Indeks 
Teksty przyjęte
Wtorek, 4 października 2016 r. - StrasburgWersja ostateczna
Podpisanie, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego podczas Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu ***
 Wniosek o uchylenie immunitetu Giorgosa Grammatikakisa
 Uruchomienie Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Grecji w następstwie trzęsienia ziemi, które dotknęło Wyspy Jońskie w listopadzie 2015 r.
 Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji – wniosek EGF/2016/001 FI/Microsoft
 Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2016/002 SE/Ericsson
 Pomoc prawna dla podejrzanych lub oskarżonych w postępowaniu karnym oraz oraz osób podlegających nakazowi w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania ***I
 Handel niektórymi towarami, które mogłyby być użyte do wykonywania kary śmierci, tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania ***I
 Porozumienie o współpracy strategicznej między Europolem a Chinami *
 Przyszłe stosunki AKP–UE po roku 2020

Podpisanie, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego podczas Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu ***
PDF 318kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2016 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (12256/2016 – C8-0401/2016 – 2016/0184(NLE))
P8_TA(2016)0363A8-0280/2016

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (12256/2016),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 192 ust. 1 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0401/2016),

–  uwzględniając porozumienie paryskie przyjęte na dwudziestej pierwszej sesji konferencji stron (COP 21) Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), która miała miejsce w Paryżu (Francja) w grudniu 2015 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Po konferencji w Paryżu: ocena skutków porozumienia klimatycznego z Paryża – komunikat towarzyszący wnioskowi dotyczącemu decyzji Rady w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej porozumienia klimatycznego z Paryża przyjętego w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie klimatu” (COM(2016)0110),

–  uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 23 i 24 października 2014 r.,

–  uwzględniając przedstawione UNFCCC w dniu 6 marca 2015 r. przez Łotwę i Komisję Europejską zaplanowane, ustalone na szczeblu krajowym wkłady (INDC) UE i jej państw członkowskich,

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 akapit pierwszy i trzeci, art. 99 ust. 2 i art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0280/2016),

1.  wyraża zgodę na zawarcie porozumienia paryskiego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych.


Wniosek o uchylenie immunitetu Giorgosa Grammatikakisa
PDF 323kWORD 49k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2016 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Giorgosa Grammatikakisa (2016/2084(IMM))
P8_TA(2016)0364A8-0279/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Giorgosa Grammatikakisa, przekazany w dniu 1 kwietnia 2016 r. przez zastępcę prokuratora przy Sądzie Najwyższym Republiki Greckiej w związku z postępowaniem, jakie prokurator w Retimno zamierza wszcząć w sprawie naruszenia zaufania przy wykonywaniu obowiązków, jakiego poseł miał się dopuścić wraz z innymi sprawcami w Retimno na Krecie w latach 2000–2002 (nr sprawy: ABM:AB05/1956), i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 27 kwietnia 2016 r.,

–  uwzględniając fakt, że Giorgos Grammatikakis zrezygnował z prawa do udzielenia wyjaśnień zgodnie z art. 9 ust. 5 Regulaminu,

–  uwzględniając art. 8 i 9 protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

–  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r.(1)

–  uwzględniając art. 62 konstytucji Grecji, art. 54 greckiego kodeksu postępowania cywilnego i art. 83 regulaminu parlamentu Grecji,

–  uwzględniając nakaz prokuratora przy sądzie apelacyjnym na Krecie nr 5181/18.11.2015,

–  uwzględniając sprawozdanie z dnia 7 kwietnia 2015 r. w sprawie wyjaśnień posła do Parlamentu Europejskiego Giorgosa Grammatikakisa, jego odpowiedź na zarzuty i powiązane dokumenty,

–  uwzględniając orzeczenie rady apelacyjnej na Krecie nr 104/2015,

–  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0279/2016),

A.  mając na uwadze, że zastępca prokuratora przy Sądzie Najwyższym Republiki Greckiej zwrócił się o uchylenie immunitetu posła do PE Giorgosa Grammatikakisa w związku z postępowaniem w sprawie o zarzucane przestępstwo;

B.  mając na uwadze, że w myśl art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

C.  mając na uwadze, że w myśl art. 62 Konstytucji Republiki Greckiej w trakcie kadencji parlamentarnej posła nie można ścigać, aresztować, uwięzić ani objąć innymi środkami ograniczenia wolności bez uprzedniej zgody parlamentu;

D.  mając na uwadze, że władze greckie zamierzają wszcząć postępowanie przeciwko Giorgosowi Grammatikakisowi oraz innym osobom w związku z niedopełnieniem niektórych obowiązków przewidzianych prawem;

E.  mając na uwadze, że zamierzone postępowanie dotyczy rozmowy z dnia 8 marca 1996 r. na temat możliwości wykupienia nowej, prywatnej grupowej polisy ubezpieczeniowej, wykraczającej poza ubezpieczenie obowiązkowe, dla wszystkich pracowników Uniwersytetu Kreteńskiego oraz zarzucanych nielegalnych płatności, których dokonywano ratalnie w latach 2000–2002;

F.  mając na uwadze, że poprzednie postępowanie w tej samej sprawie obejmowało okres od 2000 r. i zakończyło się uniewinnieniem wszystkich oskarżonych;

G.  mając na uwadze, że zamierzone postępowanie nie ma żadnego związku ze statusem Giorgosa Grammatikakisa jako posła do Parlamentu Europejskiego, skoro dotyczy jego wcześniejszego stanowiska Rektora Senatu Uniwersytetu Kreteńskiego;

H.  mając na uwadze, że zarzucany czyn nie dotyczy opinii wyrażonych lub głosów oddanych w ramach wykonywania obowiązków danego posła do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

I.  mając na uwadze, że zakres zamierzonego postępowania poszerzono, by objąć okres lat 1996–2000 i ująć ostatnie posiedzenie Senatu Uniwersytetu Kreteńskiego z udziałem Giorgosa Grammatikakisa jako rektora, na którym dyskutowano nad tą sprawą, ale nie podjęto decyzji; mając na uwadze, że nie istnieją podstawy, aby zakładać, że celem zamierzonego postępowania ma być zaszkodzenie politycznej działalności posła do PE;

J.  mając na uwadze, że zamierzone postępowanie ciągle umarzano w odniesieniu do wielu współoskarżonych członków Senatu Uniwersytetu Kreteńskiego i komisji ELKE z powodu upływu 15-letniego okresu przedawnienia zarzucanych czynów, zaś innych sąd ostatecznie uniewinnił od wszystkich zarzutów w maju 2016 r.;

K.  wyrażając zdumienie, że wniosek o uchylenie immunitetu złożono ok. 20 lat po zarzucanych wydarzeniach oraz że w greckim systemie wymiaru sprawiedliwości nie zdołano w tym okresie wszcząć postępowania przeciwko Giorgosowi Grammatikakisowi, a teraz organy tego systemu chcą to uczynić, kiedy Giorgos Grammatikakis jest posłem do Parlamentu Europejskiego;

L.  mając na uwadze, że działający powoli system wymiaru sprawiedliwości nigdy nie będzie naprawdę sprawiedliwy, jako że zaangażowane w sprawie osoby są inne niż 20 lat temu; mając na uwadze, że jeżeli wymiar sprawiedliwości ma zasługiwać na swoją nazwę, musi działać we właściwym czasie;

1.  postanawia uchylić immunitet Giorgosa Grammatikakisa, zgodnie z wnioskiem samego Giorgosa Grammatikakisa, żeby zakończyć długoletnie postępowanie w jego sprawie;

2.  zobowiązuje przewodniczącego do natychmiastowego przekazania niniejszej decyzji wraz ze sprawozdaniem właściwej komisji władzom greckim i Giorgosowi Grammatikakisowi.

(1) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.


Uruchomienie Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Grecji w następstwie trzęsienia ziemi, które dotknęło Wyspy Jońskie w listopadzie 2015 r.
PDF 403kWORD 49k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej (FSUE) (COM(2016)0462 – C8-0283/2016 – 2016/2165(BUD))
P8_TA(2016)0365A8-0270/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0462 – C8-0283/2016),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(2), w szczególności jego art. 10,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3), w szczególności jego pkt 11,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0270/2016),

1.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Grecji

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2016/1856.)

(1) Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.


Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji – wniosek EGF/2016/001 FI/Microsoft
PDF 426kWORD 53k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek złożony przez Finlandię – EGF/2016/001 FI/Microsoft) (COM(2016)0490 – C8-0348/2016 – 2016/2211(BUD))
P8_TA(2016)0366A8-0273/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0490 – C8-0348/2016),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006(1) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(2), w szczególności jego art. 12,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r.), w szczególności jego art. 13,

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 13 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0273/2016),

A.  mając na uwadze, że choć globalizacja na ogół pobudza wzrost gospodarczy, taki wzrost należy również wykorzystywać w celu poprawy sytuacji osób zmagających się z negatywnymi skutkami globalizacji;

B.  mając na uwadze, że Unia opracowała instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian w strukturze światowego handlu lub światowego kryzysu finansowego i gospodarczego oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy;

C.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najefektywniej;

D.  mając na uwadze, że Finlandia złożyła wniosek EGF/2016/001 FI/Microsoft o przyznanie wkładu finansowego z EFG zgodnie z kryteriami interwencji określonymi w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG w związku ze zwolnieniem 2161 osób w przedsiębiorstwie Microsoft Mobile Oy oraz u ośmiu jego dostawców i producentów znajdujących się na niższym etapie łańcucha dostaw w Finlandii, prowadzących działalność w dziale 62 klasyfikacji NACE Rev. 2 („Działalność związana z oprogramowaniem, doradztwo w zakresie informatyki i działalność powiązana”);

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności ustanowione w rozporządzeniu w sprawie EFG;

F.  mając na uwadze, że za kontrolę finansową działań wspieranych z EFG odpowiedzialne jest zainteresowane państwo członkowskie, zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia w sprawie EFG;

1.  zgadza się z Komisją, że warunki wymienione w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że w związku z tym Finlandia ma prawo do wkładu finansowego w wysokości 5 364 000 EUR na mocy tego rozporządzenia, co stanowi 60 % łącznych kosztów wynoszących 8 940 000 EUR;

2.  zwraca uwagę, że Finlandia złożyła wniosek o wkład finansowy z EFG w dniu 11 marca 2016 r. oraz że po przekazaniu przez Finlandię dodatkowych informacji Komisja zakończyła ocenę wniosku w dniu 29 lipca 2016 r. – a zatem dotrzymała 12-tygodniowego terminu od momentu otrzymania kompletnego wniosku – i uznała, że warunki przyznania wkładu finansowego z EFG zostały spełnione;

3.  zauważa, że głównym powodem zwolnień w przedsiębiorstwie Microsoft jest jego malejący udział w rynku telefonów wykorzystujących system operacyjny Microsoft Windows, który to udział spadł z ponad 50 % w 2009 r. do 0,6 % w drugim kwartale 2016 r.;

4.  przypomina, że pod względem zatrudnienia udział Unii w globalnym sektorze technologii informacyjno‑komunikacyjnych maleje w ostatnich latach oraz że w gospodarce fińskiej sektor ten odgrywa kluczową rolę – w 2014 r. w tym sektorze zatrudnionych było 6,7 % pracowników, co jest najwyższym odsetkiem wśród państw członkowskich; uważa, że zwolnienia w przedsiębiorstwie Microsoft mają związek z tendencją utrzymującą się w całej fińskiej branży elektronicznej od upadku Nokii w kraju swojego pochodzenia, w związku z którą wpłynęły cztery wcześniejsze wnioski; stwierdza, że wydarzenia te są bezpośrednio związane ze zmianami w strukturze światowego handlu spowodowanymi globalizacją;

5.  przypomina, że branża oprogramowania ma charakter wysoce międzynarodowy, a przedsiębiorstwa z tej branży konkurują ze sobą w skali światowej, co oznacza, że wszyscy uczestnicy rynku mogą starać się o pozyskanie tych samych klientów, a miejsce zamieszkania i pochodzenie kulturowe pracowników mają ograniczone znaczenie;

6.  stwierdza, że niniejszy wniosek stanowi kontynuację serii wcześniejszych wniosków, z których wszystkie dotyczyły pogorszenia się pozycji Nokii w Finlandii, oraz że oczekuje się wpłynięcia dwóch dalszych powiązanych wniosków dotyczących pracowników zwolnionych w branży ICT;

7.  zwraca uwagę, że zwolnienia skoncentrowały się w regionach NUTS 2 Helsinki-Uusimaa (FI1B), Etelä-Suomi (FI1C) i Länsi-Suomi (FI197) i dotyczą pracowników o bardzo zróżnicowanych kwalifikacjach, a 89 % z nich jest w wieku od 30 do 54 lat; wyraża zaniepokojenie już i tak trudną sytuacją w dziedzinie zatrudnienia w odniesieniu do osób o wysokich kwalifikacjach i wyższym wykształceniu, których perspektywy na znalezienie pracy byłyby w przeciwnym razie jak zawsze dobre, zwłaszcza kobiet, które mają więcej trudności ze znalezieniem pracy, jeśli wziąć pod uwagę, że stanowią niemal połowę beneficjentów objętych pomocą;

8.  zauważa, że do chwili obecnej branża „Działalność związana z oprogramowaniem, doradztwo w zakresie informatyki i działalność powiązana” była przedmiotem dwóch wniosków o wkład z EFG, z których oba oparte były na kryterium globalizacji handlu (EGF/2013/001 FI/Nokia i EGF/2015/005 FI/Computer programming);

9.  podkreśla znaczenie branży ICT dla zatrudnienia w regionach Helsinki-Uusimaa, Etelä-Suomi i Länsi-Suomi oraz potencjał zwolnionych pracowników w zakresie wnoszenia wkładu w tę branżę, jeśliby uzyskali odpowiednie wsparcie na kontynuowanie kształcenia, szkolenia i realizację planów założenia własnej działalności gospodarczej;

10.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że władze Finlandii rozpoczęły świadczenie zwalnianym pracownikom zindywidualizowanych usług już w dniu 11 września 2015 r., a więc na długo przed złożeniem wniosku o przyznanie z EFG pomocy na zaproponowany skoordynowany pakiet, ponieważ takie działania kwalifikują się do współfinansowania z EFG;

11.  z zadowoleniem przyjmuje, że duża część (niemal 80 %) całego pakietu jest przeznaczona na usługi zindywidualizowane;

12.  zauważa, że Finlandia planuje wdrożyć sześć rodzajów środków na rzecz zwolnionych pracowników objętych wnioskiem: (i) środki w zakresie coachingu i inne środki przygotowawcze; (ii) usługi dotyczące zatrudnienia i przedsiębiorczości; (iii) szkolenia zawodowe; (iv) dopłaty do wynagrodzeń; (v) dotacje na rozpoczęcie działalności; (vi) dodatki na podróż, zakwaterowanie i przeprowadzkę; zwraca uwagę, że na kontrolę i sprawozdawczość przeznaczono wystarczające środki;

13.  zauważa, że dopłaty do wynagrodzeń, o których mowa w ust. 12, wyniosą od 30 do 50 % kosztu wynagrodzenia pracownika i będą udostępniane przez okres od 6 do 24 miesięcy; wzywa państwa członkowskie, by przy wykorzystywaniu dopłat do wynagrodzeń zadbały w szczególny sposób o to, by zwolnieni pracownicy zatrudniani dzięki dopłatom nie otrzymywali w całości lub częściowo stanowisk, które wcześniej w danym przedsiębiorstwie zajmowali inni pracownicy; wyraża zadowolenie, że władze fińskie zapewniły, iż zwrócą na tę kwestię szczególną uwagę;

14.  zauważa, że środki wspierania dochodu stanowią 16,64 % całego pakietu zindywidualizowanych środków, co jest wartością znacznie poniżej limitu 35 % określonego w rozporządzeniu w sprawie EFG, i że działania te są uzależnione od czynnego uczestnictwa objętych pomocą beneficjentów w poszukiwaniu pracy lub szkoleniach;

15.  zwraca się do Komisji o ocenę skutków środków wsparcia dochodu na przestrzeni kilku lat oraz o udostępnienie informacji na ten temat w trosce o to, aby środki te były z korzyścią dla wysokiej jakości zatrudnienia i nie stanowiły dopłaty do krótkoterminowych umów generujących niskie koszty;

16.  zauważa, że skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług sporządzono w porozumieniu z przedstawicielami osób objętych pomocą oraz z partnerami społecznymi, krajowymi i regionalnymi;

17.  przypomina, jak ważne jest zwiększenie szans wszystkich pracowników na zatrudnienie; oczekuje, że szkolenia oferowane w ramach skoordynowanego pakietu będą dostosowane do potrzeb zwolnionych pracowników, do ich umiejętności i kompetencji oraz do faktycznej sytuacji gospodarczej;

