylił ten zakaz na siedem dni, a także mając na uwadze, że orzeczenie to zostało wydane zaledwie kilka dni po ingerencji prezydenta Mugabe w niezawisłość wymiaru sprawiedliwości, który ostro zaatakował sędziów w Zimbabwe za „lekkomyślne” wyroki umożliwiające demonstracje przeciwko jego rządom;

N.  mając na uwadze, że Komisja Praw Człowieka Zimbabwe stwierdziła, że pomoc żywnościowa uruchomiona w celu niesienia pomocy mieszkańcom wiosek dotkniętych suszą w całym kraju była rozdzielana według linii partyjnej, co oznacza, że urzędnicy ZANU PF odmawiali pomocy żywnościowej zwolennikom partii opozycyjnej; mając na uwadze, że rząd Zimbabwe ogłosił stan klęski żywiołowej w lutym 2016 r., szacując, że około 4,5 mln osób potrzebuje pomocy żywnościowej do stycznia 2017 r. oraz że prawie połowa ludności wiejskiej głoduje;

O.  mając na uwadze, że dnia 9 marca 2016 r. przypadła pierwsza rocznica uprowadzenia obrońcy praw człowieka Itai Dzamarego; mając na uwadze, że Sąd Najwyższy nakazał rządowi poszukiwania I. Dzamarego oraz składanie co dwa tygodnie sprawozdań z postępów aż do ustalenia miejsca jego pobytu;

P.  mając na uwadze, że Zimbabwe jest sygnatariuszem umowy z Kotonu, która stanowi w art. 96, że poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności jest zasadniczym elementem współpracy AKP-UE;

Q.  mając na uwadze, że w lutym 2016 r. przedłużono do 20 lutego 2017 r. niewielką liczbę unijnych środków ograniczających wobec reżimu w Zimbabwe; mając na uwadze, że zamrożenie aktywów i zakaz podróżowania będzie nadal obowiązywał wobec prezydenta Mugabe, Grace Mugabe oraz Zimbabwe Defence Industries; mając na uwadze, że nadal obowiązywać będzie embargo na broń; mając na uwadze, że UE zniosła wcześniej ograniczenia wobec 78 osób i 8 podmiotów;

R.  mając na uwadze, że z krajowego programu orientacyjnego na rzecz Zimbabwe przyznano 234 mln EUR na okres 2014–2020 w ramach 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju, z przeznaczeniem przede wszystkim na trzy główne sektory, mianowicie na ochronę zdrowia, rozwój gospodarczy oparty na rolnictwie oraz na sprawowanie rządów i rozwój instytucjonalny;

1.  wyraża głębokie zaniepokojenie wzrostem przemocy wobec demonstrantów w ostatnich miesiącach w Zimbabwe; z niepokojem odnotowuje niedawno ogłoszony miesięczny zakaz demonstracji; wzywa rząd i wszystkie partie w Zimbabwe do przestrzegania prawa do pokojowych demonstracji w celu rozwiązania rzeczywistych problemów oraz apeluje do władz Zimbabwe o przeprowadzenie dochodzenia w sprawie doniesień o nadużywaniu siły i innych przypadkach łamania praw człowieka przez część funkcjonariuszy policji w tym kraju, oraz o pociągnięcie ich do odpowiedzialności;

2.  wyraża zaniepokojenie wzrostem liczby arbitralnych aresztowań obrońców praw człowieka i osób biorących udział w pokojowych i legalnych demonstracjach oraz wzywa do poszanowania praworządności i konstytucji;

3.  wzywa władze Zimbabwe do niezwłocznego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich więźniów politycznych;

4.  potępia niedawne oświadczenia prezydenta Mugabe, w których zaatakował on wymiar sprawiedliwości Zimbabwe, i wzywa władze Zimbabwe do nieingerowania w niezależność wymiaru sprawiedliwości;

5.  przypomina, że w całościowym porozumieniu politycznym Zimbabwe zobowiązało się do zapewnienia zgodności prawodawstwa, procedur i praktyk z międzynarodowymi zasadami i prawem dotyczącym praw człowieka, w tym z wolnością zgromadzeń, zrzeszania się i wypowiedzi;

6.  zwraca uwagę na szczególnie trudną sytuację wielu kobiet w Zimbabwe oraz na konieczność poszanowania praw kobiet;

7.  uważa, że Rada i Komisja powinny starannie przeanalizować stosowność ponownego nałożenia niektórych środków ograniczających przy wyraźnym wskazaniu, że zostaną one zniesione, a wsparcie finansowe udostępnione po tym, jak Zimbabwe wyraźnie wejdzie na drogę ku demokracji, praworządności i poszanowaniu praw człowieka, oraz – w szczególności – że pomoc będzie świadczona w celu wspierania wolnego i sprawiedliwego procesu wyborczego i na rzecz reformy policji;

8.  wzywa do pokojowego przekazania władzy w oparciu o wolne i uczciwe wybory, zasadę praworządności i poszanowanie praw człowieka w celu stworzenia wolnej, dostatniej i pluralistycznej demokracji;

9.  zdecydowanie potępia utrudnianie rozdzielania pomocy żywnościowej do celów politycznych; podkreśla zaniepokojenie wszelkimi dalszymi środkami, które mogłyby zaszkodzić produkcji rolnej, oraz wzywa do podjęcia działań w celu poprawy bezpieczeństwa żywnościowego;

10.  wyraża stałe zaniepokojenie porwaniem Itai Dzamarego; domaga się, aby przestrzegano zasady habeas corpus oraz by osoby odpowiedzialne za uprowadzenie zostały postawione przed sądem;

11.  podkreśla, że UE musi zagwarantować, że środki finansowe przyznane Zimbabwe na krajowy program orientacyjny rzeczywiście są przekazywane zainteresowanym sektorom, oraz wzywa rząd Zimbabwe do umożliwienia Komisji nieograniczonego dostępu do projektów finansowanych przez UE oraz do większej otwartości na pomoc techniczną w przypadku wspólnie uzgodnionych projektów i programów;

12.  podkreśla, że ważne jest, aby UE mogła rozpocząć dialog polityczny z władzami Zimbabwe na mocy art. 8 i 96 umowy z Kotonu, co potwierdzi zaangażowanie UE we wspieranie lokalnej ludności;

13.  wzywa Południowoafrykańską Wspólnotę Rozwoju i Wspólnotę Narodów do wznowienia udzielania pomocy Zimbabwe w powrocie na drogę ku demokracji;

14.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, rządowi i parlamentowi Zimbabwe, rządom państw należących do Południowoafrykańskiej Wspólnoty Rozwoju, Unii Afrykańskiej, Parlamentowi Panafrykańskiemu, Wspólnemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu AKP-UE oraz sekretarzowi generalnemu Wspólnoty Narodów.

(1) Dz.U. L 40 z 17.2.2016, s. 11.


Dokument podróży do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich ***I
PDF 398kWORD 49k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiego dokumentu podróży do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (COM(2015)0668 – C8-0405/2015 – 2015/0306(COD))
P8_TA(2016)0352A8-0201/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0668),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 79 ust. 2 lit. c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8–0405/2015),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 30 czerwca 2016 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0201/2016),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 15 września 2016 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/... w sprawie ustanowienia europejskiego dokumentu podróży do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich oraz uchylającego zalecenie Rady z dnia 30 listopada 1994 r.

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2016/1953.)


Prospekt emisyjny publikowany w związku z ofertą publiczną lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych ***I
PDF 1214kWORD 142k
Tekst
Tekst skonsolidowany
Poprawki przyjete przez Parlament Europejski w dniu 15 września 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z ofertą publiczną lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych (COM(2015)0583 – C8-0375/2015 – 2015/0268(COD))(1)
P8_TA(2016)0353A8-0238/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

[Poprawka 1, chyba że wskazano inaczej]

POPRAWKI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO(2)
P8_TA(2016)0353A8-0238/2016
do wniosku Komisji
P8_TA(2016)0353A8-0238/2016
---------------------------------------------------------
P8_TA(2016)0353A8-0238/2016
Wniosek
P8_TA(2016)0353A8-0238/2016

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z ofertą publiczną lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego(4),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Niniejsze rozporządzenie stanowi zasadniczy krok w kierunku utworzenia unii rynków kapitałowych, określonej w komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowanym „Plan działania na rzecz tworzenia unii rynków kapitałowych” z 30 września 2015 r. Celem unii rynków kapitałowych jest zapewnienie przedsiębiorstwom pomocy w pozyskiwaniu bardziej zróżnicowanych źródeł kapitału z dowolnych źródeł w Unii Europejskiej (zwanej dalej „Unią”) oraz sprawienie, aby rynki skuteczniej funkcjonowały i oferowały inwestorom i oszczędzającym dodatkowe możliwości zainwestowania swoich pieniędzy, w celu pobudzenia wzrostu i tworzenia miejsc pracy.

(2)  W dyrektywie 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(6) ustanowiono zharmonizowane zasady i przepisy w sprawie prospektu emisyjnego sporządzanego, zatwierdzanego i publikowanego w związku z ofertą publiczną lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych na rynku regulowanym. Ze względu na zmiany ustawodawcze i rynkowe, które zaszły od wejścia w życie wspomnianej wyżej dyrektywy, dyrektywę tę należy zastąpić.

(3)  Ujawnianie informacji w przypadku ofert publicznych papierów wartościowych lub dopuszczania papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym odgrywa kluczową rolę w ochronie inwestorów, ponieważ eliminuje asymetrię informacji pomiędzy nimi a emitentami. Ujednolicenie tego obowiązku informacyjnego umożliwia ustanowienie transgranicznego mechanizmu paszportów, który ułatwia skuteczne funkcjonowanie rynku wewnętrznego w zakresie szerokiej gamy papierów wartościowych.

(4)  Rozbieżne podejścia doprowadziłyby do fragmentacji rynku wewnętrznego, ponieważ emitenci, oferujący i osoby wnioskujące o dopuszczenie do obrotu podlegaliby w poszczególnych państwach członkowskich różnym przepisom i prospekty emisyjne zatwierdzone w jednym państwie członkowskim mogłyby nie zostać dopuszczone do stosowania w innych państwach członkowskich. Wobec braku zharmonizowanych ram służących zapewnieniu jednolitego obowiązku informacyjnego i funkcjonowania paszportu w Unii istnieje zatem prawdopodobieństwo, że różnice w ustawodawstwie państw członkowskich stworzyłyby przeszkody utrudniające sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego papierów wartościowych. W związku z tym, aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego i poprawić warunki jego funkcjonowania, zwłaszcza w odniesieniu do rynków kapitałowych, oraz aby zapewnić wysoki poziom ochrony konsumentów i inwestorów, należy określić na poziomie Unii wspólne ramy regulacyjne dotyczące prospektów emisyjnych.

(5)  Aby zapewnić jednolity sposób stosowania w Unii przepisów bezpośrednio nakładających zobowiązania na osoby zaangażowane w przygotowywanie ofert publicznych papierów wartościowych oraz dopuszczanie papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym, właściwe i konieczne jest nadanie przepisom dotyczącym ujawniania informacji na temat oferty publicznej papierów wartościowych lub dopuszczenia papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym formy rozporządzenia. Ponieważ ramy prawne przepisów dotyczących prospektów emisyjnych muszą koniecznie zawierać środki określające szczegółowo wymogi w odniesieniu do wszystkich innych aspektów związanych nieodłącznie z prospektami emisyjnymi, nawet niewielkie odstępstwa od podejścia stosowanego w odniesieniu do jednego z tych aspektów mogą doprowadzić do znacznych utrudnień w zakresie transgranicznych ofert papierów wartościowych, notowań na kilku rynkach regulowanych równolegle oraz unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumentów. W związku z tym wybór rozporządzenia jako instrumentu prawnego, który jest bezpośrednio stosowany bez potrzeby przyjęcia przepisów krajowych, ograniczy możliwość uchwalenia rozbieżnych środków na szczeblu krajowym, a także powinien zapewnić jednolite podejście i zwiększenie pewności prawa oraz zapobiec powstawaniu znaczących utrudnień w zakresie ofert transgranicznych i notowań na kilku rynkach równolegle. Wybór rozporządzenia wzmocni także zaufanie do przejrzystości rynków w całej Unii oraz przyczyni się do zmniejszenia zawiłości regulacyjnych, jak również kosztów badań i kosztów przestrzegania przepisów ponoszonych przez przedsiębiorstwa.

(6)  Ocena dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/73/UE(7) wykazała, że niektóre zmiany wprowadzone tą dyrektywą nie przyczyniły się do realizacji jej pierwotnych celów oraz że należy wprowadzić dalsze zmiany w systemie prospektu emisyjnego w Unii, aby uprościć i udoskonalić jego stosowanie oraz zwiększyć jego skuteczność, a także zwiększyć międzynarodową konkurencyjność Unii, przyczyniając się tym samym do ograniczenia obciążeń administracyjnych.

(7)  Celem niniejszego rozporządzenia jest zapewnienie ochrony inwestorów i sprawności rynku, a tym samym wzmocnienie jednolitego rynku kapitałowego. Dostarczanie informacji, które, biorąc pod uwagę charakter emitenta i papierów wartościowych, jest niezbędne, aby umożliwić inwestorom podejmowanie świadomych decyzji inwestycyjnych, pozwala zapewnić, wraz z zasadami prowadzenia działalności, ochronę inwestorów. Ponadto informacje takie stanowią skuteczny środek zwiększenia zaufania do papierów wartościowych i w ten sposób przyczyniają się do prawidłowego funkcjonowania i rozwoju rynków papierów wartościowych. Właściwym sposobem udostępnienia takich informacji jest publikacja prospektu emisyjnego.

(8)  Obowiązki informacyjne zawarte w niniejszym rozporządzeniu nie stanowią przeszkody w nakładaniu innych szczególnych wymogów w odniesieniu do dopuszczenia do obrotu papierów wartościowych na rynku regulowanym (przede wszystkim dotyczących ładu korporacyjnego) przez państwa członkowskie, właściwy organ lub giełdę (za pomocą jej regulaminu). Tego rodzaju wymogi nie mogą bezpośrednio ani pośrednio ograniczać możliwości sporządzania, zawartości ani rozpowszechniania prospektu emisyjnego zatwierdzonego przez właściwy organ.

(9)  Nieudziałowe papiery wartościowe emitowane przez państwo członkowskie lub władze regionalne lub lokalne państwa członkowskiego, przez międzynarodowe instytucje o charakterze publicznym, których członkiem jest jedno państwo członkowskie lub większa ich liczba, przez Europejski Bank Centralny lub przez banki centralne państw członkowskich nie powinny wchodzić w zakres stosowania niniejszego rozporządzenia, a tym samym niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć na nie wpływu.

(10)  Zakres wymogu sporządzania prospektu emisyjnego powinien obejmować oferty publiczne zarówno udziałowych, jak i nieudziałowych papierów wartościowych lub papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynkach regulowanych w celu zapewnienia ochrony inwestorów. Niektóre z papierów wartościowych objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia uprawniają posiadacza do nabycia zbywalnych papierów wartościowych lub do uzyskania kwoty pieniężnej w drodze rozliczenia gotówkowego ustalonego poprzez odniesienie do innych instrumentów, przede wszystkim zbywalnych papierów wartościowych, walut, stóp procentowych lub stóp zwrotu, towarów giełdowych lub innych wskaźników lub mierników. Zakres niniejszego rozporządzenia obejmuje w szczególności warranty subskrypcyjne, warranty opcyjne i certyfikaty, kwity depozytowe i papiery zamienne, np. papiery wartościowe zamienne według wyboru inwestora.

(11)  Aby zapewnić zatwierdzenie i paszportowanie prospektu emisyjnego, a także nadzór nad przestrzeganiem przepisów niniejszego rozporządzenia, dotyczących w szczególności działalności reklamowej, w odniesieniu do każdego prospektu należy wskazać właściwy organ. W związku z tym w niniejszym rozporządzeniu należy wyraźnie określić macierzyste państwo członkowskie, które posiada najodpowiedniejsze kompetencje do zatwierdzenia prospektu.

(12)  W przypadku ofert publicznych papierów wartościowych o łącznej wartości w Unii poniżej 1 000 000 EUR koszt sporządzenia prospektu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem prawdopodobnie jest nieproporcjonalny w stosunku do przewidywanych wpływów z tej oferty. Wymóg dotyczący sporządzenia prospektu emisyjnego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie powinien zatem mieć zastosowania do ofert o tak małej wartości. Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem państwa członkowskie nie powinny stosować wymogów sporządzenia prospektu emisyjnego w przypadku ofert papierów wartościowych o łącznej wartości poniżej tego progu. Ponadto państwa członkowskie powinny powstrzymać się od nakładania innych obowiązków informacyjnych na poziomie krajowym, które mogłyby stanowić nieproporcjonalne lub niepotrzebne obciążenie w odniesieniu do takich ofert, a tym samym pogłębiałyby fragmentację rynku wewnętrznego. Jeżeli państwa członkowskie nakładają takie obowiązki informacyjne na szczeblu krajowym, powinny poinformować Komisję i ESMA o obowiązujących zasadach.

(12a)   Komisja powinna przeanalizować takie obowiązki informacyjne na szczeblu krajowym oraz uwzględnić wyniki w pracach nad finansowaniem społecznościowym, biorąc pod uwagę konieczność unikania fragmentacji rynku wewnętrznego. Istotne jest, by otoczenie regulacyjne na poziomie Unii gwarantowało przedsiębiorstwom wystarczające możliwości pozyskania kapitału. Dlatego – zgodnie z ideą unii rynków kapitałowych oraz w celu uwolnienia inwestycji – Komisja powinna przedstawić inicjatywę ustawodawczą mającą na celu uregulowanie i harmonizację finansowania społecznościowego w całej Unii.

(13)  Ponadto biorąc pod uwagę różne rozmiary rynków finansowych w całej Unii, należy umożliwić państwom członkowskim wyłączenie ofert publicznych papierów wartościowych o wartości nieprzekraczającej 5 000 000 EUR z obowiązku sporządzania prospektu emisyjnego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Państwa członkowskie powinny w szczególności dysponować swobodą uznania w zakresie ustanawiania w swoich przepisach krajowych progu w przedziale od 1 000 000 EUR do 5 000 000 EUR wyrażonego jako całkowita wartość oferty w okresie 12 miesięcy, począwszy od którego to progu wspomniane wyłączenie powinno mieć zastosowanie, biorąc pod uwagę poziom ochrony inwestorów krajowych, który państwa członkowskie uznają za stosowny. Państwa członkowskie powinny powiadomić Komisję i ESMA o wybranym progu. Oferty publiczne papierów wartościowych dokonywane w ramach takiego wyłączenia nie powinny czerpać korzyści z systemu paszportowania na mocy niniejszego rozporządzenia. Ponadto takie oferty powinny zawierać jasne wskazanie, że oferta publiczna nie ma charakteru transgranicznego i w jej ramach nie można zabiegać aktywnie o inwestorów spoza tego państwa członkowskiego.

(13a)   Jeżeli państwo członkowskie zdecyduje się wyłączyć oferty publiczne papierów wartościowych o łącznej wartości nieprzekraczającej 5 000 000 EUR, żaden z przepisów niniejszego rozporządzenia nie powinien uniemożliwiać temu państwu członkowskiemu wprowadzenia zasad na poziomie krajowym, które pozwalają wielostronnym platformom obrotu (MTF) na określenie treści dokumentu dopuszczającego, który musi sporządzić emitent po wstępnym dopuszczeniu do obrotu jego papierów wartościowych. W takim przypadku operator MTF powinien określić sposób przeglądu dokumentu dopuszczającego, co niekoniecznie musiałby się wiązać z formalnym zatwierdzeniem przez właściwy organ lub MTF.

(14)  W przypadku gdy oferta papierów wartościowych jest skierowana wyłącznie do zamkniętego kręgu inwestorów niebędących inwestorami kwalifikowanymi lub innymi inwestorami spełniającymi warunki określone w art. 6 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 345/2013, nie należy wymagać sporządzenia prospektu emisyjnego, ponieważ stanowi ono wówczas nieproporcjonalne obciążenie ze względu na niewielką liczbę osób, których dotyczy dana oferta. Powinno to dotyczyć np. oferty adresowanej do krewnych lub znajomych kadry kierowniczej przedsiębiorstwa.

(15)  Zachęcanie dyrektorów i pracowników do posiadania papierów wartościowych swojego przedsiębiorstwa może mieć pozytywny wpływ na jego zarządzanie oraz pomóc w tworzeniu wartości w perspektywie długoterminowej przez wspieranie zaangażowania i poczucia odpowiedzialności pracowników, zbliżenie poszczególnych interesów udziałowców i pracowników, jak również zapewnienie tym drugim możliwości inwestycyjnych. Posiadanie przez pracowników udziałów w przedsiębiorstwie, w którym są zatrudnieni, jest szczególnie ważne dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), w przypadku których poszczególni pracownicy mogą odgrywać istotną rolę w sukcesie przedsiębiorstwa. W związku z tym nie należy nakładać wymogu sporządzenia prospektu emisyjnego w przypadku ofert składanych w ramach programu akcji pracowniczych w Unii, pod warunkiem że dostępny jest dokument zawierający informacje na temat liczby i charakteru papierów wartościowych oraz przesłanek i szczegółów oferty, aby zagwarantować ochronę inwestorów. W celu zapewnienia równego dostępu do programów akcji pracowniczych wszystkim dyrektorom i pracownikom, niezależnie od tego, czy ich pracodawca posiada siedzibę w Unii czy poza jej terytorium, nie należy już wymagać podejmowania decyzji o równoważności w odniesieniu do rynku danego państwa trzeciego, o ile dostępny jest wspomniany wcześniej dokument. W związku z tym wszyscy uczestnicy programów akcji pracowniczych odniosą korzyści dzięki równemu traktowaniu i równemu dostępowi do informacji.

(16)  Rozwadniające emisje akcji lub papierów wartościowych zapewniające dostęp do akcji często oznaczają transakcje o istotnym wpływie na strukturę kapitału emitenta, jego perspektywy i sytuację finansową, więc informacje na ten temat należy uwzględnić w prospekcie emisyjnym. Natomiast w sytuacji gdy emitent posiada akcje już dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, prospekt emisyjny nie powinien być wymagany w przypadku żadnego kolejnego dopuszczenia do obrotu tych samych akcji na tym samym rynku regulowanym, w tym gdy chodzi o akcje wynikające z zamiany lub wymiany innych papierów wartościowych lub z wykorzystania prawa przenoszonego przez inne papiery wartościowe, pod warunkiem że akcje nowo dopuszczone do obrotu stanowią niewielki odsetek akcji tej samej klasy wyemitowanych już na tym samym rynku regulowanym, chyba że dopuszczeniu temu towarzyszy oferta publiczna objęta zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia. Ta sama zasada powinna mieć bardziej ogólne zastosowanie do papierów wartościowych zamiennych na papiery wartościowe dopuszczone już do obrotu na rynku regulowanym.

(17)  Przy stosowaniu definicji „oferty publicznej papierów wartościowych” decydujące kryterium powinna stanowić zdolność inwestora do podjęcia indywidualnej decyzji o nabyciu lub subskrypcji papierów wartościowych. W związku z tym, w sytuacji gdy papiery wartościowe objęte są ofertą, która nie zawiera elementu indywidualnego wyboru po stronie beneficjenta, w tym w przypadku przydziału papierów wartościowych bez prawa do odstąpienia od takiego przydziału, transakcja tego rodzaju nie powinna być objęta zakresem definicji „oferty publicznej papierów wartościowych” przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu.

(18)  Emitenci, oferujący lub osoby wnioskujące o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym papierów wartościowych, którzy nie podlegają obowiązkowi publikacji prospektu emisyjnego, powinni być uprawnieni do dobrowolnego sporządzenia, w stosownych przypadkach, pełnego prospektu emisyjnego lub unijnego prospektu emisyjnego na rzecz wzrostu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. W związku z tym powinni oni korzystać z możliwości paszportu jednolitego, jeżeli dobrowolnie zdecydują, że będą przestrzegać przepisów niniejszego rozporządzenia.

(19)  Obowiązek informacyjny w postaci prospektu emisyjnego nie powinien być wymagany w przypadku ofert ograniczonych do inwestorów kwalifikowanych. Jednakże każda publiczna odsprzedaż lub obrót publiczny w drodze dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym wymaga publikacji prospektu emisyjnego.

(20)  Ważny prospekt emisyjny sporządzony przez emitenta lub osobę odpowiedzialną za sporządzenie prospektu, udostępniony do publicznej wiadomości w momencie ostatecznego plasowania emisji papierów wartościowych poprzez pośredników finansowych lub podczas każdej późniejszej odsprzedaży papierów wartościowych, dostarcza inwestorom wystarczających informacji do tego, by mogli oni podejmować przemyślane decyzje inwestycyjne. Pośrednicy finansowi dokonujący plasowania lub następującej po nim odsprzedaży papierów wartościowych powinni być zatem uprawnieni do korzystania z pierwotnego prospektu emisyjnego opublikowanego przez emitenta lub osobę odpowiedzialną za jego sporządzenie, o ile prospekt ten pozostaje ważny i jest należycie uzupełniony suplementem, a emitent lub osoba odpowiedzialna za sporządzenie takiego prospektu wyraża zgodę na jego wykorzystanie. Emitent lub osoba odpowiedzialna za sporządzenie prospektu emisyjnego powinni mieć możliwość obwarowania swojej zgody warunkami. Zgoda na wykorzystanie prospektu emisyjnego, w tym wszelkie towarzyszące jej warunki, powinna być udzielana w drodze pisemnej umowy umożliwiającej ocenę przez dane strony, czy odsprzedaż lub ostateczne plasowanie emisji papierów wartościowych są zgodne z tą umową. W przypadku udzielenia zgody na wykorzystanie prospektu emitent lub osoba odpowiedzialna za sporządzenie pierwotnego prospektu powinni odpowiadać za zawarte w nim informacje, a w przypadku podstawowego prospektu emisyjnego – za przekazanie i przedłożenie ostatecznych warunków, przy czym nie należy wymagać żadnego innego prospektu emisyjnego. Jednakże od pośrednika finansowego należy wymagać opublikowania nowego prospektu emisyjnego, w przypadku gdy emitent lub osoba odpowiedzialna za sporządzenie prospektu pierwotnego nie wyrazi zgody na jego wykorzystanie. W takiej sytuacji pośrednik finansowy powinien być odpowiedzialny za informacje zawarte w prospekcie emisyjnym, w tym wszelkie informacje włączane przez odniesienie oraz – w przypadku podstawowego prospektu emisyjnego – ostateczne warunki.

(21)  Harmonizacja informacji zawartych w prospekcie emisyjnym powinna zapewniać równoważną ochronę inwestorów na poziomie Unii. Aby umożliwić inwestorom dokonywanie świadomych decyzji inwestycyjnych, prospekt emisyjny sporządzony na podstawie niniejszego rozporządzenia powinien zawierać istotne i niezbędne informacje dotyczące inwestycji w papiery wartościowe, których inwestor wymagałby w racjonalny sposób w celu dokonania przemyślanej oceny aktywów i pasywów, sytuacji finansowej, zysków i strat oraz perspektyw emitenta i ewentualnego gwaranta oraz praw związanych z papierami wartościowymi. Takie informacje powinny być sporządzane i przedstawiane w zrozumiałej, zwięzłej formie umożliwiającej łatwą analizę oraz powinny być dostosowane do typu prospektu emisyjnego sporządzonego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w tym do prospektów objętych uproszczonym systemem obowiązków informacyjnych w odniesieniu do ofert wtórnych i systemu unijnego prospektu emisyjnego na rzecz rozwoju. Prospekt emisyjny nie powinien zawierać informacji, które nie są istotne lub specyficzne dla danego emitenta i danych papierów wartościowych, ponieważ mogą one przysłonić informacje istotne z punktu widzenia inwestorów, a co za tym idzie osłabić ich ochronę. Dlatego informacje zawarte w prospekcie emisyjnym powinny być dostosowane w taki sposób, by uwzględnić rodzaj i sytuację emitenta, rodzaj papierów wartościowych, typ inwestora, do którego skierowana jest oferta lub którego dotyczy dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym, oraz prawdopodobną wiedzę takich inwestorów oraz informacje udostępnione im po upublicznieniu na mocy innych wymogów prawnych bądź regulacyjnych.

(22)  Podsumowanie prospektu emisyjnego powinno stanowić użyteczne źródło informacji dla inwestorów, w szczególności dla inwestorów detalicznych. Powinno ono stanowić samoistną część prospektu emisyjnego oraz skupiać się na informacjach kluczowych dla inwestorów celem umożliwienia im podejmowania decyzji, które oferty i dopuszczenia papierów wartościowych chcą dalej analizować przez przegląd całego prospektu emisyjnego w celu podjęcia świadomej decyzji inwestycyjnej. Powyższe implikuje, że informacje przedstawione w podsumowaniu nie są powtarzane w głównej części prospektu emisyjnego, chyba że jest to absolutnie konieczne. Tego rodzaju kluczowe informacje powinny obejmować podstawową charakterystykę emitenta, ewentualnego gwaranta i papierów wartościowych oferowanych lub dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym, a także związane z nimi ryzyko, w tym unikalne identyfikatory, takie jak identyfikator podmiotu prawnego (LEI) podmiotów uczestniczących w ofercie oraz międzynarodowy kod identyfikujący papier wartościowy (ISIN). Informacje te powinny także obejmować ogólne warunki oferty. W szczególności zawarty w podsumowaniu opis czynników ryzyka powinien ograniczać się do szczegółowych rodzajów ryzyka, które emitent uznaje za najbardziej istotne dla inwestora przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnej. Zawarty w podsumowaniu opis czynników ryzyka powinien być ściśle związany z konkretną ofertą i przygotowywany wyłącznie z myślą o inwestorach, nie powinien natomiast służyć przedstawianiu ogólnych oświadczeń na temat ryzyka inwestycyjnego ani ograniczać odpowiedzialności emitenta, oferującego lub dowolnej osoby działającej w ich imieniu.

(22a)   Podsumowanie powinno zawierać wyraźne ostrzeżenie podkreślające ryzyko, w szczególności dla inwestorów detalicznych, w przypadku papierów wartościowych emitowanych przez banki, które podlegają umorzeniu lub konwersji długu na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE(8).

(23)  Podsumowanie prospektu emisyjnego powinno być krótkie, proste, jasne i łatwe do zrozumienia dla inwestorów. Podsumowanie należy formułować prostym, nietechnicznym językiem, przedstawiając informacje w przystępny sposób. Nie powinno ono natomiast stanowić zbioru fragmentów prospektu emisyjnego. Należy określić maksymalną długość podsumowania w celu zapewnienia, aby inwestorzy nie zniechęcali się do jego czytania, oraz zachęcenia emitentów do dokonywania selekcji informacji istotnych dla inwestorów. W wyjątkowych przypadkach właściwy organ powinien jednak móc zezwolić emitentowi na sporządzenie dłuższego podsumowania obejmującego do dziesięciu stron formatu A4 po wydrukowaniu, jeżeli wymaga tego złożony charakter działalności emitenta, charakter emisji lub charakter emitowanych papierów wartościowych oraz jeżeli nieuwzględnienie w podsumowaniu dodatkowych informacji oznaczałoby wprowadzenie inwestora w błąd.

(24)  Aby zapewnić jednolitą strukturę podsumowania prospektu emisyjnego, należy wprowadzić podział na sekcje ogólne i podtytuły, a w treści informacji emitent powinien zawrzeć zwięzłe opisy obejmujące w stosownych przypadkach dane liczbowe. Emitenci, którzy przedstawiają informacje w sposób rzetelny i zrównoważony, powinni mieć swobodę uznania w zakresie selekcji informacji, które uznają za istotne i ważne.

(25)  Podsumowanie prospektu emisyjnego powinno być w miarę możliwości wzorowane na dokumencie zawierającym kluczowe informacje wymaganym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014(9). W przypadku gdy papiery wartościowe są objęte zakresem stosowania zarówno niniejszego rozporządzenia, jak i rozporządzenia (UE) nr 1286/2014, należy zezwolić na ponowne wykorzystanie pełnej treści dokumentu zawierającego kluczowe informacje w podsumowaniu, tak aby zminimalizować koszty przestrzegania przepisów i obciążenie administracyjne dla emitentów. Nie należy jednak znosić wymogu dotyczącego sporządzenia podsumowania, jeżeli wymagany jest dokument zawierający kluczowe informacje, ponieważ dokument taki nie zawiera kluczowych informacji na temat emitenta, oferty publicznej ani dopuszczenia do obrotu danych papierów wartościowych.

(26)  Żadna osoba nie powinna ponosić odpowiedzialności cywilnej wyłącznie na podstawie podsumowania, w tym jego tłumaczenia, chyba że wprowadza ono w błąd, jest niedokładne lub niezgodne z istotnymi częściami prospektu emisyjnego. W tym celu podsumowanie powinno zawierać jednoznaczne ostrzeżenie.

(27)  Emitentom, którzy wielokrotnie pozyskują finansowanie na rynkach kapitałowych, należy zaproponować szczególne formaty dokumentów rejestracyjnych i prospektów emisyjnych, jak również szczególne procedury ich składania i zatwierdzania, aby zapewnić im większą elastyczność oraz umożliwić reagowanie na pojawiające się możliwości wejścia na rynek. W każdym przypadku wspomniane formaty i procedury powinny mieć charakter fakultatywny, a emitenci powinni móc decydować o ich wyborze.

(28)  W odniesieniu do wszystkich nieudziałowych papierów wartościowych, w tym w sytuacji gdy są one emitowane w sposób ciągły lub powtarzalny, lub w ramach programu ofertowego, emitenci powinni mieć możliwość sporządzania prospektu emisyjnego w formie podstawowego prospektu emisyjnego. W podstawowym prospekcie emisyjnym i jego ostatecznych warunkach powinny znajdować się te same informacje, co w prospekcie emisyjnym.

(29)  Należy również sprecyzować, że ostateczne warunki podstawowego prospektu emisyjnego powinny zawierać jedynie informacje z zakresu dokumentu ofertowego dotyczące konkretnie danej emisji i możliwe do określenia jedynie w momencie dokonywania danej emisji. Tego rodzaju informacje mogą przykładowo obejmować międzynarodowy kod identyfikujący papier wartościowy, cenę emisyjną, termin zapadalności, ewentualny kupon, datę wykonania, kurs wykonania i cenę wykupu oraz inne warunki nieznane w czasie sporządzania podstawowego prospektu emisyjnego. Jeżeli ostateczne warunki nie są zawarte w podstawowym prospekcie emisyjnym, nie powinny one podlegać obowiązkowi zatwierdzenia przez właściwy organ, lecz powinny być jedynie składane wraz z tym prospektem. Inne nowe informacje, które mogą wpłynąć na ocenę emitenta i papierów wartościowych, powinny być zamieszczane w suplemencie do podstawowego prospektu emisyjnego. Ani ostatecznych warunków, ani suplementu nie należy wykorzystywać do celu uwzględniania w nich rodzaju papierów wartościowych, który nie został już opisany w podstawowym prospekcie emisyjnym.

(30)  W ramach podstawowego prospektu emisyjnego emitent sporządza podsumowanie wyłącznie w odniesieniu do każdej oferowanej przez niego emisji w celu ograniczenia obciążeń administracyjnych i poprawy czytelności dla inwestorów. Podsumowanie dotyczące danej emisji powinno zostać załączone do ostatecznych warunków oraz zatwierdzone przez właściwy organ, wyłącznie jeżeli ostateczne warunki są uwzględnione w podstawowym prospekcie emisyjnym lub suplemencie do niego.

(31)  W celu zwiększenia elastyczności i opłacalności podstawowego prospektu emisyjnego emitent powinien mieć możliwość sporządzenia takiego prospektu w formie oddzielnego dokumentu oraz zastosowania uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego jako części składowej tego podstawowego prospektu, w przypadku gdy jest on emitentem dokonującym częstych emisji.

(32)  Emitentów dokonujących częstych emisji należy zachęcać do sporządzania prospektu emisyjnego w formie oddzielnego dokumentu, ponieważ może się to przyczynić do obniżenia ponoszonych przez nich kosztów przestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia oraz umożliwić im szybkie reagowanie na pojawiające się możliwości wejścia na rynek. W związku z tym emitenci, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynkach regulowanych lub wielostronnych platformach obrotu, powinni mieć możliwość, ale nie obowiązek, sporządzania i publikowania w każdym roku obrotowym uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego zawierającego informacje prawne, biznesowe, finansowe, księgowe i informacje na temat akcjonariatu oraz opis dotyczący emitenta w odniesieniu do danego roku obrotowego. Powinno to umożliwić emitentowi zapewnienie aktualności informacji oraz sporządzenie prospektu emisyjnego, gdy warunki rynkowe staną się korzystne w odniesieniu do oferty lub dopuszczenia do obrotu, przez dodanie dokumentu ofertowego i podsumowania. Uniwersalny dokument rejestracyjny powinien być wielofunkcyjny w zakresie, w jakim jego zawartość powinna być taka sama, niezależnie od tego, czy emitent wykorzysta go następnie do celów dokonania oferty lub dopuszczenia do obrotu udziałowych papierów wartościowych, dłużnych papierów wartościowych lub instrumentów pochodnych. Powinien on służyć jako źródło odniesień dotyczących emitenta, dostarczając inwestorom i analitykom niezbędnych informacji minimalnych pozwalających na wyrobienie sobie poglądu na temat działalności danego przedsiębiorstwa, jego sytuacji finansowej, wyników finansowych i perspektyw, struktury zarządzania i akcjonariatu.

(33)  Emitent, który złożył wniosek o zatwierdzenie uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego i uzyskał takie zatwierdzenie, może przez dwa kolejne lata być uznawany za dobrze znany właściwemu organowi. W związku z tym należy zezwolić, aby wszelkie kolejne uniwersalne dokumenty rejestracyjne i ich zmianybyły składane bez wcześniejszego zatwierdzenia oraz poddawane przeglądowi na zasadzie ex post przez właściwy organ, jeżeli organ ten uzna, że jest to konieczne, chyba że zmiany te dotyczą pominięcia, istotnego błędu lub istotnej niedokładności, które mogłyby wprowadzić opinię publiczną w błąd w odniesieniu do faktów i okoliczności niezbędnych do dokonania przemyślanej oceny emitenta. Każdy właściwy organ powinien ustalić częstotliwość takiego przeglądu, uwzględniając na przykład swoją ocenę ryzyka związanego z danym emitentem, jakość wcześniej ujawnianych przez niego informacji lub czas, jaki upłynął od momentu dokonania ostatniego przeglądu przedłożonego uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego.

(34)  Powinna istnieć możliwość wprowadzania zmian do uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego, dopóki nie stanie się częścią składową zatwierdzonego prospektu emisyjnego, dobrowolnie przez emitenta – przykładowo w przypadku istotnej zmiany w jego strukturze organizacyjnej lub sytuacji finansowej – lub na wniosek właściwego organu w kontekście przeglądu dokonywanego po przedłożeniu, jeżeli nie są spełnione standardy kompletności, zrozumiałości i spójności. Takie zmiany powinny być publikowane według takich samych zasad, jakie mają zastosowanie do uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego. W szczególności, jeżeli właściwy organ zidentyfikuje pominięcie, istotny błąd lub niedokładność, emitent powinien wprowadzić zmianę w swoim uniwersalnym dokumencie rejestracyjnym i bez zbędnej zwłoki podać tę zmianę do publicznej wiadomości. Ponieważ nie jest dokonywana oferta publiczna ani nie ma miejsca dopuszczenie do obrotu papierów wartościowych, procedura wprowadzenia zmiany w uniwersalnym dokumencie rejestracyjnym powinna różnić się od procedury uzupełniania prospektu emisyjnego suplementem, która powinna mieć zastosowanie wyłącznie po zatwierdzeniu prospektu.

(35)  W przypadku gdy emitent sporządza prospekt emisyjny składający się z oddzielnych dokumentów, wszystkie jego części składowe powinny podlegać zatwierdzeniu, w tym, w stosownych przypadkach, uniwersalny dokument rejestracyjny i jego zmiany, jeżeli zostały wcześniej przedłożone właściwemu organowi, lecz nie zatwierdzone. W przypadku emitenta dokonującego częstych emisji wszelkie zmiany do uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego nie powinny wymagać zatwierdzenia przed publikacją, lecz powinna istnieć możliwość poddania ich przeglądowi przez właściwy organ na zasadzie ex post.

(36)  Aby przyspieszyć proces sporządzania prospektu emisyjnego i ułatwić dostęp do rynków kapitałowych w sposób opłacalny, emitenci dokonujący częstych emisji, którzy sporządzają uniwersalny dokument rejestracyjny, powinni uzyskać korzyść w postaci szybszego procesu zatwierdzenia, ponieważ główna część składowa prospektu emisyjnego została już zatwierdzona lub jest już dostępna na potrzeby dokonania przeglądu przez właściwy organ. Czas niezbędny do uzyskania zatwierdzenia prospektu emisyjnego powinien zostać zatem skrócony, jeżeli dokument rejestracyjny przyjmuje formę uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego.

(37)  O ile emitent postępuje zgodnie z procedurami dotyczącymi składania, upowszechniania i przechowywania informacji regulowanych oraz dotrzymuje terminów określonych w art. 4 i 5 dyrektywy 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(10), należy zezwolić na publikowanie rocznych i półrocznych sprawozdań finansowych wymaganych na mocy dyrektywy 2004/109/WE w ramach uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego, chyba że macierzyste państwa członkowskie emitenta są różne w rozumieniu niniejszego rozporządzenia i dyrektywy 2004/109/WE i chyba że język uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego nie spełnia warunków określonych w art. 20 dyrektywy 2004/109/WE. Powinno to zmniejszyć obciążenie administracyjne związane z wielokrotnymi przedłożeniami, bez wpływu na informacje podane do publicznej wiadomości lub nadzór sprawowany nad wspomnianymi sprawozdaniami zgodnie z dyrektywą 2004/109/WE.

(38)  Ważność prospektu emisyjnego powinna być oznaczona jednoznacznym terminem w celu uniknięcia podejmowania decyzji inwestycyjnych na podstawie nieaktualnych informacji. W celu zwiększenia pewności prawa okres ważności prospektu powinien rozpoczynać się wraz z jego zatwierdzeniem, którego datę właściwy organ może łatwo sprawdzić. Oferta publiczna papierów wartościowych w ramach podstawowego prospektu emisyjnego może przekroczyć ważność podstawowego prospektu emisyjnego, wyłącznie jeżeli kolejny podstawowy prospekt emisyjny zostanie zatwierdzony przed wygaśnięciem tego okresu ważności i obejmuje trwającą ofertę.

(39)  Ze względu na swój charakter informacje na temat podatków dochodowych z tytułu papierów wartościowych w prospekcie emisyjnym mogą być jedynie ogólne, zapewniając indywidualnemu inwestorowi niewielką wartość informacyjną. Ponieważ takie informacje muszą obejmować nie tylko państwo siedziby emitenta, lecz również państwa, w których oferta jest przeprowadzana lub w których złożono wniosek o dopuszczenie do obrotu, w przypadku gdy prospekt emisyjny otrzymuje paszport, ich uzyskanie jest kosztowne i może zahamować przeprowadzanie ofert transgranicznych. W związku z tym prospekt emisyjny powinien zawierać jedynie ostrzeżenie o tym, że przepisy podatkowe państwa członkowskiego inwestora i państwa członkowskiego siedziby emitenta mogą mieć wpływ na dochody uzyskiwane z tytułu papierów wartościowych. Prospekt emisyjny nadal powinien jednak zawierać odpowiednie informacje na temat podatków, jeżeli proponowana inwestycja ma związek z konkretnym systemem podatkowym, przykładowo w przypadku inwestycji w papiery wartościowe zapewniających inwestorom korzystny sposób traktowania pod względem podatkowym.

(40)  Po dopuszczeniu do obrotu na rynku regulowanym klasy papierów wartościowych inwestorzy otrzymują informacje bieżące ujawniane przez emitenta zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014(11) i dyrektywą 2004/109/WE. Potrzeba przedstawienia pełnego prospektu emisyjnego jest zatem mniej paląca w przypadku kolejnych ofert publicznych lub dopuszczeń do obrotu tego emitenta. Odrębny uproszczony prospekt emisyjny powinien w związku z tym być dostępny do wykorzystania w przypadku ofert wtórnych, a jego treść powinna być uproszczona w porównaniu ze zwykłym schematem, biorąc pod uwagę informacje już ujawnione. Inwestorzy muszą jednak otrzymać skonsolidowane i odpowiednio ustrukturyzowane informacje na temat takich elementów, jak warunki oferty i jej kontekst▌. W związku z tym uproszczony prospekt emisyjny w przypadku oferty wtórnej powinien zawierać odpowiednio mniej informacji, których inwestorzy wymagaliby w racjonalny sposób w celu zrozumienia perspektyw emitenta i ewentualnego gwaranta, praw związanych z papierami wartościowymi oraz przesłanek oferty oraz jej wpływu na emitenta, w szczególności oświadczenia o kapitale obrotowym, informacje o kapitalizacji i zadłużeniu oraz o skutkach dla ogólnej struktury kapitałowej, jak też zwięzłe podsumowanie istotnych informacji ujawnionych na mocy rozporządzenia (UE) nr 596/2014 od daty ostatniej emisji.

(41)  Uproszczony system obowiązków informacyjnych w odniesieniu do ofert wtórnych należy rozszerzyć na papiery wartościowe będące w obrocie na rynkach rozwoju MŚP, ponieważ zgodnie z dyrektywą 2014/65/UE operatorzy tych rynków mają obowiązek ustanowienia i stosowania przepisów zapewniających obowiązek ujawniania odpowiednich informacji bieżących przez emitentów, których papiery wartościowe są w obrocie w takich systemach. System powinien mieć również zastosowanie do MTF, innych niż rynek rozwoju MŚP, jeżeli mają one takie same obowiązki informacyjne jak te wymagane w przypadku rynków rozwoju MŚP zgodnie z dyrektywą 2014/65/UE.

(42)  Uproszczony system obowiązków informacyjnych w odniesieniu do ofert wtórnych powinien być dostępny do użytku wyłącznie po upływie minimalnego okresu od momentu pierwszego dopuszczenia do obrotu danej klasy papierów wartościowych emitenta. 18-miesięczne opóźnienie powinno zapewnić, aby emitent co najmniej raz wywiązał się z obowiązku opublikowania rocznego sprawozdania finansowego zgodnie z dyrektywą 2004/109/WE lub regulaminem operatora rynku rozwoju MŚP lub MTF o równoważnych obowiązkach informacyjnych.

(43)  Jednym z kluczowych celów unii rynków kapitałowych jest ułatwienie dostępu do finansowania na rynkach kapitałowych dla MŚP w Unii. Ponieważ takie przedsiębiorstwa zazwyczaj potrzebują pozyskiwać stosunkowo niższe kwoty kapitału niż inni emitenci, koszty sporządzenia pełnego prospektu emisyjnego mogą być niewspółmiernie wysokie i mogą zniechęcić je do publicznego oferowania swoich papierów wartościowych. Jednocześnie, ze względu na ich wielkość i mniejsze udokumentowane doświadczenie, MŚP mogą być obarczone szczególnym ryzykiem inwestycyjnym w porównaniu z większymi emitentami i powinny ujawniać informacje wystarczające dla inwestorów do podjęcia decyzji inwestycyjnej. Ponadto aby zachęcić MŚP do korzystania z finansowania na rynkach kapitałowych, w niniejszym rozporządzeniu należy zadbać o zwrócenie szczególnej uwagi na rynki rozwoju MŚP. Stanowią one obiecujący instrument pozyskiwania kapitału dla mniejszych, rozwijających się przedsiębiorstw. Sukces takich systemów zależy jednak od ich atrakcyjności dla przedsiębiorstw o określonej wielkości. Podobnie emitenci dokonujący oferty publicznej papierów wartościowych o łącznej wartości w Unii nieprzekraczającej 20 000 000 EUR skorzystaliby z łatwiejszego dostępu do finansowania oferowanego na rynkach kapitałowych, dzięki czemu mogliby rozwijać się i osiągnąć pełny potencjał oraz pozyskiwać środki finansowe bez ponoszenia niewspółmiernie wysokich kosztów. Dlatego też właściwym jest, że niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowy proporcjonalny system unijnego prospektu emisyjnego na rzecz rozwoju dostępny dla MŚP, emitentów dokonujących oferty publicznej papierów wartościowych, które mają zostać dopuszczone do obrotu na rynku rozwoju MŚP, oraz dla emitentów dokonujących oferty publicznej papierów wartościowych o łącznej wartości w Unii nieprzekraczającej 20 000 000 EUR. Należy więc zachować odpowiednią równowagę między opłacalnym dostępem do rynków finansowych a ochroną inwestorów przy wyważaniu treści unijnego prospektu emisyjnego na rzecz rozwoju mającego zastosowanie w odniesieniu do MŚP oraz należy w związku z tym opracować szczególny system obowiązków informacyjnych dla MŚP, aby zrealizować ten cel. Po zatwierdzeniu unijne prospekty na rzecz rozwoju powinny móc korzystać z systemu paszportu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i w związku z tym powinny obowiązywać w odniesieniu do dowolnych ofert publicznych papierów wartościowych w całej Unii.

(44)  Ograniczone informacje▌, które należy ujawniać w unijnych prospektach emisyjnych na rzecz wzrostu, powinny być wyważone w sposób skoncentrowany na informacjach mających istotne znaczenie dla przedsiębiorstw tej wielkości i ich inwestorów przy inwestowaniu w wyemitowane papiery wartościowe oraz powinny zapewniać proporcjonalność między wielkością przedsiębiorstwa i jego potrzebami w zakresie pozyskiwania środków finansowych z jednej strony a kosztami sporządzenia prospektu emisyjnego z drugiej. W celu zapewnienia, aby takie przedsiębiorstwa miały możliwość sporządzania prospektów emisyjnych bez ponoszenia kosztów, które są niewspółmierne do ich wielkości, a zatem wielkości pozyskiwanych przez nich środków finansowych, unijny system prospektów emisyjnych na rzecz wzrostu powinien być bardziej elastyczny niż system mający zastosowanie do przedsiębiorstw na rynkach regulowanych w zakresie umożliwiającym zagwarantowanie, że ujawniane są kluczowe informacje potrzebne inwestorom.

(45)  Proporcjonalny system obowiązków informacyjnych dla unijnych prospektów emisyjnych na rzecz rozwoju nie powinien być dostępny, jeżeli papiery wartościowe mają zostać dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym ponieważ inwestorzy na rynkach regulowanych powinni mieć pewność, że emitenci, w których papiery wartościowe inwestują, podlegają jednolitemu zbiorowi przepisów dotyczących obowiązków informacyjnych. W związku z tym na rynkach regulowanych nie powinien istnieć podwójny standard informacyjny dotyczący dopuszczenia papierów wartościowych zależny od wielkości emitenta.

(46)  Unijny prospekt emisyjny na rzecz rozwoju powinien być dokumentem znormalizowanym, który emitenci mogą z łatwością wypełnić, oraz powinien zawierać kluczowe informacje dotyczące emitenta, papierów wartościowych i oferty. Komisja powinna sporządzić akty delegowane, aby określić ograniczony zakres informacji i format znormalizowanego unijnego prospektu emisyjnego na rzecz rozwoju. Ustanawiając szczegóły proporcjonalnego systemu obowiązków informacyjnych dla unijnych prospektów emisyjnych na rzecz wzrostu, Komisja powinna uwzględnić potrzebę dopilnowania, by unijny prospekt emisyjny na rzecz rozwoju był znacznie i faktycznie lżejszy niż pełny prospekt emisyjny, jeśli chodzi o obciążenia administracyjne i koszty dla emitentów, potrzebę uproszczenia dostępu do rynków kapitałowych dla MŚP przy jednoczesnym zapewnieniu zaufania inwestorów do inwestowania w takie przedsiębiorstwa, potrzebę zminimalizowania kosztów i obciążeń dla MŚP, potrzebę uzyskania określonych rodzajów informacji mających szczególne znaczenie dla MŚP, wielkość emitenta oraz okres działania, poszczególne typy i cechy ofert oraz różne rodzaje informacji potrzebnych inwestorom, odnoszących się do różnych rodzajów papierów wartościowych.

(48)  Głównym celem uwzględnienia czynników ryzyka w prospekcie emisyjnym jest zapewnienie, aby inwestorzy dokonywali przemyślanej oceny takiego ryzyka i tym samym podejmowali decyzje inwestycyjne z pełną znajomością stanu faktycznego. Czynniki ryzyka powinny zatem ograniczać się do tych rodzajów ryzyka, które są istotne i szczególne dla danego emitenta i jego papierów wartościowych oraz które są potwierdzone w treści prospektu emisyjnego. Prospekt emisyjny nie powinien obejmować czynników ryzyka, które są ogólne i które pełnią jedynie funkcję zastrzeżeń prawnych, ponieważ mogą one przysłonić bardziej szczegółowe czynniki ryzyka, których inwestorzy powinni być świadomi, uniemożliwiając przedstawienie w prospekcie informacji w łatwej do przeanalizowania, zwięzłej i zrozumiałej formie. Ponadto ESMA powinna opracować wytyczne dotyczące oceny specyfiki i istotności czynników ryzyka, by pomóc właściwym organom dokonać przeglądu czynników ryzyka w sposób zachęcający do właściwego i ukierunkowanego ujawniania tych czynników przez emitentów.

(49)  Pominięcie informacji szczególnie chronionych w prospekcie emisyjnym powinno być dozwolone w określonych okolicznościach w drodze odstępstwa udzielonego przez właściwy organ w celu uniknięcia naruszenia interesów emitenta.

(50)  Państwa członkowskie publikują wyczerpujące, zwykle ogólnodostępne informacje na temat swojej sytuacji finansowej. Dlatego też, jeżeli gwarantem oferty papierów wartościowych jest państwo członkowskie, przedstawienie takich informacji w prospekcie emisyjnym nie powinno być obowiązkowe.

(51)  Zezwolenie emitentom na włączenie przez odniesienie dokumentów zawierających informacje, które mają być ujawnione w projekcie emisyjnym lub podstawowym prospekcie emisyjnym – pod warunkiem że dokumenty włączone przez odniesienie zostały wcześniej opublikowane w formie elektronicznej – powinno ułatwić procedurę sporządzania prospektu emisyjnego oraz obniżyć koszty ponoszone przez emitentów bez narażenia ochrony inwestorów na szwank. Wspomnianego celu, jakim jest uproszczenie i obniżenie kosztów sporządzania prospektu emisyjnego, nie należy jednak realizować kosztem innych interesów, które prospekt ma chronić, jak np. dostępności informacji. Język informacji włączanych przez odniesienie powinien być zgodny z systemem językowym mającym zastosowanie do prospektów emisyjnych. Informacje włączane przez odniesienie mogą dotyczyć danych historycznych, jednak jeżeli informacje te są już nieaktualne z powodu istotnej zmiany, należy to wyraźnie stwierdzić w prospekcie emisyjnym, a ponadto zamieścić aktualne informacje. Ponadto emitenci dokonujący częstych emisji powinni mieć prawo decydowania o wprowadzeniu zmian w uniwersalnym dokumencie rejestracyjnym przez dynamiczne odniesienie w prospekcie emisyjnym. Takie dynamiczne odniesienie zagwarantowałoby, że czytelnik zawsze byłby odsyłany do najnowszej wersji uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego, bez konieczności sporządzania suplementu. Wykorzystanie dynamicznego odniesienia zamiast suplementu nie powinno naruszać prawa inwestora do wycofania.

(52)  Wszelkie informacje regulowane ▌powinny kwalifikować się do włączenia przez odniesienie do prospektu emisyjnego. Emitenci, których papiery wartościowe są w obrocie na wielostronnej platformie obrotu, i emitenci, którzy są zwolnieni z obowiązku publikowania rocznych i półrocznych sprawozdań finansowych na mocy art. 8 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/109/WE, również powinni mieć możliwość włączania do prospektu emisyjnego przez odniesienie całości lub części swoich rocznych i okresowych informacji finansowych, sprawozdań z badania, sprawozdań finansowych, sprawozdań z działalności lub oświadczeń o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego, podlegających obowiązkowi publikacji w formie elektronicznej.

(53)  Nie wszyscy emitenci mają dostęp do odpowiednich informacji i wytycznych dotyczących procedury weryfikacji i zatwierdzania oraz niezbędnych działań, jakie należy podjąć, aby uzyskać zatwierdzenie prospektu emisyjnego, ponieważ właściwe organy w państwach członkowskich stosują różne podejścia. Niniejsze rozporządzenie powinno umożliwić wyeliminowanie tych różnic przez ujednolicenie przepisów mających zastosowanie do procesu weryfikacji i zatwierdzania oraz przez usprawnienie procesu zatwierdzania przez właściwe organy krajowe w celu zapewnienia, aby wszystkie właściwe organy przyjęły spójne podejście przy badaniu kompletności, spójności i zrozumiałości informacji zawartych w prospekcie emisyjnym. Wytyczne dotyczące sposobu uzyskania zatwierdzenia prospektu emisyjnego powinny być publicznie dostępne na stronach internetowych właściwych organów. ESMA powinna odgrywać kluczową rolę we wspieraniu konwergencji praktyk nadzorczych w tej dziedzinie przez stosowanie uprawnień przysługujących jej na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010(12). W szczególności ESMA powinna w stosownym terminie przed przeglądem niniejszego rozporządzenia oraz zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1095/2010 przeprowadzić na podstawie niniejszego rozporządzenia wzajemne oceny obejmujące działania właściwych organów. ESMA powinna opracować centralny system przepływu pracy obejmujący proces zatwierdzania prospektu emisyjnego od rozpoczęcia tworzenia po zatwierdzenie, umożliwiający właściwym organom, ESMA i emitentom zarządzanie wnioskami o zatwierdzenie oraz ich monitorowanie online. System ten zapewniałby kluczowe informacje i funkcje jako narzędzie ESMA i właściwych organów służące ujednolicaniu procesów i procedur zatwierdzania prospektów emisyjnych w całej Unii oraz zapewnienia, by w przyszłości prospekty były zatwierdzane w taki sam sposób w całej Unii.

(53a)   ESMA powinna dokonać oceny struktury, finansowania i funkcjonowania centralnego systemu przepływu pracy w kontekście unii rynków kapitałowych wspólnie z właściwymi organami krajowymi.

(54)  W celu ułatwienia dostępu do rynków państw członkowskich ważne jest, aby ujawniane były opłaty pobierane przez właściwe organy za zatwierdzanie i składanie prospektów emisyjnych i związanych z nimi dokumentów oraz by były one rozsądne. Opłaty nakładane na emitentów mających siedzibę w państwie trzecim powinny odzwierciedlać obciążenia związane z taką emisją.

(55)  Ponieważ internet zapewnia łatwy dostęp do informacji – oraz w celu zapewnienia lepszej dostępności dla inwestorów – prospekt emisyjny powinien być zawsze publikowany w formie elektronicznej. Prospekt emisyjny powinien być publikowany w wyznaczonej części strony internetowej emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu lub, w stosownych przypadkach, na stronie internetowej pośredników finansowych dokonujących plasowania lub sprzedaży papierów wartościowych, w tym również upoważnionych płatników, lub na stronie internetowej rynku regulowanego, na którym papiery wartościowe mają zostać dopuszczone do obrotu, lub na stronie internetowej operatora wielostronnej platformy obrotu, a także powinien być przekazywany ESMA przez właściwy organ wraz z odpowiednimi danymi umożliwiającymi jego klasyfikację. ESMA powinna zapewnić system scentralizowanego gromadzenia informacji na temat prospektów emisyjnych zapewniający ogółowi społeczeństwa bezpłatny dostęp i odpowiednie narzędzia wyszukiwania. Aby zapewnić inwestorom dostęp do wiarygodnych danych, które można sprawnie i efektywnie wykorzystywać i analizować, takie kluczowe informacje zawarte w prospektach emisyjnych jak kod ISIN identyfikujący papiery wartościowe i LEI identyfikujący emitentów, oferujących i gwarantów powinny mieć format nadający się do przetwarzania automatycznego, także wówczas, gdy wykorzystywane są metadane. Prospekty emisyjne powinny być publicznie dostępne przez co najmniej 10 lat po ich opublikowaniu w celu zapewnienia, aby okres, w którym są publicznie dostępne, był dostosowany do okresu rocznych i półrocznych sprawozdań finansowych zgodnie z dyrektywą 2004/109/WE. Prospekt emisyjny powinien być jednak zawsze dostępny na trwałym nośniku, nieodpłatnie ▌na wniosek inwestorów.

(56)  Należy również zharmonizować reklamy w celu uniknięcia osłabienia zaufania publicznego i naruszenia sprawnego funkcjonowania rynków finansowych. Uczciwość i dokładność reklam oraz ich spójność z treścią prospektu emisyjnego ma kluczowe znaczenie dla ochrony inwestorów, w tym inwestorów detalicznych. Bez uszczerbku dla określonego w niniejszym rozporządzeniu systemu paszportu sprawowanie nadzoru nad tymi reklamami stanowi nieodłączny element funkcji właściwych organów. Właściwy organ państwa członkowskiego, w którym rozpowszechniane są reklamy, powinien mieć uprawnienia do kontrolowania zgodności działalności reklamowej odnoszącej się do oferty publicznej papierów wartościowych lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym z zasadami, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu. W razie potrzeby macierzyste państwo członkowskie wspiera właściwy organ w państwie, w którym rozpowszechniane są reklamy, w ocenie zgodności reklam z informacjami zawartymi w prospekcie emisyjnym. Bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 30 ust. 1 weryfikacja reklam przez właściwy organ nie powinna stanowić warunku wstępnego oferty publicznej ani dopuszczenia do obrotu w żadnym przyjmującym państwie członkowskim.

(57)  Wszelkie nowe znaczące czynniki, istotne błędy lub niedokładności mogące wpływać na ocenę inwestycji, powstające po publikacji prospektu emisyjnego, ale przed zamknięciem oferty lub rozpoczęciem obrotu na rynku regulowanym, powinny zostać odpowiednio ocenione przez inwestorów i dlatego wymagają zatwierdzenia i rozpowszechnienia suplementu do prospektu emisyjnego bez zbędnej zwłoki.

(58)  W celu zwiększenia pewności prawa należy uściślić odnośne terminy, w jakich emitent musi opublikować suplement do prospektu emisyjnego i w jakich inwestorzy mają prawo do wycofania zgody na przyjęcie oferty po opublikowaniu suplementu. Z jednej strony wymóg uzupełnienia prospektu emisyjnego suplementem powinien obowiązywać do momentu ostatecznego upływu terminu ofert lub do momentu rozpoczęcia obrotu papierami wartościowymi na rynku regulowanym, w zależności od tego, które z tych zdarzeń nastąpi później. Z drugiej strony prawo do wycofania zgody na przyjęcie oferty powinno mieć zastosowanie jedynie, gdy prospekt emisyjny odnosi się do oferty publicznej papierów wartościowych, a nowy czynnik, błąd lub niedokładność zaistniały przed ostatecznym zamknięciem oferty i dostawą papierów wartościowych. Stąd prawo do wycofania zgody powinno być związane z momentem zaistnienia nowego czynnika, błędu lub nowej niedokładności będących powodem sporządzenia suplementu, i powinno zakładać, że takie sprawcze zdarzenie zachodzi w chwili, gdy oferta jest otwarta i przed dostawą papierów wartościowych. W celu zwiększenia pewności prawa w suplemencie do prospektu emisyjnego należy sprecyzować, kiedy wygasa prawo do wycofania zgody. Pośrednicy finansowi powinni ułatwiać prowadzenie postępowań, gdy inwestorzy korzystają z przysługującego im prawa do wycofania zgody.

(59)  Obowiązek emitenta dotyczący tłumaczenia całego prospektu emisyjnego na wszystkie właściwe języki urzędowe zniechęca do przeprowadzania ofert transgranicznych lub notowania na kilku rynkach równolegle. W celu ułatwienia przeprowadzania ofert transgranicznych, w przypadku gdy prospekt emisyjny został sporządzony w języku zwyczajowo przyjętym za język międzynarodowych finansów, tłumaczeniu na język urzędowy lub języki urzędowe przyjmujących lub macierzystych państw członkowskich lub na jeden z języków urzędowych używanych w części państwa członkowskiego, w której dany produkt inwestycyjny jest dystrybuowany, powinno podlegać jedynie podsumowanie.

(60)  ESMA i właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego powinien być uprawniony do otrzymania od właściwego organu macierzystego państwa członkowskiego świadectwa potwierdzającego, że prospekt emisyjny lub indywidualny uniwersalny dokument rejestracyjny w przypadkach zatwierdzenia tylko takiego dokumentu został sporządzony zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego powinien również powiadomić emitenta lub osobę odpowiedzialną za sporządzenie prospektu emisyjnego lub uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego, stosownie do okoliczności, o wydaniu świadectwa zatwierdzenia prospektu emisyjnego skierowanego do organu przyjmującego państwa członkowskiego w celu upewnienia emitenta lub osoby odpowiedzialnej za sporządzenie prospektu lub uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego, stosownie do okoliczności, co do tego, czy powiadomienie faktycznie nastąpiło i kiedy miało miejsce.

(61)  W celu zapewnienia, aby cele niniejszego rozporządzenia zostały w pełni osiągnięte, konieczne jest również włączenie do jego zakresu stosowania papierów wartościowych emitowanych przez emitentów podlegających przepisom państw trzecich. ▌Aby zapewnić wymianę informacji i współpracę z organami państw trzecich w zakresie skutecznego wdrażania niniejszego rozporządzenia, właściwe organy powinny dokonać ustaleń w zakresie współpracy ze swoimi odpowiednikami w państwach trzecich. Każde przekazanie danych osobowych dokonywane na podstawie tych ustaleń powinno być zgodne z dyrektywą 95/46/WE oraz z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady.

(62)  Wielość właściwych organów państw członkowskich mających różne obowiązki może generować niepotrzebne koszty i powodować pokrywanie się obowiązków bez zapewnienia jakichkolwiek dodatkowych korzyści. W każdym państwie członkowskim jeden właściwy organ powinien zostać wyznaczony do zatwierdzania prospektów emisyjnych i do przyjęcia odpowiedzialności za sprawowanie nadzoru nad zapewnieniem zgodności z niniejszym rozporządzeniem. Ten właściwy organ powinien zostać ustanowiony jako organ administracyjny oraz w formie umożliwiającej zapewnienie jego niezależności od podmiotów gospodarczych i uniknięcie konfliktów interesów. Wyznaczenie właściwego organu do zatwierdzania prospektów emisyjnych nie powinno wykluczać współpracy między tym właściwym organem a innymi podmiotami, takimi jak podmioty regulujące w obszarze bankowości i ubezpieczeń lub organy odpowiedzialne za notowania, w celu zapewnienia skutecznej weryfikacji i zatwierdzania prospektów emisyjnych jednakowo w interesie emitentów, inwestorów, uczestników rynku i rynków. Delegowanie przez właściwy organ zadań na inny podmiot powinno być dozwolone, wyłącznie jeżeli ma związek z publikowaniem zatwierdzonych prospektów emisyjnych.

(63)  Zbiór skutecznych narzędzi, uprawnień i zasobów, jakim dysponują właściwe organy państw członkowskich, zapewnia skuteczność nadzoru. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem w szczególności określić minimalny zbiór uprawnień nadzorczych i dochodzeniowych, jakie należy powierzyć właściwym organom państw członkowskich zgodnie z prawem krajowym. Jeżeli wymaga tego prawo krajowe, uprawnienia te powinny być wykonywane na podstawie wniosku do właściwych organów sądowych. Korzystając ze swoich uprawnień na mocy niniejszego rozporządzenia, właściwe organy i ESMA powinny działać obiektywnie i bezstronnie, a także podejmować niezależne decyzje.

(64)  Do celów wykrywania naruszeń niniejszego rozporządzenia konieczne jest, aby właściwe organy miały dostęp do miejsc, które nie są prywatnym miejscem zamieszkania osób fizycznych, w celu zajęcia dokumentów. Dostęp do takich pomieszczeń jest konieczny, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie, że istnieją dokumenty i inne dane związane z przedmiotem kontroli lub dochodzenia, które mogą być istotne dla udowodnienia naruszenia niniejszego rozporządzenia. Ponadto dostęp do takich pomieszczeń jest niezbędny, jeżeli osoba, od której zażądano już informacji, nie wykonała tego żądania lub też jeżeli istnieją uzasadnione podstawy, aby sądzić, że w przypadku takiego żądania nie zostałoby ono wykonane lub że dokumenty lub informacje, których żądanie to dotyczy, zostałyby usunięte, zmienione lub zniszczone.

(65)  Zgodnie z komunikatem Komisji z dnia 8 grudnia 2010 r. „Wzmocnienie systemów sankcji w branży usług finansowych” oraz w celu zapewnienia wypełniania wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu istotne jest podejmowanie przez państwa członkowskie niezbędnych działań mających na celu zapewnienie, aby naruszenia niniejszego rozporządzenia podlegały odpowiednim karom i środkom administracyjnym. Tego rodzaju kary i środki administracyjne powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające oraz powinny zapewniać wspólne podejście w państwach członkowskich i efekt odstraszający. Niniejsze rozporządzenie nie powinno ograniczać możliwości ustanawiania przez państwa członkowskie wyższych poziomów sankcji administracyjnych.

(66)  Aby zapewnić odstraszający efekt decyzji podejmowanych przez właściwe organy w odniesieniu do społeczeństwa jako całości, decyzje te powinny być zasadniczo publikowane, chyba że właściwy organ, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, uzna za konieczne publikację na zasadzie anonimowości, opóźnienie publikacji lub niepublikowanie sankcji.

(67)  Chociaż państwa członkowskie mogą ustanawiać przepisy dotyczące kar administracyjnych i sankcji karnych za te same naruszenia, państwa członkowskie nie powinny być zobowiązane do ustanawiania przepisów dotyczących kar administracyjnych za naruszenia niniejszego rozporządzenia, które podlegają krajowemu prawu karnemu do [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia]. Zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskie nie mają obowiązku nakładania zarówno kar administracyjnych, jak i sankcji karnych za to samo przestępstwo, jednak powinny być w stanie takie kary i sankcje nałożyć, jeżeli zezwala im na to ich prawo krajowe. Utrzymanie sankcji karnych zamiast kar administracyjnych za naruszenia niniejszego rozporządzenia nie powinno jednak ograniczać ani w żaden inny sposób naruszać zdolności właściwych organów do współpracy, udostępniania i wymiany w terminowy sposób informacji z właściwymi organami w innych państwach członkowskich do celów niniejszego rozporządzenia, w tym po skierowaniu odnośnych naruszeń do właściwych organów sądowych w ramach postępowania karnego.

(68)  Demaskatorzy mogą zwracać uwagę właściwych organów na nowe informacje, co pomaga tym organom w wykrywaniu przypadków naruszenia niniejszego rozporządzenia oraz w nakładaniu za nie sankcji. Niniejsze rozporządzenie powinno więc zapewnić istnienie odpowiednich ustaleń, umożliwiających demaskatorom ostrzeganie właściwych organów o faktycznych lub potencjalnych naruszeniach niniejszego rozporządzenia oraz chroniących te osoby przez środkami odwetowymi.

(69)  W celu sprecyzowania wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu należy powierzyć Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do ▌informacji minimalnych zawartych w dokumentach, o których mowa w art. 1 ust. 3 lit. f) i g) i w art. 1 ust. 4 lit. d) i e), dostosowania definicji zawartych w art. 2, ▌formatu prospektu emisyjnego, podstawowego prospektu emisyjnego i ostatecznych warunków oraz konkretnych informacji, które należy zawrzeć w prospekcie emisyjnym, informacji minimalnych zawartych w uniwersalnym dokumencie rejestracyjnym, ograniczonych informacji zawartych w uproszczonym prospekcie emisyjnym w przypadku oferty wtórnej i emisji przez MŚP, konkretnego ograniczonego zakresu informacji i formatu unijnego prospektu emisyjnego na rzecz rozwoju przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu, reklamy papierów wartościowych wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia i ogólnych kryteriów równoważności prospektów sporządzonych przez emitentów z państwa trzeciego. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz by konsultacje te były prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te powinny otrzymywać wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji powinni systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(70)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszego rozporządzenia pod względem równoważności przepisów państw trzecich dotyczących prospektów emisyjnych, należy powierzyć uprawnienia wykonawcze Komisji, aby mogła podejmować decyzje w sprawie takiej równoważności. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011(13).

(71)  Standardy techniczne w zakresie usług finansowych powinny zapewniać należytą ochronę inwestorów i konsumentów w całej Unii. Skuteczne i właściwe wydaje się powierzenie ESMA, jako organowi dysponującemu wysokim poziomem wiedzy specjalistycznej, opracowania projektów regulacyjnych standardów technicznych, które nie wymagają podejmowania decyzji politycznych, w celu przedłożenia Komisji.

(72)  Komisja powinna przyjąć opracowane przez ESMA projekty regulacyjnych standardów technicznych w odniesieniu do treści i formatu prezentacji historycznych kluczowych informacji finansowych do zamieszczenia w podsumowaniu; kontroli, zatwierdzania, przedkładania i dokonywania przeglądu uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego oraz warunków jego zmiany lub aktualizacji i warunków, w których można utracić status emitenta dokonującego częstych emisji; informacji włączonych przez odniesienie i innych rodzajów dokumentów wymaganych na mocy prawa Unii; procedur kontroli i zatwierdzania prospektu emisyjnego; publikacji prospektu emisyjnego; danych niezbędnych do klasyfikacji prospektów w systemie gromadzenia informacji prowadzonym przez ESMA; przepisów dotyczących reklam; sytuacji, w których nowy znaczący czynnik, istotny błąd lub niedokładność w zakresie informacji zawartych w prospekcie wymaga opublikowania suplementu do prospektu; informacji wymienianych między właściwymi organami i ESMA w ramach obowiązku współpracy oraz minimalnego zakresu porozumienia o współpracy z organami nadzoru w państwach trzecich. Komisja powinna przyjąć te projekty regulacyjnych standardów technicznych w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE oraz zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

(73)  Komisji należy również powierzyć uprawnienia do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych w drodze aktów wykonawczych na podstawie art. 291 TFUE i zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010. ESMA należy powierzyć zadanie opracowania wykonawczych standardów technicznych celem przedłożenia ich Komisji w odniesieniu do standardowych formularzy, szablonów i procedur dotyczących powiadamiania o świadectwach zatwierdzenia, prospekcie emisyjnym, suplemencie do prospektu i tłumaczeniu prospektu lub podsumowaniu, standardowych formularzy, szablonów i procedur współpracy i wymiany informacji między właściwymi organami oraz procedur i formularzy wymiany informacji między właściwymi organami i ESMA.

