Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 2 lutego 2017 r. - BrukselaWersja ostateczna
Zintegrowane podejście do polityki sportowej: dobre zarządzanie, dostępność i uczciwość
 Transgraniczne aspekty adopcji
 Dwustronna klauzula ochronna i mechanizm stabilizacyjny dotyczący bananów, zawarte w Umowie o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony ***I
 Zrównoważone zarządzanie zewnętrznymi flotami rybackimi ***I
 Państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Gruzja) ***I
 Kryzys praworządności w Demokratycznej Republice Konga i w Gabonie
 Wdrażanie programu Erasmus +

Zintegrowane podejście do polityki sportowej: dobre zarządzanie, dostępność i uczciwość
PDF 464kWORD 60k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lutego 2017 r. w sprawie zintegrowanego podejścia do polityki w dziedzinie sportu: dobre zarządzanie, dostępność i uczciwość (2016/2143(INI))
P8_TA(2017)0012A8-0381/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 165 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), który określa cele polityki UE w dziedzinie sportu,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 18 stycznia 2011 r. pt. „Rozwijanie europejskiego wymiaru sportu” (COM(2011)0012),

–  uwzględniając sprawozdanie grupy ekspertów UE ds. dobrego zarządzania z października 2013 r. pt. „Principles for Good Governance of Sport in the EU” [Zasady dobrego zarządzania w dziedzinie sportu w UE],

–   uwzględniając sprawozdanie grupy wysokiego szczebla ds. sportu masowego z czerwca 2016 r. pt. „Grassroots Sport – Shaping Europe” [Sport masowy – kształtowanie Europy],

–   uwzględniając sprawozdanie grupy wysokiego szczebla ds. dyplomacji sportowej z czerwca 2016 r.,

–   uwzględniając program Erasmus+, który ma na celu przezwyciężanie transgranicznych zagrożeń dla uczciwości w sporcie, propagowanie i wspieranie dobrego zarządzania w sporcie, dwutorowych karier sportowców i działalności wolontariackiej w sporcie, a także integracji społecznej i równości szans,

–  uwzględniając białą księgę Komisji na temat sportu (COM(2007)0391),

–  uwzględniając swą rezolucję z dnia 11 czerwca 2015 r. w sprawie niedawno ujawnionych przypadków poważnej korupcji w FIFA(1),

–  uwzględniając swą rezolucję z dnia 23 października 2013 r. w sprawie przestępczości zorganizowanej, korupcji i prania pieniędzy: zalecenia dotyczące potrzebnych działań i inicjatyw(2),

–  uwzględniając swą rezolucję z dnia 10 września 2013 r. w sprawie gier hazardowych oferowanych w internecie w obrębie rynku wewnętrznego(3),

–  uwzględniając swą rezolucję z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie ustawiania wyników meczów i korupcji w sporcie(4),

–  uwzględniając swą rezolucję z dnia 2 lutego 2012 r. w sprawie europejskiego wymiaru sportu(5),

–  uwzględniając swą rezolucję z dnia 8 maja 2008 r. w sprawie białej księgi na temat sportu(6),

–  uwzględniając swą rezolucję z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie przyszłości zawodowej piłki nożnej w Europie(7),

–   uwzględniając swą rezolucję z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie agentów zawodników sportowych(8),

–   uwzględniając swą rezolucję z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie sytuacji pracowników migrujących w Katarze(9),

–   uwzględniając swą rezolucję z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie roli dialogu międzykulturowego, różnorodności kulturowej i edukacji w promowaniu podstawowych wartości UE(10),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie poprawy uczciwości, przejrzystości i dobrego zarządzania w odniesieniu do dużych imprez sportowych,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 26 maja 2015 r. w sprawie maksymalizowania roli sportu masowego w rozwoju umiejętności przekrojowych, szczególnie u młodych ludzi,

–  uwzględniając rezolucję Rady z dnia 21 maja 2014 r. w sprawie planu prac Unii Europejskiej w dziedzinie sportu na lata 2014–2017,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie wpływu sportu na gospodarkę UE, a w szczególności na rozwiązanie problemu bezrobocia ludzi młodych i integracji społecznej,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie propagowania prozdrowotnej aktywności fizycznej we wszystkich sektorach,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 18 listopada 2010 r. w sprawie roli sportu jako źródła i podstawy aktywnego włączenia społecznego(11),

–  uwzględniając konwencję Rady Europy z dnia 3 lipca 2016 r. w sprawie zintegrowanego podejścia do bezpieczeństwa, ochrony i obsługi meczów piłkarskich oraz innych imprez sportowych,

–  uwzględniając konwencję Rady Europy z dnia 18 września 2014 r. w sprawie manipulacji rozgrywkami sportowymi,

–  uwzględniając orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Unii Europejskiej oraz decyzje Komisji dotyczące kwestii sportu, zakładów i gier hazardowych,

–  uwzględniając globalny program działań na rzecz realizacji celów zrównoważonego rozwoju do roku 2030,

–  uwzględniając art. 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji (A8-0381/2016),

A.  mając na uwadze, że wraz z wejściem w życie Traktatu z Lizbony w 2009 r. Unia Europejska uzyskała szczególne uprawnienia w dziedzinie sportu, by opracowywać i wdrażać skoordynowaną unijną politykę sportu, korzystając ze specjalnej linii budżetowej oraz by rozwijać współpracę z organizacjami międzynarodowymi w dziedzinie sportu, z uwzględnieniem szczególnego charakteru sportu i z poszanowaniem autonomii organizacji zarządzających sportem;

B.  mając na uwadze, że sport odgrywa ważną rolę w życiu milionów obywateli UE; mając na uwadze, że sport amatorski i zawodowy to nie tylko kwestia umiejętności atletycznych, osiągnięć sportowych oraz konkurencji, sport wnosi również duży wkład społeczny, edukacyjny, gospodarczy i kulturalny do gospodarki i społeczeństwa oraz przyczynia się do ich jednoczenia, a także do realizacji strategicznych celów UE oraz jej wartości społecznych;

C.  mając na uwadze, że sport jest ważnym i szybko rozwijającym się sektorem gospodarki UE oraz wnosi cenny wkład we wzrost, społeczeństwo oraz tworzenie miejsc pracy, również na szczeblu lokalnym, przynosząc wartość dodaną i wywierając wpływ na zatrudnienie, które przekraczają średnią stopę wzrostu; mając na uwadze, że zatrudnienie związane ze sportem szacuje się na równowartość 3,51 % całkowitego zatrudnienia UE, a udział wynikającej ze sportu wartości dodanej brutto na 294 mld EUR (2,98 % całkowitej wartości dodanej brutto w UE);

D.  mając na uwadze, że sport jest nie tylko rozwijającym się zjawiskiem ekonomicznym, lecz także fenomenem społecznym, który wnosi duży wkład w cele strategiczne i wartości społeczne Unii Europejskiej, takie jak tolerancja, solidarność, dobrobyt, pokój, poszanowanie praw człowieka i zrozumienie między narodami i kulturami;

E.  mając na uwadze, że uprawianie sportu przyczynia się do poprawy jakości życia, zapobiega chorobom i odgrywa podstawową rolę w stymulowaniu rozwoju osobistego i poprawie stanu zdrowia;

F.  mając na uwadze, że przestrzeganie podstawowych praw pracowniczych ma zasadnicze znaczenie dla sportowców zawodowych;

G.  mając na uwadze, że sport przyczynia się też do integracji ludzi i pokonywania barier rasowych, religijnych i etnicznych;

H.  mając na uwadze, że uczciwość w sporcie jest kwestią podstawowej wagi dla promowania jego wiarygodności i atrakcyjności;

I.  mając na uwadze, że specyfika sportu opiera się na jego dobrowolnych strukturach, które są warunkiem funkcji edukacyjnych i społecznych sportu;

J.  mając na uwadze, że niedawne afery korupcyjne w sporcie oraz w organizacjach sportowych na szczeblu europejskim i międzynarodowym zszargały reputację sportu oraz że pojawiły się głosy za potrzebą rzeczywistych reform strukturalnych organów i organizacji zarządzających w sporcie przy uwzględnieniu ogromnej różnorodności struktur sportowych w poszczególnych państwach członkowskich, a także faktu, że organizacje sportowe z natury rzeczy podlegają w dużej mierze samoregulacji;

K.  mając na uwadze, że zarówno sport zawodowy, jak i masowy odgrywa kluczową rolę w propagowaniu pokoju na świecie oraz poszanowaniu praw człowieka i solidarności, przynosi społeczeństwom korzyści zdrowotne i ekonomiczne oraz odgrywa zasadniczą rolę w podkreślaniu podstawowych wartości edukacyjnych i kulturalnych, a także w propagowaniu integracji społecznej;

L.  mając na uwadze, że dobre zarządzanie w sporcie oznacza właściwe regulowanie go za pomocą zasad skutecznego, przejrzystego, etycznego zarządzania o charakterze demokratycznym i partycypacyjnym oraz procesów i struktur z udziałem zainteresowanych stron;

M.  mając na uwadze, że organizacje sportowe są odpowiedzialne za zapewnienie wysokich standardów zarządzania i uczciwości oraz że powinny one je jeszcze bardziej podwyższać oraz stosować się we wszystkich okolicznościach, aby odbudować zaufanie obywateli i wzbudzić większą ufność ogółu społeczeństwa w pozytywną wartość sportu;

N.  mając na uwadze, że dla poprawy standardów finansowania i zarządzania kluczowe znaczenie mają wyważone strategie polityczne służące poprawie przejrzystości finansowej sportu, jego stabilności i wiarygodności;

O.  mając na uwadze, że europejski model sportu zorganizowanego opiera się na zasadach terytorialności i narodowości, gdzie każda dyscyplina sportowa jest zrzeszona w jednej federacji, a także na mechanizmach solidarności między sportem elitarnym a masowym oraz na mechanizmach awans-spadek, otwartych konkursach i redystrybucji finansowej;

P.  mając na uwadze, że uznawanie zasady jednej federacji na jedną dyscyplinę sportową jest szczególnie istotne i ma swoje źródło w społecznym znaczeniu sportu, a zasada ta stanowi najlepszy środek ochrony interesów sportu i korzyści, jakie oferuje on społeczeństwu;

Q.  mając na uwadze, że wymóg, by rozgrywki oraz decyzje w ramach każdej dyscypliny sportowej opierały się na zasadach gry uznanych na całym świecie, jest uzasadniony i konieczny dla wszystkich zainteresowanych stron;

R.  mając na uwadze, że trybunały arbitrażowe ds. sportu odgrywają główną rolę w gwarantowaniu uniwersalnego charakteru zasad gry, prawa do rzetelnego procesu sądowego w sporach związanych ze sportem oraz w dbaniu o poszanowanie zasad dobrego zarządzania, ponieważ stanowią najodpowiedniejszy środek rozstrzygania sporów w sporcie zgodnie z podstawowymi unijnymi prawami procesowymi;

S.  mając na uwadze, że ze względu na coraz większe kwoty pieniężne będące w obiegu w sektorze sportu i w działających w nim organizacjach, pojawiły się apele o zapewnienie lepszego zarządzania i przejrzystości; mając na uwadze, że sport jako działalność gospodarcza musi zmierzyć się z szeregiem skandali dotyczących ustawiania wyników meczów związanych z różnymi innymi przestępstwami i nielegalną działalnością, takimi jak pranie pieniędzy, korupcja i łapówkarstwo;

T.  mając na uwadze, że coraz bardziej rozpowszechnione zjawisko dopingu stanowi zagrożenie dla uczciwości w sporcie i dla jego dobrego imienia, jako że narusza wartości etyczne sportu i leżące u jego podstaw zasady, takie jak zasada fair play; mając na uwadze, że stosowanie dopingu poważnie zagraża zdrowiu sportowców, będąc nierzadko przyczyną poważnej i stałej utraty zdrowia; mając również na uwadze, że walka z dopingiem to kwestia interesu i zdrowia publicznego;

U.  mając na uwadze, że akty przemocy, chuligaństwo i dyskryminacja w sporcie amatorskim lub profesjonalnym skierowane przeciw grupie osób lub przeciw członkom takiej grupy psują wizerunek sportu i zniechęcają publiczność do udziału w wydarzeniach sportowych;

V.  mając na uwadze, że promocja sportu osób niepełnosprawnych intelektualnie lub fizycznie powinna być kluczowym priorytetem na szczeblu europejskim, krajowym i lokalnym;

W.  mając na uwadze, że należy zwiększyć udział i widoczność kobiet w sporcie i zawodach sportowych;

X.  mając na uwadze, że na sportowców, w szczególności niepełnoletnich, wywiera się coraz większą presję finansową i traktuje się ich jak towar, w związku z czym należy ich chronić przed wszelkimi formami nadużycia, przemocy i dyskryminacji, z którymi mogą się oni zetknąć, uprawiając sport;

Y.  mając na uwadze, że w europejskich sportach drużynowych coraz częściej obserwuje się niepokojącą tendencję do finansowania transferów zawodników przez osoby trzecie, co oznacza, że zawodnicy – często bardzo młodzi – stają się częściowo lub całkowicie własnością prywatnych inwestorów i tracą możliwość kształtowania swojej kariery;

Z.  mając na uwadze, że nieuczciwe praktyki agentów sportowych i praktyki związane z transferami graczy doprowadziły do przypadków prania pieniędzy, nadużyć finansowych oraz wykorzystywania osób niepełnoletnich;

AA.  mając na uwadze, że sport masowy oferuje możliwości walki z dyskryminacją, przyczynia się do integracji i spójności społecznej, a także w dużym stopniu przyczynia się do rozwoju umiejętności przekrojowych;

AB.  mając na uwadze, że coraz większa liczba klubów kompletuje skład zespołu, zdając się głównie na rynek transferowy, podczas gdy powinny one zwracać większą uwagę na szkolenie zawodników na szczeblu lokalnym;

AC.  mając na uwadze, że sport jest postrzegany jako prawo podstawowe przysługujące wszystkim i każdy powinien mieć takie samo prawo podejmowania aktywności fizycznej i uprawiania sportu;

AD.  mając na uwadze, że zasadniczo obserwuje się zastój aktywności fizycznej, pomimo niepodważalnych dowodów na to, iż poprawia ona zdrowie i dobre samopoczucie ludzi, co z kolei przekłada się na duże oszczędności państw członkowskich pod względem wydatków publicznych na opiekę zdrowotną, i pomimo coraz większej popularności sportów rekreacyjnych, takich jak bieganie, które można uprawiać poza zorganizowanymi strukturami;

AE.  mając na uwadze, że zajęcia i imprezy sportowe, szczególnie duże zawody międzynarodowe, stanowią doskonałą okazję do popularyzacji zalet sportu i wywierają pozytywny wpływ społeczny, gospodarczy i środowiskowy;

AF.  mając na uwadze, że reprezentacje narodowe odgrywają zasadniczą rolę nie tylko w kontekście rozwijania tożsamości narodowej i inspirowania młodych sportowców do osiągania wyników sportowych na najwyższym poziomie, lecz także w kontekście promowania solidarności ze sportem masowym;

AG.  mając na uwadze, że dalsze kształcenie i szkolenie sportowców ma kluczowe znaczenie dla przygotowania ich do pracy po zakończeniu kariery sportowej;

AH.  mając na uwadze, że inwestowanie w szkolenie i kształcenie młodych utalentowanych sportowców oraz propagowanie ich szkolenia i kształcenia na szczeblu lokalnym ma ogromne znaczenie dla długoterminowego rozwoju sportu i jego roli społecznej;

AI.  mając na uwadze, że wolontariusze stanowią podstawę sportu zorganizowanego, zapewniając rozwój i dostępność zajęć sportowych, szczególnie w odniesieniu do sportu masowego; mając ponadto na uwadze, że sport stanowi kolejną doskonałą szansę szkolenia i nieformalnego kształcenia młodych ludzi, również w środowisku międzynarodowym i w powiązaniu z programami współpracy i rozwoju na obszarach poza UE, na których trzeba umocnić dialog i wesprzeć politykę zewnętrzną UE;

AJ.  mając na uwadze, że w najszerszym ujęciu sport stanowi system wartości dla danej społeczności, mając również na uwadze, że wartości te stanowią podstawę wspólnego języka wykraczającego ponad wszelkie bariery kulturowe i językowe; mając na uwadze, że sport może pomóc umocnić dialog i solidarność z państwami trzecimi, propagować ochronę podstawowych praw człowieka i swobód na całym świecie oraz wesprzeć politykę zewnętrzną UE, i pod tym względem powinien być postrzegany jako szansa;

AK.  mając na uwadze, że naruszanie praw własności intelektualnej organizacji sportowych, także w formie piractwa cyfrowego, szczególnie nielicencjonowane transmisje na żywo imprez sportowych, budzi duże obawy co do długoterminowego finansowania sportu na wszystkich szczeblach;

AL.  mając na uwadze, że należy zapewnić wolność prasy na wszystkich imprezach sportowych;

AM.  mając na uwadze, że sport może przyczynić się do osiągania celów strategii „Europa 2020”;

Uczciwość i dobrze zarządzanie w sporcie

1.  powtarza, że walka z korupcją w sporcie wymaga ponadnarodowego wysiłku i współpracy wszystkich zainteresowanych stron, w tym organów publicznych, organów ścigania, branży sportowej, sportowców i kibiców;

2.  wzywa międzynarodowe, europejskie i krajowe organizacje sportowe, by zobowiązały się do dobrego zarządzania i krzewienia kultury przejrzystości i zrównoważonego finansowania przez publiczne udostępnianie dokumentacji finansowej i sprawozdań z prowadzonej przez siebie działalności, w tym przez wprowadzenie obowiązku ujawniania wynagrodzeń najwyższej kadry zarządzającej oraz czasu trwania jej kadencji;

3.  jest zdania, że rozwijanie kultury przejrzystości należy uzupełnić lepszym podziałem uprawnień w obrębie organów zarządzających sportem, skuteczniejszym oddzieleniem działań komercyjnych od charytatywnych i sprawniejszą wewnętrzną procedurą samoregulacyjną służącą zapobieganiu przestępstwom i nielegalnej działalności w sporcie, wykrywaniu ich oraz prowadzeniu w ich sprawie dochodzeń i nakładaniu sankcji w obrębie organizacji sportowych;

4.  przypomina, że dobre zarządzanie, które powinno być priorytetem w następnym planie prac UE w dziedzinie sportu, musi być warunkiem zagwarantowania autonomii organizacji sportowych, zgodnie z zasadami przejrzystości, odpowiedzialności, równości szans, integracji społecznej i demokracji, w tym odpowiedniego angażowania odnośnych zainteresowanych podmiotów;

5.  podkreśla potrzebę stosowania w sporcie polityki zerowej tolerancji wobec korupcji i innych rodzajów przestępstw;

6.  zwraca uwagę, że stosowanie zasad dobrego zarządzania w sporcie – w połączeniu z monitorowaniem, nadzorem i odpowiednimi narzędziami prawnymi – to kluczowy czynnik pozwalający na zlikwidowanie korupcji oraz innych nieuczciwych praktyk;

7.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, a także organizacje sportowe i podmioty ubiegające się o organizację imprez sportowych do sprawienia, by ubieganie się o organizację dużych imprez sportowych było zgodne z normami dobrego zarządzania, prawami człowieka i prawami pracowniczymi oraz z zasadą demokracji w celu zapewnienia pozytywnego wpływu społecznego, ekonomicznego i środowiskowego na społeczności lokalne, przy jednoczesnym poszanowaniu różnorodności i tradycji z myślą o zapewnieniu trwałej spuścizny i wiarygodności sportu;

8.  jest zdania, że państwa ubiegające się o organizację imprez sportowych muszą zapewnić planowanie, organizację, realizację i monitorowanie tych imprez oraz uczestnictwo w nich w sposób odpowiedzialny pod względem społecznym, środowiskowym i ekonomicznym; apeluje do organizacji sportowych i państw organizujących imprezy sportowe, by unikały niepożądanych zmian otoczenia i warunków życia mieszkańców, w tym wysiedlania ludności miejscowej;

9.  apeluje do Komisji o opracowanie wykazu zobowiązań i zbadanie możliwości stworzenia kodeksu postępowania w dziedzinie dobrego zarządzania i uczciwości w sporcie; jest zdania, że organizacje sportowe powinny określić zasady przejrzystości, normy etyczne i kodeks postępowania, które miałyby obowiązywać ich organy nadzorcze, komitety wykonawcze i członków, a także politykę operacyjną i praktyki w obrębie tej polityki, aby zagwarantować niezależność oraz przestrzeganie ustalonych reguł; uważa ponadto, że poszukiwanie nowych instrumentów współpracy między rządami, organizacjami sportowymi i UE pomoże przezwyciężyć niektóre z aktualnych wyzwań, z jakimi boryka się branża sportowa;

10.  nalega, by państwa członkowskie uzależniły publiczne finansowanie sportu od jego zgodności z ustalonymi i publicznie dostępnymi normami minimum w dziedzinie zarządzania, nadzoru i sprawozdawczości;

11.  uważa, że poprawa zarządzania sportem i zwiększenie uczciwości w uprawianiu go wymagają zmiany nastawienia wszystkich istotnych zainteresowanych stron; wspiera inicjatywy podjęte przez organizacje sportowe i inne odnośne zainteresowane podmioty polegające na poprawie standardów zarządzania w sporcie i na zacieśnianiu dialogu i współpracy z władzami lokalnymi i krajowymi;

12.  wzywa organizacje sportowe, by do 2018 r. przedstawiły, a następnie stopniowo realizowały, konkretne propozycje podnoszenia standardów dobrego zarządzania organizacjami sportowymi, organami zarządzającymi sportem oraz należącymi do nich stowarzyszeniami, a także aby publikowały odnośne wyniki; podkreśla, że właściwy nadzór jest w tym względzie nieodzowny;

13.  apeluje do państw członkowskich o stworzenie specjalnej kategorii przestępstwa dotyczącej ustawiania meczów oraz o zagwarantowanie, że ustawianie meczów i korupcja w sporcie będą podlegać postępowaniom sądowym i odpowiednim sankcjom w przypadkach, gdzie nie ma to jeszcze miejsca, jako że ustawianie meczów i manipulowanie zawodami sportowymi stanowi pogwałcenie etyki i uczciwości sportu i już podlega sankcjom ze strony władz sportowych;

14.  zwraca uwagę, że wyzwania związane z prowadzeniem postępowań w sprawie międzynarodowych przypadków ustawiania meczów wymagają transgranicznej wymiany informacji i współpracy pomiędzy organizacjami sportowymi, władzami państwowymi oraz operatorami zakładów sportowych w ramach platform krajowych, które pozwolą wykrywać i ścigać ustawianie meczów, a także prowadzić dochodzenia w takich przypadkach; apeluje do państw członkowskich, które jeszcze tego nie uczyniły, by rozważyły utworzenie specjalnych służb śledczych, których głównym zadaniem byłoby prowadzenie dochodzeń w sprawach oszustw w sporcie; przypomina w tym kontekście, że czwarta dyrektywa w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy wprowadza obowiązujący podmioty świadczące usługi w zakresie gier hazardowych wymóg przeprowadzania kontroli należytej staranności w odniesieniu do dużych transakcji;

15.  nalega, by Rada znalazła rozwiązanie, które pozwoli UE i jej państwom członkowskim podpisać i ratyfikować konwencję Rady Europy w sprawie zwalczania manipulacji rozgrywkami sportowymi z myślą o pełnym wprowadzeniu w życie konwencji i jej ratyfikacji, a także apeluje do Komisji, aby wsparła i ułatwiła ten proces oraz zagwarantowała jego skuteczną realizację;

16.  przypomina Komisji o złożonej przez nią obietnicy wydania zalecenia na temat wymiany godnych naśladowania praktyk w dziedzinie przeciwdziałania ustawianiu wyników meczów i zwalczania tego zjawiska oraz nalega, by Komisja opublikowała niezwłocznie takie zalecenie;

17.  wzywa Komisję do zacieśnienia powiązań międzyinstytucjonalnych z Radą Europy, a następnie do opracowania skoordynowanych programów operacyjnych zapewniających jak najefektywniejsze wykorzystanie zasobów;

18.  wspiera programy i kampanie zapobiegawcze, edukacyjne i informacyjne zapewniające sportowcom, trenerom, urzędnikom i wszystkim odnośnym zainteresowanym stronom na wszystkich szczeblach porady dotyczące zagrożenia ustawianiem meczów, dopingiem, a także kwestii odnoszących się do uczciwości w sporcie oraz zagrożeń, jakie mogą oni napotkać i sposobów zgłaszania budzących wątpliwości przypadków, zachęca również do organizowania takich kampanii; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by zaproponowały konkretne środki, jakie powinny zostać włączone do planu prac UE w dziedzinie sportu, takie jak programy i projekty pilotażowe, których celem byłoby zapewnienie młodzieży edukacji obywatelskiej w dziedzinie sportu możliwie jak najwcześniej;

19.  apeluje do Komisji, by w dalszym ciągu wspierała projekty antydopingowe w ramach programu Erasmus+, a jednocześnie przeprowadziła ocenę ich skutków i zadbała, aby projekty te w sposób użyteczny uzupełniały istniejące już systemy finansowania w ramach zwalczania dopingu;

20.  apeluje do Komisji o wspieranie dobrego zarządzania w projektach zarządzania sportem realizowanych w całym programie Erasmus+;

21.  wzywa państwa członkowskie do wsparcia kontroli antydopingowej, krajowych programów przeprowadzania testów oraz prawodawstwa umożliwiającego koordynację i wymianę informacji pomiędzy władzami krajowymi, organizacjami sportowymi a agencjami antydopingowymi; wzywa państwa członkowskie, aby umożliwiły tym ostatnim stworzenie programów nadzoru w dziedzinie dopingu, a także przetwarzały dane i prowadziły ich wymianę zgodnie z obecnymi i przyszłymi unijnymi zasadami ochrony danych;

22.  odnotowuje znaczenie Światowej Agencji Antydopingowej (WADA) dla monitorowania i koordynacji strategii i zasad antydopingu na całym świecie; wzywa Komisję i państwa członkowskie do bliskiej współpracy z WADA, UNESCO oraz Radą Europy z myślą o skuteczniejszemu zapobieganiu dopingowi i efektywniejszej walce z nim przez umocnienie zobowiązań prawnych i politycznych zawartych w Światowym kodeksie antydopingowym (WADAC); apeluje do UE o zachęcanie do wymiany informacji i wzorców w dziedzinie polityki zdrowia i profilaktyki w ramach światowej walki z dopingiem;

23.  wzywa Komisję i Radę, by wspierały i ułatwiały negocjowanie międzypaństwowych porozumień umożliwiających przeprowadzanie kontroli antydopingowej posiadającym odpowiednie uprawnienia w tym zakresie zespołom z innych państw, z poszanowaniem praw podstawowych sportowców i zgodnie z Międzynarodową konwencją o zwalczaniu dopingu w sporcie;

24.  jest zdania, że doping jest również rosnącym problemem w sektorze sportu rekreacyjnego, w którym potrzebne są kampanie edukacyjne i informacyjne oraz doświadczeni zawodowi instruktorzy i trenerzy, aby pomóc wpływać na zdrowe podejście do kwestii dopingu;

25.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do bliskiej współpracy z WADA oraz Radą Europy w formułowaniu polityki chroniącej demaskatorów;

26.  zachęca organizacje sportowe i krajowe władze publiczne, by utworzyły skoordynowany system antydopingowy służący do monitorowania transgranicznego oraz do podejmowania konkretnych środków przeciwdziałających produkcji nielegalnych środków zwiększających wydolność organizmu i ich nielegalnemu obrotowi w świecie sportu;

27.  z zadowoleniem odnosi się do nowej Konwencji Rady Europy w sprawie zintegrowanego podejścia do bezpieczeństwa, ochrony i obsługi meczów piłkarskich oraz innych imprez sportowych oraz wzywa państwa członkowskie do jej niezwłocznego podpisania i ratyfikowania; ponownie proponuje wprowadzenie wzajemnego uznawania zakazów wstępu na imprezę masową (tzw. zakazu stadionowego) w Europie oraz wymiany danych w tym względzie;

28.  apeluje do Komisji o zbadanie sposobów udostępniania informacji odnoszących się do przemocy w sporcie za pośrednictwem istniejących sieci;

29.  zauważa, że zagrożenie terroryzmem wymaga nowych wysiłków na rzecz zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony operacyjnej podczas imprez sportowych;

30.  podkreśla, że organizacje sportowe powinny zapewniać konieczny dostęp i gromadzenie informacji wszystkim niezależnym mediom informacyjnym, aby media te mogły odgrywać rolę istotnych i krytycznych obserwatorów imprez sportowych i administracji sportu;

31.  zdecydowanie potępia wszelkie formy dyskryminacji i przemocy w sporcie, zarówno na stadionie, jak i poza nim, i zwraca uwagę na potrzebę zapobiegania im na wszystkich szczeblach, skuteczniejszego zgłaszania takich incydentów oraz ich obserwacji, a także propagowania podstawowych wartości, takich jak szacunek, przyjaźń, tolerancja i fair play; jest zdania, że organizacje sportowe przestrzegające rygorystycznych standardów dobrego zarządzania są lepiej przygotowane do propagowania społecznej roli sportu i walki z rasizmem, dyskryminacją i przemocą;

32.  przypomina o potrzebie zintensyfikowania walki z handlem ludźmi w sporcie, w szczególności z handlem dziećmi;

33.  z zadowoleniem przyjmuje dobre praktyki samoregulacyjne, takie jak inicjatywa finansowego fair play, gdyż sprzyjają one rozsądniejszemu gospodarowaniu ekonomicznemu i lepszym standardom zarządzania finansowego w sporcie zawodowym i kładzie nacisk na perspektywę długoterminową, a nie doraźną, dzięki czemu przyczynia się do zdrowego i zrównoważonego rozwoju sportu w Europie; podkreśla, że zasady finansowego fair play zachęcają do wyższych standardów zarządzania finansowego i dlatego też powinno się je rygorystycznie stosować;

34.  z zadowoleniem odnosi się do przejrzystych i zrównoważonych inwestycji w sport i organizacje sportowe, pod warunkiem że podlegają one surowej kontroli i wymogom w zakresie ujawniania informacji oraz nie rzutują na uczciwy przebieg konkurencji i uczciwość sportowców;