18.  zauważa, że wniosek w sprawie przedsiębiorstwa Microsoft będzie wdrażany we współpracy z projektem w zakresie mobilności pracowników w Europie na lata 2014–2020 w ramach krajowych działań na rzecz rozwijania usług EURES; zauważa, że międzynarodowe imprezy rekrutacyjne będą organizowane na skalę regionalną we współpracy z EFG i służbami EURES; z zadowoleniem przyjmuje takie środki oraz fakt, że władze fińskie zachęcają zwolnionych pracowników do pełnego korzystania z prawa do swobodnego przepływu;

19.  zauważa, że w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego uruchomiono krajowy pakiet środków dotyczący modeli współpracy między przedsiębiorstwem zatrudniającym a przedsiębiorstwem zwalniającym; zauważa, że wyniki stosowania tego pakietu mogą być użyteczne przy wdrażaniu projektów w ramach niniejszego wniosku o wkład z EFG; z zadowoleniem przyjmuje starania władz fińskich polegające na poszukiwaniu synergii z innymi działaniami finansowanymi ze środków krajowych lub unijnych;

20.  przypomina, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia w sprawie EFG przy opracowywaniu skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług należy przewidywać przyszłe perspektywy rynku pracy i potrzebne umiejętności, a pakiet ten powinien ponadto wpisywać się w strategię przechodzenia na zasobooszczędną i zrównoważoną gospodarkę;

21.  zauważa, że w przypadku wcześniejszych wniosków o pomoc z EFG osobiste świadczenie usług zwolnionym pracownikom okazało się nader korzystnym rozwiązaniem;

22.  zauważa, że władze fińskie potwierdziły, iż na proponowane działania nie zostanie przyznane wsparcie finansowe z innych funduszy unijnych ani instrumentów finansowych, będzie się zapobiegać wszelkim przypadkom podwójnego finansowania oraz że działania te uzupełnią działania finansowane z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa Komisję do przedstawiania rocznej analizy porównawczej tych danych, aby w pełni zagwarantować przestrzeganie obowiązujących przepisów oraz zapobiec powielaniu usług finansowanych przez Unię;

23.  z zadowoleniem przyjmuje zapewnienie Finlandii, że wkład finansowy z EFG nie zastąpi działań, które zainteresowane przedsiębiorstwo ma obowiązek podjąć na mocy prawa krajowego lub na podstawie układów zbiorowych;

24.  docenia udoskonaloną procedurę wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszone udzielanie dotacji; zwraca uwagę na presję czasu wynikającą z nowego harmonogramu oraz na potencjalne skutki dla skuteczności rozpatrywania spraw;

25.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

26.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

27.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (w następstwie wniosku z Finlandii – EGF/2016/001 FI/Microsoft)

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2016/1857.)

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.


Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2016/002 SE/Ericsson
PDF 422kWORD 53k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek złożony przez Szwecję – EGF/2016/002 SE/Ericsson) (COM(2016)0554 – C8-0355/2016 – 2016/2214(BUD))
P8_TA(2016)0367A8-0272/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0554 – C8-0355/2016),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006(1) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020(2), w szczególności jego art. 12,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r.), w szczególności jego pkt 13,

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 13 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0272/2016),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian w strukturze światowego handlu lub światowego kryzysu finansowego i gospodarczego oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy;

B.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwolnionych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy należytym uwzględnieniu porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. w odniesieniu do przyjęcia decyzji o uruchomieniu Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG);

C.  mając na uwadze, że przyjęcie rozporządzenia w sprawie EFG odzwierciedla porozumienie osiągnięte przez Parlament i Radę w sprawie ponownego wprowadzenia kryterium uruchomienia z powodu kryzysu, ustalenia wkładu finansowego Unii na poziomie 60 % łącznych szacunkowych kosztów proponowanych działań, poprawy skuteczności rozpatrywania wniosków o uruchomienie EFG przez Komisję oraz przez Parlament i Radę dzięki skróceniu czasu oceny i zatwierdzania, w sprawie rozszerzenia zakresu kwalifikowalnych działań i beneficjentów poprzez włączenie osób samozatrudnionych i osób młodych oraz w sprawie finansowania środków zachęcających do podejmowania własnej działalności gospodarczej;

D.  mając na uwadze, że Szwecja złożyła wniosek EGF/2016/002 SE/Ericsson o przyznanie wkładu finansowego z EFG w związku ze zwolnieniami w sektorze gospodarki zaklasyfikowanym do działu 26 według NACE Rev. 2 (produkcja komputerów oraz wyrobów elektronicznych i optycznych) głównie w regionach Sztokholm (SE11), Östra Mellansverige (SE12), Sydsverige (SE22) i Västsverige (SE23), zaliczanych do poziomu NUTS 2, przy czym zakłada się, że spośród 1556 zwolnionych pracowników kwalifikujących się w ramach wkładu z EFG ze środków skorzysta 918;

E.  mając na uwadze, że wniosek został złożony zgodnie z kryterium interwencji określonym w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG, które wymaga co najmniej 500 zwolnień w czteromiesięcznym okresie odniesienia, w przedsiębiorstwie w państwie członkowskim, z uwzględnieniem zwolnień pracowników u jego dostawców lub producentów niższego szczebla i osób, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek;

F.  mając na uwadze, że z powodu braku wzrostu i jednocześnie coraz ostrzejszej konkurencji ze strony producentów azjatyckich Ericsson ogranicza produkcję urządzeń telekomunikacyjnych, a proces ten rozpoczął się dwadzieścia lat temu;

1.  zgadza się z Komisją, że warunki wymienione w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że w związku z tym Szwecja ma prawo do wkładu finansowego w wysokości 3 957 918 EUR na mocy tego rozporządzenia, co stanowi 60 % łącznych kosztów wynoszących 6 596 531 EUR, co pomoże 918 beneficjentom objętym pomocą powrócić na rynek pracy;

2.  zauważa, że Szwecja przedłożyła wniosek o wkład finansowy z EFG w dniu 31 marca 2016 r., i że po przekazaniu przez Szwecję dodatkowych informacji Komisja sfinalizowała ocenę wniosku dnia 5 września 2016 r. i przekazała ją tego samego dnia Parlamentowi, a zatem dotrzymała 12-tygodniowego terminu od momentu otrzymania kompletnego wniosku;

3.  zwraca uwagę, że w branży informatycznej i telekomunikacyjnej dominują producenci z Azji, do których przenoszona jest produkcja; zauważa, że Ericsson stopniowo ogranicza liczbę pracowników w Szwecji (z 21 178 w 2005 r. do 17 858 w 2014 r.), ale jednocześnie bardzo się rozrasta na świecie (z 56 055 w 2005 r. do 118 055 w 2014 r.);

4.  podkreśla, że w omawianych regionach zwolniono w tym samym czasie stosunkowo dużą grupę starszych pracowników o podobnych kwalifikacjach, przy czym większość z nich – zwłaszcza w mieście Kista dotkniętym największą skalą zwolnień – nie posiada umiejętności poszukiwanych na lokalnym rynku pracy;

5.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję Szwecji o skoncentrowaniu potencjalnego wsparcia z EFG w zakładach Kista, Katrineholm i Kumla, w których występują największe problemy, przy jednoczesnym oferowaniu zindywidualizowanej pomocy pracownikom zwolnionym w innych miejscach;

6.  przypomina o dużym zróżnicowaniu pracowników, zarówno fizycznych, jak i umysłowych, dotkniętych zwolnieniami; wyraża zaniepokojenie, że niektórzy pracownicy zetkną się z rynkiem pracy charakteryzującym się raczej niskim popytem w tradycyjnych branżach przetwórczych; dostrzega szanse dla tych pracowników w publicznym lub prywatnym sektorze usług, co wymagałoby znacznych wysiłków w zakresie zmiany kwalifikacji;

7.  uznaje ocenę Arbetsförmedlingen (szwedzkiego urzędu pracy), zgodnie z którą pracownicy fizyczni mają potencjalne możliwości zatrudnienia w publicznym lub prywatnym sektorze usług, o ile zapewni im się gruntowne przekwalifikowanie;

8.  uznaje, że większość zwolnionych pracowników umysłowych stanowią inżynierowie, z których część jest wyspecjalizowana w niszowych dziedzinach typowych dla przedsiębiorstwa Ericsson, jednak z zadowoleniem przyjmuje przeświadczenie szwedzkiego urzędu pracy, że zindywidualizowany pakiet programów szkoleń i coachingu umożliwi większości zwolnionych pracowników znalezienie nowych miejsc pracy wysokiej jakości;