(74)  Podczas wykonywania uprawnień delegowanych i wykonawczych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem Komisja powinna przestrzegać następujących zasad:

   konieczność zapewnienia zaufania do rynków finansowych wśród inwestorów detalicznych i MŚP przez wspieranie wysokich norm przejrzystości rynków finansowych,
   konieczność wyważenia obowiązków informacyjnych określonych w prospekcie emisyjnym z uwzględnieniem wielkości emitenta i informacji, które emitent jest zobowiązany ujawnić zgodnie z dyrektywą 2004/109/WE i rozporządzeniem (UE) nr 596/2014,
   konieczność ułatwienia MŚP dostępu do rynków kapitałowych, przy jednoczesnym zapewnieniu zaufania inwestorów do inwestowania w takie przedsiębiorstwa,
   konieczność zaoferowania inwestorom szerokich możliwości dokonywania konkurencyjnych inwestycji oraz poziomu jawności i ochrony dopasowanego do ich sytuacji,
   konieczność zapewnienia, by niezależne organy regulacyjne w sposób spójny egzekwowały przepisy, w szczególności w odniesieniu do zwalczania przestępczości „białych kołnierzyków”,
   konieczność zapewnienia wysokiego poziomu przejrzystości i konsultacji ze wszystkimi uczestnikami rynku oraz z Parlamentem Europejskim i Radą,
   konieczność zachęcania do wprowadzania innowacji na rynkach finansowych, jeżeli mają one być dynamiczne i efektywne,
   konieczność zapewnienia stabilności całości systemu finansowego przez dokładne i zaangażowane monitorowanie innowacji finansowych,
   znaczenie zmniejszenia kosztów kapitału i ułatwianie dostępu do niego,
   konieczność długoterminowego zrównoważenia kosztów i korzyści wszystkich uczestników rynku wynikających ze środków wykonawczych,
   konieczność wspierania międzynarodowej konkurencyjności rynków finansowych Unii bez uszczerbku dla bardzo potrzebnego rozszerzenia współpracy międzynarodowej,
   konieczność ustanowienia równych warunków działania dla wszystkich uczestników rynku, tworząc, zawsze gdy jest to właściwe, przepisy Unii,
   konieczność zapewnienia spójności przepisów Unii w tej dziedzinie, jako że dysproporcje informacji i brak przejrzystości mogą zagrozić działaniu rynków, a przede wszystkim zaszkodzić konsumentom i małym inwestorom.

(75)  Wszelkie operacje przetwarzania danych osobowych prowadzone w ramach niniejszego rozporządzenia, takie jak wymiana lub przekazywanie danych osobowych przez właściwe organy, powinny odbywać się zgodnie z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(14), zaś wszelka wymiana lub przekazywanie informacji przez ESMA powinny odbywać się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady(15).

(76)  Nie później niż pięć lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja powinna przeprowadzić przegląd stosowania niniejszego rozporządzenia i ocenić w szczególności, czy system obowiązków informacyjnych w odniesieniu do ofert wtórnych i MŚP, uniwersalny dokument rejestracyjny i podsumowanie prospektu nadal są właściwe, aby osiągnąć cele przewidziane w niniejszym rozporządzeniu.

(77)  Stosowanie wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu powinno zostać odroczone w celu umożliwienia przyjęcia aktów delegowanych i wykonawczych oraz umożliwienia uczestnikom rynku przyswojenia i zaplanowania stosowania nowych środków.

(78)  Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, czyli zwiększenie ochrony inwestorów i efektywności rynku, przy jednoczesnym utworzeniu unii rynków kapitałowych, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich skutki możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza działania konieczne do osiągnięcia wspomnianych celów.

(79)  Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W związku z tym niniejsze rozporządzenie powinno być interpretowane i stosowane zgodnie z tymi prawami i zasadami.

(80)  Zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych ▌.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Cel i zakres

1.  Celem niniejszego rozporządzenia jest określenie wymagań dotyczących sporządzania, zatwierdzania i rozpowszechniania prospektów emisyjnych, które mają być publikowane w związku z ofertą publiczną sprzedaży papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym ustanowionym w państwie członkowskim.

2.  Niniejsze rozporządzenie, z wyjątkiem art. 4, nie ma zastosowania do następujących rodzajów papierów wartościowych:

a)  jednostek uczestnictwa emitowanych przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania ▌;

b)  nieudziałowych papierów wartościowych emitowanych przez państwo członkowskie lub władze regionalne lub lokalne państwa członkowskiego, przez międzynarodowe instytucje publiczne, których członkiem jest jedno państwo członkowskie lub większa ich liczba, przez Europejski Bank Centralny bądź przez banki centralne państw członkowskich;

c)  udziałów w kapitale banków centralnych państw członkowskich;

d)  papierów wartościowych w całości, bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarantowanych przez państwo członkowskie lub przez władze regionalne lub lokalne państwa członkowskiego;

e)  papierów wartościowych emitowanych przez stowarzyszenia mające osobowość prawną lub organizacje non-profit, uznawane przez państwo członkowskie, w celu uzyskania przez nie środków niezbędnych do osiągnięcia ich celów niezwiązanych z przynoszeniem dochodów;

g)  niezamiennych udziałów w kapitale, których głównym celem jest zapewnienie posiadaczowi prawa do użytku mieszkania lub innej formy nieruchomości lub jej części, i w przypadku gdy takie udziały nie mogą być sprzedane bez rezygnacji z tego prawa;

i)  nieudziałowych papierów wartościowych emitowanych w sposób ciągły lub powtarzalny przez instytucje kredytowe, w przypadku gdy całkowita zagregowana wartość oferty dotyczącej papierów wartościowych w Unii jest mniejsza niż 75 000 000 EUR na instytucję kredytową za okres 12 miesięcy, pod warunkiem że takie papiery wartościowe:

(i)  nie są podporządkowane, zamienne ani wymienne;

(ii)  nie dają prawa subskrypcji lub nabycia innych typów papierów wartościowych i nie są powiązane z instrumentem pochodnym.

3.  Niniejsze rozporządzenie, z wyjątkiem art. 4, nie ma zastosowania do następujących rodzajów ofert publicznych papierów wartościowych:

a)  ▌skierowanej wyłącznie do inwestorów kwalifikowanych;

b)  ▌ skierowanej do mniej niż 350 osób fizycznych lub prawnych na państwo członkowskie i łącznie nie więcej niż 4000 osób fizycznych lub prawnych w Unii, innych niż inwestorzy kwalifikowani lub inni inwestorzy spełniający warunki określone w art. 6 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 345/2013;

c)  ▌ skierowanej do inwestorów, którzy nabywają papiery wartościowe o całkowitej wartości co najmniej 100 000 EUR na inwestora dla każdej osobnej oferty;

d)  ▌ oferty papierów wartościowych o całkowitej wartości w Unii mniejszej niż 1 000 000 EUR, przy czym ograniczenie to oblicza się za okres 12 miesięcy;

e)  akcji emitowanych w celu zastąpienia już wyemitowanych akcji tej samej klasy, jeżeli emisja takich nowych akcji nie prowadzi do zwiększenia kapitału wyemitowanego;

f)  papierów wartościowych oferowanych w związku z przejęciem przez ofertę wymiany, pod warunkiem że dostępny jest dokument zawierający informacje opisujące transakcję i jej wpływ na emitenta;

g)  papierów wartościowych, które są oferowane lub przydzielone lub mają zostać przydzielone w związku z połączeniem lub podziałem, pod warunkiem że dostępny jest dokument zawierający informacje opisujące transakcję i jej wpływ na emitenta;

h)  dywidend wypłacanych obecnym akcjonariuszom w formie akcji tej samej klasy co akcje, od których płacone są takie dywidendy, pod warunkiem że dostępny jest dokument zawierający informacje na temat liczby i charakteru akcji oraz przesłanek i szczegółów oferty;

i)  papierów wartościowych, które są oferowane lub przydzielone lub mają zostać przydzielone obecnym lub byłym dyrektorom lub pracownikom przez ich pracodawcę lub przez przedsiębiorstwo powiązane, niezależnie od umiejscowienia w Unii lub poza nią, pod warunkiem że dostępny jest dokument zawierający informacje na temat liczby i charakteru papierów wartościowych oraz przesłanek i szczegółów oferty lub przydziału.

Państwa członkowskie nie rozszerzają wymogu dotyczącego sporządzania prospektu emisyjnego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem na oferty papierów wartościowych określone w akapicie pierwszym lit. d). Ponadto państwa członkowskie powstrzymują się od nakładania na takie rodzaje ofert papierów wartościowych innych obowiązków informacyjnych na poziomie krajowym, które stanowiłyby nieproporcjonalne lub niepotrzebne obciążenie. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i ESMA o wszelkich obowiązkach informacyjnych stosowanych na poziomie krajowym, dołączając tekst odpowiednich przepisów.

4.  Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym następujących papierów wartościowych:

a)  papierów wartościowych zamiennych na papiery wartościowe dopuszczone już do obrotu na tym samym rynku regulowanym, pod warunkiem że stanowią, w okresie 12 miesięcy, mniej niż 20 % liczby papierów wartościowych dopuszczonych już do obrotu na tym samym rynku regulowanym;

b)  akcji wynikających z zamiany lub wymiany innych papierów wartościowych lub z wykorzystania prawa przenoszonego przez inne papiery wartościowe, przy czym powstałe w ten sposób akcje są tej samej klasy co akcje dopuszczone już do obrotu na tym samym rynku regulowanym, pod warunkiem że powstałe akcje stanowią, w okresie 12 miesięcy, mniej niż 20 % liczby akcji tej samej klasy dopuszczonych już do obrotu na tym samym rynku regulowanym. Jeżeli prospekt emisyjny sporządzono zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub dyrektywą 2003/71/WE w ramach oferty publicznej lub dopuszczenia do obrotu papierów wartościowych, zapewniając dostęp do akcji, lub jeżeli papiery wartościowe zapewniające dostęp do akcji wyemitowano przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym powstałych akcji niezależnie od ich odsetka w stosunku do liczby akcji tej samej klasy dopuszczonych już do obrotu na tym samym rynku regulowanym;

c)  akcji wyemitowanych w celu zastąpienia akcji tej samej klasy dopuszczonych już do obrotu na tym samym rynku regulowanym, jeżeli emisja takich akcji nie prowadzi do zwiększenia emitowanego kapitału;

d)  papierów wartościowych oferowanych w związku z przejęciem przez ofertę wymiany, pod warunkiem że dostępny jest dokument zawierający informacje opisujące transakcję i jej wpływ na emitenta;

e)  papierów wartościowych, które są oferowane lub przydzielone lub mają zostać przydzielone w związku z połączeniem lub podziałem, pod warunkiem że dostępny jest dokument zawierający informacje opisujące transakcję i jej wpływ na emitenta;

f)  akcji, które są oferowane lub przydzielone lub mają zostać przydzielone nieodpłatnie obecnym akcjonariuszom oraz dywidend płatnych w formie akcji tej samej klasy co akcje, w odniesieniu do których płacone są dywidendy, pod warunkiem że wspomniane akcje są tej samej klasy co akcje dopuszczone już do obrotu na tym samym rynku regulowanym i że dostępny jest dokument zawierający informacje na temat liczby i charakteru akcji oraz przesłanek i szczegółów oferty lub przydziału;

g)  papierów wartościowych, które są oferowane lub przydzielone lub mają zostać przydzielone obecnym lub byłym dyrektorom lub pracownikom przez ich pracodawcę lub przez przedsiębiorstwo powiązane, niezależnie od umiejscowienia w Unii lub poza nią, pod warunkiem że wspomniane papiery wartościowe są tej samej klasy co papiery wartościowe dopuszczone już do obrotu na tym samym rynku regulowanym i że dostępny jest dokument zawierający informacje na temat liczby i charakteru papierów wartościowych oraz przesłanek i szczegółów oferty lub przydziału;

h)  papierów wartościowych dopuszczonych już do obrotu na innym rynku regulowanym na następujących warunkach:

i)  takie papiery wartościowe lub papiery wartościowe tej samej klasy są dopuszczone do obrotu na tym innym rynku regulowanym od ponad 18 miesięcy;

(ii)  w przypadku papierów wartościowych po raz pierwszy dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym po dniu 1 lipca 2005 r. dopuszczenie do obrotu na tym innym rynku regulowanym było uzależnione od prospektu emisyjnego zatwierdzonego i opublikowanego zgodnie z dyrektywą 2003/71/WE;

(iii)  z wyjątkiem sytuacji, gdy zastosowanie ma ppkt (ii), w przypadku papierów wartościowych po raz pierwszy dopuszczonych do notowań po dniu 30 czerwca 1983 r. szczegółowe dane związane z notowaniem zatwierdzone zostały zgodnie z wymaganiami dyrektywy Rady 80/390/EWG(16) lub dyrektywy 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(17);

(iv)  zostały spełnione bieżące obowiązki dotyczące obrotu na takim innym rynku regulowanym; oraz

(v)  osoba wnioskująca o dopuszczenie papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym na mocy niniejszego wyłączenia udostępnia do publicznej wiadomości w państwie członkowskim rynku regulowanego, którego dotyczy wniosek o dopuszczenie do obrotu, w sposób określony w art. 20 ust. 2, dokument o treści zgodnej z art. 7, sporządzony w języku dopuszczonym przez właściwy organ państwa członkowskiego rynku regulowanego, którego dotyczy wniosek o dopuszczenie. W dokumencie stwierdza się, gdzie można otrzymać najbardziej aktualny prospekt emisyjny i gdzie dostępne są informacje finansowe publikowane przez emitenta zgodnie ze spoczywającym na nim obowiązkiem ujawniania informacji bieżących.

6.  Zgodnie z art. 42 Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych określających informacje minimalne, które muszą być zawarte w dokumentach, o których mowa w niniejszym artykule ust. 3 lit. f) i g) oraz ust. 4 lit. d) i e).

Artykuł 2

Definicje

1.  Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

a)  „papiery wartościowe” oznaczają zbywalne papiery wartościowe zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 44 dyrektywy 2014/65/UE, z wyjątkiem instrumentów rynku pieniężnego określonych w art. 4 ust. 1 pkt 17 dyrektywy 2014/65/UE o terminie zapadalności krótszym niż 12 miesięcy;

b)  „udziałowe papiery wartościowe” oznaczają akcje i pozostałe zbywalne papiery wartościowe równoważne akcjom w spółkach, jak również wszelkie typy zbywalnych papierów wartościowych dających prawo nabywania jakichkolwiek wymienionych wcześniej papierów wartościowych w wyniku ich zamiany lub wykorzystania prawa przez nie przenoszonego, pod warunkiem że te ostatnie papiery wartościowe emitowane są przez emitenta akcji bazowych lub przez jednostkę należącą do grupy takiego emitenta;

c)  „nieudziałowe papiery wartościowe” oznaczają wszelkie papiery wartościowe, które nie są udziałowymi papierami wartościowymi;

d)  „oferta publiczna papierów wartościowych” oznacza komunikat skierowany do odbiorców w dowolnej formie i za pomocą dowolnych środków, przedstawiający wystarczające informacje na temat warunków oferty i oferowanych papierów wartościowych, w celu umożliwienia inwestorowi podjęcia decyzji o nabyciu lub subskrypcji takich papierów wartościowych. Definicja ta ma również zastosowanie do plasowania emisji papierów wartościowych poprzez pośredników finansowych;

e)  „inwestorzy kwalifikowani” oznaczają osoby lub podmioty, które są wymienione w sekcji I pkt 1)–4) załącznika II do dyrektywy 2014/65/UE, oraz osoby lub podmioty traktowane na ich wniosek jako klienci profesjonalni zgodnie z sekcją II załącznika II do dyrektywy 2014/65/UE lub osoby uznawane za uprawnionych kontrahentów zgodnie z art. 30 dyrektywy 2014/65/UE, chyba że takie osoby lub podmioty wnioskowały o to, aby traktować ich jako klientów nieprofesjonalnych. Firmy inwestycyjne i instytucje kredytowe na wniosek emitenta informują go o swojej klasyfikacji z zastrzeżeniem odpowiednich przepisów dotyczących ochrony danych;

f)  „małe i średnie przedsiębiorstwa” („MŚP”) oznaczają:

–  spółki, które zgodnie z ich ostatnimi rocznymi lub skonsolidowanymi sprawozdaniami finansowymi spełniają co najmniej dwa z następujących trzech kryteriów: średnia liczba pracowników w ciągu roku obrotowego wynosi mniej niż 250, całkowity bilans nie przekracza 43 000 000 EUR, a roczny obrót netto nie przekracza 50 000 000 EUR; lub

–  małe i średnie przedsiębiorstwa zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 13 dyrektywy 2014/65/UE;

g)  „instytucja kredytowa” oznacza przedsiębiorstwo zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013(18);

h)  „emitent” oznacza osobę prawną, która emituje lub zamierza emitować papiery wartościowe;

i)  „oferujący” oznacza osobę prawną lub fizyczną, która publicznie oferuje papiery wartościowe;

j)  „rynek regulowany” oznacza rynek regulowany zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 21 dyrektywy 2014/65/UE;

k)  „reklama” oznacza ogłoszenie:

–  odnoszące się do konkretnej oferty publicznej papierów wartościowych lub do dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym;

–  publikowane przez emitenta, oferującego, osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym lub gwaranta bądź w ich imieniu; oraz

–  mające na celu promowanie potencjalnej subskrypcji lub potencjalnego nabycia papierów wartościowych;

l)  „informacje regulowane” oznaczają wszystkie informacje, które emitent lub każda inna osoba występująca z wnioskiem o dopuszczenie papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym bez zgody emitenta, są zobowiązani ujawnić na mocy dyrektywy 2004/109/WE lub na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych państwa członkowskiego przyjętych na mocy art. 2 ust. 1 lit. k) tej dyrektywy oraz na mocy art. 17 i 19 lub rozporządzenia (UE) nr 596/2014;

m)  „macierzyste państwo członkowskie” oznacza:

(i)  państwo członkowskie, w którym emitent ma swoją siedzibę statutową, w przypadku wszystkich emitentów papierów wartościowych mających siedzibę w Unii niewymienionych w ppkt (ii);

(ii)  państwo członkowskie, w którym emitent ma siedzibę statutową lub w którym papiery wartościowe zostały lub mają zostać dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, lub w którym papiery wartościowe są objęte ofertą publiczną, wedle uznania emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie, w przypadku wszelkich emisji nieudziałowych papierów wartościowych, których nominał jednostkowy wynosi nie mniej niż 1 000 EUR i w przypadku wszelkich emisji nieudziałowych papierów wartościowych dających prawo nabywania jakichkolwiek zbywalnych papierów wartościowych lub otrzymania kwoty pieniężnej w wyniku ich zamiany lub wykorzystania prawa przez nie przenoszonego, pod warunkiem że emitent nieudziałowych papierów wartościowych nie jest emitentem bazowych papierów wartościowych ani podmiotem należącym do jego grupy. Te same zasady mają zastosowanie do nieudziałowych papierów wartościowych w walucie innej niż euro, pod warunkiem że wartość ich minimalnego nominału jest prawie równoważna 1 000 EUR;

(iii)  w przypadku wszystkich emitentów papierów wartościowych mających siedziby w państwie trzecim, którzy nie są wymienieni w ppkt (ii) – państwo członkowskie, w którym papiery wartościowe mają być objęte ofertą publiczną po raz pierwszy lub w którym zgłoszony został pierwszy wniosek o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym, wedle uznania emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie, z zastrzeżeniem późniejszego wyboru przez emitentów mających siedziby w państwie trzecim w następujących okolicznościach:

–  gdy macierzyste państwo członkowskie nie zostało określone z ich wyboru,

–  zgodnie art. 2 ust. 1 lit. i) ppkt (iii) dyrektywy 2004/109/WE;

n)  „przyjmujące państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, w którym dokonywana jest oferta publiczna papierów wartościowych lub składany jest wniosek o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym, jeżeli nie jest to macierzyste państwo członkowskie;

na)   „właściwy organ” oznacza organ wyznaczany przez każde państwo członkowskie zgodnie z art. 29, chyba że niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej;

o)  „przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania▌” oznaczają przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), które uzyskały zezwolenie zgodnie z art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE(19), i alternatywne fundusze inwestycyjne (AFI) w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE(20);

p)  „jednostki przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania” oznaczają papiery wartościowe emitowane przez przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania i reprezentujące prawa uczestników takiego przedsiębiorstwa do ich aktywów;

q)  „zatwierdzenie” oznacza pozytywną decyzję po przeprowadzeniu przez właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego weryfikacji kompletności, spójności i zrozumiałości informacji podanych w prospekcie;

r)  „podstawowy prospekt emisyjny” oznacza prospekt zgodny z art. 8 niniejszego rozporządzenia i, wedle uznania emitenta, ostateczne warunki oferty;

s)  „dni robocze” do celów niniejszego rozporządzenia oznaczają dni robocze odpowiedniego właściwego organu, z wyłączeniem sobót, niedziel i dni ustawowo wolnych od pracy, zdefiniowane w prawie krajowym mającym zastosowanie do tego właściwego organu krajowego;

t)  „wielostronna platforma obrotu” oznacza wielostronny system zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 22 dyrektywy 2014/65/UE;

u)  „rynek rozwoju MŚP” oznacza rynek rozwoju MŚP zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 12 dyrektywy 2014/65/UE;

v)  „emitent z państwa trzeciego” oznacza emitenta mającego siedzibę w państwie trzecim;

va)   „trwały nośnik” oznacza każdy instrument, który:

(i)   pozwala klientowi na przechowywanie informacji kierowanych do niego osobiście, w sposób umożliwiający przyszłe korzystanie z nich przez okres odpowiedni do celów informacji; oraz

(ii)   pozwala na niezmienione odtworzenie przechowywanych informacji.

2.  W celu uwzględnienia rozwoju technicznego na rynkach finansowych Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 42 w celu doprecyzowania niektórych elementów technicznych definicji określonych w niniejszym artykule w ust. 1, z wyłączeniem definicji „małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP)” w ust. 1 lit. f), z uwzględnieniem sytuacji na poszczególnych rynkach krajowych, ▌przepisów ▌Unii, a także rozwoju gospodarczego.

Artykuł 3

Obowiązek publikacji prospektu emisyjnego i wyłączenie

1.  Papiery wartościowe przedmiotem oferty publicznej w Unii tylko po wcześniejszej publikacji prospektu emisyjnego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

2.  Bez uszczerbku dla art. 15 państwo członkowskie może postanowić wyłączyć oferty publiczne papierów wartościowych z określonego w ust. 1 obowiązku publikowania prospektu emisyjnego, pod warunkiem że ▌całkowita wartość oferty w Unii obliczona za okres 12 miesięcy nie przekracza 5 000 000 EUR.

Oferty publiczne dokonywane na mocy wyłączenia określonego w akapicie pierwszym:

a)   nie korzystają z systemu paszportu na mocy niniejszego rozporządzenia, w związku z czym art. 23 i 24 nie mają zastosowania;

b)   zawierają jasne wskazanie, że oferta publiczna nie ma charakteru transgranicznego; oraz

c)   nie zabiegają aktywnie o inwestorów spoza państwa członkowskiego, o którym mowa w akapicie pierwszym.

Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i ESMA o wszelkich decyzjach podjętych zgodnie z akapitem pierwszym i o wybranym progu całkowitej wartości, o której mowa w tymże akapicie.

3.  Papiery wartościowe dopuszczane do obrotu na rynku regulowanym ustanowionym w ▌Unii tylko po wcześniejszej publikacji prospektu emisyjnego.

3a.   W celu uwzględnienia zmian kursów wymiany, w tym inflacji i kursów wymiany walut innych niż euro, Komisja może przyjąć w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 42 środki służące określeniu progu, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.

Artykuł 4

Dobrowolny prospekt emisyjny

W przypadku gdy oferta publiczna papierów wartościowych lub dopuszczenie papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym nie są objęte zakresem niniejszego rozporządzenia, jak wyszczególniono w art. 1, emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym ma prawo do dobrowolnego sporządzenia w stosownych przypadkach prospektu emisyjnego lub unijnego prospektu emisyjnego na rzecz rozwoju zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Taki dobrowolnie sporządzony prospekt emisyjny zatwierdzony przez właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego, ustalonego zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. m), pociąga za sobą wszystkie prawa i obowiązki przewidziane w prospekcie wymaganym ▌na mocy niniejszego rozporządzenia i podlega wszystkim przepisom niniejszego rozporządzenia, pod nadzorem tego właściwego organu.

Artykuł 5

Późniejsza odsprzedaż papierów wartościowych

Każdą późniejszą odsprzedaż papierów wartościowych, które były uprzednio przedmiotem co najmniej jednego rodzaju oferty papierów wartościowych wyłączonej z zakresu zastosowania niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. a)–d), uznaje się za oddzielną ofertę i stosuje się definicję określoną w art. 2 ust. 1 lit. d) do celów ustalenia, czy odsprzedaż jest ofertą publiczną papierów wartościowych. Plasowanie emisji papierów wartościowych poprzez pośredników finansowych podlega obowiązkowi publikacji prospektu emisyjnego, jeżeli żaden z warunków określonych w art. 1 ust. 3 lit. a)–d) nie został spełniony w odniesieniu do ostatecznego plasowania.

W przypadku takiej późniejszej odsprzedaży papierów wartościowych lub ostatecznego ich plasowania poprzez pośredników finansowych nie jest wymagane sporządzenie kolejnego prospektu emisyjnego, jeżeli dostępny jest ważny prospekt emisyjny zgodnie z art. 12, a emitent lub osoba odpowiedzialna za sporządzenie takiego prospektu wyraża zgodę na jego wykorzystanie w drodze umowy pisemnej.

RODZIAŁ II

SPORZĄDZANIE PROSPEKTU EMISYJNEGO

Artykuł 6

Prospekt emisyjny

1.  Bez uszczerbku dla przepisów art. 14 ust. 2 i art. 17 ust. 2 prospekt emisyjny zawiera istotne i niezbędne informacje, których inwestor wymagałby w racjonalny sposób w odniesieniu do inwestycji w papiery wartościowe w celu ▌ dokonania przemyślanej oceny:

a)   aktywów i pasywów, sytuacji finansowej, zysków i strat oraz perspektyw emitenta i ewentualnego gwaranta; oraz

b)   praw związanych z takimi papierami wartościowymi.

Tego rodzaju informacje opracowuje się i przedstawia się w zrozumiałej, zwięzłej i łatwej do przeanalizowania formie. Mogą one różnić się od siebie w zależności od:

a)  rodzaju emitenta;

b)   rodzaju papierów wartościowych;

c)   sytuacji emitenta;

d)   w stosownych przypadkach – typu inwestora, do którego skierowana jest oferta publiczna lub którego dotyczy dopuszczenie do obrotu, prawdopodobnej wiedzy takiego typu inwestora, a także rynku, na którym dane papiery wartościowe mają zostać dopuszczone do obrotu;

e)   wszelkich informacji udostępnianych inwestorom zgodnie z wymogami nałożonymi na emitenta papierów wartościowych na mocy prawa unijnego lub krajowego lub przepisów określonych przez właściwy organ bądź przepisów obowiązujących w systemie obrotu, za pośrednictwem którego lub na którym papiery wartościowe emitenta są notowane lub dopuszczone do obrotu; dostęp do tych informacji można uzyskać za pomocą urzędowo ustanowionego systemu, o którym mowa w art. 21 dyrektywy 2004/109/WE;

f)   zastosowania uproszczonego lub proporcjonalnego systemu obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 14 i 15.

2.  Emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym mogą sporządzić prospekt emisyjny jako pojedynczy dokument lub jako oddzielne dokumenty.

W prospekcie emisyjnym złożonym z oddzielnych dokumentów wymagane informacje dzieli się na dokument rejestracyjny, dokument ofertowy i podsumowanie, nie naruszając przepisów art. 8 ust. 7 oraz art. 7 ust. 1 akapit drugi. Dokument rejestracyjny zawiera informacje dotyczące emitenta. Dokument ofertowy zawiera informacje dotyczące papierów wartościowych będących przedmiotem oferty publicznej lub papierów wartościowych, które mają zostać dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym.

Artykuł 7

Podsumowanie prospektu emisyjnego

1.  Prospekt emisyjny zawiera podsumowanie, które dostarcza kluczowych informacji ▌potrzebnych inwestorom do zrozumienia charakteru emitenta, gwaranta i papierów wartościowych oferowanych lub dopuszczanych do obrotu na rynku regulowanym i związanego z nimi ryzyka oraz które powinno być czytane łącznie z pozostałymi częściami prospektu, aby pomóc inwestorom w podjęciu decyzji o ewentualnej inwestycji w takie papiery wartościowe.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, jeżeli prospekt emisyjny dotyczy dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym nieudziałowych papierów wartościowych oferowanych wyłącznie inwestorom kwalifikowanym, nie wymaga się zawarcia w nim podsumowania.

2.  Treść podsumowania musi być dokładna, rzetelna, jasna i nie może wprowadzać w błąd. Podsumowanie należy rozumieć jako wprowadzenie do prospektu emisyjnego i musi ono być spójne z pozostałymi częściami prospektu emisyjnego.

3.  Podsumowanie sporządza się w formie krótkiego i zwięzłego dokumentu pisemnego, obejmującego nie więcej niż sześć stron papieru A4 po wydrukowaniu.

Tylko w wyjątkowych przypadkach właściwy organ może jednak zezwolić emitentowi na sporządzenie dłuższego podsumowania obejmującego maksymalnie dziesięć stron formatu A4 po wydrukowaniu, jeżeli wymaga tego złożony charakter działalności emitenta, charakter emisji lub charakter emitowanych papierów wartościowych oraz jeżeli nieuwzględnienie w podsumowaniu dodatkowych informacji groziłoby wprowadzeniem inwestora w błąd.

Podsumowanie musi:

a)  mieć układ i strukturę ułatwiające jego czytanie, a wielkość użytej czcionki musi sprawiać, by było czytelne;

b)  być napisane językiem i stylem ułatwiającym zrozumienie informacji, w szczególności językiem przejrzystym, nietechnicznym, zwięzłym i zrozumiałym dla danego typu inwestorów.

4.  Podsumowanie składa się z czterech następujących sekcji:

a)  wprowadzenia zawierającego ogólne i szczegółowe ostrzeżenia, między innymi przed tym, w jakim zakresie inwestorzy mogą stracić swoje inwestycje w przypadku najbardziej pesymistycznego scenariusza;

b)  kluczowych informacji na temat emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym;

c)  kluczowych informacji na temat papierów wartościowych;

d)  kluczowych informacji na temat samej oferty lub dopuszczenia do obrotu.

5.  Wprowadzenie do podsumowania zawiera:

a)   nazwę papierów wartościowych i ich międzynarodowe kody identyfikujące (ISIN);

b)   informacje na temat tożsamości i danych kontaktowych emitenta, w tym jego identyfikator podmiotu prawnego (LEI);

c)   informacje na temat tożsamości i danych kontaktowych oferującego, w tym jego LEI (jeżeli posiada osobowość prawną), lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu;

d)   informacje na temat tożsamości i danych kontaktowych macierzystego właściwego organu i datę sporządzenia dokumentu.

Do celów akapitu pierwszego lit. d), jeżeli prospekt emisyjny składa się z odrębnych dokumentów zatwierdzonych przez różne właściwe organy, wprowadzenie do podsumowania zawiera nazwy i dane kontaktowe wszystkich tych właściwych organów.

Wprowadzenie zawiera następujące ostrzeżenia:

a)  podsumowanie powinno być rozumiane jako wprowadzenie do prospektu emisyjnego;

b)  każda decyzja o inwestycji w papiery wartościowe powinna być oparta na rozważeniu przez inwestora całości prospektu emisyjnego;

c)  w przypadku wystąpienia do sądu z roszczeniem odnoszącym się do informacji zamieszczonych w prospekcie emisyjnym skarżący inwestor może na mocy ustawodawstwa państwa członkowskiego mieć obowiązek poniesienia kosztów przetłumaczenia prospektu emisyjnego przed rozpoczęciem postępowania sądowego; oraz

d)  odpowiedzialność cywilna dotyczy wyłącznie tych osób, które przedłożyły podsumowanie, w tym jego tłumaczenia, jednak tylko w przypadku, gdy podsumowanie wprowadza w błąd, jest nieprecyzyjne lub niespójne w przypadku czytania go łącznie z pozostałymi częściami prospektu emisyjnego, bądź gdy nie przedstawia, w przypadku czytania go łącznie z pozostałymi częściami prospektu emisyjnego, kluczowych informacji mających pomóc inwestorom w podjęciu decyzji o inwestycji w dane papiery wartościowe.

6.  Sekcja, o której mowa w ust. 4 lit. b), zawiera następujące informacje:

a)  w podsekcji zatytułowanej „Kto jest emitentem papierów wartościowych?” – krótki opis emitenta papierów wartościowych zawierający co najmniej informacje na temat:

–  jego siedziby i formy prawnej, jego LEI, przepisów prawa, na mocy których prowadzi działalność, i jego kraju założenia,

–  jego działalności podstawowej,

–  jego głównych akcjonariuszy, w tym czy jest on bezpośrednio lub pośrednio podmiotem posiadanym lub kontrolowanym i przez kogo;

–  tożsamości jego głównych dyrektorów wykonawczych oraz zarządu;

–  tożsamości jego biegłych rewidentów;

b)  w podsekcji zatytułowanej „Jakie są kluczowe informacje finansowe dotyczące emitenta?” – wybór historycznych kluczowych informacji finansowych, w tym – w stosownych przypadkach – informacji pro forma przedstawionych dla każdego roku obrotowego w okresie objętym historycznymi informacjami finansowymi oraz każdego późniejszego okresu śródrocznego wraz z danymi porównywalnymi z tego samego okresu w poprzednim roku obrotowym. Wymóg dotyczący przedstawienia porównywalnych informacji bilansowych spełnia się przez przedstawienie informacji bilansowych na koniec roku;

c)  w podsekcji zatytułowanej „Jakie są kluczowe rodzaje ryzyka typowe dla emitenta?” – krótki opis nie więcej niż 10 najistotniejszych czynników ryzyka typowych dla emitenta, zawartych w prospekcie emisyjnym, w tym w szczególności ryzyka operacyjnego i inwestycyjnego.

7.  Sekcja, o której mowa w ust. 4 lit. c), zawiera następujące informacje:

a)  w podsekcji zatytułowanej „Jakie są główne cechy papierów wartościowych?” – krótki opis papierów wartościowych oferowanych lub dopuszczonych do obrotu, zawierający co najmniej informacje na temat:

–  ich rodzaju i klasy, ich kodu ISIN, ich waluty, nominału, wartości nominalnej, liczby wyemitowanych papierów wartościowych, terminu zapadalności papierów wartościowych,

–  praw związanych z danymi papierami wartościowymi,

–  względnego uprzywilejowania papierów wartościowych w strukturze kapitału emitenta w przypadku niewypłacalności, w tym w stosownych przypadkach na temat stopnia podporządkowania papierów wartościowych i ich traktowania na wypadek restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na mocy dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków;

–  wszelkich ograniczeń dotyczących swobodnej zbywalności papierów wartościowych,

–  w stosownych przypadkach, polityki dywidendowej lub polityki wypłat;

b)  w podsekcji zatytułowanej „Na jakich rynkach papiery wartościowe będą przedmiotem obrotu?” – wskazanie, czy oferowane papiery wartościowe są lub będą przedmiotem wniosku o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym lub na wielostronnej platformie obrotu, oraz wskazanie wszystkich rynków, na których papiery wartościowe są lub mają być przedmiotem obrotu;

c)  w podsekcji zatytułowanej „Czy papiery wartościowe są objęte gwarancją?” – krótki opis charakteru i zakresu ewentualnej gwarancji oraz krótki opis gwaranta, w tym jego LEI;

d)  w podsekcji zatytułowanej „Jakie są kluczowe rodzaje ryzyka typowe dla papierów wartościowych?” – krótki opis nie więcej niż 10 najistotniejszych czynników ryzyka typowych dla papierów wartościowych, zawartych w prospekcie emisyjnym.

W przypadku gdy na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014(21) wymagane jest przygotowanie dokumentu zawierającego kluczowe informacje, emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu mogą zastąpić treść określoną w niniejszym ustępie informacjami określonymi w art. 8 ust. 3 lit. b)–i) rozporządzenia (UE) nr 1286/2014. W takim przypadku oraz gdy jedno podsumowanie dotyczy kilku rodzajów papierów wartościowych, które różnią się jedynie pod względem bardzo niewielu szczegółów, takich jak cena emisyjna lub termin zapadalności, zgodnie z art. 8 ust. 8 akapit ostatni ograniczenie długości określone w ust. 3 wydłuża się o trzy dodatkowe strony w formacie A4 w odniesieniu do każdego dodatkowego rodzaju papierów wartościowych.

8.  Sekcja, o której mowa w ust. 4 lit. d), zawiera następujące informacje:

a)  w podsekcji zatytułowanej „Na jakich warunkach i w ramach jakiego harmonogramu mogę inwestować w dane papiery wartościowe?” – w stosownych przypadkach, ogólne warunki, zasady i przewidywany harmonogram oferty, szczegółowe informacje dotyczące dopuszczenia do obrotu, plan dystrybucji, wielkość i wartość procentowa natychmiastowego rozwodnienia wynikającego z oferty i oszacowanie łącznych kosztów emisji lub oferty, w tym szacowany koszt, jakim emitent lub oferujący obciążają inwestora;

b)  w podsekcji zatytułowanej „Dlaczego emitent sporządził dany prospekt emisyjny?” – krótki opis przesłanek oferty lub dopuszczenia do obrotu, jak również wykorzystania i szacunkowej wartości netto wpływów.

9.  W każdej z sekcji opisanych w ust. 6, 7 i 8 emitent może dodać podtytuły, jeżeli uzna to za konieczne.

10.  Podsumowanie nie może zawierać odniesień do innych części prospektu emisyjnego ani informacji włączanych przez odniesienie.

11.  ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia treści i formatu prezentacji historycznych kluczowych informacji finansowych, o których mowa w ust. 6 lit. b), uwzględniając różne rodzaje papierów wartościowych i emitentów, a także dbając o to, by przedstawione informacje były krótkie, zwięzłe i zrozumiałe.

ESMA przekazuje te projekty regulacyjnych standardów technicznych Komisji do dnia [po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 8

Podstawowy prospekt emisyjny

1.  W przypadku nieudziałowych papierów wartościowych prospekt emisyjny może, wedle uznania emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym, składać się z podstawowego prospektu emisyjnego zawierającego istotne informacje dotyczące emitenta i papierów wartościowych objętych ofertą publiczną lub papierów wartościowych, które mają być dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym.

2.  Podstawowy prospekt emisyjny zawiera następujące informacje:

a)  wykaz informacji, które zostaną umieszczone w ostatecznych warunkach oferty;

b)  szablon zatytułowany „formularz ostatecznych warunków”, który należy wypełnić w przypadku każdej pojedynczej emisji;

c)  adres strony internetowej, na której zostaną opublikowane ostateczne warunki.

3.  Ostateczne warunki przedstawia się w formie oddzielnego dokumentu lub zamieszcza w podstawowym prospekcie emisyjnym lub suplemencie do niego. Ostateczne warunki sporządza się w formie zrozumiałej i ułatwiającej analizę.

Ostateczne warunki obejmują jedynie informacje związane z dokumentem ofertowym i nie są wykorzystywane jako suplement do podstawowego prospektu emisyjnego. W takich przypadkach zastosowanie ma art. 17 ust. 1 lit. a).

4.  Jeżeli ostateczne warunki nie są zawarte ani w podstawowym prospekcie emisyjnym, ani w suplemencie, emitent podaje je do wiadomości publicznej zgodnie z art. 20 i niezwłocznie przekazuje właściwemu organowi macierzystego państwa członkowskiego przed rozpoczęciem oferty publicznej lub dopuszczeniem do obrotu.

Ostateczne warunki zawierają jasne i wyraźne oświadczenie wskazujące, że:

a)  ostateczne warunki przygotowano do celów niniejszego rozporządzenia i muszą być one interpretowane w związku z podstawowym prospektem emisyjnym i suplementem lub suplementami do niego w celu uzyskania wszystkich istotnych informacji;

b)  podstawowy prospekt emisyjny i suplement(-y) do niego jest (są) publikowany(-e) zgodnie z art. 20;

c)  podsumowanie pojedynczej emisji załącza się do ostatecznych warunków.

5.  Podstawowy prospekt emisyjny można sporządzić jako pojedynczy dokument lub jako oddzielne dokumenty.

W przypadku gdy emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym złożyli wcześniej dokument rejestracyjny dotyczący danego rodzaju nieudziałowych papierów wartościowych lub uniwersalny dokument rejestracyjny, jak określono w art. 9, i na późniejszym etapie zdecydowali się sporządzić podstawowy prospekt emisyjny, prospekt ten składa się z następujących informacji:

a)  informacji zawartych w dokumencie rejestracyjnym lub uniwersalnym dokumencie rejestracyjnym;

b)  informacji, które poza tym byłyby zamieszczone w odpowiednim dokumencie ofertowym, z pominięciem ostatecznych warunków, w przypadku gdy ostateczne warunki nie są zamieszczone w podstawowym prospekcie emisyjnym.

6.  Szczegółowe informacje dotyczące poszczególnych rodzajów papierów wartościowych zawarte w podstawowym prospekcie emisyjnym są wyraźnie rozdzielone.

7.  Podsumowanie sporządza się tylko wtedy, gdy ostateczne warunki zostaną zamieszczone w podstawowym prospekcie emisyjnym zgodnie z ust. 3 lub przedłożone oraz gdy takie podsumowanie dotyczy określonej pojedynczej emisji.

8.  Podsumowanie pojedynczej emisji podlega tym samym wymogom co ostateczne warunki określone w niniejszym artykule i stanowi załącznik do tych warunków.

Podsumowanie pojedynczej emisji jest zgodne z art. 7 i zapewnia kluczowe informacje na temat podstawowego prospektu emisyjnego i ostatecznych warunków. Podsumowanie zawiera następujące dane:

a)  informacje zawarte w podstawowym prospekcie emisyjnym, które odnoszą się jedynie do pojedynczej emisji, w tym niezbędne informacje na temat emitenta;

b)  opcje zawarte w podstawowym prospekcie emisyjnym, które mają zastosowanie wyłącznie do pojedynczej emisji, określone w ostatecznych warunkach;

c)  odpowiednie informacje podane w ostatecznych warunkach, które wcześniej pozostawiono niewypełnione w podstawowym prospekcie emisyjnym.

W przypadku gdy ostateczne warunki dotyczą kilku rodzajów papierów wartościowych, które różnią się jedynie pod względem bardzo niewielu szczegółów, takich jak cena emisyjna czy termin zapadalności, dozwolone jest załączenie jednego podsumowania pojedynczej emisji dla wszystkich tych papierów wartościowych, pod warunkiem że informacje dotyczące różnych papierów wartościowych są wyraźnie rozdzielone.

9.  Informacje zawarte w podstawowym prospekcie emisyjnym uzupełnia się w razie potrzeby, zgodnie z art. 22, uaktualnionymi informacjami dotyczącymi emitenta i papierów wartościowych objętych ofertą publiczną lub papierów wartościowych, które mają być dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym.

10.  Oferta publiczna może być kontynuowana po wygaśnięciu ważności podstawowego prospektu emisyjnego, w ramach którego została rozpoczęta, pod warunkiem że kolejny podstawowy prospekt emisyjny zostanie zatwierdzony nie później niż ostatniego dnia ważności poprzedniego podstawowego prospektu emisyjnego. Ostateczne warunki takiej oferty zawierają wyraźne ostrzeżenie na pierwszej stronie, wskazujące ostatni dzień ważności poprzedniego podstawowego prospektu emisyjnego oraz sytuację, w której opublikowany zostanie kolejny podstawowy prospekt emisyjny. W kolejnym podstawowym prospekcie emisyjnym przedstawia się lub włącza przez odniesienie formularz ostatecznych warunków z wcześniejszego podstawowego prospektu i umieszcza się odniesienie do ostatecznych warunków, które dotyczą kontynuowanej oferty.

Prawo do wycofania zgody przyznane na mocy art. 22 ust. 2 ma również zastosowanie do inwestorów, którzy wyrazili zgodę na nabycie lub subskrypcję papierów wartościowych w okresie ważności poprzedniego podstawowego prospektu emisyjnego, chyba że dane papiery wartościowe zostały już im przekazane.

Artykuł 9

Uniwersalny dokument rejestracyjny

1.  Każdy emitent mający siedzibę statutową w państwie członkowskim, którego papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym lub wielostronnej platformie obrotu, może sporządzić dokument rejestracyjny w każdym roku obrotowym w formie uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego opisującego organizację przedsiębiorstwa, działalność, sytuację finansową, wyniki finansowe i perspektywy, strukturę zarządzania i akcjonariatu.

2.  Każdy emitent, który zdecyduje się sporządzić uniwersalny dokument rejestracyjny w każdym roku obrotowym, przekazuje go do zatwierdzenia właściwemu organowi swojego macierzystego państwa członkowskiego zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19 ust. 2, 4 i 5.

W przypadku gdy emitent uzyskał zatwierdzenie uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego przez właściwy organ w każdym roku obrotowym przez dwa kolejne lata, kolejne uniwersalne dokumenty rejestracyjne lub zmiany w tych uniwersalnych dokumentach rejestracyjnych może przedkładać właściwemu organowi bez wcześniejszego zatwierdzenia, chyba że zmiany te dotyczą pominięcia, istotnego błędu lub istotnej niedokładności, które mogłyby wprowadzić opinię publiczną w błąd w odniesieniu do faktów i okoliczności niezbędnych do dokonania przemyślanej oceny emitenta.

W przypadku gdy emitent nie złoży następnie uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego w jednym roku obrotowym, traci przywilej składania bez zatwierdzenia, a wszystkie kolejne uniwersalne dokumenty rejestracyjne są przekazywane właściwemu organowi do zatwierdzenia, dopóki warunek określony w akapicie drugim nie zostanie ponownie spełniony.

3.  Emitenci, których dokument rejestracyjny sporządzony zgodnie z załącznikiem I lub XI do rozporządzenia (WE) nr 809/2004(22) był zatwierdzany przez właściwy organ przed dniem rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia przez co najmniej dwa kolejne lata i których dokument rejestracyjny był następnie składany, zgodnie z art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/71/WE, lub zatwierdzany co roku, mogą składać uniwersalny dokument rejestracyjny bez wcześniejszego zatwierdzenia zgodnie z ust. 2 akapit drugi, począwszy od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia.

4.  Po zatwierdzeniu lub złożeniu bez zatwierdzenia uniwersalny dokument rejestracyjny oraz zmiany do niego, o których mowa w ust. 7 i 9, są podawane do wiadomości publicznej bez zbędnej zwłoki i zgodnie z ustaleniami określonymi w art. 20.

5.  Uniwersalny dokument rejestracyjny spełnia wymogi językowe ustanowione w art. 25.

6.  Informacje można włączyć przez odniesienie do uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego zgodnie z warunkami określonymi w art. 18.

7.  Po złożeniu lub zatwierdzeniu uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego emitent może w każdej chwili zaktualizować informacje zawarte w tym dokumencie poprzez przekazanie właściwemu organowi zmian do tego dokumentu.

8.  Właściwy organ może w każdej chwili dokonać przeglądu treści uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego, który został złożony bez wcześniejszego zatwierdzenia, oraz treści zmian do tego dokumentu.

Przegląd prowadzony przez właściwy organ obejmuje weryfikację kompletności, spójności i zrozumiałości informacji podanych w uniwersalnym dokumencie rejestracyjnym i zmianach do tego dokumentu.

9.  Jeżeli właściwy organ w trakcie przeglądu stwierdzi, że uniwersalny dokument rejestracyjny nie spełnia standardów kompletności, zrozumiałości i spójności lub że potrzebne są zmiany lub dodatkowe informacje, powiadamia o tym emitenta.

Emitent musi uwzględnić wniosek właściwego organu dotyczący zmiany lub dodatkowych informacji dopiero w kolejnym uniwersalnym dokumencie rejestracyjnym złożonym na kolejny rok obrotowy, z wyjątkiem sytuacji gdy emitent chce wykorzystać ten dokument jako część składową prospektu emisyjnego złożonego do zatwierdzenia. W takim przypadku emitent przedstawia zmiany do uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego najpóźniej w momencie złożenia wniosku, o którym mowa w art. 19 ust. 5.

W drodze odstępstwa od akapitu drugiego, jeżeli właściwy organ powiadamia emitenta o tym, że jego wniosek w sprawie wprowadzenia zmian dotyczy pominięcia lub istotnego błędu lub niedokładności, które mogą wprowadzić opinię publiczną w błąd w odniesieniu do faktów i okoliczności niezbędnych do przeprowadzenia przemyślanej oceny emitenta, emitent przedstawia zmianę do uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego bez zbędnej zwłoki.

10.  Przepisy ust. 7 i 9 mają zastosowanie tylko wtedy, gdy uniwersalny dokument rejestracyjny nie jest wykorzystywany jako część składowa prospektu emisyjnego. Ilekroć uniwersalny dokument rejestracyjny jest wykorzystywany jako składowa część prospektu emisyjnego, jedynie przepisy art. 22 dotyczące uzupełniania prospektu mają zastosowanie w okresie między zatwierdzeniem prospektu emisyjnego a ostatecznym zamknięciem oferty publicznej lub, w odpowiednim przypadku, rozpoczęciem obrotu na rynku regulowanym, w zależności od tego, które z tych zdarzeń nastąpi później.

11.  Emitent spełniający warunki opisane w ust. 2 akapit pierwszy i drugi lub w ust. 3 posiada status emitenta dokonującego częstych emisji i korzysta z szybszego procesu zatwierdzenia opisanego w art. 19 ust. 5, pod warunkiem że:

a)  po złożeniu lub przedstawieniu do zatwierdzenia każdego uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego emitent przekazuje właściwemu organowi pisemne potwierdzenie, że wszystkie informacje regulowane, jakie jest zobowiązany ujawnić na mocy dyrektywy 2004/109/WE, w stosownych przypadkach, i rozporządzenia (UE) nr 596/2014, zostały przekazane i opublikowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w tych aktach; oraz

b)  jeżeli właściwy organ dokonuje przeglądu, o którym mowa w ust. 8, emitent zmienia swój uniwersalny dokument rejestracyjny zgodnie z ustaleniami określonymi w ust. 9.

Jeżeli emitent nie spełnia któregokolwiek z powyższych warunków, traci status emitenta dokonującego częstych emisji.

12.  Jeżeli uniwersalny dokument rejestracyjny przekazany właściwemu organowi lub zatwierdzony przez właściwy organ zostanie podany do publicznej wiadomości najpóźniej cztery miesiące po zakończeniu roku obrotowego i będzie zawierał informacje, które należy ujawnić w rocznym sprawozdaniu finansowym, o którym mowa w art. 4 dyrektywy 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(23), uznaje się, że emitent wywiązał się ze spoczywającego na nim na mocy tego artykułu obowiązku opublikowania rocznego sprawozdania finansowego.

Jeżeli uniwersalny dokument rejestracyjny lub zmiana do tego dokumentu przekazane właściwemu organowi lub zatwierdzone przez właściwy organ zostaną podane do publicznej wiadomości najpóźniej trzy miesiące po zakończeniu pierwszych sześciu miesięcy roku obrotowego i będą zawierały informacje, które należy ujawnić w półrocznym sprawozdaniu finansowym, o którym mowa w art. 5 dyrektywy 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, uznaje się, że emitent wywiązał się ze spoczywającego na nim na mocy tego artykułu obowiązku opublikowania półrocznego sprawozdania finansowego.

W przypadkach, o których mowa w akapicie pierwszym lub drugim, emitent:

a)  zamieszcza w uniwersalnym dokumencie rejestracyjnym wykaz odniesień określający, w którym miejscu uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego można znaleźć poszczególne elementy wymagane zgodnie z rocznymi i półrocznymi sprawozdaniami finansowymi;

b)  przedkłada uniwersalny dokument rejestracyjny zgodnie z art. 19 ust. 1 dyrektywy 2004/109/WE i udostępnia go w ramach urzędowo ustanowionego systemu, o którym mowa w art. 21 ust. 2 dyrektywy 2004/109/WE;

c)  zamieszcza w uniwersalnym dokumencie rejestracyjnym oświadczenie osoby upoważnionej sformułowane zgodnie z wymogami określonymi w art. 4 ust. 2 lit. c) i w art. 5 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2004/109/WE.

13.  Przepisy ust. 12 mają zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy macierzyste państwo członkowskie emitenta ustalone na potrzeby niniejszego rozporządzenia stanowi również jego macierzyste państwo członkowskie zgodnie z przepisami dyrektywy 2004/109/WE oraz gdy uniwersalny dokument rejestracyjny został sporządzony zgodnie z wymogami dotyczącymi języka ustanowionymi w art. 20 dyrektywy 2004/109/WE.

14.  ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych, aby określić procedurę kontroli, zatwierdzania, składania i przeglądu uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego, a także warunki wprowadzania zmian w tym dokumencie oraz okoliczności, w których może dojść do utraty statusu emitenta dokonującego częstych emisji.

ESMA przekazuje te projekty regulacyjnych standardów technicznych Komisji do dnia [po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 10

Prospekty emisyjne składające się z oddzielnych dokumentów

1.  Emitent, którego dokument rejestracyjny jest już zatwierdzony przez właściwy organ, ma obowiązek sporządzenia jedynie dokumentu ofertowego i podsumowania, jeżeli papiery wartościowe objęte są ofertą publiczną lub dopuszczane do obrotu na rynku regulowanym. W takim przypadku dokument ofertowy i podsumowanie podlegają osobnemu zatwierdzeniu.

Jeżeli od dnia zatwierdzenia dokumentu rejestracyjnego doszło do wystąpienia nowego znaczącego czynnika, istotnego błędu lub niedokładności odnoszących się do informacji zawartych w dokumencie rejestracyjnym, które mogą wpłynąć na ocenę papierów wartościowych, suplement do dokumentu rejestracyjnego przedkłada się do zatwierdzenia razem z dokumentem ofertowym i podsumowaniem. W tym przypadku prawo do wycofania zgody, o którym mowa w art. 22 ust. 2, nie ma zastosowania.

Dokument rejestracyjny oraz – w stosownych przypadkach – suplement do tego dokumentu wraz z dokumentem ofertowym i podsumowaniem stanowią prospekt emisyjny po zatwierdzeniu przez właściwy organ.

2.  Emitent, którego uniwersalny dokument rejestracyjny jest już zatwierdzony przez właściwy organ lub który złożył uniwersalny dokument rejestracyjny bez zatwierdzenia zgodnie z art. 9 ust. 2 akapit drugi, ma obowiązek sporządzenia jedynie dokumentu ofertowego i podsumowania, jeżeli papiery wartościowe objęte są ofertą publiczną lub dopuszczane do obrotu na rynku regulowanym. W takim przypadku dokument ofertowy, podsumowanie oraz wszelkie zmiany w uniwersalnym dokumencie rejestracyjnym przedłożone od chwili zatwierdzenia lub złożeniauniwersalnego dokumentu rejestracyjnego, z wyjątkiem zmian w uniwersalnym dokumencie rejestracyjnym emitenta dokonującego częstych emisji, zgodnie z art. 19 ust. 5, podlegają osobnemu zatwierdzeniu.

W przypadku gdy emitent przedstawił uniwersalny dokument rejestracyjny bez zatwierdzenia, zatwierdzeniu podlega cała dokumentacja łącznie ze zmianami do uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego, mimo że dokumenty te w dalszym ciągu traktuje się jako odrębne.

Uniwersalny dokument rejestracyjny, zmieniony zgodnie z przepisami art. 9 ust. 7 lub 9, wraz z dokumentem ofertowym i podsumowaniem, stanowi prospekt emisyjny po zatwierdzeniu przez właściwy organ.

Artykuł 11

Odpowiedzialność związana z prospektem emisyjnym

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby odpowiedzialność za informacje podane w prospekcie emisyjnym spoczywała na emitencie lub jego organach administracyjnych, zarządzających lub nadzorczych, oferującym, osobie wnioskującej o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym lub gwarancie. Osoby odpowiedzialne są wyraźnie wskazane w prospekcie emisyjnym za pomocą ich imion i nazwisk oraz funkcji lub w przypadku osób prawnych za pomocą ich nazw i statutowych siedzib oraz przedstawione są ich oświadczenia, że według ich najlepszej wiedzy informacje zawarte w prospekcie emisyjnym są zgodne ze stanem faktycznym i że prospekt emisyjny nie pomija niczego, co mogłoby wpływać na jego znaczenie.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby ich przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w sprawie odpowiedzialności cywilnej miały zastosowanie do osób odpowiedzialnych za informacje podane w prospekcie emisyjnym.

Państwa członkowskie zapewniają jednak, aby żadna osoba nie ponosiła odpowiedzialności cywilnej wyłącznie na podstawie podsumowania, w tym jego tłumaczenia, chyba że jest ono wprowadzające w błąd, niedokładne lub niezgodne w zestawieniu z pozostałymi częściami prospektu emisyjnego lub nie dostarcza w zestawieniu z pozostałymi częściami prospektu emisyjnego kluczowych informacji mających pomagać inwestorom przy podejmowaniu decyzji o inwestycji w takie papiery wartościowe. Podsumowanie zawiera wyraźne ostrzeżenie w tym zakresie.

3.  Odpowiedzialność za informacje podane w uniwersalnym dokumencie rejestracyjnym spoczywa na osobach, o których mowa w ust. 1, wyłącznie w przypadku, gdy uniwersalny dokument rejestracyjny jest wykorzystywany jako część składowa zatwierdzonego prospektu emisyjnego. Przepisy te nie naruszają przepisów art. 4 i 5 dyrektywy 2004/109/WE, jeżeli informacje, o których mowa w tych artykułach, są uwzględnione w uniwersalnym dokumencie rejestracyjnym.

Artykuł 12

Ważność prospektu emisyjnego, podstawowego prospektu emisyjnego i dokumentu rejestracyjnego

1.  Prospekt emisyjny lub podstawowy prospekt emisyjny, niezależnie od tego, czy stanowi on pojedynczy dokument, czy też składa się z oddzielnych dokumentów, zachowuje ważność przez okres 12 miesięcy od dnia jego zatwierdzenia w przypadku ofert publicznych lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym, o ile został uzupełniony suplementem wymaganym na podstawie art. 22.

Jeżeli prospekt emisyjny lub podstawowy prospekt emisyjny składa się z oddzielnych dokumentów, termin ważności tych dokumentów rozpoczyna bieg z dniem zatwierdzenia dokumentu ofertowego.

2.  Dokument rejestracyjny, w tym wcześniej złożony lub zatwierdzony uniwersalny dokument rejestracyjny, o którym mowa w art. 9, zachowuje ważność i może być wykorzystywany jako część składowa prospektu emisyjnego przez okres 12 miesięcy od dnia jego złożenia lub zatwierdzenia.

Upływ terminu ważności takiego dokumentu rejestracyjnego nie wywiera wpływu na ważność prospektu emisyjnego, którego część składową stanowi ten dokument.

ROZDZIAŁ III

TREŚĆ I FORMAT PROSPEKTU EMISYJNEGO

Artykuł 13

Informacje minimalne i format

1.  Zgodnie z art. 42 Komisja przyjmuje akty delegowane dotyczące formatu prospektu emisyjnego, podstawowego prospektu emisyjnego oraz ostatecznych warunków i schematów określających szczegółowe informacje, które muszą być zawarte w prospekcie emisyjnym, aby uniknąć powielania informacji, w przypadku gdy prospekt emisyjny składa się z oddzielnych dokumentów.

Przy sporządzaniu różnych schematów prospektów emisyjnych należy zwrócić uwagę w szczególności na następujące kwestie:

a)  różne rodzaje informacji potrzebnych inwestorom, odnoszących się do udziałowych papierów wartościowych w porównaniu z nieudziałowymi papierami wartościowymi; przyjmuje się spójne podejście do informacji wymaganych w prospekcie emisyjnym w przypadków papierów wartościowych mających podobne uzasadnienie gospodarcze, przede wszystkim w odniesieniu do pochodnych papierów wartościowych;

b)  poszczególne typy i cechy ofert oraz dopuszczania do obrotu na rynku regulowanym nieudziałowych papierów wartościowych;

c)  używaną formę i informacje wymagane w podstawowych prospektach emisyjnych odnoszących się do nieudziałowych papierów wartościowych, w tym warrantów w każdej formie;

d)  w stosownych przypadkach – charakter publiczny emitenta;

e)  w stosownych przypadkach – specyficzny charakter działalności prowadzonej przez emitenta.

Komisja w szczególności sporządza dwa oddzielne i zasadniczo różne schematy prospektów emisyjnych określające wymogi informacyjne odnoszące się do nieudziałowych papierów wartościowych, dostosowane do poszczególnych klas inwestorów – kwalifikowanych lub niekwalifikowanych – do których skierowana jest oferta, z uwzględnieniem różnych potrzeb informacyjnych tych inwestorów.

2.  Zgodnie z art. 42 Komisja przyjmuje akty delegowane ustanawiające schematy, w których określa się informacje minimalne, jakie powinny znaleźć się w uniwersalnym dokumencie rejestracyjnym, a także specjalny schemat uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego instytucji kredytowych.

Tego rodzaju schemat służy zagwarantowaniu, by uniwersalny dokument rejestracyjny zawierał wszelkie niezbędne informacje na temat emitenta, tak aby zapewnić możliwość korzystania z tego samego uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego na potrzeby kolejnych ofert publicznych lub dopuszczania do obrotu udziałowych papierów wartościowych, dłużnych papierów wartościowych lub instrumentów pochodnych. Jeżeli chodzi o informacje finansowe, wyniki przedsiębiorstwa oraz informacje dotyczące sytuacji finansowej, perspektyw i ładu korporacyjnego, informacje takie muszą być w możliwie największym stopniu zgodne z informacjami, które należy ujawnić w rocznych i półrocznych sprawozdaniach finansowych, o których mowa w art. 4 i 5 dyrektywy 2004/109/WE, uwzględniając sprawozdanie z działalności i oświadczenie o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego.

3.  Akty delegowane, o których mowa w ust. 1 i 2, opierają się na standardach w dziedzinie informacji finansowych i niefinansowych określonych przez międzynarodowe organizacje komisji papierów wartościowych, w szczególności przez IOSCO, i na załącznikach I, II i III do niniejszego rozporządzenia. Wspomniane akty delegowane przyjmuje się do dnia [sześć miesięcy przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r.

Artykuł 14

Uproszczony system obowiązków informacyjnych w odniesieniu do ofert wtórnych

1.  W przypadku oferty publicznej papierów wartościowych lub dopuszczenia papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym na sporządzenie uproszczonego prospektu emisyjnego w ramach uproszczonego systemu obowiązków informacyjnych w odniesieniu do ofert wtórnych mogą zdecydować się następujące osoby:

a)  emitenci, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, na rynku rozwoju MŚP lub na MTF, innych niż rynek rozwoju MŚP, objęci obowiązkami informacyjnymi co najmniej równoważnymi tym, które obowiązują dla rynku rozwoju MŚP, zgodnie z art. 33 ust. 3 lit. d), e), f) oraz g) MiFID, od co najmniej 18 miesięcy i którzy emitują więcej papierów wartościowych tej samej klasy;

b)  emitenci, których udziałowe papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, na rynku rozwoju MŚP lub na MTF, innych niż rynek rozwoju MŚP, objęci obowiązkami informacyjnymi co najmniej równoważnymi tym, które obowiązują dla rynku rozwoju MŚP, zgodnie z art. 33 ust. 3 lit. d), e), f) oraz g) MiFID, od co najmniej 18 miesięcy i którzy emitują nieudziałowe papiery wartościowe;

c)  oferujący klasę papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym lub na rynku rozwoju MŚP lub na MTF, innych niż rynek rozwoju MŚP, objęci obowiązkami informacyjnymi co najmniej równoważnymi tym, które obowiązują dla rynku rozwoju MŚP, zgodnie z art. 33 ust. 3 lit. d), e), f) oraz g) MiFID, od co najmniej 18 miesięcy.

Uproszczony prospekt określony w akapicie pierwszym zawiera podsumowanie, o którym mowa w art. 7, specjalny dokument rejestracyjny, z którego mogą korzystać osoby wymienione w lit. a), b) i c), oraz specjalny dokument ofertowy, z którego mogą korzystać osoby wymienione w lit. a) i c).

Do celów lit. a), b) i c) akapit pierwszy ESMA publikuje regularnie aktualizowany wykaz MTF innych niż rynki rozwoju MŚP, objętych obowiązkami informacyjnymi co najmniej równoważnymi tym, które obowiązują dla rynku rozwoju MŚP, zgodnie z art. 33 ust. 3 lit. d), e), f) oraz g) MiFID.

2.  Zgodnie z zasadami określonymi w art. 6 ust. 1 i nie naruszając przepisów art. 17 ust. 2, uproszczony prospekt emisyjny, o którym mowa w ust. 1, musi zawierać ograniczone informacje, jakich inwestor wymagałby w racjonalny sposób w odniesieniu do oferty wtórnej w celu dokonania świadomej oceny:

a)   perspektyw emitenta i ewentualnego gwaranta, w oparciu o ▌informacje finansowe przedstawione w prospekcie lub włączone do prospektu przez odniesienie i obejmujące wyłącznie ostatni rok obrotowy;

b)   ▌praw związanych z papierami wartościowymi;

c)   przesłanek oferty oraz jej wpływu na emitenta, w szczególności oświadczenia o kapitale obrotowym, informacji o kapitalizacji i zadłużeniu oraz o skutkach dla ogólnej struktury kapitałowej, jak też zwięzłego podsumowania istotnych informacji ujawnionych na mocy rozporządzenia (UE) nr 596/2014 od daty ostatniej emisji.

Podsumowanie musi zawierać jedynie istotne informacje wymagane w ramach uproszczonego systemu obowiązków informacyjnych w odniesieniu do ofert wtórnych.

Informacje zawarte w uproszczonym prospekcie emisyjnym, o których mowa w ust. 1, sporządza się i przedstawia ▌w zwięzłej i zrozumiałej formie umożliwiającej łatwą analizę, dzięki czemu inwestorzy mogą podjąć świadomą decyzję inwestycyjną.

3.  Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 42, aby określić ograniczone informacje, o których mowa w ust. 2, a które powinny zostać uwzględnione w schematach stosowanych w ramach uproszczonego systemu obowiązków informacyjnych określonego w ust. 1.

Przy określaniu ograniczonych informacji, które mają być zawarte w schematach stosowanych w ramach uproszczonego systemu obowiązków informacyjnych, Komisja bierze pod uwagę potrzebę ułatwienia dostępu do rynków kapitałowych, znaczenie obniżenia kosztów kapitału oraz zwiększenia dostępu do kapitału, a także informacje, które emitent jest już zobowiązany ujawnić zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 596/2014 i – w stosownych przypadkach – zgodnie z dyrektywą 2004/109/WE. W celu uniknięcia nakładania zbędnych obciążeń na emitentów Komisja wyważa wymagania tak, aby skupiały się one na informacjach, które mają istotne znaczenie w przypadku ofert wtórnych i są proporcjonalne.

Wspomniane akty delegowane przyjmuje się do dnia [sześć miesięcy przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r.

Artykuł 15

Unijny prospekt emisyjny na rzecz rozwoju

1.  W przypadku oferty publicznej papierów wartościowych do sporządzenia unijnego prospektu emisyjnego na rzecz rozwoju w ramach proporcjonalnego systemu obowiązków informacyjnych określonego w niniejszym artykule uprawnione są następujące podmioty, chyba że odnośne papiery wartościowe mają zostać dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym:

a)   MŚP;

b)   emitenci inni niż MŚP, jeśli oferta publiczna dotyczy papierów wartościowych, które mają zostać dopuszczone do obrotu na rynku rozwoju MŚP;

c)   emitenci inni niż ci, o których mowa w lit. a) i b), jeśli całkowita wartość oferty publicznej papierów wartościowych w Unii, obliczana za okres 12 miesięcy, nie przekracza 20 000 000 EUR.

Unijny prospekt emisyjny na rzecz rozwoju zatwierdzony zgodnie z niniejszym artykułem zachowuje ważność w odniesieniu do wszystkich ofert publicznych papierów wartościowych w dowolnej liczbie przyjmujących państw członkowskich, zgodnie z warunkami określonymi w art. 23, 24 i 25.

Unijny prospekt emisyjny na rzecz rozwoju podlegający systemowi obowiązków informacyjnych, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest dokumentem znormalizowanym, który emitenci mogą z łatwością wypełnić.

1a.   Unijny prospekt emisyjny na rzecz rozwoju składa się z następujących trzech głównych elementów:

a)   kluczowe informacje na temat emitenta, takie jak:

i)   nazwa emitenta oraz nazwiska osób odpowiedzialnych za sporządzenie prospektu emisyjnego;

(ii)   ogólne informacje o firmie i aktualnej działalności handlowej oraz perspektywy emitenta;

(iii)   czynniki ryzyka związane z emitentem;

(iv)   informacje finansowe, które mogą zostać włączone przez odniesienie;

b)   kluczowe informacje na temat papierów wartościowych, takie jak:

i)   liczba i rodzaj papierów wartościowych wchodzących w skład oferty;

(ii)   warunki papierów wartościowych oraz opis wszelkich praw związanych z papierami wartościowymi;

(iii)   czynniki ryzyka związane z papierami wartościowymi;

c)   kluczowe informacje na temat oferty, takie jak:

i)   warunki oferty, łącznie z ceną emisyjną;

(ii)   przesłanki oferty i planowane wykorzystanie dochodów netto.

3.  Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 42, aby określić ograniczony zakres informacji i format właściwy dla znormalizowanego unijnego prospektu emisyjnego na rzecz rozwoju, o którym mowa w ust. 1 i 1a. W aktach tych, prostym językiem i w stosowanych przypadkach za pomocą włączenia przez odniesienie, określone są informacje wymagane w schematach prospektów emisyjnych.

Komisja, określając konkretny ograniczony zakres informacji i format znormalizowanego unijnego prospektu emisyjnego na rzecz rozwoju, wyważa wymogi informacyjne tak, aby koncentrowały się na:

a)   informacjach, które mają istotne znaczenie w przypadku inwestycji w papiery wartościowe emitowane dla inwestorów;

b)   konieczności zapewnienia proporcjonalności między wielkością przedsiębiorstwa a jego potrzebami w zakresie pozyskiwania środków finansowych oraz

c)   koszcie sporządzenia prospektu emisyjnego.

W swoich pracach Komisja uwzględnia następujące elementy:

–   potrzebę dopilnowania, by unijny prospekt emisyjny na rzecz rozwoju był znacznie i faktycznie lżejszy niż pełny prospekt emisyjny, jeśli chodzi o obciążenia administracyjne i koszty dla emitentów;

–  konieczność ułatwienia MŚP dostępu do rynków kapitałowych, przy jednoczesnym zapewnieniu zaufania inwestorów do inwestycji w takie przedsiębiorstwa;

–  konieczność minimalizacji kosztów i obciążeń dla MŚP;

–  potrzebę uzyskania określonych rodzajów informacji mających szczególne znaczenie dla MŚP;

–   wielkość emitenta oraz to, jak długo działa jego przedsiębiorstwo;

–  poszczególne rodzaje i cechy ofert;

–  różne rodzaje informacji potrzebne inwestorom, odnoszące się do poszczególnych rodzajów papierów wartościowych.

Wspomniane akty delegowane przyjmuje się do dnia [sześć miesięcy przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r.

Artykuł 16

Czynniki ryzyka

1.  Czynniki ryzyka wymieniane w prospekcie emisyjnym ograniczają się do czynników ryzyka specyficznych dla danego emitenta lub dla danych papierów wartościowych, które mają istotne znaczenie przy podejmowaniu świadomej decyzji inwestycyjnej i które zostały potwierdzone w treści dokumentu rejestracyjnego i dokumentu ofertowego. ▌

1a.   Do czynników ryzyka zalicza się także czynniki wynikające ze stopnia podporządkowania danego papieru wartościowego i wpływu na przewidywaną wysokość lub przewidywany termin wypłat na rzecz posiadaczy papierów wartościowych w przypadku postępowania upadłościowego lub innej podobnej procedury, w tym, w stosownych przypadkach, postępowania będącego skutkiem niewypłacalności instytucji kredytowej lub jej uporządkowanej likwidacji bądź restrukturyzacji zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE (dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków).

2.  ESMA opracowuje wytyczne ▌ dotyczące oceny specyfiki i istotności czynników ryzyka oraz procesu przyporządkowywania czynników ryzyka ▌. Ponadto ESMA opracowuje wytyczne, które pomagają właściwym organom dokonać przeglądu czynników ryzyka w sposób zachęcający do właściwego i ukierunkowanego ujawniania czynników ryzyka przez emitentów.

Artykuł 17

Pominięcie informacji

1.  W przypadku braku możliwości zawarcia w prospekcie emisyjnym informacji na temat ostatecznej ceny lub liczby papierów wartościowych będących przedmiotem oferty publicznej:

a)  w prospekcie emisyjnym zamieszcza się informacje o kryteriach lub warunkach, w oparciu o które można ustalić pominięte wartości, lub – jeżeli chodzi o cenę – podaje się informacje o cenie maksymalnej; lub

b)  zgoda na nabycie lub subskrypcję papierów wartościowych może być wycofana przez co najmniej dwa dni robocze po przedstawieniu ostatecznej ceny i liczby papierów wartościowych, które będą oferowane publicznie.

Ostateczna cena i liczba oferowanych papierów wartościowych przedstawiane są właściwemu organowi macierzystego państwa członkowskiego i publikowane zgodnie z art. 20 ust. 2.

2.  Właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego może zezwolić na pominięcie w prospekcie emisyjnym niektórych informacji, które powinny się w nim znaleźć, jeżeli uzna, że spełniony jest dowolny z poniższych warunków:

a)  ujawnienie takich informacji byłoby sprzeczne z interesem publicznym;

b)  ujawnienie takich informacji mogłoby poważnie zaszkodzić emitentowi, pod warunkiem że pominięcie tych informacji nie groziłoby wprowadzeniem opinii publicznej w błąd co do stanu faktycznego i okoliczności istotnych dla świadomej oceny dotyczącej emitenta, oferującego lub ewentualnego gwaranta oraz praw związanych z papierami wartościowymi, do których odnosi się prospekt emisyjny;

c)  tego rodzaju informacje mają niewielkie znaczenie w odniesieniu do danej oferty lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym i nie wywarłyby wpływu na ocenę sytuacji finansowej i perspektyw emitenta, oferującego lub gwaranta.