35.  uważa model własności klubów, zgodnie z którym członkowie klubów muszą zachować ogólną kontrolę nad klubem (według reguły 50+1), za najlepszą praktykę w UE i zachęca państwa członkowskie, podmioty zarządzające sportem, krajowe federacje i ligi do rozpoczęcia konstruktywnego dialogu i wymiany poglądów na temat tego modelu;

36.  podkreśla, że należy chronić sportowców, przede wszystkim małoletnich, przed nieuczciwymi praktykami, takimi jak prawo własności osób trzecich, które budzą wiele wątpliwości, jeżeli chodzi o uczciwość, a także powodują pojawianie się szerszych problemów natury etycznej; popiera decyzje organizacji zarządzających dotyczące zakazu prawa własności osób trzecich w odniesieniu do zawodników i apeluje do Komisji, by rozważyła wprowadzenie zakazu takich praktyk, a także by zwróciła się do państw członkowskich o przyjęcie dodatkowych środków w kwestii praw sportowców;

37.  uważa, że konieczne jest dokonanie ponownej oceny zasad promowania lokalnego szkolenia zawodników w celu zapewnienia utalentowanym młodym zawodnikom szans występowania w pierwszych składach swoich klubów, a tym samym poprawy równowagi konkurencyjnej w całej Europie;

38.  wzywa podmioty zarządzające i organy krajowe na wszystkich szczeblach, by przyjęły środki gwarantujące rekompensatę dla klubów szkolących z myślą o zachęceniu do rekrutacji i szkolenia młodych zawodników, zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Bernard z dnia 16 marca 2010 r.;

39.  ponownie potwierdza przywiązanie do europejskiego modelu sportu zorganizowanego, w którym główną rolę odgrywają federacje, o ile model ten godzi liczne, rozbieżne interesy wszystkich zainteresowanych stron, tj. sportowców, graczy, klubów, lig, stowarzyszeń i wolontariuszy z właściwym i demokratycznym udziałem w procesach decyzyjnych i z otwartymi zawodami opartymi na osiągnięciach sportowych; wzywa do solidarności finansowej na wszystkich szczeblach;

40.  z zadowoleniem przyjmuje coroczne Forum Sportu UE promujące dialog z zainteresowanymi stronami z międzynarodowych i europejskich federacji sportowych, ruchu olimpijskiego, europejskich i krajowych sportowych organizacji patronackich oraz innych organizacji związanych ze sportem; wskazuje, że należy jeszcze bardziej poprawić strukturę dialogu z zainteresowanymi stronami, funkcje Forum i działania podejmowane w następstwie dyskusji;

41.  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki Komisji i wszystkich zainteresowanych podmiotów na rzecz propagowania dialogu społecznego w sporcie, który stanowi doskonałą szansę na zapewnienie równowagi między prawami podstawowymi i pracowniczymi sportowców a ekonomicznym charakterem sportu, dzięki zaangażowaniu wszystkich zainteresowanych stron – w tym partnerów społecznych – w dyskusję i zawieranie porozumień; przyznaje, że odpowiedzialność za zaangażowanie w rozwój kultury przejrzystości spoczywa na organizacjach sportowych; domaga się, aby UE aktywnie promowała minimalne standardy zatrudnienia sportowców zawodowych i normy ich pracy w całej Europie;

42.  w celu walki z nadużyciami ze strony agentów sportowych ponownie wzywa do stworzenia rejestrów przejrzystości dotyczących wynagrodzeń agentów sportowych, wspartych skutecznym systemem monitorowania, takim jak izba rozliczeń płatności, i odpowiednimi sankcjami, we współpracy z odpowiednimi organami publicznymi; ponawia apel o licencjonowanie i rejestrację agentów sportowych oraz określenie minimalnego poziomu ich kwalifikacji; wzywa Komisję, by podjęła działania następcze w związku z wnioskami przeprowadzonego przez nią badania pt. „Study on sports agents in the European Union” [„Badanie dotyczące agentów sportowych w Unii Europejskiej”], w szczególności w odniesieniu do stwierdzenia, że agenci odgrywają kluczową rolę w przepływach finansowych, które często nie są przejrzyste, a rola ta sprawia, że są oni podatni na podejmowanie nielegalnych działań;

43.  uważa, że zintegrowane podejście do równouprawnienia płci w sporcie może pomóc w unikaniu stereotypów i tworzeniu pozytywnego środowiska społecznego dla wszystkich obywateli; z zadowoleniem odnosi się do inicjatyw sprzyjających równouprawnieniu płci i równemu udziałowi kobiet i mężczyzn w procesach decyzyjnych w sporcie, umożliwiających kobietom parającym się sportem godzenie życia rodzinnego i zawodowego, a także zmierzających do zniwelowania różnic w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn oraz w wysokości przyznawanych nagród, jak również sprzyjających walce ze wszystkimi rodzajami stereotypów płciowych i wszelkimi formami napastowania w sporcie; apeluje do organizacji sportowych o zwrócenie szczególnej uwagi na aspekt płci w sporcie, aby zachęcić więcej kobiet do uprawiania go;

Integracja społeczna, funkcje społeczne i dostępność sportu

44.  jest zdania, że inwestycje w sport pomogą nam zbudować solidarne i integracyjne społeczeństwa, znosić bariery i umożliwią ludziom wzajemny szacunek przez budowanie pomostów pomiędzy kulturami oraz ponad podziałami etnicznymi i społecznymi, niosąc pozytywne przesłanie wspólnych wartości, takich jak wzajemny szacunek, tolerancja, współczucie, przywództwo, równość szans i praworządność;

45.  z zadowoleniem przyjmuje transnarodowe imprezy sportowe odbywające się w różnych państwach europejskich, o ile przyczyniają się one do propagowania kluczowych wspólnych wartości UE, takich jak pluralizm, tolerancja, sprawiedliwość, równość i solidarność; przypomina, że aktywność sportowa i imprezy sportowe przyczyniają się do propagowania turystyki w miastach i regionach europejskich;

46.  podkreśla wartość umiejętności przekrojowych nabytych za pośrednictwem sportu w ramach uczenia się pozaformalnego i nieformalnego oraz zwraca uwagę na związek między sportem, szansami zatrudnienia, kształceniem i szkoleniem;

47.  podkreśla rolę sportu we włączaniu do społeczeństwa i integracji grup o szczególnych potrzebach; z zadowoleniem podejmuje inicjatywy mające zapewnić uchodźcom, migrantom i osobom ubiegającym się o azyl możliwość udziału w zawodach sportowych w charakterze zawodników;

48.  podkreśla znaczenie kształcenia przez sport i potencjału sportu w zakresie wspierania młodzieży, która wymaga szczególnego traktowania pod względem społecznym, w odnalezieniu miejsca w społeczeństwie; uznaje znaczenie sportu masowego dla zapobiegania radykalizacji i walki z nią oraz zachęca do inicjatyw w tym zakresie i wspiera je; z zadowoleniem odnosi się do dwóch projektów pilotażowych przyjętych przez Parlament Europejski, tj. „Sport jako narzędzie integracji i włączenia społecznego uchodźców” oraz „Monitoring i coaching młodzieży zagrożonej radykalizacją postaw przez uprawianie sportu”;

49.  przypomina, że młodzi sportowcy europejscy często stawiają czoła wzywaniu polegającemu na łączeniu kariery sportowej z nauką i pracą; uznaje, że szkolnictwo wyższe i szkolenia zawodowe maja kluczowe znaczenie dla zapewniania sportowcom jak największych szans na odnalezienie się na rynku pracy w przyszłości; popiera wprowadzenie skutecznych systemów kariery dwutorowej o zdefiniowanych minimalnych wymogach jakościowych oraz odpowiednie monitorowanie postępu programów kariery dwutorowej w Europie, popiera także świadczenie usług w dziedzinie poradnictwa zawodowego w drodze umów z uniwersytetami oraz placówkami kształcenia wyższego; apeluje do Komisji i państw członkowskich, by ułatwiły sportowcom mobilność transgraniczną, zharmonizowały uznawanie kwalifikacji sportowych i wykształcenia, w tym wykształcenia pozaformalnego i nieformalnego zdobytego poprzez sport, a także zintensyfikowały wymianę wzorców w tym zakresie;

50.  podkreśla potrzebę zapewnienia zrównoważonego wsparcia finansowego dla unijnych programów wymiany w dziedzinie kariery dwutorowej na szczeblu UE i na szczeblu krajowym z wykorzystaniem rozdziału „Sport” programu Erasmus+, a także potrzebę wspierania dalszych badań w tej dziedzinie; apeluje do państw członkowskich, by we współpracy z placówkami edukacyjnymi promowały transgraniczną wymianę sportowców i zapewniły im dostęp do stypendiów sportowych,

51.  wspiera mobilność trenerów i innych usługodawców (takich jak fizjoterapeuci i doradcy w zakresie kariery dwutorowej) oraz wymianę wzorców z położeniem nacisku na uznawanie kwalifikacji oraz innowacje techniczne;

52.  apeluje do organizacji sportowych, by wraz z państwami członkowskimi promowały minimalne standardy obowiązujące trenerów, obejmujące kontrolę karalności, szkolenie w zakresie bezpieczeństwa i ochrony nieletnich oraz dorosłych wymagających szczególnego traktowania, a także zapobiegania dopingowi i ustawianiu meczów oraz walki z nimi;

53.  podkreśla, że Światowa Organizacja Zdrowia wskazała brak aktywności fizycznej jako czwarty główny czynnik śmiertelności na świecie, wywierający duży bezpośredni i pośredni wpływ społeczny i gospodarczy oraz generujący koszty dla państw członkowskich; wyraża zaniepokojenie, że mimo znacznych kosztów ponoszonych w związku z propagowaniem aktywności fizycznej i istotnego wpływu jej braku na ogólne zdrowie publiczne, poziom aktywności fizycznej w niektórych państwach członkowskich spada;

54.  apeluje do organizacji sportowych i państw członkowskich o współpracę w zakresie wspierania możliwości zatrudnienia i mobilności trenerów pragnących pracować w całej UE przez zaangażowanie w zapewnienie kontroli jakości ich kompetencji oraz standardów kwalifikacji i szkolenia;

55.  zachęca państwa członkowskie i Komisję do nadania aktywności fizycznej priorytetu politycznego w następnym planie prac UE w dziedzinie sportu, szczególnie w odniesieniu do ludzi młodych i wspólnot o szczególnych potrzebach z obszarów o niekorzystnych warunkach społecznych, gdzie udział w aktywności fizycznej jest niski;

56.  apeluje do międzynarodowych i krajowych federacji sportowych oraz placówek edukacyjnych o dołożenie starań, aby zagadnienia związane z uczciwością w sporcie były włączane do programów nauczania w ramach zdobywania kwalifikacji trenerów sportowych;

57.  podkreśla, że wspieranie wychowania fizycznego w szkołach to podstawowy element nauki umiejętności życiowych, postaw, wartości, wiedzy i zrozumienia, a także cieszenia się aktywnością fizyczną przez całe życie; przypomina, że udział w zajęciach sportowych na uniwersytetach oraz udział w nich osób starszych ma ogromne znaczenie dla utrzymania zdrowego trybu życia i wspierania interakcji społecznych;

58.  uwzględnia fakt, że ludność UE starzeje się i należy poświęcić szczególną uwagę pozytywnemu wpływowi aktywności fizycznej na zdrowie i dobre samopoczucie osób starszych;

59.  podkreśla, że sport i aktywność fizyczna powinny być lepiej propagowane we wszystkich dziedzinach polityki; zachęca władze lokalne i gminne do propagowania równego dostępu do aktywności fizycznej; zaleca, by państwa członkowskie i Komisja zachęcały obywateli do regularniejszego uprawiania aktywności fizycznej w życiu codziennym za pomocą odpowiednich strategii politycznych i programów w dziedzinie zdrowia;

60.  wzywa państwa członkowskie do efektywniejszego propagowania sportu w grupach marginalizowanych społecznie, wśród osób zamieszkujących obszary o niekorzystnych warunkach społecznych, gdzie poziom uprawiania sportu jest niejednokrotnie niski, a także do zachęcania do współpracy z organizacjami pozarządowymi i szkołami działającymi w tej dziedzinie, w szczególności w zakresie urbanistyki i budowy obiektów sportowych, aby uwzględnić szczególne potrzeby społeczeństwa, a zwłaszcza grup o szczególnych potrzebach; apeluje do państw członkowskich, by zapewniły pełny i równy dostęp do publicznych obiektów sportowych na wszystkich obszarach, a także by wspierały tworzenie nowych klubów sportowych, w szczególności na obszarach wiejskich i na obszarach miejskich o niekorzystnych warunkach gospodarowania;

61.  podkreśla, że osoby niepełnosprawne powinny mieć równy dostęp do wszystkich obiektów sportowych, transportu oraz innych udogodnień z nimi związanych, w tym do posiadającego odpowiednie kwalifikacje personelu; domaga się lepszej integracji wszystkich elementów powiązanych z uprawianiem sportu zgodnie z zasadą, że obiekty sportowe powinny być dostępne dla wszystkich; apeluje do państw członkowskich o wdrażanie integracyjnych programów sportowych dla osób niepełnosprawnych w szkołach i na uniwersytetach, m.in. przez zapewnianie wyszkolonych trenerów oraz odpowiednio dostosowanych programów aktywności społecznej, aby niepełnosprawni uczniowie i studenci mogli uczestniczyć w lekcjach wychowania fizycznego i pozalekcyjnych zajęciach sportowych;

62.  uznaje fundamentalną rolę Międzynarodowych Igrzysk Paraolimpijskich w zakresie upowszechniania wiedzy na temat niepełnosprawności, zwalczania dyskryminacji i promowania dostępu osób niepełnosprawnych do sportu; apeluje do państw członkowskich, by zintensyfikowały działania na rzecz włączania w zajęcia sportowe osób niepełnosprawnych i poprawiły widoczność oraz częstotliwość transmisji w mediach publicznych igrzysk paraolimpijskich i innych zawodów, w których biorą udział niepełnosprawni sportowcy;

63.  wzywa państwa członkowskie oraz Komisję do zagwarantowania, że dzieci będą uprawiać sport w bezpiecznym otoczeniu;

64.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy na rzecz propagowania integracji społecznej i uczciwości w sporcie oraz jego dostępności przez wykorzystanie nowych technologii i innowacji;

65.  z zadowoleniem przyjmuje sukces Europejskiego Tygodnia Sportu, który ma na celu propagowanie sportu, aktywności fizycznej i zdrowego trybu życia wśród wszystkich ludzi w całej Europie, niezależnie od wieku, pochodzenia lub poziomu sprawności; wzywa wszystkie instytucje oraz państwa członkowskie UE do dalszego propagowania tej inicjatywy, a jednocześnie do zapewnienia dostępu do niej możliwie najszerszemu gronu odbiorców, zwłaszcza w szkołach;

66.  jest zdania, że tradycyjne dziedziny sportu to część europejskiego dziedzictwa kulturowego;

67.  z zadowoleniem przyjmuje badanie Komisji na temat swoistego charakteru sportu; apeluje do Komisji i organizacji sportowych o zastanowienie się nad dalszymi działaniami na rzecz rozwoju specyfiki sportu;

68.  podkreśla, że finansowanie jest ważnym narzędziem politycznym UE służącym poprawie kluczowych dziedzin aktywności UE w zakresie sportu; wzywa Komisję do przeznaczenia znaczniejszych środków na sport w ramach programu Erasmus+, przy położeniu większego nacisku na sport masowy i edukację, a także do poprawy widoczności i dostępności sportu, aby skuteczniej włączać go do innych programów finansowania, takich jak europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne lub program w dziedzinie zdrowia; domaga się lepszej komunikacji pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi, która umożliwi efektywniejsze wydatkowanie tych funduszy oraz zmniejszenie obciążenia organizacji sportu masowego pod względem administracyjnym;

69.  zachęca państwa członkowskie i Komisję do wspierania środków i programów propagujących mobilność, zaangażowanie, kształcenie, rozwój umiejętności oraz szkolenie wolontariuszy w sporcie, a także do uznawania wykonywanej przez nich pracy; zaleca wymianę wzorców w zakresie wolontariatu przez pomoc w propagowaniu rozwoju uprawiania sportu i jego kultury, także przy wykorzystaniu środków finansowych dostępnych w ramach programu Erasmus+;

70.  zwraca się do Komisji o wydanie wytycznych w sprawie stosowania zasad udzielania pomocy państwa w sporcie, z uwzględnieniem celów społecznych, kulturalnych i edukacyjnych sportu, aby zagwarantować większą pewność prawa; uważa w związku z tym, że żadna organizacja sportowa, a w szczególności organizacja sportu masowego, nie może być dyskryminowana przy ubieganiu się o środki publiczne na szczeblu krajowym i lokalnym;

71.  uważa za kluczowe tworzenie niezbędnych powiązań między sportem zawodowym a amatorskim za pomocą mechanizmów solidarności finansowej w sporcie; w związku z tym z zadowoleniem odnosi się do wkładu loterii krajowych w sport masowy i zachęca państwa członkowskie, by zobowiązały licencjonowanych operatorów zakładów sportowych do przekazywania odpowiedniej części zysku na sport masowy oraz przedsięwzięcia mające na celu poprawę masowego dostępu do sportu, co miałoby zapewnić ich zrównoważony charakter, przejrzystość i identyfikowalność, w uzupełnieniu wkładów finansowych pochodzących ze sprzedaży praw do transmisji medialnych;

72.  utrzymuje, że scentralizowana, wyłączna i ograniczona terytorialnie sprzedaż praw do transmisji telewizyjnych zakładająca sprawiedliwy podział dochodów ma podstawowe znaczenie dla zrównoważonego finansowania sportu na wszystkich poziomach i dla zapewnienia równych warunków konkurencji;

73.  podkreśla, że naruszanie praw własności intelektualnej w sporcie zagraża jego długoterminowemu finansowaniu;

74.  zaleca, by państwa członkowskie wprowadziły do swych systemów podatkowych zwolnienia z VAT, ulgi podatkowe i inne formy zachęt finansowych dla sportu masowego oraz by aktywnie wspierały ich stosowanie; uznaje, że do tego rodzaju wsparcia nie powinno się stosować zasad pomocy państwa;

75.  apeluje do Komisji i państw członkowskich, by przeznaczały więcej środków finansowych na otwarte publiczne tereny sportowe i place zabaw, tak aby ułatwić dostęp do sportu masowego;

76.  jest zdania, że zrównoważony charakter i ochrona środowiska powinny być nieodłącznym elementem imprez sportowych, a zainteresowane strony z sektora sportu powinny wnosić wkład w światowy program działań na rzecz realizacji celów zrównoważonego rozwoju do roku 2030;

77.  zachęca krajowe komitety olimpijskie i federacje sportowe państw członkowskich, by przyjęły flagę i symbol Unii Europejskiej i wykorzystywały je podczas międzynarodowych imprez sportowych obok flag i symboli narodowych poszczególnych krajów;

78.  podkreśla, że sport jest istotnym czynnikiem tworzenia i wzmacniania poczucia przynależności lokalnej, narodowej, a nawet europejskiej;

79.  podkreśla znaczenie pełnej przejrzystości w zakresie własności zawodowych klubów sportowych;

o
o   o

80.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz europejskim, międzynarodowym i krajowym zrzeszeniom i ligom sportowym.

(1) Dz.U. C 407 z 4.11.2016, s. 81.
(2) Dz.U. C 208 z 10.6.2016, s. 89.
(3) Dz.U. C 93 z 9.3.2016, s. 42.
(4) Dz.U. C 36 z 29.1.2016, s. 137.
(5) Dz.U. C 239 E z 20.8.2013, s. 46.
(6) Dz.U. C 271 E z 12.11.2009, s. 51.
(7) Dz.U. C 27 E z 31.1.2008, s. 232.
(8) Dz.U. C 236 E z 12.8.2011, s. 99.
(9) Dz.U. C 436 z 24.11.2016, s. 42.
(10) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0005.
(11) Dz.U. C 326 z 3.12.2010, s. 5.


Transgraniczne aspekty adopcji
PDF 575kWORD 66k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lutego 2017 r. zawierające zalecenia dla Komisji w sprawie transgranicznych aspektów adopcji (2015/2086(INL))
P8_TA(2017)0013A8-0370/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 225 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 67 ust. 4 i art. 81 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka z dnia 20 listopada 1989 r., w szczególności jej art. 7, 21 i 35,

–  uwzględniając art. 2 protokołu fakultatywnego do Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka w sprawie handlu dziećmi, dziecięcej prostytucji i dziecięcej pornografii z dnia 25 maja 2000 r.,

–  uwzględniając Konwencję wiedeńską o stosunkach konsularnych z dnia 24 kwietnia 1963 r.,

–  uwzględniając Konwencję o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego podpisaną w Hadze w dniu 29 maja 1993 r.,

–  uwzględniając dokument tematyczny komisarza Rady Europy ds. praw człowieka pt. „Adoption and Children: a Human Rights Perspective” [Adopcja i dzieci: perspektywa praw człowieka], opublikowany w dniu 28 kwietnia 2011 r.,

–  uwzględniając art. 46 i 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinię Komisji Petycji (A8-0370/2016),

Wspólne minimalne standardy adopcji

A.  mając na uwadze, że w dziedzinie adopcji niezwykle istotne jest, by wszelkie decyzje były podejmowane w myśl zasady dobra dziecka i zasady niedyskryminacji oraz z poszanowaniem praw podstawowych dziecka;

B.  mając na uwadze, że celem adopcji nie jest zapewnienie osobom dorosłym prawa do dziecka, ale zapewnienie dziecku stabilnego otoczenia, w którym będzie harmonijnie wzrastało i rozwijało się otoczone opieką i miłością;

C.  mając na uwadze, że procedura adopcji dotyczy dzieci, które w chwili złożenia wniosku o adopcję nie ukończyły 18. roku życia lub nie osiągnęły pełnoletności w państwie pochodzenia;

D.  mając na uwadze, że należy dążyć do równowagi między prawem dziecka adoptowanego do poznania swojej rzeczywistej tożsamości a prawem rodziców biologicznych do ochrony swojej tożsamości;

E.  mając na uwadze, że właściwe organy nie powinny uznawać, iż warunki materialne rodziców biologicznych stanowią wyłączną podstawę i uzasadnienie pozbawienia ich władzy rodzicielskiej i skierowania dziecka do adopcji;

F.  mając na uwadze, że postępowania adopcyjnego nie można wszczynać przed ostatecznym uprawomocnieniem się orzeczenia o pozbawieniu rodziców biologicznych władzy rodzicielskiej oraz że należy najpierw umożliwić rodzicom biologicznym wyczerpanie wszystkich dróg odwoławczych przeciwko temu orzeczeniu; mając na uwadze, że inne państwa członkowskie mogą odmówić uznania orzeczenia o adopcji wydanego przy braku takich gwarancji proceduralnych;

G.  mając na uwadze, że większa skuteczność i większa przejrzystość pozwolą ulepszyć krajowe procedury adopcyjne i mogłyby ułatwić adopcję międzynarodową, co pozwoliłoby zwiększyć liczbę adoptowanych dzieci; mając w związku z tym na uwadze, że przestrzeganie art. 21 Konwencji ONZ o prawach dziecka, którą ratyfikowały wszystkie państwa członkowskie, powinno być podstawowym punktem odniesienia dla wszelkich procedur, działań i strategii dotyczących adopcji w kontekście transgranicznym, przy poszanowaniu dobra dziecka;

H.  mając na uwadze, że należy z determinacją wzmóc wysiłki na rzecz uniemożliwienia pozbawionym skrupułów pośrednikom wykorzystywania potencjalnych rodziców zainteresowanych adopcją oraz że należy również w tym obszarze wzmocnić współpracę na rzecz walki z przestępczością i korupcją w UE;

I.  mając na uwadze, że w miarę możliwości należy zachęcać do adoptowania rodzeństw przez tę samą rodzinę, aby oszczędzić im dodatkowej traumy spowodowanej rozdzieleniem;

Przysposobienia międzynarodowe na mocy konwencji haskiej z 1993 r.

J.  mając na uwadze, że konwencja haska o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego podpisana w Hadze w dniu 29 maja 1993 r. (konwencja haska), którą ratyfikowały wszystkie państwa członkowskie, zapewnia system współpracy administracyjnej i uznawania przysposobienia międzynarodowego, tj. przysposobienia, w przypadku którego przysposabiający i dziecko lub dzieci nie zamieszkują na stałe w tym samym kraju;

K.  mając na uwadze, że konwencja haska stanowi, iż uznawanie przysposobienia międzynarodowego jest automatyczne we wszystkich krajach będących jej sygnatariuszami i nie wymaga jakiejkolwiek specjalnej procedury;

L.  mając na uwadze, że ze względu na dobro dziecka na mocy konwencji haskiej można odmówić uznania adopcji, jeżeli jest ona w oczywisty sposób sprzeczna z porządkiem publicznym danego kraju;

Współpraca wymiarów sprawiedliwości w dziedzinie adopcji

M.  mając na uwadze, że jak najszersze szkolenie kadr wymiaru sprawiedliwości ma kluczowe znaczenie dla wzajemnego zaufania we wszystkich dziedzinach prawa, w tym w dziedzinie adopcji; mając na uwadze, że dotychczasowe programy unijne w dziedzinie szkolenia kadr wymiaru sprawiedliwości oraz programy wspierające europejskie sieci sądownictwa powinny w związku z tym w większym stopniu skupiać się na sądach wyspecjalizowanych, takich jak sądy rodzinne i sądy opiekuńcze;

N.  mając na uwadze, że należy poprawić dostęp obywateli do pełnych informacji na temat aspektów prawnych i procesowych adopcji krajowej w państwach członkowskich; mając na uwadze, że w związku z tym można by rozbudować portal „e-Sprawiedliwość”;

O.  mając na uwadze, że w 1997 r. nawiązano współpracę w obrębie Europejskiej Sieci Rzeczników Praw Dziecka i powinno się zachęcać europejskich rzeczników praw dziecka do bliższej współpracy i koordynacji na tym forum; mając na uwadze, że działania takie mogłyby obejmować ich udział w dotychczasowych, finansowanych przez UE projektach w dziedzinie szkolenia kadr wymiaru sprawiedliwości;

P.  mając na uwadze, że należy przeprowadzić dogłębną analizę, gdyż potrzebne są aktywniejsze działania służące zapobieganiu transgranicznemu handlowi dziećmi do celów adopcji i zwalczaniu go, a także przyczyniające się do prawidłowego i skutecznego wdrażania obowiązujących przepisów i wytycznych w celu zwalczania handlu dziećmi; mając na uwadze, że należy zatem wzmocnić współpracę na rzecz walki z przestępczością i korupcją w UE w tej dziedzinie, aby zapobiegać uprowadzeniom dzieci, ich sprzedaży lub handlowi nimi;

Transgraniczne uznawanie krajowych orzeczeń o adopcji

Q.  mając na uwadze, że zasada wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi ma podstawowe znaczenie w prawie Unii, gdyż umożliwia stworzenie i utrzymanie obszaru bez granic wewnętrznych; mając na uwadze, że oparta na wzajemnym zaufaniu zasada wzajemnego uznawania zobowiązuje państwa członkowskie do wykonania wyroku lub orzeczenia przyjętego w innym państwie członkowskim;

R.  mając na uwadze, że mimo obowiązujących w tej dziedzinie przepisów prawa międzynarodowego w państwach członkowskich wciąż istnieją rozbieżne opinie na temat zasad, które powinny regulować proces adopcyjny, podobnie jak istnieją różnice w postępowaniach dotyczących adopcji i skutkach prawnych procesu adopcyjnego;

S.  mając na uwadze, że Unia Europejska posiada uprawnienia do podejmowania decyzji służących wzmocnieniu współpracy między wymiarami sprawiedliwości państw członkowskich, bez wpływu na krajowe prawo rodzinne, w tym w dziedzinie adopcji;

T.  mając na uwadze, że odstępstwa dotyczące porządku publicznego służą do zachowania odrębności państw członkowskich, która znajduje odzwierciedlenie w ich prawie rodzinnym materialnym;

U.  mając na uwadze, że w chwili obecnej nie istnieją jakiekolwiek europejskie przepisy dotyczące uznawania – automatycznego lub innego rodzaju – krajowych orzeczeń o adopcji, tj. dotyczących adopcji w obrębie jednego państwa członkowskiego;

V.  mając na uwadze, że brak takich przepisów jest źródłem poważnych problemów, z jakimi borykają się rodziny europejskie, które przeprowadziły się do innego państwa członkowskiego po zaadoptowaniu dziecka, jako że adopcja może nie zostać uznana, a to oznacza, że rodzice mogą natrafić na przeszkody w sprawowaniu władzy rodzicielskiej zgodnie z prawem oraz napotkać trudności finansowe w związku z różnymi opłatami obowiązującymi w tej dziedzinie;

W.  mając na uwadze, że brak takich przepisów zagraża więc prawu dzieci do stabilnej i trwałej rodziny;

X.  mając na uwadze, że w chwili obecnej rodzice, przeprowadzając się do innego państwa członkowskiego, mogą zostać zobligowani do poddania się specjalnym krajowym procedurom uznania adopcji, a nawet do ponownej adopcji dziecka, co jest przyczyną dużej niepewności prawa;

Y.  mając na uwadze, że obecna sytuacja może być źródłem poważnych trudności i uniemożliwiać rodzinom pełne korzystanie z prawa do swobodnego przemieszczania się;

Z.  mając na uwadze, że może zaistnieć potrzeba dokonania przeglądu i oceny ogólnej sytuacji w drodze konsultacji pomiędzy właściwymi organami państw członkowskich;

AA.  mając na uwadze, że rozporządzenie Bruksela II nie porusza kwestii uznawania orzeczeń o adopcji, jako że zajmuje się wyłącznie kwestią odpowiedzialności rodzicielskiej;

AB.  mając w związku z tym na uwadze, że kwestią najwyższej wagi jest przyjęcie przepisów umożliwiających automatyczne uznawanie w jednym państwie członkowskim krajowego orzeczenia o adopcji wydanego w innym państwie członkowskim, pod warunkiem zapewnienia pełnego poszanowania krajowych przepisów dotyczących porządku publicznego oraz zasad pomocniczości i proporcjonalności;

AC.  mając na uwadze, że takie przepisy uzupełniałyby obowiązujące rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003(1) (Bruksela IIA) dotyczące jurysdykcji i odpowiedzialności rodzicielskiej oraz wypełniłyby lukę w uznawaniu adopcji, zgodnie z prawem międzynarodowym (konwencja haska);

Wspólne minimalne standardy dotyczące adopcji

1.  wzywa władze państw członkowskich do podejmowania wszelkich decyzji w sprawie adopcji z myślą o dobru dziecka i z poszanowaniem jego praw podstawowych, przy czym zawsze należy uwzględniać szczególne okoliczności danej sprawy;

2.  podkreśla, że dzieci skierowane do adopcji powinno się postrzegać nie jako własność państwa, ale jako jednostki, których prawa podstawowe uznaje się na gruncie międzynarodowym;

3.  podkreśla, że każdy przypadek adopcji jest inny i należy go rozpatrywać indywidualnie;

4.  uważa, że w przypadku adopcji o charakterze transgranicznym należy w jak największym zakresie uwzględniać i szanować tradycje kulturowe i językowe, w których dziecko zostało wychowane;

5.  uważa, że w postępowaniu adopcyjnym należy zawsze dać dziecku możliwość bycia wysłuchanym bez nacisku i zapewnić możliwość wyrażenia opinii na temat procesu adopcji, z uwzględnieniem wieku i stopnia dojrzałości dziecka; uważa zatem, że jest sprawą najwyższej wagi, aby gdy tylko to możliwe i niezależnie od wieku dziecka dążono do umożliwienia dziecku wyrażenia zgody na adopcję; w związku z tym wzywa do zwrócenia szczególnej uwagi na niemowlęta i małe dzieci, które nie mogą same zabrać głosu;

6.  uważa, że nie powinno się wydawać orzeczenia o adopcji przed wysłuchaniem rodziców biologicznych oraz, w stosownych przypadkach, przed wyczerpaniem przez nich wszystkich środków odwoławczych dotyczących ich władzy rodzicielskiej, zanim pozbawienie ich władzy rodzicielskiej stanie się prawomocne; w związku z tym wzywa władze państw członkowskich do podjęcia wszystkich środków niezbędnych dla dobra dziecka w toku procedur odwoławczych oraz w trakcie całego postępowania sądowego dotyczącego adopcji, przy jednoczesnym zapewnieniu dziecku ochrony i opieki niezbędnej do jego harmonijnego rozwoju;

7.  wzywa Komisję, aby rozważyła przeprowadzenie badania porównawczego w celu analizy skarg dotyczących adopcji bez zgody rodziców z elementem transgranicznym;

8.  podkreśla, że przed skierowaniem dziecka do adopcji przez osoby niespokrewnione właściwe organy powinny zawsze w pierwszej kolejności rozważyć możliwość umieszczenia dziecka u osób spokrewnionych, nawet jeżeli osoby te mieszkają w innym kraju, o ile dziecko utrzymuje kontakt z tymi członkami rodziny i po przeprowadzeniu indywidualnej oceny potrzeb dziecka; jest zdania, że miejsce zwykłego pobytu członków rodziny, którzy chcą wziąć na siebie odpowiedzialność za dziecko, nie powinno być uznawane za czynnik decydujący;

9.  wzywa do równego traktowania rodziców o różnym obywatelstwie w ramach procedur dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej i adopcji; apeluje do państw członkowskich, by zapewniły równość praw proceduralnych przysługujących osobom spokrewnionym uczestniczącym w postępowaniu adopcyjnym i będącym obywatelami innego państwa członkowskiego, w tym przez udzielenie pomocy prawnej, należyte i terminowe informowanie o przesłuchaniach, prawo do tłumaczenia ustnego oraz dostarczenie wszystkich dokumentów dotyczących sprawy w ich ojczystym języku;

10.  podkreśla, że jeżeli dziecko skierowane do adopcji jest obywatelem innego państwa członkowskiego, przed wydaniem jakiejkolwiek decyzji należy powiadomić organy konsularne tego państwa członkowskiego i rodzinę dziecka zamieszkującą w tym państwie, a także zasięgnąć ich opinii;

11.  wzywa ponadto państwa członkowskie do zwrócenia szczególnej uwagi na małoletnich pozbawionych opieki, którzy posiadają status uchodźcy lub się o niego ubiegają, przez zapewnienie im ochrony, pomocy i opieki, które państwa te muszą świadczyć na mocy zobowiązań międzynarodowych, najlepiej przez umieszczanie ich w rodzinach zastępczych w okresie przejściowym;

12.  podkreśla znaczenie zapewnienia pracownikom socjalnym odpowiednich warunków do dokonywania przez nich oceny poszczególnych przypadków, bez poddawania ich jakiejkolwiek presji finansowej czy prawnej oraz przy uwzględnieniu dobra dziecka w perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej;

Przysposobienia międzynarodowe na mocy konwencji haskiej z 1993 r.