9.  zauważa, że współfinansowane ze środków EFG zindywidualizowane usługi, które mają być świadczone zwolnionym pracownikom, obejmują: doradztwo i poradnictwo zawodowe; chronione i wspierane zatrudnienie oraz działania na rzecz rehabilitacji; edukację i szkolenia; oraz dodatek na poszukiwanie pracy; z zadowoleniem przyjmuje zapowiedź, że przy zapewnianiu szkoleń motywacyjnych i planowania rozwoju zawodowego osoby w wieku 50 lat i powyżej będą traktowane w szczególny sposób;

10.  zwraca uwagę, że środki wsparcia dochodu będą stanowić 33,92 % ogólnego pakietu zindywidualizowanych środków, a jest to wartość zbliżona do pułapu 35 % ustanowionego na mocy rozporządzenia; zauważa też, że działania te są uzależnione od czynnego zaangażowania się beneficjentów objętych pomocą w poszukiwanie pracy lub szkolenia; uważa, że ta stosunkowo wysoka wartość procentowa jest uzasadniona ze względu na znaczny odsetek starszych pracowników oraz zapewnienie indywidualnego wsparcia uczestnikom mającym trudności w uczeniu się;

11.  zauważa, że skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług opracowano w drodze konsultacji z beneficjentami objętymi pomocą, ich przedstawicielami oraz lokalnymi podmiotami publicznymi, biorąc pod uwagę fakt, że 22 % pracowników to kobiety, a 78 % mężczyźni;

12.  przypomina, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia w sprawie EFG przy opracowywaniu skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług wspieranego z EFG należy przewidywać przyszłe perspektywy rynku pracy i potrzebne umiejętności, a pakiet ten powinien ponadto wpisywać się w strategię przechodzenia na zasobooszczędną i zrównoważoną gospodarkę;

13.  przypomina, jak ważne jest zwiększenie szans wszystkich pracowników na zatrudnienie poprzez odpowiednie szkolenia oraz uznanie umiejętności i kompetencji zdobytych przez pracowników w trakcie kariery zawodowej; oczekuje, że szkolenia oferowane w ramach skoordynowanego pakietu będą dostosowane nie tylko do potrzeb zwolnionych pracowników, lecz także do faktycznej sytuacji gospodarczej;

14.  z zadowoleniem przyjmuje zapewnienie władz szwedzkich, że podjęte zostaną szczególne wysiłki w celu przełamania tradycyjnych przeszkód związanych z płcią, w tym poprzez zachęcanie beneficjentów będących mężczyznami do znalezienia zatrudnienia w sektorze opieki zdrowotnej, a także fakt, że działania te przyczynią się do spełnienia 16 celów w zakresie ochrony jakości środowiska w Szwecji;

15.  zwraca się do Komisji, aby ponadto w przyszłych wnioskach wskazywała, w których sektorach pracownicy mają szanse znaleźć zatrudnienie i czy oferta szkoleniowa jest dostosowana do przyszłych perspektyw rozwoju gospodarczego i potrzeb rynku pracy w regionach dotkniętych problemem zwolnień;

16.  zauważa, że władze szwedzkie potwierdziły, iż na proponowane działania nie zostanie przyznane wsparcie finansowe z innych funduszy unijnych ani instrumentów finansowych, będzie się zapobiegać wszelkim przypadkom podwójnego finansowania oraz że działania te uzupełnią działania finansowane z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa Komisję do przedstawiania w sprawozdaniach rocznych analizy porównawczej tych danych w celu zapewnienia pełnego przestrzegania obowiązujących przepisów i zapobiegania dublowaniu usług finansowanych przez Unię;

17.  zauważa, że sektor produkcji komputerów oraz wyrobów elektronicznych i optycznych był przedmiotem 14 wniosków o pomoc z EFG, przy czym w 11 z nich powoływano się na wpływ globalizacji na strukturę handlu, a w trzech – na światowy kryzys finansowy i gospodarczy;

18.  ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie może zastępować działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

19.  docenia udoskonaloną procedurę wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszone udzielanie dotacji; zwraca uwagę na presję czasu wynikającą z nowego harmonogramu oraz na potencjalne skutki dla skuteczności rozpatrywania spraw;

20.  zwraca się do Komisji o zapewnienie publicznego dostępu do dokumentów związanych z pomocą z EFG;

21.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

22.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

23.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku ze Szwecji – EGF/2016/002 SE/Ericsson

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2016/1858.)

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.


Pomoc prawna dla podejrzanych lub oskarżonych w postępowaniu karnym oraz oraz osób podlegających nakazowi w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania ***I
PDF 398kWORD 57k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie tymczasowej pomocy prawnej dla podejrzanych lub oskarżonych, którzy zostali pozbawieni wolności, oraz w sprawie pomocy prawnej w ramach postępowania dotyczącego europejskiego nakazu aresztowania (COM(2013)0824 – C7-0429/2013 – 2013/0409(COD))
P8_TA(2016)0368A8-0165/2015

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0824),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 82 ust. 2 litera b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7-0429/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 25 marca 2014 r.(1),

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady przekazane pismem z dnia 30 czerwca 2016 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0165/2015),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 4 października 2016 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/... w sprawie pomocy prawnej z urzędu dla podejrzanych i oskarżonych w postępowaniu karnym oraz dla osób, których dotyczy wniosek w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2016/1919)

(1)Dz.U. C 226 z 16.7.2014, s. 63.


Handel niektórymi towarami, które mogłyby być użyte do wykonywania kary śmierci, tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania ***I
PDF 400kWORD 51k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1236/2005 w sprawie handlu niektórymi towarami, które mogłyby być użyte do wykonywania kary śmierci, tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania (COM(2014)0001 – C7-0014/2014 – 2014/0005(COD))
P8_TA(2016)0369A8-0267/2015

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2014)0001),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7-0014/2014),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady przekazane pismem z dnia 30 czerwca 2016 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego oraz opinię Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0267/2015),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(1);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 4 października 2016 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/... zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1236/2005 w sprawie handlu niektórymi towarami, które mogłyby być użyte do wykonywania kary śmierci, tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2016/2134)

(1)Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte dnia 27 października 2015 r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0368).


Porozumienie o współpracy strategicznej między Europolem a Chinami *
PDF 319kWORD 48k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Rady zatwierdzającej zawarcie przez Europejski Urząd Policji (Europol) Porozumienia o współpracy strategicznej między Ministerstwem Bezpieczeństwa Publicznego Chińskiej Republiki Ludowej a Europolem (08364/2016 – C8-0217/2016 – 2016/0808(CNS))
P8_TA(2016)0370A8-0265/2016

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt Rady (08364/2016),

–  uwzględniając art. 39 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, zmienionego traktatem z Amsterdamu, oraz art. 9 Protokołu nr 36 w sprawie postanowień przejściowych, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0217/2016),

–  uwzględniając decyzję Rady 2009/371/WSiSW z dnia 6 kwietnia 2009 r. ustanawiającą Europejski Urząd Policji (Europol)(1), w szczególności jej art. 23 ust. 2,

–  uwzględniając decyzję Rady 2009/934/WSiSW z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie przyjęcia przepisów wykonawczych regulujących stosunki Europolu z partnerami, w tym wymianę danych osobowych i informacji niejawnych(2), w szczególności jej art. 5 i 6,

–  uwzględniając decyzję Rady 2009/935/WSiSW z dnia 30 listopada 2009 r. określającą wykaz państw trzecich i organizacji, z którymi Europol zawiera porozumienia(3),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0265/2016),

1.  zatwierdza projekt Rady;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  wzywa Komisję, aby po dniu rozpoczęcia stosowania nowego rozporządzenia w sprawie Europolu(4) dokonała oceny przepisów zawartych w porozumieniu o współpracy; apeluje do Komisji o poinformowanie Parlamentu i Rady o wynikach tej oceny i w razie potrzeby o przedstawienie zalecenia dotyczącego upoważnienia do międzynarodowego renegocjowania tego porozumienia;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i Europolowi.

(1) Dz.U. L 121 z 15.5.2009, s. 37.
(2) Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 6.
(3) Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 12.
(4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), zastępujące i uchylające decyzje Rady 2009/371/WSiSW, 2009/934/WSiSW, 2009/935/WSiSW, 2009/936/WSiSW i 2009/968/WSiSW (Dz.U. L 135 z 24.5.2016, s. 53).