Właściwy organ co roku przekazuje ESMA sprawozdanie dotyczące informacji, na pominięcie których wyraził zgodę.

3.  Bez uszczerbku dla odpowiednich informacji udzielanych inwestorom, w wyjątkowym przypadku gdy określone informacje, które mają być zawarte w prospekcie emisyjnym, nie są właściwe dla sfery działalności emitenta lub dla formy prawnej remitenta lub dla papierów wartościowych, do których odnosi się prospekt emisyjny, prospekt emisyjny zawiera informacje równoważne wymaganym, chyba że takie informacje nie istnieją.

4.  Jeżeli gwarantem papierów wartościowych jest państwo członkowskie, emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym mogą przy sporządzaniu prospektu emisyjnego zgodnie z art. 4 pominąć informacje o takim państwie członkowskim.

5.  ESMA może opracować projekt wytycznych w celu określenia przypadków, w których dopuszcza się możliwość pominięcia informacji zgodnie z ust. 2, biorąc pod uwagę treść wspomnianych w ust. 2 sprawozdań przekazywanych ESMA przez właściwe organy.

Artykuł 18

Włączenie przez odniesienie

1.  Informacje mogą zostać włączone do prospektu emisyjnego lub podstawowego prospektu emisyjnego przez odniesienie, jeżeli zostały wcześniej lub równocześnie opublikowane w formie elektronicznej, jeżeli zostały sporządzone w języku spełniającym wymogi ustanowione w art. 25 i złożone w kontekście obowiązków informacyjnych na mocy prawa Unii lub złożone zgodnie z zasadami systemu obrotu lub rynku rozwoju MŚP:

a)  dokumenty, które zostały zatwierdzone przez właściwy organ ▌lub przekazane takiemu organowi zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia;

b)  dokumenty, o których mowa w art. 1 ust. 3 lit. f) i g) oraz w art. 1 ust. 4 lit. d) i e);

c)  dokumenty zawierające informacje regulowane zdefiniowane w art. 2 ust. 1 lit. l);

d)  dokumenty zawierające roczne i śródroczne informacje finansowe;

e)  sprawozdania z badania i sprawozdania finansowe;

f)  sprawozdania z działalności zdefiniowane w art. 19 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE(24);

g)  oświadczenia o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego zdefiniowane w art. 20 dyrektywy 2013/34/UE;

h)  sprawozdania o wynagrodzeniach zdefiniowane w art. [X] [zmienionej dyrektywy dotyczącej praw akcjonariuszy(25)];

ha)   sprawozdania roczne lub informacje, których ujawnienie jest wymagane na mocy art. 22 i 23 dyrektywy 2011/61/UE;

i)  akt założycielski i statut.

Informacje te muszą stanowić najnowsze informacje dostępne emitentowi.

Jeżeli tylko niektóre części dokumentu zostały włączone przez odniesienie, w prospekcie emisyjnym zawiera się oświadczenie stanowiące, że części dokumentu, które nie zostały włączone przez odniesienie, nie mają znaczenia dla inwestora, albo że zostały one omówione w innej części prospektu.

2.  Włączając informacje przez odniesienie, emitenci, oferujący lub osoby wnioskujące o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym zapewniają dostępność tych informacji. W szczególności w prospekcie emisyjnym przedstawia się wykaz odniesień, aby zapewnić inwestorom możliwość łatwego zidentyfikowania poszczególnych elementów informacji, oraz hiperłącza do wszystkich dokumentów zawierających informacje, które zostały włączone przez odniesienie.

3.  W miarę możliwości wraz z pierwszym projektem prospektu emisyjnego przedłożonym właściwemu organowi, a w każdym przypadku w trakcie procesu przeglądu prospektu, emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym przedkładają w formacie elektronicznym umożliwiającym wyszukiwanie wszelkie informacje włączone do prospektu emisyjnego przez odniesienie, chyba że informacje takie zostały już zatwierdzone przez właściwy organ zatwierdzający prospekt lub przekazane temu organowi.

4.  ▌ESMA może opracować projekt regulacyjnych standardów technicznych w celu zaktualizowania wykazu dokumentów określonych w ust. 1, poprzez włączenie do niego dodatkowych rodzajów dokumentów, które zgodnie z prawem Unii muszą zostać przekazane organowi publicznemu lub zatwierdzone przez organ publiczny.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

ROZDZIAŁ IV

REGUŁY DOTYCZĄCE ZATWIERDZANIA I PUBLIKACJI PROSPEKTU EMISYJNEGO

Artykuł 19

Weryfikacja i zatwierdzanie prospektu emisyjnego

1.  Prospekt emisyjny nie może zostać opublikowany, dopóki nie zostanie zatwierdzony w całości lub wszystkie jego części składowe nie zostaną zatwierdzone przez odpowiedni właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego.

2.  Właściwy organ zawiadamia emitenta, oferującego lub osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym o swojej decyzji dotyczącej zatwierdzenia prospektu emisyjnego w terminie 10 dni roboczych od przekazania projektu prospektu emisyjnego.

▌Właściwy organ powiadamia ESMA o zatwierdzeniu prospektu emisyjnego i każdego suplementu do niego w tym samym czasie, w którym powiadamia o zatwierdzeniu emitenta, oferującego lub osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym.

3.  Termin, o którym mowa w ust. 2, przedłuża się do 20 dni roboczych, jeżeli oferta publiczna obejmuje papiery wartościowe wyemitowane przez emitenta, który nie posiada żadnych papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym i który nie oferował wcześniej papierów wartościowych w formie oferty publicznej.

Termin 20 dni roboczych obowiązuje wyłącznie w odniesieniu do pierwszego przedłożenia projektu prospektu emisyjnego. W przypadku konieczności dokonania kolejnych przedłożeń zgodnie z ust. 4 obowiązuje termin wyznaczony w ust. 2.

4.  Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że projekt prospektu emisyjnego nie spełnia standardów kompletności, zrozumiałości i spójności niezbędnych do jego zatwierdzenia, lub jeżeli uzna, że należy wprowadzić w nim zmiany lub uzupełnić go o dodatkowe informacje:

a)  zawiadamia emitenta, oferującego lub osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym o przedłożeniu projektu prospektu emisyjnego lub dodatkowych informacji, przedstawiając szczegółowe uzasadnienie tej decyzji, w terminie 10 dni roboczych; oraz

b)  termin, o którym mowa w ust. 2 i 3, rozpoczyna bieg dopiero w dniu przekazania zmienionego projektu prospektu emisyjnego lub żądanych dodatkowych informacji właściwemu organowi.

5.  Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2 i 4 termin, o którym mowa w tych ustępach, ulega skróceniu do 5 dni roboczych w przypadku emitentów dokonujących częstych emisji, o których mowa w art. 9 ust. 11. Emitent dokonujący częstych emisji informuje właściwy organ co najmniej 5 dni roboczych przed planowanym terminem złożenia wniosku o zatwierdzenie.

Emitent dokonujący częstych emisji przekazuje właściwemu organowi wniosek zawierający konieczne zmiany do uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego oraz, w stosownych przypadkach, do dokumentu ofertowego i podsumowania przedstawionych do zatwierdzenia.

Emitent dokonujący częstych emisji nie ma obowiązku uzyskania zatwierdzenia zmian w uniwersalnym dokumencie rejestracyjnym, chyba że zmiany te dotyczą pominięcia, istotnego błędu lub istotnej niedokładności, które mogłyby wprowadzić opinię publiczną w błąd w odniesieniu do faktów i okoliczności niezbędnych do dokonania przemyślanej oceny emitenta.

6.  Właściwe organy zamieszczają na swoich stronach internetowych wytyczne dotyczące procedury weryfikacji i zatwierdzania, aby ułatwić sprawne i terminowe zatwierdzanie prospektów emisyjnych. W wytycznych przedstawia się informacje na temat punktów kontaktowych związanych z zatwierdzaniem wniosków. Emitent lub osoba odpowiedzialna za sporządzenie prospektu emisyjnego ma możliwość bezpośredniego komunikowania się i wchodzenia w interakcję z pracownikami właściwego organu w trakcie procesu zatwierdzania prospektu.

9.  Wysokość opłat pobieranych przez właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego z tytułu zatwierdzenia prospektów emisyjnych, dokumentów rejestracyjnych, w tym uniwersalnych dokumentów rejestracyjnych, suplementów i zmian, a także wysokość opłat pobieranych z tytułu przekazania uniwersalnych dokumentów rejestracyjnych, zmian do nich i ostatecznych warunków musi być uzasadniona i proporcjonalna i podaje się do wiadomości publicznej przynajmniej na stronie internetowej właściwego organu.

10.  ESMA może opracować projekt regulacyjnych standardów technicznych określających procedury weryfikacji kompletności, zrozumiałości i spójności prospektu emisyjnego oraz procedury zatwierdzania tego prospektu.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

11.  ESMA korzysta z uprawnień przysługujących jej na mocy rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 do wspierania konwergencji praktyk nadzorczych w zakresie procedur weryfikacji i zatwierdzania stosowanych przez właściwe organy przy ocenianiu kompletności, spójności i zrozumiałości informacji zawartych w prospekcie emisyjnym. W tym celu ESMA opracowuje wytyczne skierowane do właściwych organów i dotyczące nadzoru nad prospektami oraz ich stosowania, które to wytyczne obejmują sprawdzenie zgodności z niniejszym rozporządzeniem oraz z aktami delegowanymi i wykonawczymi wydanymi na jego podstawie, a także zastosowanie odpowiednich środków i sankcji administracyjnych w przypadku naruszeń zgodnie z art. 36 i 37. [Popr. 2] W szczególności ESMA wspiera konwergencję w obszarze skuteczności, metodyki i terminowości weryfikacji informacji przedstawionych w prospekcie emisyjnym przez właściwe organy, w stosownych przypadkach korzystając z procedury wzajemnej oceny.

11a.   ESMA opracowuje centralny system przepływu pracy obejmujący proces zatwierdzania prospektu od rozpoczęcia tworzenia po zatwierdzenie, umożliwiający właściwym organom, ESMA i emitentom zarządzanie wnioskami o zatwierdzenie oraz monitorowanie ich online i w całej Unii.

12.  Nie naruszając przepisów art. 30 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010, ESMA organizuje i przeprowadza przynajmniej jedną wzajemną ocenę procedur weryfikacji i zatwierdzania stosowanych przez właściwe organy, uwzględniając ocenę powiadomień o zatwierdzeniu wymienianych między właściwymi organami. Wzajemna ocena służy również ocenieniu wpływu różnych podejść do weryfikacji i zatwierdzania stosowanych przez właściwe organy na zdolność emitenta do pozyskania kapitału w Unii Europejskiej. Sprawozdanie z wzajemnej oceny publikuje się najpóźniej po upływie trzech lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. W ramach wspomnianej wzajemnej oceny ESMA uwzględnia porady Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych, o której mowa w art. 37 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 20

Publikacja prospektu emisyjnego

1.  Po zatwierdzeniu prospektu emisyjnego emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym podaje ten prospekt do wiadomości publicznej z odpowiednim wyprzedzeniem i najpóźniej w chwili rozpoczęcia oferty publicznej lub dopuszczenia stosownych papierów wartościowych do obrotu.

W przypadku pierwszej oferty publicznej klasy akcji, które zostały po raz pierwszy dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, prospekt udostępnia się najpóźniej sześć dni roboczych przed wygaśnięciem oferty.

2.  Prospekt emisyjny, niezależnie od tego, czy jest on pojedynczym dokumentem, czy też składa się z oddzielnych dokumentów, uznaje się za podany do wiadomości publicznej w chwili jego opublikowania w formie elektronicznej na dowolnej z poniższych stron internetowych:

a)  stronie internetowej emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu;

b)  stronie internetowej pośredników finansowych dokonujących plasowania lub sprzedaży papierów wartościowych, uwzględniając upoważnionych płatników;

c)  stronie internetowej rynku regulowanego, na którym papiery wartościowe mają zostać dopuszczone do obrotu, lub – w stosownych przypadkach – na stronie internetowej operatora wielostronnej platformy obrotu.

3.  Prospekt emisyjny publikuje się w wyznaczonej części strony internetowej, która musi być łatwo dostępna z poziomu strony głównej. Prospekt emisyjny musi zostać zapisany w formacie zapewniającym możliwość jego pobrania, wydrukowania i przeszukiwania, którego to formatu nie można modyfikować.

Dokumenty zawierające informacje włączone do prospektu emisyjnego przez odniesienie oraz suplementy lub ostateczne warunki związane z prospektem muszą zostać udostępnione w tej samej części strony internetowej, w której udostępniono prospekt – w razie konieczności można zamieścić hiperłącza do tych dokumentów.

Nie naruszając prawa do wycofania zgody, o którym mowa w art. 22 ust. 2, emitenci dokonujący częstych emisji, o których mowa w art. 9 ust. 11, mogą – zamiast sporządzania suplementu – zdecydować się na wprowadzenie zmian w uniwersalnym dokumencie rejestracyjnym przez dynamiczne odesłanie do najbardziej aktualnej wersji uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego.

4.  Dostęp do prospektu emisyjnego nie może być uzależniony od zakończenia procesu rejestracji, zaakceptowania zastrzeżenia prawnego ani uiszczenia opłaty.

5.  Właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego publikuje na swojej stronie internetowej wszystkie zatwierdzone prospekty emisyjne lub przynajmniej wykaz zatwierdzonych prospektów, w tym hiperłącza do wydzielonych części stron internetowych, o których mowa w ust. 3, a także informacje na temat przyjmującego państwa członkowskiego (przyjmujących państw członkowskich), w którym (w których) prospekty zostały zgłoszone zgodnie z art. 24. Opublikowany wykaz wraz z hiperłączami jest na bieżąco aktualizowany, a każdy element pozostaje na stronie internetowej przez okres wskazany w ust. 7.

W chwili powiadomienia ESMA o zatwierdzeniu prospektu emisyjnego lub jakiegokolwiek suplementu do niego właściwy organ przekazuje ESMA egzemplarz prospektu i wszelkich suplementów do niego w formie elektronicznej wraz z danymi, których ESMA potrzebuje do sklasyfikowania prospektu w systemie gromadzenia informacji, o którym mowa w ust. 6, oraz do sporządzenia sprawozdania, o którym mowa w art. 45.

Właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego publikuje informacje na temat wszystkich powiadomień otrzymanych zgodnie z art. 24 na swojej stronie internetowej.

6.  Najpóźniej w dniu rozpoczęcia oferty publicznej lub dopuszczenia stosownych papierów wartościowych do obrotu ESMA publikuje na swojej stronie internetowej wszystkie prospekty emisyjne otrzymane od właściwych organów, w stosownych przypadkach wraz z suplementami do nich, ostatecznymi warunkami i powiązanymi tłumaczeniami, a także informacje na temat przyjmującego państwa członkowskiego (przyjmujących państw członkowskich), w którym (w których) prospekty zostały zgłoszone zgodnie z art. 24. Opublikowanie prospektów zapewnia się poprzez ich wprowadzenie do systemu gromadzenia informacji zapewniającego ogółowi społeczeństwa możliwość uzyskania nieodpłatnego dostępu do tych prospektów i skorzystania z funkcji wyszukiwania. Kluczowe informacje zawarte w prospektach emisyjnych, takie jak międzynarodowy kod identyfikujący papier wartościowy (ISIN) i identyfikator LEI emitenta, oferującego i gwaranta, powinny mieć format nadający się do przetwarzania automatycznego, także wówczas, gdy wykorzystywane są metadane.

7.  Wszystkie zatwierdzone prospekty emisyjne pozostają publicznie dostępne w formacie cyfrowym przez co najmniej 10 lat od dnia ich publikacji na stronach internetowych, o których mowa w ust. 2 i 6.

8.  Jeżeli prospekt emisyjny składa się z szeregu dokumentów lub jeżeli zawiera informacje włączone do niego przez odniesienie, dokumenty i informacje składające się na prospekt mogą zostać opublikowane i być dystrybuowane niezależnie od siebie, o ile zostaną podane do wiadomości publicznej zgodnie z przepisami ust. 2. Każdy dokument wchodzący w skład prospektu emisyjnego musi wskazywać miejsce, w którym można uzyskać dostęp do pozostałych dokumentów, które zostały już zatwierdzone przez właściwy organ lub przekazane temu organowi.

9.  Treść i forma prospektu emisyjnego lub suplementów do prospektu emisyjnego podawanych do wiadomości publicznej muszą zawsze odpowiadać treści i formie pierwotnej wersji prospektu i suplementów zatwierdzonych przez właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego.

10.  Emitent, oferujący, osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu lub pośrednicy finansowi dokonujący plasowania lub sprzedaży papierów wartościowych dostarczają egzemplarz prospektu emisyjnego na trwałym nośniku nieodpłatnie każdej osobie fizycznej lub prawnej, która tego zażąda. Obowiązek dostarczenia prospektu emisyjnego w formie papierowej ogranicza się do jurysdykcji, w których jest składana oferta publiczna lub w których ma miejsce dopuszczenie do obrotu zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.

11.  W celu zapewnienia spójnej harmonizacji procedur przedstawionych w niniejszym artykule ESMA może opracować projekt regulacyjnych standardów technicznych doprecyzowujących wymagania w zakresie publikacji prospektu emisyjnego.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

12.  ESMA opracowuje projekt regulacyjnych standardów technicznych określających dane niezbędne do sklasyfikowania prospektów, o których mowa w ust. 5.

ESMA przekazuje te projekty regulacyjnych standardów technicznych Komisji do dnia [należy podać datę przypadającą po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 21

Reklamy

1.  Każda reklama dotycząca oferty publicznej papierów wartościowych lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym podlega zasadom określonym w niniejszym artykule.

2.  Reklamy muszą wskazywać, że prospekt emisyjny został lub zostanie opublikowany, i określać, gdzie inwestorzy mogą lub będą mogli go otrzymać.

3.  Reklamy muszą być wyraźnie oznaczone jako takie. Informacje zawarte w reklamie muszą być dokładne i nie mogą wprowadzać w błąd. Informacje zawarte w reklamie muszą być również zgodne z informacjami zawartymi w prospekcie emisyjnym, jeżeli został już opublikowany, lub z informacjami, które mają znaleźć się w prospekcie emisyjnym, jeżeli prospekt emisyjny zostanie opublikowany w późniejszym terminie.

4.  Wszystkie informacje dotyczące oferty publicznej papierów wartościowych lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym ujawniane w formie ustnej lub pisemnej, nawet jeżeli nie są przeznaczone do celów reklamowych, muszą być zgodne z informacjami zawartymi w prospekcie emisyjnym.

W przypadku gdy istotne informacje są ujawniane przez emitenta lub oferującego i skierowane do jednego lub większej liczby wybranych inwestorów w formie ustnej lub pisemnej, informacje takie muszą być ujawnione wszystkim pozostałym inwestorom, do których skierowana jest oferta, niezależnie od tego, czy na mocy niniejszego rozporządzenia jest wymagana publikacja prospektu emisyjnego. W przypadku gdy wymagana jest publikacja prospektu emisyjnego, informacje takie zawiera się w prospekcie emisyjnym lub w suplemencie do prospektu emisyjnego zgodnie z przepisami art. 22 ust. 1.

5.  Właściwy organ ▌państwa członkowskiego, w którym rozpowszechniane są reklamy, posiada uprawnienia do kontrolowania zgodności działalności reklamowej odnoszącej się do oferty publicznej papierów wartościowych lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym z zasadami, o których mowa w ust. 2–4.

W razie potrzeby właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego wspiera właściwy organ w państwie członkowskim, w którym rozpowszechniane są reklamy, w ocenie zgodności reklam z informacjami zawartymi w prospekcie emisyjnym.

Bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 30 ust. 1 weryfikacja reklam przez właściwy organ nie stanowi warunku wstępnego oferty publicznej papierów wartościowych ani dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym w żadnym przyjmującym państwie członkowskim.

5b.   Właściwy organ nie pobiera żadnych opłat za weryfikację reklam zgodnie z niniejszym artykułem.

5c.   Właściwy organ państwa członkowskiego, w którym rozpowszechniane są reklamy, może uzgodnić z właściwym organem macierzystego państwa członkowskiego, jeśli jest to inny właściwy organ, że właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego posiada uprawnienia do kontrolowania zgodności działalności reklamowej z zasadami, o których mowa w ust. 5. W przypadku takiego uzgodnienia właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego niezwłocznie informuje o tym fakcie emitenta i ESMA.

6.  ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu doprecyzowania przepisów dotyczących reklam ustanowionych w ust. 2–4 i 5a niniejszego rozporządzenia, w tym w celu sprecyzowania przepisów dotyczących rozpowszechniania reklam oraz ustanowienia procedur współpracy między właściwymi organami macierzystego państwa członkowskiego a właściwymi organami państwa członkowskiego, w którym rozpowszechniane są reklamy.

ESMA przekazuje te projekty regulacyjnych standardów technicznych Komisji do dnia [po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 22

Suplementy do prospektu emisyjnego

1.  Każdy nowy znaczący czynnik, istotny błąd lub niedokładność odnoszące się do informacji zawartych w prospekcie emisyjnym, które mogą wpłynąć na ocenę papierów wartościowych i które powstały lub zostały zauważone w okresie między zatwierdzeniem prospektu emisyjnego a ostatecznym zamknięciem oferty publicznej lub rozpoczęciem obrotu na rynku regulowanym, w zależności od tego, które z tych zdarzeń nastąpi później, wymienia się w suplemencie do prospektu emisyjnego bez zbędnej zwłoki.

Tego rodzaju suplement zatwierdza się w taki sam sposób jak prospekt emisyjny, maksymalnie w ciągu pięciu dni roboczych, po czym publikuje się go na co najmniej takich samych warunkach jak warunki obowiązujące w momencie publikacji pierwotnego prospektu zgodnie z art. 20. W razie potrzeby do podsumowania i wszelkich tłumaczeń podsumowania również załącza się suplement w celu uwzględnienia nowych informacji przedstawionych w suplemencie do prospektu emisyjnego.

2.  Jeżeli prospekt emisyjny odnosi się do oferty publicznej papierów wartościowych, inwestorom, którzy wyrazili zgodę na nabycie lub subskrypcję papierów wartościowych jeszcze przed publikacją suplementu, przysługuje prawo do wycofania tej zgody, z którego mogą skorzystać w terminie pięciu dni roboczych od publikacji suplementu, o ile nowy czynnik, błąd lub niedokładność, o których mowa w ust. 1, zaistniały przed ostatecznym zamknięciem oferty publicznej lub wydaniem papierów wartościowych, w zależności od tego, które z tych zdarzeń miało miejsce wcześniej. Termin ten może zostać przedłużony przez emitenta lub oferującego. Ostateczny termin wygaśnięcia prawa do wycofania zgody określa się w suplemencie.

Jeżeli zgodnie z art. 20 ust. 3 emitent zdecyduje się na wprowadzenie zmian w uniwersalnym dokumencie rejestracyjnym przez dynamiczne odesłanie do najbardziej aktualnej wersji uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego zamiast suplementu, nie wpływa to na prawo inwestora do wycofania zgody, o czym mowa w akapicie pierwszym.

3.  Jeżeli emitent przygotowuje suplement dotyczący informacji zawartych w podstawowym prospekcie emisyjnym, które dotyczą tylko jednej emisji lub szeregu pojedynczych emisji, prawo inwestorów do wycofania wyrażonej zgody przysługujące im zgodnie z przepisami ust. 2 obejmuje wyłącznie daną emisję (dane emisje) i nie ma zastosowania do żadnych innych emisji papierów wartościowych w oparciu o podstawowy prospekt emisyjny.

4.  Jeżeli nowy znaczący czynnik, istotny błąd lub niedokładność, o których mowa w ust. 1, odnoszą się wyłącznie do informacji zawartych w dokumencie rejestracyjnym lub w uniwersalnym dokumencie rejestracyjnym i jeżeli taki dokument rejestracyjny lub uniwersalny dokument rejestracyjny wchodzi jednocześnie w skład szeregu prospektów emisyjnych, sporządza się i przedstawia do zatwierdzenia tylko jeden suplement. W takim przypadku w suplemencie należy wymienić wszystkie prospekty emisyjne, do których się on odnosi.

5.  Badając suplement przed jego zatwierdzeniem, bez uszczerbku dla art. 20 ust. 3 akapit drugi a, właściwy organ może zwrócić się z wnioskiem o włączenie wersji skonsolidowanej uzupełnianego prospektu emisyjnego do suplementu w charakterze załącznika, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia zrozumiałości informacji przedstawionych w prospekcie. Tego rodzaju wniosek traktuje się jak wniosek o udzielenie dodatkowych informacji składany zgodnie z art. 19 ust. 4.

6.  W celu zapewnienia spójnej harmonizacji przepisów niniejszego artykułu oraz w celu uwzględnienia zmian technicznych zachodzących na rynkach finansowych ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających sytuacje, w których wystąpienie nowego znaczącego czynnika, istotnego błędu lub niedokładności w odniesieniu do informacji zamieszczonych w prospekcie emisyjnym wiąże się z koniecznością opublikowania suplementu do prospektu emisyjnego.

ESMA przekazuje te projekty regulacyjnych standardów technicznych Komisji do dnia [po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z procedurą określoną w art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

ROZDZIAŁ V

OFERTY TRANSGRANICZNE, DOPUSZCZENIA DO OBROTU I UŻYCIE JĘZYKÓW

Artykuł 23

Zakres unijny zatwierdzania prospektów emisyjnych i uniwersalnych dokumentów rejestracyjnych

1.  Nie naruszając przepisów art. 35, jeżeli oferta publiczna lub dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym ma miejsce w jednym państwie członkowskim lub większej ich liczbie lub w państwie członkowskim innym niż macierzyste państwo członkowskie, prospekt emisyjny zatwierdzony w macierzystym państwie członkowskim i wszelkie suplementy do niego zachowują ważność do celów oferty publicznej lub dopuszczenia do obrotu w dowolnej liczbie przyjmujących państw członkowskich, o ile ESMA oraz właściwy organ każdego przyjmującego państwa członkowskiego zostały powiadomione zgodnie z art. 24. Właściwe organy przyjmujących państw członkowskich nie mogą wszczynać żadnych postępowań zatwierdzających ani administracyjnych w odniesieniu do prospektów emisyjnych.

Postanowienia ust. 1 akapit pierwszy stosuje się odpowiednio do już zatwierdzonych uniwersalnych dokumentów rejestracyjnych.

Jeżeli prospekt emisyjny przedstawiono do zatwierdzenia w więcej niż jednym państwie członkowskim i zawiera on uniwersalny dokument rejestracyjny, który już został zatwierdzony w innym państwie członkowskim, właściwy organ rozpatrujący wniosek o zatwierdzenie prospektu emisyjnego nie analizuje ponownie uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego, lecz akceptuje jego wcześniejsze zatwierdzenie.

2.  Jeżeli po zatwierdzeniu prospektu emisyjnego ujawnione zostaną nowe znaczące czynniki, istotne błędy lub niedokładności, o których mowa w art. 22, właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego wymaga zatwierdzenia publikacji suplementu zgodnie z art. 19 ust. 1. ESMA i właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego mogą poinformować właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego o konieczności przekazania nowych informacji.

Artykuł 24

Powiadomienie

1.  Właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego powiadamia właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego, na wniosek emitenta lub osoby odpowiedzialnej za sporządzenie prospektu emisyjnego, w terminie trzech dni roboczych od otrzymania takiego wniosku lub – jeżeli wniosek został złożony razem z projektem prospektu emisyjnego – w terminie jednego dnia roboczego od dnia zatwierdzenia prospektu emisyjnego, przekazując temu właściwemu organowi świadectwo zatwierdzenia potwierdzające, że prospekt emisyjny został sporządzony zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, oraz egzemplarz tego prospektu w formie elektronicznej. ESMA tworzy portal, na którym każdy właściwy organ krajowy umieszcza takie informacje.

W stosownych przypadkach do powiadomienia, o którym mowa w akapicie pierwszym, załącza się tłumaczenie prospektu emisyjnego lub podsumowania wykonane w ramach obowiązków emitenta lub osoby odpowiedzialnej za sporządzenie prospektu.

Jeżeli uniwersalny dokument rejestracyjny został zatwierdzony zgodnie z art. 9, akapit pierwszy i drugi niniejszego ustępu stosuje się odpowiednio.

Emitenta lub osobę odpowiedzialną za sporządzenie prospektu emisyjnego lub uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego, stosownie do przypadku, powiadamia się o wydaniu świadectwa zatwierdzenia w tym samym czasie co właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego.

2.  W świadectwie zamieszcza się informacje o zastosowaniu przepisów art. 17 ust. 2 i 3 wraz z uzasadnieniem.

3.  Właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego powiadamia ESMA o wydaniu świadectwa zatwierdzenia prospektu emisyjnego w tym samym czasie, w którym powiadamiany jest właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego.

4.  Jeżeli ostateczne warunki zgłoszonego wcześniej podstawowego prospektu emisyjnego nie zostały uwzględnione ani w podstawowym prospekcie emisyjnym, ani w suplemencie, właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego przekazuje takie ostateczne warunki właściwemu organowi przyjmującego państwa członkowskiego (przyjmujących państw członkowskich) oraz ESMA w formie elektronicznej niezwłocznie po ich złożeniu.

5.  Właściwe organy nie pobierają żadnych opłat z tytułu dokonania powiadomienia lub odebrania powiadomienia dotyczącego prospektów emisyjnych i suplementów do nich lub uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego, stosownie do przypadku, ani z tytułu wszelkich powiązanych działań nadzorczych, niezależnie od tego, czy takie działania są podejmowane w macierzystym państwie członkowskim, czy w przyjmującym państwie członkowskim (przyjmujących państwach członkowskich).

6.  Aby zapewnić jednolite warunki stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia i aby wziąć pod uwagę zmiany techniczne zachodzące na rynkach finansowych, ESMA może opracowywać projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia standardowych formularzy, szablonów i procedur dotyczących powiadamiania o wydaniu świadectwa zatwierdzenia, prospektu emisyjnego, suplementu do prospektu emisyjnego lub uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego i tłumaczenia prospektu lub podsumowania.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 25

Użycie języków

1.  Jeżeli oferta publiczna jest dokonywana lub wniosek o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym jest składany wyłącznie w macierzystym państwie członkowskim, prospekt emisyjny sporządza się w języku dopuszczonym przez właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego

2.  Jeżeli oferta publiczna jest dokonywana lub wniosek o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym jest składany w jednym państwie członkowskim lub w większej ich liczbie, z wyłączeniem macierzystego państwa członkowskiego, prospekt emisyjny sporządza się w języku dopuszczonym przez właściwe organy tych państw członkowskich albo w języku przyjętym w sferze międzynarodowych finansów, wedle uznania emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu.

Właściwy organ każdego przyjmującego państwa członkowskiego żąda przetłumaczenia podsumowania, o którym mowa w art. 7, na swój język urzędowy lub na swoje języki urzędowe ale nie może zażądać przetłumaczenia żadnej innej części prospektu emisyjnego. [Popr. 3]

Do celów weryfikacji i zatwierdzania przez właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego prospekt sporządza się w języku dopuszczonym przez ten organ albo w języku przyjętym w sferze międzynarodowych finansów, wedle uznania emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu.

3.  Jeżeli oferta publiczna jest dokonywana lub wniosek o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym jest składany w więcej niż jednym państwie członkowskimi, w tym w macierzystym państwie członkowskim, prospekt emisyjny sporządza się w języku dopuszczonym przez właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego oraz udostępnia się go również w języku dopuszczonym przez właściwe organy poszczególnych przyjmujących państw członkowskich albo w języku przyjętym w sferze międzynarodowych finansów, wedle uznania emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu.

Właściwy organ każdego przyjmującego państwa członkowskiego może zażądać przetłumaczenia podsumowania, o którym mowa w art. 7, na swój język urzędowy lub na swoje języki urzędowe, ale nie może zażądać przetłumaczenia żadnej innej części prospektu emisyjnego.

4.  Ostateczne warunki i podsumowanie danej emisji sporządza się w tym samym języku co język, w którym sporządzono zatwierdzony podstawowy prospekt emisyjny.

Jeżeli ostateczne warunki zostały przekazane właściwemu organowi przyjmującego państwa członkowskiego lub – w przypadku gdy istnieje więcej niż jedno przyjmujące państwo członkowskie – właściwym organom tych państw członkowskich, ostateczne warunki i podsumowanie danej emisji załączone do tych ostatecznych warunków podlegają wymogom językowym ustanowionym w niniejszym artykule.

ROZDZIAŁ VI

PRZEPISY SZCZEGÓŁOWE DOTYCZĄCE EMITENTÓW MAJĄCYCH SIEDZIBĘ W PAŃSTWACH TRZECICH

Artykuł 26

Oferta papierów wartościowych lub dopuszczenie do obrotu w ramach prospektu emisyjnego sporządzonego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem

1.  Prospekt emisyjny emitenta z państwa trzeciego zamierzającego dokonać oferty publicznej papierów wartościowych w Unii lub ubiegać się o dopuszczenie papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym ustanowionym w Unii w ramach prospektu emisyjnego sporządzonego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem musi zostać zatwierdzony zgodnie z art. 19 przez właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego emitenta.

Prospekt zatwierdzony zgodnie z akapitem pierwszym pociąga za sobą wszystkie prawa i obowiązki przewidziane dla prospektu na mocy niniejszego rozporządzenia, a ponadto prospekt emisyjny i emitent z państwa trzeciego podlegają wszystkim przepisom niniejszego rozporządzenia pod nadzorem właściwego organu macierzystego państwa członkowskiego.

Artykuł 27

Oferta papierów wartościowych lub dopuszczenie do obrotu w ramach prospektu sporządzonego zgodnie z ustawodawstwem państwa trzeciego

1.  Właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego emitenta z państwa trzeciego może zatwierdzić prospekt emisyjny dotyczący oferty publicznej lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym sporządzony zgodnie z ustawodawstwem krajowym emitenta z państwa trzeciego i podlegający temu ustawodawstwu, pod warunkiem że:

a)   wymogi informacyjne przewidziane w ustawodawstwie państwa trzeciego są równoważne wymogom informacyjnym przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu oraz

b)   właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego zawarł porozumienia o współpracy z odpowiednimi organami nadzoru emitenta z państwa trzeciego zgodnie z art. 28.

2.  W przypadku oferty publicznej lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym papierów wartościowych emitowanych przez emitenta z państwa trzeciego w państwie członkowskim innym niż macierzyste państwo członkowskie zastosowanie mają wymagania ustanowione w art. 23, 24 i 25.

W przypadku takich emitentów właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego ma prawo nałożyć dodatkową opłatę odzwierciedlającą koszt, jaki stanowi taka emisja.

3.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 42 określających ogólne kryteria równoważności w oparciu o wymagania określone w art. 6, 7, 8 i 13.

W oparciu o powyższe kryteria Komisja może przyjąć decyzję wykonawczą stwierdzającą, że wymogi informacyjne przewidziane w ustawodawstwie państwa trzeciego są równoważne wymogom informacyjnym przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu. Taką decyzję wykonawczą przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 43 ust. 2.

Artykuł 28

Współpraca z państwami trzecimi

1.  Do celów art. 27 oraz, w stosownych przypadkach, do celów art. 26 właściwe organy państw członkowskich zawierają porozumienia o współpracy z organami nadzoru państw trzecich w zakresie wymiany informacji z organami nadzoru w państwach trzecich oraz w zakresie egzekwowania zobowiązań wynikających z przepisów niniejszego rozporządzenia w państwach trzecich, chyba że dane państwo trzecie znajduje się na liście krajów niechętnych współpracy prowadzonej przez Komisję. Tego rodzaju porozumienia o współpracy zapewniają co najmniej skuteczną wymianę informacji umożliwiającą właściwym organom wywiązywanie się z obowiązków spoczywających na nich na mocy niniejszego rozporządzenia.

Właściwy organ informuje ESMA i pozostałe właściwe organy o zamiarze zawarcia takiego porozumienia.

2.  Do celów art. 27 oraz, w stosownych przypadkach, do celów art. 26 ESMA usprawnia i koordynuje opracowywanie porozumień o współpracy między właściwymi organami a odpowiednimi organami nadzoru państw trzecich.

W stosownych przypadkach ESMA usprawnia i koordynuje również proces wymiany – między właściwymi organami – informacji pozyskanych od organów nadzoru państw trzecich, które mogą okazać się istotne przy podejmowaniu działań przewidzianych w art. 36 i 37.

3.  Właściwe organy zawierają porozumienia o współpracy w sprawie wymiany informacji z organami nadzoru państw trzecich wyłącznie w przypadku, gdy ujawniane informacje są objęte gwarancjami tajemnicy służbowej, które są co najmniej równoważne gwarancjom określonym w art. 33. Celem takiej wymiany informacji musi być zapewnienie właściwym organom możliwości wywiązywania się z powierzonych im zadań.

3a.   ESMA może opracowywać projekty regulacyjnych standardów technicznych określających minimalny zakres porozumienia o współpracy, o którym mowa w ust. 1.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

3b.   W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszego artykułu ESMA może opracowywać projekty wykonawczych standardów technicznych, aby określić szablon dokumentu porozumień o współpracy, z którego powinny korzystać właściwe organy państw członkowskich.

ROZDZIAŁ VII

ESMA I WŁAŚCIWE ORGANY

Artykuł 29

Właściwe organy

1.  Każde państwo członkowskie wyznacza jeden właściwy organ administracyjny odpowiedzialny za wypełnianie obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia oraz za zapewnienie stosowania przepisów przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia. Państwa członkowskie informują Komisję, ESMA i pozostałe właściwe organy innych państw członkowskich o wyznaczeniu tego organu administracyjnego.

Właściwy organ jest ▌niezależny od ▌uczestników rynku.

2.  Państwa członkowskie mogą upoważnić swój właściwy organ do delegowania zadania polegającego na opublikowaniu zatwierdzonych prospektów emisyjnych w internecie.

Każde delegowanie zadań na inne podmioty przeprowadza się na mocy konkretnej decyzji określającej zadania, które mają być realizowane, oraz warunki ich realizacji, opatrzonej klauzulą zobowiązującą dany podmiot, aby działał i był zorganizowany w taki sposób, by nie dopuścić do wystąpienia konfliktów interesów oraz aby zagwarantować, że informacje pozyskiwane przy wykonywaniu delegowanych zadań nie będą wykorzystywane w nieuczciwy sposób ani nie będą służyły przeciwdziałaniu konkurencji. W takiej decyzji przedstawia się wszystkie ustalenia uzgodnione między właściwym organem a podmiotem, na który delegowano zadania.

Ostateczna odpowiedzialność za monitorowanie zgodności z niniejszym rozporządzeniem oraz za zatwierdzenie prospektu emisyjnego spoczywa na właściwym organie wyznaczonym zgodnie z przepisami ust. 1.

Państwa członkowskie powiadamiają Komisję, ESMA oraz właściwe organy innych państw członkowskich o podjęciu decyzji, o której mowa w akapicie drugim, przekazując szczegółowe informacje na temat warunków delegowania zadań.

3.  Przepisy ust. 1 i 2 pozostają bez uszczerbku dla możliwości przyjmowania przez państwo członkowskie odrębnych uzgodnień prawnych i administracyjnych dla europejskich terytoriów zamorskich, za których stosunki zewnętrzne to państwo członkowskie jest odpowiedzialne.

Artykuł 30

Uprawnienia właściwych organów

1.  Aby móc wywiązywać się z obowiązków spoczywających na nich na mocy niniejszego rozporządzenia, zgodnie z ustawodawstwem krajowym właściwe organy muszą posiadać co najmniej uprawnienia nadzorcze i dochodzeniowe do:

a)  zwracania się do emitentów, oferujących lub osób wnioskujących o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym z żądaniem uwzględnienia dodatkowych informacji w prospekcie emisyjnym, w stosownych przypadkach do celów związanych z ochroną inwestorów;

b)  zwracania się do emitentów, oferujących lub osób wnioskujących o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym oraz osób sprawujących kontrolę nad tymi podmiotami i kontrolowanych przez te podmioty z żądaniem przekazania informacji i dokumentów;

c)  zwracania się do biegłych rewidentów i kadry kierowniczej emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym oraz do pośredników finansowych powołanych do zrealizowania oferty publicznej lub złożenia wniosku o dopuszczenie do obrotu z żądaniem przekazania informacji;

d)  zawieszenia oferty publicznej lub dopuszczenia do obrotu na okres jednorazowo nie dłuższy niż 25 kolejnych dni roboczych, jeżeli istnieją uzasadnione powody, aby podejrzewać, że naruszone zostały przepisy niniejszego rozporządzenia;

e)  ustanowienia zakazu publikowania reklam lub zawieszenia prawa do publikowania reklam lub do zwrócenia się do emitentów, oferujących lub osób wnioskujących o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym lub odpowiednich pośredników finansowych z żądaniem zaprzestania lub zawieszenia działalności reklamowej na okres jednorazowo nie dłuższy niż 10 kolejnych dni roboczych, jeżeli istnieją uzasadnione powody, aby podejrzewać, że naruszone zostały przepisy niniejszego rozporządzenia;

f)  zakazania publikacji oferty publicznej, jeżeli właściwy organ uzna, że doszło do naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia, lub jeżeli istnieją uzasadnione powody, aby podejrzewać, że mogło dojść do ich naruszenia;

g)  zawieszenia obrotu na rynku regulowanym lub do wystąpienia do odpowiednich rynków regulowanych z żądaniem zawieszenia obrotu na tych rynkach na okres jednorazowo nie dłuższy niż 10 kolejnych dni roboczych, jeżeli istnieją uzasadnione powody, aby podejrzewać, że naruszone zostały przepisy niniejszego rozporządzenia;

h)  zakazania obrotu na rynku regulowanym, jeżeli właściwy organ uzna, że doszło do naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia;

i)  podania do wiadomości publicznej faktu, że emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu nie wywiązują się ze spoczywających na nich zobowiązań;

j)  zawieszenia weryfikacji przedstawionego do zatwierdzenia prospektu emisyjnego, lub zawieszenia oferty publicznej lub dopuszczenia do obrotu, jeżeli właściwy organ korzysta z uprawnienia do wprowadzenia zakazu lub ograniczenia zgodnie z art. 42 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014(26), do chwili wygaśnięcia tego zakazu lub ograniczenia;

k)  odmowy zatwierdzenia dowolnego prospektu emisyjnego sporządzonego przez określonego emitenta, oferującego lub osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu przez okres nie dłuższy niż 5 lat, jeżeli ten emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu dopuszczali się wielokrotnych i poważnych naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia;

l)  ujawnienia lub zwrócenia się do emitenta z żądaniem ujawnienia wszelkich istotnych informacji, które mogą wywierać wpływ na ocenę papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynkach regulowanych, aby zapewnić inwestorom ochronę lub zagwarantować sprawne działanie rynku;

m)  zawieszania lub wymagania zawieszenia przez odpowiedni rynek regulowany obrotu papierami wartościowymi, jeżeli uzna, że sytuacja emitenta sprawia, iż taki obrót mógłby być szkodliwy dla interesów inwestorów;

n)  przeprowadzania kontroli na miejscu lub dochodzenia w miejscach, które nie są prywatnym miejscem zamieszkania osób fizycznych, oraz wchodzenia w tym celu do pomieszczeń, aby uzyskać dostęp do dokumentacji i innych danych w jakiejkolwiek formie w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że dokumenty i inne dane związane z przedmiotem kontroli lub dochodzenia mogą mieć znaczenie dla udowodnienia przypadku naruszenia niniejszego rozporządzenia.

Jeżeli wymaga tego prawo krajowe, właściwy organ może zwrócić się do odpowiedniego organu sądowego z wnioskiem o orzeczenie w sprawie wykonywania kompetencji, o których mowa w akapicie pierwszym. Zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 ESMA ma prawo brać udział w kontrolach na miejscu, o których mowa w lit. n), jeżeli są one przeprowadzane wspólnie przez co najmniej dwa właściwe organy.

2.  Właściwe organy wykonują swoje funkcje i uprawnienia, o których mowa w ust. 1, w zakresie w jakim jest to niezbędne do wykonania spoczywającego na nich obowiązku nadzorowania przestrzegania niniejszego rozporządzenia i zatwierdzania prospektu emisyjnego w którykolwiek z wymienionych poniżej sposobów:

a)  bezpośrednio;

b)  we współpracy z innymi organami;

c)  w drodze przekazania uprawnień takim organom, zachowując odpowiedzialność za wykonanie wspomnianych funkcji i uprawnień;

d)  poprzez składanie wniosków do właściwych organów sądowych.

3.  Państwa członkowskie zapewniają wprowadzenie odpowiednich środków, aby właściwe organy dysponowały wszelkimi uprawnieniami nadzorczymi i dochodzeniowymi, które są niezbędne do wypełniania ich obowiązków.

4.  Uznaje się, że osoba udostępniająca informacje właściwemu organowi zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie narusza jakichkolwiek ograniczeń w ujawnianiu informacji nałożonych przez umowę bądź jakiekolwiek przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne oraz nie może zostać pociągnięta do jakiejkolwiek odpowiedzialności w związku z takim powiadomieniem.

5.  Przepisy ust. 1–3 pozostają bez uszczerbku dla możliwości dokonania przez państwo członkowskie odrębnych uzgodnień prawnych i administracyjnych dla zamorskich terytoriów europejskich, za których stosunki zewnętrzne takie państwo członkowskie jest odpowiedzialne.

Artykuł 31

Współpraca między właściwymi organami

1.  Właściwe organy współpracują ze sobą oraz z ESMA do celów niniejszego rozporządzenia. Wymieniają one informacje bez zbędnej zwłoki i współpracują przy czynnościach wyjaśniających, nadzorczych i związanych z egzekwowaniem przepisów.

W przypadku gdy państwa członkowskie postanowiły, zgodnie z art. 36, ustanowić sankcje karne za naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia, zapewniają wprowadzenie odpowiednich środków, tak by właściwe organy miały wszystkie niezbędne uprawnienia do współdziałania z organami sądowymi w ramach ich jurysdykcji na potrzeby otrzymywania szczegółowych informacji dotyczących dochodzeń lub postępowań karnych wszczętych w związku z możliwymi naruszeniami niniejszego rozporządzenia oraz przekazywania podobnych informacji innym właściwym organom i ESMA w celu wypełnienia swojego obowiązku wzajemnej współpracy i współpracy z ESMA do celów niniejszego rozporządzenia.

2.  Właściwy organ może odmówić podjęcia działań na podstawie wniosku o informacje lub wniosku o współpracę przy czynnościach wyjaśniających tylko w następujących wyjątkowych okolicznościach:

a)  jeżeli spełnienie wniosku może mieć niekorzystny wpływ na jego własne czynności wyjaśniające lub czynności związane z egzekwowaniem przepisów, lub w stosownych przypadkach na dochodzenie;

b)  jeżeli zostało już wszczęte postępowanie sądowe w sprawie tych samych działań i przeciwko tym samym osobom przed organami państwa członkowskiego, do którego skierowano żądanie;

c)  jeżeli w państwie członkowskim, do którego skierowano żądanie, został już wydany prawomocny wyrok w stosunku do tych osób w związku z tymi samymi czynami.

3.  Właściwe organy na wniosek natychmiast dostarczają wszelkie informacje wymagane do celów niniejszego rozporządzenia.

4.  Właściwy organ może wystąpić o pomoc do właściwego organu innego państwa członkowskiego w zakresie kontroli na miejscu lub dochodzenia.

Właściwy organ występujący o pomoc informuje ESMA o każdym wniosku, o którym mowa w akapicie pierwszym. W przypadku dochodzenia lub kontroli o zasięgu transgranicznym ESMA koordynuje takiego dochodzenie lub taką kontrolę, jeśli wnosi o to jeden z właściwych organów.

Jeśli właściwy organ otrzyma od właściwego organu innego państwa członkowskiego wniosek o przeprowadzenie kontroli na miejscu lub dochodzenia, może:

a)  samodzielnie przeprowadzić kontrolę na miejscu lub dochodzenie;

b)  zezwolić właściwemu organowi, który złożył wniosek, na udział w kontroli na miejscu lub dochodzeniu;

c)  zezwolić właściwemu organowi, który złożył wniosek, na samodzielne przeprowadzenie kontroli na miejscu lub dochodzenia;

d)  wyznaczyć biegłych rewidentów lub ekspertów do przeprowadzenia kontroli na miejscu lub dochodzenia;

e)  wykonać określone zadania związane z działaniami nadzorczymi wraz z pozostałymi właściwymi organami.

5.  Właściwe organy mogą zgłaszać ESMA sytuacje, w których wniosek o współpracę, w szczególności dotyczący wymiany informacji, został rozpatrzony odmownie lub w których nie podjęto w sprawie tego wniosku żadnych działań w odpowiednim terminie. Nie naruszając postanowień art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w sytuacjach, o których mowa w zdaniu pierwszym, ESMA może skorzystać z uprawnienia przysługującego jej na mocy art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

6.  ESMA może opracowywać projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia informacji, które mają być przedmiotem wymiany między właściwymi organami, zgodnie z ust. 1.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

7.  ESMA może opracowywać projekty wykonawczych standardów technicznych, by ustanawiać standardowe formularze, szablony i procedury do celów współpracy i wymiany informacji pomiędzy właściwymi organami.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie trzecim, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 32

Współpraca z ESMA

1.  Do celów niniejszego rozporządzenia właściwe organy współpracują z ESMA zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1095/2010.

2.  Właściwe organy niezwłocznie udzielają ESMA wszelkich informacji niezbędnych do wypełniania jej obowiązków zgodnie z art. 35 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

3.  W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszego artykułu ESMA może opracować projekt wykonawczych standardów technicznych w celu określenia procedur i form wymiany informacji, jak określono w ust. 2.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 33

Tajemnica służbowa

1.  Wszystkie informacje wymieniane między właściwymi organami na podstawie niniejszego rozporządzenia, które dotyczą warunków biznesowych lub operacyjnych oraz innych kwestii gospodarczych lub osobistych, uznaje się za informacje poufne oraz obejmuje obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej, chyba że w momencie ich przekazania właściwy organ oświadczy, iż informacje te mogą być ujawnione lub ich ujawnienie jest niezbędne w celu prowadzenia postępowania sądowego.

2.  Obowiązek zachowania tajemnicy służbowej ma zastosowanie do wszystkich osób, które pracują lub pracowały dla danego właściwego organu bądź dla dowolnej jednostki, której ten właściwy organ przekazał swoje uprawnienia. Informacje objęte tajemnicą służbową nie mogą zostać ujawnione żadnej innej osobie lub organowi, z wyjątkiem przypadków określonych w prawie Unii lub prawie krajowym.

Artykuł 34

Ochrona danych

W zakresie przetwarzania danych osobowych w ramach niniejszego rozporządzenia właściwe organy wypełniają swoje zadania do celów niniejszego rozporządzenia zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi transponującymi dyrektywę 95/46/WE.

W odniesieniu do przetwarzania danych osobowych przez ESMA w ramach niniejszego rozporządzenia ESMA przestrzega przepisów rozporządzenia (WE) nr 45/2001.

Artykuł 35

Środki zapobiegawcze

1.  Jeśli właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego stwierdzi nieprawidłowości w działaniu emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu bądź instytucji finansowych odpowiedzialnych za przebieg oferty publicznej lub stwierdzi naruszenie przez te osoby obowiązków spoczywających na nich na mocy niniejszego rozporządzenia, organ ten przekazuje swoje ustalenia właściwemu organowi macierzystego państwa członkowskiego i ESMA.

2.  Jeżeli mimo zastosowania środków przez właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu bądź instytucja finansowa odpowiedzialna za przebieg oferty publicznej nie zaprzestaje naruszania stosownych przepisów niniejszego rozporządzenia, właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego po powiadomieniu właściwego organu macierzystego państwa członkowskiego i ESMA stosuje wszelkie właściwe środki w celu ochrony inwestorów oraz bez zbędnej zwłoki powiadamia o nich Komisję i ESMA.

3.  W sytuacjach, o których mowa w ust. 2, ESMA może skorzystać z uprawnienia przysługującego jej na mocy art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

ROZDZIAŁ VIII

ŚRODKI I SANKCJE ADMINISTRACYJNE

Artykuł 36

Środki i sankcje administracyjne

1.  Bez uszczerbku dla uprawnień nadzorczych i dochodzeniowych przysługujących właściwym organom na mocy art. 30 oraz prawa państw członkowskich do wprowadzania i nakładania sankcji karnych, państwa członkowskie przyznają właściwym organom – zgodnie z prawem krajowym – uprawnienia do stosowania odpowiednich środków administracyjnych i nakładania sankcji administracyjnych, które powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Środki i sankcje administracyjne stosuje się i nakłada co najmniej w odniesieniu do:

a)  naruszeń art. 3, 5 i 6, art. 7 ust. 1–10, art. 8, art. 9 ust. 1–13, art. 10, art. 11 ust. 1 i 3, art. 12, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1 i 3, art. 18 ust. 1–3, art. 19 ust. 1, art. 20 ust. 1–4 i 7–10, art. 21 ust. 2–4, art. 22 ust. 1, 2 i 4 oraz art. 25 niniejszego rozporządzenia;

b)  niepodjęcia współpracy lub niepoddania się czynnościom dochodzeniowym lub kontroli lub wnioskowi objętych art. 30.

Do dnia [▌12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r. państwa członkowskie mogą postanowić, że nie określą przepisów dotyczących sankcji administracyjnych, o których mowa w akapicie pierwszym, jeżeli naruszenia, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) lub b), już podlegają sankcjom karnym określonym w prawie krajowym. W takim przypadku państwa członkowskie informują szczegółowo Komisję i ESMA o odpowiednich przepisach ich prawa karnego.

Do dnia [▌12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r. państwa członkowskie szczegółowo powiadamiają Komisję i ESMA o przepisach, o których mowa w akapitach pierwszym i drugim. Niezwłocznie powiadamiają Komisję i ESMA o wszelkich późniejszych zmianach tych przepisów.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, zgodnie z prawem krajowym, by w razie wystąpienia naruszeń, o których mowa w ust. 1 lit. a), właściwe organy miały uprawnienia do nakładania co najmniej następujących sankcji administracyjnych i stosowania co najmniej następujących środków administracyjnych:

a)  podania do wiadomości publicznej informacji wskazującej osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za naruszenie oraz charakter naruszenia zgodnie z art. 40;

b)  nakazu zobowiązującego osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za naruszenie do zaprzestania określonego postępowania stanowiącego naruszenie;

c)  maksymalnych administracyjnych sankcji pieniężnych w wysokości co najmniej dwukrotnej wartości korzyści uzyskanych lub strat unikniętych w wyniku naruszenia, o ile można je określić;

d)  w przypadku osoby prawnej, maksymalnych administracyjnych kar pieniężnych w wysokości co najmniej 5 000 000 EUR lub – w przypadku państw członkowskich, których walutą nie jest euro – równowartości tej kwoty w walucie krajowej na dzień [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r. lub 3 % całkowitych rocznych obrotów danej osoby prawnej według ostatniego dostępnego sprawozdania finansowego zatwierdzonego przez organ zarządzający.

W przypadku gdy dana osoba prawna jest jednostką dominującą lub jednostką zależną jednostki dominującej, od której wymaga się sporządzenia skonsolidowanego sprawozdania finansowego zgodnie z dyrektywą 2013/34/UE, stosowny całkowity roczny obrót stanowi kwota całkowitego rocznego obrotu lub odpowiadający mu rodzaj dochodu zgodnie z odnośnym prawem Unii w dziedzinie rachunkowości, ustalony na podstawie ostatniego dostępnego skonsolidowanego sprawozdania finansowego zatwierdzonego przez organ zarządzający jednostki dominującej najwyższego szczebla;

e)  w przypadku osoby fizycznej, maksymalnych administracyjnych kar pieniężnych w wysokości co najmniej 700 000 EUR lub – w przypadku państw członkowskich, których walutą nie jest euro – równowartość tej kwoty w walucie krajowej na dzień [datawejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

3.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć dodatkowe sankcje lub środki oraz wyższe kary administracyjne niż te, które przewidziano w niniejszym rozporządzeniu.

Artykuł 37

Wykonywanie uprawnień nadzorczych i uprawnień do nakładania sankcji

1.  Przy określaniu typu i poziomu sankcji i środków administracyjnych właściwe organy biorą pod uwagę wszystkie istotne okoliczności, w tym w stosownych przypadkach:

a)  wagę naruszenia i czas jego trwania;

b)  stopień odpowiedzialności osoby odpowiedzialnej za dane naruszenie;

c)  sytuację finansową osoby odpowiedzialnej za dane naruszenie, której wyznacznikiem jest wysokość całkowitych obrotów odpowiedzialnej osoby prawnej lub roczny dochód i aktywa netto odpowiedzialnej osoby fizycznej;

d)  wpływ naruszenia na interes inwestorów detalicznych;

e)  skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez osobę odpowiedzialną za dane naruszenie, lub strat poniesionych przez osoby trzecie w wyniku naruszenia, o ile można je ustalić;

f)  zakres współpracy osoby odpowiedzialnej za dane naruszenie z właściwym organem, bez uszczerbku dla potrzeby zapewnienia rekompensaty zysków uzyskanych lub strat unikniętych przez tę osobę;

g)  poprzednie naruszenia popełnione przez osobę odpowiedzialną za dane naruszenie;

h)  środki zastosowane przez osobę odpowiedzialną za naruszenie po popełnieniu naruszenia, aby zapobiec powtórnemu naruszeniu.

2.  W wykonywaniu swoich uprawnień do nakładania sankcji administracyjnych i stosowania innych środków administracyjnych na podstawie art. 36 właściwe organy ściśle współpracują w celu zapewnienia, aby wykonywanie przez nie uprawnień nadzorczych i dochodzeniowych oraz nakładane przez nie sankcje administracyjne i stosowane przez nie środki administracyjne były skuteczne i odpowiednie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Koordynują one swoje działania w celu uniknięcia powtarzania i pokrywania się działań przy wykonywaniu przysługujących im uprawnień nadzorczych i dochodzeniowych oraz przy nakładaniu sankcji administracyjnych i stosowaniu środków administracyjnych w sprawach transgranicznych.

Artykuł 38

Prawo do odwołania

Państwa członkowskie zapewniają, aby decyzje podejmowane na podstawie przepisów niniejszego rozporządzenia były właściwie uzasadnione i podlegały prawu do odwołania się przed sądem.

Artykuł 39

Zgłaszanie naruszeń

1.  Właściwe organy ustanawiają skuteczne mechanizmy umożliwiające zgłaszanie im rzeczywistych lub potencjalnych naruszeń niniejszego rozporządzenia oraz zachęcające do takiego zgłaszania.

2.  Mechanizmy, o których mowa w ust. 1, obejmują co najmniej następujące elementy:

a)  szczegółowe procedury odbierania zgłoszeń w sprawie rzeczywistych lub potencjalnych naruszeń oraz działania następcze w związku z tymi zgłoszeniami, w tym ustanowienie bezpiecznych kanałów komunikacji dla takich zgłoszeń;

b)  stosowną ochronę pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, którzy zgłaszają naruszenia – co najmniej przed odwetem, dyskryminacją i innymi rodzajami niesprawiedliwego traktowania ze strony ich pracodawcy lub osób trzecich;

c)  ochronę tożsamości i danych osobowych zarówno osoby zgłaszającej naruszenia, jak i osoby fizycznej, której zarzuca się popełnienie naruszenia, na wszystkich etapach procedury, chyba że takie ujawnienie informacji wymagane jest prawem krajowym w kontekście dalszych czynności dochodzeniowych lub późniejszego postępowania sądowego.

3.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć zachęty finansowe dla osób oferujących istotne informacje dotyczące rzeczywistych lub potencjalnych naruszeń niniejszego rozporządzenia, które to zachęty przyznawane są zgodnie z prawem krajowym, jeżeli osoby takie nie podlegają innym już istniejącym obowiązkom zgłaszania takich informacji wynikających z przepisów prawa lub umowy i pod warunkiem że informacje te są nowe oraz że skutkują nałożeniem sankcji administracyjnej lub karnej lub zastosowaniem innego środka administracyjnego z tytułu naruszenia niniejszego rozporządzenia.

4.  Państwa członkowskie wymagają, aby pracodawcy zaangażowani w działalność, która jest regulowana do celów usług finansowych, dysponowali odpowiednimi procedurami dotyczącymi zgłaszania rzeczywistych lub potencjalnych naruszeń przez swoich pracowników drogą wewnętrzną za pomocą specjalnego, niezależnego i odrębnego kanału.

Artykuł 40

Publikacja decyzji

1.  Właściwe organy publikują na swoich stronach internetowych decyzję nakładającą sankcję administracyjną lub stosującą środek administracyjny za naruszenie niniejszego rozporządzenia niezwłocznie po poinformowaniu o tej decyzji osoby podlegającej sankcji. Publikacja taka obejmuje co najmniej informacje na temat rodzaju i charakteru naruszenia oraz tożsamości osób odpowiedzialnych. Obowiązek ten nie ma zastosowania do decyzji nakładających środki o charakterze dochodzeniowym.

2.  Jeżeli właściwy organ uzna, że opublikowanie tożsamości osób prawnych bądź tożsamości lub danych osobowych osób fizycznych byłoby nieproporcjonalne w oparciu o indywidualną ocenę przeprowadzoną w odniesieniu do proporcjonalności opublikowania takich danych, lub jeżeli takie opublikowanie zagroziłoby stabilności rynków finansowych lub prowadzonym czynnościom dochodzeniowym, państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy:

a)  odroczyły publikację decyzji o nałożeniu sankcji lub zastosowaniu środka do momentu, kiedy przyczyny nieopublikowania przestaną być aktualne;

b)  opublikowały decyzję nakładającą sankcję lub stosującą środek w sposób zanonimizowany, który jest zgodny z prawem krajowym, jeżeli taka anonimowa publikacja zapewnia skuteczną ochronę odpowiednich danych osobowych; w przypadku podjęcia decyzji o publikacji informacji o sankcji lub środku w sposób zanonimizowany publikacja określonych danych może zostać odroczona o odpowiedni okres, jeśli przewiduje się, że w takim okresie powody uzasadniające anonimową publikację przestaną istnieć;

c)  nie publikowały decyzji o nałożeniu sankcji lub zastosowaniu środka, jeżeli warianty określone w lit. a) i b) uznaje się za niewystarczające w celu zapewnienia:

(i)  aby stabilność rynków finansowych nie została zagrożona;

(ii)  proporcjonalności opublikowania takich decyzji w odniesieniu do środków uznanych za mniej istotne.

3.  Jeżeli od decyzji o nałożeniu sankcji lub zastosowaniu środka przysługuje odwołanie do odpowiednich organów sądowych lub innych organów, właściwe organy informują też o tym natychmiast na swojej oficjalnej stronie internetowej oraz zamieszczają na niej wszelkie późniejsze informacje na temat wyniku rozpatrzenia tego odwołania. Ponadto publikuje się również wszelkie decyzje unieważniające poprzednią decyzję nakładającą sankcję lub stosującą środek.

4.  Właściwe organy zapewniają, aby wszelkie dane opublikowane zgodnie z niniejszym artykułem widniały na ich oficjalnej stronie internetowej przez co najmniej pięć lat po opublikowaniu. Opublikowane dane osobowe pozostawia się na oficjalnej stronie internetowej właściwego organu jedynie przez okres, który jest niezbędny zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami o ochronie danych.

Artykuł 41

Zgłaszanie sankcji do ESMA

1.  Właściwy organ corocznie przekazuje ESMA zbiorcze informacje dotyczące wszystkich sankcji administracyjnych i środków administracyjnych nałożonych zgodnie z art. 36. ESMA publikuje te informacje w sprawozdaniu rocznym.

W przypadku gdy państwa członkowskie postanowiły, zgodnie z art. 36 ust. 1, ustanowić sankcje karne za naruszenia przepisów, o których mowa w art. 36 ust. 1, ich właściwe organy co roku przedstawiają ESMA zagregowane i anonimowe dane dotyczące wszystkich wszczętych dochodzeń i nałożonych sankcji karnych. ESMA publikuje dane dotyczące nałożonych sankcji karnych w sprawozdaniu rocznym.

2.  W przypadku gdy właściwy organ podał do wiadomości publicznej informacje o sankcjach administracyjnych lub karnych lub innych środkach administracyjnych, równocześnie zgłasza te sankcje lub środki administracyjne ESMA.

3.  Właściwe organy informują ESMA o wszystkich sankcjach lub środkach administracyjnych nałożonych, lecz nieopublikowanych zgodnie z art. 40 ust. 2 lit. c), w tym o wszelkich odwołaniach ich dotyczących oraz o wyniku takich odwołań. Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy otrzymywały informacje oraz orzeczenia kończące postępowanie w sprawie, dotyczące wszelkich nałożonych sankcji karnych, oraz aby przekazywały te dane ESMA. ESMA prowadzi centralną bazę danych o zgłoszonych jej sankcjach wyłącznie do celów wymiany informacji między właściwymi organami. Wspomniana baza danych jest dostępna wyłącznie właściwym organom i jest aktualizowana na podstawie informacji przedstawionych przez właściwe organy.

ROZDZIAŁ IX

AKTY DELEGOWANE I WYKONAWCZE

Artykuł 42

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 1 ust. ▌6, art. 2 ust. 2, ▌ art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 3, art. 15 ust. 3 ▌i art. 27 ust. 3, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 1 ust. ▌6, art. 2 ust. 2, ▌art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 3, art. 15 ust. 3 ▌i art. 27 ust. 3, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 1 ust. ▌6, art. 2 ust. 2, ▌art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 3, art. 15 ust. 3, ▌i art. 27 ust. 3 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 43

Procedura komitetowa

1.  Komisję wspomaga Europejski Komitet Papierów Wartościowych ustanowiony na mocy decyzji Komisji 2001/528/WE(27). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

ROZDZIAŁ X

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 44

Uchylenie

1.  Dyrektywa 2003/71/WE traci moc ze skutkiem od dnia [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r.

2.  Odesłania do dyrektywy 2003/71/WE traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.

4.  Prospekty zatwierdzone zgodnie z prawem krajowym transponującym dyrektywę 2003/71/WE przed dniem [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r. w dalszym ciągu podlegają wspomnianemu prawu krajowemu do momentu, gdy wygaśnie ich okres ważności lub gdy upłynie 12 miesięcy od dnia [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r., w zależności od tego, która data przypadnie wcześniej.

Artykuł 45

Sprawozdanie ESMA dotyczące prospektów

1.  Na podstawie dokumentów podanych do wiadomości publicznej za pośrednictwem mechanizmów, o których mowa w art. 20 ust. 6, ESMA co roku sporządza sprawozdanie zawierające statystyki dotyczące prospektów zatwierdzonych i zgłoszonych w Unii, a także analizę tendencji, z uwzględnieniem rodzajów emitentów, w szczególności MŚP, i rodzajów emisji, zwłaszcza wartości oferty, rodzaju zbywalnych papierów wartościowych, rodzaju systemu obrotu oraz nominału.

2.  Sprawozdanie takie zawiera w szczególności:

a)  analizę zakresu stosowania w całej Unii systemów obowiązków informacyjnych określonych w art. 14 i 15 oraz uniwersalnego dokumentu rejestracyjnego określonego w art. 9;

b)  statystyki dotyczące podstawowych prospektów emisyjnych i ostatecznych warunków oraz dotyczące prospektów sporządzonych jako oddzielne dokumenty lub jako pojedynczy dokument;

c)  statystyki dotyczące średnich i całkowitych kwot pozyskanych w drodze oferty publicznej papierów wartościowych podlegającej niniejszemu rozporządzeniu przez spółki nienotowane na giełdzie, spółki, których papiery wartościowe znajdują się w obrocie na wielostronnych platformach obrotu, w tym na rynkach rozwoju MŚP, oraz spółki, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynkach regulowanych. W stosownych przypadkach w ramach tego rodzaju statystyk zapewnia się podział na pierwsze oferty publiczne i kolejne oferty oraz na udziałowe i nieudziałowe papiery wartościowe;

ca)   statystyki dotyczące kosztów przygotowania prospektów emisyjnych z uwzględnieniem podziału co najmniej na kategorie emitentów, wielkości emisji i ich lokalizacje, a także kategorie opłat ponoszonych przez emitentów i kategorie usługodawców, którzy je pobierają; tym statystykom towarzyszy analiza skuteczności konkurencji między usługodawcami zaangażowanymi w sporządzanie prospektów emisyjnych i zalecenia dotyczące metod redukcji kosztów.

Artykuł 46

Przegląd

Do dnia [▌pięć lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia] r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia, w stosownych przypadkach wraz z wnioskiem ustawodawczym.

W sprawozdaniu ocenia się między innymi, czy podsumowanie prospektu, systemy obowiązków informacyjnych określone w art. 14 i 15 oraz uniwersalny dokument rejestracyjny określony w art. 9 nadal są właściwe, aby osiągnąć cele, dla których zostały przewidziane. W sprawozdaniu uwzględnia się wyniki wzajemnej oceny, o której mowa w art. 19 ust. 12.

Artykuł 47

Wejście w życie i stosowanie

1.  Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

2.  Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia [po upływie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].

2a.   W drodze odstępstwa od ust. 2 państwa członkowskie mogą zastosować progi określone do celów wyłączenia w art. 1 ust. 3 lit. d) lub możliwość przewidzianą w art. 3 ust. 2, od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

3.  Do dnia [po upływie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r. państwa członkowskie wprowadzają środki niezbędne w celu zapewnienia zgodności z art. 11, art. 19 ust. 8, art. 29, 30, 36, 37, 38, 39, 40 i 41.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

PROSPEKT EMISYJNY

I.   Streszczenie

II.   Tożsamość dyrektorów, członków kadry kierowniczej wyższego szczebla, doradców i biegłych rewidentów

Celem jest wskazanie przedstawicieli przedsiębiorstwa i innych osób fizycznych zaangażowanych w ofertę przedsiębiorstwa lub dopuszczenie do obrotu; są to osoby odpowiedzialne za sporządzenie prospektu emisyjnego i osoby odpowiedzialne za badanie sprawozdań finansowych.

III.   Charakterystyka oferty i przewidywany harmonogram

Celem jest przedstawienie istotnych informacji dotyczących przebiegu każdej oferty i określenie najważniejszych terminów odnoszących się do takiej oferty.

A.  Charakterystyka oferty

B.  Metoda i przewidywany harmonogram

IV.   Istotne informacje

Celem jest podsumowanie istotnych informacji o kondycji finansowej przedsiębiorstwa, jego kapitalizacji i czynnikach ryzyka. Jeżeli sprawozdania finansowe zawarte w dokumencie są przeformułowywane w celu odzwierciedlenia istotnych zmian w strukturze grupowej lub zasadach rachunkowości przedsiębiorstwa, wybrane dane finansowe również należy przeformułować.

A.  Wybrane dane finansowe

B.  Kapitalizacja i zadłużenie

C.  Przesłanki oferty i wykorzystanie środków z oferty

D.  Czynniki ryzyka

V.   Informacje o przedsiębiorstwie

Celem jest przedstawienie informacji o działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, wytwarzanych przez nie produktach lub świadczonych usługach i czynnikach wpływających na jego działalność. Celem jest także przedstawienie informacji dotyczących adekwatności i przydatności rzeczowych aktywów trwałych przedsiębiorstwa, jak również jego planów przyszłego zwiększenia bądź zmniejszenia zdolności produkcyjnych.

A.  Historia i rozwój przedsiębiorstwa

B.  Ogólny zarys działalności

C.  Struktura organizacyjna

D.  Rzeczowe aktywa trwałe

VI.   Wyniki operacyjne i sytuacja finansowa oraz perspektywy

Celem jest przedstawienie wyjaśnienia przez zarząd czynników, które wpłynęły na kondycję finansową i wyniki operacyjne przedsiębiorstwa w odniesieniu do przeszłych okresów objętych sprawozdaniami finansowymi, oraz przeprowadzonej przez zarząd oceny czynników i tendencji, które zgodnie z przewidywaniami będą mieć znaczący wpływ na kondycję finansową i wyniki operacyjne przedsiębiorstwa w przyszłych okresach.

A.  Wyniki operacyjne

B.  Płynność i zasoby kapitałowe

C.  Badania i rozwój, patenty, licencje itp.

D.  Tendencje

VII.   Dyrektorzy, członkowie kadry kierowniczej wyższego szczebla i pracownicy

Celem jest przedstawienie informacji dotyczących dyrektorów i kadry kierowniczej przedsiębiorstwa, które umożliwią inwestorom ocenę ich doświadczenia, kwalifikacji i poziomu wynagrodzenia oraz ich relacji z przedsiębiorstwem.

A.  Dyrektorzy i członkowie kadry kierowniczej wyższego szczebla

B.  Wynagrodzenie

C.  Praktyki funkcjonowania organów przedsiębiorstwa

D.  Pracownicy

E.  Struktura akcjonariatu

VIII. Główni akcjonariusze i transakcje z podmiotami powiązanymi

Celem jest przedstawienie informacji dotyczących głównych akcjonariuszy i innych podmiotów, którzy mogą kontrolować przedsiębiorstwo lub wywierać na nie wpływ. Przedstawiane są również informacje dotyczące transakcji zawieranych przez przedsiębiorstwo z osobami powiązanymi z przedsiębiorstwem oraz informacje na temat tego, czy warunki takich transakcji są uczciwe dla przedsiębiorstwa.

A.  Główni akcjonariusze

B.  Transakcje z podmiotami powiązanymi

C.  Interesy ekspertów i doradców

IX.   Informacje finansowe

Celem jest określenie, które sprawozdania finansowe należy zawrzeć w dokumencie i jakie okresy należy objąć, oraz wskazanie daty sporządzenia sprawozdania finansowego i innych informacji o charakterze finansowym. Zasady rachunkowości i badania, które zostaną zatwierdzone do wykorzystania przy sporządzaniu i badaniu sprawozdań finansowych, zostaną ustalone zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości i rewizji finansowej.

A.  Skonsolidowane sprawozdania finansowe i inne informacje finansowe

B.  Znaczące zmiany

X.   Informacje szczegółowe na temat oferty i dopuszczenia do obrotu

Celem jest przedstawienie informacji dotyczących oferty i dopuszczenia do obrotu papierów wartościowych, planu dystrybucji papierów wartościowych oraz powiązanych zagadnień.

A.  Oferta i dopuszczenie do obrotu

B.  Plan dystrybucji

C.  Rynki

D.  Sprzedający posiadacze papierów wartościowych

E.  Rozwodnienie (jedynie w przypadku udziałowych papierów wartościowych)

F.  Koszty emisji

XI.   Informacje dodatkowe

Celem jest przedstawienie informacji, z których większość ma charakter ustawowy, które nie są przedstawione w innej części prospektu emisyjnego.