13.  zwraca uwagę na powodzenie i znaczenie stosowania konwencji haskiej i zachęca wszystkie państwa do jej podpisania, ratyfikowania lub przystąpienia do niej;

14.  ubolewa nad częstymi problemami z wydawaniem potwierdzeń przysposobienia; dlatego też wzywa władze państw członkowskich do dołożenia starań, by procedury i gwarancje wprowadzone konwencją haską były zawsze przestrzegane, co pozwoli na automatyczne uznawanie przysposobienia; wzywa państwa członkowskie, by nie tworzyły zbędnych przeszkód biurokratycznych w uznawaniu przysposobień objętych zakresem konwencji haskiej, co mogłoby wydłużyć procedurę i uczynić ją bardziej kosztowną;

15.  zwraca uwagę, że można by podjąć dalsze działania na rzecz przestrzegania i ścisłego egzekwowania przepisów konwencji haskiej, jako że niektóre państwa członkowskie wymagają dodatkowych procedur administracyjnych lub pobierają nieproporcjonalnie wysokie opłaty za uznanie przysposobienia, przykładowo w celu stworzenia lub zmiany akt stanu cywilnego lub uzyskania obywatelstwa, choć jest to sprzeczne z postanowieniami konwencji haskiej;

16.  wzywa państwa członkowskie do przestrzegania procedur dotyczących wymogów w zakresie doradztwa i wyrażania zgody określonych w art. 4 konwencji haskiej;

Współpraca wymiarów sprawiedliwości w dziedzinie adopcji

17.  wzywa państwa członkowskie do zintensyfikowania współpracy w dziedzinie adopcji, w tym zarówno pod względem prawnym, jak i społecznym, a także wzywa do ściślejszej współpracy między właściwymi organami przy dokonywaniu ewentualnych dalszych ocen; w związku z tym wzywa też UE do utrzymania spójnego podejścia do praw dzieci we wszystkich głównych strategiach polityki wewnętrznej i zewnętrznej;

18.  wzywa Komisję do stworzenia skutecznej europejskiej sieci sędziów i organów specjalizujących się w adopcji w celu ułatwienia wymiany informacji i doświadczeń, co jest szczególnie pomocne w przypadku adopcji z elementem zagranicznym; uważa, że niezwykle ważne jest ułatwianie koordynacji i wymiany dobrych praktyk z obecną europejską siecią szkolenia kadr wymiaru sprawiedliwości, również po to, aby zapewnić większą spójność z projektami już finansowanymi przez Unię; w związku z tym wzywa Komisję do zapewnienia środków na specjalistyczne szkolenie sędziów zajmujących się adopcjami transgranicznymi;

19.  uważa, że zapewnienie sędziom zajmującym się adopcjami transgranicznymi możliwości odbywania szkoleń i spotkań może pomóc w precyzyjnej identyfikacji oczekiwanych i potrzebnych rozwiązań prawnych w dziedzinie uznawania adopcji krajowych; wzywa zatem Komisję, aby przeznaczyła środki finansowe na umożliwienie takich szkoleń i spotkań na etapie opracowywania wniosku w sprawie rozporządzenia;

20.  wzywa Komisję do publikowania na portalu „e-Sprawiedliwość” odnośnych informacji prawnych i proceduralnych dotyczących przepisów adopcyjnych oraz praktyk we wszystkich państwach członkowskich;

21.  odnotowuje działalność Europejskiej Sieci Rzeczników Praw Dziecka i jest zdania, że należy jeszcze bardziej rozwijać i wzmacniać tę współpracę;

22.  podkreśla konieczność bliskiej współpracy, w tym za pośrednictwem organów europejskich takich jak Europol, w celu zapobiegania transgranicznym uprowadzeniom dzieci, ich sprzedaży i handlowi nimi do celów adopcji; zauważa, że wiarygodny system rejestrowania urodzeń może zapobiec handlowi dzieci do celów adopcji; w związku z tym wzywa państwa członkowskie do poprawy koordynacji również w delikatnej kwestii, jaką są adopcje dzieci pochodzących z państw trzecich;

Transgraniczne uznawanie krajowych orzeczeń o adopcji

23.  zauważa wyraźne zapotrzebowanie na europejskie przepisy prawne umożliwiające automatyczne uznawanie w innych państwach krajowych orzeczeń o adopcji;

24.  zwraca się do Komisji, by do dnia 31 lipca 2017 r. przedłożyła w oparciu o art. 67 i art. 81 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wniosek dotyczący aktu w sprawie transgranicznego uznawania orzeczeń o adopcji, zgodnie z zaleceniami określonymi w załączniku do niniejszej rezolucji oraz prawem międzynarodowym obowiązującym w tej dziedzinie;

25.  potwierdza, że zalecenia załączone do niniejszego projektu rezolucji są zgodne z prawami podstawowymi oraz zasadami pomocniczości i proporcjonalności;

26.  uważa, że proponowany wniosek nie wiąże się z negatywnymi skutkami finansowymi, jako że ostateczny cel, czyli automatyczne uznawanie orzeczeń o adopcji, doprowadzi do redukcji kosztów;

o
o   o

27.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji oraz szczegółowych zaleceń zawartych w załączniku Komisji i Radzie oraz parlamentom i rządom państw członkowskich.

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI:

SZCZEGÓŁOWE ZALECENIA  DOTYCZĄCE ROZPORZĄDZENIA RADY W SPRAWIE TRANSGRANICZNEGO UZNAWANIA ORZECZEŃ O ADOPCJI

A.   ZASADY I CELE PROPONOWANEGO WNIOSKU

1.  Dzięki prawu do swobodnego przemieszczania się coraz większa liczba obywateli europejskich postanawia każdego roku przenieść się do innego państwa członkowskiego Unii. Wiąże się to z szeregiem trudności w zakresie uznawania oraz prawnego uregulowania sytuacji osobistej i rodzinnej osób korzystających z prawa do mobilności. Unia zaczęła zajmować się tymi problemami np. przez przyjęcie Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012(2) oraz nawiązanie wzmocnionej współpracy w dziedzinie uznawania niektórych aspektów małżeńskich ustrojów majątkowych oraz skutków majątkowych zarejestrowanych związków partnerskich.

2.  Konwencja o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego podpisana w Hadze w dniu 29 maja 1993 r.(konwencja haska) obowiązuje we wszystkich państwach członkowskich. Dotyczy ona postępowania w przypadku przysposobienia transgranicznego i uprawnia do automatycznego uznawania takiego przysposobienia. Jednak konwencja haska ta nie obejmuje sytuacji rodziny z dzieckiem przysposobionym na mocy czysto krajowej procedury, która to rodzina następnie przeprowadza się do innego państwa członkowskiego. Sytuacja ta może prowadzić do poważnych trudności prawnych, jeżeli stosunek prawny między rodzicem lub rodzicami a przysposobionym dzieckiem nie zostanie automatycznie uznany. Mogą być wymagane dodatkowe procedury administracyjne lub sądowe, a w skrajnych przypadkach może dojść do odmowy uznania adopcji.

3.  Dlatego też, aby chronić podstawowe prawa i wolności takich obywateli Unii Europejskiej, należy przyjąć rozporządzenie pozwalające na automatyczne transgraniczne uznawanie orzeczeń o adopcji. Właściwą podstawą prawną takiego wniosku jest art. 67 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który dotyczy wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych i pozasądowych, oraz art. 81 ust. 3 Traktatu, który dotyczy środków w dziedzinie prawa rodzinnego. Rozporządzenie ma zostać przyjęte przez Radę po zasięgnięciu przez nią opinii Parlamentu Europejskiego.

4.  Proponowane rozporządzenie zapewnia automatyczne uznawanie orzeczeń o adopcji wydanych w innym państwie członkowskim w procedurze innej niż procedura przewidziana w konwencji haskiej. Jako że rodziny europejskie mogą mieć związki z państwami trzecimi lub mogły w nich mieszkać w przeszłości, rozporządzenie przewiduje również, że po uznaniu przez państwo członkowskie adopcji dokonanej w państwie trzecim w oparciu o odnośne krajowe przepisy proceduralne, orzeczenie o tej adopcji będzie uznawane we wszystkich pozostałych państwach członkowskich UE.

5.  Aby jednak uniknąć tzw. turystyki sądowej lub stosowania nieodpowiednich przepisów krajowych, automatyczne uznanie podlega po pierwsze warunkowi, że nie może ono w sposób oczywisty naruszać porządku publicznego uznającego państwa członkowskiego, przy czym należy podkreślić, że taka odmowa nie może w żadnym przypadku prowadzić do faktycznej dyskryminacji zakazanej w art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a po drugie, że orzeczenie o adopcji podlega właściwości sądów państwa członkowskiego zgodnie z art. 4 proponowanego wniosku w części B (wniosek). Jedynie sąd państwa członkowskiego zwykłego pobytu rodzica lub rodziców lub dziecka może być właściwy w tym zakresie. Jeżeli jednak orzeczenie o adopcji wydano w państwie trzecim, sądem właściwym do wstępnego uznania tej adopcji w Unii jest sąd państwa członkowskiego, którego obywatelami są rodzice dziecka. Ma to na celu zapewnienie dostępu do wymiaru sprawiedliwości rodzinom europejskim zamieszkującym za granicą.

6.  Decyzja w sprawie jakiegokolwiek sprzeciwu wobec uznania adopcji w konkretnych przypadkach wymaga zastosowania procedur specjalnych. Przepisy te są podobne do przepisów, jakie spotykamy w innych aktach unijnych w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych.

7.  Należy stworzyć europejskie poświadczenie adopcyjne w celu przyspieszenia procedur administracyjnych stosowanych w przypadku automatycznego uznawania adopcji. Model takiego poświadczenia powinien zostać przyjęty w postaci aktu delegowanego Komisji.

8.  Proponowany wniosek dotyczy jedynie bezpośredniego stosunku rodzic–dziecko. Nie obliguje on państw członkowskich do uznawania jakiegokolwiek stosunku prawnego pomiędzy rodzicami adoptowanego dziecka, jako że przepisy krajowe poszczególnych krajów odnoszące się do związków znacznie się od siebie różnią.

9.  Wreszcie wniosek zawiera zwyczajowe przepisy końcowe i przejściowe spotykane w instrumentach wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych. Automatyczne uznawanie adopcji stosuje się jedynie do orzeczeń w tej sprawie wydanych od dnia wejścia w życie rozporządzenia, a także do wszelkich wcześniejszych orzeczeń o adopcji, jeżeli dotyczą one osób, które są nadal małoletnie.

10.  Wniosek jest zgodny z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, jako że państwo członkowskie nie może samo podejmować kroków w zakresie stworzenia ram prawnych dla transgranicznego uznawania orzeczeń o adopcji, wniosek nie wychodzi również poza to, co jest absolutnie koniecznie, aby zapewnić stabilną sytuację prawną adoptowanych dzieci. Wniosek nie wpływa na prawo rodzinne państw członkowskich.

B.   TEKST PROPONOWANEGO WNIOSKU

Rozporządzenie Rady w sprawie transgranicznego uznawania orzeczeń o adopcji

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 67 ust. 4 i art. 81 ust. 3,

uwzględniając wniosek Parlamentu Europejskiego skierowany do Komisji Europejskiej,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,

stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Unia Europejska postawiła sobie za cel utrzymanie i dalszy rozwój przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w obrębie której zapewniony jest swobodny przepływ osób. W celu stopniowego tworzenia takiej przestrzeni Unia musi przyjąć środki w zakresie współpracy sądowej w sprawach cywilnych mające skutki transgraniczne, w tym w obszarze prawa rodzinnego.

(2)  Zgodnie z art. 67 i 81 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) środki te mają obejmować akty zmierzające do zagwarantowania wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych lub pozasądowych.

(3)  W celu zapewnienia swobodnego przepływu rodzin, które adoptowały dziecko, konieczne i właściwe jest sprawienie, by przepisy dotyczące właściwości sądów oraz uznawania orzeczeń o adopcji podlegały unijnemu instrumentowi prawnemu, który byłby wiążący i miałby bezpośrednie zastosowanie.

(4)  Niniejsze rozporządzenie powinno stworzyć jasne, kompleksowe ramy prawne w dziedzinie transgranicznego uznawania orzeczeń o adopcji, przynieść rodzinom odpowiednie rezultaty pod względem pewności prawa, przewidywalności i elastyczności oraz zapobiegać powstawaniu sytuacji, w których orzeczenie o adopcji wydane zgodnie z prawem w jednym państwie członkowskim nie jest uznawane w innym.

(5)  Niniejsze rozporządzenie powinno obejmować uznawanie orzeczeń o adopcji wydanych lub uznanych w innym państwie członkowskim. Nie powinno jednak obejmować uznawania przysposobień międzynarodowych przeprowadzonych zgodnie z konwencją haską z dnia 29 maja 1993 r. o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego, gdyż konwencja ta już przewiduje automatyczne uznawanie takich przysposobień. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem mieć zastosowanie jedynie do uznawania adopcji krajowych oraz adopcji międzynarodowych nieprzeprowadzonych na mocy tej Konwencji.

(6)  Musi istnieć związek między adopcją a terytorium państwa członkowskiego, które wydało orzeczenie o adopcji lub ją uznało. W związku z tym uznawanie powinno podlegać zgodności ze wspólnymi przepisami dotyczącymi jurysdykcji.

(7)  Przepisy o jurysdykcji powinny być w wysokim stopniu przewidywalne i opierać się na zasadzie, że generalnie jurysdykcję sprawują sądy zwykłego miejsca pobytu rodziców adopcyjnych lub zwykłego miejsca pobytu jednego z tych rodziców bądź dziecka. Jurysdykcja powinna być ograniczona do tego terytorium, z wyjątkiem sytuacji obejmujących państwa trzecie, gdy łącznikiem mogłoby być państwo członkowskie obywatelstwa.

(8)  Zważywszy, że adopcja ogólnie dotyczy osób małoletnich, nie jest właściwe umożliwianie rodzicom lub dziecku jakiejkolwiek elastyczności co do wyboru organów, które postanowią o adopcji.

(9)  Wzajemne zaufanie do funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości w Unii uzasadnia regułę, zgodnie z którą orzeczenia o adopcji wydane w państwie członkowskim lub uznane przez państwo członkowskie powinny być uznawane we wszystkich innych państwach członkowskich bez potrzeby przeprowadzania specjalnego postępowania. W związku z tym orzeczenie o adopcji wydane przez państwo członkowskie powinno być traktowane tak, jak gdyby zostało wydane w państwie członkowskim, w którym toczy się sprawa.

(10)  Automatyczne uznawanie w państwie członkowskim, w którym toczy się sprawa, orzeczenia o adopcji wydanego w innym państwie członkowskim nie powinno naruszać prawa do obrony. Dlatego każda z zainteresowanych stron powinna mieć możliwość wystąpienia o odmowę uznania orzeczenia o adopcji, jeżeli uważa, że występuje jedna z przesłanek odmowy uznania.

(11)  Uznawanie krajowych orzeczeń o adopcji powinno być automatyczne, chyba że państwo członkowskie, w którym adopcja miała miejsce, nie posiada jurysdykcji lub jeżeli takie uznanie byłoby wyraźnie sprzeczne z porządkiem publicznym uznającego państwa członkowskiego, co podlega wykładni zgodnie z art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

(12)  Niniejsze rozporządzenie nie powinno wpływać na prawo rodzinne materialne – w tym prawo o adopcji – państw członkowskich. Ponadto uznawanie wszelkich orzeczeń o adopcji na mocy niniejszego rozporządzenia nie powinno pociągać za sobą uznawania jakiegokolwiek stosunku prawnego między rodzicami adopcyjnymi w konsekwencji uznania orzeczenia o adopcji, co jednak nie powinno rzutować na ewentualną decyzję o uznaniu orzeczenia o adopcji.

(13)  Wszelkie kwestie proceduralne nieujęte w niniejszym rozporządzeniu należy rozstrzygać zgodnie z prawem krajowym.

(14)  Jeżeli orzeczenie o adopcji wiąże się ze stosunkiem prawnym nieznanym w prawie państwa członkowskiego, w którym toczy się sprawa, ten stosunek prawny – w tym wszelkie wynikające z niego prawa lub obowiązki – powinien w miarę możliwości zostać dostosowany do stosunku prawnego, który według prawa tego państwa członkowskiego ma równorzędne skutki i służy podobnym celom. To, w jaki sposób i przez kogo ma zostać przeprowadzone takie dostosowanie, powinno być określone przez każde państwo członkowskie.

(15)  Aby ułatwić automatyczne uznawanie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, należy sporządzić dokument wzorcowy do celów przekazywania orzeczeń o adopcji – europejskie poświadczenie adopcyjne. W tym celu należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do ustalania i zmiany tego wzorcowego poświadczenia. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(16)  Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia nie może zostać osiągnięty w wystarczającym stopniu przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(17)  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do TUE oraz do TFUE, [Zjednoczone Królestwo i Irlandia notyfikowały swoją wolę uczestnictwa w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia]/[bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Zjednoczone Królestwo i Irlandia nie uczestniczą w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie są nim związane, ani go nie stosują].

(18)  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana, ani go nie stosuje,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zakres

1.  Niniejsze rozporządzenie stosuje się do uznawania orzeczeń o adopcji.

2.  Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do lub nie dotyczy:

a)  przepisów państw członkowskich dotyczących uprawnienia do adopcji lub innych kwestii podlegających prawu rodzinnemu;

b)  przysposobień międzynarodowych na mocy Konwencji haskiej z dnia 29 maja 1993 r. o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego (konwencja haska).

3.  Żadne przepisy niniejszego rozporządzenia nie wymagają od państw członkowskich:

a)  uznawania istnienia jakiegokolwiek stosunku prawnego między rodzicami dziecka adoptowanego w konsekwencji uznania orzeczenia o adopcji;

b)  wydawania orzeczeń o adopcji w sytuacji, gdy nie pozwala na to właściwe prawo krajowe.

Artykuł 2

Definicja

Do celów niniejszego rozporządzenia „orzeczenie o adopcji” oznacza wyrok lub postanowienie, w wyniku którego powstaje lub zostaje uznany stały stosunek prawny rodzic–dziecko między dzieckiem, które nie osiągnęło jeszcze wieku pełnoletniości, a nowym rodzicem lub nowymi rodzicami, którzy nie są rodzicami biologicznymi tego dziecka, niezależnie od tego, jak ten stosunek prawny nazywany jest w prawie krajowym.

Artykuł 3

Automatyczne uznawanie orzeczeń o adopcji

1.  Orzeczenie o adopcji wydane w państwie członkowskim jest uznawane w pozostałych państwach członkowskich bez wymogu prowadzenia specjalnego postępowania, pod warunkiem że państwo członkowskie wydające orzeczenie posiada jurysdykcję zgodnie z art. 4.

2.  Każda zainteresowana strona może zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 wystąpić o wydanie orzeczenia stwierdzającego, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające odmowę uznania, o których mowa w art. 6.

3.  Jeżeli wynik postępowania w sądzie danego państwa członkowskiego zależy od rozstrzygnięcia ubocznej kwestii odmowy uznania, sąd ten jest sądem właściwym do rozpatrywania tej kwestii.

Artykuł 4

Jurysdykcja w przypadku orzeczeń o adopcji

1.  Organy państwa członkowskiego mogą wydać orzeczenie o adopcji tylko wtedy, gdy rodzic lub rodzice adopcyjni lub też adoptowane dziecko mają zwykłe miejsce pobytu w tym państwie członkowskim.

2.  Jeżeli orzeczenie o adopcji dziecka zostało wydane przez organy państwa trzeciego, organy państwa członkowskiego mogą również wydać takie orzeczenie lub postanowić o uznaniu orzeczenia kraju trzeciego zgodnie z procedurami określonymi w prawie krajowym, jeżeli rodzic lub rodzice adopcyjni lub też adoptowane dziecko nie mają zwykłego miejsca pobytu w tym państwie członkowskim, lecz są jego obywatelami.

Artykuł 5

Dokumentacja wymagana do celów uznania

Strona, chcąca powołać się w państwie członkowskim na orzeczenie o adopcji wydane w innym państwie członkowskim, przedstawia:

a)  odpis orzeczenia o adopcji spełniający warunki niezbędne do stwierdzenia jego autentyczności oraz

b)  europejskie poświadczenie adopcyjne wydane zgodnie z art. 11.

Artykuł 6

Odmowa uznania

Na wniosek którejkolwiek z zainteresowanych stron uznania orzeczenia o adopcji wydanego w państwie członkowskim można odmówić tylko wtedy, gdy:

a)  uznanie byłoby w oczywisty sposób sprzeczne z porządkiem publicznym (ordre public) państwa członkowskiego, w którym toczy się sprawa;

b)  państwo członkowskie, które wydało orzeczenie, nie miało jurysdykcji na mocy art. 4.

Artykuł 7

Wniosek o odmowę uznania

1.  Na wniosek każdej z zainteresowanych stron określonych w prawie krajowym odmawia się uznania orzeczenia o adopcji w przypadku stwierdzenia jednej z przesłanek, o których mowa w art. 6.

2.  Wniosek o odmowę uznania składa się do sądu zgłoszonego przez państwo członkowskie Komisji zgodnie z art. 13 lit. a) jako sąd, do którego składany ma być wniosek.

3.  Do postępowania w sprawie odmowy uznania, o ile nie jest ono objęte niniejszym rozporządzeniem, stosuje się przepisy prawa państwa członkowskiego, w którym toczy się sprawa.

4.  Wnioskodawca przedstawia odpis orzeczenia oraz, w razie konieczności, jego tłumaczenie lub transliterację.

5.  Sąd może zwolnić z obowiązku przedstawienia dokumentów, o których mowa w ust. 4, jeżeli już je posiada lub jeżeli wezwanie wnioskodawcy do ich przedstawienia uzna za nieuzasadnione. W tym drugim przypadku sąd może wezwać drugą stronę do przedstawienia tych dokumentów.

6.  Strona występująca o odmowę uznania orzeczenia o adopcji wydanego w innym państwie członkowskim nie musi posiadać adresu pocztowego w państwie członkowskim, w którym toczy się sprawa. Strona ta nie musi także posiadać pełnomocnika w państwie członkowskim, w którym toczy się sprawa, chyba że posiadanie takiego pełnomocnika jest obowiązkowe bez względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania stron.

7.  W sprawie wniosku o odmowę wykonania sąd orzeka niezwłocznie.

Artykuł 8

Środki odwoławcze wobec orzeczenia w sprawie wniosku o odmowę uznania

1.  Każda ze stron może wnieść środek odwoławczy wobec orzeczenia w sprawie wniosku o odmowę uznania.

2.  Środek odwoławczy wnosi się do sądu wskazanego przez dane państwo członkowskie Komisji zgodnie z art. 13 lit. b) jako sąd, do którego wnosi się taki środek odwoławczy.

3.  Orzeczenie rozstrzygające w sprawie środka odwoławczego może być zaskarżone w drodze kolejnego środka odwoławczego tylko wówczas, gdy dane państwo członkowskie wskazało Komisji sądy właściwe dla rozpoznania wszelkich dalszych środków zaskarżenia zgodnie z art. 13 lit. c).

Artykuł 9

Środki odwoławcze w państwie członkowskim, w którym wydano orzeczenie o adopcji

Sąd, do którego złożono wniosek o odmowę uznania, lub sąd, który rozpoznaje środek odwoławczy wniesiony zgodnie z art. 8 ust. 2 lub 3, może zawiesić postępowanie, jeżeli w państwie członkowskim, w którym wydano orzeczenie o adopcji, został wniesiony zwykły środek odwoławczy od orzeczenia o adopcji lub jeżeli termin wniesienia takiego środka jeszcze nie upłynął. W tym drugim przypadku sąd może wyznaczyć termin na wniesienie takiego środka odwoławczego.

Artykuł 10

Wyłączenie kontroli merytorycznej

Orzeczenie o adopcji lub wyrok wydane w państwie członkowskim nie mogą być w żadnym wypadku przedmiotem kontroli merytorycznej w państwie członkowskim, w którym toczy się sprawa.

Artykuł 11

Europejskie poświadczenie adopcyjne

Na wniosek którejkolwiek z zainteresowanych stron władze państwa członkowskiego, które wydały orzeczenie o adopcji, wydają wielojęzyczne europejskie poświadczenie adopcyjne zgodne z wzorcem ustalonym na podstawie art. 15.

Artykuł 12

Dostosowanie orzeczenia o adopcji

1.  Jeżeli postanowienie lub wyrok zawierają środek lub zarządzenie nieznane w prawie państwa członkowskiego, w którym toczy się sprawa, ten środek lub to zarządzenie dostosowuje się w miarę możliwości do środka lub zarządzenia znanych prawu tego państwa członkowskiego, mających równorzędne skutki i służących podobnym celom i interesom. Takie dostosowanie nie może powodować skutków wykraczających poza skutki przewidziane w prawie państwa członkowskiego pochodzenia orzeczenia.

2.  Każda zainteresowana strona może zaskarżyć przed sądem dostosowanie danego środka lub zarządzenia.

Artykuł 13

Informacje przekazywane przez państwa członkowskie

1.  W terminie do dnia 1 lipca 2018 r. państwa członkowskie przekazują Komisji informacje na temat ewentualnych przepisów krajowych dotyczących:

a)  sądów, w których składa się wniosek o odmowę uznania na mocy art. 7 ust. 2;

b)  sądów, do których wnosi się środek odwoławczy od orzeczenia w sprawie wniosku o odmowę uznania na mocy art. 8 ust. 2 oraz

c)  sądów, do których wnosi się wszelkie dalsze środki odwoławcze na mocy art. 8 ust. 3.

2.  Komisja podaje do wiadomości publicznej informacje, o których mowa w ust. 1, a także wszelkie inne istotne informacje na temat procedur dotyczących adopcji i jej uznawania w państwach członkowskich, za pomocą odpowiednich środków, w szczególności za pośrednictwem portalu „e-Sprawiedliwość”.