Przyszłe stosunki AKP–UE po roku 2020
PDF 454kWORD 61k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2016 r. w sprawie przyszłości stosunków AKP–UE po roku 2020 (2016/2053(INI))
P8_TA(2016)0371A8-0263/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., (zwaną dalej „umową z Kotonu”), a także jej przeglądy z roku 2005 oraz 2010(1),

–  uwzględniając Porozumienie z Georgetown z 1975 r. ustanawiające grupę państw AKP oraz jego przegląd z 1992 r.(2),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 8 października 2003 r. zatytułowany „W kierunku pełnego zintegrowania współpracy z krajami AKP w budżecie UE” (COM(2003)0590),

–  uwzględniając wspólny dokument konsultacyjny Komisji Europejskiej i wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 6 października 2015 r. zatytułowany „W stronę nowego partnerstwa między Unią Europejską a państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku po 2020 r.” (JOIN(2015)0033),

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie stosunków AKP–UE, w szczególności rezolucję z dnia 11 lutego 2015 r. w sprawie prac Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP–UE(3), z dnia 13 czerwca 2013 r.(4) w sprawie drugiej zmiany umowy z Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r., z dnia 5 lutego 2009 r. w sprawie wpływu umów o partnerstwie gospodarczym na rozwój(5) oraz z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie włączenia Europejskiego Funduszu Rozwoju do budżetu(6),

–  uwzględniając poprzednie rezolucje Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP–UE, w szczególności rezolucję z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie czterdziestu lat partnerstwa – oceny wpływu na handel i rozwój w państwach AKP i perspektywy trwałych stosunków między państwami AKP a Unią Europejską(7),

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie spójności polityki na rzecz rozwoju,

–  uwzględniając wspólne oświadczenie współprzewodniczących Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP–UE z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie przyszłych relacji AKP–UE(8),

–  uwzględniając globalną strategię UE w zakresie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, przedłożoną Radzie Europejskiej na jej posiedzeniu w dniach 28 i 29 czerwca 2016 r.,

–  uwzględniając wspólny komunikatKomisji Europejskiej i wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno–Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 21 marca 2012 r. pt. „W kierunku odnowionego partnerstwa na rzecz rozwoju między UE a regionem Pacyfiku” (JOIN(2012)0006),

–  uwzględniając wspólny komunikat Komisji Europejskiej i wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa „Wspólna strategia partnerstwa UE–Karaiby” z dnia 26 czerwca 2012 r. (JOIN(2012)0018),

–  uwzględniając wspólną strategię Afryka–UE przyjętą przez afrykańskie i europejskie głowy państw i szefów rządów podczas szczytu w Lizbonie w dniu 9 grudnia 2007 r.(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 października 2015 r. w sprawie roli władz lokalnych w krajach rozwijających się we współpracy na rzecz rozwoju(10),

–  uwzględniając wspólne oświadczenie AKP–UE z dnia 20 czerwca 2014 r. w sprawie programu na okres po roku 2015(11),

–  uwzględniając deklarację z Sipopo przyjętą podczas 7. szczytu głów państw i szefów rządów, który odbył się w dniach 13–14 grudnia 2012 r., zatytułowaną „Przyszłość grupy państw AKP w zmieniającym się świecie: wyzwania i możliwości”(12),

–  uwzględniając trzecią międzynarodową konferencję w sprawie finansowania rozwoju z dni 13–16 lipca 2015 r. oraz plan działań z Addis–Abeby zatwierdzony przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 27 lipca 2015 r.(13),

–  uwzględniając szczyt Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie zrównoważonego rozwoju oraz dokument końcowy przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne w dniu 25 września 2015 r., zatytułowany „Przekształcenie naszego świata: agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030”(14),

–  uwzględniając 41. posiedzenie wspólnej Rady AKP–UE, które odbyło się w Dakarze (Senegal) w dniach 28 i 29 kwietnia 2016 r.,

–  uwzględniając 8. szczyt szefów państw i rządów AKP, który odbył się w Port Moresby (Papua–Nowa Gwinea) w dniach 31 maja i 1 czerwca 2016 r. i podczas którego przyjęto komunikat z Waigani dotyczący perspektyw grupy AKP oraz deklarację z Port Moresby przyjmującą sprawozdanie końcowe na temat przyszłości grupy AKP przedstawione przez grupę wybitnych osobistości,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju oraz opinie Komisji Spraw Zagranicznych, Komisji Handlu Międzynarodowego i Komisji Budżetowej (A8–0263/2016),

A.  mając na uwadze, że korzystny charakter i dorobek umowy z Kotonu opiera się na szeregu unikalnych cech: jest to prawnie wiążący dokument, do którego przystąpiła niezrównana pod względem liczbowym ilość państw (79 państw + 28 państw członkowskich UE); jest to umowa kompleksowa dzięki swoim trzem filarom współpracy na rzecz rozwoju, współpracy politycznej oraz współpracy gospodarczej i handlowej; ma ona wspólne ramy instytucjonalne oraz duży budżet w formie środków z Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR);

B.  mając na uwadze, że nadrzędny cel umowy z Kotonu, wyraźnie zapisany w jej art. 1, dotyczy „ograniczenia i wyeliminowania ubóstwa zgodnie z celami zrównoważonego rozwoju oraz stopniowego włączania krajów AKP w gospodarkę światową”; mając na uwadze, że partnerstwo opiera się na zbiorze podstawowych wartości i zasad, w tym poszanowaniu praw człowieka i podstawowych wolności, demokracji opartej na rządach prawa oraz przejrzystym i rozliczalnym zarządzaniu;

C.  mając na uwadze, że 80 % krajów najsłabiej rozwiniętych (LDC) leży w regionach AKP, co nadaje szczególne znaczenie partnerstwu AKP–UE;

D.  mając na uwadze zmiany, jakie nastąpiły w sytuacji politycznej i gospodarczej państw grupy AKP oraz Unii Europejskiej od czasu podpisania umowy z Kotonu;

E.  mając na uwadze, że przyszłość stosunków AKP–UE powinna opierać się na nowym podejściu do możliwości współpracy UE–AKP i stojących przed nią przeszkód;

F.  mając na uwadze, że wysoka liczba krajów AKP i państw członkowskich UE nie znalazła wystarczająco silnego odzwierciedlenia we wspólnych działaniach na forach światowych;

G.  mając na uwadze, że partnerstwo AKP–UE odegrało istotną rolę, przynosząc postęp w osiąganiu milenijnych celów rozwoju (MCR);

H.  mając z drugiej strony na uwadze, że stopień osiągnięcia celów dotyczących zwalczania ubóstwa i włączenia państw AKP do gospodarki światowej jest jak dotąd niewystarczający, gdyż połowę państw członkowskich AKP nadal stanowią kraje najsłabiej rozwinięte (LDC), łączny udział państw AKP w światowym handlu wynosi mniej niż 5 %, a w światowym PKB – około 2 %;

I.  mając na uwadze, że stosunki handlowe stanowią drugi filar umowy z Kotonu, a jego instrumentami są umowy o partnerstwie gospodarczym;

J.  mając na uwadze, że umowy o partnerstwie gospodarczym są określone w art. 36 umowy z Kotonu jako instrumenty rozwoju, które „mają na celu wspieranie sprawnej i stopniowej integracji państw AKP z gospodarką światową, szczególnie poprzez pełne wykorzystanie integracji regionalnej i handlu Południe–Południe”; mając na uwadze, że włączenie umów o partnerstwie gospodarczym do umowy z Kotonu wspiera spójność polityki na rzecz rozwoju;

K.  mając na uwadze, że umowa z Kotonu uwzględnia rosnące znaczenie integracji regionalnej w państwach AKP, a także w ramach współpracy AKP–UE oraz jej rolę w sprzyjaniu pokojowi i bezpieczeństwu, wspieraniu wzrostu i podejmowaniu wyzwań o wymiarze transgranicznym;

L.  mając na uwadze, że umowa z Kotonu zajmuje się nowymi wyzwaniami globalnymi związanymi ze zmianą klimatu, migracją, pokojem i bezpieczeństwem (na przykład poprzez walkę z terroryzmem, ekstremizmem i międzynarodową przestępczością), ale przyniosła niewiele konkretnych wyników w tych obszarach;

M.  mając na uwadze, że posiedzenia wspólnych instytucji AKP–UE, a zwłaszcza wspólnej Rady Ministrów, przyniosły niewiele konkretnych rezultatów i charakteryzowały się zarówno niską frekwencją, jak i obecnością przedstawicieli niskiego szczebla;

N.  mając na uwadze, że UE pokrywa blisko 50 % kosztów funkcjonowania sekretariatu AKP; mając na uwadze, że liczne państwa członkowskie AKP nie płacą pełnych składek członkowskich;