A.  Kapitał zakładowy

B.  Akt założycielski i statut spółki

C.  Istotne umowy

D.  Kontrole dewizowe

E.  Ostrzeżenie o skutkach podatkowych

F.  Dywidendy i upoważnieni płatnicy

G.  Oświadczenia ekspertów

H.  Dokumenty do wglądu

I.  Informacje dodatkowe

ZAŁĄCZNIK II

DOKUMENT REJESTRACYJNY

I.   Tożsamość dyrektorów, członków kadry kierowniczej wyższego szczebla, doradców i biegłych rewidentów

Celem jest wskazanie przedstawicieli przedsiębiorstwa i innych osób fizycznych zaangażowanych w ofertę przedsiębiorstwa lub dopuszczenie do obrotu; są to osoby odpowiedzialne za sporządzenie prospektu emisyjnego i osoby odpowiedzialne za badanie sprawozdań finansowych.

II.   Istotne informacje o emitencie

Celem jest podsumowanie istotnych informacji o kondycji finansowej przedsiębiorstwa, jego kapitalizacji i czynnikach ryzyka. Jeżeli sprawozdania finansowe zawarte w dokumencie są przeformułowywane w celu odzwierciedlenia istotnych zmian w strukturze grupowej lub zasadach rachunkowości przedsiębiorstwa, wybrane dane finansowe również należy przeformułować.

A.  Wybrane dane finansowe

B.  Kapitalizacja i zadłużenie

C.  Czynniki ryzyka

III.   Informacje o przedsiębiorstwie

Celem jest przedstawienie informacji o działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, wytwarzanych przez nie produktach lub świadczonych usługach i czynnikach wpływających na jego działalność. Celem jest także przedstawienie informacji dotyczących adekwatności i przydatności rzeczowych aktywów trwałych przedsiębiorstwa, jak również jego planów przyszłego zwiększenia bądź zmniejszenia zdolności produkcyjnych.

A.  Historia i rozwój przedsiębiorstwa

B.  Ogólny zarys działalności

C.  Struktura organizacyjna

D.  Rzeczowe aktywa trwałe

IV.   Wyniki operacyjne i sytuacja finansowa oraz perspektywy

Celem jest przedstawienie wyjaśnienia przez zarząd czynników, które wpłynęły na kondycję finansową i wyniki operacyjne przedsiębiorstwa w odniesieniu do przeszłych okresów objętych sprawozdaniami finansowymi, oraz przeprowadzonej przez zarząd oceny czynników i tendencji, które zgodnie z przewidywaniami będą mieć znaczący wpływ na kondycję finansową i wyniki operacyjne przedsiębiorstwa w przyszłych okresach.

A.  Wyniki operacyjne

B.  Płynność i zasoby kapitałowe

C.  Badania i rozwój, patenty, licencje itp.

D.  Tendencje

V.   Dyrektorzy, członkowie kadry kierowniczej wyższego szczebla i pracownicy

Celem jest przedstawienie informacji dotyczących dyrektorów i kadry kierowniczej przedsiębiorstwa, które umożliwią inwestorom ocenę ich doświadczenia, kwalifikacji i poziomu wynagrodzenia oraz ich relacji z przedsiębiorstwem.

A.  Dyrektorzy i członkowie kadry kierowniczej wyższego szczebla

B.  Wynagrodzenie

C.  Praktyki funkcjonowania organów przedsiębiorstwa

D.  Pracownicy

E.  Struktura akcjonariatu

VI.   Główni akcjonariusze i transakcje z podmiotami powiązanymi

Celem jest przedstawienie informacji dotyczących głównych akcjonariuszy i innych podmiotów, którzy mogą kontrolować przedsiębiorstwo lub wywierać na nie wpływ. Przedstawiane są również informacje dotyczące transakcji zawieranych przez przedsiębiorstwo z osobami powiązanymi z przedsiębiorstwem oraz informacje na temat tego, czy warunki takich transakcji są uczciwe dla przedsiębiorstwa.

A.  Główni akcjonariusze

B.  Transakcje z podmiotami powiązanymi

C.  Interesy ekspertów i doradców

VII.   Informacje finansowe

Celem jest określenie, które sprawozdania finansowe należy zawrzeć w dokumencie i jakie okresy należy objąć, oraz wskazanie daty sporządzenia sprawozdania finansowego i innych informacji o charakterze finansowym. Zasady rachunkowości i badania, które zostaną zatwierdzone do wykorzystania przy sporządzaniu i badaniu sprawozdań finansowych, zostaną ustalone zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości i rewizji finansowej.

A.  Skonsolidowane sprawozdania finansowe i inne informacje finansowe

B.  Znaczące zmiany

VIII. Informacje dodatkowe

Celem jest przedstawienie informacji, z których większość ma charakter ustawowy, które nie są przedstawione w innej części prospektu emisyjnego.

A.  Kapitał zakładowy

B.  Akt założycielski i statut spółki

C.  Istotne umowy

D.  Oświadczenia ekspertów

E.  Dokumenty do wglądu

F.  Informacje dodatkowe

ZAŁĄCZNIK III

DOKUMENT OFERTOWY

I.   Tożsamość dyrektorów, członków kadry kierowniczej wyższego szczebla, doradców i biegłych rewidentów

Celem jest wskazanie przedstawicieli przedsiębiorstwa i innych osób fizycznych zaangażowanych w ofertę przedsiębiorstwa lub dopuszczenie do obrotu; są to osoby odpowiedzialne za sporządzenie prospektu emisyjnego i osoby odpowiedzialne za badanie sprawozdań finansowych.

II.   Charakterystyka oferty i przewidywany harmonogram

Celem jest przedstawienie istotnych informacji dotyczących przebiegu każdej oferty i określenie najważniejszych terminów odnoszących się do takiej oferty.

A.  Charakterystyka oferty

B.  Metoda i przewidywany harmonogram

III.   Istotne informacje o emitencie

Celem jest podsumowanie istotnych informacji o kondycji finansowej przedsiębiorstwa, jego kapitalizacji i czynnikach ryzyka. Jeżeli sprawozdania finansowe zawarte w dokumencie są przeformułowywane w celu odzwierciedlenia istotnych zmian w strukturze grupowej lub zasadach rachunkowości przedsiębiorstwa, wybrane dane finansowe również należy przeformułować.

A.  Kapitalizacja i zadłużenie

B.  Przesłanki oferty i wykorzystanie środków z oferty

C.  Czynniki ryzyka

IV.   Interesy ekspertów

Celem jest przedstawienie informacji dotyczących transakcji zawieranych przez przedsiębiorstwo z ekspertami lub doradcami zatrudnionymi na zasadzie prowizji.

V.   Informacje szczegółowe na temat oferty i dopuszczenia do obrotu

Celem jest przedstawienie informacji dotyczących oferty i dopuszczenia do obrotu papierów wartościowych, planu dystrybucji papierów wartościowych oraz powiązanych zagadnień.

A.  Oferta i dopuszczenie do obrotu

B.  Plan dystrybucji

C.  Rynki

D.  Sprzedający posiadacze papierów wartościowych

E.  Rozwodnienie (jedynie w przypadku udziałowych papierów wartościowych)

F.  Koszty emisji

VI.   Informacje dodatkowe

Celem jest przedstawienie informacji, z których większość ma charakter ustawowy, które nie są przedstawione w innej części prospektu emisyjnego.

A.  Kontrole dewizowe

B.  Ostrzeżenie o skutkach podatkowych

C.  Dywidendy i upoważnieni płatnicy

D.  Oświadczenia ekspertów

E.  Dokumenty do wglądu

ZAŁĄCZNIK IV

Tabela korelacji

(o której mowa w art. 44)

Dyrektywa 2003/71/WE

Niniejsze rozporządzenie

Art. 1 ust. 1

Art. 1 ust. 1

Art. 1 ust. 2) oprócz art. 1 ust. 2 lit. h)

Art. 1 ust. 2

Art. 1 ust. 2 lit. h)

Art. 1 ust. 3 lit. d)

Art. 1 ust. 3

Art. 4

Art. 1 ust. 4

Art. 1 ust. 5 lit. a) i b)

Art. 2 ust. 1

Art. 2 ust. 1

Art. 2 ust. 4

Art. 2 ust. 2

Art. 3 ust. 1

Art. 3 ust. 1

Art. 3 ust. 2 lit. a)

Art. 1 ust. 3 lit. a)

Art. 3 ust. 2 lit. b)

Art. 1 ust. 3 lit. b)

Art. 3 ust. 2 lit. c)

Art. 1 ust. 3 lit. c)

Art. 3 ust. 2 lit. d)

-

Art. 3 ust. 2 lit. e)

-

Art. 3 ust. 2 akapity drugi i trzeci

Art. 5

Art. 3 ust. 3

Art. 3 ust. 3

Art. 3 ust. 4

Art. 1 ust. 5 lit. b)

Art. 4 ust. 1 lit. a)

Art. 1 ust. 3 lit. e)

Art. 4 ust. 1 lit. b)

Art. 1 ust. 3 lit. f)

Art. 4 ust. 1 lit. c)

Art. 1 ust. 3 lit. g)

Art. 4 ust. 1 lit. d)

Art. 1 ust. 3 lit. h)

Art. 4 ust. 1 lit. e)

Art. 1 ust. 3 lit. i)

Art. 4 ust. 1 akapity drugi do piątego

-

Art. 4 ust. 2 lit. a)

Art. 1 ust. 4 lit. a)

Art. 4 ust. 2 lit. b)

Art. 1 ust. 4 lit. c)

Art. 4 ust. 2 lit. c)

Art. 1 ust. 4 lit. d)

Art. 4 ust. 2 lit. d)

Art. 1 ust. 4 lit. e)

Art. 4 ust. 2 lit. e)

Art. 1 ust. 4 lit. f)

Art. 4 ust. 2 lit. f)

Art. 1 ust. 4 lit. g)

Art. 4 ust. 2 lit. g)

Art. 1 ust. 4 lit. b)

Art. 4 ust. 2 lit. h)

Art. 1 ust. 4 lit. h)

Art. 4 ust. 3

Art. 1 ust. 6

Art. 5 ust. 1

Art. 6 ust. 1

Art. 5 ust. 2

Art. 7

Art. 5 ust. 3

Art. 6 ust. 2

Art. 5 ust. 4 akapit pierwszy

Art. 8 ust. 1

Art. 5 ust. 4 akapit drugi

Art. 8 ust. 9

Art. 5 ust. 4 akapit trzeci

Art. 8 ust. 4 i art. 24 ust. 4

Art. 5 ust. 5

Art. 13 ust. 1

Art. 6 ust. 1

Art. 11 ust. 1

Art. 6 ust. 2

Art. 11 ust. 2

Art. 7 ust. 1

Art. 13 ust. 1 akapit pierwszy

Art. 7 ust. 2 lit. a)

Art. 13 ust. 1 akapit drugi lit. a)

Art. 7 ust. 2 lit. b)

Art. 13 ust. 2 akapit drugi lit. b)

Art. 7 ust. 2 lit. c)

Art. 13 ust. 2 akapit drugi lit. c)

Art. 7 ust. 2 lit. d)

Art. 13 ust. 2 akapit drugi lit. c)

Art. 7 ust. 2 lit. e)

Art. 15

Art. 7 ust. 2 lit. f)

Art. 13 ust. 2 akapit drugi lit. d)

Art. 7 ust. 2 lit. g)

Art. 14

Art. 7 ust. 3

Art. 13 ust. 3

Art. 7 ust. 4

-

Art. 8 ust. 1

Art. 17 ust. 1

Art. 8 ust. 2

Art. 17 ust. 2

Art. 8 ust. 3

Art. 17 ust. 3

Art. 8 ust. 3a

Art. 17 ust. 4

Art. 8 ust. 4

Art. 17 ust. 5

Art. 8 ust. 5

-

Art. 9 ust. 1

Art. 12 ust. 1

Art. 9 ust. 2

Art. 12 ust. 1

Art. 9 ust. 3

Art. 12 ust. 1

Art. 9 ust. 4

Art. 12 ust. 2

Art. 11 ust. 1

Art. 18 ust. 1

Art. 11 ust. 2

Art. 18 ust. 2

Art. 11 ust. 3

Art. 18 ust. 4

Art. 12 ust. 1

Art. 10 ust. 1 akapit pierwszy

Art. 12 ust. 2

Art. 10 ust. 1 akapit drugi

Art. 12 ust. 3

-

Art. 13 ust. 1

Art. 19 ust. 1

Art. 13 ust. 2

Art. 19 ust. 2

Art. 13 ust. 3

Art. 19 ust. 3

Art. 13 ust. 4

Art. 19 ust. 4

Art. 13 ust. 5

Art. 19 ust. 7

Art. 13 ust. 6

Art. 19 ust. 8

Art. 13 ust. 7

Art. 19 ust. 10

Art. 14 ust. 1

Art. 20 ust. 1

Art. 14 ust. 2

Art. 20 ust. 2

Art. 14 ust. 3

-

Art. 14 ust. 4

Art. 20 ust. 5

Art. 14 ust. 4a

Art. 20 ust. 6

Art. 14 ust. 5

Art. 20 ust. 8

Art. 14 ust. 6

Art. 20 ust. 9

Art. 14 ust. 7

Art. 20 ust. 10

Art. 14 ust. 8

Art. 20 ust. 11

Art. 15 ust. 1

Art. 21 ust. 1

Art. 15 ust. 2

Art. 21 ust. 2

Art. 15 ust. 3

Art. 21 ust. 3

Art. 15 ust. 4

Art. 21 ust. 4

Art. 15 ust. 5

-

Art. 15 ust. 6

Art. 21 ust. 5

Art. 15 ust. 7

Art. 21 ust. 6

Art. 16 ust. 1

Art. 22 ust. 1

Art. 16 ust. 2

Art. 22 ust. 2

Art. 16 ust. 3

Art. 22 ust. 6

Art. 17 ust. 1

Art. 23 ust. 1

Art. 17 ust. 2

Art. 23 ust. 2

Art. 18 ust. 1

Art. 24 ust. 1

Art. 18 ust. 2

Art. 24 ust. 2

Art. 18 ust. 3 akapit pierwszy

Art. 24 ust. 3

Art. 18 ust. 3 akapit drugi

Art. 20 ust. 5 akapit trzeci i art. 20 ust. 6

Art. 18 ust. 4

Art. 24 ust. 6

Art. 19 ust. 1

Art. 25 ust. 1

Art. 19 ust. 2

Art. 25 ust. 2

Art. 19 ust. 3

Art. 25 ust. 3

Art. 19 ust. 4

-

Art. 20 ust. 1

Art. 27 ust. 1

Art. 20 ust. 2

Art. 27 ust. 2

Art. 20 ust. 3

Art. 27 ust. 3

Art. 21 ust. 1

Art. 29 ust. 1

Art. 21 ust. 1a

Art. 32 ust. 1

Art. 21 ust. 1b

Art. 32 ust. 2

Art. 21 ust. 2

Art. 29 ust. 2

Art. 21 ust. 3 lit. a)

Art. 30 ust. 1 lit. a)

Art. 21 ust. 3 lit. b)

Art. 30 ust. 1 lit. b)

Art. 21 ust. 3 lit. c)

Art. 30 ust. 1 lit. c)

Art. 21 ust. 3 lit. d)

Art. 30 ust. 1 lit. d)

Art. 21 ust. 3 lit. e)

Art. 30 ust. 1 lit. e)

Art. 21 ust. 3 lit. f)

Art. 30 ust. 1 lit. f)

Art. 21 ust. 3 lit. g)

Art. 30 ust. 1 lit. g)

Art. 21 ust. 3 lit. h)

Art. 30 ust. 1 lit. h)

Art. 21 ust. 3 lit. i)

Art. 30 ust. 1 lit. i)

Art. 21 ust. 3 akapit drugi

Art. 30 ust. 1 akapit drugi

Art. 21 ust. 4 lit. a)

Art. 30 ust. 1 lit. l)

Art. 21 ust. 4 lit. b)

Art. 30 ust. 1 lit. m)

Art. 21 ust. 4 lit. c)

-

Art. 21 ust. 4 lit. d)

Art. 30 ust. 1 lit. n)

Art. 21 ust. 4 akapit drugi

Art. 30 ust. 1 akapit trzeci

Art. 21 ust. 5

Art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 5

Art. 22 ust. 1

Art. 33 ust. 2

Art. 22 ust. 2 akapit pierwszy

Art. 31 ust. 1

Art. 22 ust. 2 akapit drugi

-

Art. 22 ust. 2 akapit trzeci

Art. 31 ust. 5

Art. 22 ust. 3

-

Art. 22 ust. 4

Art. 31 ust. 6 i 7

Art. 23 ust. 1

Art. 35 ust. 1

Art. 23 ust. 2

Art. 35 ust. 2

Art. 24

Art. 43

Art. 24a ust. 1

Art. 42 ust. 2

Art. 24a ust. 2

Art. 42 ust. 4

Art. 24a ust. 3

Art. 42 ust. 1

Art. 24b

Art. 42 ust. 3

Art. 24c

Art. 42 ust. 5

Art. 25 ust. 1

Art. 36 ust. 1

Art. 25 ust. 2

Art. 40

Art. 26

Art. 38

Art. 27

-

Art. 28

-

Art. 29

-

Art. 30

-

Art. 31

Art. 46

Art. 32

Art. 47

Art. 33

Art. 47

(1) Sprawa została odesłana do właściwej komisji w celu ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 61 ust. 2 akapit drugi regulaminu(A8-0238/2016).
(2)*Poprawki: tekst nowy lub zmieniony został zaznaczony kursywą i wytłuszczonym drukiem; symbol ▌sygnalizuje skreślenia.
(3)Dz.U. C 177 z 18.5.2016, s. 9.
(4)Dz.U. C 195 z 2.6.2016, s. 1.
(5) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia … [(Dz.U. …)/(dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym)] oraz decyzja Rady z dnia ….
(6)Dyrektywa 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 345 z 31.12.2003, s. 64).
(7)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/73/UE z dnia 24 listopada 2010 r. zmieniająca dyrektywę 2003/71/WE w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych oraz dyrektywę 2004/109/WE w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym (Dz.U. L 327 z 11.12.2010, s. 1).
(8)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190).
(9)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014 z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących detalicznych produktów zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych (PRIIP) (Dz.U. L 352 z 9.12.2014, s. 1).
(10)Dyrektywa 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 390 z 31.12.2004, s. 38).
(11)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 1)
(12)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84).
(13)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
(14)Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).
(15)Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).
(16)Dyrektywa Rady 80/390/EWG z dnia 17 marca 1980 r. koordynująca wymagania dotyczące sporządzania, kontroli i rozpowszechniania szczegółowych danych notowań publikowanych w celu dopuszczenia papierów wartościowych do publicznych notowań giełdowych (Dz.U. L 100 z 17.4.1980, s. 1).
(17)Dyrektywa 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie dopuszczania papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego oraz informacji dotyczących tych papierów wartościowych, które podlegają publikacji (Dz.U. L 184 z 6.7.2001, s. 1).
(18)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).
(19) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32).
(20) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1).
(21)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014 z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących detalicznych produktów zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych (PRIIP) (Dz.U. L 352 z 9.12.2014, s. 1).
(22)Rozporządzenie Komisji (WE) nr 809/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonujące dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie informacji zawartych w prospektach emisyjnych oraz formy, włączenia przez odniesienie i publikacji takich prospektów emisyjnych oraz rozpowszechniania reklam (Dz.U. L 149 z 30.4.2004, s. 1).
(23)Dyrektywa 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 390 z 31.12.2004, s. 38).
(24)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19).
(25)[Dz.U. C , , s.].
(26)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 84).
(27)Decyzja Komisji 2001/528/WE z dnia 6 czerwca 2001 r. ustanawiająca Europejski Komitet Papierów Wartościowych (Dz.U. L 191 z 13.7.2001, s. 45).


Azyl: środki tymczasowe na rzecz Włoch i Grecji *
PDF 656kWORD 61k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady zmieniającej decyzję Rady (UE) 2015/1601 z dnia 22 września 2015 r. ustanawiającą środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji (COM(2016)0171 – C8-0133/2016 – 2016/0089(NLE))
P8_TA(2016)0354A8-0236/2016

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2016)0171),

–  uwzględniając art. 78 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8–0133/2016),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

—  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0236/2016),

1.  zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

3.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 2
(2)  Zgodnie z art. 4 ust. 2 decyzji (UE) 2015/1601, począwszy od 26 września 2016 r. 54 000 osób ubiegających się o ochronę międzynarodową powinno zostać relokowanych z Włoch i Grecji na terytorium innych państw członkowskich, chyba że do tej daty, zgodnie z art. 4 ust. 3, Komisja wystąpi z wnioskiem o przydział miejsc innym państwom członkowskim (beneficjentom), które znalazły się w sytuacji nadzwyczajnej charakteryzującej się nagłym napływem obywateli państw trzecich.
(2)  Zgodnie z art. 4 ust. 2 decyzji (UE) 2015/1601, począwszy od 26 września 2016 r. 54 000 osób ubiegających się o ochronę międzynarodową powinno zostać relokowanych z Włoch i Grecji zgodnie z liczbami ustalonymi w tej decyzji (mianowicie 12 764 osób ubiegających się o ochronę międzynarodową z Włoch i 41 236 takich osób z Grecji) na terytorium innych państw członkowskich, chyba że do tej daty, zgodnie z art. 4 ust. 3, Komisja wystąpi z wnioskiem o przydział miejsc innym państwom członkowskim (beneficjentom), które znalazły się w sytuacji nadzwyczajnej charakteryzującej się nagłym napływem osób.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 3
(3)   W art. 1 ust. 2 decyzji (UE) 2015/1601 przewidziano, że Komisja prowadzi stały przegląd sytuacji w odniesieniu do masowego napływu obywateli państw trzecich do państw członkowskich. W stosownych przypadkach Komisja powinna przedłożyć wnioski dotyczące zmiany tej decyzji, aby uwzględnić zmianę sytuacji w terenie i jej wpływ na mechanizm relokacji, a także zmieniającą się presję na państwa członkowskie, w szczególności państwa członkowskie pierwszej linii.
skreśla się
Poprawka 3
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 3 a (nowy)
(3a)   Art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji (UE) 2015/1601 przewiduje relokację 54 000 wnioskodawców. Relokację zdefiniowano w art. 2 lit e) tej decyzji jako przekazanie wnioskodawcy z terytorium państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium państwa członkowskiego relokacji. Relokacja nie obejmuje przesiedlania ani przyjmowania osób wymagających ochrony międzynarodowej z państwa trzeciego na terytorium państwa członkowskiego.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 3 b (nowy)
(3b)   Obowiązkiem Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej powinno być stałe analizowanie sytuacji odnośnie do masowego napływu obywateli państw trzecich do państw członkowskich.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 4
(4)  W dniu 7 marca szefowie państw lub rządów UE uzgodnili, że dążyć będą do porozumienia z Turcją w oparciu o szereg zasad, między innymi, iż każdej readmisji Syryjczyka z wysp greckich do Turcji będzie towarzyszyć przesiedlenie innego Syryjczyka z Turcji do państw członkowskich UE, w ramach istniejących zobowiązań. Te zasady zostały doprecyzowane w komunikacie Komisji dotyczącym dalszych etapów operacyjnych we współpracy między UE a Turcją w dziedzinie migracji, w którym wezwano do podjęcia niezbędnych działań w celu przeniesienia niektórych zobowiązań wynikających z obowiązujących decyzji o relokacji, w szczególności wszystkich lub części obecnie nieprzydzielonych 54 000 miejsc, do tzw. programu 1:1.
(4)  W oświadczeniu z dnia 7 marca szefowie państw lub rządów UE uzgodnili, że będą dążyć do porozumienia z Turcją w oparciu o szereg zasad, między innymi, iż każdej readmisji Syryjczyka z wysp greckich do Turcji będzie towarzyszyć przesiedlenie innego Syryjczyka z Turcji do państw członkowskich UE, w ramach istniejących zobowiązań. Ten system oparty na zasadzie 1:1 należy wdrażać w celu ochrony Syryjczyków uciekających przed wojną i prześladowaniami oraz przy pełnym poszanowaniu prawa do ubiegania się o azyl oraz zasady non-refoulement zapisanych w prawie unijnym, w konwencji genewskiej z dnia 28 lipca 1951 r. oraz w protokole do niej z dnia 31 stycznia 1967 r. dotyczącym statusu uchodźców.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 5
(5)  Można oczekiwać, że przesiedlenie, przyjęcie ze względów humanitarnych lub inne formy legalnego przyjęcia migrantów z Turcji w ramach krajowych i wielostronnych programów złagodzą presję migracyjną wywieraną na państwa członkowskie, które są beneficjentami relokacji na mocy decyzji (UE) 2015/1601, dzięki zapewnieniu legalnych i bezpiecznych dróg wjazdu do Unii oraz zniechęcaniu do nielegalnego przekraczania granicy. Dlatego solidarne działania państw członkowskich polegające na przyjmowaniu na swoje terytorium syryjskich obywateli przebywających w Turcji, ewidentnie wymagających ochrony międzynarodowej, powinny być uwzględniane w odniesieniu do 54 000 osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej, o których mowa powyżej. Liczba osób przyjętych w ten sposób z Turcji przez dane państwo członkowskie powinna zostać odjęta od liczby osób, które mają być relokowane do tego państwa członkowskiego na mocy decyzji 2015/1601 w odniesieniu do wspomnianych 54 000 osób ubiegających się o ochronę międzynarodową.
(5)  Przesiedlanie, przyjmowanie ze względów humanitarnych lub inne formy legalnego przyjmowania migrantów z Turcji na wielką skalę w ramach krajowych i wielostronnych programów są potrzebne w celu złagodzenia presji migracyjnej wywieranej na państwa członkowskie poprzez zapewnienie legalnych i bezpiecznych dróg wjazdu do Unii oraz poprzez sprawienie, że nie będzie konieczne nielegalne przekraczanie granicy. Należy zatem rozszerzyć zakres tych rozwiązań. Jak dotąd do Unii przesiedlono jedynie minimalną liczbę uchodźców syryjskich. W rezolucji z dnia 12 kwietnia 2016 r. w sprawie sytuacji w regionie Morza Śródziemnego oraz potrzeby opracowania całościowego podejścia UE do migracji Parlament Europejski wezwał do stworzenia większej liczby bezpieczniejszych i zgodnych z prawem możliwości wjazdu uchodźców i osób ubiegających się o azyl do UE, w tym wiążącego i obowiązkowego podejścia legislacyjnego Unii do przesiedlenia, opracowania programów przyjmowania uchodźców ze względów humanitarnych przez wszystkie państwa członkowskie oraz szerszego stosowania wiz humanitarnych. Środki te powinny stanowić uzupełnienie mechanizmów relokacji przyjętych na mocy decyzji (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 6
(6)  Do mechanizmów przyjęcia można zaliczyć przesiedlenie, przyjęcie ze względów humanitarnych lub inne legalne sposoby przyjęcia osób ewidentnie wymagających ochrony międzynarodowej, takie jak programy wizowe ze względów humanitarnych, transfery ze względów humanitarnych, programy łączenia rodzin, prywatne projekty sponsorowania, programy stypendialne, programy mobilności zawodowej i inne.
(6)  Do mechanizmów przyjęcia można zaliczyć przesiedlenie, przyjęcie ze względów humanitarnych lub inne legalne sposoby przyjęcia osób ewidentnie wymagających ochrony międzynarodowej, takie jak programy wizowe ze względów humanitarnych, transfery ze względów humanitarnych, programy łączenia rodzin, prywatne projekty sponsorowania, programy stypendialne, dostęp do edukacji, programy mobilności zawodowej i inne.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 6 a (nowy)
(6a)   Dyrektywa Rady 2003/86/WE1a stanowi, że środki dotyczące łączenia rodziny powinny zostać przyjęte zgodnie z obowiązkiem ochrony rodziny i poszanowania życia rodzinnego zawartym w wielu instrumentach prawa międzynarodowego. Łączenie rodzin nie jest zatem uzależnione od innych strategii politycznych Unii ani od środków solidarnościowych czy nadzwyczajnych. Państwa członkowskie powinny szanować i propagować łączenie rodzin we wszystkich przypadkach.
___________________
1a Dyrektywa Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. L 251 z 3.10.2003, s. 12).
Poprawka 25
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 6 b (nowy)
(6b)   Wiele osób wymagających ochrony międzynarodowej obecnie przebywających w Grecji i we Włoszech nie może zostać objętych kryzysowym mechanizmem relokacji, ponieważ podlegają one pod rozporządzenie (UE) nr 604/2013. Państwa członkowskie powinny szybko wdrożyć prawo do łączenia rodzin na mocy rozporządzenia (UE) nr 604/2013, a w przypadku osób wymagających ochrony powinny wdrożyć przyspieszone procedury, aby umożliwić im jak najszybsze połączenie z rodziną.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 7
(7)  Niniejsza decyzja nie powinna mieć wpływu na zobowiązania podjęte przez państwa członkowskie w ramach programu przesiedleń uzgodnionego w konkluzjach przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie z dnia 20 lipca 2015 r. i zobowiązania te nie powinny liczyć się jako wypełnianie zobowiązań wynikających z decyzji 2015/1601. Z tego względu państwo członkowskie, które zdecyduje się na wypełnienie swoich zobowiązań na mocy decyzji (UE) 2015/1601 przez przyjęcie w drodze przesiedlenia Syryjczyków przebywających w Turcji, nie może zaliczać tych działań w poczet zobowiązań wynikających z programu przesiedleń z dnia 20 lipca 2015 r.
(7)  Niniejsza decyzja nie powinna mieć wpływu na zobowiązania podjęte przez państwa członkowskie w ramach programu przesiedleń uzgodnionego w konkluzjach przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie z dnia 20 lipca 2015 r. i zobowiązania te nie powinny liczyć się jako wypełnianie zobowiązań wynikających z decyzji 2015/1601.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 8
(8)  Aby zapewnić odpowiednie monitorowanie sytuacji, państwa członkowskie powinny co miesiąc składać Komisji sprawozdania dotyczące Syryjczyków przebywających w Turcji przyjętych na terytorium tych państw w ramach możliwości przewidzianej w niniejszej zmianie, wskazując przy tym, na podstawie jakiego programu, krajowego czy wielostronnego, przyjęto daną osobę oraz jaką formę legalnego przyjęcia zastosowano.
(8)  Aby zapewnić odpowiednie monitorowanie sytuacji, państwa członkowskie powinny co miesiąc informować Komisję o Syryjczykach przebywających w Turcji przyjętych na terytorium tych państw, o zastosowanej formie ich przyjęcia oraz o rodzaju systemu, zgodnie z którym do niego doszło.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 8 a (nowy)
(8a)   Przesiedlenie nie powinno odbywać się kosztem relokacji. Zarówno przesiedlenie, jak i relokacja stanowią ważne instrumenty solidarności. Relokacja jest jedną z form wyrazu wewnętrznej solidarności między państwami członkowskimi, natomiast przesiedlenie oraz przyjmowanie ze względów humanitarnych i innych należą do form wyrazu solidarności zewnętrznej z państwami trzecimi przyjmującymi większość uchodźców.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 8 b (nowy)
(8b)   Jeżeli chodzi o aktualną liczbę osób ubiegających się o azyl w Grecji, a także rosnącą liczbę wnioskodawców przybywających do Włoch, należy oczekiwać, że zapotrzebowanie na miejsca na potrzeby relokacji w sytuacjach nadzwyczajnych będzie utrzymywać się na wysokim poziomie.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 8 c (nowy)
(8c)   Według uzyskanych niedawno danych Biura UNHCR w Grecji przebywa obecnie 53 859 osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, z których większość stanowią Syryjczycy (45 %), Irakijczycy (22 %) i Afgańczycy (21 %). Pomimo spadku liczby osób przybywających i z uwagi na polityczny charakter oświadczenia szefów państw lub rządów UE w sprawie współpracy z Turcją wydanego dnia 18 marca 2016 r. jest wysoce niepewne, czy obecny spadek liczby osób ubiegających się o azyl przybywających do Grecji będzie się utrzymywał. Z drugiej strony uchodźcy mogą korzystać z nowych szlaków migracyjnych, takich jak szlak wiodący przez środkową część Morza Śródziemnego do Włoch, na którym Biuro UNHCR odnotowało wzrost liczby migrantów przybywających przez Libię o 42,5 % w porównaniu z analogicznym okresem w 2015 r. Należy zatem oczekiwać, że utrzyma się wysokie zapotrzebowanie na miejsca na potrzeby relokacji.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 8 d (nowy)
(8d)   W komunikacie pt. „Pierwsze sprawozdanie w sprawie relokacji i przesiedlenia” z dnia 16 marca 2016 r. Komisja zwróciła uwagę na niedociągnięcia we wdrażaniu decyzji (UE) 2015/1601. Reakcja państw członkowskich na ogólne wezwanie EASO do 374 ekspertów jest najwyraźniej niewystarczająca, biorąc pod uwagę krytyczną sytuację, w jakiej znajdują się Włochy i Grecja. Pomimo rosnącej liczby małoletnich bez opieki wśród osób ubiegających się o azyl i uchodźców kwalifikujących się do relokacji, relokowano ich bardzo niewielu pomimo decyzji Rady w sprawie relokacji, zakładających priorytetowe traktowanie wnioskodawców wymagających szczególnego traktowania. Niektóre państwa członkowskie po dziś dzień nie udostępniły miejsc, do których można by relokować te osoby. Jedynie 18 państw członkowskich zobowiązało się relokować wnioskodawców z Grecji, zaś 19 państw – z Włoch. Niektóre spośród tych państw zobowiązały się do tego w ograniczonym zakresie w stosunku do całkowitej wielkości swego przydziału.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 8 e (nowy)
(8e)   Komisja wszczęła postępowania o uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego wobec Włoch i Grecji w związku z wdrażaniem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/20131a oraz wobec Grecji w związku z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE1b. Jednak nie podjęto żadnych działań prawnych wobec państw członkowskich, które nie wywiązują się z obowiązków określonych w decyzji (UE) 2015/1601.
_________________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na potrzeby ochrony porządku publicznego, oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1077/2011 ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (wersja przekształcona) (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 1).
1b Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 96).
Poprawka 16
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 8 f (nowy)
(8f)   Państwa członkowskie relokacji muszą w pełni wywiązywać się ze swoich obowiązków określonych w decyzjach (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601, aby zmniejszyć presję ciążącą na państwach członkowskich pierwszej linii. Państwa członkowskie relokacji powinny niezwłocznie i zdecydowanie nasilić starania podejmowane w reakcji na naglącą sytuację humanitarną w Grecji i zapobiegać pogarszaniu się sytuacji we Włoszech. Dotychczas państwa członkowskie udostępniły jedynie 7 % miejsc na potrzeby relokacji. Do dnia 5 czerwca 2016 r. skuteczną relokacją objęto jedynie 793 osób z Włoch i 2033 z Grecji. W pierwszym sprawozdaniu w sprawie relokacji i przesiedlenia z dnia 16 marca 2016 r. Komisja zaznaczyła, że państwa członkowskie w ciągu dwóch lat musiałyby osiągnąć poziom relokacji wynoszący co najmniej 5680 osób miesięcznie, aby wywiązać się ze swoich obowiązków w tym zakresie.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 8 g (nowy)
(8g)   Afgańczycy także powinni kwalifikować się do relokacji na mocy decyzji (UE) 2015/1601. W 2015 r. liczba wniosków o udzielenie azylu złożonych w Unii przez Afgańczyków osiągnęła bezprecedensowy poziom około 180 000, przez co Afgańczycy stanowili w tym roku drugą co do wielkości grupę osób ubiegających się o azyl w Unii. Zdecydowana większość z nich przybywa do Grecji. Wśród tych osób liczną grupę stanowią małoletni bez opieki. Osoby te potrzebują szczególnej ochrony, której Grecja nie jest w stanie zapewnić ze względu na utrzymującą się silną presję azylową. Pogarszający się stan bezpieczeństwa w Afganistanie, przy rekordowo wysokiej liczbie ataków terrorystycznych i ofiar cywilnych w 2015 r., doprowadził do znacznego wzrostu wskaźnika przyznawania Afgańczykom azylu w Unii, tj. z 43 % w 2014 r. do 66 % w 2015 r. według danych Eurostatu.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 14
(14)  Zważywszy na pilny charakter sytuacji niniejsza decyzja powinna wejść w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
(14)  Niniejsza decyzja powinna wejść w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
Poprawka 19
Wniosek dotyczący decyzji
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt -1 (nowy)
Decyzja (UE) 2015/1601
Artykuł 3 – ustęp 2
-1)   art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.  Relokację na podstawie niniejszej decyzji stosuje się wyłącznie w odniesieniu do wnioskodawców posiadających obywatelstwo państwa, w przypadku którego obywateli decyzje o udzieleniu ochrony międzynarodowej stanowią – według najnowszych dostępnych średnich danych Eurostatu dla całej Unii, które są uaktualnianie kwartalnie – 75 % lub więcej decyzji wydanych w pierwszej instancji w sprawie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, o których mowa w rozdziale III dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE (1). W przypadku bezpaństwowców bierze się pod uwagę państwo poprzedniego miejsca zwykłego pobytu. W przypadku bezpaństwowców bierze się pod uwagę państwo poprzedniego miejsca zwykłego pobytu. Aktualizacje kwartalne bierze się pod uwagę wyłącznie w odniesieniu do wnioskodawców, w przypadku których nie stwierdzono jeszcze, że mogą być relokowani zgodnie z art. 5 ust. 3 niniejszej decyzji.
2. Relokację na podstawie niniejszej decyzji stosuje się wyłącznie w odniesieniu do wnioskodawców posiadających obywatelstwo syryjskie, irackie, erytrejskie lub afgańskie bądź obywatelstwo państwa, w przypadku którego obywateli decyzje o udzieleniu ochrony międzynarodowej stanowią – według najnowszych dostępnych średnich danych Eurostatu dla całej Unii, które są uaktualnianie kwartalnie – 75 % lub więcej decyzji wydanych w pierwszej instancji w sprawie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, o których mowa w rozdziale III dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE (1). W przypadku bezpaństwowców bierze się pod uwagę państwo poprzedniego miejsca zwykłego pobytu. W przypadku bezpaństwowców bierze się pod uwagę państwo poprzedniego miejsca zwykłego pobytu. Aktualizacje kwartalne bierze się pod uwagę wyłącznie w odniesieniu do wnioskodawców, w przypadku których nie stwierdzono jeszcze, że mogą być relokowani zgodnie z art. 5 ust. 3 niniejszej decyzji.”.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący decyzji
Artykuł – ustęp 1
Decyzja (UE) 2015/1601
Artykuł 4 – ustęp 3a
W art. 4 decyzji (UE) 2015/1601 dodaje się ustęp 3a w brzmieniu:
skreśla się
„3a. W odniesieniu do relokacji wnioskodawców, o których mowa w ust. 1 lit. c), przyjęcie przez państwo członkowskie na swoje terytorium syryjskich obywateli przebywających w Turcji w ramach krajowych lub wielostronnych programów legalnego przyjęcia osób ewidentnie wymagających ochrony międzynarodowej, innych niż program przesiedleń, który był przedmiotem konkluzji przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie z dnia 20 lipca 2015 r., powoduje odpowiednią redukcję zobowiązań danego państwa członkowskiego.
Do każdego takiego legalnego przyjęcia powodującego redukcję zobowiązań w zakresie relokacji stosuje się odpowiednio art. 10.
Państwa członkowskie co miesiąc składają Komisji sprawozdanie dotyczące liczby osób legalnie przyjętych do celów niniejszego ustępu, wskazując rodzaj programu, w ramach którego dokonano przyjęcia, oraz formę legalnego przyjęcia, jaką zastosowano.”.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący decyzji
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 a (nowy)
Decyzja (UE) 2015/1601
Artykuł 5 – ustęp 2
1a)   art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.  Państwa członkowskie podają regularnie, nie rzadziej niż co trzy miesiące, liczbę wnioskodawców, których można szybko relokować na ich terytorium, oraz przekazują wszelkie inne istotne informacje.
2. Państwa członkowskie podają regularnie, nie rzadziej niż co trzy miesiące, liczbę wnioskodawców, których można szybko relokować na ich terytorium, oraz przekazują wszelkie inne istotne informacje. Państwa członkowskie udostępniają co najmniej jedną trzecią miejsc na potrzeby relokacji do dnia 31 grudnia 2016 r.”.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący decyzji
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 b (nowy)
Decyzja (UE) 2015/1601
Artykuł 5 – ustęp 4
1b)   art. 5 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
4.  Po wyrażeniu zgody przez państwo członkowskie relokacji Włochy i Grecja możliwie jak najszybciej podejmują decyzję o relokacji poszczególnych wnioskodawców do danego państwa członkowskiego relokacji, w uzgodnieniu z EASO, i powiadamiają wnioskodawcę zgodnie z art. 6 ust. 4. Państwo członkowskie relokacji może podjąć decyzję o odmowie zgody na relokację danego wnioskodawcy wyłącznie wtedy, gdy istnieją uzasadnione powody, o których mowa w ust. 7 niniejszego artykułu.
4. Po wyrażeniu zgody przez państwo członkowskie relokacji Włochy i Grecja możliwie jak najszybciej podejmują decyzję o relokacji poszczególnych wnioskodawców do danego państwa członkowskiego relokacji, w uzgodnieniu z EASO, i powiadamiają wnioskodawcę zgodnie z art. 6 ust. 4. Państwo członkowskie relokacji może podjąć decyzję o odmowie zgody na relokację danego wnioskodawcy wyłącznie wtedy, gdy istnieją uzasadnione powody, o których mowa w ust. 7 niniejszego artykułu. Jeżeli w terminie dwóch tygodni ze strony państwa członkowskiego relokacji nie wpłynie zgoda na relokację, uznaje się, że to państwo członkowskie wyraziło na nią zgodę.”.
Poprawka 23
Wniosek dotyczący decyzji
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 c (nowy)
Decyzja (UE) 2015/1601
Artykuł 5 – ustęp 10
1c)   art. 5 ust. 10 otrzymuje brzmienie:
10.  Przewidzianą w niniejszym artykule procedurę relokacji należy przeprowadzić jak najszybciej, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od momentu, w którym państwo członkowskie relokacji podało liczbę wnioskodawców, o których mowa w ust. 2, chyba że państwo członkowskie relokacji wyraziło zgodę, o której mowa w ust. 4, później niż dwa tygodnie przed końcem tego dwumiesięcznego terminu. W takim przypadku termin przeprowadzenia procedury relokacji można przedłużyć o okres nieprzekraczający kolejnych dwóch tygodni. Ponadto termin można również przedłużyć o kolejne cztery tygodnie, w odpowiednich przypadkach, jeżeli Włochy lub Grecja wykażą obiektywne, praktyczne przeszkody, które uniemożliwiają dokonanie przekazania.
10. Przewidzianą w niniejszym artykule procedurę relokacji należy przeprowadzić jak najszybciej, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od momentu, w którym państwo członkowskie relokacji podało liczbę wnioskodawców, o których mowa w ust. 2. Termin można przedłużyć o cztery tygodnie, w odpowiednich przypadkach, jeżeli Włochy lub Grecja wykażą obiektywne, praktyczne przeszkody, które uniemożliwiają dokonanie przekazania.”.

Wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich *
PDF 639kWORD 60k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich (COM(2016)0071 – C8-0098/2016 – 2016/0043(NLE))
P8_TA(2016)0355A8-0247/2016

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2016)0071),

–  uwzględniając art. 148 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0098/2016),

–  uwzględniając swoje stanowisko z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich(1),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8-0247/2016),

1.  zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

3.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw -1 (nowy)
(-1)  Swoją decyzją (UE) 2015/18481a Rada po raz kolejny postanowiła zignorować rezolucję ustawodawczą Parlamentu Europejskiego z dnia 8 lipca 2015 r. Postawa Rady jest niezgodna z duchem traktatów, gdyż osłabia współpracę między instytucjami unijnymi i zwiększa deficyt demokratyczny wobec obywateli Unii. Parlament Europejski głęboko ubolewa nad podejściem Rady i podkreśla, że jego rezolucja ustawodawcza powinna być wzięta pod uwagę.
____________
1a Decyzja Rady (UE) 2015/1848 z dnia 5 października 2015 r. w sprawie wytycznych dotyczących polityk zatrudnienia państw członkowskich na rok 2015 (Dz.U. L 268 z 15.10.2015, s. 28).
Poprawka 2
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 1
(1)  Artykuł 145 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowi, że państwa członkowskie i Unia działają w celu wypracowania skoordynowanej strategii dla zatrudnienia, a w szczególności na rzecz wspierania wysokiego poziomu kwalifikacji i wyszkolenia pracowników i ich zdolności do dostosowywania się, jak również wspierania reagujących na zmiany gospodarcze rynków pracy, mając na względzie osiągnięcie celów określonych w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE).
(1)  Artykuł 145 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowi, że państwa członkowskie i Unia działają w celu wypracowania skoordynowanej strategii dla zatrudnienia, a w szczególności na rzecz wspierania wysokiego poziomu kwalifikacji i wyszkolenia pracowników i ich zdolności do dostosowywania się, jak również wspierania reagujących na zmiany gospodarcze rynków pracy, mając na względzie osiągnięcie celów określonych w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Zgodnie z art. 9 i 10 TFUE przy określaniu i realizacji swoich polityk i działań Unia powinna zapewnić zintegrowany rynek pracy, który będzie sprzyjał włączeniu społecznemu i będzie w stanie poradzić sobie z poważnymi konsekwencjami bezrobocia i zagwarantować wysoki poziom zatrudnienia, stworzyć godne warunki pracy w całej Unii, w tym odpowiednie wynagrodzenia, i zapewnić odpowiednią ochronę socjalną zgodnie z prawem pracy i rokowaniami zbiorowymi oraz zasadą pomocniczości, jak również wysoki poziom kształcenia i szkoleń, a także zwalczać dyskryminację ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 2
(2)  Zaproponowana przez Komisję strategia „Europa 2020” umożliwia Unii ukierunkowanie swojej gospodarki na inteligentny i zrównoważony wzrost, sprzyjający włączeniu społecznemu, któremu towarzyszy wysoki poziom zatrudnienia, wydajności i spójności społecznej. Pięć głównych celów, które wyszczególniono w ramach odpowiednich wytycznych, to cele wspólne, które wytyczają kierunek działań państw członkowskich, uwzględniając ich pozycje wyjściowe i uwarunkowania krajowe, jak również pozycję wyjściową i uwarunkowania Unii. Europejska strategia zatrudnienia ma kluczowe znaczenie dla wdrażania celów nowej strategii w zakresie zatrudnienia i rynku pracy.
(2)  Zaproponowana przez Komisję strategia „Europa 2020” powinna umożliwić Unii ukierunkowanie swojej gospodarki na inteligentny i zrównoważony wzrost, sprzyjający włączeniu społecznemu, któremu towarzyszy wysoki poziom zatrudnienia, wydajności i spójności społecznej. Unia potrzebuje całościowej polityki i inwestycji publicznych, które będą zwalczać bezrobocie i ubóstwo. W tym kontekście głęboki niepokój budzą odnotowane dotychczas zmiany wskaźników zatrudnienia i wskaźników społecznych strategii „Europa 2020”, gdyż liczba osób zagrożonych ubóstwem i wykluczeniem społecznym zamiast zmaleć, wzrosła o pięć milionów, wskaźnik zatrudnienia w niektórych krajach nie powrócił jeszcze do poziomu sprzed kryzysu, a w niektórych państwach członkowskich odsetek młodzieży niekształcącej się, niepracującej ani nieszkolącej się (młodzieży NEET) przekracza 20 %, podczas gdy odsetek osób wcześnie kończących naukę sięga 23 %. Europejska strategia zatrudnienia ma kluczowe znaczenie dla wdrażania celów nowej strategii w zakresie zatrudnienia, włączenia społecznego i rynku pracy. Cele te nie zostały jednak zrealizowane, a państwa członkowskie muszą dołożyć większych starań, by osiągnąć oczekiwane wyniki. Realizacja strategii „Europa 2020” w obszarze zatrudnienia i warunków socjalnych musi pozostać głównym celem polityki zatrudnienia państw członkowskich.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 3
(3)  Zintegrowane wytyczne zgodne z konkluzjami Rady Europejskiej. Wyznaczają one dokładny kierunek, w jakim państwa członkowskie powinny zmierzać, opracowując swoje krajowe programy reform i wdrażając reformy, a także odzwierciedlają współzależności zgodnie z paktem stabilności i wzrostu. Wytyczne dotyczące zatrudnienia powinny stanowić podstawę dla wszelkich zaleceń, jakie Rada może kierować do poszczególnych państw członkowskich na mocy art. 148 ust. 4 TFUE, równolegle z indywidualnymi zaleceniami kierowanymi do państw członkowskich na podstawie art. 121 ust. 2 tego Traktatu. Wytyczne dotyczące zatrudnienia powinny stanowić również podstawę opracowania wspólnego sprawozdania o zatrudnieniu, przesyłanego co roku przez Radę i Komisję Europejską do Rady Europejskiej.
(3)  Zintegrowane wytyczne powinny być zgodne z konkluzjami Rady Europejskiej. Wyznaczają one dokładny kierunek, w jakim państwa członkowskie powinny zmierzać, opracowując swoje krajowe programy reform i wdrażając reformy, a także odzwierciedlają współzależności zgodnie z paktem stabilności i wzrostu. Wytyczne dotyczące zatrudnienia powinny być brane pod uwagę przy formułowaniu wszelkich zaleceń, jakie Rada może kierować do poszczególnych państw członkowskich na mocy art. 148 ust. 4 TFUE, przy zachowaniu odpowiedniej równowagi z indywidualnymi zaleceniami kierowanymi do państw członkowskich na podstawie art. 121 ust. 2 TFUE. Zalecenia dla poszczególnych krajów powinny uwzględniać nie tylko wskaźniki ekonomiczne, lecz w stosownych przypadkach również wskaźniki zatrudnienia i wskaźniki społeczne, oceniając ex ante proponowane reformy i ich wpływ na obywateli. Wytyczne dotyczące zatrudnienia powinny być ustalane w ścisłej współpracy z Parlamentem Europejskim i powinny stanowić podstawę opracowania wspólnego sprawozdania o zatrudnieniu, przesyłanego co roku przez Radę i Komisję Europejską do Rady Europejskiej. Trzy wskaźniki zatrudnienia – współczynnik aktywności zawodowej, bezrobocia młodzieży i bezrobocia długoterminowego – zostały w ostatnim czasie włączone do procedury dotyczącej zakłóceń równowagi makroekonomicznej, a Parlament Europejski w rezolucji z dnia 25 lutego 2016 r.1a wezwał odnośne państwa członkowskie do zainicjowania w oparciu o te wskaźniki dogłębnej analizy, która może dać początek kolejnym propozycjom i realizacji reform gospodarczych, społecznych i reform rynku pracy.
________________
1a Teksty przyjęte P8_TA(2016)0058.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 4
(4)  Analiza krajowych programów reform państw członkowskich zawarta we wspólnym sprawozdaniu o zatrudnieniu wskazuje na to, że państwa członkowskie nadal powinny skupiać wszystkie wysiłki na priorytetowych obszarach, tj. na podnoszeniu współczynnika aktywności zawodowej i ograniczaniu bezrobocia strukturalnego, zwiększaniu zasobów wykwalifikowanej siły roboczej odpowiadającej potrzebom rynku pracy, propagowaniu jakości zatrudnienia i uczenia się przez całe życie, poprawie wydajności systemów kształcenia i szkolenia na wszystkich poziomach oraz zwiększaniu liczby osób podejmujących studia wyższe, promowaniu włączenia społecznego i zwalczaniu ubóstwa.
(4)  Analiza krajowych programów reform państw członkowskich zawarta we wspólnym sprawozdaniu o zatrudnieniu wskazuje na to, że państwa członkowskie powinny uwzględniać zalecenia Parlamentu Europejskiego w sprawie rocznej analizy wzrostu gospodarczego, zalecenia dla poszczególnych krajów oraz wytyczne w sprawie zatrudnienia i nadal powinny skupiać wszystkie wysiłki na priorytetowych obszarach, tj. na podnoszeniu współczynnika aktywności zawodowej i ograniczaniu bezrobocia strukturalnego przez tworzenie nowych miejsc pracy i wspieranie sprawnie działającego, sprzyjającego włączeniu społecznemu, dynamicznego rynku pracy, zwiększaniu zasobów wykwalifikowanej siły roboczej zdolnej reagować na potrzeby rynku pracy, propagowaniu godnych miejsc pracy i uczenia się przez całe życie, poprawie wydajności systemów kształcenia i szkolenia na wszystkich poziomach oraz zwiększaniu liczby osób podejmujących studia wyższe, promowaniu włączenia społecznego i godzenia życia prywatnego z zawodowym, przeciwdziałaniu wszelkim formom dyskryminacji i zwalczaniu ubóstwa, zwłaszcza wśród dzieci, jak również zwiększaniu zdolności starzejącej się populacji.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 6 a (nowy)
(6a)   120 mln obywateli Unii, czyli około 25%, jest zagrożone ubóstwem i wykluczeniem społecznym. Ta wyjątkowa sytuacja, która cechuje się między innymi utrzymującą się wysoką liczba obywateli Unii, którzy są bez pracy, wymaga od Komisji przyjęcia środków w celu zachęcenia państw członkowskich do opracowania systemu minimalnego dochodu obywatelskiego, aby zapewnić tym osobom godziwe warunki życia.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący decyzji
Artykuł 2 – ustęp 1
Wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich określone w załączniku do decyzji Rady z dnia 5 października 2015 r. w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich4 obowiązują również w 2016 r., a państwa członkowskie uwzględniają je w swojej polityce zatrudnienia.
Niniejszym przyjmuje się przedstawione w załączniku wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich. Państwa członkowskie uwzględniają te wytyczne w swojej polityce zatrudnienia i programach reform, w sprawie których przekazywane są sprawozdania zgodnie z art. 148 ust. 3 TFUE.
__________________
4 Decyzja Rady (UE) 2015/1848 z dnia 5 października 2015 r. w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich (Dz.U. L 268 z 15.10.2015, s. 28)
Poprawka 8
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik (nowy)
Wytyczna 5: Pobudzanie zapotrzebowania na pracę
Państwa członkowskie, we współpracy z regionalnymi i lokalnymi władzami powinny skutecznie i szybko zająć się kwestią bezrobocia, i ułatwiać tworzenie trwałych i wysokiej jakości miejsc pracy oraz w nie inwestować, rozwiązać problem dostępu dla grup ryzyka i zmniejszać przeszkody w zatrudnianiu osób o różnych poziomach umiejętności i we wszystkich sektorach rynku pracy dla przedsiębiorstw, między innymi przez ograniczanie biurokracji, ale respektując standardy pracy i standardy społeczne, promować przedsiębiorczość młodych oraz w szczególności wspierać tworzenie i rozwój mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw w celu zwiększenia wskaźnika zatrudnienia wśród kobiet i mężczyzn. Państwa członkowskie powinny również aktywnie promować między innymi zatrudnienie w białym i zielonym sektorze oraz niebieskiej gospodarce oraz gospodarkę społeczną i sprzyjać innowacjom społecznym.
Należy przenieść obciążenia podatkowe z pracy na inne źródła opodatkowania, które mają mniej niekorzystny wpływ na zatrudnienie i wzrost gospodarczy, przy jednoczesnej ochronie przychodów na potrzeby odpowiedniej ochrony socjalnej i wydatków zorientowanych na inwestycje publiczne, innowacje i tworzenie miejsc pracy. Zmniejszenie opodatkowania pracy powinno być ukierunkowane na odpowiednie składniki obciążenia podatkowego, zwalczanie dyskryminacji oraz usuwanie przeszkód i czynników zniechęcających do uczestnictwa w rynku pracy, zwłaszcza w odniesieniu do osób niepełnosprawnych i osób najbardziej oddalonych od rynku pracy, przy jednoczesnym poszanowaniu obowiązujących zasad prawa pracy.
Polityka zapewniająca odpowiednie dochody umożliwiające utrzymanie się ma nadal znaczenie dla tworzenia zatrudnienia i zmniejszenia ubóstwa w Unii. Państwa członkowskie powinny zatem, wspólnie z partnerami społecznymi, respektować i zachęcać do korzystania z mechanizmów ustalania płac, co pozwoli na dostosowanie realnych wynagrodzeń do zmian wydajności pracy oraz na skorygowanie dawnych dysproporcji bez podsycania presji deflacyjnej. Te mechanizmy powinny zapewniać wystarczające zasoby na zaspokojenie podstawowych potrzeb, przy uwzględnieniu wskaźników ubóstwa dla każdego państwa członkowskiego. W tym względzie należy właściwie ocenić różnice w poziomach umiejętności i warunkach na lokalnych rynkach pracy w celu zapewnienia płac pozwalających na godziwe życie w całej Unii. Podczas ustalania minimalnych płac zgodnie z krajowym ustawodawstwem i praktyką państwa członkowskie i partnerzy społeczni powinni zapewnić ich adekwatność, a także uwzględnić ich wpływ na ubóstwo pracujących, dochody gospodarstw domowych, łączny popyt, tworzenie miejsc pracy i konkurencyjność.
Państwa członkowskie powinny dążyć do zmniejszania biurokracji, aby odciążyć małe i średnie przedsiębiorstwa, gdyż przyczyniają się one w bardzo dużej mierze do tworzenia miejsc pracy.
Wytyczna 6: Zwiększenie podaży pracy i umiejętności
Państwa członkowskie powinny promować zrównoważoną wydajność i szanse na wysokiej jakości zatrudnienie poprzez zapewnienie należytego dostępu do właściwej wiedzy i umiejętności, dostępnych dla każdego. Specjalną uwagę należy poświęcić opiece zdrowotnej, usługom socjalnym i usługom transportowym, które stoją w obliczu lub w perspektywie średnioterminowej staną w obliczu braków kadrowych. Państwa członkowskie powinny dokonać skutecznych inwestycji w wysokiej jakości, integracyjne systemy kształcenia od wczesnych lat i szkolenia zawodowego, przy jednoczesnym zwiększaniu skuteczności i wydajności w celu podwyższania poziomu wiedzy fachowej i umiejętności siły roboczej, przy jednoczesnym zwiększaniu zróżnicowania umiejętności; pozwoli to lepiej przewidywać i dostosować się do szybko zmieniających się potrzeb dynamicznych rynków pracy w gospodarce, która jest w coraz większym stopniu objęta cyfryzacją. W związku z tym należy wziąć pod uwagę fakt, że umiejętności miękkie, takie jak umiejętność komunikacji, zyskują coraz większe znaczenie w licznych zawodach.
Państwa członkowskie powinny propagować wśród młodych ludzi przedsiębiorczość między innymi przez wprowadzenie dobrowolnych kursów przedsiębiorczości i zachęcanie do tworzenia studenckich przedsiębiorstw w szkołach wyższych i pomaturalnych. Państwa członkowskie, we współpracy z regionalnymi i lokalnymi władzami, powinny zwiększyć wysiłki zmierzające do zapobiegania zbyt wczesnemu porzucaniu nauki przez młodych ludzi, zapewnienia bezproblemowego przechodzenia z etapu kształcenia i szkolenia do życia zawodowego, poprawy dostępu do wysokiej jakości kształcenia dorosłych dla wszystkich i usunięcia barier blokujących ten dostęp, zwracając szczególną uwagę na grupy wysokiego ryzyka i ich potrzeby poprzez przekwalifikowanie w przypadkach, kiedy utrata pracy i zmiany na rynku pracy wymagają ich aktywnej reintegracji. Jednocześnie państwa członkowskie powinny realizować strategie aktywnego starzenia się, aby umożliwić pracę w dobrym stanie zdrowia aż do osiągnięcia wieku emerytalnego.
Zapewniając niezbędny poziom umiejętności wymagany na stale zmieniającym się rynku pracy oraz wspierając kształcenie i szkolenie wraz z programami kształcenia dorosłych, państwa członkowskie powinny mieć na uwadze, że potrzebne są też miejsca pracy niewymagające wysokich kwalifikacji oraz że wysoko wykwalifikowani mają lepsze szanse na zatrudnienie niż średnio i nisko wykwalifikowani.
Dostęp do przystępnej cenowo, wysokiej jakości wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem powinien być priorytetem wszechstronnej polityki i inwestycji w połączeniu ze wsparciem dla rodzin i rodziców oraz środkami pomagającymi godzić rodzicom życie zawodowe z prywatnym, co ma przyczynić się do zapobiegania przedwczesnemu kończeniu nauki i zwiększać szanse młodych ludzi na rynku pracy.
Należy skutecznie i szybko rozwiązać problem bezrobocia, w szczególności bezrobocia długotrwałego i wysokiego bezrobocia regionalnego, i zapobiegać mu za pomocą zestawu środków odnoszących się do podaży i popytu. Liczba długotrwale bezrobotnych i problem niedopasowania umiejętności do potrzeb i ich utrata to problemy, z którymi należy się zmierzyć dzięki kompleksowym i wzajemnie wzmacniającym się strategiom, w tym dzięki udzielaniu zindywidualizowanego i opartego o rzeczywiste potrzeby aktywnego wsparcia i zapewnieniu odpowiednich form ochrony społecznej dla długotrwale bezrobotnych w celu doprowadzenia do ich świadomego i odpowiedzialnego powrotu na rynek pracy. Należy kompleksowo zająć się bezrobociem wśród młodzieży za pomocą wszechstronnej strategii na rzecz zatrudnienia młodzieży. Obejmuje to inwestycje w sektorach, w których mogą powstać wysokiej jakości miejsca pracy dla młodych ludzi, oraz zapewnienie właściwym podmiotom, takim jak służby wsparcia młodzieży, organizatorzy kształcenia i szkolenia, organizacje młodzieżowe i publiczne służby zatrudnienia, środków niezbędnych do pełnej i spójnej realizacji krajowych planów wdrożenia gwarancji dla młodzieży, ale także sprawną absorpcję dostępnych środków przez państwa członkowskie. Należy również ułatwić dostęp do finansowania tym, którzy zdecydowali się na podjęcie działalności gospodarczej, poprzez szerszy dostęp do informacji, redukcję nadmiernej biurokracji oraz możliwość konwertowania kilkumiesięcznego zasiłku dla bezrobotnych w płatną z góry dotację na rozpoczęcie działalności po przedstawieniu biznesplanu i zgodnie z krajowym ustawodawstwem.
Przy opracowywaniu i wprowadzaniu w życie środków walki z bezrobociem państwa członkowskie powinny brać pod uwagę lokalne i regionalne dysproporcje oraz powinny współpracować z lokalnymi służbami zatrudnienia.
Należy zająć się strukturalnymi słabościami w systemach kształcenia i szkolenia w celu zapewnienia wysokiej jakości efektów uczenia się oraz aby zwalczać zjawisko przedwczesnego kończenia nauki i mu zapobiegać, stawiając na wszechstronną edukację wysokiej jakości od najniższego poziomu. Wymaga to elastycznych systemów edukacji z naciskiem na praktykę. Państwa członkowskie, we współpracy z lokalnymi i regionalnymi władzami, powinny poprawić jakość poziomu wykształcenia czyniąc go dostępnym dla wszystkich, stworzyć i ulepszyć dwutorowe systemy kształcenia, dostosowane do ich potrzeb, przez poprawę możliwości szkolenia zawodowego i istniejących ram, takich jak Europass oraz zapewnić, w razie konieczności, odpowiednie przekwalifikowanie zawodowe, tak aby zostały uznane kompetencje nabyte poza formalnym systemem kształcenia. Należy wzmocnić powiązania między kształceniem a pracą, a jednocześnie zapewnić, że edukacja jest na tyle ogólna, że daje solidną podstawę gwarantującą zdolność do zatrudnienia przez całe życie.
Państwa członkowskie powinny lepiej dostosować swoje systemy szkolenia do rynku pracy, aby poprawić przechodzenie z etapu szkolenia do świata pracy. Ma to przede wszystkim znaczenie w związku z cyfryzacją oraz nowymi technologiami, zielonymi miejscami pracy oraz służbą zdrowia.
Dyskryminacja na rynku pracy i dyskryminacja dotycząca dostępu do tego rynku powinna zostać jeszcze bardziej ograniczona, szczególnie w odniesieniu do grup zmagających się z dyskryminacją lub wykluczeniem, takich jak kobiety, osoby starsze, ludzie młodzi, osoby niepełnosprawne i legalni migranci. Na rynku pracy konieczne jest zapewnienie równouprawnienia płci, w tym równych płac, a także dostępu do wysokiej jakości i przystępnej cenowo wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem, jak również elastyczności koniecznej, by zapobiec wykluczeniu osób doświadczających przerw w karierze zawodowej ze względu na obowiązki rodzinne, takie jak sprawowanie opieki nad członkami rodziny. W związku z tym państwa członkowskie powinny odblokować dyrektywę o kobietach w zarządzie .
W tym względzie państwa członkowskie powinny wziąć pod uwagę fakt, że odsetek młodzieży niekształcącej się, niepracującej ani nieszkolącej się jest wyższy wśród kobiet niż wśród mężczyzn oraz że zjawisko to wynika przede wszystkim ze wzrostu bezrobocia młodzieży, ale także z braku aktywności zawodowej związanej z brakiem wykształcenia.
Państwa członkowskie powinny w pełni, skutecznie i sprawnie wykorzystywać Europejski Fundusz Społeczny i inne fundusze UE w celu zwalczania ubóstwa, poprawy jakości zatrudnienia, szerszego włączenia społecznego, podniesienia poziomu edukacji, administracji publicznej i usług publicznych. Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych i jego platformy inwestycyjne powinny również zostać wykorzystane do zapewnienia miejsc pracy o wysokiej jakości i wyposażenia pracowników w umiejętności niezbędne do przejścia Unii na zrównoważony model wzrostu gospodarczego.
Wytyczna 7: Poprawa funkcjonowania rynków pracy
Państwa członkowskie powinny ograniczyć segmentację rynku pracy poprzez rozwiązanie problemu niepewności zatrudnienia, niepełnego zatrudnienia, pracy nierejestrowanej i umów o zerowym wymiarze czasu pracy. Przepisy w zakresie ochrony zatrudnienia oraz instytucje zajmujące się tą kwestią powinny zapewniać odpowiednie środowisko dla zatrudnienia, przy zachowaniu odpowiedniego poziomu ochrony pracujących i osób poszukujących pracy lub zatrudnionych na podstawie umów na czas określony, w niepełnym wymiarze czasu pracy, umów nietypowych, umów o świadczenie pracy przez osoby samozatrudnione poprzez aktywne angażowanie partnerów społecznych i zachęcanie do rokowań zbiorowych. Należy zadbać o wysoką jakość zatrudnienia dla wszystkich, przez co rozumie się bezpieczeństwo społeczno-gospodarcze, trwałość, odpowiednie wynagrodzenie, prawa pracownicze, godziwe warunki pracy (co obejmuje bezpieczeństwo i higienę), ochronę socjalną, równouprawnienie płci, możliwości w zakresie kształcenia i szkolenia. Dlatego należy umożliwiać młodym ludziom podejmowanie pracy, powrót na rynek pracy osób długotrwale bezrobotnych i równowagę między życiem zawodowym a prywatnym przez zapewnianie opieki po przystępnej cenie i modernizację organizacji pracy. Zbliżenie warunków pracy na wyższym poziomie powinno być promowane w całej Unii.
Dostęp do rynku pracy powinien sprzyjać przedsiębiorczości, tworzeniu trwałych miejsc pracy we wszystkich sektorach, w tym w obszarze zielonego zatrudnienia, gospodarki społecznej i innowacji społecznych, w celu jak najlepszego wykorzystania umiejętności ludzi, wspierania ich rozwoju przez całe życie oraz wspierania innowacyjności pracowników.
Państwa członkowskie powinny intensywnie zaangażować parlamenty krajowe, partnerów społecznych, organizacje społeczeństwa obywatelskiego, lokalne i regionalne władze w opracowywanie i wdrażanie odpowiednich reform i polityk, zgodnie z zasadą partnerstwa i praktyką krajową, przy jednoczesnym wspieraniu poprawy funkcjonowania i skuteczności dialogu społecznego na szczeblu krajowym, zwłaszcza w państwach mających poważne problemy spowodowane dewaluacją płac wywołaną niedawną deregulacją rynków pracy oraz osłabieniem negocjacji zbiorowych.
Państwa członkowskie powinny zapewnić podstawowe standardy jakości aktywnej polityki rynku pracy, usprawniając jej ukierunkowanie na cele, działania informacyjne, zasięg oraz powiązania ze środkami wspierającymi, takimi jak zabezpieczenie społeczne. Polityka w tym zakresie powinna mieć na celu lepszy dostęp do rynku pracy, wzmocnienie rokowań zbiorowych i dialogu społecznego i wspieranie zrównoważonych przemian na rynku pracy. Wysoce wykwalifikowane publiczne służby zatrudnienia powinny przy tym udzielać zindywidualizowanego wsparcia i wdrażać systemy pomiaru wyników. Państwa członkowskie powinny również zapewnić, aby ich systemy zabezpieczenia społecznego skutecznie aktywizowały i umożliwiały udział w rynku pracy tym, którzy mogą w nim uczestniczyć, chroniły (tymczasowo) tych, którzy są wykluczeni z rynku pracy lub nie są w stanie w nim uczestniczyć, a także przygotowywały ich do ewentualnych trudnych sytuacji życiowych i zmieniających się warunków gospodarczych i społecznych poprzez inwestowanie w kapitał ludzki. Państwa członkowskie powinny wprowadzić, jako jedno z możliwych działań mających na celu zmniejszenie ubóstwa i zgodnych z krajową praktyką, dochód minimalny proporcjonalny do ich sytuacji społeczno-gospodarczej. Państwa członkowskie powinny promować otwarte dla wszystkich rynki pracy sprzyjające włączeniu społecznemu, a także wprowadzać skuteczne środki przeciwdziałające dyskryminacji.
Należy zadbać o mobilność pracowników jako o podstawowe prawo i kwestię podlegającą swobodnej decyzji w celu wykorzystania całego potencjału europejskiego rynku pracy, w tym przez zwiększanie możliwości przenoszenia uprawnień emerytalnych i efektywnego uznawania kwalifikacji oraz umiejętności, a także likwidację biurokracji i innych przeszkód. Państwa członkowskie powinny jednocześnie zmierzyć się z barierami językowymi, usprawniając system edukacji w tym kierunku. Państwa członkowskie powinny wykorzystywać sieć EURES, aby pobudzać mobilność pracowników. Inwestycje w regionach, w których obserwuje się odpływ siły roboczej powinny być promowane w celu złagodzenia zjawiska drenażu mózgów i zachęcania do powrotu pracowników mobilnych.
Wytyczna 8: Poprawa jakości i wyników systemów kształcenia i szkolenia na wszystkich szczeblach
Państwa członkowskie powinny nadać priorytet dostępowi do przystępnej cenowo, wysokiej jakości opieki nad dziećmi i wczesnej edukacji, ponieważ są to ważne środki wsparcia dla podmiotów działających na rynku pracy, przyczyniające się do zwiększenia ogólnej stopy zatrudnienia przy jednoczesnym wspieraniu zainteresowanych osób w ich obowiązkach. Państwa członkowskie powinny stworzyć kompleksowe strategie i inwestycje niezbędne do wsparcia dla rodzin i rodziców oraz wprowadzić środki pomagające godzić rodzicom życie zawodowe z prywatnym, co ma przyczynić się do zapobiegania przedwczesnemu kończeniu nauki i zwiększać szanse młodych ludzi na rynku pracy.
Wytyczna 9: Zagwarantowanie sprawiedliwości społecznej, zwalczanie ubóstwa i promowanie równych szans
Państwa członkowskie, we współpracy z władzami lokalnymi i regionalnymi, powinny udoskonalić systemy zabezpieczenia społecznego przez zagwarantowanie podstawowych standardów, w celu zapewnienia wydajnej, skutecznej i trwałej ochrony na wszystkich etapach życia jednostki, zagwarantowanie godnego życia, solidarności, dostępu do ochrony socjalnej, pełnego poszanowania praw socjalnych, sprawiedliwości i podjęcia działań niwelujących nierówności, a także zadbania o włączenie społeczne w celu wyeliminowania ubóstwa, w szczególności osób wykluczonych z rynku pracy i słabszych grup. Konieczne jest uproszczenie, lepsze ukierunkowanie i podniesienie poziomu ambicji polityki społecznej, uzupełnione o zapewnienie przystępnej cenowo, wysokiej jakości opieki nad dziećmi i edukacji, skutecznych szkoleń i pomocy w znalezieniu pracy, wsparcie potrzeb mieszkaniowych i dostępna dla wszystkich wysokiej jakości opieka zdrowotna, dostęp do podstawowych usług, takich jak konta w banku i dostęp do internetu, a także podjęcie działań w celu zapobiegania wczesnemu kończeniu nauki oraz na potrzeby walki ze skrajnym ubóstwem, z wykluczeniem społecznym oraz, bardziej ogólnie, ze wszystkimi formami ubóstwa. Szczególnie zdecydowanie należy zwalczać ubóstwo dzieci.
Do tego celu należy użyć różnych uzupełniających się instrumentów ukierunkowanych na indywidualne potrzeby, w tym usług wspomagających aktywizację zawodową i wsparcia dochodu. W tym celu każde państwo członkowskie ustala poziom minimalnego dochodu zgodnie z praktyką krajową, w zależności od specyfiki sytuacji gospodarczej i społecznej danego państwa. Systemy zabezpieczenia społecznego powinny być zaprojektowane w taki sposób, aby ułatwić dostęp i uwzględnienie wszystkich osób w sposób wolny od dyskryminacji, wspierać inwestycje w kapitał ludzki oraz przyczyniać się do zapobiegania ubóstwu i wyłączeniu społecznemu, a także innym rodzajom ryzyka, takim jak utrata zdrowia lub zatrudnienia, a także chronić przed nimi. Należy położyć szczególny nacisk na dzieci cierpiące ubóstwo z uwagi na długotrwałe bezrobocie rodziców.
Należy zrestrukturyzować systemy emerytalne w celu zapewnienia ich stabilności, bezpieczeństwa i adekwatności dla kobiet i mężczyzn przez wzmocnienie programów emerytalnych, z myślą o zapewnieniu odpowiedniego dochodu na emeryturze, co najmniej powyżej progu ubóstwa. Systemy emerytalne powinny zapewniać konsolidację, dalszy rozwój i umocnienie trzech filarów systemów oszczędności emerytalnych. Powiązanie wieku emerytalnego z oczekiwaną długością życia nie jest jedynym instrumentem walki z wyzwaniem starzenia się. Reformy systemów emerytalnych powinny także, między innymi, odzwierciedlać trendy na rynku pracy, współczynnik urodzeń, sytuację demograficzną, sytuację zdrowotną i materialną, warunki pracy i współczynnik obciążenia ekonomicznego. Najlepszym podejściem do zjawiska starzenia się jest zwiększenie ogólnego zatrudnienia, w oparciu także o inwestycje społeczne w aktywne starzenie się.
Państwa członkowskie powinny zwiększyć jakość, przystępność, dostępność, wydajność i skuteczność systemów opieki zdrowotnej i opieki długoterminowej oraz ochrony socjalnej, a także godnych warunków pracy w odpowiednich sektorach, przy jednoczesnym utrzymaniu finansowej stabilności tych systemów poprzez poprawę solidarnego finansowania.
Państwa członkowskie powinny zapewnić pełne wykorzystanie Europejskiego Funduszu Społecznego i innych funduszy unijnych w celu wsparcia walki z ubóstwem, wykluczeniem społecznym i dyskryminacją, poprawienia dostępności dla osób niepełnosprawnych w celu promowania równości kobiet i mężczyzn oraz usprawnienia administracji publicznej.
Zasadniczym celem strategii „Europa 2020” w dziedzinie zatrudnienia, na podstawie którego państwa członkowskie określają swoje cele krajowe, uwzględniając swoje względne pozycje wyjściowe i uwarunkowania krajowe, jest zmierzanie do podwyższenia do roku 2020 wskaźnika zatrudnienia kobiet i mężczyzn w wieku 20–64 lata do 75 %; zmniejszenie odsetka osób przedwcześnie kończących naukę do poniżej 10 %; zwiększenie do co najmniej 40 % odsetka osób w wieku od 30 do 34 lat z wykształceniem wyższym lub równorzędnym; i wspieranie włączenia społecznego, zwłaszcza przez ograniczanie ubóstwa, mając na celu uwolnienie od ryzyka ubóstwa lub wykluczenia społecznego co najmniej 20 milionów obywateli1a.
______________
1a Populację określa się jako liczbę osób zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem według trzech wskaźników (zagrożenie ubóstwem; deprywacja materialna; gospodarstwo domowe bez osób pracujących), pozostawiając państwom członkowskim swobodę w ustalaniu krajowych wartości docelowych na podstawie najbardziej odpowiednich wskaźników, biorąc pod uwagę własną krajową sytuację i priorytety.