Artykuł 14

Legalizacja i podobne formalności

Na mocy niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do dokumentów wydanych w państwie członkowskim nie wymaga się legalizacji ani żadnych innych podobnych formalności.

Artykuł 15

Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych

Komisja jest uprawniona do przyjmowania w trybie art. 16 aktów delegowanych dotyczących ustalania i zmiany wzorca wielojęzycznego europejskiego poświadczenia adopcyjnego, o którym mowa w art. 11.

Artykuł 16

Procedura przyjmowania aktów delegowanych

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 15, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia 1 lipca 2018 r.

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 15, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 15 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Rada nie wyraziła sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, Rada poinformowała Komisję, że nie wniesie sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Rady.

5.  Komisja informuje Parlament Europejski o przyjęciu aktów delegowanych, o wszelkich sprzeciwach wobec nich oraz o odwołaniu przekazania uprawnień przez Radę.

Artykuł 17

Przepisy przejściowe

Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie wyłącznie do orzeczeń o adopcji wydanych począwszy od dnia 1 stycznia 2019 r.

Jednakże orzeczenia o adopcji wydane przed 1 stycznia 2019 r. zostają również uznane z tym dniem, jeżeli w tym dniu dane dziecko nie osiągnęło jeszcze pełnoletniości.

Artykuł 18

Stosunek do istniejących umów międzynarodowych

1.  Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do orzeczeń o przysposobieniu wydanych na mocy konwencji haskiej z .

2.  Z zastrzeżeniem zobowiązań państw członkowskich na mocy art. 351 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na stosowanie umów międzynarodowych, których co najmniej jedno państwo członkowskie jest stroną w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia określającego przepisy dotyczące uznawania adopcji.

3.  Niniejsze rozporządzenie ma jednak – w stosunkach pomiędzy państwami członkowskimi – pierwszeństwo przed umowami międzynarodowymi zawartymi wyłącznie między co najmniej dwoma państwami członkowskimi, jeżeli umowy te dotyczą kwestii podlegających niniejszemu rozporządzeniu.

Artykuł 19

Klauzula przeglądowa

1.  W terminie do dnia 31 grudnia 2024 r., a następnie co pięć lat Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia. Sprawozdaniu towarzyszą, w stosownych przypadkach, wnioski dotyczące dostosowania niniejszego rozporządzenia.

2.  W tym celu państwa członkowskie przekazują Komisji istotne informacje dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia przez ich sądy.

Artykuł 20

Wejście w życie i data rozpoczęcia stosowania

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem art. 13, 15 i 16, które stosuje się od dnia 1 lipca 2018 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w Brukseli ...

W imieniu Rady

Przewodniczący

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).
(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 107).


Dwustronna klauzula ochronna i mechanizm stabilizacyjny dotyczący bananów, zawarte w Umowie o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony ***I
PDF 514kWORD 51k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lutego 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 19/2013 w sprawie wprowadzenia w życie dwustronnej klauzuli ochronnej i mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów, zawartych w Umowie o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 20/2013 w sprawie wprowadzenia w życie dwustronnej klauzuli ochronnej i mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów, zawartych w Umowie ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony (COM(2015)0220 – C8-0131/2015 – 2015/0112(COD))
P8_TA(2017)0014A8-0277/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0220),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 207 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0131/2015),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady przekazane pismem z dnia 20 grudnia 2016 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego (A8-0277/2016),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zatwierdza wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

3.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 2 lutego 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 19/2013 w sprawie wprowadzenia w życie dwustronnej klauzuli ochronnej i mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów, zawartych w Umowie o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 20/2013 w sprawie wprowadzenia w życie dwustronnej klauzuli ochronnej i mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów, zawartych w Umowie ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/540.)

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODACZEJ

WSPÓLNE OŚWIADCZENIE

Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji

Parlament Europejski, Rada i Komisja uznają znaczenie bliskiej współpracy przy monitorowaniu wdrażania Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony(1), zmienionej Protokołem przystąpienia do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru(2), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 19/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie wprowadzenia w życie dwustronnej klauzuli ochronnej i mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów, zawartych w Umowie o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony(3) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 20/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie wprowadzenia w życie dwustronnej klauzuli ochronnej i mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów, zawartych w Umowie ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony(4). W tym celu instytucje te uzgadniają, co następuje:

—  Na wniosek właściwej komisji Parlamentu Europejskiego Komisja przedstawi swe konkretne zastrzeżenia co do wypełniania przez Kolumbię, Ekwador lub Peru zobowiązań w zakresie handlu i zrównoważonego rozwoju.

—  Jeżeli Parlament Europejski przyjmie zalecenie dotyczące wszczęcia dochodzenia w sprawie środków ochronnych, Komisja uważnie zbada, czy spełnione zostały określone w rozporządzeniu (UE) nr 19/2013 lub rozporządzeniu (UE) nr 20/2013 warunki wszczęcia dochodzenia z urzędu. Jeżeli Komisja uzna, że warunki te nie zostały spełnione, przedstawi ona właściwej komisji Parlamentu Europejskiego sprawozdanie zawierające wyjaśnienie wszystkich czynników istotnych dla wszczęcia takiego dochodzenia.

—  Komisja oceni do dnia 1 stycznia 2019 r. sytuację unijnych producentów bananów. Jeśli stwierdzone zostanie poważne pogorszenie sytuacji na rynku lub sytuacji unijnych producentów bananów, będzie można rozważyć przedłużenie okresu obowiązywania mechanizmu za zgodą stron umowy.

Komisja będzie kontynuowała regularne analizy sytuacji na rynku i sytuacji unijnych producentów bananów po wygaśnięciu mechanizmu stabilizacyjnego. Jeżeli stwierdzone zostanie poważne pogorszenie sytuacji na rynku lub sytuacji unijnych producentów bananów, Komisja, biorąc pod uwagę znaczenie sektora bananów dla regionów najbardziej oddalonych, zbada wraz z państwami członkowskimi i zainteresowanymi stronami sytuację i postanowi, czy należy rozważyć odpowiednie środki. Komisja może również zwoływać regularne posiedzenia monitorujące, w których udział biorą państwa członkowskie i zainteresowane strony.

Komisja opracowała narzędzia statystyczne, aby umożliwić monitorowanie i ocenę tendencji w przywozie bananów oraz sytuacji na unijnym rynku bananów. Komisja zwróci szczególną uwagę na przegląd formatu danych dotyczących nadzoru nad przywozem, aby udostępniać – w przyjaźniejszy użytkownikowi sposób – regularnie aktualizowane informacje.

(1) Dz.U. L 354 z 21.12.2012, s. 3.
(2) Dz.U. L 356 z 24.12.2016, s. 3.
(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 19/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie wprowadzenia w życie dwustronnej klauzuli ochronnej i mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów, zawartych w Umowie o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony (Dz.U. L 17 z 19.1.2013, s. 1).
(4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 20/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie wprowadzenia w życie dwustronnej klauzuli ochronnej i mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów, zawartych w Umowie ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony (Dz.U. L 17 z 19.1.2013, s. 13).


Zrównoważone zarządzanie zewnętrznymi flotami rybackimi ***I
PDF 374kWORD 106k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lutego 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi, uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1006/2008 (COM(2015)0636 – C8-0393/2015 – 2015/0289(COD))
P8_TA(2017)0015A8-0377/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0636),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0393/2015),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 25 maja 2016 r.(1),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa oraz opinię Komisji Rozwoju (A8‑0377/2016),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 2 lutego 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/…w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi, uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1006/2008

P8_TC1-COD(2015)0289


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(3),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(4),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1006/2008(5) („rozporządzenie w sprawie upoważnień do połowów”) ustanowiono system dotyczący upoważnień do prowadzenia działalności połowowej przez unijne statki rybackie poza wodami terytorialnymi Unii oraz wstępu statków państw trzecich na wody terytorialne Unii.

(2)  Unia jest umawiającą się stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r.(6) (UNCLOS) i ratyfikowała Porozumienie Narodów Zjednoczonych z 1995 r. w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi z dnia 4 sierpnia 1995 r. (Porozumienie Narodów Zjednoczonych w sprawie zasobów rybnych)(7). W tych międzynarodowych postanowieniach ustanowiono zasadę, zgodnie z którą wszystkie państwa muszą podjąć odpowiednie działania w celu zapewnienia zrównoważonego zarządzania zasobami morskimi i ich zachowania, oraz współpracować ze sobą w tym celu.[Popr. 1]

(3)  Unia przyjęła Porozumienie Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu z dnia 24 listopada 1993 r. (Porozumienie FAO)(8). Porozumienie FAO stanowi, że umawiająca się strona wstrzymuje się od udzielenia upoważnienia na wykorzystanie statku do połowów na morzu pełnym, jeżeli określone warunki nie są przestrzegane, a także wprowadza sankcje, jeżeli niektóre obowiązki sprawozdawcze nie są spełnione.

(3a)   W dniu 2 kwietnia 2015 r. Międzynarodowy Trybunał Prawa Morza wydał opinię doradczą w odpowiedzi na wniosek złożony przez Subregionalną Komisję Rybołówstwa Afryki Zachodniej. W opinii tej potwierdzono, że Unia ponosi odpowiedzialność za działalność prowadzoną przez statki pływające pod banderą państw członkowskich i że musi wykazywać się należytą starannością w tym względzie.[Popr. 2]

(4)  Unia zatwierdziła międzynarodowy plan działania FAO na rzecz zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania (MPD-NNN) przyjęty w 2001 r. MPD-NNN oraz dobrowolne wytyczne FAO w sprawie działań państwa bandery zatwierdzone w 2014 r. stanowią podstawę odpowiedzialności państwa bandery w celu zapewnienia długotrwałej ochrony i zrównoważonego wykorzystania żywych zasobów morza i ekosystemów morskich. W MPD-NNN przewidziano, że państwo bandery powinno wydawać upoważnienia do połowów na wodach nieobjętych jego zwierzchnictwem lub jurysdykcją statkom pływającym pod jego banderą. W dobrowolnych wytycznych zaleca się również, aby państwo bandery i państwo nadbrzeżne udzieliły upoważnienia, jeżeli działalność połowowa prowadzona jest w ramach porozumienia w sprawie dostępu do zasobów rybołówstwa, a nawet poza ramami takiego porozumienia. Oba państwa powinny upewnić się, że taka działalność nie będzie miała negatywnego wpływu na zrównoważony stan stad w wodach państwa nadbrzeżnego (punkty 40 i 41).

(4a)   W 2014 r. wszyscy członkowie FAO, w tym Unia i jej partnerskie kraje rozwijające się, jednomyślnie przyjęli dobrowolne wytyczne na rzecz ochrony zrównoważonego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego w kontekście bezpieczeństwa żywnościowego i eliminacji ubóstwa, wraz z punktem 5.7 tych wytycznych, w którym podkreślono, że tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne musi być należycie uwzględnione przed zawarciem umów o dostępie do zasobów z państwami trzecimi i osobami trzecimi.[Popr. 3]

(4b)   W niewiążących wytycznych FAO na rzecz ochrony zrównoważonego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego w kontekście bezpieczeństwa żywnościowego i eliminacji ubóstwa wezwano do przyjęcia środków na rzecz długoterminowego zachowania i zrównoważonego wykorzystywania zasobów ryb, a także do zapewnienia ekologicznej podstawy dla produkcji żywności, podkreślając znaczenie norm środowiskowych w działalności połowowej poza wodami Unii, która obejmuje podejście do zarządzania rybołówstwem oparte na ekosystemie wraz z podejściem ostrożnościowym, tak aby w miarę możliwości do 2015 r., a najpóźniej do 2020 r., odbudować i zachować wszystkie wyeksploatowane stada powyżej poziomów umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu.[Popr. 4]

(5)  Kwestia obowiązków oraz towarzyszącej odpowiedzialności i zobowiązań państwa bandery a także, w stosownych przypadkach, organizacji międzynarodowych bandery, w odniesieniu do ochrony zasobów biologicznych na morzu pełnym oraz zarządzania nimi na mocy Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS) nabrała znaczenia na poziomie międzynarodowym. Aby zagwarantować należyte zachowanie morskich zasobów biologicznych na obszarach morskich podlegających jurysdykcji krajowej postąpiono tak również – zgodnie z obowiązkiem zachowania należytej staranności wynikającym z UNCLOS – w odniesieniu do rozgraniczenia jurysdykcji państwa nadbrzeżnego i jurysdykcji państwa bandery oraz, w stosownych przypadkach, jurysdykcji międzynarodowej organizacji bandery i strefy przybrzeżnej. W opinii doradczej Międzynarodowego Trybunału Prawa Morza (ITLOS) z dnia 2 kwietnia 2015 r. sporządzonej w odpowiedzi na pytania zadane przez Subregionalną Komisję Rybołówstwa Afryki Zachodniej potwierdzono, że Unia ponosi międzynarodową odpowiedzialność przed państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi za działalność jej statków rybackich oraz że taka odpowiedzialność wymaga od Unii działania z należytą starannością. Obowiązek zachowania należytej staranności to obowiązek państwa do podejmowania wszelkich możliwych wysiłków i dołożenia wszelkich starań, aby zapobiec nielegalnym połowom, co obejmuje obowiązek podjęcia niezbędnych środków administracyjnych i egzekucyjnych w celu zapewnienia, by statki rybackie pływające pod banderą danego państwa, jego obywatele lub statki rybackie poławiające na jego wodach nie angażowali się w działania, które naruszają obowiązujące środki ochrony i zarządzania. Z tych względów, a także bardziej ogólnie z myślą o umocnieniu „niebieskiej” gospodarki, istotne jest zorganizowanie zarówno działalności unijnych statków rybackich poza wodami Unii, jak również dotyczącego ich systemu zarządzania w taki sposób, aby Unia mogła sprawnie i skutecznie spełniać swoje zobowiązania międzynarodowe oraz aby nie dochodziło do sytuacji, w których Unii można zarzucić bezprawne działania międzynarodowe. [Popr. 5]

(5a)   Na szczycie Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie zrównoważonego rozwoju w dniu 25 września 2015 r. Unia zobowiązała się do wdrożenia rezolucji zawierającej dokument końcowy zatytułowany „Przekształcenie naszego świata: program działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030”, obejmujący 14. cel zrównoważonego rozwoju dotyczący ochrony i zrównoważonego wykorzystywania oceanów, mórz i zasobów morskich, a także 12. cel zrównoważonego rozwoju przewidujący propagowanie zrównoważonych wzorców konsumpcji i produkcji, wraz z ich założeniami.[Popr. 6]

(6)  Wyniki osiągnięte na Konferencji Narodów Zjednoczonych w 2012 roku w sprawie Zrównoważonego Rozwoju „Rio +20”(9), a także przyjęcie unijnego planu działania przeciwko nielegalnemu handlowi dziką przyrodą, zmiany na szczeblu międzynarodowym w zakresie zwalczania nielegalnego handlu dziką fauną i florą oraz nowe cele zrównoważonego rozwoju (17 celów dotyczących zmiany naszego świata, w tym cel 14 dotyczący organizmów wodnych) przyjęte we wrześniu 2015 r. przez ONZ powinny znaleźć odzwierciedlenie w zewnętrznej polityce rybołówstwa i w polityce handlowej Unii.[Popr. 7]

(7)  Celem wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), jak określono w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013(10) („rozporządzenie podstawowe”), jest zagwarantowanie, że działalność połowowa jest ekologicznie, gospodarczo i społecznie zrównoważona i jest zarządzana w sposób spójny z celami dotyczącymi osiągnięcia korzyści gospodarczej, społecznej i w zakresie zatrudnienia oraz że przyczynia się do bezpieczeństwa dostaw żywności. Przy wdrażaniu tej polityki należy brać też pod uwagę cele w zakresie współpracy rozwojowej, jak przewiduje art. 208 ust. 1 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).[Popr. 8]

(7a)   Zgodnie z rozporządzeniem podstawowym umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów muszą też ograniczać się do nadwyżek połowów, o czym mowa w art. 62 ust. 2 i 3 UNCLOS.[Popr. 9]

(8)  W rozporządzeniu (UE) nr 1380/2013podstawowym podkreśla się potrzebę promowania celów WPRyb na arenie międzynarodowej, przy zapewnieniu, że unijna działalność połowowa prowadzona poza wodami Unii jest oparta na takich samych zasadach i standardach jak w obowiązującym prawie Unii i propaguje równe warunki działania dla podmiotów unijnych i podmiotów z państw trzecich. Prawodawstwo w dziedzinie spraw socjalnych i ochrony środowiska przyjęte przez państwa trzecie może różnić się od prawa Unii, w wyniku czego floty rybackie obowiązywałyby różne normy. Sytuacja ta mogłaby prowadzić do wydania upoważnienia na działalność połowową niezgodną ze zrównoważonym gospodarowaniem zasobami morskimi. Dlatego konieczne jest zapewnienie spójności działalności Unii w dziedzinie środowiska, rybołówstwa, handlu i rozwoju, zwłaszcza w odniesieniu do rybołówstwa w krajach rozwijających się, które charakteryzują się niską zdolnością administracyjną i wysokim ryzykiem korupcji.[Popr. 10]

(9)  Rozporządzenie (WE) nr 1006/2008 miało na celu ustanowienie wspólnego stanowiska w odniesieniu do upoważnienia do prowadzenia działalności połowowej przez unijne statki rybackie poza wodami Unii, tak by pomóc w zwalczaniu połowów NNN i przyczynić się do lepszej kontroli i monitorowania unijnej floty UE na całym świecie, a także warunków przyznawania upoważnień statkom państw trzecich prowadzącym działalność połowową na wodach Unii.[Popr. 11]

(10)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008(11) w sprawie połowów NNN zostało przyjęte równolegle z rozporządzeniem (WE) nr 1006/2008, a rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 („rozporządzenie w sprawie kontroli”)(12) przyjęto rok później. Rozporządzenia te stanowią trzy filary wdrażające przepisy w zakresie kontroli i egzekwowania przepisów WPRyb.

(11)  Te trzy rozporządzenia nie zostały jednak konsekwentnie wdrożone; w szczególności niespójności występowały między rozporządzeniem w sprawie upoważnień do połowów i rozporządzeniem w sprawie kontroli, które zostało przyjęte po rozporządzeniu w sprawie upoważnień do połowów. Stosowanie rozporządzenia w sprawie upoważnień do połowów wykazało także szereg luk, ponieważ pewne wyzwania w zakresie kontroli, takie jak czarterowanie, zmiana bandery i wydawanie upoważnień do połowów wydawanych przez właściwy organ państwa trzeciego dla statków rybackich Unii poza ramami umowy o partnerstwie w sprawie połowów („upoważnienia bezpośrednie”) nie zostały uwzględnione. Ponadto niektóre obowiązki sprawozdawcze okazały się trudne, ponieważ istnieje podział funkcji administracyjnych między państwami członkowskimi a Komisją.

(12)  Podstawową zasadą niniejszego rozporządzenia jest to, że każdy statek unijny dokonujący połowów poza wodami Unii powinien otrzymać upoważnienie od swojego państwa członkowskiego bandery i być odpowiednio monitorowany, niezależnie od tego, gdzie prowadzi działalność, i od ram, w jakich się to odbywa. Wydanie upoważnienia do połowów powinno zależeć od spełnienia podstawowego zbioru kryteriów kwalifikowalności. Informacje zebrane przez państwa członkowskie i przekazane Komisji powinny umożliwić Komisji nadzorowanie działalności połowowej wszystkich statków rybackich Unii w każdym obszarze poza wodami Unii w dowolnym momencie. W tym celu należy umożliwić Komisji wypełnianie jej zobowiązań strażniczki Traktatów.[Popr. 12]

(12a)   W ostatnich latach odnotowano znaczące usprawnienie zewnętrznej polityki rybołówstwa Unii pod względem warunków umów o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów oraz staranności, z jaką realizuje się ich postanowienia. Utrzymanie uprawnień do połowów przysługujących flocie unijnej w ramach umów o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów powinno stanowić priorytetowy cel zewnętrznej polityki rybołówstwa UE, a podobne warunki powinny mieć zastosowanie również do działalności Unii prowadzonej poza ramami takich umów.[Popr. 13]

(12b)   Komisja powinna odgrywać rolę mediatora w sytuacjach, w których rozważa się możliwość cofnięcia, zawieszenia lub zmiany upoważnienia do połowów ze względu na dowody wskazujące na poważne zagrożenie dla eksploatacji zasobów rybnych.[Popr. 14]

(13)  Statki pomocnicze mogą mieć znaczący wpływ na sposób, w jaki statki rybackie mogą prowadzić działalność połowową, oraz na ilość ryb, jaką mogą poławiać. Dlatego też należy je uwzględnić w procesie wydawania upoważnień i w procesie sprawozdawczym w niniejszym rozporządzeniu.

(14)  Operacje zmiany bandery stanowią problem, gdy ich celem jest obchodzenie przepisów WPRyb lub obowiązujących środków ochrony i zarządzania. Unia powinna zatem mieć możliwość definiowania, wykrywania i utrudniania takich działań. Identyfikowalność i odpowiednie monitorowanie historii zgodności z przepisami należy zapewnić przez cały okres użytkowania statku należącego do unijnego operatora niezależnie od bandery lub bander, pod jakimi prowadzi działalność. Wymóg, aby niepowtarzalny numer statku był nadawany przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO), powinien również służyć temu celowi.[Popr. 15]

(15)  Na wodach państw trzecich statki unijne mogą prowadzić działalność albo na mocy postanowień umów o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów zawartych między Unią a państwami trzecimi, albo poprzez uzyskanie bezpośredniego upoważnienia do połowów od państw trzecich, jeżeli nie obowiązuje umowa o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów. W obu przypadkach działania te powinny być prowadzone w sposób przejrzysty i zrównoważony. Dlatego też państwa członkowskie bandery powinny być uprawnione do upoważnienia – na podstawie określonego zestawu kryteriów i z zastrzeżeniem monitorowania – statków pływających pod ich banderą do starania się o upoważnienia bezpośrednie i uzyskania ich od nadbrzeżnych państw trzecich. Działalność połowowa powinny być dozwolona, gdy państwo członkowskie bandery stwierdzi, że nie zaburzy ona stanu zrównoważenia. Jeżeli Komisja nie ma dalszych, należycie uzasadnionych zastrzeżeń, operator, który uzyskał upoważnienie od państwa członkowskiego bandery i państwa nadbrzeżnego, powinien mieć możliwość rozpoczęcia operacji połowowej.[Popr. 16]

(16)  Szczególny problem związany z umowami o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów stanowi ponowny przydział niewykorzystanych uprawnień do połowów, które pojawiają się, gdy uprawnienia do połowów przyznane państwom członkowskim zgodnie z odpowiednimi rozporządzeniami Rady nie są w pełni wykorzystywane. Ponieważ koszty dostępu określone w umowach o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów są w dużej części finansowane z budżetu Unii, system tymczasowego ponownego przydziału jest istotny dla ochrony finansowych interesów Unii i zagwarantowania, że żadne uprawnienia do połowów, za które zapłacono, nie zostaną zmarnowane. Należy zatem doprecyzować i udoskonalić system ponownego przydziału, który powinien być mechanizmem ostatecznym. Jego stosowanie powinno mieć charakter tymczasowy oraz nie powinno mieć wpływu na pierwotny rozdział uprawnień do połowów między państwa członkowskie, co oznacza, że nie zakłóci on względnej stabilności. Ponowny przydział, jako mechanizm ostatniej instancji, powinien nastąpić dopiero wtedy, gdy właściwe państwa członkowskie zrezygnują ze swoich praw do wymiany uprawnień do połowów między sobą.[Popr. 17]

(16a)   „Umowa nieaktywna” to termin stosowany, kiedy kraje zawarły, z powodów strukturalnych lub ze względu na zaistniałe okoliczności, umowę o partnerstwie w sprawie połowów bez obowiązującego protokołu. Unia jest stroną kilku „umów nieaktywnych” z państwami trzecimi. W związku z tym unijne statki nie mogą prowadzić połowów na wodach na podstawie takich umów. Komisja powinna podjąć działania prowadzące do „uaktywnienia” tych umów lub wygaszenia odnośnej umowy o partnerstwie.[Popr. 18]

(17)  Działalność połowowa w ramach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem oraz nieuregulowane połowy na morzu pełnym powinnapowinny również wymagać upoważnienia państwa członkowskiego bandery i być zgodna zgodne z przepisami szczególnymi regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem lub prawodawstwem Unii regulującym działalność połowową na morzu pełnym.[Popr. 19]

(18)  Uzgodnienia w zakresie czarterowania mogą osłabić skuteczność środków ochrony i zarządzania, jak również mieć negatywny wpływ na zrównoważoną eksploatację żywych zasobów morza. Należy więc ustanowić ramy prawne, które pomogą Unii lepiej monitorować działalność czarterowanych unijnych statków rybackich pływających pod banderą Unii i czarterowanych przez podmioty z państw trzecich na podstawie tego, co zostało przyjęte przez odpowiednią regionalną organizację ds. zarządzania rybołówstwem.[Popr. 20]

(19)  Procedury powinny być przejrzyste, wykonalne i przewidywalne dla podmiotów z Unii i z krajów trzecich, jak również ich odpowiednich właściwych organów.[Popr. 21]

(19a)   Unia powinna dążyć do stworzenia równych warunków na szczeblu międzynarodowym, dzięki którym flota rybacka Unii będzie mogła konkurować z innymi państwami prowadzącymi działalność połowową, poprzez odpowiednie dostosowanie przepisów regulujących dostęp do rynku, ilekroć przyjmowane są rygorystyczne przepisy skierowane do unijnej floty.[Popr. 22]

(20)  Należy zapewnić wymianę danych drogą elektroniczną między państwami członkowskimi i Komisją, jak przewidziano w rozporządzeniu w sprawie kontroli. Wszystkie państwa członkowskie powinny gromadzić wszelkie wymagane dane na temat swoich flot i ich działalności połowowej, zarządzać nim i udostępniać je Komisji. Ponadto państwa członkowskie powinny ze sobą współpracować, jak również współpracować z Komisją i państwami trzecimi, w stosownych przypadkach, w celu koordynowania działań w zakresie gromadzenia tych danych.

(21)  W celu zwiększenia przejrzystości i dostępności informacji dotyczących unijnych upoważnień do połowów Komisja powinna ustanowić elektroniczny rejestr upoważnień do połowów zawierający zarówno publicznie dostępną część, jak i część bezpieczną. Informacje zawarte w unijnym rejestrze upoważnień do połowów zawierają dane osobowe. Operacje przetwarzania danych osobowych na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny odbywać się zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 45/2001(13), dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE(14) oraz mającym zastosowanie prawem krajowym.

(22)  W celu właściwego uwzględnienia dostępu do wód Unii statków rybackich pływających pod banderą państwa trzeciego należy zapewnić spójność odpowiednich przepisów z przepisami mającymi zastosowanie do unijnych statków rybackich, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie kontroli. W szczególności art. 33 wspomnianego rozporządzenia w sprawie zapisu połowów i nakładu połowowego powinien mieć również zastosowanie do statków państw trzecich poławiających na wodach Unii.

(23)  Statki rybackie z krajów trzecich nie posiadające upoważnienia udzielonego na mocy niniejszego rozporządzenia, przepływające przez wody Unii, powinny być zobowiązane do zapewnienia, że ich narzędzia połowowe są zainstalowane w sposób uniemożliwiający natychmiastowe rozpoczęcie działalności połowowej.

(24)  Państwa członkowskie powinny być odpowiedzialne za kontrolę działalności połowowej statków państw trzecich na wodach Unii oraz – w przypadku naruszeń przepisów – wpisywanie ich do rejestru krajowego, o którym mowa w art. 93 rozporządzenia w sprawie kontroli.

(25)  Aby uprościć procedury udzielania upoważnień, państwa członkowskie i Komisja powinny używać wspólnego systemu wymiany i przechowywania danych w celu dostarczenia niezbędnych informacji i aktualizacji przy jednoczesnym zminimalizowaniu obciążeń administracyjnych. W tym zakresie należy w pełni wykorzystywać dane zawarte w rejestrze floty rybackiej UE.

(26)  W celu uwzględnienia postępu technologicznego i ewentualnych późniejszych nowych wymogów prawa międzynarodowego zgodnie z art. 290 TFUE należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów w odniesieniu do przyjmowania zmian do załączników do niniejszego rozporządzenia ustanawiających wykaz informacji, które powinny być dostarczone przez operatora w celu uzyskania upoważnienia do połowów. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r.(15) w sprawie lepszego stanowienia prawa. W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(27)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zapisu, formatu i przekazywania danych dotyczących upoważnień do połowów, które państwa członkowskie przesyłają do Komisji i do unijnego rejestru upoważnień do połowów, a także w celu określenia metody ponownego przydziału niewykorzystanych uprawnień do połowów, uprawnienia wykonawcze należy powierzyć Komisji. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011(16).

(28)  Komisja powinna przyjmować akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie, gdy – w należycie uzasadnionych przypadkach związanych z ponownym przydziałem uprawnień do połowów – wymaga tego szczególnie pilny charakter sprawy.

(29)  Ze względu na liczbę i wagę zmian, które mają zostać wprowadzone, należy uchylić rozporządzenie (WE) nr 1006/2008,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

TYTUŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się przepisy dotyczące wydawania upoważnień do połowów i zarządzania nimi w odniesieniu do:

a)  unijnych statków rybackich prowadzących połowy działalność połowową na wodach podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji państwa trzeciego, pod auspicjami regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem, w której Unia jest umawiającą się stroną, na wodach Unii lub unijnych, poza nimi bądź też lub na morzu pełnym oraz

b)  statków rybackich państwa trzeciego działających prowadzących działalność połowową na wodach Unii.[Popr. 23]

Artykuł 2

Związek z prawem międzynarodowym i unijnym

Niniejsze rozporządzenie stosuje się, nie naruszając postanowień:

a)  umów o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów i podobnych umów w sprawie połowów zawartych między Unią a państwami trzecimi;

b)  przyjętych przez regionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem lub podobne organizacje ds. rybołówstwa, w których Unia jest umawiającą się stroną lub współpracującym podmiotem niebędącym stroną;

c)  unijnych aktów prawnych wdrażających lub transponujących przepisy, o których mowa w lit. a) i b).