O.  mając na uwadze, że dialog polityczny na temat zasadniczych elementów, o których mowa w artykułach 8 i 96 umowy z Kotonu, jest konkretnym środkiem prawnym umożliwiającym przestrzeganie wspólnych wartości partnerstwa AKP–UE oraz promowanie demokracji i praw człowieka, które mają zasadnicze znaczenie dla zrównoważonego rozwoju;

P.  mając na uwadze, że istnieje wyraźna potrzeba, aby w nowej umowie zagwarantować zachowanie uwarunkowań w zakresie praw człowieka i wzmocnić dialog polityczny;

Q.  mając na uwadze, że mimo uznania ich znaczenia, zaangażowanie parlamentów krajowych, władz lokalnych, społeczeństwa obywatelskiego i sektora prywatnego w dialog polityczny było do tej pory raczej ograniczone; mając na uwadze, że rola grupy AKP jako takiej została ograniczona do przypadków, gdy przywoływany jest art. 96; mając na uwadze, że dialog polityczny, a zwłaszcza art. 96, są najczęściej wykorzystywane na późnym etapie kryzysów politycznych, a nie w sposób prewencyjny;

R.  mając na uwadze, że pomimo wyraźnego uznania roli parlamentów narodowych, władz lokalnych, społeczeństwa obywatelskiego i sektora prywatnego w przeglądzie umowy z Kotonu w roku 2010 ich udział w debatach na temat polityki i działań AKP–UE jest ograniczony;

S.  mając na uwadze, że organizacje społeczeństwa obywatelskiego stoją w obliczu coraz bardziej restrykcyjnych przepisów i innych przeszkód, które ograniczają ich aktywność i możliwości działania;

T.  mając na uwadze, że w regionach AKP położone są kraje i terytoria zamorskie stowarzyszone z Unią Europejską, których szczególne relacje z UE sprzyjają odejściu od tradycyjnego podejścia do pomocy rozwojowej w celu uwzględnienia w większym stopniu ich przynależności do europejskiej rodziny; mając na uwadze, że choć kraje i terytoria zamorskie posiadają szczególny status, nadal korzystają one z 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), podobnie jak państwa AKP;

U.  mając na uwadze, że EFR jest finansowany z bezpośrednich wkładów państw członkowskich UE i nie podlega zwykłym unijnym zasadom budżetowym; mając na uwadze, że Parlament nie ma uprawnień dotyczących EFR poza prawem do udzielania absolutorium w odniesieniu do już poniesionych wydatków, a także nie ma formalnych uprawnień do kontroli programowania EFR;

V.  mając na uwadze, że w ramach 11. EFR około 900 mln EUR wyasygnowano na poczet Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce, a ok. 1,4 mld EUR z rezerw EFR zostanie przeznaczone na fundusz powierniczy UE dla Afryki;

W.  mając na uwadze, że zmobilizowanie zasobów krajowych w państwach AKP i środków diaspory może stać się istotnym źródłem finansowania rozwoju;

X.  mając na uwadze, że uwzględnienie EFR w budżecie pozwoliłoby na demokratyczną kontrolę, poprawiło widoczność oraz zwiększyło przejrzystość wykorzystywania unijnych funduszy na rzecz rozwoju; mając z drugiej strony na uwadze, że wieloletni charakter programowania EFR pozwala na przewidywalność zasobów, a włączenie go do budżetu może doprowadzić do zmniejszenia funduszy na rzecz rozwoju dla państw AKP na rzecz innych priorytetów polityki zewnętrznej i być postrzegane jako osłabienie uprzywilejowanego partnerstwa AKP–UE; mając na uwadze, że budżet EFR może również negatywie wpłynąć na finansowanie Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce, a także innych ważnych inicjatyw, takich jak fundusz powierniczy dla Afryki, chyba że powstanie specjalny instrument finansowania kosztów bezpieczeństwa, powiązany ze współpracą na rzecz rozwoju;

1.  potwierdza, że współpraca AKP–UE jest cennym i niepowtarzalnym osiągnięciem, które w ciągu ostatnich 40 lat wzmacniało więzi między mieszkańcami oraz krajami AKP i państwami UE oraz ich parlamentami; podkreśla – biorąc pod uwagę, że kraje AKP wykazują swoje zaangażowanie w podejmowanie wspólnych działań jako grupa – że w celu poprawy skuteczności współpracy i dostosowania jej do nowych wyzwań należy ustanowić nową strukturę, zachowując te części dorobku prawnego AKP–UE, które mają charakter uniwersalny, takie jak zaangażowanie na rzecz praw człowieka i równości płci, rozwój ludzki, dobre rządy i demokracja, cel praworządności, jak również wymiana najlepszych praktyk we wspólnych ramach, ale wprowadzając też największe zmiany zgodnie z zasadą pomocniczości, tzn. wykonując pracę na szczeblu umów regionalnych, które są dopasowane do specyficznych potrzeb regionalnych i wzajemnych interesów istniejących między UE a danym regionem;

2.  podkreśla, że zarówno wspólne ramy, jak i regionalne porozumienia powinny być prawnie wiążące; podkreśla, że aby zwiększyć ich skuteczność, ograniczyć przypadki powielania działań i uniknąć pokrywania się ram politycznych, umowy regionalne z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku powinny być zaprojektowane w sposób uwzględniający istniejące organizacje regionalne i subregionalne, np. Unię Afrykańską, regionalne wspólnoty gospodarcze, strategie regionalne lub umowy regionalne, takie jak umowy o partnerstwie gospodarczym, powinny też umożliwiać włączanie kolejnych krajów, takich jak kraje Afryki Północnej, lub tworzenie grup interesów zgodnie ze szczególnymi interesami bądź potrzebami (np. status rozwojowy, jak w przypadku krajów najsłabiej rozwiniętych, lub specyficzne cechy geograficzne, jak w przypadku małych rozwijających się państw wyspiarskich);

Cele, zasady i zakres współpracy

3.  wzywa do umieszczenia programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 i celów zrównoważonego rozwoju w centrum nowej umowy oraz do stworzenia silnych mechanizmów monitorowania, dbając o to, by realizacja celów umowy sprzyjała celom zrównoważonego rozwoju i promowała je;

4.  apeluje o wdrożenie między państwami AKP–UE mechanizmu wzajemnego monitorowania, rozliczalności i oceny, aby regularnie nadzorować realizację celu zrównoważonego rozwoju w państwach członkowskich – przy czym przedstawiciele krajów AKP i UE powinni pochodzić nie tylko z centralnych instytucji rządowych, lecz również parlamentów, regionalnych i lokalnych organów władzy, organizacji społeczeństwa obywatelskiego i grona naukowców – oraz sporządzać coroczne wnioski i zalecenia dotyczące krajowych, regionalnych i globalnych procesów przeglądu i dalszych działań;

5.  podkreśla ponadto, że w planowaniu, przyjmowaniu i wdrażaniu publicznej polityki sektorowej przewidzianej w przyszłej umowie należy w pełni uwzględniać strategie polityczne oparte na wiedzy;

6.  apeluje o to, by zwalczanie ubóstwa i nierówności, a docelowo ich zlikwidowanie, a także promowanie trwałego rozwoju stanowiło nadrzędne cele współpracy AKP–UE; podkreśla jednak, że nowa umowa musi stanowić przede wszystkim projekt polityczny oparty na zasadzie samoodpowiedzialności i jednoznacznie likwidować mentalność darczyńca–beneficjent; uważa, że współpraca ta powinna toczyć się w obszarach wspólnego zainteresowania, w których można oczekiwać wspólnej poprawy nie tylko pod względem gospodarczym, lecz również pod względem pokoju i bezpieczeństwa, praw człowieka, praworządności, dobrych rządów i demokracji, migracji, środowiska naturalnego, zmian klimatycznych oraz innych dziedzin związanych z dobrobytem społeczeństw zarówno UE, jak i AKP;

7.  ponownie staje na stanowisku, że spójność polityki na rzecz rozwoju jest kluczowym elementem umożliwiającym urzeczywistnienie nowego programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju; uważa, że kompleksowa natura umowy z Kotonu wspiera spójność polityki na rzecz rozwoju i dlatego powinna ona zostać zachowana w nowej umowie; zwraca uwagę na konieczność zachowania szczególnych przepisów dotyczących spójności polityki na rzecz rozwoju oraz do zintensyfikowania w ramach nowej umowy dialogu na temat powiązanych kwestii; przypomina o swojej propozycji mianowania we Wspólnym Zgromadzeniu Parlamentarnym stałych współsprawozdawców ds. spójności polityki na rzecz rozwoju;

8.  uważa, że poszanowanie zasad skuteczności pomocy uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym jest podstawą realizacji programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 oraz że w przyszłej umowie należy zawrzeć odniesienie do tych zasad;