(1)Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0261.


Główne cele na 17. konferencję stron konwencji CITES w Johannesburgu
PDF 465kWORD 61k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2016 r. w sprawie strategicznych celów UE na 17. sesję konferencji stron Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES), która odbędzie się w Johannesburgu (Republika Południowej Afryki) w dniach od 24 września do 5 października 2016 r. (2016/2664(RSP))
P8_TA(2016)0356B8-0987/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wielką skalę spadku różnorodności biologicznej na świecie, który stanowi 6. falę masowego wymierania gatunków,

–  uwzględniając rolę lasów i lasów deszczowych, które stanowią największe na świecie zasoby różnorodności biologicznej środowiska lądowego i podstawowe ramy życiowe dla gatunków dzikiej fauny i flory oraz ludów tubylczych,

–  uwzględniając zbliżającą się 17. sesję konferencji stron Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES), która odbędzie się w Johannesburgu (Republika Południowej Afryki) w dniach od 24 września do 5 października 2016 r.,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych nr 69/314 w sprawie walki z nielegalnym handlem dziką fauną i florą, przyjętą dnia 30 lipca 2015 r.,

–  uwzględniając pytania skierowane do Rady i Komisji w sprawie głównych celów na konferencję stron konwencji CITES w Johannesburgu (Republika Południowej Afryki) w dniach od 24 września do 5 października 2016 r. (O-000088/2016 – B8-0711/2016 i O-000089/2016 – B8-0712/2016),

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że CITES jest najszerszym światowym porozumieniem w sprawie ochrony dzikiej przyrody (181 umawiających się stron, w tym UE i jej 28 państw członkowskich;

B.  mając na uwadze, że celem konwencji CITES jest zapewnienie, by międzynarodowy handel dzikimi zwierzętami i roślinami nie zagrażał przetrwaniu gatunków w stanie dzikim;

C.  mając na uwadze, że według Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych prowadzonej przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody i Jej Zasobów (IUCN) wyginięcie grozi ponad 23 000 gatunków, które stanowią około 30 % z 79 837 gatunków oszacowanych przez IUCN;

D.  mając na uwadze, że w deszczowych lasach równikowych żyje od 50 do 80 % lądowych gatunków zwierząt i roślin; mając na uwadze, że ekosystemy te są obecnie szczególnie zagrożone, między innymi z powodu komercyjnego wykorzystywania gatunków, zwłaszcza eksploatacji drewna tropikalnego i podglebia; mając na uwadze, że wylesianie i nielegalna sprzedaż drewna mają zgubny wpływ na ochronę fauny i flory leśnej;

E.  mając na uwadze, że intensywne rybołówstwo, komercyjne polowania, a także niekontrolowana eksploatacja mikroorganizmów i zasobów podmorskich stanowią zagrożenie dla różnorodności biologicznej mórz;

F.  mając na uwadze, że znacząco spada liczebność wielu gatunków, na które poluje się dla trofeów; mając na uwadze, że w ciągu 10 lat w państwach członkowskich UE zadeklarowano przywóz w postaci trofeów myśliwskich blisko 117 000 okazów dzikich gatunków wymienionych w załącznikach do konwencji CITES;

G.  mając na uwadze, że nielegalny handel dziką fauną i florą stał się dziedziną zorganizowanej przestępczości transgranicznej i ma istotny negatywny wpływ na różnorodność biologiczną i na warunki życia miejscowej ludności, gdyż pozbawia ją legalnych dochodów, bezpieczeństwa i stabilności;

H.  mając na uwadze, że nielegalny handel dziką fauną i florą stał się czwartym co do wielkości – po handlu narkotykami, handlu ludźmi i handlu bronią – czarnym rynkiem; mając na uwadze, że internet odgrywa kluczową rolę w ułatwianiu handlu dziką fauną i florą; mając na uwadze, że również grupy terrorystyczne wykorzystują tego rodzaju handel do celów samofinansowania; mając na uwadze niedostateczny poziom kar za czyny zabronione związane z handlem dziką fauną i florą;

I.  mając na uwadze, że korupcja odgrywa kluczową rolę w handlu dziką fauną i florą;

J.  mając na uwadze, że istnieją dowody wskazujące, iż schwytanym na wolności okazom nadaje się legalny status przez niezgodne z prawem wykorzystanie zezwoleń CITES i wniosków o prowadzenie hodowli w niewoli;

K.  mając na uwadze, że UE jest głównym rynkiem przeznaczenia i tranzytu dla nielegalnego handlu dziką fauną i florą, zwłaszcza w przypadku handlu ptakami, żółwiami, gadami i gatunkami roślin(1), które są ujęte w załącznikach do konwencji CITES;

L.  mając na uwadze, że coraz więcej egzotycznych gatunków będących przedmiotem nielegalnego handlu przetrzymuje się w Europie i na świecie w charakterze zwierząt domowych; mając na uwadze, że ucieczka tych zwierząt może prowadzić do ich niekontrolowanego rozprzestrzenienia się, co będzie wpływać na środowisko, zdrowie publiczne i bezpieczeństwo;

M.  mając na uwadze, że UE i jej państwa członkowskie zapewniają znaczące wsparcie finansowe i logistyczne na rzecz konwencji CITES oraz zwalczania nielegalnego handlu dziką fauną i florą w wielu państwach trzecich;

N.  mając na uwadze, że gatunki objęte konwencją CITES są wymienione w załącznikach w zależności od statusu ich ochrony oraz stopnia, w jakim są one przedmiotem handlu międzynarodowego, przy czym załącznik I obejmuje gatunki zagrożone wyginięciem, w przypadku których obrót handlowy jest zakazany, natomiast załącznik II zawiera gatunki, w przypadku których handel musi podlegać kontroli, by uniknąć wykorzystywania uniemożliwiającego ich przetrwanie;

O.  mając na uwadze, że wzmożoną ochroną objęte są gatunki wymienione w załączniku I do konwencji CITES, zgodnie z którym zakazany jest wszelki obrót handlowy tymi gatunkami, oraz że wszelkie zezwolenia na sprzedaż skonfiskowanych okazów lub produktów (np. kości słoniowej, produktów z tygrysa lub rogu nosorożca) szkodziłyby realizacji celu konwencji CITES;

P.  mając na uwadze, że starania na rzecz zwiększenia przejrzystości w procesie podejmowania decyzji mają zasadnicze znaczenie;

1.  z zadowoleniem przyjmuje przystąpienie UE do konwencji CITES; uważa, że przystąpienie do tej konwencji to ważny krok, dzięki któremu UE może dalej realizować szersze cele swojej polityki ochrony środowiska oraz działania służące regulacji międzynarodowego handlu zagrożonymi wyginięciem gatunkami dzikiej fauny i flory, a także propagować politykę na rzecz zrównoważonego rozwoju ujętą w programie działań ONZ do roku 2030;

2.  w szczególności przyjmuje z zadowoleniem fakt, że UE uczestniczy w konferencji stron po raz pierwszy jako strona, i popiera propozycje wysunięte przez UE i jej państwa członkowskie, w szczególności zaproponowane rezolucje na temat korupcji oraz trofeów myśliwskich, rozszerzenia ochrony CITES na określone gatunki przywożone do UE, głównie jako zwierzęta domowe, oraz proponowane poprawki do rezolucji nr 13.7 (Rev. CoP 14) dotyczącej kontroli handlu dobrami osobistymi i majątkiem gospodarstwa domowego;

3.  podkreśla, że przystąpienie Unii Europejskiej do konwencji CITES sprawiło, iż status prawny UE w ramach tej konwencji stał się bardziej przejrzysty w stosunku do stron trzecich konwencji; uważa, że logiczne i konieczne jest zapewnienie, by Unia Europejska mogła w pełni realizować swoje cele w ramach polityki ochrony środowiska; przypomina, że po przystąpieniu Komisja może prowadzić negocjacje w imieniu Unii Europejskiej oraz wyrażać jej spójne stanowisko w kwestiach związanych z CITES, jak również odgrywać istotną rolę w negocjacjach podczas konferencji stron;

4.  podkreśla, że Unia Europejska przystąpiła do konwencji CITES w 2015 r. i że na konferencjach stron CITES będzie miała 28 głosów w sprawach podlegających jej kompetencjom; w związku z tym popiera zmiany w regulaminie konferencji stron, odzwierciedlające tekst konwencji CITES w sprawie głosowania przez regionalne organizacje integracji gospodarczej oraz spójne z zapisami innych międzynarodowych umów zawieranych od lat, jak również wnosi zastrzeżenia do liczenia głosów Unii Europejskiej na podstawie liczby państw członkowskich posiadających odpowiednią akredytację na posiedzenie, na którym odbywa się dane głosowanie;

5.  przychylnie odnosi się do niedawno przyjętego planu działania UE na rzecz zwalczania handlu dziką fauną i florą, mającego na celu zapobieganie takiemu handlowi w drodze eliminowania jego podstawowych przyczyn, lepszego wdrożenia i egzekwowania obowiązujących przepisów oraz skuteczniejszego zwalczania zorganizowanej przestępczości przeciwko dzikiej przyrodzie; popiera włączenie do planu działania specjalnego rozdziału dotyczącego umocnienia globalnego partnerstwa państw pochodzenia, konsumpcji i tranzytu na rzecz zwalczania handlu dziką fauną i florą; apeluje też do UE i jej państw członkowskich o przyjęcie i wdrożenie wzmocnionego planu działania, który będzie dowodził silnego zaangażowania Europy w zwalczanie handlu dziką fauną i florą;

6.  popiera inicjatywę Komisji i państw członkowskich polegającą na uzgodnieniu światowych wytycznych dotyczących polowań dla trofeów w ramach CITES, w celu lepszego kontrolowania na skalę międzynarodową zrównoważonego pochodzenia trofeów myśliwskich gatunków wymienionych w załączniku I lub II;

7.  wzywa UE i jej państwa członkowskie do przestrzegania zasady ostrożności w odniesieniu do ochrony gatunków we wszystkich decyzjach w sprawie dokumentów roboczych oraz wniosków w sprawie objęcia wykazem (jak określono w rezolucji z konferencji stron konwencji CITES nr 9.24 (Rev. CoP16)) – zwłaszcza w zakresie przywozu trofeów myśliwskich z gatunków objętych wykazem CITES – przy uwzględnieniu w szczególności zasady „użytkownik płaci”, zasady działania zapobiegawczego oraz podejścia ekosystemowego; ponadto wzywa UE i jej państwa członkowskie, aby opowiedziały się za zniesieniem zwolnień z wymogu posiadania zezwolenia w odniesieniu do wszystkich trofeów myśliwskich z gatunków objętych wykazem CITES;

8.  domaga się, aby wszystkie decyzje na 17. konferencji stron konwencji CITES podejmowano w oparciu o dokładną analizę naukową, bezstronne konsultacje z zainteresowanymi państwami zasięgu oraz we współpracy z lokalnymi społecznościami; podkreśla, że we wszystkich przepisach dotyczących dzikiej fauny i flory należy motywować ludność z obszarów wiejskich do zaangażowania się w ochronę przyrody, przez powiązanie odnoszonych przez nią korzyści ze stanem różnorodności biologicznej;

9.  zachęca strony konwencji CITES do zacieśnienia współpracy oraz poprawy koordynacji i synergii między konwencjami dotyczącymi różnorodności biologicznej na wszystkich stosownych szczeblach;

10.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia współpracy, koordynacji i szybkiej wymiany informacji między wszystkimi właściwymi organami uczestniczącymi w realizacji konwencji CITES, zwłaszcza służbami celnymi, policją, weterynaryjną kontrolą graniczną, służbami fitosanitarnymi oraz innymi organami;

11.  zachęca UE i państwa członkowskie do promowania i wspierania inicjatyw mających na celu zwiększenie ochrony przed wpływem handlu międzynarodowego w odniesieniu do gatunków, dla których Unia Europejska stanowi znaczący rynek tranzytowy lub docelowy;

12.  wyraża zaniepokojenie faktem, że granica między handlem legalnym i nielegalnym jest bardzo cienka, jeśli chodzi o obrót gatunkami i ich produktami pochodnymi, oraz że ze względu na połączone efekty działalności człowieka i globalnego ocieplenia większość dzikich gatunków fauny i flory jest obecnie zagrożona wyginięciem;

13.  nalega, by UE przyjęła przepisy mające na celu ograniczenie nielegalnego handlu w drodze delegalizacji przywozu, wywozu, sprzedaży, nabywania lub kupowania dzikich zwierząt lub roślin, które zostały zebrane, przywłaszczone, przetransportowane lub sprzedane z naruszeniem prawa kraju pochodzenia lub tranzytu;

14.  w szczególności zobowiązuje się do silnego zachęcania państw członkowskich do: wprowadzenia zakazu wywozu surowej kości słoniowej, jak uczyniły to już Niemcy, Szwecja, Zjednoczone Królestwo i niektóre stany USA; zwiększenia nadzoru nad pozwoleniami na dopuszczenie do obrotu na ich terytoriach; skutecznego zwalczania nadużyć, zwłaszcza na granicach; wprowadzenia praktyki niszczenia nielegalnie pozyskanej kości słoniowej oraz do zaostrzenia kar za handel gatunkami chronionymi (przede wszystkim słoniami, nosorożcami, tygrysami, ssakami z rzędu naczelnych i odmianami tropikalnego drewna);

15.  nawiązując do art. III, IV i V konwencji, zachęca UE i jej państwa członkowskie oraz inne strony konwencji CITES do propagowania i wspierania inicjatyw na rzecz poprawy dobrostanu żywych zwierząt objętych wykazem CITES w obrocie handlowym; do inicjatyw takich zalicza się mechanizmy mające zapewnić, by zwierzęta były „przygotowane i wysyłane w taki sposób, aby ograniczyć do minimum ryzyko uszkodzenia, utraty zdrowia lub okrutnego traktowania”, by miejsca przeznaczenia były „odpowiednio wyposażone do celów przetrzymywania zwierząt oraz dbania o nie”, oraz by w należyty sposób dbano o dobrostan żywych okazów w trakcie ich konfiskowania;

16.  jest zaniepokojony skutkami, jakie inwestowanie w gatunki wymierające (tzw. „banking on extinction”), czyli nabywanie produktów z myślą o rychłym wymarciu określonych gatunków, może ze sobą nieść dla ochrony zagrożonej fauny i flory; zachęca strony konwencji CITES i Sekretariat CITES do prowadzenia dalszych badań, mających odpowiedzieć na pytanie, czy nowe produkty i technologie finansowe, takie jak bitcoin, odgrywają w tym przypadku wspomagającą rolę;

17.  uznaje, że obserwatorzy CITES odgrywają istotną rolę, ponieważ dostarczają wiedzę fachową dotyczącą gatunków i handlu oraz udzielają wsparcia przy budowaniu potencjału przez strony;

Przejrzystość działań organów decyzyjnych

18.  uważa, że przejrzystość procesów decyzyjnych w międzynarodowych instytucjach działających na rzecz środowiska stanowi klucz do ich skutecznego funkcjonowania; z zadowoleniem przyjmuje wszelkie dobrowolne i proceduralne wysiłki służące zwiększeniu przejrzystości w zarządzaniu CITES; zdecydowanie sprzeciwia się stosowaniu tajnych głosowań, które są ogólnie stosowaną praktyką w ramach CITES;

19.  z zadowoleniem przyjmuje podjętą przez 16. konferencję stron decyzję o wprowadzeniu wymogu, by członkowie Komitetu ds. Zwierząt i Komitetu ds. Roślin przedstawiali oświadczenia na temat wszelkich konfliktów interesów; przyznaje jednak, że wymóg ten jest oparty wyłącznie na samoocenie dokonywanej przez członków; ubolewa, że dotychczas nie przedłożono żadnych oświadczeń o potencjalnych konfliktach interesów członków tych komitetów;

20.  wzywa Sekretariat CITES do zbadania możliwości powołania niezależnej komisji rewizyjnej lub rozszerzenia mandatu stałego komitetu w celu uwzględnienia niezależnego organu rewizyjnego, aby stworzyć odgórną gwarancję w odniesieniu do przepisów dotyczących konfliktu interesów;

21.  wyraża przekonanie, że przejrzystość jest niezbędna do procesu finansowania i jest niezbędnym warunkiem dobrego zarządzania, i w związku z tym popiera zaproponowaną przez UE rezolucję dotyczącą projektów sponsorowanych delegatów(2);

Sprawozdawczość

22.  uważa, że identyfikowalność jest istotna dla legalnego i zrównoważonego handlu o charakterze komercyjnym lub niekomercyjnym, a także dla działań UE w dziedzinie zwalczania korupcji, nielegalnego handlu dziką fauną i florą oraz kłusownictwa, które jest uznawane za czwarty pod względem wielkości nielegalny rynek na świecie; w związku z tym podkreśla potrzebę wdrożenia przez wszystkie strony systemu elektronicznego wydawania zezwoleń, który powinien być przejrzysty i wspólny dla wszystkich stron; przyznaje jednak, że niektóre strony mają z tym problemy techniczne i zachęca do udzielania wsparcia w budowaniu zdolności w celu umożliwienia wdrożenia systemu elektronicznego wydawania zezwoleń przez wszystkie strony;

23.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję podjętą na 16. konferencji stron w odniesieniu do przedkładania przez strony konwencji CITES systematycznych sprawozdań na temat nielegalnego handlu; uważa, że nowy format rocznego sprawozdania na temat nielegalnego handlu, przedstawiony w zawiadomieniu CITES nr 2016/007, to ważny krok do zwiększenia wiedzy na temat nielegalnego handlu dziką fauną i florą, i zachęca wszystkie strony konwencji CITES do przedkładania dokładnych oraz systematycznych sprawozdań na temat nielegalnego handlu z wykorzystaniem zalecanego formatu;

24.  przyjmuje z zadowoleniem inicjatywy sektora prywatnego, takie jak inicjatywy podejmowane przez Zrzeszenie Międzynarodowego Transportu Lotniczego w sprawie wprowadzenia elektronicznego obiegu dokumentów w lotniczym transporcie towarowym; uważa, że rozwój takich inicjatyw w zakresie identyfikowalności, szczególnie w sektorze transportu, jest ważnym narzędziem gromadzenia danych wywiadowczych;

25.  podkreśla znaczenie procesu wydawania zezwoleń w skutecznym gromadzeniu danych, a zatem kluczową rolę odgrywaną przez organy zarządzające; powtarza, że organy wydające zezwolenia muszą być niezależne, zgodnie z art. VI konwencji CITES;

Nielegalny handel dziką fauną i florą a korupcja

26.  zwraca uwagę na przypadki korupcji, w których podmioty z organów wydających zezwolenia celowo dopuściły się nadużyć, wydając zezwolenia; apeluje do Sekretariatu CITES i Stałego Komitetu CITES, aby potraktowały te przypadki jako sprawę priorytetową i pilną;

27.  podkreśla, że korupcję można wykryć na każdym etapie łańcucha handlu dziką fauną i florą i może ona występować w krajach pochodzenia, tranzytu i przeznaczenia i podważać skuteczność, należyte wykonanie i powodzenie konwencji CITES; uważa w związku z tym, że solidne i skuteczne środki antykorupcyjne mają zasadnicze znaczenie w walce z nielegalnym handlem dziką fauną i florą;

28.  podnosi poważne obawy dotyczące zamierzonego nadużycia kodów źródłowych do nielegalnego handlu okazami schwytanymi na wolności przez niezgodne z prawem wykorzystanie kodów dla zwierząt hodowlanych w przypadku gatunków CITES; wzywa 17. konferencję stron do przyjęcia solidnego systemu rejestrowania, monitorowania i certyfikacji handlu okazami wyhodowanymi w niewoli i okazami hodowlanymi, zarówno w krajach pochodzenia, jak i w UE, w celu zapobiegania takim nadużyciom;

29.  zachęca strony konwencji CITES do opracowania dalszych wytycznych i wspierania tworzenia dodatkowych technik i metod rozróżniania gatunków pochodzących z hodowli i gatunków dzikich;

30.  potępia wysoki stopień nielegalnej działalności zorganizowanych grup przestępczych i sieci z naruszeniem konwencji, które często wykorzystują korupcję do ułatwiania handlu dziką fauną i florą i udaremniają wysiłki na rzecz egzekwowania prawa;

31.  wzywa strony, które jeszcze nie podpisały lub nie ratyfikowały Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej oraz Konwencji ONZ przeciwko korupcji, aby uczyniły to bez dalszej zwłoki;

32.  z zadowoleniem przyjmuje międzynarodowe zobowiązania na mocy rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 69/314 (lipiec 2015 r.), m.in. dotyczące zwalczania korupcji (art. 10)(3);

33.  popiera inicjatywy podejmowane przez państwa członkowskie UE, które wzywają do podjęcia działań na szczeblu światowym w walce z korupcją w ramach CITES; zachęca strony konwencji CITES do poparcia wniosku UE dotyczącego rezolucji przeciwko działaniom ułatwiającym korupcję prowadzonym z naruszeniem konwencji;

Egzekwowanie prawa

34.  wzywa do terminowego i pełnego stosowania sankcji przewidzianych w konwencji CITES wobec stron, które nie przestrzegają kluczowych aspektów konwencji, a w szczególności wzywa UE i jej państwa członkowskie do skorzystania z dostępnych mechanizmów w celu zachęcenia stron do wykonywania konwencji CITES i innych umów międzynarodowych mających na celu ochronę przyrody i różnorodności biologicznej;

35.  podkreśla znaczenie wspólnej międzynarodowej współpracy pomiędzy wszystkimi podmiotami w łańcuchu egzekwowania prawa, aby wzmocnić zdolności egzekwowania prawa na szczeblu lokalnym, regionalnym, krajowym i międzynarodowym; z zadowoleniem przyjmuje ich wkład i wzywa do jeszcze większego zaangażowania; podkreśla znaczenie powołania specjalnych służb i wyspecjalizowanych jednostek policji do skuteczniejszej walki z nielegalnym handlem dziką fauną i florą; podkreśla znaczenie wspólnych międzynarodowych działań kontrolnych w ramach ICCWC(4) i w tym kontekście gratuluje udanej operacji COBRA III(5); z zadowoleniem przyjmuje wsparcie UE dla ICCWC;

36.  przyznaje, że rośnie nielegalny handel dziką fauną i florą oraz pochodzącymi z niej produktami w internecie i apeluje do stron konwencji CITES, aby współpracowały z organami ścigania i jednostkami ds. walki z cyberprzestępczością oraz z Międzynarodowym konsorcjum zwalczania nielegalnego handlu dziką fauną i florą w celu określenia najlepszych praktyk i wzorcowych środków krajowych w zakresie zwalczania nielegalnego handlu elektronicznego;

37.  zachęca strony do przyjęcia i realizacji przejrzystej i skutecznej polityki mającej na celu zniechęcenie do konsumpcji produktów otrzymanych z zagrożonych gatunków dzikich zwierząt, zwiększenie świadomości konsumentów co do skutków ich konsumpcji dla dzikich gatunków oraz informowanie na temat zagrożeń związanych z sieciami nielegalnego handlu;

38.  wzywa strony do wspierania rozwoju środków utrzymania dla społeczności lokalnych zamieszkałych w bliskim sąsiedztwie dzikich gatunków objętych konwencją i do zaangażowania tych społeczności w zwalczanie kłusownictwa oraz do promowania informacji na temat skutków handlu gatunkami fauny i flory zagrożonymi wyginięciem;

39.  apeluje o dalszą współpracę międzynarodową w celu ułatwienia długoterminowego budowania zdolności reagowania, poprawy wymiany informacji i danych wywiadowczych oraz koordynacji wysiłków zmierzających do egzekwowania prawa przez organy rządowe;

40.  zwraca się do stron o zagwarantowanie skutecznego ścigania osób popełniających czyny zabronione związane z dzikimi gatunkami oraz nakładania na nie sankcji proporcjonalnych do wagi tych czynów;

Finansowanie

41.  zwraca uwagę na konieczność zwiększenia środków na rzecz ochrony dzikiej fauny i flory oraz programów budowania potencjału;

42.  podkreśla, że należy przeznaczyć odpowiednie zasoby na rzecz Sekretariatu CITES, zwłaszcza z uwagi na zwiększony zakres obowiązków i dodatkowe obciążenie pracą; podkreśla także konieczność terminowego deponowania wkładów finansowych stanowiących zobowiązanie stron CITES;

43.  zachęca strony, aby rozważyły zwiększenie podstawowego budżetu CITES, uwzględniające inflację i zapewniające prawidłowe funkcjonowanie konwencji CITES;

44.  zachęca do rozszerzania finansowania programów na rzecz budowania zdolności za pomocą partnerstwa publiczno-prywatnego w innych obszarach konwencji CITES, jak również do finansowania bezpośredniego w celu wsparcia wdrażania konwencji;

45.  z zadowoleniem przyjmuje finansowanie konwencji CITES przez UE udzielane poprzez Europejski Fundusz Rozwoju i zachęca UE do zapewniania w ten sposób dalszego, ukierunkowanego wsparcia finansowego, a w dłuższej perspektywie także do dalszego wspierania konkretnej i ukierunkowanej pomocy finansowej;

Zmiany w załącznikach do CITES

46.  wyraża zdecydowane poparcie dla propozycji gatunków, które należy objąć wykazem przedłożonych przez UE i jej państwa członkowskie;

47.  wzywa wszystkie strony konwencji CITES oraz wszystkich uczestników 17. konferencji stron do przestrzegania kryteriów określonych w konwencji dotyczących umieszczania gatunków w załącznikach, jak również do przyjęcia podejścia ostrożnościowego w celu zapewnienia efektywnego wysokiego poziomu ochrony gatunków zagrożonych wyginięciem; zauważa, że wiarygodność CITES zależy od możliwości zmiany pozycji w wykazie w odpowiedzi na negatywne i pozytywne tendencje, w związku z czym z zadowoleniem przyjmuje możliwość umieszczenia gatunków na dalszej pozycji wyłącznie wówczas, gdy zachodzi taka potrzeba, według ustalonych kryteriów naukowych i na podstawie dowodów potwierdzających prawidłowe funkcjonowanie wykazu CITES;

Afrykańskie słonie i handel kością słoniową

48.  zauważa, że wraz z podwojeniem liczby przypadków nielegalnego uśmiercania i potrojeniem ilości skonfiskowanej kości słoniowej w ostatnim dziesięcioleciu, kryzys, który dotknął afrykańskie słonie (Loxondonta africana) wskutek kłusownictwa mającego na celu handel kością słoniową, cały czas niesie ze sobą niszczycielskie skutki i prowadzi do spadku liczebności populacji w całej Afryce, stanowiąc zagrożenie dla utrzymania milionów ludzi, ponieważ nielegalny handel kością słoniową szkodliwie wpływa na rozwój gospodarczy, wzmaga zorganizowaną przestępczość, sprzyja korupcji, napędza konflikty oraz zagraża bezpieczeństwu w regionie i kraju, zapewniając bojówkom źródło finansowania; wzywa w związku z tym UE i jej państwa członkowskie do poparcia wniosków, które zwiększyłyby ochronę afrykańskich słoni, ograniczając tym samym nielegalny handel kością słoniową;

49.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek złożony przez Benin, Burkinę Faso, Republikę Środkowoafrykańską, Czad, Kenię, Liberię, Niger, Nigerię, Senegal, Sri Lankę i Ugandę, wspierany przez Koalicję na Rzecz Słoni Afrykańskich, mający na celu umieszczenie wykazu wszystkich populacji słoni w Afryce w załączniku I, co uprościłoby wdrożenie międzynarodowego zakazu handlu kością słoniową i stanowiłoby jasny przekaz dla świata co do globalnej determinacji w zakresie zapobiegania wymarciu słoni afrykańskich;

50.  apeluje do UE i wszystkich stron o zachowanie bieżącego moratorium i tym samym o sprzeciw wobec propozycji Namibii i Zimbabwe dotyczących handlu kością słoniową, mających na celu wyeliminowanie ograniczeń w handlu powiązanych z adnotacjami do wykazu załącznika II dotyczącymi populacji słoni w tych krajach;

51.  zauważa, że dążenia, aby za pomocą konwencji CITES ograniczyć kłusownictwo i nielegalny handel za sprawą pozwolenia na legalną sprzedaż kości słoniowej nie przyniosły rezultatu i handel kością słoniową znacznie wzrósł; wzywa zainteresowane strony do podejmowania dalszych wysiłków w celu realizacji krajowych planów działania na rzecz zwalczania handlu kością słoniową; popiera działania dotyczące zarządzania zapasami kości słoniowej i ich niszczenia;

52.  przypomina apel ujęty w rezolucji Parlamentu z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie przestępczości przeciwko dzikiej przyrodzie(6), wzywający wszystkie 28 państw członkowskich do wprowadzenia moratorium na cały przywóz i wywóz w celach handlowych, sprzedaż krajową, zakup kłów oraz surowej i obrobionej kości słoniowej do momentu, aż populacje dzikich słoni nie będą zagrożone przez kłusownictwo; odnotowuje, że Niemcy, Francja, Niderlandy, Zjednoczone Królestwo, Austria, Szwecja, Republika Czeska, Słowacja i Dania już postanowiły nie wydawać żadnych zezwoleń na wywóz przedkonwencyjnej surowej kości słoniowej; zachęca w związku z tym UE i jej państwa członkowskie do wprowadzenia zakazu wywozu i przywozu kości słoniowej oraz zakazu jakiejkolwiek sprzedaży i zakupu kości słoniowej w celach handlowych w UE;

Nosorożec afrykański

53.  ubolewa nad propozycją Suazi, aby zalegalizować handel rogami występującego tam nosorożca afrykańskiego (Ceratotherium simum simum), co ułatwiłoby wprowadzanie rogów pozyskanych z kłusownictwa do legalnego obrotu handlowego i podważyło wysiłki podejmowane na rzecz ograniczenia popytu i krajowe zakazy handlu, jak również mogłoby napędzać nielegalne polowania na nosorożca w Afryce i Azji; apeluje do UE i wszystkich stron, aby sprzeciwiły się tej propozycji i w związku z tym wzywa Suazi do jej wycofania;

Lew afrykański

54.  zauważa, że chociaż populacja lwa afrykańskiego (Panthera leo) doświadczyła w ciągu ostatnich 21 lat drastycznego domyślnego spadku o 43 % i ostatnio została wyniszczona w 12 państwach afrykańskich, to znacznie wzrósł międzynarodowy handel produktami z lwów; apeluje do UE i wszystkich stron, aby poparły propozycję Nigru, Czadu, Wybrzeża Kości Słoniowej, Gabonu, Gwinei, Mali, Mauretanii, Nigerii, Rwandy i Togo dotyczącą uwzględnienia w załączniku I do konwencji CITES wszystkich populacji lwa afrykańskiego;

Łuskowce

55.  zauważa, że najczęściej nielegalnie sprzedawanym i kupowanym na świecie ssakiem są łuskowce, zarówno ze względu na ich mięso, jak i wykorzystanie łusek w medycynie tradycyjnej, co grozi całkowitym wyginięciem wszystkich ośmiu gatunków łuskowca (Manis crassicaudata, M. tetradactyla, M. tricuspis, M. gigantea, M. temminckii, M. javanica, M. pentadactyla, M. culionensis); z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym liczne propozycje uwzględnienia w załączniku I do konwencji CITES wszystkich azjatyckich i afrykańskich gatunków łuskowców;

Tygrysy i inne wielkie koty azjatyckie

56.  apeluje do UE i wszystkich stron, aby opowiedziały się za przyjęciem decyzji wnioskowanych przez Stały Komitet CITES, ustanawiających surowe warunki hodowli tygrysów i handlu gatunkami tygrysa hodowanymi w niewoli oraz produktami z nich, jak również za wnioskiem Indii, które zachęcają strony do wymiany zdjęć skonfiskowanych gatunków tygrysa i produktów z tygrysa, co pomogłoby organom ścigania w identyfikacji poszczególnych tygrysów na podstawie ich unikalnego układu pręg; wzywa UE, aby rozważyła podczas 17. konferencji stron CITES zapewnienie funduszy na wdrożenie tych decyzji oraz apeluje o zamknięcie farm tygrysów i wyeliminowanie handlu częściami tygrysów hodowanych w niewoli oraz produktami z takich tygrysów;

Handel zwierzętami domowymi

57.  zauważa, że rynek egzotycznych zwierząt domowych jest coraz większy, zarówno na skalę międzynarodową, jak i w UE, oraz że przedłożono liczne wnioski o sporządzenie wykazu gadów, płazów, ptaków, ryb i ssaków zagrożonych międzynarodowym handlem ukierunkowanym na rynek zwierząt domowych; apeluje do wszystkich stron, aby poparły te wnioski w celu zapewnienia lepszej ochrony tych zagrożonych gatunków przed wykorzystywaniem w ramach handlu na rynku zwierząt domowych;

58.  wzywa państwa członkowskie do opracowania wykazu zwierząt egzotycznych, które można zgodnie z prawem hodować w domu;

Drewno agarowe i palisander

59.  przyznaje, że nielegalna wycinka drzew to jedna z najbardziej destrukcyjnych zbrodni przeciwko dzikiej przyrodzie, ponieważ zagraża nie tylko pojedynczym gatunkom, ale całym siedliskom, a zapotrzebowanie na palisander (Dalbergia spp.) przeznaczony na rynki azjatyckie cały czas wzrasta; wzywa UE i wszystkie strony do poparcia wniosku Argentyny, Brazylii, Gwatemali i Kenii, które apelują o włączenie rodzaju Dalbergia do załącznika II do konwencji CITES, z wyjątkiem gatunków ujętych w załączniku I, ponieważ będzie to stanowiło decydujący wkład w wysiłki mające na celu wyeliminowanie niezrównoważonego handlu palisandrem;

60.  zauważa, że bieżące odstępstwa od wymogów CITES mogą umożliwić wywóz proszku żywicznego z drewna agarowego (Aquilaria spp. oraz Gyrinops spp.) po ekstrakcji oraz pakowanie innych produktów na potrzeby sprzedaży detalicznej przed ich wywozem, aby ominąć przepisy dotyczące przywozu; w związku z tym wzywa UE i wszystkie strony do poparcia wniosku Stanów Zjednoczonych, które domagają się zmiany adnotacji w celu uniknięcia luk umożliwiających handel tym bardzo wartościowym aromatycznym drewnem;

Pozostałe gatunki

61.  apeluje do UE i wszystkich stron, aby:

   poparły wniosek Peru dotyczący zmiany adnotacji do załącznika II w odniesieniu do wikunii (Vicugna vicugna), gdyż skonsoliduje to wymogi w zakresie oznakowania na potrzeby międzynarodowego handlu tym gatunkiem;
   poparły wniosek Fidżi, Indii, Palau i Stanów Zjednoczonych, które domagają się włączenia łodzików (Nautilidae spp.) do załącznika II, mając na uwadze, że międzynarodowy handel muszlami łodzików w postaci wyrobów jubilerskich i dekoracyjnych stanowi poważne zagrożenie dla tego biologicznie zagrożonego gatunku;
   sprzeciwiły się wnioskowi Kanady, która domaga się przeniesienia sokoła wędrownego (Falco peregrinus) z załącznika I do załącznika II, gdyż może to skutkować znacznym nasileniem nielegalnego handlu tym gatunkiem;

62.  przypomina, że apogon kardynał (Pterapogon kauderni) znajduje się w prowadzonym przez IUCN wykazie gatunków zagrożonych wyginięciem oraz że znaczna część populacji tego gatunku wyginęła, w tym niektóre populacje zostały w całości wytrzebione, z uwagi na wciąż ogromny popyt na ten gatunek na rynku akwarystycznym, głównie w Unii Europejskiej i Stanach Zjednoczonych; wzywa zatem Unię Europejską i jej państwa członkowskie do poparcia wpisania apogona kardynała do załącznika I, zamiast do załącznika II;

63.  stwierdza, że międzynarodowy obrót surowym lub przetworzonym koralem wzrósł, podobnie jak popyt na rynku na koral szlachetny, co zagraża zrównoważoności korala szlachetnego; wzywa Unię Europejską i wszystkie strony do poparcia przyjęcia przedstawionego przez Stany Zjednoczone sprawozdania na temat korala szlachetnego w handlu międzynarodowym;

o
o   o

64.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, stronom konwencji CITES oraz Sekretariatowi CITES.

(1) http://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/STUD/2016/570008/IPOL_STU(2016)570008_EN.pdf
(2) http://ec.europa.eu/environment/cites/pdf/cop17/Res%20sponsored%20delegate%20project.pdf
(3) http://www.un.org/en/ga/search/view_doc.asp?symbol=A/RES/69/314
(4) Międzynarodowe konsorcjum zwalczania nielegalnego handlu dziką fauną i florą obejmujące Sekretariat CITES, Interpol, Światową Organizację Celną, Biuro ONZ ds. narkotyków i przestępczości zorganizowanej i Bank Światowy.
(5) Wspólna międzynarodowa operacja policji i służb celnych, przeprowadzona w maju 2015 r.
(6) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0031.


Stosowanie dyrektywy o usługach pocztowych
PDF 441kWORD 60k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2016 r. w sprawie stosowania dyrektywy o usługach pocztowych (2016/2010(INI))
P8_TA(2016)0357A8-0254/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) dotyczące swobody przedsiębiorczości i swobodnego świadczenia usług wewnątrz Unii,

–  uwzględniając art. 101 i 102 TFUE dotyczące reguł konkurencji mających zastosowanie do przedsiębiorstw,

–  uwzględniając art. 14 TFUE,

–  uwzględniając protokół nr 26 do TFUE w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym,

–  uwzględniając dyrektywę 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług(1), zmienioną dyrektywą 2002/39/WE i dyrektywą 2008/6/WE (zwaną dalej „dyrektywą o usługach pocztowych”),

–  uwzględniając decyzję Komisji z dnia 10 sierpnia 2010 r. ustanawiającą Europejską Grupę Regulacji Rynku Usług Pocztowych(2),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE(3),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE(4),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającą dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającą dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(5),

–  uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych(6),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie stosowania dyrektywy o usługach pocztowych (COM(2015)0568) oraz dołączony do niego dokument roboczy służb Komisji (SWD(2015)0207),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 6 maja 2015 r. pt. „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy” (COM(2015)0192),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 16 grudnia 2013 r. pt. „Plan działania na rzecz budowy jednolitego rynku usług dostawy przesyłek: Wzmocnienie zaufania do usług dostawy oraz wspieranie handlu elektronicznego” (COM(2013)0886),

–  uwzględniając zieloną księgę Komisji z dnia 29 listopada 2012 r. pt. „Zintegrowany rynek usług dostawy paczek jako impuls rozwoju handlu elektronicznego w UE” (COM(2012)0698),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 stycznia 2012 r. pt. „Spójne ramy na rzecz wzmocnienia zaufania na jednolitym rynku cyfrowym handlu elektronicznego i usług online” (COM(2011)0942),

–  uwzględniając białą księgę Komisji z dnia 28 marca 2011 r. pt. „Plan utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu – dążenie do osiągnięcia konkurencyjnego i zasobooszczędnego systemu transportu” (COM(2011)0144),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie zintegrowanego rynku dostaw paczek w celu wspierania wzrostu handlu elektronicznego w UE(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie „W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym”(8),

–  uwzględniając art.52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych i Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8-0254/2016),

A.  mając na uwadze, że rynek pocztowy to w dalszym ciągu obszar gospodarki o dużych perspektywach wzrostu, a jednocześnie zaostrzającej się konkurencji, mimo że według bazy danych Komisji Europejskiej ze statystykami pocztowymi w latach 2012–2013 odnotowano w UE spadek wolumenu pocztowych usług listowych średnio o 4,85 %, co odpowiada spadkowi wolumenu przesyłek listowych w ostatnich 10 latach, co w dużej mierze wynika z ich zastąpienia przesyłkami elektronicznymi;

B.  mając na uwadze, że wdrożenie dyrektywy o usługach pocztowych przyczyniło się do otwarcia krajowych rynków przesyłek listowych na konkurencję, jednak zmiany następowały powoli i nie doprowadziły do stworzenia rynku wewnętrznego usług pocztowych, przez co w większości państw członkowskich ten sektor jest nadal zdominowany przez operatorów świadczących usługi powszechne;

C.  mając na uwadze, że wykorzystanie ICT stale przyczynia się do wzrostu sektora usług pocztowych, oferując możliwości dla innowacji i umożliwiając rozszerzenie rynku;

D.  mając na uwadze, że nowi konkurencji skupiają się głównie na dużych klientach biznesowych na obszarach o dużej gęstości zaludnienia;

E.  mając na uwadze, że rynek usług dostawy paczek jest innowacyjnym, szybko rozwijającym się sektorem, w którym występuje duża konkurencja i który w okresie 2008–2011 odnotował wzrost na poziomie 33 % pod względem wolumenu, a także mając na uwadze, że handel elektroniczny jest czynnikiem napędzającym wzrost rynku;

F.  mając na uwadze, że w związku z powszechnym wykorzystaniem zdalnie kierowanych bezzałogowych systemów powietrznych (dronów) pojawiły się nowe, szybkie, przyjazne środowisku i skuteczne sposoby dostarczania paczek, zwłaszcza na obszarach o niskiej gęstości zaludnienia, obszarach odizolowanych i odległych;

G.  mając na uwadze, że konsumenci oraz małe przedsiębiorstwa donoszą, że problemy z dostawa paczek, a zwłaszcza wysokie ceny dostawy, zniechęcają ich do sprzedawania większej ilości produktów innym państwom członkowskim lub kupowania od nich większej ilości produktów;

I. Usługi powszechne: zwiększenie niezależności krajowych organów regulacyjnych

1.  zauważa, że minimalne standardy związane obowiązkiem świadczenia usług powszechnych (przesyłki pocztowe o masie do 2 kg, paczki pocztowe o masie 10-20 kg, przesyłki polecone i wartościowe oraz inne usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym, takie jak dostawa gazet i czasopism), które uregulowano w UE w szczególności poprzez zagwarantowanie minimalnego zakresu podstawowych usług w każdej części UE, a jednocześnie umożliwienie państwom członkowskim stosowania wyższych standardów, ogólnie spełniają potrzeby klientów, zwraca jednak przy tym uwagę, że pewne wymogi szczegółowe są określane przez krajowe organy regulacyjne, którym powierzono to zadanie;

2.  zauważa, że podstawowym zadaniem krajowych organów regulacyjnych jest spełnianie ogólnego celu dyrektywy o usługach pocztowych, polegającego na trwałym zapewnieniu świadczenia usługi powszechnej; wzywa państwa członkowskie do wsparcia roli i niezależności krajowych organów regulacyjnych przez wprowadzenie wysokich kryteriów kwalifikacji zawodowych dla personelu przy zagwarantowaniu sprawiedliwego i niedyskryminacyjnego dostępu do szkoleń zawodowych, ustalonego gwarantowanego okresu sprawowania urzędu oraz ochrony prawnej przed zwolnieniem bez podania przyczyny, a w razie zwolnienia podanie wyczerpującej listy przyczyn uzasadniających zwolnienie (np. poważne naruszenie prawa), tak aby organy te mogły wypełniać swoje obowiązki wynikające z dyrektywy o usługach pocztowych w sposób neutralny, przejrzysty oraz terminowy;

3.  uważa, że jakiekolwiek rozszerzenie roli krajowych organów regulacyjnych w ramach nowych regulacji na rynku paczek powinno przewidywać rozwiązanie problemu wybiórczego traktowania rynku w sektorze dostaw oraz ustanowienie minimalnych standardów dla wszystkich operatorów, aby zapewnić uczciwą i sprawiedliwą konkurencję;

4.  uważa, że spełnienie wymogu niezależności jest możliwe tylko wówczas, gdy funkcje regulacyjne krajowych organów regulacyjnych są pod względem strukturalnym i funkcjonalnym oddzielone od działań związanych z własnością lub kontrolą operatora pocztowego; uważa, że w celu zapobiegania konfliktom interesów nie należy zezwalać wyższym urzędnikom krajowych organów regulacyjnych na podjęcie pracy u publicznego operatora pocztowego lub innych zainteresowanych stron w okresie co najmniej sześciu miesięcy po zakończeniu zatrudnienia w krajowym organie regulacyjnym; uważa, że w tym celu państwa członkowskie powinny wprowadzić przepisy prawa umożliwiające nakładanie sankcji za naruszenie ww. obowiązku;

5.  zwraca się do Komisji o ułatwienie i wzmocnienie współpracy i koordynacji pomiędzy krajowymi organami regulacyjnymi w celu zwiększenia efektywności i interoperacyjności w dostawach transgranicznych oraz w celu monitorowania regulacyjnych działań krajowych organów regulacyjnych, w tym świadczenia usług powszechnych, z myślą o zapewnieniu jednolitego podejścia do stosowania prawa europejskiego oraz harmonizacji rynku pocztowego w UE;

6.  przypomina, że dyrektywa o usługach pocztowych zapewnia państwom członkowskim elastyczność niezbędną do zajęcia się specyfiką lokalną i zapewnienia długoterminowej stabilności świadczenia usługi powszechnej, przy jednoczesnym zaspokajaniu potrzeb użytkowników i dostosowywaniu się do zmian środowiska technicznego, gospodarczego i społecznego;

7.  zauważa, że Komisja potwierdziła, iż dyrektywa o usługach pocztowych nie wymaga od operatorów świadczących powszechną usługę żadnej szczególnej struktury własnościowej; uważa, że nie należy uniemożliwiać operatorom świadczącym usługę powszechną inwestowania w świadczenie efektywnych i wysokiej jakości usług pocztowych ani wprowadzania innowacji w tym zakresie;

II. Utrzymanie usług powszechnych oraz stworzenie warunków dla uczciwej konkurencji: dostęp do usług, jakość usług i potrzeby użytkowników

8.  uważa, że istnieje tendencja do zawężania zakresu obowiązku świadczenia usługi powszechnej (USO); zachęca do propagowania dokonywania wyboru przez konsumenta co do dostarczania pism w ramach obowiązku świadczenia usługi powszechnej; podkreśla w związku z tym znaczenie zapewnienia, na przystępnych warunkach, wysokiej jakości usług powszechnych, których zakres obejmuje co najmniej pięć dni doręczania i pięć dni wybierania przesyłek w tygodniu dla każdego obywatela; zauważa, że aby zapewnić długoterminową trwałość usługi powszechnej oraz ze względu na specyfikę poszczególnych państw i ich sytuacji geograficznej, niektóre państwa członkowskie dopuszczają pewną elastyczność; przypomina, że chociaż dyrektywa dopuszcza pewną elastyczność, to nie powinna ona być przekraczana w uregulowaniach krajowych;

9.  przypomina, że usługa powszechna musi ewoluować odpowiednio do warunków technicznych, gospodarczych i społecznych, a także do potrzeb użytkowników, oraz że dyrektywa o usługach pocztowych zapewnia państwom członkowskim elastyczność niezbędną do zajęcia się specyfiką lokalną i zapewnienia długoterminowej stabilności świadczenia usług powszechnych;

10.  uważa, że można i trzeba zwiększyć geograficzny zasięg i geograficzną dostępność powszechnych usług dostarczania paczek, w szczególności dla obywateli niepełnosprawnych i o ograniczonej możliwości poruszania się oraz dla obywateli w odległych regionach; podkreśla znaczenie zapewnienia pozbawionego barier dostępu do usług pocztowych oraz spójności między dyrektywą o usługach pocztowych a aktem w sprawie dostępności;

11.  zwraca uwagę, że w wielu państwach członkowskich zmniejszenie się liczby przesyłek listowych sprawia, że świadczenie powszechnych usług pocztowych staje się coraz trudniejsze; uznaje, że wielu wyznaczonych operatorów świadczących usługę powszechną, aby finansować obowiązek świadczenia usługi powszechnej, wykorzystuje dochody z działalności handlowej innej niż obowiązek świadczenia usługi powszechnej, takiej jak usługi finansowe lub doręczanie paczek;

12.  zauważa, że istnieją przypadki nieuczciwej konkurencji w sektorze pocztowym i wzywa odpowiednie organy do nakładania sankcji w przypadku niewłaściwego postępowania;

13.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do monitorowania świadczenia usług pocztowych jako usług publicznych, aby zapewnić, by rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych była stosowana w sposób proporcjonalny, przejrzysty i sprawiedliwy;

14.  podkreśla, że jest bardzo ważne, by ceny w ramach obowiązku świadczenia usługi powszechnej były przystępne i zapewniały dostęp wszystkim użytkownikom do świadczonych usług; przypomina, że krajowe organy regulacyjne muszą wyraźnie zdefiniować przystępność cenową przesyłki z korespondencją, a państwa członkowskie mogą zachować lub wprowadzić bezpłatne usługi pocztowe dla niewidomych i niedowidzących;

15.  wzywa państwa członkowskie do zachowania spójności społecznej i terytorialnej oraz powiązanych wymogów w zakresie jakości i zwraca uwagę, że państwa członkowskie mogą już dostosowywać określone elementy do lokalnego zapotrzebowania poprzez stosowanie elastyczności przewidzianej w dyrektywie 97/67/WE; przyznaje, że sieci i usługi pocztowe mają duże znaczenie dla obywateli UE; wzywa państwa członkowskie do stosowania narzędzi pomocy państwa tylko w wyjątkowych przypadkach, zgodnie z unijną polityką konkurencji w sposób przejrzysty, niedyskryminujący i odpowiedni oraz do zapewnienia klientom stałego dostępu do usług pocztowych przez zagwarantowanie w stosownych przypadkach minimalnej liczby usług w jednym punkcie dostępu; wzywa Komisję do zapewnienia, by fundusze kompensacyjne były proporcjonalne, a procedury udzielania zamówień publicznych przejrzyste i uczciwe;

16.  zwraca się do państw członkowskich o zapewnienie, by otwarcie rynku w dalszym ciągu przynosiło korzyści wszystkim użytkownikom, zwłaszcza konsumentom oraz małym i średnim przedsiębiorstwom, przy jednoczesnym ścisłym monitorowaniu rozwoju sytuacji rynkowej; zachęca do dalszego usprawniania usług pod względem ich terminu realizacji, wachlarza i niezawodności;

17.  wzywa Komisję do udoskonalenia obecnej definicji usługi powszechnej, żeby określała minimalny, gwarantowany poziom usług dla konsumentów, dostosowała obowiązek świadczenia usługi powszechnej do zmian rynkowych, uwzględniała zmiany rynkowe w różnych państwach członkowskich oraz stymulowała wzrost gospodarczy i wspierała spójność społeczną; podkreśla jednak, że, biorąc pod uwagę ograniczenia charakteryzujące każdy rynek, należy pozostawić pewną elastyczność operatorom w organizacji tej usługi powszechnej; wzywa państwa członkowskie do wdrożenia procedur wydawania zezwoleń zgodnie z obowiązującą dyrektywą i do dalszej harmonizacji procedur wydawania zezwoleń w celu ograniczenia nieuzasadnionych barier na rynku wewnętrznym, nie tworząc przy tym zbędnych obciążeń administracyjnych;

18.  podkreśla, że zastosowanie łatwo dostępnych i przystępnych cenowo procedur pojednawczych stwarza interesujący potencjał służący wypracowaniu łatwego rozwiązania w perspektywie krótkoterminowej zarówno dla operatorów, jak i konsumentów w przypadku wystąpienia sporu; zachęca Komisję do wprowadzenia przepisów dotyczących praw konsumentów korzystających z usług pocztowych;

19.  wzywa Komisję, by – sporządzając wnioski ustawodawcze – brała pod uwagę digitalizację oraz możliwości, jakie ze sobą niesie, a także specyficzne cechy poszczególnych państw członkowskich, jak również ogólne tendencje obserwowane na rynkach usług pocztowych i dostaw paczek;

20.  przypomina, że zwolnienie z VAT usług pocztowych musi być stosowane w sposób ograniczający do minimum zakłócenie konkurencji pomiędzy byłymi monopolistami a podmiotami wchodzącymi na rynek, przy jednoczesnym zagwarantowaniu długoterminowej trwałości obowiązku świadczenia usługi powszechnej, tak aby wszyscy operatorzy mogli nadal korzystać ze swobody świadczenia usług pocztowych w całej Europie; odnotowuje, że zagwarantowanie zwolnień z podatku VAT dla historycznego usługodawcy w odniesieniu do usług innych niż usługi powszechne, w sytuacji gdy inni dostawcy usług podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, stanowi istotną przeszkodę w rozwoju konkurencji na rynku;

21.  wzywa Komisję do zapewnienia równych warunków działania zarówno operatorom poczty tradycyjnej, jak i podmiotom działającym na dynamicznie rozwijającym się rynku doręczania przesyłek, a także wśród operatów pocztowych oraz podmiotów wchodzących na rynek; sugeruje, że Komisja powinna być upoważniona do oceny, czy procedury przetargowe stanowią niesprawiedliwe obciążenie;

22.  apeluje do państw członkowskich, aby wzięły pod uwagę, że byli operatorzy nie mogą być uprzywilejowani przy korzystaniu z pomocy państwa ani też nie mogą być poszkodowani z powodu obowiązku świadczenia usługi publicznej lub ponoszenia kosztów wynikających z poprzednio zaciągniętych zobowiązań w porównaniu do nowych podmiotów wchodzących na rynek;

23.  uważa, że konkurencja i rynek są siłą napędową innowacji oraz rozwoju usług dodanych, oraz zwraca się do Komisji o wsparcie – z uwzględnieniem zasady proporcjonalności i uzasadnienia ekonomicznego – innowacji w tym sektorze, żeby wspierać usługi dodane, takie jak identyfikacja i śledzenie, punkty odbioru/nadania, możliwość wybór terminu dostawy, dogodne procedury zwrotu oraz dostęp do łatwych procedur odwoławczych; docenia prace i inwestycje już podjęte przez operatorów pocztowych w tej dziedzinie;

24.  apeluje, by Komisja ściśle nadzorowała wsparcie państw członkowskich na rzecz obowiązków świadczenia usługi publicznej oraz innych kosztów operatorów świadczących usługi pocztowe wynikających z poprzednio zaciągniętych zobowiązań zgodnie z głównym zbiorem zasad dotyczących kontroli pomocy państwa w odniesieniu do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (ramy usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym z 2012 r.);

25.  uważa, że jakość usług należy oceniać według standardów określonych w dyrektywie i że powinna ona odpowiadać potrzebom konsumentów, żeby ulepszyć interoperacyjność i jakość usług;

26.  zauważa, że europejscy operatorzy pocztowi zainwestowali w modernizację swoich sieci łączności i wprowadzili innowacyjne, przyjazne dla użytkowników usługi dla konsumentów i MŚP będących detalistami internetowymi, którzy wykorzystują transgraniczny handel elektroniczny; uważa, że inwestycje te należy chronić za pomocą sprawiedliwych warunków dostępu;

27.  ponawia swoje poparcie dla forum użytkowników usług pocztowych, które Komisja utworzyła w 2011 r. i które ułatwia dyskusje między użytkownikami, operatorami, związkami zawodowymi i innymi podmiotami na tematy takie jak zadowolenie użytkowników końcowych, wymogi przedsiębiorstw korzystających z usług oraz sposoby poprawy dostaw w handlu elektronicznym; uważa, że forum jest bardzo przydatne i powinno się gromadzić regularnie, aby wskazywać możliwości ulepszenia usług pocztowych i doręczania paczek;

III.Wymiar transgraniczny i handel elektroniczny

28.  zwraca się do państw członkowskich, aby zapewniły interoperacyjność i modernizację sieci pocztowych oraz, w przypadku kilku operatorów świadczących usługi powszechne, aby zapobiegały utrudnieniom w transporcie przesyłek pocztowych oraz zapewniły małym i średnim przedsiębiorstwom dostęp do atrakcyjnych finansowo usług dostaw transgranicznych, poprawiając przejrzystość taryf stosowanych przez operatorów pocztowych;

29.  uważa, że rynek usług dostawy paczek jest innowacyjnym, szybko rozwijającym się sektorem; zwraca uwagę na znaczenie przystępnych cenowo i niezawodnych usług dostawy paczek dla pełnego wykorzystania jednolitego rynku cyfrowego; przypomina, że otwarcie tego sektora na konkurencję stało się stymulatorem dla rozwoju usług dodanych, takich jak identyfikacja i śledzenie, punkty odbioru/nadania, elastyczny termin dostawy oraz procedury zwrotu; uważa w związku z tym, że wszelkie nowe przepisy dotyczące tego rynku muszą być proporcjonalne i muszą opierać się na rzetelnych dowodach gospodarczych;

30.  zauważa w tym kontekście, że należy brać pod uwagę wszystkie korzyści płynące ze stosowania nowych technologii, w tym drony, ponieważ mogłyby one ułatwić świadczenie usług, zwłaszcza na terenach słabo zaludnionych, odizolowanych lub oddalonych, przy jednoczesnym uwzględnieniu aspektów bezpieczeństwa i ochrony środowiska;

31.  jest zdania, że dynamiki rynku usług doręczania paczek, który jest innowacyjnym, szybko rozwijającym się sektorem charakteryzującym się wysoką konkurencyjnością, nie można hamować nieuzasadnionymi uregulowaniami prawnymi oraz niepotrzebną biurokracją;

32.  zwraca się do Komisji o nasilenie w razie potrzeby nadzoru nad usługami dostawy paczek, który będzie zmierzał do modelu opartego na wynikach, oraz o zachęcanie – bez naruszania kompetencji krajowych organów regulacyjnych – do przystępności opłat transgranicznych i do wykrywania nieuczciwych, antykonkurencyjnych i monopolistycznych praktyk; zachęca do zapewnienia większej przejrzystości taryf oraz dostępności usług, w szczególności dla klientów detalicznych oraz małych i średnich przedsiębiorców;

33.  z zadowoleniem odnosi się do propozycji Komisji dotyczącej udzielenia osobom trzecim przejrzystego i niedyskryminacyjnego dostępu transgranicznego do wszystkich elementów sieci, powiązanych z nią obiektów, odnośnych usług oraz systemów informacyjnych sieci pocztowych; jest zdania, że skuteczne wykorzystanie infrastruktury może przynieść korzyści ekonomiczne operatorom świadczącym usługi powszechne i poprawić konkurencję w zakresie dostaw transgranicznych;

34.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zgromadzenia większej ilości danych dotyczących rynku usług dostaw paczek, aby lepiej ocenić rozwój tego sektora gospodarki oraz jego rozwój strukturalny;

35.  podkreśla, jak ważne jest podniesienie jakości usług i ochrona praw konsumentów dla odzyskania odpowiedniego poziomu zaufania konsumentów; uważa, że odpowiedzią na brak zaufania może być większa przejrzystość w zakresie cen, sposobów dostawy, warunków i jakości/wydajności (szybkość, zasięg geograficzny, opóźnienia i postępowanie z uszkodzonymi lub zagubionymi przesyłkami), a także wprowadzenie znaków zaufania;

36.  zwraca się do państw członkowskich i Komisji o zwiększenie przejrzystości w zakresie warunków ustalania cen oraz świadczenia usług publicznych (sposoby dostawy, ostateczne miejsce doręczenia, niezawodność), szczególnie w handlu elektronicznym; domaga się kontroli przejrzystości, jeżeli ceny nie są kontrolowane przez konkurencję lub są zbyt wysokie; podkreśla znaczenie, jakie ma zmniejszenie rozbieżności cen dostawy krajowej i transgranicznej, oraz wspiera środki mające na celu poprawę wiedzy konsumentów oraz ich zdolności do porównywania struktury cen krajowych i transgranicznych; wzywa krajowe organy regulacyjne, by oceniały przystępność cen na niektórych połączeniach transgranicznych, zwracając szczególną uwagę na nadmierne rozbieżności;

37.  wzywa Komisję, by wspierała strategię handlu elektronicznego i transgranicznej dostawy paczek; sugeruje wspieranie interoperacyjności na całej długości łańcucha dostaw oraz opracowanie publicznie dostępnych najlepszych praktyk dla detalicznych sprzedawców internetowych;

38.  podkreśla znaczenie wprowadzenia prostego, skutecznego i transgranicznego mechanizmu zarządzania skargami i rozwiązywania sporów; podkreśla, że dyrektywa w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów oraz platforma internetowa utworzona na mocy rozporządzenia (UE) nr 524/2013 w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich mogą być korzystne dla konsumentów i przedsiębiorstw w przypadku transakcji transgranicznych; jest zaniepokojony faktem, że chociaż termin transpozycji upłynął w lipcu 2015 r., do tej pory tylko 24 państwa członkowskie transponowały dyrektywę, a w konsekwencji miliony obywateli europejskich są pozbawione ważnego mechanizmu dochodzenia roszczeń; uważa, że europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń może być dla konsumentów i przedsiębiorstw przydatnym mechanizmem dochodzenia roszczeń w przypadku transakcji transgranicznych; wzywa do wprowadzania mechanizmów odpowiedniego dochodzenia roszczeń konsumentom w branży usług pocztowych, jeśli zajdzie taka konieczność;

39.  zachęca państwa członkowskie, aby wspierały redukcję kosztów przez poprawę interoperacyjności procesów wysyłki i odbioru paczek oraz aby opracowały europejskie standardy dla zintegrowanych systemów śledzenia; docenia postępy poczynione przez sektor w zakresie transgranicznej obsługi klienta i MŚP w drodze zapewnienia większej interoperacyjności i systemów śledzenia przesyłek; zachęca do ustanowienia otwartych narzędzi i wskaźników jakości usług, tak aby konsumenci mogli porównać oferty różnych dostawców usług; z zadowoleniem przyjmuje postępy, które potwierdzają rynkowe podejście, jakie popiera i którego domaga się Parlament; zachęca do stworzenia platform współpracy i wymiany informacji między podmiotami realizującymi dostawy w celu stworzenia szerszej gamy opcji dostaw i rozwiązań w zakresie zwrotów dla konsumentów;

40.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zbadania zgodności działania transgranicznej dostawy paczek z poszczególnymi przepisami wynikającymi z międzynarodowych umów handlowych (np. przepisów Światowego Związku Pocztowego – UPU, przepisów Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego – ICAO) lub z unijnego prawa (np. unijnego kodeksu celnego), w szczególności w odniesieniu do obowiązku świadczenia usługi powszechnej, gdzie istnieje możliwość nadużyć i wywoływania zakłóceń na rynku; zachęca Unię Europejską do wystąpienia o członkostwo w Światowym Związku Pocztowym, aby stworzyć w pełni zintegrowany europejski sektor usług pocztowych;

41.  popiera zasadę gromadzenia informacji statystycznych na rynku dostawy paczek dla lepszego poznania jego głównych podmiotów, struktury konkurencji i rozwoju;

IV.Wymiar społeczny: poprawa warunków zatrudnienia

42.  wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania wszystkim pracownikom w sektorze usług pocztowych godziwych warunków pracy, w tym wymaganego poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy niezależnie od wielkości przedsiębiorstwa, miejsca zatrudnienia lub rodzaju umowy; podkreśla znaczenie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy, w szczególności z uwagi na przemiany demograficzne i wysoką mobilność pracowników sektora usług pocztowych; z zadowoleniem przyjmuje współpracę Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (EU-OSHA) z sektorowymi partnerami społecznymi w ramach kampanii „Stres w pracy? Nie, dziękuję!”;

43.  zauważa, że w wyniku postępu technicznego i digitalizacji w sektorze usług pocztowych nastąpiły w ostatnich latach znaczne zmiany, a modernizacja i dywersyfikacja usług pocztowych wywiera silny wpływ na warunki pracy i zatrudnienie w tym sektorze;

44.  zwraca uwagę, że liberalizacja sektora usług pocztowych doprowadziła w niektórych państwach członkowskich do znacznych różnic w warunkach pracy i w wysokości wynagrodzeń pomiędzy operatorami świadczącymi usługi powszechne a konkurującymi z nimi operatorami świadczącymi określone usługi pocztowe; uważa, że zwiększona konkurencja nie powinna prowadzić do stosowania nielegalnych praktyk w aspekcie społecznym ani do pogorszenia warunków pracy;

45.  zwraca uwagę, że przedsiębiorstwa mają możliwość rozwijania i rozszerzania swej produkcji w sposób innowacyjny, w szczególności na obszarach peryferyjnych, co powinno również przynieść skutek w postaci wsparcia zatrudnienia.

46.  zauważa, że w sektorze tym wzrosła liczba osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, osób wykonujących pracę tymczasową zlecaną za pośrednictwem agencji i osób samozatrudnionych oraz że zmiany prowadzą ogólnie do bardziej elastycznych umów o pracę, co w niektórych przypadkach może prowadzić do niepewnego zatrudnienia bez odpowiedniej ochrony pracowników; z zadowoleniem przyjmuje rozwój nowych modeli czasu pracy pracowników, którzy dzięki nim są np. w stanie lepiej godzić życie zawodowe i rodzinne, mogą się kształcić, wykonując jednocześnie pracę zawodową, lub mają możliwość pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy; zauważa, że nowe, elastyczne umowy o pracę muszą wykluczać potencjalne zagrożenia, takie jak nadmierne obciążanie pracowników lub wynagrodzenie nieadekwatne do wykonywanej pracy; wyraźnie wskazuje zatem na konieczność elastyczności rynku pracy z jednej strony oraz zabezpieczenia ekonomicznego i społecznego pracowników z drugiej strony; podkreśla, że zmniejszania kosztów pracy przez pogarszanie warunków pracy i obniżanie standardów zatrudnienia nie należy uważać za elastyczność; wzywa Komisję i państwa członkowskie do monitorowania działań na rzecz walki z pozornym samozatrudnieniem w sektorze pocztowym; mówiąc ogólniej, apeluje do państw członkowskich, aby nie dopuściły do sytuacji, w której elastyczność umów o pracę wpływa negatywnie na pracowników;

47.  docenia ważną rolę związków zawodowych, które – we współpracy z operatorami świadczącymi usługę powszechną – starają się w wielu państwach członkowskich nadać przemianom w sektorze usług pocztowych charakter sprzyjający pod względem społecznym; podkreśla znaczenie silnych i niezależnych partnerów społecznych w sektorze usług pocztowych, zinstytucjonalizowanego dialogu społecznego i zaangażowania pracowników w sprawy ich przedsiębiorstw;

48.  podkreśla, jak ważne jest monitorowanie przestrzegania wymogów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i odpoczynku oraz godzin pracy w sektorze usług pocztowych; uważa, że monitorowanie powinno odbywać się z zastosowaniem cyfrowych urządzeń monitorujących zainstalowanych w pojazdach; przypomina, że rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w sprawie tachografów w transporcie drogowym nie ma zastosowania do pojazdów o masie całkowitej poniżej 3,5 tony; domaga się z tego powodu wzmocnienia kontroli w odniesieniu do czasu pracy i odpoczynku; przypomina, że wszystkie zadania wykonywane pracownika należy zaliczać do jego czasu pracy; podkreśla również, jak istotne jest monitorowanie przestrzegania europejskiego i krajowego prawodawstwa w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, również w odniesieniu do stanu pojazdów, przez wszystkie osoby zaangażowane w doręczanie przesyłek pocztowych, niezależnie od tego, czy są one pracownikami samozatrudnionymi, podwykonawcami, pracownikami tymczasowymi czy pracownikami kontraktowymi;

49.  uważa, iż konieczne jest zapewnienie równowagi pomiędzy swobodną konkurencją, potrzebami konsumentów, trwałością usługi powszechnej i jej finansowaniem oraz utrzymywaniem miejsc pracy;

50.  wyraża zaniepokojenie z powodu prób obejścia obowiązujących przepisów dotyczących płacy minimalnej poprzez zwiększanie obciążenia pracą do poziomu uniemożliwiającego wykonanie zadań w trakcie płatnych godzin pracy;

51.  pozytywnie ocenia kluczowe prace Komisji ds. dialogu społecznego w sektorze usług pocztowych i zwraca uwagę na projekt europejskich partnerów społecznych zatytułowany „Managing demographic challenges and finding sustainable Solutions by the social partners in the postal sector” („Podejmowanie wyzwań demograficznych i wyszukiwanie rozwiązań zgodnych z zasadą zrównoważonego rozwoju przez partnerów społecznych w sektorze usług pocztowych”);

52.  apeluje do Komisji i państw członkowskich, aby zgromadziły więcej danych o wskaźnikach i warunkach zatrudnienia w sektorze usług pocztowych, aby móc lepiej ocenić rzeczywistą sytuację po całkowitym otwarciu rynków oraz szybko reagować na zmiany i rozwiązywać ewentualne problemy; wzywa Komisję i państwa członkowskie do ścisłego monitorowania nowych metod zautomatyzowanego dostarczania przesyłek pocztowych oraz ich wpływu na warunki pracy i zatrudnienia, a także do dokonania – w razie potrzeby – oceny konieczności aktualizacji prawodawstwa w dziedzinie spraw socjalnych i zatrudnienia w celu dostosowania się do zmian zachodzących w sektorze usług pocztowych; zachęca partnerów społecznych, aby w miarę potrzeby aktualizowali w podobny sposób układy zbiorowe w celu zapewnienia wysokich standardów pracy i zatrudnienia;

o
o   o

53.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. L 15 z 21.1.1998, s. 14.
(2) Dz.U. C 217 z 11.8.2010, s. 7.
(3) Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 63.
(4) Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 1.
(5) Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 64.
(6) Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.
(7) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0067.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0009.