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje zawarte w art. 4 rozporządzenia podstawowego. Ponadto stosuje się następujące definicje:

a)  „statek pomocniczy” oznacza statek, który nie jest wyposażony w gotowe do użycia narzędzia połowowe gotowe do użycia w celu łowienia lub wabienia ryb, które ułatwiają, wspomagają lub przygotowują działalność połowowa;[Popr. 24]

b)  „upoważnienie do połowów” oznacza upoważnienie do połowów wydane unijnemu statkowi rybackiemu lub statkowi rybackiemu państwa trzeciego upoważniające jako uzupełnienie jego licencji połowowej uprawniające go do prowadzenia określonej działalności połowowej w danym okresie, na danym obszarze lub w odniesieniu do danego łowiska przy spełnieniu określonych warunków;[Popr. 25]

c)  „rejestr upoważnień do połowów” oznacza system zarządzania upoważnieniami do połowów i związaną z nim bazę danych;

d)  „upoważnienie bezpośrednie” oznacza upoważnienie do połowów wydane przez właściwy organ państwa trzeciego unijnemu statkowi rybackiemu poza ramami umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów;

e)  „wody państwa trzeciego” oznaczają wody podlegające zwierzchnictwu lub jurysdykcji państwa trzeciego;

f)  „program obecności obserwatorów” oznacza program realizowany pod auspicjami regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem, państwa trzeciego bądź państwa członkowskiego lub na podstawie umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów, zgodnie z którym pod pewnymi warunkami na statkach rybackich muszą być obecni obserwatorzy, żeby zgromadzić dane lub sprawdzić, czy statek przestrzega przepisów przyjętych przez tę organizację, to państwo lub na mocy tej umowy.[Popr. 26]

fa)   „umawiająca się strona” oznacza umawiającą się stronę międzynarodowej konwencji lub porozumienia ustanawiającego regionalną organizację zarządzania rybołówstwem, a także państwa, podmioty z sektora rybołówstwa lub inne podmioty, które współpracują z taką organizacją i którym przyznano w odniesieniu do takiej organizacji status współpracującego podmiotu niebędącego stroną.[Popr.27]

fb)  „czarterowanie” oznacza umowę, na mocy której statek rybacki pływający pod banderą państwa członkowskiego jest zakontraktowany na czas określony przez operatora w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim bez zmiany bandery;[Popr. 77]

TYTUŁ II

DZIAŁALNOŚĆ POŁOWOWA PROWADZONA PRZEZ UNIJNE STATKI RYBACKIE POZA WODAMI UNII

Rozdział I

Przepisy wspólne

Artykuł 4

Zasada ogólna

Nie naruszając obowiązku otrzymania upoważnienia od właściwej organizacji lub państwa trzeciego unijny statek rybacki nie może prowadzić działalności połowowej poza wodami Unii, chyba że uzyskał upoważnienie do połowów od swojego państwa członkowskiego bandery.

Artykuł 5

Kryteria kwalifikowalności

1.  Państwo członkowskie bandery może wydać upoważnienie do prowadzenia działalności połowowej poza wodami Unii tylko wtedy, jeżeli:

a)  otrzymało pełne i dokładne informacje, zgodnie z załącznikami 1 i 2 załącznikiem, dotyczące statku rybackiego i powiązanego z nim statku pomocniczego/powiązanych z nim statków pomocniczych, w tym statków pomocniczych spoza Unii; [Popr. 28]

b)  statek rybacki posiada ważną licencję połowową zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009;

c)  statek rybacki i wszelkie powiązane z nim statki pomocnicze posiadają numer IMO, jeżeli wymagają tego przepisy Unii Europejskiej;[Popr. 29]

d)  operator kapitan statku rybackiego i dany statek rybacki nie byli objęci sankcjami za poważne naruszenie przepisów zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego na podstawie art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 1005/2008 i art. 90 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 w okresie 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o wydanie upoważnienia do połowów;[Popr. 78]

e)  statek rybacki nie figuruje w wykazie statków NNN, przyjętym przez regionalną organizację ds. zarządzania rybołówstwem lub przez Unię na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1005/2008;

f)  w stosownych przypadkach, uprawnienia do połowów są dostępne dla państwa członkowskiego bandery na podstawie umowy w sprawie połowów lub odpowiednich postanowień regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem oraz

g)  w stosownych przypadkach, statek rybacki spełnia wymogi określone w art. 6.

2.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych, zgodnie z art. 43, w celu zmiany załącznika.

Artykuł 6

Operacje zmiany bandery

1.  Niniejszy artykuł dotyczy ma zastosowanie do statków, które w ciągu pięciu dwóch lat od daty poprzedzających datę wniosku o wydanie upoważnienia do połowów:

a)  zostały wykreślone z unijnego rejestru floty rybackiej i podniosły banderę państwa trzeciego oraz

b)  w ciągu 24 miesięcy od daty wykreślenia z unijnego rejestru floty rybackiej zostały do niego ponownie wpisane.

2.  Państwo członkowskie bandery może wydać upoważnienie do połowów tylko wtedy, jeżeli stwierdzi upewni się, że w okresie, w którym statek określony w ust. 1 prowadził działalność pod banderą państwa trzeciego:

a)  nie uczestniczył on w połowach NNN oraz że

b)  nie prowadził działalności ani na wodach niewspółpracującego państwa trzeciego na podstawie art. 31 i 33 rozporządzenia (WE) nr 1005/2008 ani na wodach państwa trzeciego, które zostało uznane za państwo dopuszczające niezrównoważone połowy na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1026/2012(17).

3.  W tym celu operator dostarcza wszelkie informacje dotyczące danego okresu wymagane następujących informacji, wymaganych przez państwo członkowskie bandery, na temat okresu,tym przynajmniej następujące załączniki którym statek prowadził działalność pod banderą państwa trzeciego:

a)  raport połowowy i deklarację nakładu połowowego w odnośnym okresie;

b)  kopię upoważnienia do połowów wydanego przez państwo bandery obejmującego odnośny okres;

c)  kopię wszelkich upoważnień do połowów umożliwiających operacje połowowe na wodach państw trzecich w odnośnym okresie;

d)  oficjalne oświadczenie złożone przez państwo trzecie, pod którego banderą pływał statek, zawierające wykaz sankcji, którymi statek lub operator był objęty w odnośnym okresie.

da)   pełną historię bandery w okresie, w którym statek był wykreślony z unijnego rejestru floty rybackiej.

4.  Państwo członkowskie bandery nie wydaje upoważnienia do połowów statkowi, który pływał pod banderą zmienioną na banderę:

a)  państwa trzeciego, które zostało uznane za państwo niewspółpracujące w zakresie zwalczania połowów NNN lub figuruje w wykazie takich państw na podstawie art. 31 i 33 rozporządzenia (WE) nr 1005/2008 lub

b)  państwa trzeciego, które zostało uznane za państwo pozwalające na niezrównoważone połowy na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1026/2012.

5.  Ustępu 4 nie stosuje się, jeżeli państwo członkowskie bandery stwierdzi, że gdy tylko państwo zostało uznane za państwo niewspółpracujące lub za państwo pozwalające na niezrównoważone połowy, operator:

a)  zaprzestał działalności połowowej oraz

b)  natychmiastowo wszczął odpowiednie procedury administracyjne w celu usunięcia statku z rejestru statków rybackich państwa trzeciego.[Popr. 31]

Artykuł 7

Monitorowanie upoważnień do połowów

1.  Składając wniosek o wydanie upoważnienia do połowów, operator przekazuje państwu członkowskiemu bandery kompletne i dokładne dane.

2.  Operator niezwłocznie informuje państwo członkowskie bandery o wszelkich zmianach tych danych.

3.  Państwo członkowskie bandery sprawdza co najmniej raz w roku, czy warunki, na których podstawie wydano upoważnienie do połowów, są nadal spełniane podczas okresu ważności tego upoważnienia.

4.  Jeśli warunek, na którego podstawie wydano upoważnienie do połowów, nie jest już spełniany, państwo członkowskie bandery podejmuje odpowiednie działania, w tym zmienia lub wycofuje upoważnienie oraz bezzwłocznie powiadamia odpowiednio o tym operatora i Komisję, a w stosownych przypadkach sekretariat RFMO lub dane państwo trzecie.

5.  Na należycie uzasadniony wniosek Komisji państwo członkowskie bandery odmawia wydania upoważnienia, zawiesza je lub wycofuje w przypadkach gdy nadrzędne względy polityczne odnoszące się do przypadku:

a)   szczególnie pilnej potrzeby dotyczącej poważnego zagrożenia dla zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów morza, zarządzania nimi i ich ochrony lub zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym lub nieuregulowanym połowom bądź ich zwalczania uzasadniają takie działanie lub w przypadkach gdy Unia postanowiła zawiesić lub zerwać stosunki;

b)   poważnych naruszeń związanych z art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1005/2008 lub art. 90 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009, do których doszło w ramach nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów (NNN) lub w celu zapobiegnięcia im w przypadku wysokiego ryzyka; lub

c)   podjęcia przez Unię decyzji o zawieszeniu lub zerwaniu stosunków z danym państwem trzecim.

Uzupełnieniem należycie uzasadnionego wniosku, o którym mowa w akapicie pierwszym, są istotne i odpowiednie informacje. O złożeniu należycie uzasadnionego wniosku Komisja powiadamia niezwłocznie operatora i państwo członkowskie bandery. Po wystąpieniu przez Komisję z takim wnioskiem następuje piętnastodniowy okres konsultacji między Komisją a państwem członkowskim bandery.

6.  Jeżeli na koniec okresu 15 dni, o którym mowa w ust. 5, Komisja potwierdzi swój wniosek, a państwo członkowskie bandery nie odmówi wydania, zmiany, zawieszenia upoważnienia, nie zmieni go, nie zawiesi lub cofnięcia upoważnienia nie cofnie zgodnie z ust. 4 i 5, po kolejnych pięciu dniach Komisja może podjąć decyzję o cofnięciu upoważnienia i powiadomić odpowiednio o swojej decyzji państwo członkowskie bandery i operatora.[Popr. 32]

Rozdział II

Działalność połowowa prowadzona przez unijne statki rybackie na wodach państwa trzeciego

Sekcja 1

Działalność połowowa w ramach umów o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów

Artykuł 8

Członkostwo w RFMO

Unijny statek rybacki może prowadzić działalność połowową na wodach państwa trzeciego w odniesieniu do stad zarządzanych przez regionalną organizację ds. zarządzania rybołówstwem, jeżeli to państwo jest umawiającą się stroną lub współpracującym podmiotem niebędącym stroną tej RFMO. W przypadku umów o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów zawartych przed dniem … [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] niniejszy ustęp ma zastosowanie od dnia … [cztery lata od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia][Popr. 33]

Unia może przeznaczyć część funduszy na wsparcie sektorowe dla państw trzecich, z którymi wiążą ją umowy w sprawie zrównoważonych połowów, aby pomóc tym państwom w przystąpieniu do regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem.[Popr. 34]

Artykuł 9

Zakres zastosowania

Przepisy niniejszej sekcji stosuje się do działalności połowowej prowadzonej przez unijne statki rybackie na wodach państwa trzeciego w ramach umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów.

Unia dopilnowuje, by umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów były zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia.[Popr. 35]

Artykuł 10

Upoważnienia do połowów

Unijny statek rybacki nie może prowadzić działalności połowowej na wodach państwa trzeciego w ramach umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów, chyba że uzyskał upoważnienie do połowów:

a)  od swojego państwa członkowskiego bandery trzeciego, którego zwierzchnictwu lub jurysdykcji podlegają wody, na których prowadzona jest działalność połowowa;oraz[Popr. 36]

b)  od państwa trzeciego, którego zwierzchnictwu lub jurysdykcji podlegają wody, w których prowadzone są działania swojego państwa członkowskiego bandery.[Popr. 37]

Artykuł 11

Warunki wydawania upoważnień do połowów przez państwo członkowskie bandery

Państwo członkowskie bandery może wydać upoważnienie do połowów w odniesieniu do połowów prowadzonych na wodach państwa trzeciego w ramach umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów, jeżeli:

a)  spełnione są kryteria kwalifikowalności określone w art. 5;

b)  przestrzegane są warunki określone w odnośnej umowie o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów;

c)  operator uiścił wszystkie opłaty i kary finansowe, do których roszczenie zgłaszał;

ca)   operator uiścił wszystkie stosowne kary finansowe nałożone przez właściwy organ państwa trzeciego w ciągu ostatnich 12 miesięcy po zakończeniu obowiązujących procedur prawnych; oraz[Popr. 38]

cb)   statek rybacki posiada upoważnienie ze strony danego państwa trzeciego.[Popr. 39]

Artykuł 12

Zarządzanie upoważnieniami do połowów

1.  Z chwilą wydania upoważnienia do połowów państwo członkowskie bandery gdy państwo członkowskie bandery zweryfikuje spełnienie warunków przewidzianych w art. 11 lit. a), b) i c),przesyła Komisji odpowiedni wniosek o upoważnienie w celu uzyskania upoważnienia danego państwa trzeciego.

2.  Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje wymienione w załącznikach 1 i 2 załączniku oraz wszelkie pozostałe dane wymagane na podstawie umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów.

3.  Państwo członkowskie bandery przesyła wniosek do Komisji najpóźniej na 10 15 dni kalendarzowych przed upływem terminu przekazania wniosków określonych w umowie o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów. Komisja może zwrócić się przesłać do państwa członkowskiego bandery należycie uzasadniony wniosek o wszelkie dodatkowe informacje, jakie uzna za konieczne.

4.  Jeżeli W ciągu 10 dni kalendarzowych od otrzymania wniosku lub 15 dni kalendarzowych od otrzymania wniosku, jeżeli zgodnie z ust. 3 zażądano dodatkowych informacji, Komisja stwierdzi, że spełnione są dokonuje wstępnego rozpatrzenia wniosku w celu ustalenia, czy spełnia on warunki określone w art. 11, Następnie Komisja przesyła wniosek państwu trzeciemu albo powiadamia państwo członkowskie o odrzuceniu wniosku.

5.  Jeżeli państwo trzecie poinformuje Komisję o podjętej przez siebie decyzji o wydaniu, odmowie, zawieszeniu lub cofnięciu upoważnienia do połowów dla unijnego statku rybackiego na mocy umowy, Komisja niezwłocznie odpowiednio informuje o tym fakcie państwo członkowskie bandery, w miarę możliwości drogą elektroniczną. Państwo członkowskie bandery niezwłocznie przekazuje te informacje właścicielowi statku.[Popr. 40]

Artykuł 13

Tymczasowy ponowny przydział niewykorzystanych uprawnień do połowów w ramach umów o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów

1.  W ciągu konkretnego roku kalendarzowego lub innego stosownego Na zakończenie pierwszej połowy okresu wykonywania protokołu do umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów Komisja może określić niewykorzystane uprawnienia do połowów i odpowiednio powiadomić o nich państwa członkowskie, którym przydzielono udziały.

2.  W ciągu 10 20 dni od otrzymania tych informacji od Komisji państwa członkowskie, o których mowa w ust. 1, mogą:

a)  poinformować Komisję, że wykorzystają swoje uprawnienia do połowów w późniejszym terminie w tym samym roku lub w odpowiednim okresie drugiej połowie okresu wykonywania protokołu, przedstawiając w oparciu o plan połowowy ze szczegółowymi informacjami na temat liczby wnioskowanych upoważnień do połowów, szacowanych połowów, obszarów i okresów połowowych; lub

b)  zgłosić Komisji wymianę uprawnień do połowów, zgodnie z art. 16 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

3.  Jeżeli niektóre państwa członkowskie nie poinformowały Komisji o jednym z działań, o których mowa w ust. 2, oraz jeżeli w wyniku tego uprawnienia do połowów pozostają niewykorzystane, Komisja, w terminie 10 dni od upływu okresu, o którym mowa w ust. 2, może wystosować zaproszenie do wyrażenia zainteresowania dotyczące dostępnych niewykorzystanych uprawnień do połowów do innych państw członkowskich, którym przydzielono część uprawnień do połowów.

4.  W ciągu 10 dni od daty otrzymania tego zaproszenia do wyrażenia zainteresowania te państwa członkowskie mogą zgłosić Komisji swoje zainteresowanie niewykorzystanymi uprawnieniami do połowów. Na poparcie swojego wniosku przedstawiają plan połowowy ze szczegółowymi informacjami na temat liczby wnioskowanych upoważnień do połowów, szacowanych połowów, obszarów i okresów połowowych.

5.  Komisja może zwrócić się do zainteresowanych państw członkowskich o dodatkowe informacje dotyczące liczby wnioskowanych upoważnień do połowów, szacowanych połowów, obszarów i okresów połowów, jeżeli uzna to za konieczne.

6.  W przypadku braku zainteresowania niewykorzystanymi uprawnieniami do połowów ze strony państw członkowskich, którym przydzielono część uprawnień do połowów, po upływie 10 dni, Komisja może wystosować zaproszenie do wyrażenia zainteresowania do wszystkich państw członkowskich. Państwo członkowskie może powiadomić o swoim zainteresowaniu niewykorzystanymi uprawnieniami do połowów na warunkach określonych w ust. 4.

7.  Na podstawie informacji dostarczonych przez państwa członkowskie zgodnie z ust. 4 lub 5 i w drodze bliskiej współpracy z nimi Komisja wyłącznie tymczasowo przydzieli niewykorzystane uprawnienia do połowów na zasadzie tymczasowej, stosując metodę określoną w art. 14.

7a.   Ponowny przydział, o którym mowa w ust. 7, ma miejsce wyłącznie w pierwszej połowie okresu wykonywania protokołu, o którym mowa w ust. 1, i tylko jednokrotnie.

7b.   Komisja informuje państwa członkowskie o:

a)   państwach członkowskich, które zostały beneficjentami ponownego przydziału;

b)   ilościach uprawnień przyznanych państwom członkowskim w ramach ponownego przydziału; oraz

c)   kryteriach przyznawania zastosowanych przy ponownym przydziale.[Popr. 41]

Artykuł 13a

Uproszczenie procedur związanych z corocznym wznowieniem upoważnień do połowów obowiązujących w okresie stosowania protokołu do obowiązującej umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów

W okresie obowiązywania unijnej umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów dozwolone powinny być przyspieszone, prostsze i elastyczniejsze procedury wznawiania licencji dla tych statków, których stan (cechy, bandera, własność lub przestrzeganie przepisów) nie zmienił się w danym roku w stosunku do roku poprzedniego.[Popr. 42]

Artykuł 14

Sposób tymczasowego rozdzielania niewykorzystanych uprawnień

1.  Komisja może ustanowić w drodze aktów wykonawczych metodę tymczasowego ponownego przydziału niewykorzystanych uprawnień do połowów. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 45 ust. 2.

2.  W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby związanej z ograniczonym czasem, jaki pozostał na wykorzystanie niewykorzystanych uprawnień do połowów, Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 3. Akty te obowiązują nie dłużej niż 6 miesięcy.

3.  Przy ustanawianiu metody ponownego przydziału Komisja stosuje następujące przejrzyste i obiektywne kryteria, uwzględniając czynniki środowiskowe, społeczne i gospodarcze:

a)  uprawnienia do połowów przeznaczone do ponownego przydziału;

b)  liczba wnioskujących państw członkowskich;

c)  udział przypisany każdemu wnioskującemu państwu członkowskiemu w początkowej fazie przydzielania uprawnień do połowów;

d)  historyczne dane na temat połowów i nakładów połowowych każdego wnioskującego państwa członkowskiego;

e)  liczba, rodzaj i cechy charakterystyczne statków oraz stosowanych narzędzi połowowych;

f)  spójność planu połowowego przedstawionego przez wnioskujące państwo członkowskie z elementami wymienionymi w lit. a)–e).

Komisja publikuje uzasadnienie ponownego przydziału.[Popr. 43]

Artykuł 15

Przydział rocznej kwoty w rozbiciu na kilka kolejnych limitów połowowych

1.  Jeżeli W sytuacji gdy w protokole do umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów ustanowiono określono miesięczne lub kwartalne limity połowowe lub inne podpodziały rocznej kwoty, Komisja może przyjąć akt wykonawczy określający metodę przydziału – miesięcznego, kwartalnego lub obejmującego inny przedział czasowy – odpowiednich uprawnień do połowów między państwa członkowskie. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 45 ust. 2przydział odpowiednich uprawnień do połowów między państwa członkowskie musi być zgodny z rocznymi uprawnieniami do połowów przyznanymi państwom członkowskim na podstawie stosownego aktu prawnego Unii. Ta zasada nie ma zastosowania jedynie wtedy, gdy zainteresowane państwa członkowskie uzgodniły wspólne plany połowowe z uwzględnieniem miesięcznych lub kwartalnych limitów połowowych lub innych podpodziałów rocznej kwoty.[Popr. 44]

2.  Przydział uprawnień do połowów, o którym mowa w ust. 1, jest spójny z rocznymi uprawnieniami do połowów przydzielonymi państwom członkowskim zgodnie z odpowiednim rozporządzeniem Rady.[Popr. 45]

Sekcja 2

Działalność połowowa na podstawie upoważnień bezpośrednich

Artykuł 16

Zakres zastosowania

Przepisy niniejszej sekcji stosuje się do działalności połowowej prowadzonej przez unijne statki rybackie poza ramami umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów na wodach państwa trzeciego.

Artykuł 17

Upoważnienia do połowów

Unijny statek rybacki nie może prowadzić działalności połowowej na wodach państwa trzeciego poza ramami umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów, chyba że uzyskał upoważnienie do połowów od:

a)  swojego państwa członkowskiego bandery państwa trzeciego, którego zwierzchnictwu lub jurysdykcji podlegają wody, na których prowadzone są działania;oraz[Popr. 46]

b)  swojego państwa trzeciego, którego zwierzchnictwu lub jurysdykcji podlegają wody, w których prowadzone są działania członkowskiego bandery.[Popr. 47]

Państwo członkowskie bandery może wydać upoważnienie do połowów prowadzonych na wodach państwa trzeciego, jeśli protokół do umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów obejmującej te wody nie obowiązuje w odniesieniu do danego państwa trzeciego od co najmniej trzech lat.

W przypadku odnowienia protokołu upoważnienie do połowów zostaje automatycznie cofnięte z chwilą wejścia w życie tego protokołu.[Popr. 48]

Artykuł 18

Warunki wydawania upoważnień do połowów przez państwa członkowskie bandery

Państwo członkowskie bandery może wydać upoważnienie do połowów w odniesieniu do połowów prowadzonych na wodach państwa trzeciego poza ramami umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów tylko wtedy, jeżeli:

a)  obowiązująca nie obowiązuje umowa o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów z odpowiednim tym państwem trzecim nie istnieje lub w obowiązującej umowie o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów wyraźnie przewidziano możliwość upoważnień bezpośrednich;

b)  spełnione są kryteria kwalifikowalności określone w art. 5;

ba)   występuje nadwyżka dopuszczalnego połowu zgodnie z wymogami art. 62 ust. 2 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza;

c)  operator przedstawił wszystkie następujące załączniki:

(i)   kopia obowiązujących przepisów dotyczących rybołówstwa przekazanych operatorowi przez państwo nadbrzeżne;

(ii)  pisemne potwierdzenie od państwa trzeciego, po uzgodnieniach między operatorem a tym państwem, warunków planowanego upoważnienia bezpośredniego obowiązujące upoważnienie do połowów wydane przez państwo trzecie a dotyczące proponowanej działalności połowowej, które ma umożliwić operatorowi dostęp zawiera warunki dostępu do zasobów rybnych danego państwa, w tym okres ważności upoważnienia, jego warunki i uprawnienia do połowów wyrażone jako ograniczenia nakładu połowowego lub limity połowowe;

(iii)  dowód na zrównoważony charakter planowanej działalności połowowej na podstawie:

–  oceny naukowej zapewnianej przez państwo trzecie lub, przez regionalną organizację ds. zarządzania rybołówstwem lub przez regionalny organ ds. rybołówstwa posiadający kompetencje naukowe uznane przez Komisję; oraz

–  w przypadku oceny sporządzonej przez państwo trzecie, analizy tej ostatniej przez państwo członkowskie bandery na podstawie oceny krajowego instytutu naukowego lub, w stosownych przypadkach, instytutu naukowego państwa członkowskiego posiadającego kompetencje w odniesieniu do danego łowiska;

–  kopię przepisów państwa trzeciego dotyczących rybołówstwa;

(iv)  numer wyznaczonego rachunku bankowego w publicznym banku do celu uiszczenia wszystkich opłat; oraz

d)  państwo trzecie jest umawiającą się stroną lub współpracującym podmiotem niebędącym stroną regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem – w przypadku gdy działalność połowowa ma dotyczyć gatunków zarządzanych przez tę organizację.[Popr. 49]

Artykuł 19

Zarządzanie upoważnieniami bezpośrednimi

1.  Z chwilą wydania upoważnienia do połowów stwierdzenia zgodności z wymogiem przewidzianym w art. 18 państwo członkowskie bandery przesyła Komisji odpowiednie informacje wymienione w załączniku 1 i 2 oraz w art. 18.

2.  Jeżeli Komisja nie zwróciła się o dodatkowe Komisja rozpatruje wstępnie informacje lub uzasadnienie w terminie 15 dni kalendarzowych od przekazania informacji, o których mowa w ust. 1, państwo członkowskie bandery informuje operatora, że może on rozpocząć przedmiotową działalność połowową, pod warunkiem że uzyskał również upoważnienie bezpośrednie od państwa trzeciego. Może zażądać też przekazania dodatkowych informacji lub uzasadnienia dotyczącego informacji, o których mowa w ust. 1, w terminie 15 dni.

3.  Jeżeli, w następstwie żądania udzielenia dodatkowych informacji lub uzasadnienia, o którym mowa w ust. 2, Komisja stwierdza, że warunki określone w art. 18 nie są spełnione, może nie wyrazić zgody na udzielenie upoważnienia do połowów w terminie dwóch miesięcy jednego miesiąca od otrzymania wszystkich pierwotnie wymaganych informacji lub uzasadnienia.

3a.   Niezależnie od przepisów ust. 1 do 3 niniejszego artykułu, jeżeli upoważnienie do połowów ma zostać wznowione w okresie do dwóch lat od wydania pierwotnego upoważnienia na tych samych zasadach i warunkach, jakie zostały uzgodnione w pierwotnym upoważnieniu, państwo członkowskie może wydać upoważnienie bezpośrednio po stwierdzeniu przestrzegania warunków określonych w art. 18 i niezwłocznie zawiadamia o tym fakcie Komisję. Zgodnie z procedurą określoną w art. 7 Komisji przysługuje prawo wyrażenia sprzeciwu w ciągu 15 dni.

4.  Jeżeli państwo trzecie poinformuje Komisję o podjętej przez siebie decyzji o wydaniu, odmowie, zawieszeniu lub cofnięciu upoważnienia bezpośredniego dla unijnego statku rybackiego, Komisja odpowiednio bezzwłocznie informuje o tym fakcie państwo członkowskie bandery, które z kolei informuje właściciela statku.

5.  Jeżeli państwo trzecie poinformuje państwo członkowskie bandery o podjętej przez siebie decyzji o wydaniu, odmowie, zawieszeniu lub cofnięciu upoważnienia bezpośredniego dla unijnego statku rybackiego, państwo członkowskie bandery odpowiednio bezzwłocznie informuje o tym fakcie Komisję i właściciela statku.

6.  Operator dostarcza państwu członkowskiemu bandery kopię ostatecznych warunków uzgodnionych między nim a państwem trzecim, w tym kopię upoważnienia bezpośredniego.[Popr. 50]

Rozdział III

Działalność połowowa unijnych statków rybackich objęta regulacjami regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem

Artykuł 20

Zakres zastosowania

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do działalności połowowej prowadzonej przez unijne statki rybackie w odniesieniu do stad objęta regulacjami regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem, na wodach Unii, na morzu pełnym i na wodach państw trzecich.

Artykuł 20a

Wypełnianie zobowiązań międzynarodowych Unii w ramach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO)

Aby wywiązać się ze swoich zobowiązań międzynarodowych w ramach RFMO i zgodnie z celami, o których mowa w art. 28 rozporządzenia podstawowego, Unia zachęca do przeprowadzania okresowych ocen skuteczności przez niezależne organy i aktywnie uczestniczy w tworzeniu i wzmacnianiu komitetów wykonawczych we wszystkich RFMO, w których jest umawiającą się stroną. Unia dopilnowuje w szczególności, by te komitety wykonawcze zapewniały ogólny nadzór nad stosowaniem zewnętrznej polityki rybołówstwa oraz środków przyjętych przez RFMO.[Popr. 51]

Artykuł 21

Upoważnienia do połowów

Unijny statek rybacki nie może prowadzić działalności połowowej w odniesieniu do stad zarządzanych przez regionalną organizację ds. zarządzania połowami, chyba że:

-a)   Unia jest umawiającą się stroną regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem;.[Popr. 52]

a)  zostało mu wydane upoważnienie do połowów przez jego państwo członkowskie bandery;

b)  został wpisany do odpowiedniego rejestru lub wykazu upoważnionych statków regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem; oraz[Popr. 53]

c)  jeżeli działalność połowowa prowadzona jest na wodach państw trzecich: zostało mu wydane upoważnienie do połowów przez odpowiednie państwo trzecie zgodnie z rozdziałem II.

Artykuł 22

Warunki wydawania upoważnień do połowów przez państwa członkowskie bandery

Państwo członkowskie bandery może wydać upoważnienie do połowów jedynie jeżeli:

a)  spełnione są kryteria kwalifikowalności określone w art. 5;

b)  przestrzegane są przepisy określone przez regionalną organizację ds. zarządzania rybołówstwem lub unijne przepisy transponujące oraz

c)  jeżeli działalność połowowa prowadzona jest na wodach państw trzecich: spełnione są kryteria określone w art. 11 lub 18.

Artykuł 23

Rejestracja przez regionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem

1.  Państwo członkowskie bandery przesyła Komisji wykaz lub wykazy statków rybackich w rozumieniu definicji zawartej w rozporządzeniu podstawowym, które są aktywne i w stosownych przypadkach posiadają powiązany rejestr połowów, upoważnionych przez nie do prowadzenia działalności połowowej pod auspicjami regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem.

2.  Wykaz (lub wykazy), o którym (o których) mowa w ust. 1, należy przygotowywać zgodnie z wymogami regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem i uzupełnić o informacje określone w załącznikach 1 i 2 załączniku.