9.  apeluje, by zasadnicze elementy umowy z Kotonu – dotyczące poszanowania praw człowieka, zasad demokratycznych i praworządności – nadal stanowiły oparte na wartościach podstawy nowej umowy; wzywa do dodania jako zasadniczego elementu również dobrych rządów w nawiązaniu do nowego, 16. celu zrównoważonego rozwoju dotyczącego pokoju, sprawiedliwości i skutecznych instytucji; przypomina o znaczeniu wdrożenia w pełni art. 9 umowy z Kotonu;

10.  podkreśla, że dialog polityczny stanowi zasadniczy element umowy z Kotonu oraz że art. 8 i 96 są konkretnym środkiem prawnym gwarantującym przestrzeganie zasadniczych elementów stosunków AKP–UE, choć nie zawsze były one skutecznie wykorzystywane w przeszłości; apeluje, by dialog polityczny pozostał podstawowym filarem prawnym w nadrzędnych ramach, a także na szczeblu regionalnym nowej umowy; apeluje o skuteczniejsze, bardziej systematyczne i proaktywne wykorzystanie dialogu politycznego, aby unikać kryzysów politycznych;

11.  przypomina, że w art. 97 umowy z Kotonu przewidziano procedurę konsultacji i podjęcie odpowiednich środków w razie wystąpienia poważnych przypadków korupcji; ubolewa, że do tej pory na artykuł ten powołano się tylko raz; wzywa do wzmocnienia tej procedury w przyszłej umowie o partnerstwie między UE a państwami AKP, aby uczynić ją naprawdę skuteczną;

12.  podkreśla w związku z tym, że dialog polityczny stanowi wartościową podstawę służącą poprawie sytuacji mieszkańców krajów partnerskich; wyraża ubolewanie z powodu niedostatecznego wykorzystania tego instrumentu oraz jego słabej dotychczasowej skuteczności; wzywa zatem do lepszego monitorowania sytuacji w zakresie praw człowieka i innych zasadniczych i podstawowych elementów umowy; domaga się, by monitorowanie to miało włączający i partycypacyjny charakter, oraz apeluje o regularną – dwuletnią lub wieloletnią – ocenę i wspólne sprawozdania dotyczące tych elementów, przygotowywane przez wszystkie państwa członkowskie AKP–UE, w celu wskazywania państw, które respektują zasady, oraz tych, które ich nie respektują; apeluje, by wyniki tych sprawozdań były przedstawiane na nadrzędnych posiedzeniach AKP–UE, by służyły za podstawę dialogu politycznego i były uwzględniane w krajowych, regionalnych i światowych ocenach monitorujących wdrażanie osiągania celów zrównoważonego rozwoju;

13.  wzywa do większego udziału parlamentów krajowych oraz samorządów regionalnych i lokalnych – zarówno w państwach AKP, jak i UE – we wszystkich etapach prowadzenia polityk i działań AKP–UE, począwszy od planowania przyszłych działań i programowania po realizację, monitorowanie i ocenę, zwłaszcza z punktu widzenia zasady pomocniczości;

14.  wzywa wszystkie strony nowej umowy, by zobowiązały się do wzmacniania niezależności i potencjału władz lokalnych i regionalnych, aby umożliwić im skuteczne wypełnianie ich zadań oraz działanie w charakterze istotnych podmiotów przyczyniających się do rozwoju państw AKP;

15.  wzywa do większego zaangażowania w dialog polityczny, programowanie i wdrażanie, a także do wsparcia budowania potencjału przez społeczeństwo obywatelskie, szczególnie wśród lokalnych grup, których strategie polityczne dotyczą bezpośrednio; podkreśla w związku z tym ryzyko kurczenia się przestrzeni działania dla społeczeństwa obywatelskiego w niektórych krajach oraz potrzebę uwzględniania również takich grup, jak mniejszości, młodzież oraz kobiety, które nie są w stanie zadbać o swoje interesy lub które, mimo uzasadnionego interesu demokratycznego, nie są uznawane przez rząd;

16.  uważa, że sektor prywatny może odegrać zasadniczą rolę w procesie rozwoju i może przyczynić się do finansowania rozwoju, pod warunkiem, że inwestycje odbywają się z poszanowaniem osób, tradycyjnego prawa własności lub użytkowania, a także środowiska, zgodnie z wytycznymi ONZ dotyczącymi biznesu i praw człowieka; wzywa zatem do wsparcia prywatnych inwestycji pod auspicjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI), o ile inwestycje te są zgodne z międzynarodowym prawem w zakresie praw człowieka oraz normami ochrony socjalnej i ochrony środowiska; podkreśla, że w nowym partnerstwie priorytetowo należy potraktować drobnych producentów i rolników, a także zapewnić sprzyjające warunki mikroprzedsiębiorstwom oraz małym i średnim przedsiębiorstwom (MMŚP); wzywa ponadto do umożliwienia lokalnemu i krajowemu sektorowi prywatnemu przedstawiania opinii w procesie kształtowania polityki, na etapie jej programowania i wdrażania;

Przyszłe instytucje AKP–UE

17.  wzywa do włączania do wspólnych posiedzeń Rady AKP–UE tematycznych i pilnych debat politycznych, w tym dotyczących obszarów sensytywnych, w celu przyjmowania w ich sprawie wspólnych konkluzji; zwraca się do odpowiednich ministerstw państw członkowskich AKP i UE z wnioskiem o zwiększenie uczestnictwa na szczeblu ministrów w celu nadania tym spotkaniom koniecznej legitymacji politycznej, a zasadzie partnerstwa – potrzebnej widoczności;

18.  apeluje, by nowa umowa o współpracy uwzględniała silny wymiar parlamentarny poprzez Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne (WZP), co umożliwi otwarty, demokratyczny i kompleksowy dialog parlamentarny, w tym także na trudne i kontrowersyjne tematy, nada impuls wspólnym (regionalnym) projektom politycznym, zapewni ich demokratyczne podstawy dzięki udziałowi licznych zainteresowanych stron, podda kontroli działania władzy wykonawczej oraz współpracę na rzecz rozwoju, a także będzie promowało demokrację i prawa człowieka, wnosząc tym samym istotny wkład w nową partnerską współpracę AKP–UE na równych warunkach; podkreśla znaczenie zaangażowania WZP już na wczesnym etapie we wszystkie istotne rozmowy na temat partnerstwa AKP–UE po roku 2020;

19.  wyraża głębokie przekonanie, że Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne powinno zapewnić odpowiednią, demokratyczną i proporcjonalną reprezentację i udział wszystkich sił politycznych w swoich debatach; apeluje zatem, by w skład delegacji krajowych do Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego weszli parlamentarni przedstawiciele krajowych partii politycznych, oraz by zagwarantować obecność opozycji;

20.  apeluje o dostosowanie Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego do nowej struktury regionalnej, a tym samym o skupienie jego prac w forach regionalnych na kwestiach o znaczeniu regionalnym, głęboko angażujących parlamenty krajowe i regionalne, przy jednoczesnym zachowaniu regularnych, ale rzadszych wspólnych posiedzeń AKP–UE; wzywa do ujęcia w sesjach Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego tematycznych posiedzeń ze społeczeństwem obywatelskim, lokalnymi władzami i sektorem prywatnym z myślą o dalszym rozwijaniu i poszerzaniu debat dotyczących kwestii związanych z porządkiem obrad Zgromadzenia;

21.  wzywa Prezydium Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego do bardziej strategicznego ukierunkowania programu prac Zgromadzenia; apeluje, by przyszłe sprawozdania Komitetu Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego w wyraźny sposób nawiązywały do 17 celów zrównoważonego rozwoju, aby umożliwić ciągłe monitorowanie każdego z tych celów; apeluje o ujednolicenie na nadrzędnym forum AKP–UE wspólnych rezolucji w sprawie pilnych kwestii międzynarodowych, opóźnień w programie działań na rzecz zrównoważonego rozwoju, a także w sprawie naruszania praw człowieka, oraz o ujednolicenie na regionalnych lub innych odpowiednich posiedzeniach rezolucji w sprawie tematów bieżących, pilnych zagadnień oraz rezolucji o szczególnym znaczeniu dla danego regionu lub określonej grupy; w tym kontekście przypomina wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa o politycznym znaczeniu obecności Rady na szczeblu ministerialnym podczas posiedzeń Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego; apeluje, by współprzewodniczący Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego UE–AKP byli zapraszani na wspólne posiedzenia Rady w celu zapewnienia skutecznego i wzajemnego przepływu informacji oraz poprawy współpracy instytucjonalnej;