Dostęp do finansowania dla MŚP i zwiększenie różnorodności finansowania MŚP w unii rynków kapitałowych
PDF 487kWORD 68k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2016 r. w sprawie dostępu do finansowania dla MŚP i zwiększenia różnorodności finansowania MŚP w ramach unii rynków kapitałowych (2016/2032(INI))
P8_TA(2016)0358A8-0222/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie poprawy dostępu MŚP do finansowania(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie zmiany wytycznych Komisji dotyczących oceny skutków oraz w sprawie roli testu MŚP(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie rocznego sprawozdania Europejskiego Banku Inwestycyjnego za rok 2014(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie raportu rocznego Europejskiego Banku Centralnego za rok 2014(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie tworzenia unii rynków kapitałowych(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego polityki konkurencji UE(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie bilansu obecnej sytuacji i przyszłych wyzwań związanych z regulacją usług finansowych w UE: wpływ unijnych ram dotyczących regulacji finansowych i unii rynków kapitałowych oraz dalsze działania na rzecz ich usprawnienia(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 września 2015 r. w sprawie przedsiębiorstw rodzinnych w Europie(9),

–  uwzględniając debatę z dnia 13 kwietnia 2016 r. bazującą na pytaniach wymagających odpowiedzi ustnej zadanych przez grupy PPE, S&D, ECR, ALDE i GUE/NGL na temat przeglądu współczynnika wsparcia MŚP(10),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 7 grudnia 2011 r. zatytułowany „Plan działania na rzecz ułatwienia dostępu do finansowania dla MŚP ” (COM(2011)0870),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 30 września 2015 r. zatytułowany „Plan działania na rzecz tworzenia unii rynków kapitałowych” (COM(2015)0468),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 28 października 2015 r. zatytułowany „Usprawnianie jednolitego rynku: więcej możliwości dla obywateli i przedsiębiorstw” (COM(2015)0550),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Wytyczne Unii w sprawie pomocy państwa na rzecz promowania inwestycji w zakresie finansowania ryzyka” (11),

–  uwzględniając dyrektywę 2011/7/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych(12),

–  uwzględniając dokument EBC z grudnia 2015 r. zatytułowany „Survey on the Access to Finance of Enterprises in the euro area – April to September 2015” („Analiza dostępu do finansowania dla przedsiębiorstw w strefie euro w okresie kwiecień-wrzesień 2015 r.”),

–  uwzględniając drugi dokument konsultacyjny Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego dotyczący przeglądu metody standardowej dotyczącej ryzyka kredytowego z grudnia 2015 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 18 czerwca 2015 r. w sprawie oceny rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (COM(2015)0301),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji zatytułowany „Crowdfunding in the EU Capital Markets Union” („Finansowanie społecznościowe w unii rynków kapitałowych UE”) (SWD(2016)0154),

–  uwzględniając zalecenie Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczące definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw(13),

–  uwzględniając biuletyn miesięczny Europejskiego Banku Centralnego z lipca 2014 r.(14),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 28 stycznia 2016 r. zatytułowany „Pakiet środków przeciwdziałających unikaniu opodatkowania: kolejne kroki na drodze do zapewnienia skutecznego opodatkowania i zwiększenia przejrzystości podatkowej w UEˮ (COM(2016)0023),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 30 listopada 2015 r. dotyczący rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych (COM(2015)0583),

–  uwzględniając raport Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w sprawie MŚP i współczynnika wsparcia MŚP(15),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 22 lipca 2015 r. pt. „Wspólne działania na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia: rola krajowych banków prorozwojowych we wspieraniu planu inwestycyjnego dla Europy” (COM(2015)0361),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji na rok 2016 przedłożone w ramach mechanizmu ostrzegania z dnia 26 listopada 2015 r. (COM(2015)0691),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinie Komisji Budżetowej, Komisji Rozwoju Regionalnego i Komisji Kultury i Edukacji (A8–0222/2016),

A.  mając na uwadze, że mikroprzedsiębiorstwa, małe i średnie przedsiębiorstwa oraz spółki o średniej kapitalizacji odgrywają istotną rolę dla gospodarki europejskiej, jeżeli chodzi o zatrudnienie i wzrost gospodarczy – w 2014 r. MŚP odpowiadały za 67 % całkowitego zatrudnienia, 71,4 % wzrostu zatrudnienia i 58 % wartości dodanej sektora przedsiębiorstw niefinansowych w UE(16);

B.  mając na uwadze, że w prawodawstwie Unii nie określono żadnej wyraźnej definicji MŚP, poza określonymi kategoriami „małe przedsiębiorstwa” i „średnie przedsiębiorstwa” w dyrektywie o rachunkowości;

C.  mając na uwadze, że europejskie MŚP są bardzo zróżnicowane i obejmują dużą liczbę mikroprzedsiębiorstw, które często działają w tradycyjnych sektorach, a także rosnącą liczbę nowych przedsiębiorstw rozpoczynających działalność i szybko rozrastających się przedsiębiorstw innowacyjnych; mając na uwadze, że te modele biznesowe napotykają różne problemy i stąd mają różne potrzeby finansowe;

D.  mając na uwadze, że większość europejskich MŚP działa głównie w skali krajowej; mając na uwadze, że stosunkowo niewiele MŚP prowadzi działalność transgraniczną na terenie UE, a te, które prowadzą eksport poza Unię stanowią niewielką mniejszość;

E.  mając na uwadze, że 77 % niespłaconej kwoty finansowania MŚP w Europie jest zapewnione przez banki(17);

F.  mając na uwadze, że finansowanie MŚP powinno się odbywać na jak najszerszej podstawie, aby zapewnić tym przedsiębiorstwom optymalny dostęp do finansowania na każdym etapie ich rozwoju; mając na uwadze, że obejmuje to odpowiednie otoczenie regulacyjne dla wszystkich kanałów finansowania, takich jak kredyty bankowe, finansowanie na rynkach kapitałowych, skrypty dłużne, leasing, finansowanie społecznościowe, venture capital, pożyczki społecznościowe etc.;

G.  mając na uwadze, że inwestorzy instytucjonalni, na przykład zakłady ubezpieczeń, wnoszą istotny wkład w finansowanie MŚP dzięki przenoszeniu i transformacji ryzyka;

H.  mając na uwadze, że w swoim raporcie w sprawie MŚP i współczynnika wsparcia MŚP z marca 2016 r. EUNB stwierdził, iż nie ma dowodów na to, że współczynnik wsparcia MŚP zapewnił dodatkowy bodziec dla kredytowania MŚP w porównaniu z dużymi korporacjami; mając na uwadze, że EUNB przyznał zarazem, iż za wcześnie może być jednak na wyciąganie ostatecznych wniosków, biorąc pod uwagę ograniczenia związane z przeprowadzoną oceną, zwłaszcza jeżeli chodzi o dostępność danych, stosunkowo niedawne wprowadzenie współczynnika wsparcia MŚP, fakt, że nakładanie się działań mogło utrudnić określenie skutków tego współczynnika oraz wykorzystanie dużych korporacji jako grupy kontrolnej; mając na uwadze, że EUNB stwierdził, iż generalnie banki o większej kapitalizacji pożyczają więcej MŚP, a mniejsze i młodsze firmy są bardziej podatne na zapaść kredytową niż firmy większe i starsze; mając na uwadze, że EUNB podkreślił również, iż współczynnik wsparcia MŚP został wprowadzony przez ustawodawcę jako środek zapobiegawczy, aby nie zagrozić kredytowaniu MŚP;

I.  mając na uwadze, że kryzys zaszkodził w większym stopniu finansowaniu mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw niż finansowaniu dużych przedsiębiorstw, mimo pewnej poprawy w ostatnim czasie, oraz że MŚP w strefie euro doświadczały i nadal w pewnym zakresie doświadczają skutków podwyższenia przez banki wymogów dotyczących zabezpieczenia(18);

J.  mając na uwadze, że od czasu pierwszej tury badań ankietowych dotyczących dostępu przedsiębiorstw do finansowania „znalezienie klientów” pozostaje głównym problemem dla MŚP w strefie euro, natomiast „dostęp do finansowania” jest klasyfikowany znacznie niżej na liście problemów; mając na uwadze, że ostatnie badanie, opublikowane w grudniu 2015 r., pokazało, że istnieją znaczne różnice między państwami strefy euro, jeżeli chodzi o dostępność finansowania zewnętrznego dla MŚP; mając na uwadze, że dostęp do finansowania jest wciąż większym problemem dla MŚP niż dla dużych przedsiębiorstw;

K.  mając na uwadze, że krajowe i regionalne banki prorozwojowe odgrywają ważną rolę jako katalizatory długoterminowego finansowania; mając na uwadze, że zintensyfikowały one swoją działalność, dążąc do zrównoważenia koniecznego procesu delewarowania w sektorze bankowości komercyjnej; mając na uwadze, że odgrywają one również istotną rolę we wdrażaniu innych unijnych instrumentów finansowych, które nie wchodzą w zakres Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych;

L.  mając na uwadze, że poprawa dostępu MŚP do finansowania nie powinna prowadzić do obniżenia standardów i regulacji finansowych;

M.  mając na uwadze, że w Szwajcarii bank WIR stanowi uzupełniający system walutowy, który służy MŚP głównie w sektorze hotelarsko-restauracyjnym, budownictwie, przemyśle wytwórczym, handlu detalicznym i usługach specjalistycznych; mając na uwadze WIR oferuje mechanizm rozliczania, w którym przedsiębiorstwa mogą kupować od siebie bez użycia franków szwajcarskich; mając jednak na uwadze, że WIR jest często stosowany w połączeniu z frankiem szwajcarskim w transakcjach dwuwalutowych; mając na uwadze, że handel w WIR stanowi 1-2 % PKB Szwajcarii; mając na uwadze, że WIR okazał się antycykliczny w odniesieniu do PKB, a tym bardziej w odniesieniu do liczby bezrobotnych;

N.  mając na uwadze, że według danych z kwietnia 2015 r. dyrektywa w sprawie opóźnień w płatnościach z 2011 r. została prawidłowo wdrożona do prawa krajowego przez jedynie 21 z 28 państw członkowskich, mimo iż termin transpozycji upłynął ponad dwa lata wcześniej;

O.  mając na uwadze, że Komisja ostrzega w sprawozdaniu w ramach mechanizmu ostrzegania na 2016 r., że z jednej strony „coraz ważniejszym źródłem wzrostu staje się popyt wewnętrzny, w szczególności wyraźniejsze ożywienie inwestycji”, a z drugiej strony, „pomimo niedawnego wzrostu spożycia popyt wewnętrzny pozostaje stłumiony, co wynika częściowo ze znacznej presji na zmniejszanie zadłużenia w kilku państwach członkowskich”;

P.  mając na uwadze, że dyrektywa Rady 2004/113/WE zabrania dyskryminacji ze względu na płeć w dostępie do dóbr i usług, w tym usług finansowych; mając na uwadze, że dostęp do finansowania został uznany za jedną z głównych barier napotykanych przez kobiety-przedsiębiorców; mając na uwadze, że kobiety-przedsiębiorcy zazwyczaj rozpoczynają działalność dysponując mniejszym kapitałem, mniej pożyczają i korzystają raczej ze wsparcia finansowego rodziny niż z kredytów lub inwestycji kapitałowych;

Zróżnicowane potrzeby finansowe zróżnicowanego sektora MŚP

1.  zwraca uwagę na zróżnicowanie MŚP, w tym mikroprzedsiębiorstw, oraz spółek o średniej kapitalizacji w państwach członkowskich pod względem modelu biznesowego, wielkości, położenia geograficznego, otoczenia społeczno-gospodarczego, stopnia rozwoju, struktury finansowej, formy prawnej i różnego poziomu kształcenia w dziedzinie przedsiębiorczości;

2.  zwraca uwagę na stojące przed MŚP wyzwania wynikające z różnic między państwami członkowskimi i regionami pod względem potrzeb i warunków finansowania MŚP, zwłaszcza jeżeli chodzi o ilość dostępnego finansowania oraz jego koszt, które są uzależnione od czynników specyficznych dla danego MŚP oraz dla kraju i regionów, w których mają siedzibę, w tym takich elementów jak zmienność gospodarcza, wolne tempo wzrostu i większa niestabilność finansowa; zwraca również uwagę na inne wyzwania dla MŚP, takie jak dostęp do klientów; podkreśla, że rynki kapitałowe są sfragmentaryzowane i regulowane w różny sposób w całej UE i że osiągnięty pewien stopień integracji został utracony w wyniku kryzysu;

3.  podkreśla, że zapotrzebowanie na zróżnicowane i bardziej skuteczne możliwości publicznego i prywatnego finansowania MŚP nie ustaje po fazie rozruchu tych przedsiębiorstw, lecz trwa przez cały cykl ich istnienia, a także zwraca uwagę, że aby zagwarantować finansowanie przedsiębiorstwom, niezbędne jest strategiczne podejście długoterminowe; podkreśla, że dostęp do finansowania jest również istotny w przypadku przenoszenia własności przedsiębiorstw; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wsparcia MŚP w tym procesie, w tym w pierwszych latach działalności; zwraca uwagę na potrzebę przyjęcia zróżnicowanego i dostosowanego podejścia w zakresie regulacji i w zakresie inicjatyw, które będą wspierane; podkreśla, że nie ma uniwersalnego modelu finansowania, i wzywa Komisję do wsparcia rozwoju szerokiego zakresu odpowiednio dostosowanych programów, instrumentów i inicjatyw, aby wspierać przedsiębiorstwa w fazie rozruchu, wzrostu i przeniesienia własności, z uwzględnieniem ich wielkości, obrotu i potrzeb w zakresie finansowania; zwraca uwagę, że przedsiębiorstwa prowadzone przez kobiety działają częściej w sektorze usług i częściej bazują na zasobach niematerialnych niż przedsiębiorstwa prowadzone przez mężczyzn; zwraca uwagę, że niewielki odsetek kobiet prowadzących MŚP częściowo jest skutkiem utrudnionego dostępu do finansowania; wyraża ubolewanie, że europejski instrument mikrofinansowy Progress, którego celem jest promowanie równych szans dla kobiet i mężczyzn, wykazał stosunek mężczyzn do kobiet 60:40 w przypadku mikrokredytów w 2013 r.; wzywa zatem Komisję do dopilnowania, aby jej programy mające na celu ułatwienie dostępu do źródeł finansowania dla MŚP nie były niekorzystne dla kobiet-przedsiębiorców;

4.  wzywa Komisję do dokonania oceny dyskryminacji, jakich doświadczają MŚP prowadzone przez inne słabsze grupy społeczne;

5.  uważa, że zdywersyfikowany, dobrze uregulowany i stabilny sektor usług finansowych oferujący szeroki wachlarz opłacalnych zindywidualizowanych metod finansowania najlepiej spełnia rzeczywiste potrzeby MŚP i gospodarki realnej w zakresie finansowania, umożliwiając długoterminowy zrównoważony rozwój; podkreśla w tym kontekście znaczenie tradycyjnych modeli bankowości, w tym małych banków regionalnych, spółdzielczych kas oszczędnościowych i instytucji publicznych; zauważa w związku z tym potrzebę zapewnienia jednakowego skoncentrowania się na poprawie dostępu do finansowania dla mikroprzedsiębiorstw i przedsiębiorców indywidualnych;

6.  zachęca MŚP, aby traktowały całą UE jako ich rynek rodzimy oraz aby wykorzystywały możliwości jednolitego rynku do zaspokojenia swoich potrzeb w zakresie finansowania; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy Komisji wspierające MŚP i przedsiębiorstwa typu start-up na unowocześnionym jednolitym rynku i wzywa Komisję do dalszego opracowywania wniosków dostosowanych do potrzeb MŚP; uważa, że inicjatywa Startup Europe powinna pomagać małym innowacyjnym przedsiębiorstwom, wspierając je do czasu, gdy staną się one w pełni funkcjonalne; podkreśla w tym kontekście znaczenie konwergencji przepisów i procedur w całej Unii oraz wdrożenia programu Small Business Act; wzywa Komisję do podjęcia działań następczych w związku z programem Small Business Act, co mogłoby jeszcze bardziej pomóc przedsiębiorstwom w przezwyciężeniu barier, zarówno fizycznych, jak i regulacyjnych; uznaje w tym kontekście, że innowacje są kluczowym czynnikiem warunkującym zrównoważony wzrost i zatrudnienie w UE oraz że należy zwrócić szczególną uwagę na innowacyjne MŚP; podkreśla potencjalną rolę polityki spójności UE i funduszu regionalnego UE jako źródła finansowania MŚP; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zagwarantowania koordynacji, spójności i synergii między europejskimi instrumentami i programami wspierającymi MŚP, takimi jak europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne; wzywa Komisję i państwa członkowskie do propagowania całościowego podejścia do rozpowszechniania informacji na temat wszystkich unijnych możliwości finansowania; wzywa państwa członkowskie i Komisję do poczynienia znacznych postępów w kierunku dalszego uproszczenia, aby finansowanie było bardziej atrakcyjne dla MŚP;

7.  przypomina, że bardziej zharmonizowane otoczenie prawne i biznesowe sprzyjające terminowym płatnościom w transakcjach handlowych ma kluczowe znaczenie dla dostępu do finansowania; w tym kontekście zwraca uwagę na problemy finansowe, z jakimi zmagają się MŚP, oraz na sytuację niepewności doświadczaną przez dostawców wynikającą z opóźnień w płatnościach ze strony dużych firm oraz organów i instytucji publicznych; wzywa Komisję, aby podczas przeglądu dyrektywy dotyczącej opóźnień w płatnościach rozważyła wprowadzenie konkretnych środków mających na celu ułatwienie płatności dla MŚP; wzywa Komisję do upublicznienia jej sprawozdania w sprawie wdrożenia dyrektywy w sprawie opóźnień w płatnościach oczekiwanego na 16 marca 2016 r., a w razie potrzeby do sformułowania nowych wniosków, które zminimalizują ryzyko zakłóceń w płatnościach transgranicznych i ogólnie w przepływach pieniężnych;

8.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji na rzecz wznowienia prac mających na celu stworzenie prawdziwego europejskiego rynku detalicznych usług finansowych w postaci publikacji Zielonej księgi w sprawie detalicznych usług finansowych (2015); wzywa Komisję do zwrócenia szczególnej uwagi na cechy szczególne MŚP oraz do zadbania o to, by działalność transgraniczna w dziedzinie detalicznych usług finansowych doprowadziła do poprawy dostępu MŚP do finansowania;

9.  zwraca uwagę, że przedsiębiorstwom typu start-up i mikroprzedsiębiorstwom jest szczególnie trudno uzyskać odpowiednie finansowanie oraz zidentyfikować i spełnić regulacyjne wymogi finansowe, szczególnie na etapie rozwoju; zwraca uwagę na brak harmonizacji w krajowych przepisach dotyczących zakładania MŚP; zachęca państwa członkowskie do dalszych działań mających na celu ograniczenie przeszkód administracyjnych i utworzenie punktów kompleksowej obsługi informujących o wszystkich wymogach regulacyjnych wobec przedsiębiorców; w tym kontekście wzywa państwa członkowskie, EBI i krajowe banki prorozwojowe do przedstawiania informacji na temat możliwości finansowania i systemów gwarancji kredytowych;

10.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji mającą na celu identyfikację nieuzasadnionych barier i przeszkód dla finansowania gospodarki realnej, zwłaszcza MŚP, w tym mikroprzedsiębiorstw, przez sektor finansowy; podkreśla fakt, że osiągnięcie dobrze funkcjonującego europejskiego rynku kapitałowego stanowi jedno z najważniejszych zadań dla sektora finansowego; podkreśla znaczenie uproszczenia lub zmiany przepisów, które spowodowały niezamierzone konsekwencje dla MŚP lub utrudniły ich rozwój; podkreśla, że nie powinno to prowadzić do niepotrzebnego obniżania finansowych standardów regulacyjnych, zaś powinno umożliwić uproszczenie prawodawstwa; podkreśla również, że nowe propozycje Komisji nie mogą wprowadzać bardziej złożonych uregulowań, które mogą negatywnie wpłynąć na inwestycje; uważa, że europejskie podejście do regulacji finansowych i unii rynków kapitałowych powinno należycie uwzględniać zmiany zachodzące w skali międzynarodowej, aby unikać niepotrzebnych rozbieżności i powielania przepisów oraz utrzymać wizerunek Europy jako atrakcyjnego miejsca dla międzynarodowych inwestorów; podkreśla, że europejska gospodarka musi być atrakcyjna dla dużej liczby bezpośrednich inwestycji zagranicznych (BIZ), w tym BIZ realizowanych od podstaw, które stymulują nie tylko rynki kapitałowe, ale także sektor private equity, jak również venture capital oraz inwestycje w przemysł europejski; uważa również, że Komisja i państwa członkowskie powinny przyjąć strategiczny plan wsparcia finansowania MŚP w celu ich umiędzynarodowienia;

11.  ponownie podkreśla, że zmienione przepisy dotyczące zamówień publicznych i umów koncesyjnych nie powinny utrudniać MŚP i mikroprzedsiębiorstwom dostępu do rynku zamówień;

12.  wzywa Komisję i Radę do poświęcenia większej uwagi obawom MŚP dotyczącym strony popytowej oraz do odzwierciedlenia ich w bardziej właściwy sposób w zaleceniu dotyczącym polityki gospodarczej strefy euro, w zaleceniach dla poszczególnych krajów i w ocenie ex post przestrzegania przez państwa członkowskie tychże zaleceń;

Pożyczki bankowe dla MŚP

13.  zwraca uwagę, że pożyczki bankowe są tradycyjnie najważniejszym zewnętrznym źródłem finansowania MŚP w Unii Europejskiej, jako że kredyty bankowe stanowią ponad trzy czwarte finansowania MŚP w Unii (w porównaniu z mniej niż jedną drugą w USA), co sprawia, że MŚP są szczególnie narażone na trudności w przypadku zmniejszenia akcji kredytowej przez banki; zwraca uwagę, że kryzys finansowy przyczynił się do fragmentacji warunków udzielania kredytów przez banki oraz finansowania bankowego; ubolewa nad faktem, że wciąż istnieją różnice – choć coraz mniejsze – w warunkach kredytowych dla MŚP zlokalizowanych w różnych krajach strefy euro, które odzwierciedlają również różnice w percepcji ryzyka i warunkach gospodarczych; zwraca uwagę na wkład unii bankowej w przeciwdziałanie tej fragmentacji; zwraca się do państw członkowskich, aby w pełni wdrożyły dyrektywę Rady 2004/113/WE i aby współpracowały z sektorem finansowym w zakresie ich obowiązku zapewnienia pełnego i sprawiedliwego dostępu MŚP do kredytów bankowych; podkreśla istotną i ugruntowaną rolę banków, które posiadają wiedzę na temat uwarunkowań regionalnych i lokalnych, w zapewnianiu finansowania MŚP ze względu na ich długotrwałe relacje z tymi firmami; podkreśla, że tam, gdzie istnieją dobrze rozwinięte lokalne banki, okazują się one skuteczne w udzielaniu kredytów MŚP oraz unikaniu strat; podkreśla w związku z tym znaczenie rozwijania lokalnych banków;

14.  podkreśla, że cyfryzacja postępuje, a zatem pojawiają się nowe źródła finansowania, jednak lokalna obecność tradycyjnych instytucji kredytowych, zwłaszcza na wyspach i archipelagach, a także obszarach wiejskich, odległych i peryferyjnych, wciąż ma istotne znaczenie dla dostępu MŚP do finansowania;

15.  zachęca banki, aby traktowały całą UE jako ich rynek wewnętrzny i korzystały z potencjału jednolitego rynku, aby oferować finansowanie MŚP, także tym, które mają siedzibę w innym państwie członkowskim niż dany bank;

16.  zachęca Komisję do zbadania możliwości wprowadzenia programów „Funding for Lending”, które udostępniałyby bankom środki finansowe EBC wyłącznie w celu udzielania kredytów MŚP; wzywa Komisję do dokonania oceny możliwości opracowania nowych inicjatyw mających na celu przyciągnięcie inwestycji;

17.  wskazuje na istotną rolę krajowych i regionalnych instytucji i banków prorozwojowych w finansowaniu sektora MŚP; przypomina ich główną rolę w segmencie EFIS ukierunkowanym na MŚP oraz ich rolę w angażowaniu państw członkowskich w projekty EFIS; uważa, że EFIS stanowi ważne źródło finansowania MŚP; uważa, że EBI/EFI powinny podwoić starania, aby zapewnić MŚP wiedzę fachową potrzebną w uzyskaniu dostępu do finansowania i instrumentów ułatwiających kontakty z inwestorami, takimi jak między innymi europejski fundusz aniołów biznesu; wzywa Komisję do dokonania oceny roli krajowych/regionalnych banków prorozwojowych jako katalizatora długoterminowego finansowania dla MŚP, a w szczególności do zidentyfikowania i upowszechniania najlepszych praktyk i zachęcania państw członkowskich, w których takie podmioty obecnie nie istnieją, do tworzenia krajowych/regionalnych banków prorozwojowych na tej podstawie; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu oraz do zapewnienia ściślejszej współpracy i spójności między wszystkimi strategiami inwestycyjnymi UE ukierunkowanymi na MŚP, w tym EFIS, funduszami regionalnymi UE oraz Europejskim Funduszem Inwestycyjnym (EFI);

18.  ponownie podkreśla, że ważną kwestią jest również zwiększenie zdolności banków do udzielania pożyczek MŚP oraz zwiększenie ich możliwości w tym zakresie; zaznacza, że finansowanie jedynie za pośrednictwem rynków kapitałowych nie zapewni wystarczających środków i odpowiednich rozwiązań z zakresu finansowania, w tym dostępu MŚP do kapitału; zauważa, że dywersyfikacja źródeł kredytów doprowadziłaby do większej stabilności sektora finansowego;

19.  podkreśla, że zdrowy, stabilny i prężny sektor bankowy oraz unia rynków kapitałowych stanowią warunek wstępny zwiększenia dostępu MŚP do finansowania; zwraca uwagę, że rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych (CRR) i dyrektywa w sprawie wymogów kapitałowych (CRD IV), a zwłaszcza wyższy poziom i jakość kapitału, stanowią bezpośrednią reakcję na kryzys oraz podstawę przywrócenia stabilności sektora finansowego; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja uważa kredytowanie MŚP za jeden z priorytetowych obszarów w przeglądzie CRR; zwraca uwagę, że Komisja analizuje możliwości skorzystania przez wszystkie państwa członkowskie z lokalnych unii kredytowych, których działalność nie byłaby objęta zakresem unijnych przepisów dotyczących wymogów kapitałowych wobec banków; podkreśla, że konieczna jest rozwaga przy regulowaniu unii kredytowych, aby zagwarantować zarówno stabilność finansową, jak i możliwość oferowania przez unie kredytowe kredytów o konkurencyjnym oprocentowaniu;

20.  zwraca uwagę na wielorakie wymogi kapitałowe dotyczące banków oraz ich możliwe negatywne skutki dla kredytowania MŚP, przypominając zarazem, że wymogi te wprowadzono w reakcji na kryzys finansowy; podkreśla konieczność uniknięcia wymogów podwójnej sprawozdawczości i wielokrotnych kanałów raportowania, a mówiąc ogólniej – zbędnych obciążeń administracyjnych dla instytucji kredytowych, zwłaszcza mniejszych banków; wzywa Komisję, by dokonała oceny wpływu wymogów regulacyjnych wobec banków na kredytowanie MŚP, przy wsparciu EUNB i Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego;

21.  zwraca uwagę, że kredytowanie MŚP nie było przyczyną kryzysu finansowego; przypomina, że współprawodawcy podjęli decyzję o wprowadzeniu do przepisów CRR/CRD IV współczynnika wsparcia MŚP, którego celem było pozostawienie wymogów kapitałowych dotyczących kredytowania MŚP na poziomie Bazylei II, a nie Bazylei III; podkreśla znaczenie współczynnika wsparcia MŚP dla utrzymania i zwiększenia akcji kredytowej banków wobec MŚP; odnotowuje raport EUNB z marca 2016 r. w sprawie współczynnika wsparcia MŚP; obawia się, że jego likwidacja może mieć negatywne skutki; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zamierza utrzymać ten współczynnik wsparcia, poddać go dalszej analizie i zbadać, czy należy podwyższyć próg, aby jeszcze bardziej zwiększyć dostęp MŚP do kredytów bankowych; wzywa Komisję do zbadania, czy współczynnik ten można ponownie skalibrować, między innymi pod kątem wielkości i progu, a także do zbadania ewentualnych powiązań z innymi wymogami regulacyjnymi, jak również z elementami zewnętrznymi, takimi jak położenie geograficzne i sytuacja społeczno-gospodarcza, aby zwiększyć jego efekty; wzywa Komisję do zbadania możliwości wprowadzenia tego współczynnika na stałe; wzywa Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego do opowiedzenia się za współczynnikiem wsparcia MŚP oraz do rozważenia możliwości obniżenia opłat kapitałowych dla ekspozycji na MŚP;

22.  podkreśla, że ostrożna ocena ryzyka i ocena informacji jakościowych jest jednym z największych atutów banków, szczególnie w przypadku złożonego procesu, jakim jest kredytowanie MŚP; jest zdania, że wiedza o MŚP i świadomość ich specyfiki w sektorze bankowym powinna ulec dalszej poprawie; podkreśla poufny charakter informacji kredytowych otrzymywanych przez banki w ramach procesu oceny zdolności kredytowej MŚP;

23.  z zadowoleniem przyjmuje różne realizowane obecnie inicjatywy mające na celu zwiększenie dostępności ustandaryzowanych i przejrzystych informacji kredytowych dotyczących MŚP, które mogą zwiększyć zaufanie inwestorów; podkreśla jednak konieczność zastosowania zasady proporcjonalności przy wnioskowaniu o takie informacje kredytowe;

24.  podkreśla, że proporcjonalność to naczelna zasada obowiązująca instytucje europejskie, europejskie urzędy nadzoru i Jednolity Mechanizm Nadzorczy podczas opracowywania i wdrażania regulacji, norm, wytycznych i praktyk nadzorczych; wzywa Komisję, aby w porozumieniu ze współprawodawcami przedstawiła europejskim organom nadzorczym oraz EBC/Jednolitemu Mechanizmowi Nadzorczemu dalsze wytyczne dotyczące tego, w jaki sposób należy stosować zasadę proporcjonalności, a także aby zachęcała do utrzymania tej zasady bez obniżania obecnych standardów regulacyjnych, za to z umożliwieniem uproszczenia prawodawstwa;

25.  podkreśla korzyści płynące z gwarancji udzielanych przez strony trzecie w umowach kredytowych na rzecz przedsiębiorców; domaga się większego uwzględniania tych gwarancji przy ocenie ratingów kredytowych, a także norm ostrożnościowych i praktyk nadzorczych;

26.  przypomina, że instytucje kredytowe muszą na żądanie przedstawić MŚP uzasadnienie swoich decyzji ratingowych; wzywa Komisję, aby dokonała oceny stosowania tego przepisu, wzmocniła przepisy określone w art. 431 ust. 4 CRR, a także zachęcała do przekazywania MŚP informacji zwrotnych; zwraca uwagę na trwające dyskusje Komisji z odpowiednimi zainteresowanymi stronami mające na celu poprawę jakości i spójności takich informacji zwrotnych; zwraca uwagę, że informacje te mogą być punktem wyjścia do znalezienia źródeł informacji i porad na temat finansowania pozabankowego;

27.  stwierdza, że ratingi kredytowe są ważnym i często decydującym elementem decyzji inwestycyjnej; zwraca uwagę, że w niektórych państwach członkowskich istnieją wewnętrzne systemy oceny kredytowej, które są zarządzane przez krajowe banki centralne, służą do oceny kwalifikowania zabezpieczeń i umożliwiają MŚP uzyskanie oceny ich zdolności kredytowej; wzywa Komisję, EBC i krajowe banki centralne do dalszego zbadania, czy i jak te systemy mogą zostać wykorzystane, aby pomóc MŚP w uzyskaniu dostępu do rynków kapitałowych;

28.  wzywa Komisję i EUNB do przedstawienia dalszych wytycznych dotyczących wdrożenia obowiązujących przepisów w zakresie udzielania zwłoki; wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny skutków obecnych przepisów w zakresie udzielania zwłoki dla kredytów zagrożonych i przypomina, że kredyty zagrożone w bilansach banków utrudniają udzielanie nowych kredytów, szczególnie dla MŚP; podkreśla, że wprowadzenie limitu de minimis dla drobnych naruszeń pomogłoby zapobiec zbędnemu i nieuzasadnionemu obniżeniu zdolności kredytowej MŚP; zwraca uwagę na trwające obecnie konsultacje Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego na temat definicji ekspozycji zagrożonych i udzielania zwłoki;

29.  stwierdza, że ograniczenia nakładane na zakup obligacji skarbowych przez banki lub zwiększenie wagi tych obligacji mogłyby spowodować wzrost kosztów kredytów i luki konkurencyjnej w UE, chyba że działania te będą prowadzone przy przestrzeganiu określonych warunków;

30.  odnotowuje środki przyjęte przez EBC w dniu 10 marca 2016 r., zwłaszcza nową serię czterech ukierunkowanych dłuższych operacji refinansujących (TLTRO II), które zachęcą banki do udzielania kredytów realnej gospodarce; podkreśla, że sama polityka monetarna nie wystarczy, by ożywić wzrost i inwestycje, oraz że musi jej towarzyszyć odpowiednia polityka budżetowa i reformy strukturalne;

31.  podkreśla znaczenie instytucji publicznych jako alternatywy dla bankowości prywatnej jako źródła finansowania dla MŚP;

32.  wzywa Komisję do rozważenia zastosowania zasady proporcjonalności do przedterminowej spłaty pożyczek w całej UE, jak np. górnego limitu opłat w przypadku MŚP i większej przejrzystości w umowach dla MŚP;

Pozabankowe źródła finansowania MŚP

33.  wzywa państwa członkowskie do wspierania kultury podejmowania ryzyka i rynków kapitałowych; ponownie podkreśla, że edukacja finansowa MŚP jest kluczem nie tylko do zwiększenia akcji kredytowej ze strony banków, ale także do zwiększenia wykorzystania i akceptacji rozwiązań wykorzystujących rynki kapitałowe, jak również do zmotywowania kobiet i młodzieży do podejmowania i rozwijania działalności gospodarczej, umożliwiając lepszą ocenę kosztów, korzyści i powiązanych rodzajów ryzyka; podkreśla znaczenie jasnych wymogów dotyczących informacji finansowych; apeluje do państw członkowskich, aby do programów nauczania szkół średnich i wyższych wprowadziły podstawowe zasady edukacji finansowej i etyki biznesu celem zachęcenia młodych ludzi do zaangażowania w działalność MŚP; wzywa państwa członkowskie i Komisję do poszerzenia znajomości zagadnień finansowych wśród MŚP oraz do zwiększenia ich dostępu do wiedzy i umiejętności finansowych, a także do zapewnienia wymiany najlepszych praktyk; podkreśla jednak, że same MŚP także ponoszą odpowiedzialność w tym zakresie;

34.  podkreśla korzyści płynące ze wspierania MŚP przez uwolnienie kapitału przedsiębiorstwa z przeznaczeniem na dodatkowe inwestycje w trwały wzrost;

35.  zauważa, że unia rynków kapitałowych stanowi szansę zarówno na wypełnienie luki w obecnych ramach, jak i na ujednolicenie przepisów transgranicznych; podkreśla, że gdy kredyty bankowe nie spełniają potrzeb finansowych i biznesowych MŚP, powstaje próżnia w kapitale; zwraca uwagę, że obecnemu rozwojowi unii rynków kapitałowych i unii bankowej muszą towarzyszyć prowadzone regularnie działania mające na celu konwergencję procesów i procedur UE oraz ocenę istniejących finansowych ram regulacyjnych, w szczególności pod kątem ich skutków dla MŚP oraz ogólnej stabilności makrofinansowej i makroekonomicznej; podkreśla, że takiej oceny należy dokonać z uwzględnieniem zaleceń dotyczących praktyczności wprowadzonych środków; wzywa Komisję do zapewnienia odpowiednich, należycie dostosowanych ram regulacyjnych dla podmiotów dostarczających finansowanie dla MŚP, które nie będą dla nich obciążeniem i zyskają zaufanie inwestorów; uważa, że w kompleksowej i dobrze skonstruowanej unii rynków kapitałowych wszyscy uczestnicy rynku o tej samej istotnej charakterystyce powinni podlegać tym samym zasadom, mieć równy dostęp do szeregu instrumentów finansowych lub usług i być traktowani jednakowo, gdy działają na rynku; z zadowoleniem przyjmuje plan działania Komisji na rzecz unii rynków kapitałowych, mający na celu zapewnienie łatwiejszego dostępu MŚP do bardziej zróżnicowanych możliwości finansowania; podkreśla, że bankowe i kapitałowe modele finansowania powinny się uzupełniać;

36.  przypomina, że dostęp do rynków kapitałowych, takich jak rynek długu i rynek akcji, wiąże się ze znacznym kosztem dla MŚP; podkreśla, że potrzebne są współmierne uregulowania, nakładające na MŚP mniej złożone i mniej uciążliwe wymogi w zakresie ujawniania informacji i notowania na rynkach kapitałowych, aby uniknąć powielania działań oraz aby obniżyć koszty dostępu tych przedsiębiorstw do rynków kapitałowych, a jednocześnie nie stwarzać zagrożenia dla ochrony inwestorów lub stabilności finansowej o znaczeniu systemowym; odnotowuje wprowadzenie minimalnego systemu obowiązków informacyjnych dla MŚP w obecnie dyskutowanym wniosku Komisji dotyczącym nowego rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego; zwraca uwagę, że regulacje nie powinny tworzyć zbyt dużych przeszkód przy przechodzeniu np. z jednej kategorii wielkości do innej bądź między firmami notowanymi i nienotowanymi na giełdzie; jest zatem zdania, że należy preferować podejście stopniowe, w którym na kolejnych etapach wzrastają wymogi regulacyjne; w związku z tym odnosi się do przewidzianych w MiFID II rynków rozwoju MŚP i domaga się szybkiego wdrożenia tego instrumentu;

37.  podkreśla znaczenie przejrzystości, standaryzacji i publicznej dostępności informacji o finansowaniu MŚP dla banków, inwestorów, organów nadzoru i innych zainteresowanych stron, aby zrozumieć profil ryzyka i podejmować świadome decyzje, a także obniżyć koszty finansowania; uważa, że celowi temu mogłoby służyć utworzenie europejskiej bazy danych gromadzącej informacje o strategiach biznesowych i potrzebach finansowych MŚP, w której MŚP mogłyby dobrowolnie umieszczać swoje dane i aktualizować je; wzywa Komisję, aby rozważyła wprowadzenie jednolitego numeru identyfikacyjnego dla MŚP; zwraca również uwagę na potencjał struktur łączących podmioty bankowe i niebankowe, aby zapewnić wsparcie MŚP; z zadowoleniem przyjmuje strategię informacyjną Komisji wobec MŚP, zwłaszcza identyfikację najbardziej istotnych możliwości wsparcia i doradztwa dla MŚP, które poszukują alternatywnego finansowania w każdym państwie członkowskim oraz propagują przykłady najlepszych praktyk na szczeblu UE, jak również analizę możliwości wsparcia paneuropejskich systemów informacji dopasowujących MŚP i dostawców alternatywnego finansowania;

38.  przypomina, że standardy rachunkowości są o tyle kluczowe, o ile skutecznie organizują sposób przekazywania informacji organom nadzoru i inwestorom i ponieważ obciążenia administracyjne nakładane na przedsiębiorstwa są różne w zależności od mających zastosowanie standardów rachunkowości; przyjmuje do wiadomości toczące się dyskusje na temat korzyści z określenia specjalnych wspólnych standardów rachunkowości dla MŚP i oczekuje na dalsze refleksje w tej kwestii;

39.  podkreśla, że nowa innowacyjna technologia finansowa (FinTech) może przyczynić się do lepszego dopasowania MŚP do potencjalnych inwestorów; wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby wspierały rozwój inicjatyw z zakresu FinTech oraz aby przeanalizowały potencjalne zagrożenia oraz zapotrzebowanie na odpowiednie zharmonizowane unijne ramy prawne bez tłamszenia innowacji;

40.  podkreśla potrzebę wsparcia innowacji za pomocą platform kredytowych; zachęca banki, by uznały wykorzystywanie takich innowacyjnych technologii za szansę; podkreśla, że alternatywne źródła finansowania stanowią rozwiązania, z których mogą korzystać w szczególności start-upy, kobiety-przedsiębiorcy i innowacyjne MŚP; wzywa Komisję do zbadania, czy harmonizacja unijnych ram prawnych dotyczących alternatywnych źródeł finansowania jest potrzebna i czy może zwiększyć dostępność tego typu finansowania dla MŚP w całej UE; przypomina, że aby system ten był skuteczny, zarówno MŚP, jak i pożyczkodawca muszą być w pełni świadomi potencjalnych zagrożeń/szans związanych z tym mechanizmem finansowania; stwierdza, że obowiązujące przepisy i zasady dotyczące finansowania społecznościowego w poszczególnych państwach członkowskich znacznie się między sobą różnią i nie wydają się wspierać działalności transgranicznej; z zadowoleniem przyjmuje przeprowadzoną przez Komisję ocenę obowiązujących przepisów regulujących finansowanie społecznościowe; popiera przyjęte podejście polegające na ciągłym monitorowaniu rynku oraz zmian regulacyjnych, a także zachęcaniu do ścisłego dostosowania podejść regulacyjnych, wymianie najlepszych praktyk i ułatwianiu inwestycji transgranicznych; przypomina zarazem, że finansowanie społecznościowe i pożyczki społecznościowe nie powinny być nadmiernie uregulowane, gdyż zahamowałoby to ich rozwój; wzywa Komisję do promowania nowych platform dla inwestycji na niepublicznym rynku kapitałowym, takich jak finansowanie typu mezzanine i anioły biznesu; wzywa Komisję do zachęcania do bezpiecznych pożyczek indywidualnych na rzecz przedsiębiorstw w ramach pożyczek społecznościowych lub obligacji detalicznych; podkreśla konieczność zadbania o to, by te nowe formy finansowania były w pełni zgodne z odpowiednią ordynacją podatkową i przepisami finansowymi, tak aby nie stały się instrumentem służącym unikaniu opodatkowania lub nieprzejrzystości finansowej; podkreśla konieczność dokonania przeglądu obowiązujących przepisów pod tym kątem;

41.  odnotowuje propozycje Komisji dotyczące ram prostej, przejrzystej i standardowej sekurytyzacji oraz kalibracji wymogów ostrożnościowych dla banków; stwierdza, że sekurytyzacja MŚP wiąże się zarówno z ryzykiem, jak i korzyściami; zwraca uwagę na możliwe skutki tych propozycji dla inwestowania w MŚP i kredytowania MŚP przez banki; podkreśla potrzebę przejrzystości w odniesieniu do ryzyka bazowego oraz potrzebę wsparcia stabilności systemu finansowego;

42.  zwraca uwagę, że różnorodność krajowych przepisów dotyczących niewypłacalności i związana z tym niepewność prawa stanowią jedną z przeszkód dla transgranicznego inwestowania w MŚP i start-upy; uważa, że uproszczone i ujednolicone przepisy w tej dziedzinie byłyby wsparciem dla przedsiębiorstw typu start-up, mikroprzedsiębiorstw oraz MŚP, a także poprawiłyby otoczenie biznesowe w UE; z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym decyzję Komisji, aby rozwiązać ten problem za pomocą wniosku ustawodawczego, jak stwierdzono w Planie działania na rzecz tworzenia unii rynków kapitałowych, oraz z niecierpliwością oczekuje na ten nowy wniosek; uważa, że Komisja powinna rozważyć różne opcje wdrożenia unijnych ram prawnych dotyczących niewypłacalności i przedstawić zalecenia dla państw członkowskich, tak by mogły one przyjąć lub wdrożyć prawodawstwo przewidujące skuteczne i przejrzyste zasady postępowania w przypadku niewypłacalności, terminowy proces restrukturyzacji, jak również usunięcie obciążeń administracyjnych i regulacyjnych nałożonych na MŚP, zgodnie z zaleceniami dla poszczególnych krajów;

43.  zwraca uwagę na potencjał funduszy venture capital i finansowania z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka, w szczególności w zakresie finansowania nienotowanych przedsiębiorstw typu start-up i innowacyjnych MŚP; zwraca uwagę, że rynki te są słabo rozwinięte w UE; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji mającą na celu zmianę przepisów dotyczących EuVECA i EuSEF; podkreśla ponadto, że Komisja powinna się pilnie zająć fragmentacją rynku wzdłuż granic krajowych w całym europejskim sektorze funduszy inwestycyjnych;

44.  podkreśla wpływ struktury systemów opodatkowania osób prawnych i opodatkowania dochodów, a także ewentualnych ulg podatkowych, na wewnętrzne możliwości finansowania MŚP; zwraca uwagę na fakt, że w wielu państwach członkowskich opodatkowanie ‎MŚP i niektórych przedsiębiorstw wielonarodowych znacznie się różni, co negatywnie wpływa na konkurencyjność MŚP i poważnie obniża skuteczność finansowania MŚP z różnych źródeł; podkreśla, że z powodu nieuczciwych praktyk podatkowych niektórych międzynarodowych firm MŚP płacą nawet 30 % więcej podatków niż płaciłyby w przypadku uczciwych praktyk podatkowych, co w konsekwencji wpływa na ich wewnętrzne możliwości finansowania; z zadowoleniem przyjmuje w tym kontekście przedstawiony przez Komisję pakiet środków przeciwdziałających unikaniu opodatkowania, mający na celu stworzenie prostszych, skuteczniejszych i bardziej sprawiedliwych systemów opodatkowania w UE; podkreśla, że państwa członkowskie powinny dążyć do sprawiedliwego, skutecznego i przejrzystego systemu podatkowego, który przyciąga finansowanie i inwestycje, aby stworzyć lepsze warunki dla powstawania i rozwoju MŚP; podkreśla konieczność wprowadzenia finansowych wyjątków dla MŚP, zwłaszcza w fazie początkowej ich rozwoju, aby zapewnić im wystarczające fundusze na kolejne etapy rozwoju; podkreśla, że potrzebna jest polityka podatkowa, która zmniejszy ogólne obciążenie podatkowe i obniży opodatkowanie pracy i przedsiębiorstw; podkreśla znaczenie zajęcia się problemem polegającym na tym, że system podatkowy sprzyja finansowaniu dłużnemu względem finansowania kapitałem własnym;

45.  podkreśla, że bezpośrednia pomoc państwa, która nie zakłóca korzyści, jakie przynosi konkurencja, jest czasem potrzebna, aby zapewnić niezbędne fundusze start-upom, mikroprzedsiębiorstwom i MŚP, zwłaszcza kiedy warunki społeczno-gospodarcze nie pozwalają na dostęp do innych źródeł finansowania; podkreśla znaczenie przejrzystości w programach publicznych i pomocy państwa wspierającej inwestowanie w MŚP, a także rolę nowych instytucji zajmujących się finansowaniem i inwestycjami;

46.  wzywa państwa członkowskie do analizy doświadczeń ze szwajcarską walutą WIR, którą wprowadzono do obiegu w 1934 r. i która opiera się na wzajemnym rozliczaniu należności w ramach stowarzyszenia MŚP, a także do bazowania na tych doświadczeniach, mając na względzie, że WIR odnosi sukcesy jako stabilizator makroekonomiczny w momentach, gdy dostęp do kredytów jest utrudniony lub następuje kryzys płynności;

47.  wzywa Komisję do przedłożenia Parlamentowi Europejskiemu rocznego sprawozdania wyjaśniającego stan zaawansowania inicjatyw wdrożeniowych oraz ich wpływ na poprawę dostępu do finansowania dla MŚP w Europie; wzywa Komisję, aby w razie potrzeby przedstawiła w nim własną ocenę strategicznego kierunku i zalecanych zmian;

48.  wzywa Komisję do przeprowadzenia kontroli istniejących instrumentów, takich jak fundusze strukturalne i inne istotne programy, aby ocenić adekwatność ich wsparcia finansowego dla MŚP pod kątem zakładanych celów i, w razie potrzeby, pod kątem ich wpływu na łagodzenie skutków kryzysu w MŚP;

49.  dostrzega rosnące znaczenie mikroprzedsiębiorstw oraz MŚP w sektorze kultury i sektorze kreatywnym dla inwestycji, wzrostu, innowacji i zatrudnienia, a także ich kluczową rolę w utrzymywaniu i propagowaniu różnorodności kulturowej i językowej;

50.  podkreśla, że po opublikowaniu przez Komisję w październiku 2013 r. wyników badania pt. „Survey on access to finance for cultural and creative sectors” [Badanie dotyczące dostępu do finansowania w sektorze kultury i sektorze kreatywnym] okazało się, że przedsiębiorstwa z branży kultury i branży kreatywnej mają ogromne trudności z uzyskiwaniem kredytów, a szacowane niedobory środków finansowych wynoszą od 8 do 13,3 mld EUR;

51.  podkreśla, że według danych Eurostatu w 2014 r. 2,9 % siły roboczej UE, tj. ok. 6,3 mln osób, było zatrudnionych w sektorze kultury i sektorze kreatywnym, co jest porównywalne z odsetkiem zatrudnienia w sektorze bankowym i ubezpieczeniowym; podkreśla ponadto, że udział sektora kultury i sektora kreatywnego w gospodarce europejskiej wynosi prawie 4,5 %, a blisko 1,4 mln małych i średnich przedsiębiorstw tworzy i rozpowszechnia kulturalne i kreatywne treści w całej Europie, a także że zatrudnienie w tych sektorach stale rośnie od 2008 r. oraz że należą one do najszybciej rozwijających się branż gospodarki europejskiej i odpowiadają za około 4,2 % całkowitego PKB UE;

52.  uznaje, że kultura i innowacje są kluczowymi czynnikami, które pomagają regionom przyciągać inwestycje; podkreśla, że offshoring zatrudnienia w sektorze kultury i sektorze kreatywnym jest mało prawdopodobny, ponieważ wiążą się one z konkretnymi kompetencjami kulturowymi i historycznymi, które również przyczyniają się do ochrony różnorodności tradycyjnej sztuki i rzemiosła; zwraca uwagę na znaczenie wspierania MŚP, które prowadzą działalność w językach mniejszości lub językach rzadziej używanych oraz chronią i propagują różnorodność kulturową i językową Europy, a ponadto podkreśla znaczenie wspierania inicjowanych przez młodych ludzi przedsięwzięć typu start-up związanych z ochroną kultury i dziedzictwem;

53.  podkreśla, że dalsze wspieranie branży kultury i branży kreatywnej oraz inwestowanie w nie przyczyni się do tworzenia nowych miejsc pracy i zwalczania bezrobocia młodzieży, biorąc pod uwagę, jak wielu młodych ludzi studiuje na kierunkach związanych z tą dziedziną; zauważa, że – jak stwierdzono w jednym z ostatnich badań – w sektorze kultury i sektorze kreatywnym zatrudnionych było więcej osób w wieku od 15 do 29 lat niż w jakimkolwiek innym sektorze gospodarki (19,1 % całkowitego zatrudnienia w tych sektorach w porównaniu z 18,6 % w pozostałej gospodarce)(19); zachęca państwa członkowskie do wspierania rozwoju kompetencji kulturowych i kreatywnych oraz do ustanowienia sieci rozwoju umiejętności biznesowych między systemami kształcenia i szkolenia, przedsiębiorstwami sektora kreatywnego oraz instytucjami kultury i sztuki w celu pobudzania podejścia międzydyscyplinarnego; zachęca UE i państwa członkowskie, aby upowszechniały rozwiązania sprzyjające rozwojowi talentów i umiejętności w sektorze kultury i sektorze kreatywnym, na przykład za pośrednictwem innowacyjnych i elastycznych dotacji w celu wspierania kreatywności i innowacyjności oraz rozwoju talentów;

54.  zauważa, że zgodnie z badaniem przeprowadzonym przez Komisję w 2013 r. przeszkody w dostępie do finansowania w sektorze kultury i sektorze kreatywnym są bardzo specyficzne oraz że przedsiębiorstwa z tych branż mają większe trudności w przyciąganiu kapitału i inwestycji ze względu na ograniczone bazy danych, brak łatwo dostępnych informacji na temat źródeł finansowania, brak umiejętności biznesowych, uzależnienie od publicznych systemów finansowania oraz brak dostatecznych informacji, co wynika z problemów z oceną ryzyka i wyceną takich wartości niematerialnych i prawnych jak prawa własności intelektualnej;

55.  w związku z tym podkreśla, że aby poprawić dostęp do finansowania w sektorze kultury i sektorze kreatywnym, konieczne są sektorowe rozwiązania dotyczące dostępu do finansowania, a mianowicie rozwój wiedzy specjalistycznej w zakresie oceny konkretnych ryzyk związanych z brakiem zabezpieczeń trwałych, uzależnieniem od wartości niematerialnych i niepewnością co do popytu na rynku w okresie przemian cyfrowych; zauważa, że ta wiedza specjalistyczna jest potrzebna zarówno mikroprzedsiębiorstwom oraz MŚP, jak i instytucjom finansowym; podkreśla, że prawa własności intelektualnej mogą stanowić akceptowalne zabezpieczenie; podkreśla znaczenie zharmonizowanych ram prawnych obejmujących przepisy w obszarze opodatkowania i własności intelektualnej w UE, które mogłyby ułatwić przyciąganie inwestycji i finansowania MŚP z sektora kultury i sektora kreatywnego;

56.  z zadowoleniem przyjmuje system poręczeń programu Kreatywna Europa, który mimo poważnego opóźnienia jest jednym z kluczowych środków stanowiących odpowiedź na pilną potrzebę zapewnienia dostępu do finansowania kredytowego innowacyjnym i zrównoważonym projektom w sektorze kultury i sektorze kreatywnym, obejmującym mikroprzedsiębiorstwa, MŚP, mniejsze stowarzyszenia nienastawione na zysk i organizacje pozarządowe, oraz jednym z kluczowych sposobów zagwarantowania niezbędnego uczciwego wynagradzania twórców; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę na rzecz programu zintegrowanych szkoleń oferowanych bankierom i pośrednikom finansowym w ramach systemu poręczeń; zaleca zdecydowanie wprowadzenie w życie w 2016 r. niezbędnych środków przewidzianych w pierwotnym wniosku Komisji; przypomina, że zgodnie z przeprowadzoną przez Komisję oceną ex ante luka finansowa może przekroczyć 1 mld EUR rocznie oraz że jest to kwota utraconych inwestycji, ponieważ przedsiębiorstwa posiadające solidne strategie biznesowe i dobre profile ryzyka albo nie otrzymują pożyczek, albo rezygnują ze starania się o nie z powodu braku wystarczających aktywów stanowiących zabezpieczenie;

57.  z zadowoleniem przyjmuje opublikowane przez grupę ekspertów z państw członkowskich nowe sprawozdanie na temat dostępu do finansowania w sektorze kultury i sektorze kreatywnym, które zostało sporządzone w oparciu o otwartą metodę koordynacji i w którym podkreślono, że Komisja ma wprowadzić w życie zawarte w nim zalecenia, aby stworzyć bardziej efektywne i innowacyjne instrumenty, a także by ułatwić dostęp do finansowania;

o
o   o

58.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. C 24 z 22.1.2016, s. 2.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0069.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0200.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0063.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0268.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0408.
(7) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0004.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0006.
(9) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0290.
(10) http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+CRE+20160413+ITEM-024+DOC+XML+V0//PL.
(11) Dz.U. C 19 z 22.1.2014, s. 4.
(12) Dz.U. L 48 z 23.2.2011, s. 1.
(13) Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36.
(14) https://www.ecb.europa.eu/pub/pdf/other/art2_mb201407_pp79-97en.pdf.
(15) EBA/OP/2016/04 z 23.3.2016 r.
(16) Sprawozdanie roczne Komisji w sprawie europejskich MŚP, 2014/2015.
(17) Opublikowany przez EBC dokument zatytułowany „Survey on the Access to Finance of Enterprises in the euro area – April to September 2015” („Analiza dostępu do finansowania dla przedsiębiorstw w strefie euro w okresie kwiecień-wrzesień 2015 r.”)
(18) Opublikowany przez EBC dokument zatytułowany „Survey on the Access to Finance of Enterprises in the euro area – April to September 2015” („Analiza dostępu do finansowania dla przedsiębiorstw w strefie euro w okresie kwiecień-wrzesień 2015 r.”)
(19) Cultural times – the first global map of cultural and creative industries [Czasy kultury – pierwsza ogólna mapa branży kultury i branży kreatywnej], grudzień 2015 r.


Jak najlepiej wykorzystać potencjał MŚP w zakresie tworzenia miejsc pracy?
PDF 484kWORD 68k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2016 r. w sprawie jak najlepszego wykorzystania potencjału małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) w zakresie tworzenia miejsc pracy (2015/2320(INI))
P8_TA(2016)0359A8-0248/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 173 i 49,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 marca 2010 r. zatytułowany: „Europa 2020 – Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020),

–  uwzględniając „Small Business Act” (COM(2008)0394),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Sprawność regulacyjna UE” (COM(2013)0685),

–  uwzględniając przygotowany przez Komisję Plan działania na rzecz przedsiębiorczości do 2020 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Plan działania na rzecz ułatwienia dostępu do finansowania dla MŚP” (COM(2011)0870),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „W kierunku odnowy gospodarczej sprzyjającej zatrudnieniu” (COM(2012)0173),

–  uwzględniając Plan inwestycyjny dla Europy,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie komunikatu „W kierunku odnowy gospodarczej sprzyjającej zatrudnieniu”(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie poprawy dostępu MŚP do finansowania(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie sposobu, w jaki Unia Europejska może przyczynić się do zapewnienia warunków sprzyjających działalności przedsiębiorstw i ich powstawaniu w celu tworzenia miejsc pracy(3),

–  uwzględniając dyrektywę w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach (dyrektywa 2011/7/UE),

–  uwzględniając Program UE na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych (EaSI),

–  uwzględniając program UE w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020”,

–  uwzględniając Program UE na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (COSME),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 kwietnia 2014 r. w sprawie konsultacji dotyczących dziesięciu najbardziej obciążających regulacji oraz zmniejszenia obciążenia MŚP regulacjami UE(4),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji zatytułowane „Zmniejszanie obciążeń regulacyjnych dla MŚP. Dostosowanie przepisów UE do potrzeb mikroprzedsiębiorstw” (COM(2011)0803),

–  uwzględniając przygotowany przez Komisję dokument pt. „Annual Report on European SMEs 2013/2014 – A Partial and Fragile Recovery” [Sprawozdanie roczne dotyczące europejskich MŚP – częściowy i niepewny wzrost],

–  uwzględniając sprawozdanie Eurofoundu ze stycznia 2013 r. zatytułowane „Born global: The potential of job creation in new international businesses” [Charakter globalny – potencjał w zakresie tworzenia miejsc pracy w nowych przedsiębiorstwach międzynarodowych],

–  uwzględniając sprawozdanie Eurofoundu z 2013 r. zatytułowane „Public policy and support for restructuring in SMEs” [Polityka publiczna i wsparcie publiczne służące restrukturyzacji w MŚP],

–  uwzględniając sprawozdanie Eurofoundu z 2016 r. zatytułowane „ERM annual report 2015: Job creation in SMEs” [Raport roczny ERM za 2015 r.: tworzenie miejsc pracy w MŚP],

–  uwzględniając sprawozdanie Eurofoundu z 2012 r. zatytułowane „Środki publiczne na rzecz wspierania samozatrudnienia oraz tworzenia miejsc pracy w przedsiębiorstwach jednoosobowych i mikroprzedsiębiorstwach”,

–  uwzględniając sprawozdanie Eurofoundu z 2011 r. zatytułowane „MŚP w czasie kryzysu: zatrudnienie, stosunki pracy i partnerstwa lokalne”,

–  uwzględniając sprawozdanie Eurofoundu z 2011 r. zatytułowane „Reprezentacja pracowników na poziomie zakładu pracy w Europie”,

–  uwzględniając sprawozdanie Eurofoundu z 2014 r. zatytułowane „Dialog społeczny w mikroprzedsiębiorstwach i małych przedsiębiorstwach”,

–  uwzględniając badanie Komisji Europejskiej z 2015 r. dotyczące analizy dostępu do finansowania dla przedsiębiorstw (SAFE),

–  uwzględniając przygotowany przez Komisję dokument pt. „Annual Report on European SMEs 2014/2015 – SMEs start hiring again” [Sprawozdanie roczne dotyczące europejskich MŚP 2014/2015 – MŚP ponownie zatrudniają pracowników],

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 września 2015 r. w sprawie utworzenia konkurencyjnego rynku pracy w Unii XXI w.: dostosowanie umiejętności i kwalifikacji do zapotrzebowania i perspektyw na rynku pracy jako sposób na wyjście z kryzysu(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie inicjatywy w zakresie zielonego zatrudnienia: pełne wykorzystanie potencjału zielonej gospodarki pod względem tworzenia miejsc pracy(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 października 2012 r. w sprawie małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP): konkurencyjność i możliwości działalności gospodarczej(7),

–  uwzględniając zalecenie Komisji 2003/361/WE dotyczące definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw,

–  uwzględniając badanie Eurobarometru z 2015 r. poświęcone umiędzynarodowieniu małych i średnich przedsiębiorstw,

–  uwzględniając badanie OECD z 2015 r. zatytułowane „Financing SMEs and Entrepreneurs 2012: an OECD scoreboard” [Finansowanie MŚP i przedsiębiorców w 2015 r. – tabela wyników OECD],

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinie Komisji Budżetowej i Komisji Rozwoju Regionalnego (A8-0248/2016),

A.  mając na uwadze, że MŚP (liczba MŚP prowadzących działalność w UE–28 w 2014 r. wynosiła 22,3 mln(8)) tworzą więcej miejsc pracy niż inne przedsiębiorstwa w sektorze prywatnym, zapewniając około dwóch trzecich miejsc pracy w całym sektorze prywatnym UE, oraz że przedsiębiorcy i MŚP w istotnym stopniu przyczyniają się do społeczno-gospodarczego rozwoju UE; przypomina, że wspieranie MŚP jest równoznaczne ze zwalczaniem bezrobocia i bezrobocia wśród młodych Europejczyków, które wynosi odpowiednio 8,9 % i 19,4%(9); mając na uwadze, że liczba osób bezrobotnych – ok. 23 mln osób w 2015 r. – pozostaje rekordowo wysoka;

B.  mając na uwadze, że w 2014 r. MŚP w ogromnym stopniu przyczyniły się do wzrostu zatrudnienia, nawet do 71 % w sektorze pozafinansowym gospodarki;

C.  mając na uwadze, że na tworzenie miejsc pracy w MŚP ma wpływ szereg czynników wewnętrznych i zewnętrznych, gdzie pośród tych ostatnich zasadniczymi warunkami są możliwość stawienia czoła konkurencji (w tym przedsiębiorstwom wielonarodowym i szarej strefie), obciążeniom administracyjnym i całkowitym kosztom produkcji, a także dostęp do finansowania i wykwalifikowanych pracowników;

D.  mając na uwadze, że przeprowadzone niedawno przez Eurofound badanie wskazuje, iż MŚP, które tworzą miejsca pracy są często młode, innowacyjne, aktywne na arenie międzynarodowej, zlokalizowane na obszarach miejskich oraz są prowadzone przez wykwalifikowanych menedżerów i posiadają kompleksowe strategie rozwoju i inwestycji;

E.  mając na uwadze, że MŚP odgrywają istotną rolę w umacnianiu spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej, a zarazem przyczyniają się do bardziej inteligentnego, zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu; mając na uwadze rolę, którą odgrywają MŚP na poziomie regionalnym, w szczególności na obszarach wiejskich;

F.  mając na uwadze, że chociaż 90 % światowego wzrostu ma miejsce poza UE, zaledwie 13 % MŚP prowadzi działalność międzynarodową poza granicami UE;

G.  mając na uwadze zróżnicowaną charakterystykę MŚP w obrębie UE, tj. skalę i wpływ na gospodarkę krajową; mając na uwadze, że istnieją historyczne powody tych różnic;

H.  mając na uwadze niedobór i niedostosowanie umiejętności w całej UE, a także przepływ wykwalifikowanych pracowników głównie z państw objętych rozszerzeniem z 2004 r. oraz państw ze strefy euro ogarniętej kryzysem do innych państw członkowskich, doprowadziły do powstania regionów peryferyjnych z brakiem wykwalifikowanych pracowników z powodu zjawiska drenażu mózgów;

I.  mając na uwadze, że pomimo przepisów dotyczących rynku wewnętrznego w całej UE utrzymują się znaczne różnice w zakresie ram regulacyjnych dotyczących MŚP, w szczególności w odniesieniu do poziomu pewności przyszłych zmian regulacyjnych i ogólnej jakości prawnej regulacji;

J.  mając na uwadze, że przedstawiciele MŚP wskazują wysokie koszty pracy jako jedno z głównych ograniczeń w tworzeniu nowych miejsc pracy i oczekują redukcji tych kosztów, przy czym najwyższe koszty pracy odnotowano w nadmiernie rozbudowanych przepisami i biurokratycznych systemach;

K.  mając na uwadze, że MŚP, ze względu na strukturę mniejszych rozmiarów, trudniej jest przestrzegać norm regulacyjnych niż wielkim przedsiębiorstwom;

L.  mając na uwadze, że kanały reprezentacji pracowników i dialog społeczny nie są tak powszechne w małych i średnich przedsiębiorstwach jak w większych zakładach i związki zawodowe w niektórych państwach traktują jako priorytet zwiększenie reprezentacji pracowników w MŚP, na przykład poprzez zachęcanie do tworzenia rad zakładowych w MŚP(10);

M.  mając na uwadze, że gospodarka społeczna i oparta na solidarności zapewnia zatrudnienie ponad 14 milionom osób, które stanowią około 6,5 % zatrudnionych w UE; mając na uwadze, że w UE działają 2 miliony przedsiębiorstw gospodarki społecznej i opartej na solidarności, które stanowią 10 % przedsiębiorstw w Unii; mając na uwadze, że przedsiębiorstwa społeczne wykazały się odpornością w czasie kryzysu gospodarczego;

N.  mając na uwadze, że MŚP lepiej opierają się kryzysowi gospodarczemu, jeśli chodzi o utratę miejsc pracy – w szczególności spółdzielnie pracy działające w przemyśle i sektorze usługowym wykazały większą odporność w tym zakresie od czasu kryzysu z 2008 r. w porównaniu z innymi przedsiębiorstwami w tych samych sektorach;

O.  mając na uwadze, że przejęcia przedsiębiorstw przez pracowników w formie spółdzielczej okazały się udanym sposobem przejęcia przedsiębiorstw, co pokazuje ich wysoki współczynnik przeżywalności;(11)

P.  mając na uwadze, że zbyt wiele miejsc pracy pozostaje nieobsadzonych ze względu na niską mobilność zawodową oraz niedopasowanie niektórych systemów kształcenia i szkolenia do realiów rynku pracy;

Q.  mając na uwadze, że zielony sektor gospodarki podczas recesji był jednym z głównych twórców netto miejsc pracy w Europie, a MŚP z długoterminowym planem działania w zielonej gospodarce tworzą miejsca pracy, które są bardziej odporne na aktualne skutki zewnętrzne zglobalizowanej gospodarki(12);

R.  mając na uwadze, że ogólnie trudne jest znalezienie danych dotyczących warunków umów i organizacji pracy w małych i średnich przedsiębiorstwach;

S.  mając na uwadze, że według Eurofoundu w wielu państwach warunki pracy, w tym godziny pracy, są częściej bardziej elastyczne i ustalane w sposób mniej formalny w MŚP niż w dużych przedsiębiorstwach; mając na uwadze, że skutki początkowej fazy kryzysu wydają się wpływać na powszechniejsze stosowanie istniejących „wewnętrznych” elastycznych praktyk, ponieważ organizacje starają się sprostać zmieniającym się zewnętrznym okolicznościom i wymaganiom;

T.  mając na uwadze, że EBC twierdzi, iż kryzys zadłużeniowy zwiększył koszty finansowania w przypadku banków w krajach strefy euro objętych kryzysem, a te były następnie przeniesione na MŚP w postaci wyższych stóp procentowych lub mniejszych pożyczek;

U.  mając na uwadze, że budżet UE powinien zostać wykorzystany do wsparcia tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy zapewniających wykwalifikowanym pracownikom długoterminowe zatrudnienie, a także do pobudzenia potencjału MŚP do tworzenia godnych i trwałych miejsc pracy;

V.  mając na uwadze, że dostęp do finansowania stanowi wciąż jedną z głównych barier dla tworzenia i wzrostu MŚP, zwłaszcza w przypadku przedsiębiorstw społecznych, między innymi z uwagi na brak dostatecznie zróżnicowanego wachlarza instrumentów kapitałowych i kapitału wysokiego ryzyka w Unii, który jest potrzebny na ścieżce wzrostu przedsiębiorstwa;

W.  mając na uwadze, że ze względów historycznych niektóre społeczeństwa postrzegają przedsiębiorców raczej negatywnie, co w pewnych przypadkach znajduje również odzwierciedlenie w dyskryminacyjnym traktowaniu sektora MŚP przez rządy, w porównaniu, na przykład, ze sprzyjającym środowiskiem tworzonym w tych krajach dla inwestycji zagranicznych, w szczególności dla korporacji wielonarodowych;

X.  mając na uwadze, że nierówne warunki działania dla korporacji wielonarodowych i MŚP wynikają również z praktyki przenoszenia zysków do państw uznawanych za raje podatkowe;

Y.  mając na uwadze, że badania Komisji nie zawierają szczegółowej oceny potencjalnego wpływu przyszłego transatlantyckiego partnerstwa handlowo-inwestycyjnego (TTIP) na MŚP w różnych państwach członkowskich;

Potencjał w zakresie tworzenia miejsc pracy i wykwalifikowana siła robocza

1.  przypomina, że prawie 99% europejskich firm to MŚP, które są tym samym podstawą gospodarki UE;

2.  uważa, że w celu zapewnienia w sektorze MŚP lepszych warunków do tworzenia jakościowych miejsc pracy państwa członkowskie i Komisja muszą rozwiązać następujące problemy, których nasilenie w poszczególnych państwach członkowskich i regionach jest nierównomierne: brak umiejętności, niedoszacowanie przyszłych potrzeb w zakresie umiejętności, niedopasowanie umiejętności, drenaż mózgów, niepotrzebne obciążenia regulacyjne i brak pewności regulacyjnej we wszystkich obszarach, niedostateczny dialog pomiędzy zainteresowanymi stronami rynku pracy, ograniczony dostęp do finansowania i zamówień publicznych, mały potencjał innowacyjny i ograniczony dostęp do nowych technologii, niedostateczne wsparcie dla MŚP w ramach publicznych strategii inwestycyjnych, szara strefa gospodarki i nadużycia oraz uprzywilejowana pozycja korporacji wielonarodowych;

3.  uważa, że rozwiązanie powyższych problemów strukturalnych doprowadziłoby między innymi do uczciwszej konkurencji i rozszerzenia składek na ubezpieczenia społeczne i bazy podatkowej na większą liczbę podmiotów gospodarczych, co z kolei umożliwiłoby państwom członkowskim finansowanie strategii politycznych sprzyjających tworzeniu miejsc pracy, w szczególności w MŚP, i zagwarantowało sprawiedliwą konkurencję między państwami członkowskimi i sprawiedliwsze warunki rynkowe;

4.  podkreśla potrzebę stworzenia otoczenia regulacyjnego, które zachęca do inwestycji i jednocześnie sprzyja zrównoważonemu wzrostowi i tworzeniu wysokiej jakości miejsc pracy;

5.  przyznaje, że między innymi koszty pracy, jako część prowadzenia działalności gospodarczej, mają wpływ na potencjał MŚP w zakresie tworzenia miejsc pracy i mogą wpływać na konkurencyjność; podkreśla w tym kontekście, że należy przenieść obciążenia podatkowe z pracy na inne źródła opodatkowania, które miałyby mniej szkodliwy wpływ na zatrudnienie i wzrost gospodarczy, równocześnie gwarantując odpowiednie zabezpieczenie społeczne;

6.  podkreśla, że należy osiągnąć wysoki poziom ochrony pracowników, a obniżanie kosztów pracy przez mniejszą ochronę pracowników nie powinno być sposobem na zmniejszenie bezrobocia; przestrzega ponadto, że zmniejszanie zarobków i praw pracowników może prowadzić do nasilenia zjawiska ucieczki kwalifikacji i zagraża bezpieczeństwu zatrudnienia, co naraża MŚP na ryzyko niedoboru wykwalifikowanych pracowników, prowadząc jednocześnie do niepewności w Europie; jest zdania, że większa elastyczność rynku pracy nie powinna prowadzić do zmniejszenia ochrony pracowników, ponieważ nie sprzyja ona zwiększaniu potencjału MŚP do tworzenia miejsc pracy;

7.  uważa, że niepotrzebna akademizacja niektórych zawodów nie pomaga rozwiązać problemu niedoboru kwalifikacji w MŚP; uważa, że należy przeznaczyć większe środki publiczne na edukację i szkolenia zawodowe, a w szczególności na system dualny wdrażany we współpracy z MŚP; podkreśla, że dualny system edukacji i szkoleń zawodowych stanowi ważny instrument zmniejszenia bezrobocia młodzieży, i apeluje o wspieranie MŚP, które szkolą młodzież na wykwalifikowanych specjalistów i wnoszą w ten sposób istotny wkład we włączanie młodzieży w rynek pracy oraz jej włączenie społeczne; zwraca uwagę, że dualny system kształcenia stosowany w jednym państwie członkowskim nie może być automatycznie przenoszony na grunt innego państwa członkowskiego;

8.  wzywa państwa członkowskie do stworzenia silnie ugruntowanej kultury przedsiębiorczości poprzez włączanie odnośnych umiejętności do edukacji i szkoleń zawodowych;

9.  uważa, że państwa członkowskie powinny wspierać programy praktyk zawodowych w MŚP, w tym za pomocą zachęt finansowych i podatkowych oraz ram jakości, w tym odpowiednią ochronę bezpieczeństwa i zdrowia; przypomina, że MŚP potrzebują bardzo konkretnych umiejętności; podkreśla, że w związku z tym należy również wspierać dualny system kształcenia oraz połączenie kształcenia z możliwościami w zakresie odbycia stażu, ponieważ odgrywają one istotną rolę społeczną i gospodarczą jako instrumenty promowania równych szans dla wszystkich obywateli;

10.  wzywa państwa członkowskie do rozwijania form współpracy z udziałem wszystkich szczebli administracji, przedsiębiorstw (w tym przedsiębiorstw związanych z gospodarką społeczną) związków zawodowych, instytucji edukacyjnych i innych zainteresowanych stron, z myślą o dostosowaniu ich systemów kształcenia i szkoleń do zwalczania rozdźwięku pomiędzy umiejętnościami/kwalifikacjami i potrzebami rynku pracy, w szczególności w odniesieniu do MŚP; wzywa, aby zachęcać pracowników do bardziej nieformalnych szkoleń, w tym do zdobywania kwalifikacji w trakcie pracy i dzielenia się wiedzą;

11.  podkreśla kluczową rolę przedsiębiorstw, w tym MŚP i mikroprzedsiębiorstw, we współpracy z decydentami politycznymi i partnerami społecznymi w ramach transformacji systemów kształcenia i szkolenia zawodowego w Europie, zarówno w odniesieniu do metod, jak i opracowywania programów nauczania, aby skupić się na rozwoju umiejętności związanych z pracą w XXI wieku, w szczególności umiejętności cyfrowych, umiejętności krytycznego myślenia, rozwiązywania problemów i pracy zespołowej; podkreśla w tym kontekście znaczenie wiedzy praktycznej i doświadczenia;

12.  zwraca uwagę na znaczenie usunięcia niedoboru wykwalifikowanej kadry, z którym borykają się innowacyjne MŚP; uważa, że Komisja musi kłaść nacisk na ułatwianie odpowiednich szkoleń i kształcenia, które mogą przyczynić się do usunięcia tego niedoboru, jeśli chodzi o kwalifikacje z zakresu ICT niezbędne dla innowacyjnych MŚP;

13.  uważa, że w celu zrównoważenia popytu i podaży pracy państwa członkowskie powinny przeprowadzić reformy systemów kształcenia uwzględniające zmieniony kontekst społeczny oraz znaczenie innowacji technologicznych i nauczania co najmniej jednego języka obcego;

14.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia odpowiedniego szkolenia oraz ustawicznego rozwoju zawodowego nauczycieli w celu promowania aktualnych metod nauczania i rozwoju umiejętności i kompetencji na miarę XXI wieku;

15.  apeluje o podjęcie dodatkowych środków na rzecz integracji pokolenia 50+ na rynku pracy, w biznesie, edukacji lub szkoleniu w celu zapobiegania długotrwałemu bezrobociu i ryzyku wykluczenia społecznego w przypadku tej kategorii pracowników i ich rodzin;

16.  uważa, że małe i średnie przedsiębiorstwa odgrywają ważną rolę w tworzeniu zielonych miejsc pracy; zachęca do dalszych inwestycji w potencjał MŚP w celu przekształcenia wyzwań ekologicznych w możliwości biznesowe;

17.  dostrzega coraz ważniejszą rolę samozatrudnienia i mikroprzedsiębiorstw, które mają zasadnicze znaczenie dla pobudzenia ducha innowacji i przedsiębiorczości; jest jednak zaniepokojony nasilającym się zjawiskiem fikcyjnego samozatrudnienia w całej UE, którego nie powinno się traktować jako pozytywnego elementu przyczyniającego się do wzrostu liczby mikroprzedsiębiorstw, a raczej jako przyczynę niepewności zatrudnienia i czynnik prowadzący do niekorzystnych warunków pracy, mniejszej ochrony socjalnej lub braku tej ochrony, a także podważający wizerunek przedsiębiorczości, stawiając wiele osób w trudnej sytuacji, stwarzając tym samym nowe problemy społeczne, które muszą zostać rozwiązane;