3.  W terminie 10 dni od otrzymania wykazu, o którym mowa w ust. 1, Komisja może zażądać od państwa członkowskiego bandery wszelkich dodatkowych informacji, które uznaje za niezbędne. Każde takie żądanie Komisja musi uzasadnić.

4.  Jeżeli Komisja stwierdzi, że warunki określone w art. 22 są spełnione, przesyła wykaz (wykazy) upoważnionych statków do regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem w ciągu 15 dni od otrzymania wykazu, o którym mowa w ust. 1.

5.  Jeżeli rejestr lub wykaz regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwa nie jest upubliczniony, Komisja powiadamia państwo członkowskie bandery o wpisanych do niego statkach udostępnia państwom członkowskim zaangażowanym w połowy na danym łowisku wykaz upoważnionych statków.[Popr. 54]

Rozdział IV

Działalność połowowa prowadzona przez unijne statki rybackie na morzu pełnym

Artykuł 24

Zakres zastosowania

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do działalności połowowej prowadzonej na morzu pełnym przez unijne statki rybackie o całkowitej długości przekraczającej 24 metry.[Popr. 55]

Artykuł 25

Upoważnienia do połowów

Unijny statek rybacki nie może prowadzić działalności połowowej na morzu pełnym, chyba że:

a)  zostało mu wydane upoważnienie do połowów przez jego państwo członkowskie bandery tego statku w oparciu o naukową ocenę dowodzącą zrównoważonego charakteru proponowanej działalności połowowej, zatwierdzoną przez krajowy instytut naukowy lub, w stosownych przypadkach, instytut naukowy państwa członkowskiego posiadającego kompetencje w odniesieniu do danego łowiska; oraz[Popr. 56]

b)  upoważnienie bezpośrednie zostało zgłoszone do Komisji zgodnie z art. 27.

Artykuł 26

Warunki wydawania upoważnień do połowów przez państwa członkowskie bandery

Państwo członkowskie bandery może wydać upoważnienie do połowów w odniesieniu do działalności połowowej na pełnym morzu, jedynie jeżeli:

a)  spełnione są kryteria kwalifikowalności określone w art. 5 są spełnione.

b)  planowana działalność połowowa:

–  jest oparta na podejściu do zarządzania rybołówstwem opartym na ekosystemie, określonym w art. 4 pkt 9 rozporządzenia podstawowego; oraz

–  jest zgodna z oceną naukową uwzględniającą zachowanie morskich zasobów biologicznych i ekosystemów morskich, zapewnianą przez krajowy instytut naukowy państwa członkowskiego bandery.[Popr. 57]

Artykuł 27

Zgłoszenie do Komisji

Państwo członkowskie bandery zgłasza do Komisji upoważnienie do połowów co najmniej 15 dni kalendarzowych 8,5 dnia kalendarzowego przed rozpoczęciem planowanej działalności połowowej na morzu pełnym, przekazując informacje określone w załącznikach 1 i 2 załączniku.[Popr. 58]

Rozdział V

Czarterowanie unijnych statków rybackich

Artykuł 28

Zasady

1.  Unijny statek rybacki nie może prowadzić działalności połowowej na mocy umów czarterowych, jeżeli obowiązuje umowa o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów, chyba że umowa ta stanowi inaczej.

2.  Unijny statek nie może prowadzić działalności połowowej na mocy więcej niż jednej umowy czarterowej jednocześnie lub być przedmiotem subczarteru.

2a.   Unijne statki działają w ramach umów czarterowych na wodach pod auspicjami regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem wyłącznie wtedy, jeśli państwo, do którego czarterowany jest statek, jest w tej organizacji umawiającą się stroną.

3.  Wyczarterowany statek unijny nie może wykorzystywać uprawnień do połowów swojego państwa członkowskiego bandery w okresie czarteru. Połowy dokonane przez wyczarterowany statek zaliczane są na poczet uprawnień do połowów państwa czarterującego.

3a.   Żaden z przepisów niniejszego rozporządzenia nie ogranicza odpowiedzialności państwa członkowskiego bandery w zakresie zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego, rozporządzenia (WE) nr 1224/2009, rozporządzenia (WE) nr 1005/2008 oraz innych przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, między innymi dotyczących wymogów sprawozdawczości.[Popr. 59]

Artykuł 29

Zarządzanie upoważnieniami do połowów na mocy umowy czarterowej

Przy wydawaniu upoważnienia do połowów danemu statkowi zgodnie z art. 11, 18, 22 lub 26 oraz w przypadku działalności połowowej prowadzonej na mocy umowy czarterowej państwo członkowskie bandery sprawdza, czy:

a)  właściwy organ państwa czarterującego oficjalnie potwierdził, że umowa jest zgodna z jego prawem krajowym oraz

b)  umowa czarterowa jest wyszczególniona w upoważnieniu do połowów określono szczegóły umowy czarterowej, w tym okres, uprawnienia do połowów i obszar połowowy.[Popr. 60]

Rozdział VI

Obowiązki w zakresie kontroli i sprawozdawczości

Artykuł 30

Dane pochodzące z programu obecności obserwatorów

Jeżeli na unijnym statku rybackim gromadzone są dane w ramach programu obecności obserwatorów zgodnie z prawem Unii lub przepisami RFMO, operator tego statku przesyła te dane swojemu państwu członkowskiemu bandery.[Popr. 61]

Artykuł 31

Informowanie państw trzecich

1.  Podczas prowadzenia działalności połowowej na podstawie przepisów niniejszego tytułu, jeżeli umowa o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów z państwem trzecim tak stanowi, operator unijnego statku rybackiego przesyła odpowiednie raporty połowowe i deklaracje wyładunkowe państwu trzeciemu, a zarówno swojemu państwu członkowskiemu bandery przesyła kopię tego powiadomienia, jak i państwu trzeciemu.

2.  Państwo członkowskie bandery ocenia spójność danych przesyłanych do państwa trzeciego, o którym mowa w ust. 1, z danymi otrzymanymi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1224/2009. W przypadku niespójności danych państwo członkowskie sprawdza, czy taka niespójność stanowi przykład połowów NNN w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1005/2008, i podejmuje odpowiednie działania zgodnie z art. 43 do 47 tego rozporządzenia.[Popr. 62]

3.  Nieprzekazanie państwu trzeciemu raportów połowowych i deklaracji wyładunkowych, o których mowa w ust. 1, uznaje się za poważne naruszenie przepisów do celów zastosowania kar i innych środków przewidzianych we wspólnej polityce rybołówstwa. Wagę naruszenia przepisów określa właściwy organ państwa członkowskiego, biorąc pod uwagę kryteria takie jak: charakter szkody, jej wartość, sytuację ekonomiczną sprawcy naruszenia i rozmiar naruszenia lub jego powtarzalność.

Artykuł 31a

Wymogi dotyczące członkostwa w RFMO

Statek rybacki państwa trzeciego może prowadzić działalność połowową na wodach Unii w odniesieniu do stad zarządzanych przez RFMO, jeżeli państwo to jest umawiającą się stroną tej organizacji.[Popr. 63]

TYTUŁ III

DZIAŁALNOŚĆ POŁOWOWA PROWADZONA PRZEZ STATKI PAŃSTW TRZECICH NA WODACH UNII

Artykuł 32

Zasady ogólne

1.  Statek rybacki państwa trzeciego nie może prowadzić działalności połowowej na wodach Unii, chyba że Komisja wydała mu upoważnienie do połowów. Upoważnienie jest mu przyznane tylko wtedy, gdy spełnia on kryteria kwalifikowalności określone w art. 5.[Popr. 64]

2.  Statek rybacki państwa trzeciego upoważniony do prowadzenia połowów na wodach Unii przestrzega przepisów regulujących działalność połowową statków unijnych w obszarze połowowym, w którym prowadzi działania, a także postanowień określonych. Jeżeli postanowienia określone w odpowiednich umowach odpowiedniej umowie w sprawie połowów stanowią inaczej, muszą być wyraźnie wymienione albo w tej umowie, albo w przepisach uzgodnionych z państwem trzecim wykonującym umowę.[Popr. 65]

3.  Jeżeli statek rybacki państwa trzeciego przepływa przez wody Unii bez upoważnienia wydanego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jego narzędzia połowowe są zamocowane i zasztauowane w sposób uniemożliwiający natychmiastowe rozpoczęcie działalności połowowej.

Artykuł 33

Warunki wydawania upoważnień do połowów

Komisja może wydać statkowi rybackiemu państwa trzeciego upoważnienie do prowadzenia działalności połowowej na wodach Unii, jedynie jeżeli:

-a)   występuje nadwyżka dopuszczalnego połowu odpowiadająca zakresowi proponowanych uprawnień do połowów zgodnie z wymogami art. 62 ust. 2 i 3 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza;

a)  informacje zawarte w załącznikach 1 i 2 załączniku dotyczące statku rybackiego i powiązanego z nim statku pomocniczego/powiązanych z nim statków pomocniczych są kompletne i dokładne; statek rybacki i powiązany z nim statek pomocniczy/powiązane z nim statki pomocnicze posiada(-ją) numer IMO, jeżeli wymagają tego przepisy Unii;

b)  operator kapitan statku rybackiego i dany statek rybacki nie byli objęci sankcjami za poważne naruszenie przepisów zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego na podstawie art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 1005/2008 i art. 90 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 w okresie 12 miesięcy przed złożeniem wniosku o wydanie upoważnienia do połowów;

c)  statek rybacki nie figuruje w wykazie NNN lub żadnego państwa trzeciego, żadnej regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem czy Unii zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1005/2008, a państwo trzecie nie jest uznane za niewspółpracujące na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1005/2008 lub nie jest wymienione w wykazie takich państw bądź nie jest uznane za państwo pozwalające na niezrównoważone połowy zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1026/2012;

d)  statek rybacki jest kwalifikowalny na mocy umowy w sprawie połowów z danym krajem trzecim oraz, w stosownych przypadkach, figuruje w wykazie statków określonym w tej umowie. [Popr. 66]

Artykuł 34

Procedura wydawania upoważnień do połowów

1.  Państwo trzecie przesyła do Komisji wnioski dotyczące swoich statków rybackich przed upływem terminu określonego w odnośnej umowie lub ustalonego przez Komisję.

2.  Komisja może zwrócić się do państwa trzeciego o wszelkie dodatkowe informacje, jakie uzna za konieczne.

3.  W przypadku stwierdzenia, że warunki określone w art. 33 są spełnione, Komisja wydaje upoważnienie do połowów oraz informuje o tym państwo trzecie i zainteresowane państwa członkowskie.

Artykuł 35

Monitorowanie upoważnień do połowów

1.  Jeżeli warunek określony w art. 33 nie jest już spełniany, Komisja zmienia lub cofa upoważnienie i informuje o tym państwo trzecie oraz zainteresowane państwa członkowskie.

2.  Komisja może odmówić wydania upoważnienia, zawiesić je lub cofnąć w przypadkach gdy nastąpiła zasadnicza zmiana okoliczności lub w przypadkach gdy nadrzędne względy polityczne jeżeli:

a)   wystąpiły okoliczności odnoszące się, między innymi, do międzynarodowych standardów praw człowieka; lub do zwalczania nielegalnych, nieraportowanych lub nieuregulowanych połowów uzasadniają takie działanie lub w przypadkach gdy

b)   zaistniała szczególnie pilna potrzeba dotycząca poważnego zagrożenia dla zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów morza, zarządzania nimi i ich ochrony;

c)   konieczne jest działanie w celu zapobiegnięcia poważnemu naruszeniu związanemu z nielegalnymi, nieraportowanymi lub nieuregulowanymi połowami, zgodnie z art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1005/2008 lub art. 90 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009; lub

d)   jeżeli z takiego czy innego nadrzędnego względu politycznego Unia postanowiła zawiesić lub zerwać stosunki z danym państwem trzecim.

W przypadku odmowy wydania upoważnienia, jego zawieszenia lub cofnięcia Komisja niezwłocznie informuje o tym państwo trzecie zgodnie z akapitem pierwszym.[Popr. 67]

Artykuł 36

Zaprzestanie działalności połowowej

1.  W przypadku uznania, że uprawnienia do połowów przyznane państwu trzeciemu zostały wyczerpane, Komisja niezwłocznie powiadamia o tym fakcie dane państwo trzecie i właściwe organy inspekcji państw członkowskich. Aby zapewnić ciągłość działalności połowowej w ramach niewykorzystanych uprawnień do połowów, które mogą jednak również mieć wpływ na wyczerpane uprawnienia do połowów, państwo trzecie przedstawia Komisji środki techniczne zapobiegające wszelkiemu negatywnemu wpływowi na wyczerpane uprawnienia do połowów. Od dnia powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, upoważnienia do połowów wydane statkom pływającym pod banderą tego zainteresowanego państwa trzeciego uznaje się za zawieszone w odniesieniu do danej działalności połowowej, a prowadzenie takiej działalności połowowej przez te statki nie będzie już dozwolone.

2.  Upoważnienia do połowów uznaje się za wycofane, jeżeli zawieszenie działalności połowowej zgodnie z ust. 2 obejmuje wszystkie rodzaje działalności, w odniesieniu do których zostały one udzielone.

3.  Państwo trzecie zapewnia, aby zainteresowane statki rybackie były niezwłocznie informowane o zastosowaniu przepisów niniejszego artykułu i aby zaprzestały prowadzenia wszelkiej odnośnej działalności połowowej.

Artykuł 37

Przekroczenie kwot na wodach Unii

1.  Jeżeli Komisja stwierdzi, że dane państwo trzecie przekroczyło kwoty, które zostały mu przydzielone w odniesieniu do danego stada lub danej grupy stad, w kolejnych latach Komisja dokonuje odliczeń od kwot przyznanych temu państwu w odniesieniu do tego stada lub grupy stad. Wysokość odliczeń musi być zgodna z art. 105 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009.[Popr. 68]

2.  Jeżeli odliczenia zgodnie z ust. 1 nie można dokonać od kwoty dotyczącej stada lub grupy stad, które zostały przełowione, ponieważ dane państwo członkowskie nie dysponuje wystarczającą kwotą w odniesieniu do stada lub grupy stad, wówczas Komisja – po konsultacji z danym państwem trzecim – może w następnych latach dokonać odliczeń od kwot dotyczących innych stad lub grup stad dostępnych dla tego państwa trzeciego w tym samym obszarze geograficznym lub dotyczących innych stad lub grup stad o odpowiadającej im wartości handlowej.

Artykuł 38

Kontrola i egzekwowanie

1.  Statek państwa trzeciego upoważniony do prowadzenia połowów na wodach Unii przestrzega przepisów w zakresie kontroli regulujących działalność połowową statków unijnych w obszarze połowowym, w którym prowadzi działania.

2.  Statek państwa trzeciego upoważniony do prowadzenia połowów na wodach Unii przekazuje Komisji lub wyznaczonemu przez nią organowi i, w stosownym przypadku, nadbrzeżnemu państwu członkowskiemu dane, które unijne statki są zobowiązane przekazywać państwu członkowskiemu bandery na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1224/2009.

3.  Komisja lub wyznaczony przez nią organ przesyła dane, o których mowa w ust. 2, nadbrzeżnemu państwu członkowskiemu.

4.  Statek państwa trzeciego upoważniony do prowadzenia połowów na wodach Unii dostarcza na żądanie Komisji lub organu przez nią wyznaczonego sprawozdania obserwatora sporządzone na mocy obowiązujących programów obecności obserwatorów.

5.  Nadbrzeżne państwo członkowskie zapisuje wszystkie naruszenia popełnione przez statki rybackie państw trzecich, w tym związane z nimi sankcje, w krajowym rejestrze, o którym mowa w art. 93 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009.

6.  Komisja przesyła informacje, o których mowa w ust. 5, państwu trzeciemu w celu zapewnienia, aby państwo trzecie zastosowało odpowiednie środki.

Przepisy ust. 1 pozostają bez uszczerbku dla konsultacji między Unią a państwami trzecimi. W tym zakresie Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 44 w celu wdrożenia do prawa unijnego wyników konsultacji z państwami trzecimi obejmujących uzgodnienia dotyczące dostępu.

TYTUŁ IV

Dane i informacje

Artykuł 39

Unijny rejestr upoważnień do połowów

1.  Komisja opracowuje i prowadzi elektroniczny unijny rejestr upoważnień do połowów, w tym wszystkich upoważnień do połowów udzielonych na podstawie tytułów II i III, składający się z części dostępnej publicznie i części bezpiecznej. Rejestr ten:

a)  zawiera wszystkie informacje określone w załącznikach 1 i 2 załączniku i wskazuje status każdego upoważnienia w czasie rzeczywistym;

b)  wykorzystywany jest do wymiany danych i informacji między Komisją a państwem członkowskim oraz

c)  służy jedynie do celów zrównoważonego zarządzania flotami rybackimi.

2.  Wykaz upoważnień do połowów w rejestrze jest publicznie dostępny i zawiera następujące informacje:

a)  nazwę i banderę statku oraz jego numer CFR i IMO, jeżeli wymagają tego przepisy Unii;

aa)   nazwisko, miasto i kraj zamieszkania właściciela przedsiębiorstwa i beneficjenta rzeczywistego;

b)  rodzaj upoważnienia, w tym uprawnienia do połowów; oraz [Popr. 69]

c)  dozwolony czas i obszar działalności połowowej (data rozpoczęcia i zakończenia, obszar połowowy).

3.  Państwo członkowskie korzysta z rejestru w celu przedstawienia Komisji upoważnień do połowów i aktualizuje swoje dane, zgodnie z wymogami art. 12, 19, 23 i 27.

Artykuł 40

Wymogi techniczne

Wymiana informacji, o których mowa w tytułach II, III i IV, odbywa się w formie elektronicznej. Komisja może przyjmować akty wykonawcze – nie naruszając przepisów dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(18) – ustanawiające techniczne wymogi operacyjne dotyczące zapisywania, formatu i przekazywania informacji, o których mowa w tych tytułach. Wspomniane akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 45 ust. 2.

Aby zapewnić działanie rejestru unijnych upoważnień do połowów i umożliwić państwom członkowskim dostosowanie się do wymogów technicznych w zakresie powiadamiania, Komisja udziela zainteresowanym państwom członkowskim wsparcia technicznego. W tym celu Komisja wspiera organy krajowe w przekazywaniu informacji, które operatorzy muszą dostarczyć w odniesieniu do każdego rodzaju upoważnienia, oraz, do dnia … [sześć miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia], opracowuje aplikację informatyczną umożliwiającą państwom członkowskim automatyczne i realizowane w czasie rzeczywistym przesyłanie do rejestru unijnych upoważnień do połowów danych dotyczących wniosków o upoważnienia i cech statków.[Popr. 70]

W ramach wsparcia technicznego i finansowego w zakresie przekazywania informacji państwa członkowskie mogą korzystać z pomocy finansowej z Funduszu Morskiego i Rybackiego na podstawie art. 76 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014(19).[Popr. 71]

Artykuł 41

Dostęp do danych

Nie naruszając przepisów art. 110 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009, państwa członkowskie lub Komisja zapewniają dostęp do bezpiecznej części unijnego rejestru upoważnień do połowów, o którym mowa w art. 39, właściwym służbom administracji zaangażowanym w zarządzanie flotami rybackimi.

Artykuł 42

Zarządzanie danymi, ochrona danych osobowych oraz poufność

Dane uzyskane na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny być przetwarzane zgodnie z art. 109, 110, 111 i 113 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009, rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 oraz dyrektywą 95/46/WE i krajowymi przepisami wykonawczymi do niej.

Artykuł 43

Relacje z państwami trzecimi i regionalnymi organizacjami ds. zarządzania rybołówstwem

1.  Jeżeli państwo członkowskie otrzyma od państwa trzeciego lub regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem informacje istotne dla zapewnienia skutecznego stosowania niniejszego rozporządzenia, państwo to przekazuje te informacje pozostałym zainteresowanym państwom członkowskim i Komisji lub wyznaczonemu przez nią organowi, o ile jest do tego uprawnione na mocy umów dwustronnych zawartych z danym państwem trzecim lub przepisów odnośnej regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem.

2.  Komisja lub wyznaczony przez nią organ może – w ramach umów w sprawie połowów zawieranych między Unią a państwami trzecimi, pod auspicjami regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem lub podobnych organizacji ds. rybołówstwa, w których Unia jest umawiającą się stroną lub współpracującym podmiotem niebędącym stroną – przekazywać istotne informacje dotyczące nieprzestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia lub poważnych naruszeń, o których mowa w art. 42 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1005/2008 i w art. 90 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009, innym stronom tych umów lub organizacji, za zgodą państwa członkowskiego, które dostarczyło informacji, oraz zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.

TYTUŁ V

Procedury, przekazanie uprawnień i środki wykonawcze

Artykuł 44

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 ust. 2, powierza się Komisjina okres pięciu lat od dnia … [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu. [Popr. 73]

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 5 ust. 2, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

3a.  Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

4.  Jednocześnie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 5 ust. 2 wchodzi w życie tylko wtedy, jeżeli Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub jeżeli, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 45

Procedura komitetowa

1.  Komisja jest wspierana przez Komitet ds. Rybołówstwa i Akwakultury ustanowiony na podstawie art. 47 rozporządzenia podstawowego. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

3.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w związku z art. 5 tego rozporządzenia.

TYTUŁ VI

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 46

Uchylenie

1.  Rozporządzenie (WE) nr 1006/2008 traci moc.

2.  Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 47

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w … dnia r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

Załącznik 1

Wykaz informacji, które należy przekazać w celu uzyskania upoważnienia do połowów

* pola obowiązkowe (pozycje 22 do 25 i 28 do 48 mogą nie zostać wypełnione, jeżeli informacje można automatycznie pozyskać z rejestru floty UE dzięki numerowi CFR lub numerowi IMO)

I

WNIOSKODAWCA

1

Nazwa podmiotu gospodarczego*

2

e-mail*

3

Adres

4

Numer faksu

5

Numer identyfikacji podatkowej (SIRET, NIF…)*

6

Numer telefonu

7

Nazwa lub nazwisko agenta (stosownie do postanowień protokołu)*

8

e-mail*

9

Adres

10

Numer faksu

11

Numer telefonu

12

Nazwa stowarzyszenia lub nazwisko agenta reprezentującego podmiot gospodarczy*

13

e-mail*

14

Adres

15

Numer faksu

16

Numer telefonu

17

Nazwisko(-a) kapitana(-ów)*

18

e-mail*

19

Obywatelstwo*

20

Numer faksu

21

Numer telefonu

II

IDENTYFIKACJA STATKU, JEGO CHARAKTERYSTYKA TECHNICZNA I WYPOSAŻENIE

22

Nazwa statku*

23

Państwo bandery

24

Data uzyskania obecnej bandery*

25

Oznaka rybacka*

26

Numer IMO (INVU)*

27

Numer CFR*

28

Międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy (IRCS)*

29

Częstotliwość wywoławcza*

30

Numer telefonu satelitarnego

31

MMSI*

32

Data i miejsce budowy*

33

Poprzednia bandera i data uzyskania (jeśli dotyczy)*

34

Materiał, z którego wykonano kadłub: stal / drewno / poliester / inny*

35

Transponder VMS*

36

Model*

37

Numer seryjny*

38

Wersja oprogramowania*

39

Operator satelitarny*

40

Producent VMS (nazwa)

41

Całkowita długość statku*

42

Szerokość statku*

43

Zaciąg*

44

Pojemność (w GT)*

45

Moc głównego silnika (kW)*

46

Typ silnika

47

Marka

48

Numer seryjny silnika*

III

KATEGORIA POŁOWÓW, W ODNIESIENIU DO KTÓRYCH WNIOSKUJE SIĘ O UPOWAŻNIENIE DO POLOWÓW

49

Rodzaj statku, kod FAO*

50

Rodzaj narzędzi, kod FAO*

53

Obszary połowowe, kod FAO*

54

Rejony połowów – FAO lub państwo nadbrzeżne*

55

Port(-y) wyładunku

56

Port(-y) przeładunku

57

Kod FAO gatunku lub kategorii połowów (SFPA)*

58

Okres, w odniesieniu do którego wnioskuje się o upoważnienie (daty rozpoczęcia i zakończenia)

59

Numer rejestru RFMO (jeśli jest znany)*

60

Data wpisu do rejestru RFMO* (jeżeli jest znana)

61

Maksymalna całkowita liczba członków załogi*:

62

Z [KRAJ PARTNERSKI]:

63

Z państwa AKP:

64

Sposób konserwowania/przetwarzania ryb na statku*: Świeże ryby / Chłodzenie / Mrożenie / Mączka rybna / Olej / Filetowanie

65

Wykaz statków pomocniczych: nazwa / numer IMO / numer CFR

IV

CZARTEROWANIE

66

Statek prowadzący działalność na podstawie umowy czarterowej*: Tak / Nie

67

Rodzaj umowy czarterowej

68

Okres czarteru (daty rozpoczęcia i zakończenia)*

69

Uprawnienia do połowów (w tonach) przyznane czarterowanemu statkowi*

70

Państwo trzecie przyznające uprawnienia do połowów czarterowanemu statkowi*

Załączniki (wykaz dokumentów): [Popr. 74]

Załącznik 2

Wykaz informacji, które musi przekazać statek pomocniczy wspierający statek rybacki opisany w załączniku 1

* pola obowiązkowe (pozycje 22 do 25 i 28 do 33 mogą nie zostać wypełnione w odniesieniu do statku pomocniczego pływającego pod banderą Unii, jeżeli informacje można automatycznie pozyskać z rejestru floty UE dzięki numerowi CFR)

I

OPERATOR STATKU POMOCNICZEGO

1

Nazwa podmiotu gospodarczego*

2

e-mail*

3

Adres

4

Numer faksu

5

Numer identyfikacji podatkowej (SIRET, NIF…)*

6

Numer telefonu

7

Nazwa lub nazwisko agenta (stosownie do postanowień protokołu)*

8

e-mail*

9

Adres

10

Numer faksu

11

Numer telefonu

12

Nazwa stowarzyszenia lub nazwisko agenta reprezentującego podmiot gospodarczy*

13

e-mail*

14

Adres

15

Numer faksu

16

Numer telefonu

17

Nazwisko(-a) kapitana(-ów)*

18

e-mail*

19

Obywatelstwo*

20

Numer faksu

21

Numer telefonu

II

IDENTYFIKACJA STATKU POMOCNICZEGO, JEGO CHARAKTERYSTYKA TECHNICZNA I WYPOSAŻENIE

22

Nazwa statku*

23

Państwo bandery

24

Data uzyskania obecnej bandery*

25

Oznaka rybacka*

26

Numer IMO (INVU)*

27

Numer CFR (dla statków unijnych, jeśli jest znany)*

28

Międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy (IRCS)*

29

Częstotliwość wywoławcza*

30

Numer telefonu satelitarnego

31

MMSI*

32

Data i miejsce budowy

33

Poprzednia bandera i data uzyskania (jeśli dotyczy)*

34

Materiał, z którego wykonano kadłub: stal / drewno / poliester / inny

35

Transponder VMS

36

Wzór

37

Numer seryjny

38

Wersja oprogramowania

39

Operator satelitarny

40

Producent VMS (nazwa)

41

Całkowita długość statku

42

Szerokość statku

43

Zanurzenie

44

Pojemność (w GT)

45

Moc głównego silnika (kW)

47

Typ silnika

48

Marka

49

Numer seryjny silnika

III

INFORMACJE NA TEMAT DZIAŁALNOŚCI POŁOWOWEJ OBJĘTEJ WSPARCIEM

50

Obszary połowowe, kod FAO

51

Rejony połowów – FAO

52

Kod FAO gatunku docelowego

53

Numer rejestru RFMO*

54

Data wpisu do rejestru RFMO*

Załączniki (wykaz dokumentów): [Popr. 75]

Załącznik

Wykaz informacji, które należy przekazać w celu uzyskania upoważnienia do połowów

* pola obowiązkowe (pozycje 22 do 25 i 28 do 48 mogą nie zostać wypełnione, jeżeli informacje można automatycznie pozyskać z rejestru floty UE dzięki numerowi CFR lub numerowi IMO)

I

WNIOSKODAWCA

1

Identyfikator statku (numer IMO, numer CFR itd.)

2

Nazwa statku

3

Nazwa podmiotu gospodarczego*

4

E-mail*

5

Adres

6

Faks

7

Numer identyfikacji podatkowej (SIRET, NIF…)*

8

Telefon

9

Nazwa właściciela

10

E-mail*

11

Adres

12

Faks

13

Telefon

14

Nazwa stowarzyszenia lub nazwisko agenta reprezentującego podmiot gospodarczy*

15

E-mail*

16

Adres

17

Faks

18

Telefon

19

Nazwisko(-a) kapitana(-ów)*

20

E-mail*

21

Obywatelstwo*

22

Faks

23

Telefon

II

KATEGORIA POŁOWÓW, W ODNIESIENIU DO KTÓRYCH WNIOSKUJE SIĘ O UPOWAŻNIENIE DO POŁOWÓW

 

Rodzaj upoważnienia (umowa w sprawie połowów, upoważnienie bezpośrednie, RFMO, morze pełne, czarter, statek pomocniczy)

24

Rodzaj statku, kod FAO*

25

Rodzaj narzędzi, kod FAO*

26

Obszary połowowe, kod FAO*

27

Kod FAO lub kategoria połowów gatunku docelowego (umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów)*

28

Okres, w odniesieniu do którego wnioskuje się o upoważnienie (daty rozpoczęcia i zakończenia)

29

Numer rejestru RFMO (jeśli jest znany)*

30

Wykaz statków pomocniczych: nazwa / numer IMO / numer CFR

III

CZARTEROWANIE

31

Statek prowadzący działalność na podstawie umowy czarterowej*: Tak / Nie

32

Rodzaj umowy czarterowej

33

Okres czarteru (daty rozpoczęcia i zakończenia)*

34

Uprawnienia do połowów (w tonach) przyznane czarterowanemu statkowi*

35

Państwo trzecie przyznające uprawnienia do połowów czarterowanemu statkowi*

[Popr. 76]

(1)Dz.U. C 303 z 19.8.2016, s. 116.
(2)Dz.U. C 303 z 19.8.2016, s. 116.
(3)Dz.U. C z , s. .
(4) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lutego 2017 r. oraz decyzja Rady z dnia ... .
(5)Rozporządzenie Rady (WE) nr 1006/2008 z dnia 29 września 2008 r. dotyczące upoważnień do prowadzenia działalności połowowej przez wspólnotowe statki rybackie poza wodami terytorialnymi Wspólnoty oraz wstępu statków państw trzecich na wody terytorialne Wspólnoty, zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 i (WE) nr 1627/94 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 3317/94 (Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 33).
(6)Decyzja Rady 98/392/WE z dnia 23 marca 1998 r. dotycząca zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r. i Porozumienia z dnia 28 lipca 1994 r. odnoszącego się do stosowania jego części XI (Dz.U. L 179 z 23.6.1998, s. 1).
(7)Decyzja Rady 98/414/WE z dnia 8 czerwca 1998 r. w sprawie ratyfikowania przez Wspólnotę Europejską Porozumienia w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi i zasobami rybnymi masowo migrującymi (Dz.U. L 189 z 3.7.1998, s. 14).
(8)Decyzja Rady 96/428/WE z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie przyjęcia przez Wspólnotę Porozumienia o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu (Dz.U. L 177 z 16.7.1996, s. 24).
(9)Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych A/Res/66/288 z dnia 27 lipca 2012 r. w sprawie wyników konferencji Rio +20, zatytułowana „Przyszłość, jakiej chcemy”.
(10)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).
(11)Rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 z dnia 29 września 2008 r. ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1936/2001 i (WE) nr 601/2004 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1093/94 i (WE) nr 1447/1999 (Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1).
(12)Rozporządzenie Rady (WE) Nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1).
(13)Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).
(14)Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).
(15) Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
(16)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
(17) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1026/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie określonych środków podejmowanych w celu ochrony stad ryb względem państw pozwalających na niezrównoważone połowy (Dz.U. L 316 z 14.11.2012, s. 34).
(18)Dyrektywa 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiająca infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (Dz.U. L 108 z 25.4.2007, s. 1).
(19) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 (Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 1).


Państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Gruzja) ***I
PDF 396kWORD 42k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lutego 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Gruzja) (COM(2016)0142 – C8-0113/2016 – 2016/0075(COD))
P8_TA(2017)0016A8-0260/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0142),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0113/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Protokół nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 20 grudnia 2016 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0260/2016),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 2 lutego 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Gruzja)

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/372.)


Kryzys praworządności w Demokratycznej Republice Konga i w Gabonie
PDF 411kWORD 49k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lutego 2017 r. w sprawie kryzysu praworządności w Demokratycznej Republice Konga i w Gabonie (2017/2510(RSP))
P8_TA(2017)0017RC-B8-0120/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Demokratycznej Republiki Konga (DRK),

–  uwzględniając oświadczenia delegatury UE w DRK w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w tym kraju,

–  uwzględniając porozumienia polityczne zawarte w DRK w dniach 18 października i 31 grudnia 2016 r.,

–  uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federiki Mogherini z dnia 18 grudnia 2016 r. w sprawie braku porozumienia w DRK,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel z dnia 23 listopada 2016 r. w sprawie obecnych wysiłków politycznych w DRK,

–  uwzględniając konkluzje Rady w sprawie DRK z dnia 23 maja i 17 października 2016 r.,

–  uwzględniając lokalne oświadczenia UE z dnia 2 sierpnia i 24 sierpnia 2016 r. w sprawie procesu wyborczego w DRK po rozpoczęciu dialogu narodowego w DRK,

–  uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie DRK, a zwłaszcza rezolucję nr 2293 (2016) w sprawie wznowienia sankcji nałożonych na DRK i mandatu grupy ekspertów oraz rezolucję nr 2277 (2016), w której przedłużono mandat misji stabilizacyjnej ONZ w DRK (MONUSCO),

–  uwzględniając komunikaty prasowe Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 15 lipca i 21 września 2016 r. w sprawie sytuacji w DRK,

–  uwzględniając roczne sprawozdanie Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w DRK opublikowane dnia 27 lipca 2015 r.,

–  uwzględniając sprawozdania Sekretarza Generalnego ONZ z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie misji stabilizacyjnej ONZ w DRK oraz w sprawie wdrożenia Ram pokoju, bezpieczeństwa i współpracy dla DRK i regionu,

–  uwzględniając wspólne komunikaty prasowe Unii Afrykańskiej, Organizacji Narodów Zjednoczonych, Unii Europejskiej i Międzynarodowej Organizacji Frankofonii z dnia 16 lutego i 5 czerwca 2016 r. w sprawie potrzeby prowadzenia pluralistycznego dialogu politycznego w DRK i ich zaangażowania we wspieranie kongijskich podmiotów w wysiłkach na rzecz konsolidacji demokracji w tym kraju,

–  uwzględniając umowę ramową dotyczącą pokoju, bezpieczeństwa i współpracy w DRK i regionie, podpisaną w Addis Abebie w lutym 2013 r.,

–  uwzględniając końcowe sprawozdanie misji obserwacji wyborów Unii Europejskiej,

–  uwzględniając wspólne oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel i komisarza do spraw współpracy międzynarodowej i rozwoju Nevena Mimicy wydane w dniu 24 września 2016 r. w następstwie ogłoszenia przez gaboński Trybunał Konstytucyjny oficjalnych wyników wyborów prezydenckich,

–  uwzględniając oświadczenie w sprawie Gabonu wydane przez rzecznika wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel w dniu 11 września 2016 r.,

–  uwzględniając komunikat prasowy wydany przez Unię Afrykańską w dniu 1 września 2016 r., w którym potępiono brutalny charakter konfliktu powyborczego w Gabonie i zaapelowano o jego pokojowe rozwiązanie,

–  uwzględniając coroczne sprawozdanie UE na temat praw człowieka i demokracji na świecie w 2014 r., przyjęte przez Radę Unii Europejskiej w dniu 22 czerwca 2015 r.,

–  uwzględniając krajowy program orientacyjny w ramach 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju na lata 2014–2020, w którym nadano priorytet wzmacnianiu demokracji, dobrych rządów i praworządności,

–  uwzględniając rezolucje przyjęte przez Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP-UE: z dnia 18 maja 2011 r. w sprawie wyzwań dla demokracji w przyszłości i poszanowania porządku konstytucyjnego w państwach AKP i UE oraz z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie przestrzegania praworządności oraz znaczenia bezstronnego i niezawisłego sądownictwa,

–  uwzględniając protokół ustaleń między Republiką Gabońską a Unią Europejską w sprawie unijnej misji obserwacji wyborów,

–  uwzględniając konstytucje Konga i Gabonu,

–  uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów z czerwca 1981 r.,

–  uwzględniając Afrykańską kartę na rzecz demokracji, wyborów i dobrych rządów,

–  uwzględniając Deklarację Unii Afrykańskiej w sprawie zasad rządzących wyborami demokratycznymi w Afryce (z 2002 r.),

–  uwzględniając Międzynarodową kartę praw człowieka ONZ,

–  uwzględniając umowę z Kotonu,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że praworządność, odpowiedzialność, poszanowanie praw człowieka oraz wolne i uczciwe wybory są zasadniczymi elementami każdej funkcjonującej demokracji; mając na uwadze, że elementy te są kwestionowane w niektórych państwach Afryki Subsaharyjskiej, zwłaszcza w DRK i Gabonie, wskutek czego kraje te pogrążają się na długi okres w niestabilności politycznej i przemocy;

B.  mając na uwadze, że w ostatnim czasie Ali Bongo, ustępujący prezydent Gabonu, pozostający u władzy od 2009 r., czyli od śmierci swojego ojca, Omara Bongo, został ogłoszony zwycięzcą wyborów prezydenckich w 2016 r.; mając na uwadze, że obserwatorzy międzynarodowi, zwłaszcza z ramienia unijnej misji obserwacji wyborów, dostrzegli wyraźne nieprawidłowości przy opracowywaniu wyników;

C.  mając na uwadze, że Jean Ping, jego główny konkurent, natychmiast podważył i skrytykował te wyniki; mając na uwadze, że do Trybunału Konstytucyjnego wpłynęła skarga na rzekome nieprawidłowości wyborcze, w której wezwano do ponownego przeliczenia głosów, a Trybunał Konstytucyjny ostatecznie potwierdził te wyniki; mając na uwadze, że rozpatrzenie skargi nie rozwiało jednak wszystkich wątpliwości dotyczących wyników wyborów prezydenckich;

D.  mając na uwadze, że prezydent Konga Joseph Kabila, który pozostaje u władzy od 2001 r., opóźniał przeprowadzenie wyborów i sprawował władzę także po zakończeniu swojego konstytucyjnego mandatu; mając na uwadze, że sytuacja ta doprowadziła do bezprecedensowego napięcia politycznego, zamieszek i wybuchu przemocy w całym kraju;

E.  mając na uwadze, że po upływie kadencji prezydenta Kabili nastąpiła eskalacja przemocy, która doprowadziła do śmierci co najmniej 40 osób wskutek starć między protestującymi a siłami bezpieczeństwa; mając na uwadze, że według ONZ 107 osób odniosło rany lub zostało brutalnie potraktowanych, a co najmniej 460 aresztowano;

F.  mając na uwadze, że w dniu 18 października 2016 r. podpisano porozumienie między prezydentem Kabilą i częścią opozycji w sprawie przesunięcia wyborów prezydenckich na kwiecień 2018 r.; mając na uwadze, że po kilku miesiącach negocjacji strony porozumienia z 18 października 2016 r. zawarły kompleksowe i pluralistyczne porozumienie polityczne w dniu 31 grudnia 2016 r.; mając na uwadze, że porozumienie to przewiduje pierwsze od 1960 r. pokojowe przekazanie władzy w kraju, powołanie przejściowego rządu jedności narodowej, przeprowadzenie wyborów do końca 2017 r. oraz ustąpienie prezydenta Kabili;

G.  mając na uwadze, że w obu krajach rozpoczęły się demonstracje uliczne, które brutalnie stłumiono, doprowadzając do śmierci wielu osób; mając na uwadze, że władze podjęły zdecydowane kroki wobec członków opozycji i organizacji społeczeństwa obywatelskiego sprzeciwiających się obecnej władzy; mając na uwadze, że ugrupowania obrońców praw człowieka stale informują o pogarszaniu się sytuacji w zakresie praw człowieka oraz wolności słowa i zgromadzeń, w tym o nadużywaniu siły wobec pokojowych demonstrantów, niesłusznych aresztowaniach i zatrzymaniach oraz motywowanych politycznie procesach;

H.  mając na uwadze, że wolność mediów uległa znacznemu ograniczeniu, na co wpływ mają ciągłe groźby wobec dziennikarzy i ataki na nich; mając na uwadze, że media i stacje radiowe zostały zamknięte przez władze, nałożono także ograniczenia na korzystanie z internetu i sieci społecznościowych;

I.  mając na uwadze, że jedną z cech charakteryzujących demokrację jest poszanowanie konstytucji będącej podstawą ustroju państwa, jego instytucji oraz porządku prawnego; mając na uwadze, że pokojowe, wolne i uczciwe wybory w tych krajach przyczyniłyby się w znacznym stopniu do stawienia czoła wyzwaniom związanym z postępem demokratycznym i zmianą władzy, przed którymi stoi region Afryki Środkowej;

J.  mając na uwadze, że krajowy program orientacyjny w ramach 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju na lata 2014–2020 nadaje priorytet wzmacnianiu demokracji, dobrych rządów i praworządności; mając na uwadze, że stały rozwój demokracji i ustanowienie należycie funkcjonującego systemu konstytucyjnego zdecydowanie leżą we wspólnym interesie UE i partnerów afrykańskich;

1.  ubolewa z powodu ofiar śmiertelnych w trakcie manifestacji w ostatnich miesiącach w obu krajach, a także wyraża najgłębsze współczucie rodzinom ofiar oraz narodom DRK i Gabonu;

2.  wyraża głębokie zaniepokojenie coraz bardziej niestabilną sytuacją w obydwu krajach; wzywa władze, a zwłaszcza prezydentów, do przestrzegania międzynarodowych zobowiązań, zagwarantowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz do sprawowania rządów w sposób zapewniający ścisłe przestrzeganie zasad praworządności;

3.  stanowczo potępia wszelkie akty przemocy w Gabonie i DRK, przypadki naruszania praw człowieka, niesłusznych aresztowań i bezprawnego przetrzymywania, politycznego zastraszania społeczeństwa obywatelskiego i działaczy opozycji, a także przypadki naruszania wolności prasy i wolności słowa, które miały miejsce w związku z wyborami prezydenckimi; apeluje o zniesienie wszelkich ograniczeń dotyczących mediów oraz o uwolnienie wszystkich więźniów politycznych;

Gabon

4.  uznaje, że oficjalne wyniki wyborów prezydenckich są nieprzejrzyste i wysoce wątpliwe, co budzi obiekcje dotyczące legitymacji prezydenta Bongo; ubolewa, że procedura skargi, która doprowadziła do ogłoszenia Alego Bongo zwycięzcą wyborów, została przeprowadzona w sposób nieprzejrzysty oraz że Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił w wystarczający sposób nieprawidłowości wykrytych w niektórych prowincjach, zwłaszcza w prowincji Ogowe Górne, która stanowi udzielne księstwo Alego Bongo; ubolewa, że Trybunał Konstytucyjny odmówił ponownego przeliczenia głosów i porównania kart do głosowania przed ich zniszczeniem;

5.  jest głęboko zaniepokojony kryzysem politycznym w Gabonie oraz aktami przemocy mającymi miejsce między protestującymi a siłami bezpieczeństwa po ogłoszeniu wyników wyborów prezydenckich z 2016 r.;

6.  zdecydowanie potępia zastraszanie członków unijnej misji obserwacji wyborów i kierowane wobec nich groźby, a także ataki wymierzone w neutralność i przejrzystość misji; wyraża głębokie ubolewanie, że pomimo podpisania z rządem Gabonu protokołu ustaleń unijnej misji obserwacji wyborów umożliwiono jedynie ograniczony dostęp do scentralizowanych danych o liczbie głosów w lokalnych komisjach wyborczych i w siedzibie Państwowej Komisji Wyborczej, co uniemożliwiło unijnej misji obserwacji wyborów obserwację kluczowych elementów procesu wyborów prezydenckich;

7.  odnotowuje planowane rozpoczęcie dialogu narodowego zaproponowanego przez Alego Bongo; wyraża zastrzeżenia co do wiarygodności i znaczenia takiego procesu; podkreśla, że lider opozycji Jean Ping odmawia wzięcia udziału w tej inicjatywie i na własną rękę zainicjował oraz zakończył ogólnokrajowy dialog;

8.  wzywa rząd Gabonu do przeprowadzenia dogłębnej i sprawnej reformy ordynacji wyborczej z uwzględnieniem zaleceń unijnej misji obserwacji wyborów w celu usprawnienia ordynacji i zapewnienia jej pełnej przejrzystości i wiarygodności; podkreśla, że władze Gabonu muszą zagwarantować pełną i szczerą współpracę ze wszystkimi zainteresowanymi stronami na szczeblu krajowym i międzynarodowym, aby kolejne wybory parlamentarne były w pełni przejrzyste i uczciwe oraz odbywały się w warunkach wolności, demokracji i pokoju, a także obejmowały wszystkie strony;

9.  wzywa do przeprowadzenia niezależnego i obiektywnego śledztwa dotyczącego przemocy okołowyborczej oraz zarzutów poważnych naruszeń praw człowieka i podstawowych wolności, a także podkreśla konieczność dopilnowania, by osoby odpowiedzialne zostały postawione przed wymiarem sprawiedliwości; apeluje ponadto, aby UE, we współpracy z ONZ i Unią Afrykańską, w dalszym ciągu uważnie monitorowała ogólną sytuację w Gabonie oraz informowała o wszystkich przypadkach naruszeń praw człowieka i podstawowych wolności; odnotowuje wnioski, jakie wpłynęły do Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK) w związku ze wstępnym dochodzeniem w sprawie aktów przemocy mających miejsce po zakończeniu wyborów;

10.  wzywa Radę do zainicjowania procesu konsultacji zgodnie z art. 96 umowy z Kotonu, jeżeli nie będzie postępów w ramach dialogu politycznego; gdyby w ramach procesu konsultacji nie osiągnięto porozumienia, wzywa Radę do rozważenia nałożenia ukierunkowanych sankcji na osoby odpowiedzialne za akty przemocy i przypadki naruszania praw człowieka mające miejsce po zakończeniu wyborów, a także za osłabianie procesu demokratycznego w kraju;

Demokratyczna Republika Konga

11.  ubolewa, że rząd Konga nie zdołał przeprowadzić wyborów prezydenckich w terminie ustanowionym w konstytucji; ponownie apeluje o podjęcie wszelkich niezbędnych kroków w celu zapewnienia warunków sprzyjających przeprowadzeniu nie później niż w grudniu 2017 r. wolnych, uczciwych i wiarygodnych wyborów w pełnej zgodności z konstytucją Konga i Afrykańską kartą na rzecz demokracji, wyborów i dobrych rządów;

12.  wzywa wszystkie siły polityczne do zaangażowania się w pokojowy i konstruktywny dialog, aby zapobiec pogłębianiu się obecnego kryzysu politycznego oraz powstrzymać dalszą przemoc i prowokacje;

13.  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki Konferencji Episkopatu Konga (CENCO) zmierzające do wypracowania szerszego konsensusu w sprawie przemian politycznych; przyjmuje do wiadomości porozumienie osiągnięte pod koniec grudnia 2016 r., w ramach którego odmówiono prezydentowi Kabili sprawowania władzy przez trzecią kadencję i wezwano do przeprowadzenia wyborów do końca 2017 r.; przypomina wszystkim stronom o wiążącym dla nich charakterze tego porozumienia i wobec tego zachęca je do wdrażania wszystkich jego elementów oraz jak najszybszego przyjęcia konkretnego kalendarza kolejnych wyborów; przypomina im, jak wysoka jest stawka w przypadku niepowodzenia w doprowadzeniu do pomyślnego wyniku;

14.  wzywa rząd Konga do natychmiastowego zajęcia się nierozstrzygniętymi kwestiami związanymi z porządkiem kalendarza wyborczego, budżetem i aktualizacją spisu wyborców, aby umożliwić przeprowadzenie wolnych, uczciwych i przejrzystych wyborów; przypomina, że Niezależna Państwowa Komisja Wyborcza powinna być instytucją bezstronną i pluralistyczną, dysponującą wystarczającymi zasobami, aby umożliwić wszechstronny i przejrzysty proces;

15.  apeluje do Unii Europejskiej i jej państw członkowskich o wsparcie wdrożenia porozumienia i przeprowadzenia procesu wyborczego; wzywa wszystkie podmioty międzynarodowe do zapewnienia DRK znaczącego wsparcia politycznego, finansowego, technicznego i logistycznego, które jest niezbędne, aby wybory odbyły się do grudnia 2017 r.; apeluje o przejrzystość w związku z wszelkim wsparciem finansowym Unii Europejskiej i jej państw członkowskich przeznaczonym na organizację wyborów w Kongu;

16.  wzywa do przeprowadzenia pełnego, gruntownego i przejrzystego dochodzenia w sprawie zarzutów o łamanie praw człowieka, do których miało dochodzić podczas protestów, w celu zidentyfikowania sprawców i pociągnięcia ich do odpowiedzialności;

17.  pochwala przyjęcie unijnych sankcji ukierunkowanych na osoby odpowiedzialne za brutalne represje oraz za podważanie procesu demokratycznego w DRK, w tym wprowadzenie zakazu podróżowania i zamrożenie aktywów; wzywa Radę, by zgodnie z umową z Kotonu rozważyła przedłużenie środków restrykcyjnych, jeżeli nadal będą występować przypadki stosowania przemocy;

o
o   o

18.  wzywa Radę Praw Człowieka ONZ do zbadania przypadków poważnych naruszeń praw człowieka, które miały ostatnio miejsce w obu krajach;

19.  zwraca się do władz Konga i Gabonu o jak najszybszą ratyfikację Afrykańskiej karty na rzecz demokracji, wyborów i dobrych rządów;

20.  wzywa delegaturę UE do wykorzystania wszelkich odpowiednich narzędzi i instrumentów, aby wspierać obrońców praw człowieka i ruchy na rzecz demokracji, a także do prowadzenia rozszerzonego dialogu politycznego z władzami, przewidzianego w art. 8 umowy z Kotonu;

21.  ponadto apeluje do krajów UE i AKP o to, aby we współpracy z OZN i Unią Afrykańską nadal ściśle monitorowały ogólną sytuację w obu krajach;

22.  podkreśla, że sytuacja w Gabonie i DRK stanowi poważne zagrożenie dla stabilności całego regionu Afryki Środkowej; ponownie wyraża aprobatę dla pełnionej przez Unię Afrykańską kluczowej roli w zapobieganiu kryzysowi politycznemu w regionie i dalszej destabilizacji regionu Wielkich Jezior Afrykańskich;

23.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Unii Afrykańskiej, prezydentom, premierom i parlamentom Demokratycznej Republiki Konga i Gabonu, sekretarzowi generalnemu ONZ, Radzie Praw Człowieka ONZ oraz Wspólnemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu AKP–UE.


Wdrażanie programu Erasmus +
PDF 514kWORD 75k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lutego 2017 r. w sprawie wdrożenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1288/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiającego „Erasmus+ ”: unijny program na rzecz kształcenia, szkolenia, młodzieży i sportu oraz uchylającego decyzje nr 1719/2006/WE, 1720/2006/WE i 1298/2008/WE (2015/2327(INI))
P8_TA(2017)0018A8-0389/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 165 i 166 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 14,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1288/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające „Erasmus+ ”: unijny program na rzecz kształcenia, szkolenia, młodzieży i sportu oraz uchylające decyzje nr 1719/2006/WE, 1720/2006/WE i 1298/2008/WE(1),

–  uwzględniając zalecenie 2006/962/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie(2),

–  uwzględniając rezolucję Rady z dnia 27 listopada 2009 r. w sprawie odnowionych ram europejskiej współpracy na rzecz młodzieży (2010–2018)(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie wspierania dostępu młodzieży do rynków pracy, poprawy statusu osób odbywających staże i praktyki zawodowe(4),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 19 listopada 2010 r. w sprawie edukacji na rzecz zrównoważonego rozwoju,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 18 stycznia 2011 r. zatytułowany „Rozwijanie europejskiego wymiaru sportu” (COM(2011)0012),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 maja 2011 r. w sprawie programu „Mobilna młodzież” ramy dla ulepszania europejskiego systemu kształcenia ogólnego i zawodowego”(5),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 września 2011 r. zatytułowany „Działania na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia – plan modernizacji europejskich systemów szkolnictwa wyższego” (COM(2011)0567),

–  uwzględniając rezolucję Rady z dnia 28 listopada 2011 r. w sprawie odnowionej europejskiej agendy w zakresie uczenia się dorosłych (2011/C 372/01)(6),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 28 i 29 listopada 2011 r. na temat poziomu odniesienia w dziedzinie mobilności edukacyjnej(7),

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie walidacji uczenia się pozaformalnego i nieformalnego(8),

–  uwzględniając wspólne sprawozdanie Rady i Komisji z 2012 r. z wdrażania strategicznych ram europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia („ET 2020”) „Kształcenie i szkolenia na rzecz inteligentnego i trwałego rozwoju Europy sprzyjającego włączeniu społecznemu”(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 października 2013 r. w sprawie nowego podejścia do edukacji(10),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 20 maja 2014 r. w sprawie skutecznego kształcenia nauczycieli,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 20 maja 2014 r. w sprawie zapewniania jakości w celu wspierania kształcenia i szkolenia,

–  uwzględniając deklarację w sprawie promowania poprzez edukację postaw obywatelskich oraz wspólnych wartości, którymi są wolność, tolerancja i niedyskryminacja (deklaracja paryska) przyjętą na nieformalnym posiedzeniu ministrów edukacji państw członkowskich Unii Europejskiej w Paryżu w dniu 17 marca 2015 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 września 2015 r. w sprawie promowania przedsiębiorczości młodzieży przez kształcenie i szkolenia(11),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 15 września 2015 r. „Projekt wspólnego sprawozdania Rady i Komisji na rok 2015 w sprawie realizacji odnowionych ram europejskiej współpracy w dziedzinie młodzieży (2010–2018)” (COM(2015)0429),

–  uwzględniając wspólne sprawozdanie Rady i Komisji z 2015 r. w sprawie wdrażania strategicznych ram europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia (ET 2020) „Nowe priorytety europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia”(12),

–  uwzględniając konkluzje Rady w sprawie roli wczesnej edukacji i kształcenia podstawowego w stymulowaniu kreatywności, innowacyjności i kompetencji cyfrowych(13),

–  uwzględniając konkluzje Rady w sprawie ograniczania zjawiska wczesnego kończenia nauki i sprzyjania sukcesom szkolnym(14),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 kwietnia 2016 r. w sprawie zdobywania wiedzy o UE w szkole(15),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 kwietnia 2016 r. w sprawie programu Erasmus+ i innych narzędzi wspomagania mobilności w kształceniu i szkoleniu zawodowym(16),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 30 maja 2016 r. w sprawie rozwijania – poprzez kształcenie i szkolenie – umiejętności korzystania z mediów i umiejętności krytycznego myślenia,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 30 maja 2016 r. w sprawie roli sektora młodzieżowego w zintegrowanym międzysektorowym podejściu do zapobiegania i zwalczania radykalizacji młodych ludzi prowadzącej do przemocy,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 10 czerwca 2016 r. zatytułowany „Nowy europejski program na rzecz umiejętności” (COM(2016)0381),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 czerwca 2016 r. dotyczącą działań następczych w związku ze strategicznymi ramami europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia (ET 2020)(17),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu, a także art. 1 ust. 1 lit. e) decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie procedury udzielania zgody na sporządzenie sprawozdań z własnej inicjatywy i załącznik 3 do tej decyzji,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji oraz opinie Komisji Budżetowej oraz Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8-0389/2016),

A.  mając na uwadze, że Erasmus+ jest jednym z najbardziej udanych programów Unii i głównym narzędziem wspierania działań w dziedzinie kształcenia, szkolenia, młodzieży i sportu, oraz że został stworzony, by zwiększać możliwości kariery dla młodych ludzi oraz oferować uczestnikom nawiązywanie więzi społecznych; w okresie 2014–2020 oferuje możliwości studiowania, szkolenia i wolontariatu w innym kraju ponad 4 milionom Europejczyków;

B.  mając na uwadze, że Komisja wykazała elastyczność i podjęła innowacyjne kroki, by stawić czoła nowym wyzwaniom, takie jak oferta dla uchodźców, a także by wspierać wartości obywatelskie w ramach zachęt stwarzanych przez Erasmus+ na rzecz aktywniejszego i bardziej partycypacyjnego dialogu międzykulturowego;

C.  mając na uwadze, że duże znaczenie edukacyjne, społeczne, polityczne i ekonomiczne tego programu znajduje odzwierciedlenie w zwiększeniu jego budżetu o 40 % w obecnym okresie realizacji programu oraz we wskaźniku wykorzystania środków na zobowiązania z przeznaczonego nań budżetu, który osiągnął blisko 100 % przy bardzo dużej liczbie wniosków;

D.  mając na uwadze, że nie wszystkie dane wymagane do przeprowadzenia pełnej analizy ilościowej i jakościowej wdrożenia są już dostępne i że w związku z tym jest zbyt wcześnie na dokonanie oceny jakościowej oddziaływania programu;

E.  mając na uwadze, że wyniki badania wpływu programu Erasmus z 2014 r.(18) wskazują, iż osoby, które studiowały lub szkoliły się za granicą, mają dwukrotnie większe szanse na znalezienie pracy w porównaniu z osobami, które nie mają podobnych doświadczeń, a także mając na uwadze, że 85 % studentów programu Erasmus studiuje lub szkoli się za granicą w celu zwiększenia swoich szans na zatrudnienie za granicą, oraz że pięć lat po uzyskaniu dyplomu stopa bezrobocia wśród osób, które studiowały lub szkoliły się za granicą, jest o 23 % niższa; mając na uwadze, że badanie wpływu programu Erasmus pokazuje również, że 64 % pracodawców uważa, iż międzynarodowe doświadczenie jest istotne przy rekrutacji (odsetek ten wynosił jedynie 37 % w 2006 r.), oraz że absolwentom posiadającym międzynarodowe doświadczenie powierza się ważniejsze obowiązki zawodowe; mając na uwadze, że 1 na 3 stażystów programu Erasmus otrzymuje ofertę zatrudnienia w przedsiębiorstwie, w którym odbywał staż, oraz że prawie 1 na 10 stażystów programu Erasmus, którzy odbyli praktyki zawodowe, założył własną firmę, a 3 na 4 planuje lub bierze pod uwagę możliwość założenia własnej firmy;

Główne wnioski

1.  podkreśla, że program Erasmus+ jest głównym programem UE w zakresie mobilności, kształcenia i szkolenia, na który przeznaczono o 40 % więcej środków w budżecie w porównaniu z latami 2007–2013, z uwagi na jego pozytywne wyniki oraz duże zainteresowanie;

2.  zauważa, że znaczna większość agencji narodowych oczekuje, że cele programu Erasmus+ w dziedzinie kształcenia, szkolenia i młodzieży zostaną osiągnięte;

3.  uważa, że program Erasmus+ odgrywa istotną rolę we wspieraniu tożsamości i integracji europejskiej, solidarności, trwałego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu, wysokiej jakości zatrudnienia, konkurencyjności, spójności społecznej i mobilności zawodowej młodzieży, wnosząc pozytywny wkład w poprawę europejskich systemów kształcenia i szkolenia, uczenie się przez całe życie, aktywne obywatelstwo europejskie i lepsze perspektywy zatrudnienia, umożliwiając Europejczykom zdobycie – w drodze studiów, szkoleń, doświadczenia zawodowego za granicą i wolontariatu – przekrojowego i przenoszalnego pakietu umiejętności i kompetencji osobistych i zawodowych oraz dając ludziom szansę na bardziej niezależne życie, łatwiejsze przystosowanie się i rozwój osobisty;

4.  podkreśla, że jakkolwiek widoczność całego programu jest większa niż jego poprzednika, to jednak poszczególne programy sektorowe wciąż są słabo wyeksponowane; przypomina w tym kontekście, że specyficzne cechy i właściwości poszczególnych sektorów muszą zostać wzięte pod uwagę w trakcie wdrażania programu;