22.  wzywa do dalszych wysiłków na rzecz lepszej kontroli Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego nad działaniami z zakresu programowania rozwoju, z uwzględnieniem zasad skuteczności rozwoju, oraz do lepszych działań następczych po takich kontrolach; zwraca się do Komisji i rządów państw o promowanie zaangażowania parlamentów krajowych, władz lokalnych i regionalnych, podmiotów społeczeństwa obywatelskiego oraz sektora prywatnego i diaspor we wszystkie etapy kontroli programowania rozwoju i do udzielania parlamentom krajowym wszelkich dostępnych informacji w odpowiednim czasie i z zachowaniem przejrzystości, aby pomóc im w sprawowaniu demokratycznej kontroli;

23.  uważa, że partnerstwo między UE a AKP powinno dążyć do rozwijania współpracy z innymi partnerami na szczeblu światowym (takimi jak Unia Afrykańska i Organizacja Narodów Zjednoczonych) oraz w przypadkach, gdy jest to możliwe, z innymi potęgami międzynarodowymi, a także pracować nad poprawą koordynacji i zacieśnieniem współpracy bez powielania działań lub misji, aby stawić czoła wyzwaniom wynikającym z wojen, konfliktów wewnętrznych, braku bezpieczeństwa, niestabilności i przemian;

Przyszłe finansowanie

24.  jest przekonany, że jednoczesne wygaśnięcie umowy z Kotonu i wieloletnich ram finansowych Unii (WRF) jest okazją, by wreszcie podjąć decyzję o ujęciu Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) w budżecie w celu poprawy wydajności i skuteczności, przejrzystości, demokratycznej kontroli, rozliczalności oraz widoczności i spójności unijnego finansowania na rzecz rozwoju; podkreśla jednak, że takie ujęcie w budżecie należy przygotować poprzez: i) gwarantowane wyodrębnienie tworzenia funduszy w celu utrzymania poziomu finansowania dla krajów rozwijających się oraz ii) stałe i odrębne rozwiązanie dotyczące finansowania przez UE kosztów bezpieczeństwa związanych ze współpracą na rzecz rozwoju oraz spójnych z nią; podkreśla, że nawet jeśli EFR zostanie ujęty w budżecie, powinien obejmować wartości odniesienia dostosowane do unijnych działań dotyczących współpracy na rzecz rozwoju; wzywa obie strony do modernizacji instrumentów finansowych i promowania wszędzie tam, gdzie jest to możliwe, ogólnej i sektorowej pomocy budżetowej;

25.  zauważa, że budżet Unii przewiduje już instrumenty ukierunkowane na konkretnych partnerów, oraz że ujęcie EFR w budżecie można zaplanować tak, by odzwierciedlało ono i wspierało uprzywilejowane stosunki AKP-UE z myślą o wspieraniu zrównoważonego rozwoju; apeluje do Komisji, by przed złożeniem niezbędnych wniosków w sprawie kolejnych WRF przedstawiła plan działania uwzględniający ww. kwestie;

26.  przypomina, że przyszłość stosunków AKP–UE musi mieć charakter polityczny, tj. dążyć do wypracowania wspólnych projektów politycznych na różnych forach międzynarodowych, a nie charakteryzować się głównie relacją darczyńca–beneficjent; podkreśla zatem, że zasady pomocy rozwojowej UE muszą być stosowane jednakowo wobec wszystkich krajów rozwijających się, a bardziej zaawansowane rozwojowo państwa AKP muszą w związku z tym stopniowo przestać kwalifikować się do otrzymywania pomocy rozwojowej UE na takich samych warunkach, jak kraje spoza regionu AKP; uważa, że wyższy stopień samofinansowania przez państwa AKP byłby zgodny z aspiracjami AKP, aby stać się autonomicznym podmiotem, oraz podkreśla w tym kontekście, jak ważne jest, by w nowej umowie ująć udoskonalone narzędzia zwiększania zdolności państw AKP do samodzielnego finansowania podstawowych sektorów gospodarki; wzywa strony, by podwoiły starania na rzecz zwiększenia zdolności państw AKP do mobilizacji i dobrego wykorzystania zasobów krajowych, w szczególności przez wzmocnienie systemów podatkowych, dobre zarządzanie zasobami naturalnymi, rozwój przemysłu i przetwórstwo surowców z przeznaczeniem na rynki lokalne, regionalne i międzynarodowe;

27.  podkreśla, że 11. EFR jest głównym źródłem finansowania instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce (APF), mimo że zgodnie z założeniami w chwili tworzenia tego instrumentu w 2003 r. miało to być rozwiązanie tymczasowe; wzywa do utworzenia specjalnego instrumentu finansowania bezpieczeństwa związanego ze współpracą na rzecz rozwoju;

28.  odnotowuje komunikat Komisji z dnia 7 czerwca 2016 r. w sprawie ustanowienia nowych ram partnerstwa z państwami trzecimi w ramach Europejskiego programu w zakresie migracji; zauważa, że wkład z budżetu UE i EFR na rzecz pakietu w kwocie 8 mld EUR obejmuje wyłącznie pomoc, która została już zaplanowana; apeluje, by nie zagrażać pomocy rozwojowej dla beneficjentów i finansować inicjatywy dotyczące migracji za pomocą nowych środków;

29.  wzywa do utworzenia instrumentu przeznaczonego dla wszystkich krajów i terytoriów zamorskich, dostosowanego do ich szczególnego statusu i przynależności do europejskiej rodziny; apeluje, by wdrożyć wzmocnioną współpracę między państwami AKP a krajami i terytoriami zamorskimi, aby włączyć je w zrównoważony rozwój sprzyjający włączeniu społecznemu w danym regionie oraz umożliwić lepszą integrację krajów i terytoriów zamorskich w ich otoczeniu regionalnym;

Wymiar handlowy: umowy o partnerstwie gospodarczym

30.  ponownie stwierdza, że umowy o partnerstwie gospodarczym są podstawą współpracy regionalnej i muszą być instrumentami rozwoju i integracji regionalnej; podkreśla zatem znaczenie wprowadzenia prawnie wiążących postanowień (dotyczących praw człowieka, norm socjalnych i środowiskowych) do wszystkich umów o partnerstwie gospodarczym i podkreśla, jak ważne jest stworzenie skutecznych systemów monitoringu, które obejmą szerokie spektrum społeczeństwa obywatelskiego w celu określenia wszelkich potencjalnych negatywnych skutków liberalizacji handlu i zapobiegania im;

31.  apeluje, by umowa będąca przedłużeniem umowy z Kotonu była porozumieniem o charakterze politycznego parasola, na mocy którego ustali się wiążące minimalne wymogi dla umów o partnerstwie gospodarczym, aby zapewnić ciągłość powiązań istniejących umów o partnerstwie gospodarczym w obecnej umowie z Kotonu ze zrównoważonymi przepisami dotyczącymi dobrego sprawowania władzy, poszanowania praw człowieka, w tym w społecznościach najbardziej narażonych, oraz poszanowania norm społecznych i środowiskowych, a także dlatego, że stworzyłaby ona wówczas odpowiednie ramy dla zrównoważonego rozwoju i spójności polityki; wzywa do prowadzenia wspólnej kontroli parlamentarnej i procesu monitorowania oddziaływania umowy o partnerstwie gospodarczym oraz mechanizmów monitorowania zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego;

o
o   o

32.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Radzie AKP, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz Prezydium Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP–UE.

(1) http://www.europarl.europa.eu/intcoop/acp/03_01/pdf/mn3012634_en.pdf
(2) http://www.epg.acp.int/fileadmin/user_upload/Georgetown_1992.pdf
(3) Dz.U. C 310 z 25.8.2016, s. 19.
(4) Dz.U. C 65 z 19.2.2016, s. 257.
(5) Dz.U. C 67E z 18.3.2010, s. 120.
(6) Dz.U. C 103E z 29.4.2004, s. 833.
(7) http://www.europarl.europa.eu/intcoop/acp/2015_acp2/pdf/101905en.pdf
(8) http://www.europarl.europa.eu/intcoop/acp/2015_acp2/pdf/1081264en.pdf
(9) http://www.africa-eu-partnership.org/sites/default/files/documents/eas2007_joint_strategy_en.pdf
(10) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0336.
(11) http://www.acp.int/content/acp-eu-stand-together-post-2015-development-agenda
(12) http://www.epg.acp.int/fileadmin/user_upload/Sipopo_Declaration.pdf
(13) Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ A/RES/69/313.
(14) Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ A/RES/70/1.

Informacja prawna