18.  podkreśla, że obciążenia administracyjne wynikające z regulacji są niewspółmiernie większe dla osób pracujących na własny rachunek i dla mikroprzedsiębiorstw niż dla dużych przedsiębiorstw; uważa w związku z tym, że wszelkie środki dotyczące fikcyjnego samozatrudnienia muszą być wyraźnie ukierunkowane i nie mogą stwarzać jakichkolwiek zbędnych obciążeń administracyjnych dla jednostek;

19.  wyraża zaniepokojenie z powodu niepewnych warunków pracy dużej liczby osób pracujących na własny rachunek oraz ich wzrastającego poziomu ubóstwa; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania sieci współpracy mikroprzedsiębiorstw i małych przedsiębiorstw w formie spółdzielni (takich jak spółdzielnie producentów indywidualnych, spółdzielnie osób pracujących w wolnych zawodach, spółdzielnie MŚP, spółdzielnie w ramach określonej działalności i spółdzielnie pracy), gdyż takie sieci wyraźnie wzmacniają stabilność i wpływają na wzrost potencjału zatrudnienia tworzących je podmiotów;

20.  odnotowuje plan inwestycyjny dla Europy, którego celem jest tworzenie nowych miejsc pracy i wspieranie innowacyjności i konkurencyjności oraz wyraża nadzieję, że Europejski portal projektów inwestycyjnych, jako przejrzysty wykaz projektów w UE, w które warto inwestować, pomoże w ukierunkowaniu inwestorów na istniejące możliwości, na rzecz finansowania MŚP i rozwoju start-upów jako ważnego i zrównoważonego sposobu na zmniejszenie bezrobocia i promowanie długotrwałego zatrudnienia wysokiej jakości; wzywa zatem do stworzenia różnych kategorii z odpowiednimi progami, które należy uwzględnić w ramach Europejskiego portalu projektów inwestycyjnych w celu umożliwienia MŚP oraz firmom rozpoczynającym działalność korzystania w pełni z jego funkcjonowania;

21.  przypomina, że UE zobowiązała się do umocnienia swojej bazy przemysłowej przez ustalenie celu co najmniej 20 % udziału produkcji przemysłowej w PKB do roku 2020, który powinien wzrosnąć do 30 % w 2030 r.; uważa, że jest to kluczowym warunkiem wstępnym dla skutecznej poprawy sytuacji w zakresie zatrudnienia w Europie;

22.  podkreśla rolę przepisów prognostycznych i ułatwiania procesów w kontekście szybkiego rozwoju sektora opartych na wiedzy i wysoce innowacyjnych MŚP, w tym przedsiębiorstw społecznych i przedsiębiorczości spółdzielczej, podkreślając jego znaczenie dla inteligentnej specjalizacji, biorąc pod uwagę program UE dla miast oraz oczekując na pakt amsterdamski, a ponadto podkreśla rolę tworzenia takich sieci i struktur patronackich jak europejskie partnerstwo innowacyjne;

23.  zwraca uwagę, że MŚP w państwach członkowskich, które nie mają publicznych banków inwestycyjnych, mogą być w bardziej niekorzystnym położeniu niż ich odpowiedniki w krajach z publicznymi bankami inwestycyjnymi, jako że ocena interesu publicznego nie stanowi priorytetu dla prywatnych instytucji bankowych;

24.  wzywa państwa członkowskie do egzekwowania przepisów dotyczących równego dostępu MŚP do zamówień publicznych;

25.  wzywa państwa członkowskie, by przyczyniły się do tworzenia i rozwoju przedsiębiorstw spółdzielczych, ponieważ okazały się one bardziej odporne w okresie kryzysu i mniej podatne na utratę miejsc pracy niż przeciętne przedsiębiorstwa, a także do tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy, które nie będą przenoszone; wzywa EBI i Komisję, by informowały Parlament na bieżąco o konkretnych środkach podjętych do tej pory z myślą o zwiększeniu dostępu do finansowania spółdzielni i przedsiębiorstw społecznych;

26.  uważa, że polityki unijne i krajowe powinny koncentrować się nie tylko na MŚP rozpoczynających działalność i na tworzeniu nowych miejsc pracy w MŚP i w związku z tym wzywa Komisję i państwa członkowskie do dalszego wspierania przenoszenia własności przedsiębiorstw jako narzędzia służącego utrzymaniu istniejących miejsc pracy w małych i średnich przedsiębiorstwach, którym grozi zamknięcie; wzywa do promowania przenoszenia własności przedsiębiorstw na pracowników w formie spółdzielni jako udanego sposobu przenoszenia własności przedsiębiorstw;

27.  wzywa UE do zaangażowania w większym zakresie władz państw członkowskich, oraz władz lokalnych i regionalnych, instytucji szkolnictwa wyższego i instytucji szkoleniowych, stowarzyszeń społeczeństwa obywatelskiego, przedsiębiorstw, związków zawodowych i instytucji finansowych w celu promowania i pełnego wykorzystania źródeł finansowania dostępnych w UE (np. EFIS, EFS, EFRR, COSME, Horyzont 2020 i Erasmus+), tak aby przezwyciężyć trudności w dostępie do informacji, doradztwa i finansowania, co nadal pozostaje jedną z głównych przeszkód we wzroście MŚP i ich potencjale w zakresie tworzenia miejsc pracy; podkreśla poza tym znaczenie transgranicznych programów wsparcia MŚP w ramach europejskiej inicjatywy badawczej EUREKA dla ułatwienia współpracy między MŚP i instytucjami badawczymi; wzywa Komisję i państwa członkowskie do lepszej koordynacji instrumentów finansowych dla MŚP;

28.  podkreśla w tym kontekście, że obecnie szkolenia i informacje na temat tych źródeł finansowania są zdecydowanie niewystarczające w stosunku do rzeczywistych potrzeb oraz licznych możliwości płynących z dostępu do finansowania;

29.  wzywa Komisję, aby we współpracy z krajowymi punktami kontaktowymi opracowała zdecydowane i skuteczne kampanie promocyjne skierowane wyłącznie do MŚP, dotyczące akcji „Szybka ścieżka do innowacji” (Fast Track to Innovation”) będącej elementem programu „Horyzont 2020”;

30.  wzywa MŚP (w tym mikroprzedsiębiorstwa), jak również organy lokalne i regionalne do czerpania pełnych korzyści z dostępnych możliwości łączenia europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz EFIS, biorąc pod uwagę, że są to dwa uzupełniające się instrumenty; zaleca łączenie europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz EFIS w ramach tematycznych i międzynarodowych platform inwestycyjnych oraz zwraca się do Komisji i grupy EBI o zwiększenie wysiłków na rzecz stworzenia tych platform w celu propagowania produktów grupy EBI i poprawy dostępu MŚP do finansowania;

31.  podkreśla potrzebę zwiększenia inwestycji na badania, innowacje, szkolenia specjalistyczne i rozwój, aby pobudzić jakościowy wzrost europejskich MŚP i wykorzystać ich potencjał w zakresie tworzenia miejsc pracy; podkreśla fakt, że przewidziano kwotę 75 mld EUR na wsparcie MŚP w ramach segmentu przeznaczonego dla MŚP w EFIS; wyraża zadowolenie z powodu pomyślnego wdrożenia finansowania MŚP w ramach EFIS w dotychczas zatwierdzonych projektach;

32.  wzywa Komisję, aby ta w ramach rewizji wieloletnich ram finansowych 2014–2020 znalazła sposób na całościowe skompensowanie cięć dokonanych na korzyść EFIS w środkach programu „Horyzont 2020”, biorąc pod uwagę jego znaczenie dla rozwoju gospodarczego i tworzenia miejsc pracy, w szczególności w sektorze MŚP;

33.  z zadowoleniem przyjmuje tendencję do wykorzystywania instrumentów finansowych do wsparcia MŚP, jednak wyraża przekonanie, że finansowanie z dotacji należy utrzymać tam, gdzie odgrywa ono kluczową i niezbędną rolę w promowaniu innowacji, rozwoju i badań, które są niezbędne dla tworzenia miejsc pracy i przyszłego sukcesu gospodarczego Europy;

34.  wzywa państwa członkowskie i Komisję, w ramach całościowego podejścia do wspierania MŚP, do dalszego znacznego uproszczenia finansowania UE do 2017 r. w związku z wdrażaniem projektów, zarządzaniem nimi i ich monitorowaniem/kontrolą, w szczególności dzięki wprowadzeniu jednolitej ogólnounijnej elektronicznej procedury zamówień publicznych, pełnej e-spójności, jednorazowej kontroli opartej na ryzyku, ograniczeniu wymogów dotyczących danych i informacji oraz eliminacji nadmiernie rygorystycznego wdrażania w drodze szeroko zakrojonej optymalizacji regulacyjnej; podkreśla jednak potrzebę zapewnienia właściwej równowagi między uproszczeniem z jednej strony, a wykrywaniem nieprawidłowości, w tym oszustw, i zapobieganiem im z drugiej strony; zwraca się do Komisji, aby w toku śródokresowego przeglądu/rewizji przedstawiła wnioski dotyczące zmian legislacyjnych rozporządzeń dotyczących polityki spójności w celu ułatwienia dostępu do finansowania MŚP, a w szczególności przedsiębiorstwom typu start-up, które chcą się rozwijać; przypomina, że według szacunków Komisji europejskie elektroniczne zamówienia publiczne, przejrzystość i ograniczenie wydatków administracyjnych mogłyby umożliwić oszczędności rzędu 50 mld EUR rocznie;

35.  wzywa Komisję, by przed zainicjowaniem szeroko zakrojonej debaty z udziałem Parlamentu na temat przyszłych ram finansowych oraz polityki spójności w okresie po 2020 r. przeprowadziła niezbędne analizy ilościowe skutków strategii politycznych i instrumentów wsparcia dotyczących MŚP, co umożliwiłoby przeprowadzenie prac przygotowawczych dzięki monitorowaniu wyników i ocenie ich skuteczności w porównaniu z innymi formami pomocy, które nie dotyczą przedsiębiorstw poniżej określonej wielkości;

36.  podkreśla znaczenie dostępności wspomagających unijnych środków finansowych oraz elektronicznych usług publicznych dla MŚP zlokalizowanych na mniejszych obszarach miejskich i na obszarach wiejskich, które zwiększają ich potencjał zatrudnienia i przyczyniają się do rozwoju gospodarczego na obszarach zagrożonych wyludnieniem;

37.  wzywa MŚP do zwalczania między innymi zróżnicowania ze względu na płeć na rynku pracy w odniesieniu do zatrudnienia i płac, poprzez zapewnienie lub wspieranie ośrodków opieki nad dziećmi, urlopy opiekuńcze, elastyczne godziny pracy dla opiekunów oraz zapewnienie równego wynagrodzenia za taką samą pracę dla kobiet i mężczyzn;

38.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia lokalnej infrastruktury opieki nad dziećmi w celu ułatwienia rodzicom dostępu do siły roboczej;

39.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zintensyfikowania szkoleń i kształcenia w dziedzinie ICT oraz nauk ścisłych, technologii, inżynierii i matematyki w celu zapewnienia obecnej i przyszłej sile roboczej odpowiednich umiejętności cyfrowych; zachęca Komisję i państwa członkowskie do wspierania programów, takich jak otwarte kursy online, które szkolą bezrobotnych młodych ludzi w zakresie umiejętności cyfrowych; zachęca jednocześnie do podjęcia podobnych inicjatyw na rzecz pokolenia 50+/aktywnych seniorów;

40.  podkreśla potrzebę zastosowania ukierunkowanych zachęt dla przedsiębiorstw typu start-up, MŚP i mikroprzedsiębiorstw w celu ułatwienia ich tworzenia i funkcjonowania, a także potrzebę uproszczenia zatrudniania wykwalifikowanej siły roboczej i szkolenia pracowników;

41.  uważa, że trzeba dodatkowo wzmocnić przyuczanie do zawodu i szkolenia zawodowe w Europie;

42.  zachęca państwa członkowskie, samorządy regionalne, instytucje oświatowe i partnerów społecznych, by umożliwili młodym ludziom zdobycie umiejętności z zakresu przedsiębiorczości, a także ulepszyli sposoby uznawania i zatwierdzenia nieformalnego wykształcenia i umiejętności; podkreśla również znaczenie doradztwa w zakresie przedsiębiorczości skierowanego do młodych przedsiębiorców i MŚP w początkowej fazie rozwoju, aby zwiększyć wskaźniki skuteczności i trwałość firm i miejsc pracy;

43.  jest mocno przekonany, że należy zachować dyplom mistrzowski;

44.  z zadowoleniem przyjmuje program „Erasmus” dla młodych przedsiębiorców, który pomaga młodym przedsiębiorcom w zdobyciu wiedzy i przydatnych umiejętności koniecznych do założenia i/lub prowadzenia z powodzeniem firmy; uważa, że państwa członkowskie i Komisja powinny dodatkowo promować takie programy, aby rozpowszechniać wiedzę o nich wśród grup docelowych oraz pomóc młodym ludziom rozwijać ich własną działalność gospodarczą i odnieść sukces;

45.  wzywa państwa członkowskie, by przyjęły ramy prawne sprzyjające promowaniu i wspieraniu zatrudnienia młodych ludzi w MŚP lub zachęcaniu ich do zakładania własnej działalności gospodarczej, w tym dzięki lepszemu dostępowi do informacji i doradztwa dostosowanego do konkretnych potrzeb, łatwiejszemu dostępowi do metod finansowania i brania pożyczek oraz tworzeniu punktów kompleksowej obsługi; uważa, że takie ramy powinny obejmować również promocję programów praktyk dla studentów, aby mogli oni uzyskać pierwsze praktyczne doświadczenie w MŚP, gwarantując im jednocześnie odpowiednie zabezpieczenie społeczne;

46.  zauważa, że należy podjąć środki mające na celu umożliwienie uznawania w większym stopniu kwalifikacji i dyplomów w całej Europie, w tym dyplomów i certyfikatów internetowych, takich jak te dostarczane przez masowy otwarty kurs internetowy (MOOC) oraz zatwierdzania kształcenia nieformalnego, aby umożliwić specjalistom wniesienie wkładu w postaci swej wiedzy i umiejętności w całej Europie;

47.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek legislacyjny Komisji w sprawie niewypłacalności przedsiębiorstw, obejmujący wcześniejszą restrukturyzację i możliwość przyznania drugiej szansy, jako środek zmniejszający lęk przed porażką i gwarantujący, że przedsiębiorcy będą mieli zapewnioną drugą szansę;

48.  podkreśla, że społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw ma długą europejską tradycję i że do dnia dzisiejszego społecznie odpowiedzialne przedsiębiorstwa nadal stanowią przykład; podkreśla, że MŚP mogą odgrywać ważną rolę w zapewnieniu zrównoważonego rozwoju środowiskowego, społecznego i gospodarczego;

Korzystne i stabilne ramy prawne

49.  wzywa państwa członkowskie, by unikały nadmiernej regulacji, która hamuje konkurencyjność przedsiębiorstw i ich potencjał w zakresie tworzenia miejsc pracy; uważa, że usunięcie niepotrzebnych przeszkód regulacyjnych i administracyjnych wraz z rozwojem racjonalnych i zrównoważonych uregulowań, w tym dzięki systematycznemu stosowaniu testu MŚP i skutecznemu wdrażaniu w państwach członkowskich, stanowią odpowiedni kierunek działań, który pozwoli obniżyć koszty MŚP oraz zwiększyć ich potencjał w zakresie tworzenia miejsc pracy; podkreśla jednak, że nie powinno to podważać ochrony pracowników;

50.  uważa, że korzystne i stabilne środowisko regulacyjne, w tym immanentna jednoznaczność uregulowań, to podstawowy wymóg, jaki trzeba spełnić celem zagwarantowania tworzenia trwałych i dobrej jakości miejsc pracy w MŚP; uważa, że ta pewność regulacyjna musi obejmować, między innymi, prawo zobowiązań oraz przepisy podatkowe i socjalne, ochronę pracowników jak również interpretacje prawa podatkowego oraz pewność prawa i skuteczność procedur; uważa, że najlepszym sposobem na osiągnięcie stabilności ram prawnych jest stałe zaangażowanie partnerów społecznych w proces podejmowania decyzji;

51.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do uwzględnienia faktu, że jeżeli wpływ wymogów administracyjnych jest nieproporcjonalnie bardziej odczuwalny przez MŚP, należy systematycznie włączać środki mające na celu zmniejszenie obciążeń i przeszkód, gwarantując jednocześnie, że pracownicy otrzymywać będą odpowiednią ochronę w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa; podkreśla w związku z tym, że konkretne przeszkody wymagają zindywidualizowanych rozwiązań, z uwzględnieniem dużej różnorodności MŚP;

52.  podkreśla znaczenie skutecznej, elastycznej, przyjaznej dla MŚP i reagującej na ich potrzeby administracji publicznej w państwach członkowskich, aby promować przedsiębiorczość, ułatwiać rozwój MŚP i umożliwić im osiągnięcie pełnego potencjału tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy;

53.  wzywa Komisję, by ułatwiła skuteczną wymianę najlepszych praktyk między państwami członkowskimi, jeśli chodzi o różne otoczenia regulacyjne dla MŚP; z zadowoleniem przyjmuje zatem sieć przedstawicieli MŚP, których rolą jest wprowadzenie ulepszeń do procesu konsultacji z krajowymi MŚP i zacieśnienie współpracy między państwami w UE; zachęca również do współpracy między MŚP i lokalnymi władzami oraz sektorem oświaty, co może okazać się korzystne dla tworzenia klastrów biznesowych i inkubatorów przedsiębiorczości i tym samym prowadzić do zwiększenia potencjału tworzenia miejsc pracy przez MŚP; zachęca MŚP do członkostwa w organizacjach przedstawicielskich, aby ich głos stał się słyszalny na poziomie krajowym i europejskim, jak to ma najczęściej miejsce w przypadku korporacji wielonarodowych; zachęca również stowarzyszenia MŚP do lepszego wspierania MŚP i odgrywania bardziej znaczącej roli jako wiarygodnego partnera społecznego;

54.  wzywa państwa członkowskie do przeglądu zasad mających zastosowanie do MŚP i pełnego zastosowania zasady „najpierw myśl na małą skalę”, tak aby usunąć nieuzasadnione obciążenia, z którymi zmagają się MŚP, i osiągnąć pewność regulacyjną i podatkową, jako warunek wstępny stabilnego i wysokiej jakości zatrudnienia;

55.  podkreśla, jak ważne jest spełnienie warunku wstępnego programu Small Business Act w celu poprawy otoczenia i procedur administracyjnych z myślą o rozwoju przedsiębiorstw i przedsiębiorczości, a także przyczynienia się do lepszego wykorzystania przez MŚP możliwości finansowania;

56.  uważa, że nierówności istniejące między MŚP a przedsiębiorstwami wielonarodowymi muszą zostać zlikwidowane, aby umożliwić MŚP przeznaczanie dodatkowych zasobów oraz inwestycji publicznych na tworzenie wysokiej jakości miejsc pracy;

57.  wzywa państwa członkowskie do tworzenia zachęt za pośrednictwem opodatkowania dla wzrostu gospodarczego i działania „aniołów biznesu”, funduszy zalążkowych i przedsiębiorstw w sektorach na wczesnym etapie rozwoju;

58.  zwraca uwagę na regionalne różnice i nierówności, jeżeli chodzi o dostęp MŚP do środków finansowych udostępnianych przez krajowe banki prorozwojowe, programy finansowane przez UE oraz inne prywatne i publiczne instytucje finansujące; wzywa do zapewnienia wszystkim MŚP – zwłaszcza w regionach słabiej rozwiniętych, uboższych i bardziej oddalonych lub odizolowanych, które doświadczają poważnych problemów związanych z wyludnieniem i/lub rozproszeniem oraz w krajach przeżywających trudności finansowe i gospodarcze – równych warunków dostępu do finansowania pochodzącego ze wspieranych przez UE instrumentów finansowych w przypadku korzystania z pośredników;

59.  uważa, że tylko przy ułatwionym dostępie do finansowania z zastosowaniem współczynnika korygującego MŚP stworzona zostanie dla MŚP stabilna sytuacja finansowa umożliwiająca wzrost gospodarczy i utrzymująca dzięki temu miejsca pracy;

60.  podkreśla, że mikrokredyty skierowane głównie do mikroprzedsiębiorców i osób w niekorzystnej sytuacji, które pragną podjąć samozatrudnienie, są metodą przezwyciężenia przeszkód w dostępie do tradycyjnych usług bankowych; z zadowoleniem przyjąłby inicjatywy z zakresu inteligentnych uproszczeń, mające na celu poprawę skuteczności oceny projektów ubiegających się o mikrofinansowanie; z zadowoleniem przyjąłby również środki z zakresu rozliczalności ukierunkowane na pośredników finansowych, które nie będą nakładać nadmiernych obciążeń ani w sposób nieracjonalny zwiększać kosztów;

61.  zwraca uwagę na ryzyko niewypłacalności i upadłości, na jakie narażone są MŚP, które stają w obliczu opóźnień w płatnościach; wzywa Komisję i państwa członkowskie do poprawy stanu egzekwowania dyrektywy w sprawie opóźnień w płatnościach; wzywa ponadto państwa członkowskie, aby rozważyły zastosowanie odpowiednich mechanizmów finansowych, takich jak gwarancje bankowe;

62.  wzywa Komisję do opracowania europejskiego rozporządzenia ramowego w celu ułatwienia stworzenia paneuropejskiego finansowania społecznościowego i rynków inwestycji społecznych;

63.  wzywa Komisję, aby ułatwiła sekurytyzację kredytów dla mikroprzedsiębiorstw oraz MŚP w celu zwiększenia ich dostępu do kredytów;

64.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do poprawy ram regulacyjnych dla przedsiębiorstw społecznych;

65.  dostrzega istotność uwzględniania sytuacji, szczególnych potrzeb oraz trudności z przestrzeganiem przez mikro- i małe przedsiębiorstwa wymogów w kontekście wdrażania środków BHP na szczeblu przedsiębiorstwa; podkreśla, że podnoszenie poziomu wiedzy, wymiana dobrych praktyk, konsultacje, przyjazne użytkownikom przewodniki i platformy online są niezwykle ważne jeśli chodzi o pomoc MŚP i mikroprzedsiębiorstwom w skuteczniejszym stosowaniu się do wymogów regulacyjnych BHP; wzywa Komisję, EU-OSHA i państwa członkowskie do dalszego opracowywania praktycznych narzędzi i wytycznych, które wesprą MŚP i mikroprzedsiębiorstwa oraz ułatwią i poprawią przestrzeganie przez nie wymogów w zakresie BHP;

66.  z zadowoleniem przyjmuje powstanie w państwach członkowskich platformy EU-OSHA ds. interaktywnej oceny ryzyka online (OiRA), a także innych narzędzi elektronicznych ułatwiających ocenę ryzyka i mających na celu propagowanie przestrzegania przepisów i kultury zapobiegania zagrożeniom, w szczególności w mikro- i małych przedsiębiorstwach; nalega na państwa członkowskie, by korzystały z europejskich środków przeznaczonych na finansowanie działań w zakresie BHP ogólnie, a w szczególności na rozwój narzędzi elektronicznych w celu wspierania MŚP;

67.  wzywa Komisję, aby w czasie przeglądu ram strategicznych nadal uwzględniała specyfikę i szczególną sytuację MŚP i mikroprzedsiębiorstw, by pomóc tym przedsiębiorstwom w wypełnieniu celów wyznaczonych w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy;

68.  wzywa Komisję, by przyjęła –w stosownych przypadkach i w ramach zaleceń dla poszczególnych krajów będących częścią europejskiego semestru – zróżnicowane podejście, aby poprawić otoczenie dla MŚP, uwzględniając sytuację w poszczególnych krajach oraz charakterystyczne dla danych regionów w UE różnice strukturalne, aby zwiększyć spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną; wzywa ponadto Komisję, by położyła nacisk na MŚP, w szczególności na mikroprzedsiębiorstwa;

69.  zauważa, że cel tematyczny 3 „Zwiększanie konkurencyjności MŚP” sprawił, iż państwa członkowskie położyły w programach operacyjnych nacisk na zwiększenie potencjału wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w sektorze MŚP; podkreśla, że ani przyszły nieoczekiwany ogólnounijny kryzys, ani ważne inicjatywy nie powinny prowadzić do zmniejszenia zobowiązań bądź płatności związanych z celem tematycznym 3 i odpowiednimi instrumentami określonymi w dziale 1b budżetu ogólnego UE; uznaje, że MŚP mają słabą pozycję kapitałową i w związku z tym podkreśla, że aby ograniczyć ryzyko niewypłacalności, należy minimalizować opóźnienia płatności faktur w ramach polityki spójności; wzywa zatem Komisję i państwa członkowskie, by nadal usprawniały tempo regulowania płatności na rzecz MŚP;

70.  zauważa, że zarówno w sprawozdaniu rocznym dotyczącym europejskich MŚP w latach 2014–2015, jak i w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na rok 2016 ujawniono różnice regionalne w otoczeniu MŚP oraz inne rozbieżności, którymi państwa członkowskie powinny zająć się skutecznie przed końcem okresu programowania, a działaniom tym powinny towarzyszyć wysiłki na rzecz poprawy umiędzynarodowienia MŚP w drodze usuwania barier pozataryfowych;

71.  wzywa państwa członkowskie o ograniczonej decentralizacji zarządzania funduszami UE do przechylenia szali zdolności administracyjnych w zakresie pomocy technicznej oraz lokalnych i regionalnych systemów wsparcia MŚP (w tym mikroprzedsiębiorstw), obejmujących większy dostęp do finansowania i rozwiązań informatycznych, w stronę władz lokalnych, ponieważ umożliwi to osiągnięcie bardziej zrównoważonych w skali regionalnej wyników i wskaźników wykorzystania funduszy, szczególnie w słabiej rozwiniętych regionach.

72.  podkreśla, że przy inkubatorach przedsiębiorczości należy ustanowić specjalistów ds. rozwoju przedsiębiorstw, aby przedsiębiorstwa typu start-up były istotnym narzędziem w tworzeniu trwałych miejsc pracy i zatrzymywania potencjału wewnątrz spółek przy jednoczesnym ograniczeniu „sprzedaży ważnych idei” dla czystego zysku;

73.  zwraca uwagę na potrzebę ułatwienia dostępu do jednolitego rynku przez usunięcie nieuzasadnionych pozostałych barier administracyjnych oraz zwalczanie niesprawiedliwej konkurencji, zakłóceń rynku, fikcyjnego samozatrudnienia i firm przykrywek; wzywa państwa członkowskie, by zapewniły warunki równego dostępu do poszczególnych rynków krajowych dla MŚP, w szczególności przy transgranicznym świadczeniu usług; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje duże skupienie uwagi na MŚP w strategii jednolitego rynku na 2015 r. oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie do kontynuacji pozytywnych inicjatyw z zastosowaniem konkretnych środków, które zapewniają wymierne rezultaty dla MŚP;

74.  wzywa państwa członkowskie do przyjęcia ram prawnych sprzyjających zakładaniu firm jako jednego ze sposobów zwalczania szarej strefy gospodarki, która w szczególności szkodzi MŚP, i do pełnego wykorzystania nowo powstałej platformy do zwalczania pracy nierejestrowanej; uznaje, że recesja gospodarcza i środki zastosowane w wielu państwach członkowskich przyczyniły się do zwiększenia szarej strefy gospodarki;

75.  jest przekonany, że integracja uchodźców na rynku pracy nigdy się nie powiedzie bez aktywnego i znacznego wsparcia mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw w UE;

76.  podkreśla, że kompleksowa nauka języka przez uchodźców ma największe znaczenie; podkreśla, że powinna się ona rozpoczynać tak wcześnie, jak to możliwe i że znajomość języka zawodowego przez uchodźców jest niezbędna dla integracji z przedsiębiorstwami;

77.  podkreśla, że potrzebne są dalsze starania i zachęty, aby promować i ułatwiać zakładanie MŚP, w tym przedsiębiorstw społecznych i mikroprzedsiębiorstw, przez osoby z najbardziej narażonych grup, oraz zwalczać w tym kontekście dyskryminację; podkreśla, że rozwój umiejętności przez całe życie i doradztwo są istotnymi narzędziami służącymi zapewnieniu równych szans; jest zdania, że odpowiednie organy w państwach członkowskich muszą służyć MŚP wsparciem i doradztwem w zakresie integracji najbardziej narażonych grup na rynku pracy;

78.  apeluje, aby mikroprzedsiębiorstwa oraz MŚP nie mogły być w żaden sposób zobowiązane do przedkładania sprawozdań niefinansowych dotyczących ich dobrowolnej działalności społecznej; podkreśla, że prowadziłoby to do nieproporcjonalnie dużych kosztów administracyjnych i zagroziłoby zaangażowaniu społecznemu przedsiębiorstw zamiast je promować;

79.  podkreśla fakt, który Parlament w sposób jednoznaczny przedstawił w rezolucji z dnia 6 lutego 2013 r. w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw CSR)(13), że w ramach CSR w wolnym społeczeństwie działania dobroczynne nigdy nie mogą stać się obowiązkowe; jest przekonany, że obowiązkowy charakter CSR doprowadziłby do zmniejszenia gotowości ludzi do dobroczynności;

80.  podkreśla, że branża pracy tymczasowej ma szczególne znaczenie dla MŚP i należy ją rozpatrywać w sposób zróżnicowany ;

Równe warunki konkurencji

81.  zauważa, że w niektórych przypadkach polityka konkurencji UE może prowadzić do faworyzowania dużych podmiotów rynkowych, które charakteryzują się większym efektem skali niż MŚP; podkreśla w związku z tym, że zasady konkurencji w UE muszą gwarantować dla małych, średnich i dużych przedsiębiorstw równe szanse, aby wyrównać brak efektu skali w przypadku MŚP i umożliwić tym samym ich umiędzynarodowienie i zwiększyć ich potencjał tworzenia miejsc pracy, w szczególności w kontekście nowych międzynarodowych umów handlowych;

82.  apeluje do państw członkowskich, aby podmioty prawa publicznego podczas świadczenia usług w pierwszym rzędzie ograniczały się do obszaru im właściwego, dzięki czemu ich specjalny status podatkowy nie powodowałaby zakłócenia konkurencji dotykającego MŚP;

83.  zwraca uwagę, że małe i średnie przedsiębiorstwa w całej Europie charakteryzują się różnorodnością modeli działalności gospodarczej i form prawnych oraz że należy zagwarantować równe warunki działania dla nich wszystkich, w tym dla podmiotów gospodarki społecznej;

84.  uważa, że brak sprawiedliwego dostępu MŚP do rynków, informacji, doradztwa, usług publicznych, umiejętności i finansowania w całej UE jest szkodliwy w zakresie tworzenia miejsc pracy przez nie i jest wynikiem licznych różnic strukturalnych, jeśli chodzi o wielkość i wydajność przedsiębiorstw; uważa zatem, że te różnice powinny być wzięte pod uwagę przy ocenie unijnej polityki konkurencji oraz funkcjonowania rynku wewnętrznego;

85.  uważa, że w przypadku rekrutacji wykwalifikowanych pracowników ważnym aspektem zapewniającym przewagę konkurencyjną jest obraz MŚP jako atrakcyjnego pracodawcy gwarantującego dobre warunki pracy i zatrudnienia;

86.  uważa, że uregulowania prawne powinny służyć interesowi ogólnemu i mieć na celu między innymi kształtowanie konkurencyjnego rynku, z równymi szansami dla wszystkich, ochronę pracowników, ochronę BHP, promowanie innowacji i ochronę środowiska naturalnego; w związku z tym podkreśla konieczność dysponowania przejrzystymi i skutecznymi ramami prawnymi, które nie będą nakładać na MŚP niepotrzebnych obciążeń biurokratycznych przy stosowaniu tych ram;

87.  zauważa, że w regionach, gdzie rozwój gospodarczy koncentruje się na przyciąganiu bezpośrednich inwestycji zagranicznych, korporacje wielonarodowe mogą być w niektórych przypadkach traktowane w sposób uprzywilejowany w kwestiach prawnych; uważa, że preferencyjne traktowanie korporacji wielonarodowych powinno zostać przeanalizowane, aby zmniejszyć ich potencjalnie negatywny wpływ na MŚP, przy zagwarantowaniu równych warunków konkurencji dla MŚP oraz zwiększeniu ich zdolności do tworzenia miejsc pracy; dostrzega fakt, że wiele małych i średnich przedsiębiorstw jest tworzonych w celu wsparcia korporacji wielonarodowych i ich pracowników poprzez zapewnianie łańcucha dostaw towarów i usług; zwraca uwagę na potrzebę ścisłego monitorowania poszanowania praw pracowniczych w tych przypadkach i z zadowoleniem przyjmuje działania OECD mające na celu zwiększenie przejrzystości międzynarodowego systemu podatkowego i wzywa do szybkiego wdrożenia środków przeciwdziałania BEPS;

88.  wzywa państwa członkowskie do przyjęcia zasady opodatkowania dochodów w miejscu, gdzie są one generowane, a także innych środków przeciwko praktykom przenoszenia zysków przez korporacje wielonarodowe w celu zapewnienia równych szans w konkurencji z MŚP a przez to ich potencjału do tworzenia miejsc pracy;

89.  zauważa, że udoskonalone ramy regulacyjne i skuteczne egzekwowanie prawa mogą przyczynić się do rozwiązania problemu szarej strefy gospodarki i unikania opodatkowania;

90.  uważa, że umowy handlowe z krajami trzecimi powinny brać pod uwagę charakterystyczne dla regionów UE różnice strukturalne w sektorze MŚP na terenie Unii i oceniać ich wpływ na przyszłe perspektywy zatrudnienia i prawa pracownicze oraz wynagrodzenie pracowników MŚP;

91.  wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny oddziaływania proponowanych umów TTIP i przyznania Chinom statusu gospodarki rynkowej na ilość i jakość nowoutworzonych miejsc pracy w sektorze MŚP we wszystkich państwach członkowskich; podkreśla, że taka ocena oddziaływania powinna zawierać szczegółową analizę rodzajów MŚP i sektorów, które mogą być dotknięte ich konsekwencjami;

92.  zauważa szanse, jakie stwarza jednolity rynek cyfrowy; jednak zwraca uwagę na potrzebę oceny z punktu widzenia MŚP korzyści i wyzwań w odniesieniu do ich wzrostu i potencjału tworzenia miejsc pracy w różnych państwach członkowskich, jak również w kwestii wpływu na pracowników i systemy zabezpieczeń społecznych; zaleca Komisji, by tworzyła warunki niezbędne do stopniowego wdrażania i przystosowywania MŚP do działania w obrębie jednolitego rynku cyfrowego;

93.  uważa, że wspieranie digitalizacji w sektorze publicznym (administracja elektroniczna) oraz zwiększenie dostępności usług szerokopasmowych na obszarach oddalonych zmniejszyłoby koszty zakładania i prowadzenia działalności w przypadku MŚP, umożliwiając im dalsze zwiększanie zdolności do tworzenia nowych miejsc pracy;

94.  zachęca MŚP do promowania telepracy i inteligentnej organizacji pracy, które stanowią skuteczne narzędzia pozwalające na obniżenie kosztów materialnych przedsiębiorstw, a jednocześnie umożliwiające pracownikom jak najlepsze godzenie życia zawodowego z życiem rodzinnym;

95.  z zadowoleniem przyjmuje istnienie portali informacyjnych skierowanych przede wszystkim do MŚP, takich jak portal Źródła Finansowania na stronie Twoja Europa, oraz wzywa Komisję do dalszej poprawy ich funkcjonalności, dostępności i przekształcania ich w bardziej interaktywne instrumenty; podkreśla w szczególności znaczenie zapewnienia w sposób skuteczny dostępu do nowego jednolitego portalu cyfrowego noszącego nazwę „Single Digital Getaway”, ogłoszonego w strategii jednolitego rynku jako punkt dostępu on-line do wszystkich informacji i usług związanych z jednolitym rynkiem;

o
o   o

96.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 332 E z 15.11.2013, s. 81.
(2) Dz.U. C 24 z 22.1.2016, s. 2.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0394.
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0459.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0321
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0264
(7) Dz.U. C 68 E z 7.3.2014, s. 40.
(8) Sprawozdanie roczne na temat europejskich MŚP 2014/2015 (http://ec.europa.eu/growth/smes/business-friendly-environment/performance-review/index_en.htm).
(9) Dane z lutego 2016 r.(http://ec.europa.eu/eurostat/documents/2995521/7225076/3-04042016-BP-EN.pdf/e04dadf1-8c8b-4d9b-af51-bfc2d5ab8c4a).
(10) Sprawozdanie Eurofoundu z 2011 r. pt. „Reprezentacja pracowników na poziomie zakładu pracy w Europie”.
(11) Publikacja Europejskiej Konfederacji Spółdzielni Pracy, Spółdzielni Socjalnych i Przedsiębiorstw Partycypatywnych (CECOP) z 2013 r. pt. „Business Transfers to Employees under the Form of a Cooperative in Europe” („Przeniesienie własności przedsiębiorstw na pracowników w formie spółdzielni w Europie”).
(12) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0264.
(13) Dz.U. C 24 z 22.1.2016, s. 33.


Stosowanie dyrektywy w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy
PDF 504kWORD 73k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2016 r. w sprawie stosowania dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy („dyrektywa w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy”) (2015/2116(INI))
P8_TA(2016)0360A8-0225/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), w szczególności jego art. 2 i 5, oraz Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności jego art. 6, 8, 10, 19 i 153,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 20, 21, 23 i 26,

–  uwzględniając Europejską kartę społeczną przyjętą na posiedzeniu Rady Europy oraz zawarte w niej postanowienia dotyczące praw socjalnych i pracowniczych,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych,

–  uwzględniając przyjęte przez Komitet do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych ONZ końcowe wnioski dotyczące wstępnego sprawozdania Unii Europejskiej (październik 2015 r.),

–  uwzględniając wstępne sprawozdanie specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. wolności religii i przekonań Hansa Bielefeldta złożone zgodnie z rezolucją Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 68/170 w sprawie wolności religii i przekonań;

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006(1),

–  uwzględniając dyrektywę dotyczącą równouprawnienia płci (dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana)(2)),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy („dyrektywa”)(3),

–  uwzględniając wytyczne Rady UE z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie propagowania i ochrony wolności religii lub przekonań,

–  uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w odniesieniu do wymogów dostępności produktów i usług (COM(2015)0615),

–  uwzględniając wspólne sprawozdanie Komisji w sprawie stosowania dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne („dyrektywa w sprawie równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe”) oraz dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy („dyrektywa w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy”) (COM(2014)0002),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europejska strategia w sprawie niepełnosprawności 2010–2020: Odnowione zobowiązanie do budowania Europy bez barier” (COM(2010)0636),

–  uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania osób bez względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną (COM(2008)0426),

–  uwzględniając komunikat Komisji dotyczący niedyskryminacji i równych szans dla wszystkich – strategia ramowa (COM(2005)0224),

–  uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa zawarte w 2016 r. między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 września 2015 r. w sprawie utworzenia konkurencyjnego rynku pracy w Unii XXI w.: dostosowanie umiejętności i kwalifikacji do zapotrzebowania i perspektyw na rynku pracy jako sposób na wyjście z kryzysu(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 września 2015 r. w sprawie przedsiębiorczości społecznej i innowacji społecznych w zwalczaniu bezrobocia(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 września 2015 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw podstawowych w Unii Europejskiej (2013–2014)(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 września 2015 r. w sprawie dążenia ku zintegrowanemu podejściu do dziedzictwa kulturowego w Europie(7),

–  uwzględniając swoje stanowisko z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie europejskiego semestru na rzecz koordynacji polityki gospodarczej: zatrudnienie i aspekty społeczne w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na 2015 r.(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lipca 2013 r. zatytułowaną „Wpływ kryzysu na dostęp słabszych grup społecznych do usług opieki”(10),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2011 r. w sprawie mobilności i integracji osób niepełnosprawnych oraz europejskiej strategii na rzecz osób niepełnosprawnych 2010–2020(11),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 listopada 2010 r. w sprawie wyzwań demograficznych i solidarności między pokoleniami(12),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie wspierania dostępu młodzieży do rynków pracy, poprawy statusu osób odbywających staże i praktyki zawodowe(13),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie aktywnej integracji osób wykluczonych z rynku pracy(14),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 maja 2008 r. w sprawie postępów osiągniętych w zakresie równych szans i niedyskryminacji w UE (transpozycja dyrektywy 2000/43/WE i dyrektywy 2000/78/WE)(15),

–  uwzględniając analizę Biura Analiz Parlamentu Europejskiego na temat wdrażania dyrektywy 2000/78/WE w odniesieniu do zasady niedyskryminacji ze względu na religię lub przekonania,

–  uwzględniając szczegółową analizę Biura Analiz Parlamentu Europejskiego zatytułowaną „Ocena wdrożenia dyrektywy w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy”,

–  uwzględniając badanie Parlamentu Europejskiego zatytułowane „Racjonalne usprawnienia i zakłady pracy chronionej dla osób niepełnosprawnych: koszty i zwrot z inwestycji”,

–  uwzględniając badanie Parlamentu Europejskiego zatytułowane „Różne traktowanie pracowników poniżej 25. roku życia pod względem dostępu do rynku pracy”,

–  uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego zatytułowane „Europejska gwarancja dla młodzieży: rozpoczęto wdrażanie, lecz wciąż istnieją zagrożenia”,

–  uwzględniając opinię Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej w sprawie sytuacji w zakresie równości w Unii Europejskiej 10 lat po początkowym wdrożeniu dyrektyw w sprawie równości,

–  uwzględniając porównawczą analizę prawną Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej dotyczącą ochrony przed dyskryminacją ze względu na orientację seksualną, tożsamość płciową i cechy płciowe w UE,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, a także opinie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0225/2016),

A.  mając na uwadze, że zgodnie z TUE Unia opiera się na wartościach poszanowania godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji, równości, praworządności, jak również poszanowania praw człowieka, a także zwalcza wykluczenie społeczne i dyskryminację;

B.  mając na uwadze, że TFUE stanowi, że przy określaniu i realizacji swoich polityk i działań Unia dąży do zwalczania wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną;

C.  mając na uwadze, że wszystkie 28 państw członkowskich dokonało transpozycji dyrektywy w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy oraz że pomimo różnic w transpozycji i wdrożeniu tej dyrektywy zdobyło cenne doświadczenie;

D.  mając na uwadze, że dyrektywy dotyczące równego traktowania zakazują dyskryminacji bezpośredniej i pośredniej oraz napastowania i nakłaniania do dyskryminacji;

E.  mając na uwadze, że w swoim drugim sprawozdaniu z wdrożenia (COM(2014)0002) Komisja wspomniała, iż samo prawodawstwo nie wystarczy do zapewnienia pełnej równości oraz że należy zwiększyć świadomość na temat istniejących potrzeb w zakresie ochrony przy jednoczesnym wykorzystaniu środków UE oraz wzmocnieniu krajowych organów ds. równości;

F.  mając na uwadze, że rzeczywistą niedyskryminację w obszarze zatrudnienia i pracy uda się zapewnić, tylko jeżeli dyskryminacja będzie zwalczana kompleksowo we wszystkich dziedzinach życia, podobnie jak inne przeszkody, które ograniczają wolność i równość, uniemożliwiają pełny rozwój osobisty oraz efektywny udział pracowników w życiu politycznym, społecznym i gospodarczym ich państw członkowskich;

G.  mając na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej podkreślił w sprawie Römera(16), że dyrektywa w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy sama w sobie nie ustanawia zasady równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, lecz zapewnia ogólne ramy walki z dyskryminacją z różnych względów;

H.  mając na uwadze, że chociaż wzrósł poziom percepcji dyskryminacji, wiele ofiar w dalszym ciągu nie jest świadomych swoich praw lub nie ma odwagi podjąć kroków prawnych przeciwko praktykom dyskryminacyjnym z powodu różnych czynników, takich jak brak zaufania do organów państw członkowskich czy skomplikowane i długie procedury prawne;

I.  mając na uwadze, że jak wskazują dowody zebrane przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA), rasizm, ksenofobia, homofobia, transfobia i inne podobne formy nietolerancji są szeroko rozpowszechnione mimo działań podejmowanych przez rządy i społeczeństwo obywatelskie w całej UE; mając na uwadze, że panujący klimat społeczny i polityczny w coraz większym stopniu toleruje programy ekstremistyczne, rasistowskie i ksenofobiczne, które wykorzystują lęki związane z bezrobociem, kryzysem uchodźczym, wyobcowaniem uwarunkowanym częściowo przepływami migracyjnymi oraz bezpieczeństwem w obliczu terroryzmu i innych wyzwań geopolitycznych, co osłabia podstawowe wartości UE;

J.  mając na uwadze ankietę FRA dotyczącą LGBT(17) oraz sprawozdanie FRA „Being Trans in Europe” („Bycie osobą transpłciową w Europie”)(18), w których zwrócono uwagę na utrzymującą się dyskryminację osób LGBT w dostępie do i na rynku pracy;

K.  mając na uwadze, że dyrektywa w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy określa tylko minimalne wymagania, lecz państwa członkowskie mogą zapewnić wyższy poziom ochrony oraz wprowadzać do przepisów krajowych środki pozytywne w tej dziedzinie; mając na uwadze, że samo prawodawstwo nie wystarczy do zapewnienia pełnej równości i że należy je poprzeć odpowiednimi działaniami politycznymi;

L.  mając na uwadze, że kobiety są najbardziej dotknięte bezrobociem i doświadczają negatywnej dyskryminacji w dostępie do zatrudnienia, szczególnie kobiety w ciąży i matki, w tym matki karmiące piersią;

M.  mając na uwadze, że dyrektywa w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy obejmuje tylko takie aspekty jak wolność religii i przekonań, niepełnosprawność, wiek i orientacja seksualna, ale na mocy dyrektywy w sprawie równości rasowej państwa członkowskie są też zobowiązane do zwalczania dyskryminacji ze względu na rasę i pochodzenie etniczne w dziedzinie zatrudnienia; mając na uwadze, że religia jest czasem wykorzystywana jako substytut rasy, jeśli chodzi o dyskryminację w zatrudnieniu, w oparciu o prawdziwą lub postrzeganą przynależność do danej religii;

N.  mając na uwadze, że wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w państwach członkowskich wynosi znacznie poniżej 50 % w porównaniu ze wskaźnikiem zatrudnienia populacji ogólnej wynoszącym 70 % oraz że stopa bezrobocia osób niepełnosprawnych (18,3 %) jest niemal dwukrotnie wyższa od stopy bezrobocia ogółu populacji (9,9 %); mając na uwadze, że za średnimi wskaźnikami UE kryją się duże różnice na poziomie krajowym;

O.  mając na uwadze, że w większości przypadków to na kobietach spoczywa główna odpowiedzialność za opiekę nad dziećmi, osobami starszymi, innymi osobami pozostającymi na utrzymaniu, rodziną i gospodarstwem domowym oraz że odpowiedzialność ta jest jeszcze większa, jeżeli mają niepełnosprawne dzieci; mając na uwadze, że ma to bezpośredni wpływ na dostęp kobiet do zatrudnienia i ich rozwój zawodowy oraz może negatywnie oddziaływać na warunki ich zatrudnienia, zmuszając je na przykład często do pracy w niepełnym wymiarze czasu lub podejmowania niepewnego zatrudnienia, a wszystkie te czynniki powodują zróżnicowanie wynagrodzeń i emerytur ze względu na płeć;

P.  mając na uwadze, że rodziny monoparentalne, w szczególności samotne matki, są dużo częściej dotknięte ubóstwem pracujących oraz że wszystkie przyjmowane środki powinny być ukierunkowane na rodziców samotnie wychowujących dzieci;

Q.  mając na uwadze, że szeroki zakres umiejętności i kompetencji zdobywanych przez kobiety przy wypełnianiu obowiązków rodzinnych wzbogaca ich rozwój osobisty i zawodowy; mając na uwadze, że w związku z tym kompetencje te powinny być doceniane przez społeczeństwo i pracodawców;

R.  mając na uwadze, że Unia Europejska zmaga się z poważnym kryzysem gospodarczym, finansowym i społecznym, którego skutki odczuwają przede wszystkim kobiety na rynku pracy i w życiu osobistym, ponieważ są one bardziej narażone na nietrwałość zatrudnienia i bezrobocie oraz na brak zabezpieczenia społecznego;

S.  mając na uwadze, że brak optymalnych rozwiązań prawnych na rzecz równowagi między życiem zawodowym a prywatnym przekłada się na dyskryminację pracujących rodziców;

T.  mając na uwadze, że Parlament przyjął już środki polityczne, m.in. dyrektywę w sprawie poprawy równowagi płci wśród dyrektorów niewykonawczych spółek, których akcje są notowane na giełdzie, i odnośnych środków, i że takie środki mogą zwiększyć równouprawnienie kobiet w obszarze zatrudnienia oraz poprawić ich dostęp do stanowisk kierowniczych; mając na uwadze, że należy uznać prawodawstwo za zasadnicze narzędzie zapewniania równouprawnienia płci, które trzeba jednak połączyć z procedurami normatywnymi i kampaniami w celu wprowadzenia równouprawnienia nie tylko do prawodawstwa, lecz również do opinii publicznej;

U.  mając na uwadze, że choć teoretycznie w państwach członkowskich wdrożono politykę równego traktowania, kobiety na rynku pracy wciąż są ofiarami bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie; mając na uwadze, że istnieje wiele różnych form dyskryminacji pośredniej i że należy je objąć standardową definicją, zgodnie z którą dyskryminacja polega na stosowaniu różnych zasad do porównywalnych sytuacji lub stosowaniu tej samej zasady do różnych sytuacji; mając na uwadze, że kobiety nie zawsze są informowane o przysługujących im prawach, które wynikają z obowiązującego prawodawstwa europejskiego i ustawodawstwa krajowego dotyczącego równości i dyskryminacji, lub mają wątpliwości co do skuteczności zgłaszania przypadków dyskryminacji; podkreślając w związku z tym znaczenie dokumentów informacyjnych i poradników, a także kampanii i portali informacyjnych;

V.  mając na uwadze, że nierówności społeczne, szczególnie w dziedzinie równego traktowania w miejscu pracy, można zwalczać wyłącznie za pośrednictwem strategii politycznych gwarantujących lepszy podział dóbr, w oparciu o realną waloryzację wynagrodzeń, wspieranie praw pracowniczych i przepisów regulujących godziny pracy i ochronę pracy, szczególnie za pomocą umów zbiorowych oraz gwarantowanego powszechnego i bezpłatnego dostępu do wysokiej jakości publicznej opieki zdrowotnej i edukacji;

W.  mając na uwadze, że niemal jedna piąta młodych ludzi w UE poszukuje pracy, a całkowity koszt finansowy bezrobocia młodzieży oszacowano na 153 mld EUR rocznie(19) i że bardzo niepokojące są też dodatkowe koszty społeczne;

X.  mając na uwadze, że dane z szóstego europejskiego badania warunków pracy (EWCS)(20) przeprowadzonego przez Eurofound potwierdzają, że w ciągu ostatnich 10 lat poczyniono niewielkie postępy w ograniczaniu dyskryminacji zgłaszanej przez pracowników;

Y.  mając na uwadze, że dane z szóstego EWCS wskazują, iż 7 % pracowników zgłasza dyskryminację przynajmniej z jednego powodu, i potwierdzają zgłaszanie przez pracowników dowodów dyskryminacji z wielu powodów;

Z.  mając na uwadze, że wskaźnik zatrudnienia niepełnosprawnych kobiet w UE (44 %) jest znacząco niższy niż wskaźnik zatrudnienia niepełnosprawnych mężczyzn (52 %), a także mając na uwadze, że wskaźnik zatrudnienia kobiet w grupie wiekowej 55–65 lat w niektórych państwach członkowskich wynosi około lub poniżej 30 %, a różnica zatrudnienia ze względu na płeć jest najwyższa (14,5 punktu procentowego (p.p.) w porównaniu do luki wśród osób w średnim wieku 30–54 lata – 12,4 p.p. i grupy osób młodych w wieku 20–29 lat – 8,3 p.p.); mając na uwadze, że młodsi i starsi pracownicy, a zwłaszcza kobiety, są szczególnie dotknięci bezrobociem długotrwałym, a także mając na uwadze, że oceniono stosowanie i wdrożenie dyrektywy 2006/54/WE i że w swojej rezolucji z dnia 8 października 2015 r.(21) Parlament wyraził poważne obawy co do wdrożenia zapisanych w niej przepisów dotyczących wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania mężczyzn i kobiet w dziedzinie zatrudnienia i pracy;

AA.  mając na uwadze, że starsi pracownicy są nadal często narażeni na dyskryminację ze względu na wiek, napotykają stereotypy i bariery; mając na uwadze, że dyskryminacja ze względu na wiek dotyczy wszystkich grup wiekowych i że biorąc pod uwagę jej konsekwencje, społeczeństwo, które dąży do realizacji celów społecznych i gospodarczych, potrzebuje doświadczenia, zaangażowania oraz pomysłowości wszystkich pokoleń i powinno się kierować zasadą solidarności międzypokoleniowej;

1.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że prawie wszystkie państwa członkowskie włączyły do swoich konstytucji ogólną zasadę równego traktowania z uwzględnieniem konkretnych przyczyn dyskryminacji; wyraża jednak ubolewanie, że tylko kilka państw członkowskich w sposób systematyczny dopilnowało, by wszystkie istniejące teksty prawne były zgodne z zasadą równego traktowania, a jeszcze mniej systematycznie je stosuje(22) oraz że wielu Europejczyków nadal doświadcza dyskryminacji w życiu codziennym;

2.  wyraża nadzieję, że wszystkie państwa członkowskie usuną przeszkody naturalne, społeczne i ekonomiczne uniemożliwiające powszechne wprowadzenie w życie zasady równości oraz ograniczające wolność europejskich obywateli;

3.  wyraża ubolewanie, że w istniejących instrumentach prawnych UE różne aspekty istoty ludzkiej są traktowane rozłącznie, w związku z czym pojęcie uniwersalnych, niepodzielnych i powiązanych ze sobą praw człowieka sprawdza się jako zasada prawa bardziej w teorii niż w praktyce;

4.  wyraża ubolewanie z powodu wzrostu liczby przypadków dyskryminacji i napastowania, w tym w miejscu pracy i w szczególności ze względu na płeć, narodowość, pochodzenie społeczne i niepełnosprawność, a także dyskryminacji ze względu na orientację seksualną, tożsamość płciową, pochodzenie etniczne i religię, zwłaszcza względem kobiet muzułmańskich i osób LGBTI; ubolewa jednocześnie z powodu ogólnie niskiego poziomu zgłaszania wszelkich form dyskryminacji, zwłaszcza dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność i dyskryminacji osób LGBTI; wzywa w związku z tym Komisję do położenia szczególnego nacisku na wszelkiego rodzaju dyskryminację podczas monitorowania wdrożenia dyrektywy 2000/78/WE ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy oraz podkreśla konieczność zwiększania wiedzy osób LGBTI o przysługujących im prawach, np. za pośrednictwem organów ds. równości, związków zawodowych i organizacji pracodawców;

5.  podkreśla, jak ważne jest jak najszybsze osiągnięcie porozumienia, oraz wzywa Radę do przełamania impasu w celu znalezienia pragmatycznego rozwiązania i przyspieszenia bez dalszej zwłoki przyjęcia horyzontalnej dyrektywy antydyskryminacyjnej zaproponowanej przez Komisję w 2008 r. i zatwierdzonej w Parlamencie; uważa, że jest to warunek wstępny, aby zapewnić skonsolidowane i spójne unijne ramy prawne chroniące przed dyskryminacją ze względu na religię i przekonania, niepełnosprawność, wiek i orientację seksualną poza miejscem zatrudnienia; zauważa, że nie należy akceptować żadnych nieuzasadnionych ograniczeń zakresu stosowania dyrektywy; uważa, że kluczowym elementem jest też konsolidacja ram prawnych UE w zakresie zwalczania przestępstw z nienawiści, zważywszy, że podobne przestępstwa są powszechne także w środowisku pracy;

6.  zwraca uwagę, że według unijnej Agencji Praw Podstawowych wszelkie formy dyskryminacji, w tym dyskryminacja z wielu przyczyn jednocześnie i dyskryminację krzyżowa, w znacznym stopniu utrudniają wykorzystanie kapitału ludzkiego i stanowią barierę dla rozwoju kariery; podkreśla, że ofiarami takiej dyskryminacji często są osoby niepełnosprawne;

7.  z zaniepokojeniem odnotowuje brak w niektórych państwach członkowskich orzecznictwa interpretującego „dyskryminację pośrednią”, a także trudności związane z definicją tego pojęcia przy transpozycji dyrektywy w niektórych państwach członkowskich; proponuje, by w przypadku takich problemów interpretacyjnych Komisja służyła państwom członkowskim poradą;

8.  zauważa, że rzeczywistą niedyskryminację w obszarze zatrudnienia i pracy uda się zapewnić, tylko jeżeli dyskryminacja będzie kompleksowo zwalczana we wszystkich innych dziedzinach życia na przykład za pomocą wsparcia wspólnotowego oraz takich narzędzi ustawodawczych i koordynacyjnych jak strategie i ramy na poziomie państw członkowskich i UE, łącznie z możliwością wprowadzania środków z zakresu działania pozytywnego;

Religia i przekonania

9.  odnotowuje, że zakaz dyskryminacji ze względu na religię lub przekonania został transponowany we wszystkich państwach członkowskich, chociaż dyrektywa nie definiuje faktycznych warunków(23);

10.  zauważa powiązanie pomiędzy dyskryminacją ze względu na religię i przekonania oraz rasę i pochodzenie etniczne i uważa, że niektóre grupy mniejszości religijnych są szczególnie narażone na dyskryminację w miejscu pracy ze względu na religię, co udokumentowano w badaniach krajowych i europejskich, w szczególności prowadzonych przez Agencję Praw Podstawowych;

11.  jest zdania, że ochronę przed dyskryminacją ze względu na religię i przekonania w Unii Europejskiej zapewniają obecnie zarówno przepisy dotyczące praw człowieka, jak i prawo antydyskryminacyjne oraz że wywierają one na siebie wzajemny wpływ;

12.  podkreśla, że z badań wynika, iż do najbardziej dyskryminowanych grup religijnych w obszarze zatrudnienia należą żydzi, sikhowie i muzułmanie (zwłaszcza kobiety); zaleca przyjęcie europejskich ram krajowych strategii na rzecz zwalczania antysemityzmu i islamofobii;

13.  uznaje duże znaczenia orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w zakresie niedyskryminacji ze względu na religię lub przekonania, a ponadto z zadowoleniem przyjmuje rolę, jaką odegrał on dzięki swoim decyzjom dotyczącym wykładni dyrektywy, oraz z zainteresowaniem oczekuje na przyszłe pierwsze decyzje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w tej sprawie; wyraża ubolewanie z powodu małej liczby spraw kierowanych do sądów, co kontrastuje z dużą liczbą przypadków dyskryminacji ujawnianych w badaniach dotyczących wiktymizacji, lecz nie rozpatrywanych przez wymiar sprawiedliwości;

14.  uważa, że należy postrzegać spójne stosowanie przepisów antydyskryminacyjnych jako ważny element strategii zapobiegania radykalizacji z uwagi na to, że w coraz bardziej ksenofobicznym i islamofobicznym kontekście dyskryminacja społeczności religijnych, w tym uchodźców i migrantów, może przyczyniać się do ich religijnej radykalizacji, zakłócać skuteczną integrację na rynku pracy oraz mieć wpływ na dostęp do wymiaru sprawiedliwości w związku ze statusem pobytowym tych osób;

15.  uważa, że organy wymiaru sprawiedliwości powinny skupić się bardziej na dopilnowaniu, by manifestacje przekonań religijnych były dokonywane w dobrej wierze, a nie na ocenie zasadności czy prawidłowości religii lub przekonań;

16.  uważa, że konieczna jest dalsza harmonizacja w następstwie decyzji sądów krajowych i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przy ocenie zasady świeckości państwa w świetle przepisów art. 4 ust. 2 dyrektywy w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy w odniesieniu do etosu;

17.  stwierdza na podstawie orzecznictwa dostępnego na poziomie unijnym i krajowym, że w prawie Unii i w prawie krajowym należy przewidzieć obowiązek zapewnienia racjonalnych usprawnień w odniesieniu do wszystkich rodzajów dyskryminacji, w tym ze względu na religię i przekonania, pod warunkiem że nie będzie się to wiązało z nieproporcjonalnymi obciążeniami dla pracodawców lub usługodawców;

18.  wzywa państwa członkowskie do uznania podstawowego prawa do wolności sumienia;

19.  jest zdania, że należy uznać, iż zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dyrektywa zapewnia ochronę przed dyskryminacją ze względu na religię lub przekonania pracodawcy;

20.  uważa, że ogólny wyjątek określony w art. 2 ust. 5 jest szeroko sformułowany, w związku z czym konieczny jest postęp w zakresie jego stosowania, co jest szczególnie ważne w kontekście kryzysu uchodźczego i migracyjnego, oraz wyraża nadzieję, że organy wymiaru sprawiedliwości bardzo dokładnie ocenią jego granice zgodnie z zasadą proporcjonalności;

21.  stwierdza, że wolność religii jest ważną zasadą, której pracodawcy powinni przestrzegać; podkreśla jednak, że urzeczywistnianie tej zasady jest kwestią wchodzącą w zakres pomocniczości ;

Niepełnosprawność

22.  podkreśla, że „dyskryminacja ze względu na niepełnosprawność” oznacza jakiekolwiek różnicowanie, wykluczanie lub ograniczanie ze względu na niepełnosprawność, którego celem lub skutkiem jest naruszenie lub zniweczenie uznania wszelkich praw człowieka i podstawowych wolności, korzystania z nich lub ich wykonywania na równych zasadach z innymi osobami w sferze politycznej, gospodarczej, społecznej, kulturalnej, obywatelskiej lub w jakiejkolwiek innej; zauważa, że obejmuje to wszelkie formy dyskryminacji, w tym odmowę racjonalnego usprawnienia(24);

23.  zachęca państwa członkowskie do dokonywania wykładni prawa UE w sposób, który stworzy podstawę szerokiego pojęcia niepełnosprawności zgodnie z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych, łącząc elementy zapewniające równość traktowania osób niepełnosprawnych i traktując odmowę racjonalnego usprawnienia jako formę dyskryminacji zgodnie z ww. konwencją; ubolewa nad tym, że w niektórych państwach członkowskich nadal obowiązują przepisy wymagające udowodnienia 50 % niezdolności do pracy i przedłożenia wyłącznie oficjalnego orzeczenia lekarskiego;

24.  zauważa, że dyrektywa 2000/78/WE sama w sobie nie zawiera definicji pojęcia niepełnosprawności; podkreśla, że zaapelowano do Trybunału Sprawiedliwości UE o indywidualne zdefiniowanie pojęcia niepełnosprawności w sprawie Chacón Navas; przypomina, że również inne sprawy wymagały wyjaśnienia pojęcia niepełnosprawności oraz znaczenia, jakie należy przypisać racjonalnym usprawnieniom dla osób niepełnosprawnych, które pracodawca musi zagwarantować zgodnie z art 5 dyrektywy (HK Danmark C-335/11 oraz C-337/11);

25.  ubolewa nad tym, że wskaźnik zatrudnienia kobiet niepełnosprawnych jest niższy niż 50 %, co wskazuje na podwójną dyskryminację, z którą się borykają i która utrudnia im pełne uczestnictwo w życiu społecznym;

26.  uważa, że choroba śmiertelna, tzn. choroba lub stan fizyczny, w którego przypadku można zasadnie oczekiwać, że doprowadzi do śmierci w ciągu maksymalnie 24 miesięcy od daty zdiagnozowania przez lekarza, może zostać uznany za niepełnosprawność, jeśli utrudnia udział danej osoby w życiu zawodowym;

27.  podkreśla spoczywający na pracodawcy obowiązek zapewnienia racjonalnych usprawnień dla wszystkich niepełnosprawnych pracowników, do których można zaliczyć pracowników z chorobą śmiertelną;

28.  podkreśla, że charakter niektórych chorób śmiertelnych może powodować zmienność osłabienia funkcji fizycznych, umysłowych i psychicznych, a zatem pracodawcy są zobowiązani do regularnego przeglądu racjonalnych usprawnień w celu zapewnienia pełnego wsparcia pracowników w pełnionych obowiązkach;

29.  podkreśla znaczenie ochrony pracowników niepełnosprawnych, w tym osób z chorobami śmiertelnymi, przed wszelkimi formami dyskryminacji w miejscu pracy; podkreśla szczególnie potrzebę ochrony tych pracowników przed niesprawiedliwym zwolnieniem;

30.  zauważa, że istnieją dowody potwierdzające, iż inwestowanie w odpowiednie racjonalne usprawnienia dla osób niepełnosprawnych jest opłacalne oraz przynosi korzyści nie tylko pod względem włączenia społecznego, lecz także zwiększenia produktywności i ograniczenia nieobecności w pracy(25); ubolewa, że wiele państw członkowskich nie wprowadziło odpowiednich racjonalnych usprawnień;

31.  podkreśla znaczenie pracy dla osób niepełnosprawnych i osób dotkniętych ciężką, przewlekłą lub nieuleczalną chorobą oraz opowiada się za koncepcjami integracyjnego rynku pracy, które gwarantują obu grupom zabezpieczenie i prawa;

32.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do dopilnowania, by prawa i usługi związane z zatrudnieniem, w tym racjonalne usprawnienia w kontekście dyrektywy w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy, były przenośne i zgodne ze swobodą przepływu osób niepełnosprawnych;

33.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wszystkie państwa członkowskie oferują dotacje, dofinansowanie lub ulgi podatkowe na przykład pracodawcom zapewniającym racjonalne usprawnienia, co zachęca ich do takiego kształtowania miejsc pracy, by przystosowywać i otwierać rynek pracy dla osób niepełnosprawnych, oraz do dopilnowania, by wszyscy mieli i wykonywali równe prawa człowieka i podstawowe wolności; zaleca państwom członkowskim zapewnienie, a Komisji wspieranie szkoleń na temat racjonalnych usprawnień dla organów krajowych, regionalnych i lokalnych, aby umożliwić im proponowanie wytycznych dotyczących tych usprawnień oraz zapobiegania wykluczeniu określonych grup szczególnie wrażliwych; wzywa do dialogu z odpowiednimi zainteresowanymi podmiotami, takimi jak związki zawodowe i pracodawcy, w celu określenia wytycznych dotyczących praktyk w zakresie racjonalnych usprawnień, które należy wprowadzić;

34.  podkreśla potrzebę uznania klauzul społecznych w procedurach udzielania zamówień publicznych jako potencjalne narzędzie osiągania celów polityki społecznej; jest zdania, że odpowiedzialne społecznie udzielanie zamówień publicznych mogłoby być wykorzystywane jako instrument integracji osób niepełnosprawnych i innych grup szczególnie wrażliwych na rynku pracy;

35.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyjęcia ram jakości staży w celu zapewnienia racjonalnych usprawnień i dostępu osobom niepełnosprawnym;

36.  podkreśla znaczenie powszechnej normy projektowania przestrzeni publicznych i środowiska pracy uwzględniającej potrzeby osób niepełnosprawnych zgodnie z uwagą ogólną w sprawie dostępności(26) przyjętą przez komitet ONZ w dniu 11 kwietnia 2014 r. oraz zwraca uwagę na zobowiązania UE dotyczące dostępności w celu osiągnięcia trwałej poprawy warunków pracy dla wszystkich europejskich pracowników;

37.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania modeli inteligentnej organizacji pracy (ang. smart working), które umożliwiają osobom niepełnosprawnym pracę z domu, z wszystkimi płynącymi stąd korzyściami pod względem jakości życia i produktywności;

38.  zauważa, że osoby niepełnosprawne wnoszą cenny wkład do całego społeczeństwa, oraz wzywa państwa członkowskie do korzystania z funduszy strukturalnych, w szczególności Europejskiego Funduszu Społecznego, w celu dostosowywania miejsc pracy i zapewniania osobom niepełnosprawnym niezbędnej pomocy w miejscu pracy, a także w celu poprawy kształcenia i szkolenia z myślą o zwiększeniu wskaźnika ich zatrudnienia na wolnym rynku pracy oraz zwalczaniu bezrobocia, ubóstwa i wykluczenia społecznego osób niepełnosprawnych; zwraca uwagę na art. 7 i art. 96 ust. 7 rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów(27), które propagują równe szanse, niedyskryminację i włączenie społeczne osób niepełnosprawnych we wdrażaniu europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w ogóle oraz w programach operacyjnych w szczególności, a ponadto podkreśla, że ocena ex ante powinna określać adekwatność planowanych środków promujących równość szans i zapobiegających wszelkiej dyskryminacji; uważa, że można by też kierować finansowanie europejskie i krajowe na przykład do MŚP, które zachęcają pracowników do udziału w kursach umożliwiających im utrzymanie zatrudnienia;

39.  wzywa państwa członkowskie do zweryfikowania systemów ubezpieczeń pracowniczych w celu przeciwdziałania dyskryminacji osób niepełnosprawnych;

40.  zachęca państwa członkowskie do rozważenia korzyści płynących z wprowadzenia środków działania pozytywnego, na przykład przez połączenie pasywnej polityki rynku pracy (ulgi podatkowe i zachęty finansowe) z aktywną polityką rynku pracy – tj. poradnictwem i doradztwem, szkoleniem i kształceniem oraz pośrednictwem pracy – w celu wspierania zatrudnienia osób niepełnosprawnych;

41.  zachęca państwa członkowskie do opracowania i wprowadzenia w życie całościowych ram dotyczących środków na rzecz dostępu osób niepełnosprawnych do wysokiej jakości miejsc pracy, łącznie z możliwością stosowania na przykład kar za nieprzestrzeganie przepisów antydyskryminacyjnych, z których finansowana byłaby integracja na wolnym rynku pracy oraz inne działania w tym obszarze;

42.  zachęca państwa członkowskie do stałego wspierania pracodawców zatrudniających osoby niepełnosprawne, aby stworzyć korzystne warunki i zapewnić odpowiednie wsparcie na wszystkich etapach zatrudnienia (nabór, retencja i rozwój kariery);

43.  wzywa wszystkie zainteresowane podmioty do zwrócenia szczególnej uwagi na integrację osób z zaburzeniami umysłowymi i psychospołecznymi oraz do przygotowania kompleksowej kampanii na rzecz zwiększenia wiedzy na temat Komitetu do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych i zwalczania uprzedzeń wobec osób niepełnosprawnych, zwłaszcza osób z zaburzeniami psychospołecznymi i umysłowymi, osób ze spektrum zaburzeń autystycznych oraz starszych osób niepełnosprawnych, w miejscu pracy; domaga się, aby wszystkie materiały związane m.in. z budowaniem potencjału, szkoleniami, podnoszeniem świadomości i publicznymi oświadczeniami były upubliczniane w dostępnych formatach;

44.  jest zaniepokojony opóźnieniem w średniookresowej ocenie europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności 2010–2020; wzywa Komisję do przeglądu tej strategii na podstawie wniosków końcowych dotyczących wstępnego sprawozdania Unii Europejskiej przyjętego przez Komitet do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych ONZ w dniu 7 września 2015 r. oraz do włączenia do tego procesu organizacji reprezentujących osoby niepełnosprawne;

45.  ubolewa, że Komisja nie zajęła się jeszcze nierównym traktowaniem ze względu na wiek we wdrażaniu Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych i strategii w sprawie niepełnosprawności; wzywa zatem Komisję do zwiększania wiedzy na temat praw osób niepełnosprawnych i ich dyskryminacji oraz do zajmowania się tymi kwestiami;

Wiek

46.  podkreśla istotny wkład, który starsi pracownicy wnoszą do społeczeństwa oraz konkurencyjności przedsiębiorstw; podkreśla znaczenie angażowania starszych pracowników, aby mogli przekazywać wiedzę i doświadczenie młodszym pracownikom w kontekście aktywnego starzenia się, oraz ubolewa nad tym, że wiek jest istotną przyczyną dyskryminacji w zakresie zatrudnienia; uważa za godne ubolewania, że osoby starsze nadal mają często do czynienia ze stereotypami i barierami na rynku pracy, oraz apeluje o międzypokoleniową sprawiedliwość opartą na solidarności, wzajemnym poszanowaniu, odpowiedzialności i gotowości, by troszczyć się o siebie nawzajem;

47.  wzywa państwa członkowskie do wspierania dostępu do zatrudnienia i integracji na rynku pracy wszystkich pracowników niezależnie od ich wieku oraz do stosowania środków w celu ochrony wszystkich pracowników w miejscu pracy w zakresie wynagrodzenia, szkolenia, rozwoju kariery, zdrowia i bezpieczeństwa itd.;

48.  stwierdza, że jednostronne odmładzanie kadr nie prowadzi do zwiększenia innowacyjności, lecz do marnotrawienia doświadczeń, wiedzy i umiejętności;

49.  wzywa państwa członkowskie, by zachęcały pracodawców do zatrudniania ludzi młodych, ale jednocześnie zapewniały i uznawały równe traktowanie pod względem wynagrodzeń oraz ochrony socjalnej, łącznie z niezbędnymi szkoleniami zawodowymi;

50.  z niepokojem zauważa, że Trybunał Sprawiedliwości UE określa solidarność między pokoleniami jako pierwszy i najważniejszy cel uzasadniający różnice w traktowaniu ze względu na wiek(28), ponieważ w państwach członkowskich, które mają wyższe wskaźniki zatrudnienia starszych pracowników, mają też o wiele lepsze wyniki w zakresie wprowadzania młodzieży na rynek pracy;

51.  przypomina, że prawodawstwo UE dotyczące polityki starzenia się musi być skutecznie wdrażane w celu zwalczania i zapobiegania dyskryminacji ze względu na wiek;

52.  zauważa, że dzięki realizowanym strategiom politycznym rośnie odsetek osób w wieku 55–64 lata wśród pracującej ludności w państwach członkowskich UE; wyraża jednak ubolewanie, że wskaźnik zatrudnienia w tej grupie rośnie zbyt wolno i w dalszym ciągu wynosi poniżej 50 % w UE28; podkreśla zatem, że cyfryzacja ma istotny wpływ na rynek pracy dzięki tworzeniu nowych miejsc pracy i bardziej elastycznych warunków pracy, takich jak telepraca, co może być skutecznym narzędziem przeciwdziałania wykluczeniu osób w wieku powyżej 50 lat i niewykwalifikowanych osób w średnim wieku; podkreśla w tym kontekście, że stała poprawa umiejętności cyfrowych dzięki oferowaniu pracownikom możliwości szkoleń, doskonalenia zawodowego i przekwalifikowania jest zasadniczym warunkiem czerpania korzyści z cyfryzacji; uważa też, że możliwości przyszłego tworzenia nowych miejsc pracy na rynku cyfrowym będą wymagać dalszych wysiłków państw członkowskich na rzecz rozwiązania niedopasowania umiejętności, w szczególności w przypadku osób w wieku powyżej 50 lat;

53.  podkreśla, że w przypadku środków przeciw dyskryminacji ze względu na wiek zasadniczo należy unikać rozróżnień między dziećmi lub osobami starszymi i że każda forma bezpodstawnej dyskryminacji ze względu na wiek musi być odpowiednio zwalczana;

54.  zauważa, że w szczególności starsi pracownicy znajdują się w bardziej niepewnych warunkach, i wzywa Komisję, by przeanalizowała we współpracy z państwami członkowskimi nasilający się problem bezrobocia osób w wieku powyżej 50 lat oraz stworzyła skuteczne narzędzia, takie jak szkolenia zawodowe i zachęty lub dofinansowanie dla pracodawców, w celu ponownej integracji starszych pracowników na rynku pracy i chronienia ich przed niesprawiedliwymi zwolnieniami;

55.  podkreśla potrzebę podnoszenia umiejętności cyfrowych ludności aktywnej zawodowo i zwraca uwagę, że cyfryzacja będzie wspierać włączenie społeczne oraz pomoże osobom starszym i pracownikom niepełnosprawnym pozostać dłużej na rynku pracy dzięki wykorzystywaniu możliwości związanych ze sztuczną inteligencją; uważa za ważne, aby kierować wpływem rynku cyfrowego na zatrudnienie w sposób sprawiedliwy społecznie i zrównoważony; podkreśla, że wielu pracodawców nie zatrudnia pracowników w starszym wieku ze względu na stereotypy dotyczące brakujących lub przestarzałych kwalifikacji; w związku z tym wzywa do włączenia uczenia się przez całe życie i kształcenia ustawicznego dla pracowników wszystkich grup wiekowych do refleksji na temat ogłoszonej przez Komisję przyszłej europejskiej strategii na rzecz umiejętności;

56.  przypomina, że najważniejszym zasobem UE i państw członkowskich są zasoby ludzkie; jest zdania, że e-umiejętności są niezbędne dla starszych pracowników w wieku powyżej 55 lat w celu ich ochrony przed wykluczeniem z rynku pracy i wspierania przy poszukiwaniu nowego zatrudnienia; wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania we współpracy z partnerami społecznymi strategii na rzecz umiejętności łączących kształcenie i pracę, a w związku z tym do inwestowania i wspierania uczenia się przez całe życie oraz stworzenia dostępnych, niedrogich i kompleksowych programów szkoleń oraz zmiany kwalifikacji w celu rozwijania umiejętności cyfrowych i miękkich, w tym przystosowania się do środowiska wirtualnego (rozszerzona rzeczywistość), które umożliwiają starzejącej się ludności lepsze dostosowanie do rosnącego popytu na e-umiejętności w wielu różnych sektorach; w związku z tym podkreśla, że starsi pracownicy w wieku powyżej 55 lat, a zwłaszcza kobiety, powinni mieć stały dostęp do szkoleń w zakresie ICT; zachęca też państwa członkowskie i Komisję do przygotowania strategii na rzecz zmniejszenia przepaści cyfrowej i wspierania równego dostępu do nowych technologii informacyjno-komunikacyjnych;

57.  z zadowoleniem przyjmuje program prac europejskich partnerów społecznych na lata 2015–2017, który koncentruje się na aktywnym starzeniu się; wzywa partnerów społecznych do skupienia się na kwestiach związanych z dyskryminacją ze względu na wiek, kształceniem ustawicznym, bezpieczeństwem i higieną pracy oraz godzeniem życia zawodowego z rodzinnym w celu stworzenia ram europejskich wspierających umiejętność przystosowania zawodowego i zdrowie wszystkich pracowników;

58.  podkreśla, że w celu przygotowania ukierunkowanych i skutecznych strategii na rzecz aktywnego starzenia się, niezbędne są rzetelne dane statystyczne dotyczące sytuacji osób starszych i zmian demograficznych; wzywa Komisję, by zapewniła gromadzenie kompleksowych danych wysokiej jakości dotyczących statusu społecznego osób starszych, ich zdrowia, praw i poziomu życia;

59.  przypomina, że wspieranie środowiska przyjaznego dla osób starszych to istotne narzędzie wspierania starszych pracowników i osób poszukujących pracy oraz promowania społeczeństw integracyjnych, które oferują wszystkim równe szanse; z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym projekt zarządzany wspólnie przez Komisję i WHO mający na celu dostosowanie globalnego przewodnika WHO po miastach przyjaznych osobom starszym do kontekstu europejskiego;

60.  z zadowoleniem przyjmuje realizowaną przez EU-OSHA kampanię „Zdrowe miejsca pracy dla wszystkich grup wiekowych”; podkreśla znaczenie skutecznych przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy oraz zachęt dla przedsiębiorstw do przyjmowania metod zapobiegawczych; domaga się aktywnego ukierunkowania kampanii na firmy różnej wielkości;

61.  wzywa państwa członkowskie do wzmocnienia publicznych systemów emerytalnych, by zagwarantować wszystkim emerytom godny dochód;

62.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji na rzecz równowagi między życiem zawodowym a prywatnym; podkreśla, że równowaga ta jest wyzwaniem także dla starszych pracowników, ponieważ 18 % mężczyzn i 22 % kobiet między 55 a 64 rokiem życia zajmuje się członkami rodziny wymagającymi opieki, a ponad połowa dziadków opiekuje się regularnie wnukami; zaleca, by nowa inicjatywa na rzecz równowagi między życiem zawodowym a prywatnym obejmowała w pełni działania wspierające opiekunów nieformalnych i dziadków aktywnych zawodowo, jak również młodych rodziców;

63.  wzywa państwa członkowskie, aby wspierały bezpłatne usługi publiczne wysokiej jakości, które gwarantują właściwą i niezbędną opiekę nad dziećmi, osobami chorymi i starszymi oraz pomoc dla tych grup;

Orientacja seksualna

64.  zauważa, że do sądów krajowych i Trybunału Sprawiedliwości UE trafiła jedynie niewielka liczba spraw dotyczących dyskryminacji ze względu na orientację seksualną;

65.  przypomina, że – niezależnie od tego, że liczba państw członkowskich, które rozszerzyły zakaz dyskryminacji ze względu na orientację seksualną na wszystkie obszary objęte dyrektywą w sprawie równości rasowej, wzrosła z 10 w 2010 r. do 13 w 2014 r. – ochrona przed dyskryminacją ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową jest nadal ograniczona(29);

66.  przypomina, że w wielu państwach członkowskich zakres ochrony osób transseksualnych przed dyskryminacją pozostaje niepewny, szczególnie w obszarze zatrudnienia, kształcenia i opieki zdrowotnej; apeluje o przyjęcie środków na rzecz skutecznego wdrażania ustawodawstwa krajowego transponującego dyrektywę w sprawie równego traktowania kobiet i mężczyzn; zwraca uwagę, że takie środki mogłyby poprawić definicje prawne w celu zapewnienia ochrony wszystkich osób transgenderowych, a nie tylko osób transpłciowych, które przechodzą lub przeszły zmianę płci(30);

67.  jest zaniepokojony niskim poziomem wiedzy na temat praw w zakresie dyskryminacji oraz istnienia organów i organizacji oferujących wsparcie ofiarom dyskryminacji, przy czym większą świadomość mają osoby LGBTI; uważa, że organy krajowe, regionalne i lokalne wspólnie ze wszystkimi odpowiednimi organizacjami zainteresowanych podmiotów powinny znacząco zintensyfikować działania uświadamiające skierowane do ofiar, pracodawców i innych grup; zwraca uwagę, że kluczowymi partnerami w tych działaniach są krajowe organizacje LGBTI;

68.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia wzajemnego uznawania statusu partnerskiego, majątkowych stosunków małżeńskich i praw rodzicielskich; wzywa Komisję i państwa członkowskie do uwzględnienia szczególnej dyskryminacji, z którą zmagają się osoby interseksualne w miejscu pracy, oraz do przeglądu przepisów i praktyk w celu zapobiegania dyskryminacji tych osób;

Aspekty horyzontalne i zalecenia

69.  wyraża zaniepokojenie z powodu braku pewności i jasności prawa w odniesieniu do dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie, który często jest wynikiem istnienia różnych i fragmentarycznych przepisów oraz norm w państwach członkowskich; odnotowuje istotny wkład Equinet przy opracowywaniu wspólnych norm i uważa, że wymaga to odpowiedniego wsparcia;

70.  ubolewa, że dyrektywa 2000/78/WE nie zawiera konkretnych przepisów dotyczących dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie, mimo że stwierdza się w niej, iż ofiarami tego rodzaju dyskryminacji często padają kobiety, a ponadto zauważa, że połączenie dwóch lub więcej form dyskryminacji może prowadzić do problemów wynikających z różnic między poziomem ochrony gwarantowanej w przypadku każdej z tych form; wzywa państwa członkowskie i Komisję do zwalczania wszelkich form dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie oraz do zapewnienia stosowania zasady niedyskryminacji i równego traktowania na rynku pracy oraz w zakresie dostępu do zatrudnienia; zaleca, by organy krajowe, regionalne i lokalne, organy egzekwowania prawa, w tym inspektorzy pracy, krajowe organy ds. równości i organizacje społeczeństwa obywatelskiego, intensywniej monitorowały powiązania pomiędzy płcią a innymi przyczynami w przypadkach i praktykach dotyczących dyskryminacji;

71.  podkreśla, że brak obiektywnych, porównywalnych i segregowanych według kryterium równości danych dotyczących przykładów dyskryminacji i nierówności utrudnia udowodnienie występowania dyskryminacji, a w szczególności dyskryminacji pośredniej; zauważa, że art. 10 dyrektywy 2000/78/WE umożliwia przeniesienie ciężaru dowodu na stronę pozwaną w przypadku ustalenia faktów, które nasuwają przypuszczenie o zaistnieniu dyskryminacji bezpośredniej lub pośredniej; wzywa Komisję i państwa członkowskie do gromadzenia danych dotyczących równości w ramach zakresu stosowania dyrektywy w precyzyjny i systematyczny sposób oraz przy udziale partnerów społecznych, krajowych organów ds. równości i sądów krajowych;

72.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, do przedstawienia – między innymi w ramach krajowego procesu sprawozdawczego oraz w corocznym wspólnym sprawozdaniu w sprawie zabezpieczenia społecznego i integracji społecznej – zharmonizowanych i jednorodnych danych statystycznych w celu wypełnienia wszystkich luk w obszarze gromadzenia danych na temat równości płci; wzywa Komisję do wystąpienia z inicjatywami w celu wsparcia gromadzenia danych za pośrednictwem zalecenia dla państw członkowskich oraz zlecenia Eurostatowi zorganizowania konsultacji zmierzających do uwzględnienia kwestii segregacji danych dotyczących wszystkich przyczyn dyskryminacji we wskaźnikach europejskich sondaży społecznych w celu podjęcia działań i praktycznych środków na rzecz zwalczania wszystkich form dyskryminacji związanej z rekrutacją i z rynkiem pracy;

73.  zaleca, aby podczas gromadzenia danych statystycznych dotyczących zatrudnienia państwa członkowskie zawarły w sondażu poświęconym pracy opcjonalne pytania w celu wykrycia możliwej dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek i orientację seksualną;

74.  podkreśla, że w procesie legislacyjnym na wszystkich szczeblach należy uwzględniać obciążenia biurokratyczne dla mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw, a planowane środki powinny podlegać ocenie proporcjonalności;

75.  zwraca uwagę na istotną rolę krajowych organów ds. równości we wdrażaniu dyrektywy w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy, przyczynianiu się do zwiększania wiedzy i gromadzenia danych, współpracy z partnerami społecznymi oraz innymi zainteresowanymi podmiotami, a także zajmowaniu się kwestią niedostatecznego zgłaszania przypadków dyskryminacji oraz upraszczaniu i ułatwianiu składania skarg przez ofiary dyskryminacji; apeluje o wzmocnienie roli krajowych organów ds. równości, zabezpieczenie ich bezstronności, rozwój ich działalności i zwiększenie potencjału, w tym przez zapewnienie odpowiedniego finansowania;

76.  wzywa państwa członkowskie do większego zaangażowania we wdrażanie zasady równości kobiet i mężczyzn w polityce zatrudnienia; apeluje o aktywne stosowanie budżetowania z uwzględnieniem aspektu płci, między innymi dzięki propagowaniu przez Komisję wymiany najlepszych praktyk, a także o wprowadzenie środków wspierających zatrudnianie kobiet na sprawiedliwych zasadach, bez niepewnych form zatrudnienia, przy zapewnieniu zdrowej równowagi między życiem zawodowym a prywatnym oraz możliwości uczenia się przez całe życie, a także środków, które zmniejszą lukę płacową i emerytalną oraz generalnie poprawią pozycję kobiet na rynku pracy;

77.  zwraca się do państw członkowskich o stworzenie neutralnych pod względem płci systemów klasyfikacji i oceny miejsc pracy, uznając je za nieodzowny środek propagowania równego traktowania;

78.  podkreśla, że polityka w zakresie równego traktowania powinna zmierzać do rozwiązania kwestii stereotypów męskich i żeńskich zawodów oraz ról;

79.  przypomina, że partnerzy społeczni mają do odegrania zasadniczą rolę w procesie informowania pracowników i pracodawców oraz zwiększania ich wiedzy na temat walki z dyskryminacją;

80.  uważa, że należy nadal koncentrować się na równoważeniu antagonistycznych praw, takich jak wolność religii i przekonań oraz wolność słowa, w przypadkach nękania z tych względów;

81.  wzywa państwa członkowskie, aby rozwijały i wzmacniały krajowe organy inspekcji pracy oraz zapewniły im odpowiednie warunki oraz zasoby finansowe i ludzkie pozwalające na skuteczną obecność w terenie i zwalczanie niepewnych form zatrudnienia, pracy nieregulowanej, dyskryminacji na rynku pracy i dyskryminacji płacowej, zwłaszcza pod kątem równego traktowania mężczyzn i kobiet;

82.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania godzenia życia zawodowego z prywatnym przez konkretne działania, w tym zaproponowanie nowego wniosku ustawodawczego dotyczącego urlopu macierzyńskiego w celu zapewnienia kobietom prawa powrotu do pracy po ciąży, urlopie macierzyńskim i rodzicielskim, prawa do skutecznej ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy, ochrony uprawnień socjalnych przewidzianych dla matek, a także do podejmowania środków zapobiegających niesprawiedliwemu zwalnianiu pracownic w czasie ciąży itd., jak również wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie urlopów opiekuńczych oraz przez wzmocnienie przepisów dotyczących urlopu ojcowskiego;

83.  odnotowuje ograniczony dostęp do wymiaru sprawiedliwości w wielu sprawach dotyczących dyskryminacji; podkreśla znaczenie dostępu do informacji dla ofiar dyskryminacji; uważa za niezbędne, by państwa członkowskie podjęły stosowne kroki w celu zapewnienia rozsądnego, dostępnego i przystępnego doradztwa prawnego oraz pomocy prawnej dla ofiar na wszystkich etapach postępowania sądowego, w tym doradztwa poufnego i bezpośredniego, oraz wsparcia emocjonalnego, osobistego i moralnego ze strony organów ds. równości lub odpowiednich podmiotów pośredniczących; ponadto wzywa państwa członkowskie do zwalczania nękania i przemocy w miejscu pracy, które naruszają godność osoby i/lub stwarzają atmosferę zastraszenia w pracy;

84.  uważa, że należy usprawnić mechanizmy składania skarg na poziomie krajowym przez wzmocnienie krajowych organów ds. równości w celu poprawy dostępu do mechanizmów sądowych i pozasądowych oraz przez zwiększenie zaufania do władz, zapewnienie pomocy prawnej, oferowanie doradztwa prawnego i wsparcia oraz uproszczenie często długotrwałych i skomplikowanych procedur prawnych; zachęca państwa członkowskie do tworzenia platform, które mogłyby przyjmować skargi i udzielać bezpłatnego wsparcia w zakresie ścigania przypadków dyskryminacji i mobbingu w miejscu pracy;

85.  apeluje w odniesieniu do przypadków dyskryminacji, mobbingu i/lub stalkingu w miejscu pracy o przyjęcie przepisów służących ochronie demaskatorów i ich prywatności;

86.  przypomina, że w niektórych przypadkach prowadzenie spraw sądowych i zapewnienie odpowiedniej reprezentacji jest nadal problematyczne, oraz wzywa państwa członkowskie do zastanowienia się nad sposobami pomocy ofiarom w tym względzie, na przykład za pomocą sądowych zwolnień podatkowych i obniżenia podatku, pomocy prawnej wyspecjalizowanych organizacji pozarządowych oraz przez zapewnienie środków ochrony prawnej i odpowiedniej reprezentacji; podkreśla znaczenie legitymacji procesowej organizacji pozarządowych mających uzasadniony interes w odpowiednich procedurach sądowych i/lub administracyjnych;

87.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że sankcje przewidziane w przepisach antydyskryminacyjnych państw członkowskich są zasadniczo zgodne z dyrektywą w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy; ponadto podkreśla ważną rolę wyspecjalizowanych antydyskryminacyjnych organów publicznych w rozwiązywaniu problemów związanych z sankcjami i odwołaniami; jest jednak zaniepokojony, że pod względem poziomu i kwoty przyznawanej rekompensaty sądy krajowe mają tendencję do stosowania niższej skali sankcji przewidzianych prawem(31); podkreśla, że Komisja musi bacznie przyglądać się obowiązującym przepisom dotyczącym sankcji i dochodzenia roszczeń w państwach członkowskich w celu zapobiegania sytuacjom, w których – jak stwierdził Trybunał Sprawiedliwości UE – prawo krajowe nakłada w przypadku dyskryminacji czysto symboliczne kary lub przewiduje jedynie nagany;

88.  wyraża zaniepokojenie niskim odsetkiem osób należących do społeczności romskiej na rynku pracy; podkreśla potrzebę wzmocnienia roli organizacji pozarządowych działających na rzecz tej mniejszości etnicznej, aby wesprzeć jej udział w rynku pracy; zwraca również uwagę na znaczenie organizacji pozarządowych w udzielaniu informacji o prawach przysługujących Romom lub pomocy przy zgłaszaniu przypadków dyskryminacji, co ostatecznie przyczynia się do poprawy gromadzenia danych;

89.  wzywa państwa członkowskie do korzystania z przewidzianej w dyrektywie możliwości działań pozytywnych w przypadku grup, których dotyczy poważna i strukturalna dyskryminacja, np. Romów;

90.  z zadowoleniem stwierdza, że zdecydowana większość państw członkowskich przewidziała jakąś formę działań pozytywnych w zakresie stosowania dyrektywy;

91.  podkreśla potrzebę rozpowszechniania odpowiednich decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a także wymiany decyzji sądów krajowych zgodnych z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości UE oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i dotyczących przepisów dyrektywy w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy;

92.  podkreśla znaczenie zapewnienia wsparcia dla opiekunów nieformalnych łączących pracę i obowiązki opiekuńcze (np. elastyczne godziny pracy, opieka zastępcza), by osoby te (głównie kobiety) mogły zapewnić opiekę swoim rodzinom i wnosić ogromny wkład w społeczeństwo, ale by nie ponosiły kary za ten wkład teraz lub na późniejszym etapie życia;

93.  uważa, że konieczne jest zapewnienie odpowiednich szkoleń dla pracowników organów krajowych, regionalnych i lokalnych oraz organów egzekwowania prawa i inspektorów pracy; uważa, że szkolenia dla wszystkich zainteresowanych podmiotów, np. sędziów, prokuratorów, pracowników wymiaru sprawiedliwości, prawników, śledczych, policji i personelu więziennego w zakresie przepisów dotyczących niedyskryminacji w obszarze zatrudnienia i odnośnego orzecznictwa mają kluczowe znaczenie, podobnie jak szkolenia poświęcone zrozumieniu kulturowemu i nieuświadomionym uprzedzeniom;

94.  uważa za konieczne, by Komisja zapewniła prywatnym przedsiębiorstwom, w tym MŚP i mikroprzedsiębiorstwom, modele ram równości i różnorodności, które później mogą być powielane i dostosowywane do ich potrzeb; wzywa zainteresowane podmioty gospodarcze do wyjścia poza obietnice dotyczące przestrzegania równości i różnorodności, między innymi dzięki corocznemu informowaniu o inicjatywach podejmowanych w tym obszarze z pomocą, jeżeli tak postanowią, organów ds. równości;

95.  wzywa pracodawców do stworzenia dla swoich pracowników środowiska pracy wolnego od dyskryminacji przez poszanowanie i wdrażanie obowiązujących dyrektyw antydyskryminacyjnych w oparciu o zasadę równego traktowania niezależne od płci, rasy lub pochodzenie etnicznego, religii lub przekonań, niepełnosprawności, wieku lub orientacji seksualnej; wzywa Komisję do monitorowania realizacji środków w tym zakresie;

96.  przypomina, jak ważną rolę odgrywają partnerzy społeczni, organizacje pozarządowe i społeczeństwo obywatelskie w oferowaniu pomocy ofiarom, a ponadto podkreśla, że osobom cierpiącym z powodu dyskryminacji często łatwiej jest zwrócić się do nich niż do innych podmiotów; apeluje zatem o wspieranie organizacji społeczeństwa obywatelskiego działających w tym obszarze;

97.  apeluje o zapewnienie edukacji o prawach człowieka i edukacji obywatelskiej, które zwiększają świadomość i akceptację różnorodności oraz których celem jest stworzenie integracyjnego środowiska przez zachęcanie do przedefiniowania norm i niestosowania obraźliwych stereotypów;

98.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania edukacji obywatelskiej i nauki o prawach człowieka w szkołach podstawowych i średnich;

99.  uważa za konieczne, aby Komisja przyjęła europejskie ramy krajowych strategii na rzecz zwalczania antysemityzmu, islamofobii i innych form rasizmu;

100.  wzywa państwa członkowskie do opracowania odpowiednich programów reintegracji na rynku pracy więźniów po odbyciu kary;

101.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do ułatwiania odpowiednim zainteresowanym podmiotom, w tym organizacjom społeczeństwa obywatelskiego i organom ds. równości, dostępu do finansowania umożliwiającego im organizowanie kampanii informacyjnych i edukacyjnych dotyczących dyskryminacji w obszarze zatrudnienia; wzywa sektor prywatny do wniesienia własnego wkładu w tworzenie antydyskryminacyjnego środowiska pracy;

102.  wzywa państwa członkowskie, by dążyły do zapewnienia wymiany najlepszych praktyk w dziedzinie walki z dyskryminacją w miejscu pracy;

103.  wzywa organizacje partnerów społecznych do rozwijania wewnętrznej świadomości nierówności w obszarze zatrudnienia i do przedstawienia propozycji radzenia sobie z kwestiami na szczeblu organizacji/przedsiębiorstw dotyczącymi sektorowych negocjacji zbiorowych, szkoleń i kampanii skierowanych do członków i pracowników;

104.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do angażowania partnerów społecznych (związków zawodowych i pracodawców) oraz społeczeństwa obywatelskiego, w tym organów ds. równości, w skuteczne stosowanie zasady równości w obszarze zatrudnienia i pracy w celu wspierania równego traktowania; ponadto wzywa państwa członkowskie do poprawy dialogu społecznego oraz wymiany doświadczeń i najlepszych praktyk;

o
o   o

105.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 320.
(2) Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 23.
(3) Dz.U. L 303 z 2.12.2000, s. 16.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0321.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0320.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0286.
(7) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0293.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0261.
(9) Dz.U. C 316 z 30.8.2016, s. 83.
(10) Dz.U. C 75 z 26.2.2016, s. 130.
(11) Dz.U. C 131 E z 8.5.2013, s. 9.
(12) Dz.U. C 74 E z 13.3.2012, s. 19.
(13) Dz.U. C 351 E z 2.12.2011, s. 29.
(14) Dz.U. C 212 E z 5.8.2010, s. 23.
(15) Dz.U. C 279 E z 19.11.2009, s. 23.
(16) Wyrok z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie C-147/08, Römer [2011] ECR I-3591.
(17) http://fra.europa.eu/en/publication/2014/eu-lgbt-survey-european-union-lesbian-gay-bisexual-and-transgender-survey-main
(18) http://fra.europa.eu/en/publication/2014/being-trans-eu-comparative-analysis-eu-lgbt-survey-data
(19) http://www.eca.europa.eu/Lists/ECADocuments/SR15_03/SR15_03_PL.pdf
(20) http://www.eurofound.europa.eu/sites/default/files/ef_publication/field_ef_document/ef1568pl.pdf
(21) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0351.
(22) EPRS, „The Employment Equality Directive – Evaluation of its implementation” [Ocena wdrożenia dyrektywy w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy].
(23) Ibidem.
(24) Konwencja Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych, 13 grudnia 2006 r., art. 2.
(25) Parlament Europejski, Departament Tematyczny A: Polityka Gospodarcza i Naukowa, „Reasonable Accommodation and Sheltered Workshops for People with Disabilities: Costs and Returns of Investments” [Racjonalne usprawnienia i zakłady pracy chronionej dla osób niepełnosprawnych: koszty i zwroty z inwestycji].
(26) Uwaga ogólna nr 2 (2014) w sprawie art. 9: „Dostępność”: https://documentsddsny. un.org/doc/UNDOC/GEN/G14/033/13/ PDF/G1403313.pdf?OpenElement
(27) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013.
(28) Dokument roboczy służb Komisji „Załączniki do wspólnego sprawozdania w sprawie stosowania dyrektywy w sprawie równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe (2000/43/WE) oraz dyrektywy w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy (2000/78/WE)” (SWD(2014)0005).
(29) Agencja Praw Podstawowych UE (2015 r.) „Ochrona przed dyskryminacją ze względu na orientację seksualną, tożsamość płciową i cechy płciowe w Unii Europejskiej: porównawcza analiza prawna”.
(30) Ibid.
(31) EPRS, op. cit.


Działalność, oddziaływanie i wartość dodana Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w latach 2007–2014
PDF 465kWORD 63k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2016 r. w sprawie działalności, oddziaływania i wartości dodanej Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w latach 2007–2014 (2015/2284(INI))
P8_TA(2016)0361A8-0227/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 546/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2),

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(3),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady z działalności Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w latach 2013 i 2014 (COM(2015)0355),

–  uwzględniając ocenę ex post Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) – sprawozdanie końcowe, z sierpnia 2015 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 7/2013 pt. „Czy Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji zapewnił wartość dodaną UE dzięki wsparciu reintegracji zawodowej zwalnianych pracowników?”,

–  uwzględniając sprawozdanie Europejskiego Obserwatorium Restrukturyzacji (ERM) Eurofund z 2012 r. pt. „Po restrukturyzacji – rynek pracy, warunki pracy i zadowolenie z życia”,

–  uwzględniając badanie Eurofund pt. „Wartość dodana Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: porównanie doświadczeń Niemiec i Finlandii (2009)”,

–  uwzględniając sprawozdanie Europejskiego Obserwatorium Restrukturyzacji (ERM) Eurofund z 2009 r. pt. „Restrukturyzacja w czasie recesji”,

–  uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 29 września 2011 r. w sprawie przyszłości Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji(4),

–  uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 7 września 2010 r. w sprawie finansowania i funkcjonowania Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji(5),

–  uwzględniając przyjęte przez Parlament Europejski od stycznia 2007 r. rezolucje w sprawie uruchomienia EFG, w tym uwagi Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych w sprawie złożonych wniosków,

–  uwzględniając poświęcone EFG obrady specjalnej grupy roboczej Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, jak również opinie Komisji Budżetowej, Komisji Handlu Międzynarodowego, Komisji Kontroli Budżetowej, Komisji Rozwoju Regionalnego oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0227/2016),

A.  mając na uwadze, że Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) został utworzony w celu zapewnienia wsparcia dla pracowników zwalnianych w związku z poważnymi zmianami strukturalnymi w światowym handlu i wyrażenia solidarności z nimi; mając na uwadze, że celem EFG jest przyczynienie się do inteligentnego i zrównoważonego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu i wspieranie trwałego zatrudnienia dzięki przygotowaniu zwolnionych pracowników do nowej pracy i wspieranie ich; mając na uwadze, że celem EFG jest podejmowanie działań w odniesieniu do sytuacji nadzwyczajnych przez podejmowanie szybkich interwencji i udzielanie krótkoterminowej pomocy w odpowiedzi na poważne i nieprzewidziane trudności na rynku pracy wiążące się z masowymi zwolnieniami na szeroką skalę, w przeciwieństwie do Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS), który także wspiera zwolnionych pracowników, ale którego celem jest podejmowanie działań w związku z długoterminowymi zaburzeniami równowagi strukturalnej, głównie poprzez programy uczenia się przez całe życie; uważa, że EFG powinien dalej funkcjonować poza wieloletnimi ramami finansowymi (WRF) w następnym okresie programowania;

B.  mając na uwadze, że restrukturyzacja w ostatnich latach stała się bardziej rozpowszechniona, ulegając intensyfikacji w niektórych sektorach i wchodząc do innych sektorów; mając na uwadze, że przedsiębiorstwa ponoszą odpowiedzialność za często nieprzewidziany wpływ tych decyzji na społeczności oraz strukturę gospodarczą i społeczną danego państwa członkowskiego; mając na uwadze, że EFG pomaga amortyzować negatywne skutki tych decyzji restrukturyzacyjnych; mając na uwadze, że coraz więcej wniosków EFG jest związanych ze strategiami restrukturyzacyjnymi dużych przedsiębiorstw i korporacji wielonarodowych, o których zazwyczaj decyduje się bez udziału pracowników ani ich przedstawicieli; mając na uwadze, że przenoszenie produkcji, delokalizacja, zamknięcia, fuzje, nabycia, przejęcia, reorganizacja produkcji i outsourcing działalności są najpowszechniejszymi formami restrukturyzacji;

C.  mając na uwadze, że zdolność adaptacji i proaktywność przy zmianie pracy lub wykonywanych czynności może jednak być osłabiona przez brak bezpieczeństwa, ponieważ przejście do nowego miejsca pracy łączy się z ryzykiem bezrobocia, niższej pensji i braku bezpieczeństwa socjalnego; mając na uwadze, że reintegracja zawodowa beneficjentów wniosków EFG będzie bardziej skuteczna, jeśli doprowadzi do zatrudnienia o wysokiej jakości;

D.  mając na uwadze, że spółdzielnie przeprowadzają restrukturyzacje w sposób społecznie odpowiedzialny oraz że szczególny spółdzielczy model zarządzania, oparty na wspólnej własności, demokratycznym uczestnictwie i kontroli sprawowanej przez członków, a także zdolność funkcjonowania wyłącznie na bazie własnych zasobów finansowych i sieci wsparcia wyjaśniają, dlaczego spółdzielnie potrafią bardziej elastycznie i innowacyjnie zarządzać restrukturyzacją na przestrzeni czasu oraz lepiej realizować nowe przedsięwzięcia;

E.  mając na uwadze, że w art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013 zobowiązano Komisję do przedkładania co dwa lata Parlamentowi i Radzie sprawozdania z działalności EFG z poprzednich dwóch lat w ujęciu ilościowym i jakościowym;

F.  mając na uwadze, że brakuje europejskich ram prawnych dotyczących informowania pracowników i przeprowadzania z nimi konsultacji, przygotowania do restrukturyzacji i zarządzania nią w celu przewidywania zmian i uniknięcia utraty miejsc pracy; mając na uwadze, że Parlament zażądał w swojej rezolucji z dnia 15 stycznia 2013 r.(6), by Komisja, zgodnie z art. 225 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej i po konsultacji z partnerami społecznymi przedłożyła jak najszybciej wniosek dotyczący aktu prawnego w sprawie informowania pracowników i przeprowadzania z nimi konsultacji, przygotowania do restrukturyzacji i zarządzania nią (zgodnie ze szczegółowymi zaleceniami określonymi w załączniku do swojej rezolucji); mając na uwadze, że przepisy prawa krajowego znacznie się różnią pod względem odpowiedzialności pracodawców za pracowników w tym procesie; mając na uwadze, że dwukrotnie konsultowano się z europejskimi partnerami społecznymi w tej sprawie oraz że Komisja nie podjęła żadnych działań; mając na uwadze, że Komisja w rozczarowujący sposób zareagowała na rezolucje Parlamentu w sprawie informacji, konsultacji i restrukturyzacji, co podkreśla potrzebę podjęcia konkretnych kroków w tym obszarze; mając na uwadze, że zasadnicze znaczenie mają dobrze rozwinięte systemy regulujące stosunki pracy, które dają pracownikom i ich przedstawicielom prawa w obszarze konsultacji i informacji; mając na uwadze, że wzmocniony dyrektywa w sprawie informacji i konsultacji mogłyby przyczynić się do zagwarantowania, że negocjacje dotyczące odpowiedniego planu odbywają się na sprawiedliwych warunkach i w sposób terminowy;

G.  mając na uwadze, że minimalna liczba progowa zwolnień została obniżona z 1 000 do 500 i że dopuszczono możliwość, że w wyjątkowych okolicznościach lub na małych rynkach pracy wniosek o wsparcie z EFG zostanie wzięty pod uwagę, jeżeli zwolnienia mają poważny wpływ na zatrudnienie i lokalną, regionalną lub krajową gospodarkę;

H.  mając na uwadze, że od dnia 1 stycznia 2014 r. osoby pracujące w przeszłości na własny rachunek mogą również zostać beneficjentami i otrzymać pomoc; mając na uwadze, że Komisja powinna zadbać o to, by z EFG zaspokajane były także specyficzne potrzeby osób samozatrudnionych, ponieważ jest coraz więcej osób zatrudnionych na własny rachunek; mając na uwadze, że do dnia 31 grudnia 2017 r. młode osoby niepracujące, niekształcące się ani nieszkolące się (NEET) i mieszkające w regionach kwalifikujących się w ramach Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych mogą korzystać z pomocy w ramach EFG w liczbie równej liczbie objętych pomocą beneficjentów;

I.  mając na uwadze, że celem obecnego EFG jest nie tylko wspieranie zwolnionych pracowników, ale także okazanie solidarności z nimi;

J.  mając na uwadze, że pierwotny budżet EFG wynosił 500 mln EUR na rok; mając na uwadze, że obecny budżet wynosi 150 mln EUR na rok i że od momentu ustanowienia budżetu średnio wydatkuje się z niego ok. 70 mln EUR na rok;

K.  mając na uwadze, że pierwotny poziom współfinansowania został ustalony na 50 %, następnie zwiększony do 65 % na okres 2009–2011, potem przywrócony do poziomu 50 % w latach 2012–2013, a obecnie wynosi 60 %;

L.  mając na uwadze, że między rokiem 2007 a 2014 zgłoszono 134 wnioski z 20 państw członkowskich w odniesieniu do 122 121 pracowników, którzy mają zostać objęci pomocą; mając na uwadze, że łączna wnioskowana kwota wynosi 561,1 mln EUR; zauważa, że w latach 2007–2013 wskaźnik wykonania budżetu wynosił tylko 55%; mając na uwadze, że w latach 2007–2014 największa liczba wniosków przypadła na sektor produkcyjny, w szczególności na sektor motoryzacyjny – 29 tys. ze 122 121 pracowników, czyli 23% całkowitej liczby objętej złożonymi wnioskami; mając na uwadze, że obecnie skutki kryzysu gospodarczego są poważniejsze i bardziej odczuwalne w małych przedsiębiorstwach zatrudniających poniżej 500 pracowników;

M.  mając na uwadze, że Europejski Trybunał Obrachunkowy zaleca Parlamentowi, Komisji i Radzie, by zastanowiły się nad ograniczeniem funduszy UE do działań, w odniesieniu do których istnieje największe prawdopodobieństwo, że przyniosą wartość dodaną, a nie finansowały już istniejące krajowe systemy wspierania dochodów pracowników, jak przewidziano w art. 7 ust. 1 lit. b); mając na uwadze, że środki EFG mają największą wartość dodaną, jeśli są wykorzystane do współfinansowania usług dla zwolnionych pracowników normalnie nieobjętych systemami zasiłków dla bezrobotnych w państwach członkowskich, gdzie usługi te skupiają się na szkoleniach, a nie na zasiłkach, oraz w tych przypadkach, w których zostały zindywidualizowane i uzupełniają główne środki wsparcia, w szczególności w odniesieniu do zwolnionych najbardziej narażonych grup pracowników; w związku z tym zauważa potrzebę inwestowania w potencjał byłych pracowników oraz znaczenie pełnej oceny potrzeb i wymogów dotyczących umiejętności na lokalnych rynkach pracy, ponieważ powinno to stanowić podstawę do szkoleń i rozwoju kompetencji w celu szybkiej reintegracji pracowników na rynku pracy; przypomina, że państwa członkowskie mają obowiązek skutecznego wykonania budżetu EFG;

N.  mając na uwadze, że EFG nie rozwiązuje problemu bezrobocia w UE; mając na uwadze, że rozwiązanie kryzysu związanego z bezrobociem w UE wymaga umieszczenia ochrony miejsc pracy w centrum polityki UE; mając na uwadze, że stopy bezrobocia w państwach Unii Europejskiej, zwłaszcza wśród ludzi młodych i długotrwale bezrobotnych, wymagają pilnych działań umożliwiających stworzenie bezrobotnym nowych perspektyw zawodowych;

O.  mając na uwadze, że okresem odniesienia dla oceny EFG na potrzeby niniejszego sprawozdania są lata 2007–2014; mając na uwadze, że ocena ex post Komisji obejmuje lata 2007–2013 i że sprawozdanie z kontroli Trybunału Obrachunkowego obejmuje okres 2007–2012;

P.  mając na uwadze, że przy wdrażaniu EFG powinny być przestrzegane i propagowane zasady równouprawnienia płci i niedyskryminacji, które należą do podstawowych wartości Unii i zostały zapisane w strategii „Europa 2020”;

1.  przyjmuje do wiadomości ocenę ex post EFG i pierwsze dwuletnie sprawozdanie; odnotowuje, że Komisja spełnia swój obowiązek sprawozdawczy; uważa, że wspomniane sprawozdania, a także inne sprawozdania, nie wystarczają do pełnego zapewnienia przejrzystości i skuteczności EFG; wzywa państwa członkowskie, które skorzystały z EFG, aby upubliczniły wszystkie dane i oceny wniosków oraz by uwzględniły ocenę wpływu pod kątem płci; zdecydowanie zachęca państwa członkowskie do terminowego upubliczniania ich wniosków i sprawozdań końcowych na mocy obecnego rozporządzenia; uważa w związku z tym, że chociaż Komisja spełnia swój obowiązek sprawozdawczy, to mogłaby upublicznić wszystkie odpowiednie dokumenty związane z przypadkami wsparcia z EFG, a także swoje wewnętrzne sprawozdania z wizyt sporządzone po wizytach kontrolnych oceniających bieżące stosowanie przepisów w państwach członkowskich;

2.  z zadowoleniem przyjmuje przedłużenie finansowania z jednego roku do dwóch lat; przypomina, że zgodnie z badaniami Eurofund 12 miesięcy to nie był wystarczający okres, by pomóc wszystkim zwolnionym pracownikom, w szczególności grupom najbardziej narażonym, takim jak pracownicy o niskich kwalifikacjach, starsi pracownicy, kobiety, a w szczególności rodzice samotnie wychowujący dzieci;

3.  zauważa, że oceny EFG pokazują, że na wyniki działań funduszu wpływ mają czynniki takie jak poziom wykształcenia i kwalifikacje pracowników, do których skierowane są te działania, a także chłonność właściwych rynków pracy i PKB krajów otrzymujących wsparcie z funduszu; podkreśla, że na czynniki te wpływ mają głównie długoterminowe środki, które można skutecznie wspierać za pomocą europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (EFSI); podkreśla konieczność uwzględniania tych czynników i sytuacji na lokalnym rynku pracy w każdym przypadku udzielania wsparcia z EFG; zauważa, że większa synergia między EFG a EFSI jest ważna dla osiągnięcia szybszych i bardziej konkretnych wyników; podkreśla, że z EFSI można finansować środki następcze w obszarach wspieranych z EFG, pobudzając inwestycje, ogólny wzrost gospodarczy i tworzenie miejsc pracy; podkreśla, że interwencje z EFG powinny być nakierowane na inwestycje, które wnoszą pozytywny wkład we wzrost gospodarczy i zatrudnienie, edukację, umiejętności, mobilność geograficzną pracowników oraz powinny być skoordynowane z istniejącymi programami UE, aby pomagać ludziom w znalezieniu pracy i wspierać przedsiębiorczość, zwłaszcza w regionach i sektorach już odczuwających niekorzystne skutki globalizacji lub restrukturyzacji gospodarki; podkreśla, że zintegrowane podejścia oparte na programowaniu wielofunduszowym powinny być preferowane, by w sposób zrównoważony rozwiązywać problem zwolnień i bezrobocia dzięki wydajnej alokacji zasobów oraz ściślejszej koordynacji i większej synergii, zwłaszcza między EFS a EFRR; jest głęboko przekonany, że zintegrowana strategia programowania wielofunduszowego zmniejszyłaby ryzyko przenoszenia produkcji przemysłowej i stworzyłaby sprzyjające warunki jej powrotu do UE;

4.  jest zdania, że funkcjonowanie EFG polepszyło się dzięki zreformowaniu rozporządzenia; przyznaje, że poprawa ta uprościła państwom członkowskim procedury dostępu do EFG i że powinno to pociągnąć za sobą częstsze wykorzystywanie tego instrumentu przez państwa członkowskie; wzywa Komisję do zaproponowania działań mających na celu usunięcie barier dotyczących ograniczeń administracyjnych, które stanowią przeszkodę w skorzystaniu z EFG; jest przekonany, że EFG nie powinien przyjąć makroekonomicznej funkcji stabilizacyjnej;

5.  stwierdza, że zmniejszone środki przeznaczone na EFG w budżecie rocznym okazały się do tej pory wystarczające, by zapewnić niezbędną i podstawową pomoc i wsparcie osobom, które straciły pracę; podkreśla jednak, że od 2014 r. zakres stosowania EFG został rozszerzony, aby uwzględnić młodzież NEET i kryterium związane z kryzysem, a w przypadku znacznego zwiększenia liczby wniosków lub dodania nowych prerogatyw środki muszą być niewystarczające i będą musiały zostać zwiększone, by nadal zapewniać skuteczne funkcjonowanie EFG;

6.  podkreśla znaczenie silnego dialogu społecznego opartego na wzajemnym zaufaniu i wspólnej odpowiedzialności jako najlepszego instrumentu służącego do znajdowania kompromisowych rozwiązań i wspólnych koncepcji przy przewidywaniu procesów restrukturyzacyjnych, zarządzaniu tymi procesami oraz zapobieganiu im; podkreśla, że pomogłoby to w zapobieganiu utracie pracy, a zatem wnioskom EFG;

7.  zauważa znaczący wzrost liczby wniosków w okresie obowiązywania odstępstwa w latach w latach 2009–2011, kiedy było możliwe składanie wniosków na podstawie kryteriów związanych z kryzysem, a zakres ten został następnie rozszerzony w latach 2014–2020, by trwale uwzględnić kryterium związane z kryzysem, a także osoby prowadzące działalność na własny rachunek; przyjmuje z zadowoleniem przedłużenie tego odstępstwa poza 2013 r.; zauważa, że ponad połowa całkowitej liczby projektów w latach 2007–2014 była związana z kryzysem; podkreśla, że negatywne skutki kryzysu gospodarczego są nadal widoczne w niektórych państwach członkowskich;

8.  odnotowuje, że w latach 2007–2014 dwadzieścia państw członkowskich wnioskowało łącznie o kwotę 542,4 mln EUR i przeznaczyło ją na 131 interwencji skierowanych do 121 380 pracowników;

9.  stwierdza, że Komisja usprawniła bazę danych EFG zawierającą dane ilościowe na temat przypadków wsparcia z EFG do celów statystycznych, co ułatwiło państwom członkowskim składanie wniosków, a Komisji analizowanie i porównywanie danych dotyczących przypadków wsparcia z EFG; odnotowuje ponadto, że Komisja włączyła EFG do wspólnego systemu dzielonego zarządzania funduszami, co powinno poskutkować większą liczbą prawidłowych i kompletnych wniosków oraz dalszym skróceniem czasu koniecznego do przyjęcia wniosku złożonego przez państwo członkowskie; zauważa, że system ten umożliwia uproszczenie wniosków w państwach członkowskich i wzywa Komisję do przyspieszenia procesu rozpatrywania wniosków, tak aby umożliwić szybkie finansowanie w celu zmaksymalizowania oddziaływania;

10.  wzywa Komisję, by w pełni przewidywała oddziaływanie decyzji dotyczących polityki handlowej na rynek pracy w UE, biorąc również pod uwagę, oparte na dowodach informacje dotyczące tego oddziaływania, które zostały uwypuklone przez wnioski EFG; wzywa Komisję do przeprowadzenia dokładnej oceny skutków ex ante i ex post, w tym oceny skutków społecznych, z uwzględnieniem ewentualnych skutków dla zatrudnienia, konkurencyjności i gospodarki, a także wpływu na małe i średnie przedsiębiorstwa przy jednoczesnym zapewnieniu skutecznej koordynacji ex -ante między DG ds. Handlu i DG ds. Zatrudnienia; wzywa Parlament do regularnego organizowania wspólnych wysłuchań Komisji Handlu Międzynarodowego oraz Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych w celu przyczynienia się do poprawy koordynacji między polityką handlową a EFG oraz jej monitorowania; uważa, że należy energiczniej korzystać z EFG, aby stawiać czoła procesom przenoszenia produkcji i kryzysom sektorowym spowodowanym wahaniami popytu na świecie; zdecydowanie sprzeciwia się jakiejkolwiek inicjatywie, by traktować EFG w jego obecnej postaci i z jego obecnym budżetem jako narzędzie interwencji w odniesieniu do miejsc pracy utraconych w Unii Europejskiej wskutek strategii handlowych przyjętych na poziomie UE, w tym wskutek przyszłych lub obecnych umów handlowych; podkreśla potrzebę silnej spójności między polityką handlową a polityką przemysłową oraz potrzebę unowocześnienia unijnych instrumentów ochrony handlu;

11.  wzywa Komisję do przyznawania statusu gospodarki rynkowej jedynie tym partnerom handlowym, które spełniają pięć ustanowionych przez nią kryteriów; w związku z tym apeluje do Komisji o wprowadzenie jasnej i skutecznej strategii w kwestiach dotyczących przyznawania statusu gospodarki rynkowej państwom trzecim, aby chronić konkurencyjność naszych przedsiębiorstw i nadal dążyć do zwalczania wszelkich przejawów nieuczciwej konkurencji;

12.  podkreśla, że jednym z głównych celów EFG jest pomoc pracownikom, którzy stracili pracę w wyniku poważnych zmian w unijnym handlu towarami lub usługami, jak określono w art. 2 lit. a) rozporządzenia; jest zdania, że istotnym zadaniem EFG jest zapewnienie wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku negatywnych konsekwencji sporów handlowych; w związku z tym wzywa Komisję do sprecyzowania, że utrata miejsc pracy w wyniku sporów handlowych, które powodują poważne zmiany w unijnym handlu towarami lub usługami, jest w pełni objęta zakresem stosowania EFG;

13.  podkreśla fakt, że EFG w żadnym wypadku nie może zastępować poważnej polityki zapobiegania i antycypowania restrukturyzacji; podkreśla znaczenie prawdziwej polityki przemysłowej na szczeblu Unii Europejskiej, zmierzającej do osiągnięcia trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu;

14.  wzywa Komisję do przeprowadzenia ocen wpływu globalizacji na poszczególne sektory i przedstawienia na ich podstawie propozycji wspierających przedsiębiorstwa w przewidywaniu zmian w sektorach i przygotowaniu na nie pracowników w perspektywie zwolnień;

15.  podkreśla, że niektóre państwa członkowskie wolały korzystać z EFS zamiast EFG ze względu na wyższy poziom współfinansowania w przypadku EFS, szybsze wdrażanie środków EFS, brak płatności zaliczkowej z EFG i długotrwałość procedury zatwierdzania wniosków o wsparcie z EFG; uważa jednak, że zwiększenie wskaźnika współfinansowania i bardziej terminowy proces składania i zatwierdzania wniosków przewidziany w nowym rozporządzeniu rozwiązują niektóre z tych problemów; wyraża ubolewanie, że wsparcie z EFG wciąż nie objęło zwolnionych pracowników we wszystkich państwach członkowskich i wzywa państwa członkowskie do korzystania z tego wsparcia w przypadku masowych zwolnień;

16.  zwraca uwagę na fakt, że zgodnie ze sprawozdaniem Trybunału Obrachunkowego średni czas zatwierdzania wniosku w ramach EFG wynosi 41 tygodni; domaga się, by dołożyć wszelkich starań na rzecz przyspieszenia procedur; z zadowoleniem przyjmuje wysiłki Komisji na rzecz zmniejszenia opóźnień i usprawnienia procesu składania wniosków; podkreśla, że wzmocnienie potencjału państw członkowskich jest niezbędne w tym względzie, i zdecydowanie zaleca, aby wszystkie państwa członkowskie zaczęły jak najszybciej wdrażać działania; zauważa, że wiele państw członkowskich już to czyni;

17.  zauważa, że bolączką EFG jest poważny brak wiedzy o nim wśród niektórych państw członkowskich, partnerów społecznych i przedsiębiorstw; zwraca się do Komisji o poprawę komunikacji skierowanej do państw członkowskich, krajowych i lokalnych sieci związkowych oraz szerokiego odbiorcy; wzywa państwa członkowskie do promowania wiedzy o EFG wśród pracowników i ich przedstawicieli oraz do czynienia tego w sprawny sposób, tak aby zagwarantować, że jak największa liczba potencjalnych beneficjentów dotrze do funduszu i uzyska z niego wsparcie; wzywa także do szerszego propagowania korzyści wynikających z wyników osiągniętych przez EFG;

18.  przypomina o znaczeniu gwarancji, które zapobiegają przenoszeniu produkcji przedsiębiorstw korzystających z finansowania UE w określonym czasie, co może prowadzić do potrzeby uruchomienia systemów dodatkowego wsparcia z powodu zwolnień;

Beneficjenci EFG

19.  z zadowoleniem przyjmuje zawarte w sprawozdaniu Trybunału Obrachunkowego stwierdzenie, że prawie wszyscy pracownicy kwalifikujący się do pomocy w ramach EFG mogli skorzystać ze zindywidualizowanych i skoordynowanych środków dostosowanych do ich indywidualnych potrzeb, a odsetek ponownego zatrudnienia wyniósł prawie 50% wśród pracowników objętych pomocą finansową; zauważa, że brak terminowej i skutecznej realizacji programów EFG w niektórych państwach członkowskich doprowadził do niedostatecznego wykorzystania, uważa, że włączenie objętych pomocą beneficjentów lub ich przedstawicieli, partnerów społecznych, lokalnych placówek poradnictwa i orientacji zawodowej dla ludzi młodych i innych zainteresowanych stron we wstępną ocenę i w sporządzanie wniosku ma podstawowe znaczenie dla zapewnienia beneficjentom korzystnych wyników; wzywa Komisję, by wspierała państwa członkowskie w opracowywaniu innowacyjnych środków i programów oraz by w ramach przeglądu dokonała oceny, w jakim stopniu w zamyśle skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług zdołano przewidzieć przyszłe perspektywy rynku pracy i potrzebne umiejętności i czy wpisywał się on w strategię przechodzenia na zasobooszczędną i zrównoważoną gospodarkę; wzywa państwa członkowskie – zgodnie z art. 7 obecnego rozporządzenia – do podjęcia dalszych wysiłków w celu opracowania skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług na rzecz zasobooszczędnej i zrównoważonej gospodarki; zauważa, że innowacyjność i oszczędne gospodarowanie zasobami mają kluczowe znaczenie dla odbudowy przemysłu oraz dywersyfikacji gospodarczej;

20.  odnotowuje, że spośród 73 projektów zbadanych przez Komisję w sprawozdaniu z oceny ex-post średni udział beneficjentów w wieku 55 lat lub powyżej wynosił 15 %, a beneficjentów w wieku 15–24 lat – 5%; w związku z tym wyraża zadowolenie, że w nowym rozporządzeniu położono nacisk na starszych i młodszych pracowników oraz że w niektórych wnioskach uwzględniono młodzież NEET; zauważa, że średni udział kobiet wśród beneficjentów wyniósł 33 %, a mężczyzn - 67 %; zauważa, że dane te odzwierciedlają proporcje płci wśród pracowników, które mogą różnić się w zależności od sektora; wzywa zatem Komisję do dopilnowania tego, by we wszystkich wnioskach EFG przestrzegano równego traktowania kobiet i mężczyzn oraz zwraca się do państw członkowskich o gromadzenie danych z perspektywy płci, aby sprawdzić, w jaki sposób wpływa to na wskaźnik ponownego zatrudnienia kobiet będących beneficjentami tego wsparcia; zauważa, że w niektórych wnioskach o wsparcie z EFG liczba beneficjentów objętych pomocą jest niska w porównaniu z łączną liczbą kwalifikujących się beneficjentów, co może prowadzić do nieoptymalnego poziomu oddziaływania;

21.  uważa, że włączenie młodzieży NEET we wnioskach o wkład z EFG często wymaga różnych rodzajów interwencji i uważa, że wszystkie odpowiednie podmioty, także partnerzy społeczni, grupy społeczności lokalnych i organizacje młodzieżowe muszą być reprezentowane na etapie wdrażania każdego programy i powinny one promować środki konieczne do zapewnienia jak największego udziału młodzieży NEET; w tym kontekście zachęca państwa członkowskie, by posiadały silną główną agencję odpowiedzialną za koordynowanie wdrażania programu, zapewnienie specjalnego i stałego wsparcia, aby pomóc młodzieży NEET w zakończeniu programu, a także za zapewnienie maksymalnego wydatkowania funduszy z programu; uważa, że niezależny przegląd, ze szczególnym naciskiem na kwestię udziału młodzieży NEET, określi lepsze praktyki; zdecydowanie uważa, że odstępstwo na rzecz włączenia społecznego młodzieży NEET powinny być kontynuowane do końca okresu programowania w grudniu 2020 r.;

22.  wzywa Komisję, by włączyła do oceny śródokresowej EFG jakościową i ilościową ocenę wsparcia z EFG dla osób niekształcących się, niepracujących ani nieszkolących się, szczególnie biorąc pod uwagę wdrażanie gwarancji dla młodzieży i niezbędne synergie między budżetami krajowymi, EFS i Inicjatywą na rzecz zatrudnienia ludzi młodych;

23.  zauważa, że według oceny ex post, we wszystkich73 zbadanych wnioskach średni wskaźnik objęcia beneficjentów pomocą wyniósł 78 %; obejmuje to 20 wniosków, w który wskaźnik ten wyniósł 100% lub więcej; podkreśla jednak, że w przypadku każdego wniosku maksymalny wskaźnik objęcia pomocą wynosi 100 %, a zatem użycie danych większych niż 100 % wypacza je i sugeruje znacznie wyższy wskaźnik objęcia pomocą, niż ma to faktycznie miejsce; stwierdza, że to samo odnosi się do wskaźnika wykonania budżetu; zwraca się do Komisji, by dostosowała swoje dane liczbowe, by zapewnić dokładniejsze oszacowanie wskaźników objęcia beneficjentów pomocą i wskaźnika wykonania budżetu;

24.  wyraża zadowolenie, że za sprawą EFG beneficjenci przede wszystkim znaleźli nowe zatrudnienie dzięki zindywidualizowanej pomocy w poszukiwaniu pracy i zaktualizowali swoje umiejętności dzięki programom szkoleniowym bądź dodatkom na koszty przeniesienia; przyjmuje także z zadowoleniem fakt, że za sprawą EFG udało się umożliwić niektórym pracownikom zwrot ku przedsiębiorczości dzięki pomocy w zakresie rozpoczęcia lub przejęcia działalności gospodarczej; podkreśla w rezultacie godny uwagi pozytywny wpływ, jaki ma wsparcie z EFG na poczucie własnej wartości, poczucie niezależności i na motywację; podkreśla, że wsparcie z EFG zwiększyło spójność społeczną umożliwiając ludziom ponowne znalezienie zatrudnienia i unikanie pułapek bezrobocia;

25.  zauważa, że według danych ze sprawozdania ex-post beneficjenci EFG mają zwykle znacznie niższy niż przeciętny poziom wykształcenia, a tym samym mniejsze transferowalne umiejętności, które w normalnych okolicznościach ograniczają ich możliwości zatrudnienia, co skutkuje tym, że są oni bardziej narażeni na rynku pracy; jest zdania, że EFG może zaoferować najlepszą unijną wartość dodaną przy wspieraniu szkoleń i programów przekwalifikowania pracowników, które to szkolenia i programy wspierają szczególnie niskowykwalifikowane grupy słabsze społecznie, koncentrują się na umiejętnościach potrzebnych na rynku pracy i wzmacniają przedsiębiorczość;

26.  niemniej przeprowadzone w ramach oceny ex-post badanie dało niejednoznaczne rezultaty: 35 % ankietowanych osób stwierdziło, że jakość nowego miejsca pracy była lepsza lub znacznie lepsza, 24 % orzekło, że taka sama, a 41 % oceniło ją jako gorszą lub znacznie gorszą; ponieważ jednak brakuje systematycznych danych mogących stanowić podstawę oceny, zaleca Komisji, by gromadziła bardziej szczegółowe informacje na temat wpływu interwencji z EFG i ich jakości w celu podejmowania na późniejszym etapie działań naprawczych, które mogą okazać się konieczne;

Efektywność kosztowa i wartość dodana EFG

27.  zwraca się do Komisji i państw członkowskich o elastyczniejszą i skuteczniejszą realizację budżetu EFG, koncentrując się na wynikach, skutkach i wartości dodanej, bez narażania na szwank odpowiedniego i przejrzystego wykorzystania funduszy oraz zgodności z przepisami; uważa, że należy przyspieszyć procedurę wykorzystywania funduszu, by zwiększyć jego skuteczność wobec zwolnionych pracowników; wyraża zaniepokojenie z powodu dysproporcji między wsparciem wnioskowanym z EFG a kwotami zwracanymi przez państwa członkowskie, odnotowując, że średni wskaźnik wykonania budżetu wynosi zaledwie 45%; w związku z tym wzywa Komisję do dokładnego zbadania powodów niskich wskaźników wykonania i do zaproponowania środków służących wyeliminowaniu wąskich gardeł i zapewnieniu optymalnego wykorzystania funduszu; zauważa, że wskaźnik ponownego zatrudnienia po zakończeniu działań finansowanych z EFG waha się znacząco i wynosi od 4 % do 86 %, i podkreśla w związku z tym znaczenie aktywnych i sprzyjających integracji instrumentów rynku pracy; zauważa, że niektóre państwa członkowskie stale osiągają lepsze wyniki w wydatkowaniu środków z EFG; proponuje, by Komisja nadal dostarczała wytycznych i umożliwiała państwom członkowskim dzielenie się najlepszymi praktykami przy wnioskowaniu o fundusze z EFG i ich wykorzystywaniu w celu zapewnienia jak najwyższego wskaźnika ponownego zatrudnienia za każde wydane euro;

28.  uważa, że nie należy zwiększać poziomu współfinansowania wynoszącego 60 %;

29.  zauważa, że według oceny ex-post dokonanej przez Komisję średnio jedynie 6% środków EFG wykorzystano na pokrycie kosztów administrowania i zarządzania;

30.  zwraca uwagę, że konsultacje z zainteresowanymi stronami wykazały, że najistotniejszym aspektem efektywności kosztowej była liczba ponownie zatrudnionych pracowników, którzy płacą obecnie podatki i składki na zabezpieczenie społeczne zamiast pobierać zasiłki dla bezrobotnych lub inne świadczenia społeczne;

31.  zauważa, że w szeregu przypadków wsparcia z EFG wyższe koszty działań określonych w art. 7 ust. 4 rozporządzenia w sprawie EFG osłabiały ogólny wpływ inwestycji finansowanych przez EFG; wzywa Komisję do rozwiązania problemu takich kosztów przez wprowadzenie limitów;

32.  odnotowuje sformułowaną w ocenie ex post propozycję, by alternatywna ocena skutków była istotnym elementem zrozumienia wartości dodanej EFG; ubolewa nad faktem, że tego rodzaju ocena nie została jeszcze dokonana;

33.  z zadowoleniem przyjmuje stwierdzenie Trybunału Obrachunkowego, że EFG wnosi prawdziwą unijną wartość dodaną, gdy jest stosowany do współfinansowania usług dla zwolnionych pracowników lub wypłaty świadczeń normalnie nieobjętych systemem zasiłków dla bezrobotnych w państwach członkowskich, co przyczynia się do większej spójności społecznej w Europie; podkreśla, że w niektórych państwach członkowskich nie istnieją obecnie systemy zabezpieczenia społecznego pozwalające wyjść naprzeciw potrzebom pracowników, którzy stracili pracę;

34.  ubolewa, że zgodnie ze sprawozdaniem Trybunału Obrachunkowego jedna trzecia środków z EFG przeznaczona jest na pokrycie krajowych systemów wspierania dochodów pracowników, bez zapewnienia wartości dodanej UE; podkreśla, że w nowym rozporządzeniu w sprawie EFG limit kosztów dla środków specjalnych, takich jak zasiłki na szukanie pracy i środki zachęty dla pracodawców w zakresie rekrutacji pracowników, ustalono na 35 % wszystkich kosztów skoordynowanego pakietu, oraz że działania wspierane przez EFG nie mają na celu zastąpienia pasywnych środków ochrony socjalnej zapewnianych przez państwa członkowskie w ramach systemów krajowych; podkreśla, że EFG nie może być wykorzystywany do zastępowania obowiązków pracodawców wobec pracowników; ponadto zachęca Komisję do określenia przy następnym przeglądzie rozporządzenia, że EFG nie może być wykorzystywany do zastępowania obowiązków państw członkowskich wobec zwolnionych pracowników;

35.  ubolewa, że wskaźniki wykonania budżetu wynoszą od 3 % do 110 %, przy średnim wskaźniku wykonania równym 55 %; uważa, że sytuacja ta odzwierciedla niekiedy niedociągnięcia na etapie planowania lub wdrażania i powinna zostać poprawiona poprzez lepiej zaprojektowane i lepiej realizowane projekty;

36.  wyraża ubolewanie z powodu zmniejszenia środków na EFG; wzywa Komisję i państwa członkowskie do dodatkowego wsparcia EFG w celu zapewnienia spełnienia potrzeb; wzywa Komisję do zapewnienia odpowiedniej liczby pracowników w stosunku do nakładu pracy oraz do unikania niepotrzebnych opóźnień;

37.  jest zdania, że EFG i EFS powinny być wykorzystywane do tego, by wzajemnie się uzupełniać w celu zapewnienia rozwiązań zarówno krótkoterminowych, a bardziej ogólnie – długoterminowych; przyjmuje do wiadomości stwierdzenie, że zasadniczo państwa członkowskie skutecznie koordynowały działania EFG z działaniami EFS i z instrumentami rynku pracy na poziomie krajowym i że przeprowadzona przez Trybunał Obrachunkowy kontrola nie wykryła żadnych przypadków pokrywania się różnych działań lub podwójnego finansowania;

38.  wyraża zadowolenie w związku ze sprawozdaniem Komisji z działalności EFG w latach 2013 i 2014, z którego wynika, że nie zgłoszono Komisji żadnych nieprawidłowości w ramach rozporządzenia EFG w latach 2013 i 2014 ani nie zakończono żadnych postępowań w odniesieniu do nieprawidłowości związanych z EFG w 2013 i 2014 r.;

Wpływ na MŚP

39.  odnotowuje, że MŚP stanowią 99% wszystkich przedsiębiorstw w UE i zatrudniają zdecydowaną większość pracowników w UE; wyraża w tym kontekście obawę, że EFG ma bardzo ograniczony wpływ na MŚP mimo oczywistych możliwości objęcia wsparciem także MŚP przy spełnieniu pewnych kryteriów; przyjmuje wyjaśnienie Komisji, że zwolnieni pracownicy dostawców niższego szczebla nigdy nie byli w sposób umyślny wykluczeni, ale zwraca się do Komisji Europejskiej o dopuszczenie w szerszym zakresie do EFG małych i średnich przedsiębiorstw, które są znaczącymi podmiotami gospodarki europejskiej, np. poprzez położenie większego nacisku na przepis art. 8 lit. d) dotyczący potrzeby określenia dostawców, producentów znajdujących się poniżej w łańcuchu dostaw i podwykonawców przedsiębiorstwa dokonującego zwolnień lub przez wyciąganie wniosków z poprzednich przypadków, kiedy to z EFG korzystały MŚP, przedsiębiorstwa społeczne i spółdzielnie w celu promowania najlepszych praktyk; podkreśla, że należy lepiej uwzględniać zasadę proporcjonalności między pracownikami z MŚP i z dużych przedsiębiorstw;

40.  uważa, że powinno się w większym stopniu stosować odstępstwa od progów kwalifikowalności, w szczególności na korzyść MŚP; podkreśla znaczenie mechanizmu przewidzianego w art. 4 lit. b) obecnego rozporządzenia dla MŚP, gdyż umożliwia on restrukturyzację sektorów gospodarki dotkniętych kryzysem lub globalizacją na szczeblu regionalnym w odniesieniu do poszczególnych przypadków; zdaje sobie sprawę z trudności, jakie nastręczają wnioski z tego tytułu oraz wzywa Komisję, aby ułatwiała państwom członkowskim sprostanie tym trudnościom, aby uczynić EFG praktycznym rozwiązaniem dla zwolnionych pracowników; ponadto wzywa Komisję i państwa członkowskie do uwzględniania zasady „najpierw myśl na małą skalę” na etapie planowania i składania wniosków;

41.  odnotowuje koncentrację wniosków w przemyśle wytwórczym i budownictwie oraz w szczególności w przemyśle motoryzacyjnym i lotniczym, a pomoc kierowana jest głównie do dużych przedsiębiorstw; wzywa państwa członkowskie i władze regionalne posiadające wyłączne kompetencje do proaktywnego wspierania zwolnionych pracowników MŚP, przedsiębiorstw społecznych i spółdzielni poprzez wykorzystanie elastyczności przewidzianej w art. 4 ust. 2 obecnego rozporządzenia, szczególnie w odniesieniu do wniosków zbiorowych obejmujących MŚP i innych narzędzi promujących silniejsze wsparcie i większy dostęp dla MŚP; wzywa także do informowania MŚP o możliwościach oferowanych im przez EFG; podkreśla, że pomoc MŚP powinna być postrzegana jako wartość dodana EFG;

42.  jest usatysfakcjonowany przedstawionymi w sprawozdaniu wynikami przeprowadzonej przez Komisję kontroli ex post, które wskazują na pozytywne sprzężenie między środkami wykorzystanymi na wspieranie przedsiębiorczości i wskaźnikiem samozatrudnienia na koniec realizacji środków; zwraca jednak uwagę, że średni udział osób samozatrudnionych w ogólnej liczbie beneficjentów wsparcia z EFG wynosi zaledwie 5% i że należy wykorzystać środki na rzecz zachęcania przedsiębiorców, takie jak dotacje na rozpoczęcie działalności oraz inne zachęty; podkreśla w tym kontekście znaczenie uczenia się przez całe życie oraz sieci wsparcia mentorskiego i wzajemnego; jest zdania, że wiele pozostaje do zrobienia w zakresie wykorzystywania EFG, pojedynczo lub w połączeniu z innymi funduszami, takimi jak EFSI, w celu wspierania przedsiębiorczości oraz zakładania działalności, ale podkreśla, że wsparcie przedsiębiorczości powinno opierać się na zrównoważonych planach biznesowych; wzywa państwa członkowskie do położenia nacisku na udział kobiet i dziewcząt w programach na rzecz przedsiębiorczości;

43.  z zadowoleniem przyjmuje starania podjęte przez niektóre państwa członkowskie w celu zwiększenia wykorzystania środków wspierania przedsiębiorczości i gospodarki społecznej w formie dotacji na rozpoczęcie działalności i środków ukierunkowanych na promowanie przedsiębiorczości i spółdzielnie społeczne i usługi dla nowych przedsiębiorców;

Wymogi dotyczące danych

44.  jest zdania, że w świetle szeregu czynników utrudniających, takich jak możliwe pominięcia danych, specyfika regionalna i krajowa, różne warunki makro- i mikroekonomiczne, mała liczebność prób oraz istnienie pewnych niezbędnych założeń, metodologiczne podejście Komisji powinno być rygorystyczne i przejrzyste, i obejmować wprowadzenie środków przeciwdziałania brakom, które utrudniają zastosowanie takiego podejścia;

45.  podkreśla, że w sprawozdaniu Trybunału Obrachunkowego stwierdzono, że niektóre państwa członkowskie nie określiły celów ilościowych w zakresie reintegracji, i że dostępne dane nie są wystarczające, by można było ocenić skuteczność działań w zakresie reintegracji zawodowej pracowników; przyjmuje do wiadomości stwierdzenie Komisji, że rozporządzenie w sprawie EFG nie zawiera celów ilościowych w zakresie ponownego zatrudnienia oraz że poszczególne środki EFG mogą być oceniane wedle innych kryteriów; zaleca w związku z tym, by państwa członkowskie wyznaczyły cele ilościowe w zakresie reintegracji i by dokonywały systematycznego rozróżnienia pomocy z EFG od pomocy z EFS i innych krajowych działań przeznaczonych do pomocy pracownikom dotkniętym masowymi zwolnieniami; ponadto wzywa Komisję, by podała informacje o rodzaju i jakości zatrudnienia osób, które wróciły na rynek pracy, oraz o kształtowaniu się w perspektywie średnioterminowej poziomu integracji na rynku pracy uzyskanej dzięki interwencjom; państwa członkowskie powinny ponadto rozróżniać między dwoma głównymi typami działań EFG, tzn. aktywną polityką rynku pracy i wsparciem dochodów pracowników, oraz dostarczać bardziej szczegółowych informacji na temat środków wykorzystanych przez indywidualnych uczestników, by umożliwić dokładniejszą ocenę kosztów i korzyści związanych z różnymi działaniami; wzywa także Komisję do przekazywania danych o wnioskach EFG niezatwierdzonych na poziomie Komisji i przyczynach ich odrzucenia;

46.  przypomina państwom członkowskim o obowiązku dostarczenia przez nie danych dotyczących poziomu reintegracji 12 miesięcy po wdrożeniu odpowiednich działań w trosce o zagwarantowanie koniecznego monitorowania wpływu i skuteczności EFG;

47.  podkreśla potrzebę usprawnienia procedur kontrolnych na szczeblu krajowym w celu zapewnienia spójności i wydajności, a także uniknięcia zbędnych powtórzeń między podmiotami działającymi na różnych szczeblach kontroli;

48.  zaleca wzmocnienie przepływów informacji i mechanizmów wsparcia między krajowymi osobami wyznaczonymi do kontaktu a regionalnymi lub lokalnymi partnerami ds. realizacji;

49.  zaleca, by przeprowadzać bardziej regularnie wzajemne weryfikacje, transnarodowe wymiany bądź łączyć w partnerski sposób nowe wnioski EFG z poprzednimi wnioskami, w celu wymiany dobrych praktyk i doświadczeń związanych z wdrażaniem; zaleca zatem utworzenie platformy najlepszych praktyk, łatwo dostępnej i sprzyjającej lepszej wymianie zintegrowanych rozwiązań;

50.  odnotowuje obawy Biura Analiz Parlamentu Europejskiego w odniesieniu do metodyki obliczania korzyści z EFG; podkreśla potrzebę określenia dodatkowych wymogów dotyczących wskaźników wykonania.

51.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby utrzymały przepisy obecnego rozporządzenia w sprawie EFG dotyczące świadczeń dla opiekunów; w tym kontekście wzywa państwa członkowskie do opracowania elastyczne warunki zatrudnienia i szkoleń oraz w miarę możliwości lokowania tych środków w lokalnych społecznościach, ponieważ wiele zwolnionych kobiet może mieć mniejsze możliwości elastycznego przemieszczania się w poszukiwaniu nowej pracy ze względu na obowiązki rodzinne;

52.  wzywa właściwe organy regionalne i lokalne, partnerów społecznych i organizacje społeczeństwa obywatelskiego do koordynowania wysiłków podmiotów działających na rynku pracy, aby w razie przyszłych zwolnień umożliwić lepszy dostęp do wsparcia finansowego z EFG; ponadto apeluje o większe zaangażowanie partnerów społecznych w monitorowanie i ocenę działalności funduszu, w szczególności o włączenie w te działania przedstawicieli organizacji kobiecych, aby poświecić większą uwagę aspektom płci.

53.  zwraca się do Komisji o rozważenie przekazania oceny EFG do Eurofound zgodnie z wymogami art. 20 rozporządzenia; uważa, że w ramach takiego wniosku Komisja mogłaby zapewnić Eurofound niezbędne zasoby finansowe, odpowiadające bieżącym wydatkom EFG związanym z oceną oraz kosztom w zakresie zasobów ludzkich; ponadto, jako że główną przeszkodą dla lepszej oceny jest brak właściwych danych, Komisja mogłaby wymagać dostarczenia przez państwa członkowskie danych do Eurofound;

o
o   o

54.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.
(2) Dz.U. L 167 z 29.6.2009, s. 26.
(3) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.
(4) Dz.U. C 56 E z 26.2.2013, s. 119.
(5) Dz.U. C 308 E z 20.10.2011, s. 30.
(6) Dz.U. C 440 z 30.12.2015, s. 23.


Przyjęcie poprawek do wniosku Komisji (wykładnia art. 61 ust. 2 Regulaminu)
PDF 298kWORD 42k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2016 r. w sprawie przyjęcia poprawek do wniosku Komisji (wykładnia art. 61 ust. 2 Regulaminu) (2016/2218(REG))
P8_TA(2016)0362

Parlament Europejski,

–  uwzględniając pismo przewodniczącej Komisji Spraw Konstytucyjnych z dnia 13 września 2016 r.,

–  uwzględniając art. 226 Regulaminu,

1.  przyjmuje następującą wykładnię art. 61 ust. 2 Regulaminu:" „Nic nie stoi na przeszkodzie, aby po sporządzeniu sprawozdania przez właściwą komisję, do której sprawa została odesłana, Parlament zadecydował o przeprowadzeniu – w stosownych przypadkach – debaty podsumowującej.”"

2.  zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji do wiadomości Radzie oraz Komisji.

Informacja prawna