5.  podkreśla, że należy przywrócić formaty sektorowe, takie jak „warsztaty Grundtviga” i krajowe inicjatywy na rzecz młodzieży otwarte na udział grup nieformalnych, a ponadkrajowe inicjatywy na rzecz młodzieży powinny być bardziej dostępne; proponuje, aby maksymalnie zwiększyć wpływ programu poprzez zaproponowanie nowych, wykonalnych działań, które można zrealizować na przykład przez wprowadzenie wymian młodzieży na dużą skalę, w oparciu o struktury wolontariatu europejskiego na dużą skalę w ramach akcji kluczowej 1;

6.  podkreśla, że rosnące zainteresowanie Europejczyków programem Erasmus+ można najlepiej zaobserwować w przypadku rozdziału programu poświęconego młodzieży; zauważa, że obecnie 36 % wszystkich podań w ramach programu Erasmus+ dotyczy młodzieży, co stanowi 60-cio procentowy wzrost liczby podań między 2014 r. a 2016 r.;

7.  uznaje znaczenie usystematyzowanego dialogu unijnego dla młodzieży – partycypacyjnego procesu, który daje osobom młodym oraz organizacjom młodzieżowym możliwość zaangażowania się w tworzenie polityki na rzecz młodzieży i wywarcia wpływu na jej kształt, oraz z zadowoleniem przyjmuje wsparcie programowe w tym procesie, udzielane w formie wsparcia dla krajowych grup roboczych oraz projektów usystematyzowanego dialogu w ramach akcji kluczowej 3; zauważa, że wolontariat europejski jest formatem intensywnego uczenia się i zbierania doświadczeń przez młodych ludzi i potrzebuje warunków ramowych wysokiej jakości; podkreśla, że dostęp do programu Erasmus+ powinien pozostać zastrzeżony w pierwszej kolejności dla społeczeństwa obywatelskiego;

8.  uwzględnia fakt, że – zgodnie z informacjami otrzymanymi od zainteresowanych stron na wszystkich szczeblach – chociaż pierwszy, dwuipółletni okres wdrażania programu był bardzo trudny i pełen wyzwań, to w międzyczasie wprowadzono usprawnienia, niemniej jednak uproszczenia wprowadzone przez podejście uniwersalne odniosły w wielu przypadkach przeciwny efekt; uważa, że przy mniejszej liczbie przeszkód natury biurokratycznej programy miałyby szerszy zakres i byłyby bardziej dostępne; domaga się zatem podjęcia dalszych wysiłków na rzecz zmniejszenia biurokracji w cyklu projektowym oraz kształtowania ponoszonych kosztów we właściwy sposób i w stosunku do budżetu bądź do rodzaju projektu; jednocześnie zachęca Komisję do wzmożonego dialogu z parterami społecznymi, władzami lokalnymi i społeczeństwem obywatelskim w celu zapewnienia możliwie jak najszerszej dostępności programu; ubolewa, że z uwagi na wysoki poziom obciążeń administracyjnych finansowanie z programu Erasmus+ może okazać się nieosiągalne dla mniejszych organizacji; uważa, że należy ograniczyć biurokrację i uprościć wymogi w zakresie sprawozdawczości;

9.  ubolewa, że Komisja nie dostarcza żadnych danych na temat jakości udanych projektów; podkreśla, że analiza jakości każdego projektu oraz przejrzyste eksponowanie jego rezultatów stanowi oczywisty krok, który Komisja powinna uczynić dla podniesienia wskaźnika powodzenia dotyczącego wniosków;

10.  podkreśla, że cel dotyczący uproszczenia, większej przystępności dla użytkownika i większej elastyczności w procesie realizacji programu nie został jeszcze osiągnięty; ubolewa w tym kontekście nad utrzymującym się brakiem przejrzystości i niejednakowym poziomem uszczegółowienia przewodnika po programie, a także nad zbyt zawiłymi formularzami wniosków, co stawia w wyraźnie niekorzystnej sytuacji mniejszych, niedoświadczonych i nieprofesjonalnych wnioskodawców; podkreśla konieczność ulepszania programu, aby stawał się jeszcze bardziej przyjazny dla użytkowników, zważywszy jednocześnie na istotność rozróżnienia między poszczególnymi sektorami oraz grupami beneficjentów; ubolewa, że przedłużające się terminy płatności w programie Erasmus+ utrudniają mniejszym organizacjom ubieganie się o finansowanie;

11.  wzywa Komisję do uproszczenia procedury składania wniosków oraz do przekształcenia przewodnika po programie, aby stał się bardziej przyjazny dla użytkownika i zorientowany na poszczególne sektory przez zebranie wszystkich istotnych informacji o każdym programie w jednym rozdziale, a także wzywa Komisję do opublikowania formularzy wniosków we wszystkich językach urzędowych w tym samym czasie co przewodnika po programie i na odpowiednio długi czas przed upływem terminu składania wniosków oraz do przedstawienia jasnych informacji o dokumentach potrzebnych na każdym etapie; apeluje o większą przejrzystości i uproszczenie części finansowej e-formularza; podkreśla, że skoordynowana i spójna ocena wspierana przez niezależnych ekspertów jest konieczna przy ocenie wniosków;

12.  podkreśla znaczenie precyzyjnie określonych efektów uczenia się i szczegółowych opisów stanowisk w ramach oferty zdobywania doświadczenia zawodowego za granicą w programie Erasmus+, skierowanej do osób korzystających z kształcenia i szkolenia zawodowego, stażystów, praktykantów i wolontariuszy; podkreśla, że przygotowanie kandydatów przed ich wyjazdem za granicę jest integralną częścią tej działalności i musi uwzględniać spotkania poświęcone poradnictwu zawodowemu i szkolenia językowe, a także poświęcone integracji społecznej i kulturowej, w tym komunikacji międzykulturowej, dzięki czemu zwiększy się zaangażowanie społeczne oraz poprawią się warunki pracy i życia obywateli; biorąc pod uwagę znaczenie wielojęzyczności w zwiększaniu szans ludzi młodych na zatrudnienie, uważa, że należy dołożyć większych starań w celu promowania i wspierania wielojęzyczności w programie Erasmus+; zadowoleniem przyjmuje fakt, że wzmacniane będą umiejętności uczestników projektów Erasmus+ w zakresie znajomości języków obcych, w szczególności języków krajów sąsiadujących, co może zwiększyć mobilność i szanse na zatrudnienie na transgranicznym rynku pracy; uważa, że kursy językowe dla nowych uczestników działań w zakresie mobilności mogłyby być oferowane we współpracy z instytucjami oświatowymi i przedsiębiorstwami przyjmującymi oraz być dostosowane do ich kierunku studiów lub zakresu stażu;

13.  przypomina, że pomimo znacznego wzrostu całkowitego budżetu programu w wieloletnich ramach finansowych dla pierwszej połowy okresu realizacji programu przewidziano tylko ograniczony wzrost budżetu, czego skutkiem było niestety odrzucenie wielu projektów wysokiej jakości, a tym samym obniżenie skuteczności i duże niezadowolenie wnioskodawców;

14.  z zadowoleniem przyjmuje zwiększenie puli dostępnych środków na program Erasmus+ w 2017 r. o niemal 300 mln EUR w porównaniu z rokiem 2016; ponadto podkreśla, że środki te należy wykorzystać po części na ulepszenie słabych stron programu, ale przede wszystkim na zwiększenie liczby udanych projektów wysokiej jakości;

15.  uznaje, że inwestycje z budżetu UE w ramach programu Erasmus+ przyczyniają się w znacznym stopniu do podnoszenia umiejętności, zwiększania zatrudnienia i ograniczania ryzyka długoterminowego bezrobocia wśród młodych Europejczyków, a także do aktywnego obywatelstwa i społecznego włączenia młodych ludzi;

16.  uważa, że wzrost o 12,7 % w całkowitym budżecie na 2017 r. w porównaniu z 2016 r. oraz zwiększanie tego udziału procentowego w pozostałych latach realizacji programu przyniesie efekt w postaci wyższych poziomów skuteczności oraz rosnącego zadowolenia wnioskodawców; oczekuje wdrożenia zamiaru Komisji, aby przydzielić dodatkowe 200 mln EUR na pozostały okres realizacji programu, choć wymagane są nawet większe nakłady budżetowe na pokrycie zapotrzebowania w sektorach niedofinansowanych, które jest obecnie znacznie wyższe, niż dostępne środki; zwraca uwagę, że 48 % krajowych agencji donosi, że poziom finansowania działań w ramach programu jest zbyt niski;

17.  zachęca Komisję do przeanalizowania akcji kluczowych i sektorów w ramach programu, które wydają się niedofinansowane, takich jak akcja kluczowa 2 – partnerstwa strategiczne, uczenie się dorosłych, młodzież, edukacja szkolna, kształcenie i szkolenie zawodowe oraz szkolnictwo wyższe, a także tych, które mogą odnieść największe korzyści ze zwiększenia budżetu; podkreśla potrzebę utrzymania ciągłego monitorowania programu, aby identyfikować obszary i sektory, aby możliwie najszybciej przyjąć środki naprawcze; podkreśla potrzebę zagwarantowania dostatecznych środków na mobilność ze zwróceniem szczególnej uwagi na zwiększenie mobilności wśród grup niedostatecznie reprezentowanych; podkreśla, że z uwagi na potrzeby poszczególnych sektorów nieodzowne są specjalne linie budżetowe dla różnych sektorów; zwraca uwagę, że budżet musi zostać wykorzystany tylko zgodnie z wytycznymi programu;

18.  podkreśla, że metody wirtualne są tylko jednym ze sposobów rozpowszechniania i wykorzystywania wyników oraz że osobisty kontakt i bezpośrednie działania odgrywają bardzo istotną rolę dla powodzenia projektów i całego programu; w związku z tym wyraża przekonanie, że kampanie informacyjne w państwach członkowskich mogą obejmować seminaria oraz działania spotykające się z osobistym odbiorem potencjalnych uczestników;

19.  podkreśla również, że w programie Erasmus+ komponentem istotnym dla wszystkich uczestników jest rozwój umiejętności językowych; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje narzędzia językowe online oferowane przez Komisję, ale wskazuje, że trzeba wdrożyć powiązane ramy (krajowe, regionalne, lokalne), aby mobilność – w szczególności uczniów w wieku szkolnym i uczestników kursów kształcenia i szkolenia zawodowego, jak również personelu – była sukcesem ułatwiającym ich integrację w różnych środowiskach;

20.  przypomina, że obecnie tylko 1 % młodych osób korzystających ze szkolenia zawodowego połączonego z pracą, w tym praktykantów, bierze udział w programach z zakresu mobilności w trakcie szkolenia; uważa, że istotne jest stworzenie warunków do rozwoju mobilności praktykantów w obrębie Unii Europejskiej, tak aby dać im takie same możliwości jak studentom szkolnictwa wyższego, a tym samym osiągać cele w zakresie walki z bezrobociem, w szczególności wśród młodzieży;

21.  podkreśla znaczenie edukacji nieformalnej i pozaformalnej, osób pracujących z młodzieżą, uprawiania sportu oraz wolontariatu w programie Erasmus+ jako dróg rozwoju kompetencji obywatelskich, społecznych i międzykulturowych, by ułatwiać włączenie społeczne oraz aktywne obywatelstwo wśród osób młodych, a także przyczyniać się do rozwoju ich kapitału ludzkiego i społecznego;

22.  podkreśla, że wcześniej programy Erasmus i Leonardo były kierowane głównie do młodych ludzi posiadających wyższe kwalifikacje oraz lepsze możliwości w odniesieniu do dostępu do rynku pracy i w niewystarczający sposób koncentrowały się na osobach znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji pod względem społecznym; zwraca uwagę na cel UE dotyczący zmniejszenia liczby osób wcześnie kończących naukę i ograniczenia ubóstwa; podkreśla, że wdrażając program Erasmus+, państwa członkowskie powinny zdecydowanie koncentrować się na osobach wcześnie kończących naukę, które stanowią grupę wysokiego ryzyka w odniesieniu do ubóstwa i bezrobocia; zwraca uwagę, że programy dla osób wcześnie kończących naukę nie mogą wpisywać się w standardowe programy kształcenia i szkolenia zawodowego lub programy wymiany z głównego nurtu, ale powinny koncentrować się na konkretnych potrzebach tych osób, na łatwym dostępie i nieskomplikowanym finansowaniu, przy jednoczesnym zapewnieniu nieformalnych i pozaformalnych środowisk uczenia się;

23.  zwraca uwagę na nowe wyzwania społeczne i stale zmieniający się zakres obowiązków w pracy; przypomina, że program Erasmus+ również przygotowuje młodych ludzi do zatrudnienia i uważa, że należy przenieść nacisk z kompetencji zawodowych na umiejętności miękkie, wspieranie zdobywania szerokiego, przekrojowego i przenoszalnego pakietu umiejętności i kompetencji, takich jak przedsiębiorczość, umiejętności cyfrowe, twórcze myślenie, rozwiązywanie problemów oraz postawa innowacyjna, pewność siebie, umiejętności przystosowywania się, praca zespołowa, zarządzanie projektami, ocena ryzyka i podejmowanie ryzyka, a także kompetencje społeczne i obywatelskie, które są niezwykle istotne dla rynku pracy; uważa, że powinno to obejmować również dobre samopoczucie w pracy, odpowiednią równowagę między życiem prywatnym a pracą oraz integrację na rynku pracy i w społeczeństwie osób znajdujących się w niekorzystnej sytuacji;

24.  zauważa, że instrument gwarancji kredytów studenckich uruchomiono dopiero w lutym 2015 r. po podpisaniu umowy o delegowaniu zadań z Europejskim Funduszem Inwestycyjnym w grudniu 2014 r. oraz że jak dotąd dopiero cztery banki we Francji, Hiszpanii i Irlandii zaczęły wykorzystywać ten innowacyjny instrument; żałuje, że ten instrument finansowy jest daleki od osiągnięcia spodziewanych rezultatów, gdyż dotychczas uczestniczy w nim zaledwie 130 studentów studiów magisterskich; wzywa do przeprowadzenia krytycznej oceny instrumentu gwarancji kredytów studenckich, badając jego cel oraz dostępność w całej Europie, a także apeluje do Komisji, aby w konsultacji z Parlamentem przedstawiła strategię ponownego rozdziału części budżetu, która prawdopodobnie nie zostanie wykorzystywana do 2020 r.; podkreśla, że ogólny wskaźnik zadłużonych studentów powinien być monitorowany, aby dopilnować, by kompleksowe instrumenty finansowe wykorzystywane w programie przekładały się na pomoc dla większej liczby osób;

25.  ubolewa, że organizacje reprezentujące sportowców amatorów, a zwłaszcza sportowców niepełnosprawnych, na szczeblu lokalnym są dalece niewystarczająco reprezentowane jako uczestnicy projektów podczas realizacji lokalnych projektów sportowych; z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie małych partnerstw współpracy z mniejszymi wymogami administracyjnymi jako ważny krok w kierunku zapewnienia mniejszym lokalnym organizacjom sportowym możliwości uczestniczenia w programie i podniesienia swojej wartości; podkreśla, że działania międzysektorowe, w tym przypadku ściślej łączące sport i edukację, mogą przyczynić się do wyeliminowania tego mankamentu; zwraca uwagę, że praktykę należy rozszerzyć na inne sektory finansowania projektu Erasmus+, zwłaszcza na rzecz organizacji wolontariackich;

26.  z zadowoleniem przyjmuje szczególne zaangażowanie programu Erasmus+ we współpracę oraz lokalną działalność sportową; zachęca Komisję do zwiększenia dostępności oraz uczestnictwa w programie lokalnych podmiotów takich jak kluby sportowe; wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny, czy środki finansowe dostępne na sport w ramach programu Erasmus+ są wykorzystywane efektywnie i z korzyścią dla sportu na poziomie lokalnym, a jeśli tak nie jest, do wskazania wariantów poprawy sytuacji, koncentrując się na sporcie i edukacji na poziomie lokalnym w celu zwiększenia widoczności, promowania aktywności fizycznej oraz rozszerzenia dostępności sportu dla wszystkich obywateli w UE; zwraca się do Komisji o poprawę przekrojowego podejścia do sportu na poziomie najbliższym obywatelowi we wszystkich odpowiednich działaniach w ramach programu Erasmus+ oraz o koordynowanie działań w tej dziedzinie, aby zapewnić ich efektywność i pożądany skutek;

27.  podkreśla wartość dodaną działań na rzecz kształcenia i szkolenia zawodowego w ramach programu Erasmus+ w kontekście wspierania kojarzenia lub ponownego kojarzenia defaworyzowanych grup z możliwościami kształcenia/szkolenia zawodowego w celu poprawy ich przechodzenia na rynek pracy;

28.  wzywa Komisję, państwa członkowskie, w tym agencje UE, takie jak Cedefop, do poprawy jakości, dostępności i równego dostępu do programów mobilności w kształceniu i szkoleniu zawodowym, tak aby oferowały one wszystkim uczestnikom wartość dodaną w zakresie kwalifikacji, uznania i treści, oraz do zagwarantowania wprowadzenia norm jakości w programach przygotowania zawodowego;

29.  zauważa, że z uwagi na wysoki poziom bezrobocia wśród ludzi młodych w niektórych państwach członkowskich głównym celem programu Erasmus+ jest przystosowanie młodzieży do wymagań rynku pracy; jednocześnie szczególnie podkreśla potrzebę zachowania w programie Erasmus+ znaczenia działań podejmowanych poza szkołą, kształceniem zawodowym i studiami;

30.  przypomina Komisji, że osoby niepełnosprawne, jak np. osoby niesłyszące, mają szczególne potrzeby i dlatego potrzebują odpowiedniego finansowania i stosownego wsparcia, np. tłumaczy języka migowego oraz dostępu do większej ilości informacji i wystarczającej dotacji umożliwiającej im dostęp do programu Erasmus+ i programów mobilności; wzywa Komisję do kontynuowania prac zmierzających do wprowadzenia dodatkowych środków, które zapewnią osobom niepełnosprawnym nieograniczony i niedyskryminujący dostęp do wszystkich programów pomocowych w ramach Erasmus+; uważa za wskazane, jeżeli zostanie uznane to za konieczne, powołanie tzw. „trenerów” w agencjach narodowych, którzy doradzaliby, jak najlepiej rozdzielić środki finansowe;

31.  podkreśla potrzebę wspierania, zarówno poprzez finansowanie, jak i poprzez ulgi podatkowe, małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) oferujących szkolenia zawodowe w ramach programu Erasmus+;

Zalecenia

32.  uważa, że Erasmus+ jest jednym z głównych filarów dostosowania europejskich obywateli do uczenia się przez całe życie; zwraca się zatem do Komisji, aby w pełni wykorzystała wymiar programu dotyczący uczenia się przez całe życie przez wspieranie i pobudzanie współpracy międzysektorowej w ramach programu Erasmus+, które są znacznie większe niż w poprzedzających go programach, oraz aby dokonała oceny współpracy międzysektorowej w ramach przeglądu śródokresowego Erasmus+ przewidzianego na koniec 2017 r.; uznaje, że projekty i działania międzysektorowe wykazują potencjał w zakresie poprawy skuteczności programu; wzywa do uczynienia z mobilności edukacyjnej części wszelkich programów kształcenia wyższego lub zawodowego, aby poprawić jakość kształcenia wyższego oraz systemu kształcenia i szkolenia zawodowego, pomóc poszczególnym osobom w podnoszeniu kwalifikacji zawodowych, kompetencji i rozwoju kariery, a także by zwiększyć świadomość kompetencji mobilnych we wszystkich sektorach docelowych oraz zwiększyć wiedzę o uczeniu się, szkoleniu i pracy z młodzieżą; wzywa do zwiększenia szans osób objętych kształceniem i szkoleniem zawodowym na odbywanie praktyk zawodowych lub części kształcenia w krajach sąsiednich, np. przez finansowanie kosztów podróży studentom, którzy nadal zamieszkują w swym kraju;

33.  wskazuje na Erasmus+ jako na ważny instrument podnoszący jakość kształcenia i szkolenia zawodowego w całej UE; podkreśla fakt, że sprzyjające włączeniu społecznemu wysokiej jakości kształcenie i szkolenie zawodowe oraz mobilność w tym zakresie odgrywają zasadniczą rolę pod względem gospodarczym i społecznym w Europie – na szybko zmieniającym się rynku pracy – jako środki pozwalające młodym ludziom na zdobycie umiejętności zawodowych i życiowych potrzebnych w procesie przechodzenia z kształcenia i szkolenia do życia zawodowego; podkreśla, że kształcenie i szkolenie zawodowe oraz mobilność w tym zakresie powinny wspierać równe szanse, niedyskryminację oraz włączenie społeczne dla wszystkich obywateli, w tym kobiet, które są niedoreprezentowane w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego, a także osób znajdujących się w trudnej sytuacji, w tym Romów, młodych bezrobotnych, osób niepełnosprawnych, mieszkańców obszarów oddalonych, mieszkańców obszarów najbardziej oddalonych oraz migrantów; proponuje, aby skupić się również na beneficjentach o niskich kwalifikacjach w celu zwiększenia ich udziału, a tym samym zwiększyć zasięg oddziaływania programów;

34.  podkreśla utrzymujący się selektywny społecznie charakter udziału w mobilności w niektórych państwach członkowskich; ubolewa, że nierówności wewnątrz państw członkowskich i pomiędzy nimi utrudniają dostęp do programu, ponieważ tworzą bariery dla wnioskodawców, a w szczególności studentów o niskich dochodach; zwraca uwagę na wysoki odsetek studentów uczestniczących w mobilności otrzymujących wsparcie od osób trzecich (rodzin, rodziców, partnerów, podmiotów lokalnych będących blisko beneficjentów); zwraca uwagę, że wielu pracujących studentów rezygnuje z udziału w mobilności z uwagi na potencjalną utratę dochodów; zauważa, że likwidacja przeszkód dla mobilności, takich jak przeszkody finansowe, i lepsze uznawanie międzynarodowych rezultatów pracy/studiów są ważnymi narzędziami dla realizacji celów akcji kluczowej 1; zachęca Komisję i państwa członkowskie do dalszego zwiększania pomocy finansowej dla tych, którzy nie mogą uczestniczyć w programie z uwagi na przeszkody finansowe, oraz do szukania dalszych możliwości ułatwiania ich mobilności, aby program Erasmus+ stał się autentycznie dostępny dla wszystkich; apeluje do Komisji i państw członkowskich o zapewnienie równouprawnienia płci i równego dostępu do programu;

35.  wzywa Komisję do zagwarantowania europejskiej mobilności również w czasach kryzysu w Europie i do zachowania opcji nadal umożliwiających dostęp do programu Erasmus+ krajom należącym do europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego;

36.  nadal obawia się, że młodzi ludzie, jak i ogół społeczeństwa postrzegają Erasmus+ głównie jako program z zakresu szkolnictwa wyższego; zaleca zatem, aby kłaść większy nacisk na szczeblu europejskim, krajowym i regionalnym na zwiększenie widoczności różnych sektorów, do których można kandydować, takich jak kształcenie szkolne, szkolnictwo wyższe, międzynarodowe szkolnictwo wyższe, kształcenie i szkolenie zawodowe, uczenie się dorosłych, młodzież i sport czy wolontariat, oraz aby podkreślić możliwość realizowania projektów przekrojowych, w szczególności poprzez kampanie informacyjne i działania PR dotyczące zawartości wszystkich programów;

37.  uważa funkcjonujące od dawna marki programów („Comenius”, „Erasmus”, „Erasmus Mundus”, „Leonardo da Vinci”, „Grundtvig” i „Młodzież w działaniu”) oraz ich logotypy za istotne narzędzia w promowaniu różnorodności programu; zauważa przy tym, że nazwa „Erasmus+” staje się najbardziej rozpoznawalna, zwłaszcza dla nowych uczestników; podkreśla, że nowy program powinien chronić swoją nową nazwę „Erasmus+” oraz promować ją za pomocą różnych metod; sugeruje, by Komisja dalej podkreślała związek programu Erasmus+ z poprzednimi markami programów, a także różnorodność jego podprogramów; apeluje o dodanie członu „Erasmus+” do nazw poszczególnych programów (tworząc nazwy „Erasmus+ Comenius”, „Erasmus+ Mundus”, „Erasmus+ Leonardo da Vinci”, „Erasmus+ Grundtvig” oraz „Erasmus+ Młodzież w działaniu”); wzywa wszystkie zainteresowane strony, aby w dalszym ciągu używały tych marek, w szczególności w publikacjach i broszurach, w celu utrzymania i wzmocnienia wizerunku programów sektorowych, co pozwoli zapewnić lepszą rozpoznawalność i wyeliminować wszelkie wątpliwości wśród beneficjentów; wzywa Komisję do uporządkowania treści przewodnika po programie Erasmus+ w oparciu o funkcjonujące od dawna marki programów i do konsekwentnego używania ich nazw także w przewodniku;

38.  zachęca Komisję do wzmożenia wysiłków na rzecz otwartego i przejrzystego sposobu pracy w oparciu o konsultacje oraz do dalszego usprawniania swojej współpracy z partnerami społecznymi oraz społeczeństwem obywatelskim (w tym odpowiednio stowarzyszeniami rodziców, studentów, nauczycieli i personelu niedydaktycznego oraz organizacjami młodzieżowymi) na każdym szczeblu wdrażania programu; podkreśla, że program Erasmus+ powinien stać się wizytówką przejrzystości dla Unii Europejskiej oraz być tak postrzegany przez obywateli, prowadząc do sytuacji, w której 100 % decyzji i procesów będzie w pełni przejrzyste, zwłaszcza w aspekcie finansowym; przypomina, że całkowicie przejrzyste decyzje zapewniają jaśniejsze zrozumienie w przypadku projektów i osób, których wnioski nie zostały rozpatrzone pomyślnie;

39.  podkreśla ważną rolę komitetu programu określoną w rozporządzeniu (UE) nr 1288/2013 ustanawiającym program Erasmus+, będącego kluczowym podmiotem w realizacji programu oraz zwiększaniu europejskiej wartości dodanej poprzez rozszerzoną komplementarność oraz synergię między programem Erasmus+ a strategiami politycznymi na szczeblu krajowym; apeluje o zwiększenie roli komitetu program, zwłaszcza w podejmowaniu decyzji politycznych; zwraca się do Komisji o dalsze udostępnianie szczegółowych informacji o przekazaniu scentralizowanych środków komitetowi programu;

40.  podkreśla, że narzędzi informatycznych nie należy postrzegać jedynie jako nośnika procesów zarządczych, procesów składania wniosków i procesów administracyjnych, gdyż mogą one również oferować cenne kanały kontaktu z beneficjentami oraz służyć usprawnieniu wzajemnych kontaktów między nimi, potencjalnie zapewniając wsparcie dla wielu innych procesów, np. uzyskiwania informacji zwrotnych od beneficjentów, wzajemnego monitorowania oraz poprawy widoczności programu;

41.  wzywa Komisję do zapewnienia regularnej wymiany informacji i dobrej współpracy pomiędzy władzami krajowymi, organami wdrażania i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego na szczeblu europejskim oraz agencjami narodowymi zarówno w zakresie zdecentralizowanych, jak i scentralizowanych działań programu; wzywa agencje narodowe do prezentowania na swoich stronach internetowych – tam, gdzie jest to możliwe – wszystkich potrzebnych informacji w takim samym formacie i o takiej samej treści;

42.  zachęca Komisję oraz, odpowiednio, Dyrekcję Generalną ds. Edukacji i Kultury w Komisji Europejskiej (DG EAC), a także Agencję Wykonawczą ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA), aby nadal sprzyjały akcjom zdecentralizowanym, takim jak akcja kluczowa 2, przez proponowanie finansowania odpowiedniego i proporcjonalnego do rozmiaru działań;

43.  zachęca do dalszego usprawniania współpracy między agencjami narodowymi a Agencją Wykonawczą ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) w celu promowania scentralizowanych działań w ramach programu Erasmus+, zapewniania koniecznego wsparcia, zwiększania zainteresowania programem, dostarczania potencjalnym wnioskodawcom dodatkowych informacji o programie oraz wymiany informacji zwrotnych dotyczących poprawy procesów wdrażania; wzywa Komisję do opracowania – we współpracy z agencjami narodowymi – europejskich wytycznych dotyczących wdrażania dla agencji narodowych; wzywa do ułatwiania kontaktów między Komisją, agencjami narodowymi, beneficjentami programu , przedstawicielami organizacji społeczeństwa obywatelskiego a EACEA przez opracowanie platformy wymiany informacji i dobrych praktyk, za pośrednictwem której wszystkie zainteresowane strony mogą uzyskać informacje wysokiej jakości, a także wymieniać doświadczenia oraz sugestie dotyczące dalszego ulepszania programu; podkreśla potrzebę udziału zainteresowanych stron i beneficjentów w posiedzeniach komitetu programu; podkreśla, że zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1288/2013 można to usprawnić przez utworzenie stałych podkomitetów mających w składzie przedstawicieli zainteresowanych stron i beneficjentów, sektorowe agencje narodowe, posłów do Parlamentu Europejskiego oraz przedstawicieli państw członkowskich;

44.  podobnie wzywa Komisję, by sprawdziła i odpowiednio dostosowała warunki płatności na rzecz agencji narodowych oraz terminy składania i zatwierdzania wniosków; zwraca uwagę, że agencjom narodowym należy zapewnić większą elastyczność przy określaniu wysokości stypendiów w zakresie mobilności i kosztów administracyjnych związanych z dłuższymi pobytami za granicą; zachęca Komisję do przyznania agencjom narodowym większej elastyczności w przesuwaniu środków pomiędzy kluczowymi akcjami, aby wyeliminować potencjalne luki w finansowaniu na podstawie potrzeb beneficjentów; zaleca zdanie się w tym procesie na agencje narodowe, gdyż znają one potencjalne luki w finansowaniu w swoich krajach; zauważa, że większa elastyczność wiąże się z koniecznością odpowiedniego monitorowania i przejrzystości;

45.  wyraża zaniepokojenie spadającą liczbą projektów finansowanych ze wspólnego funduszu w ramach programu Leonardo i domaga się, aby w tym kontekście agencje narodowe ponownie otrzymały większy margines swobody decydowania o wysokości dodatków do kosztów administracyjnych w celu lepszego uwzględnienia specyfiki krajowej, na przykład systemu dualnego;

46.  jest zaniepokojony trudnościami agencji narodowych w interpretowaniu i stosowaniu zasad programu oraz przypomina, że w ramach działań zdecentralizowanych zarządza się 82 % budżetu programu Erasmus+; wzywa Komisję do uproszczenia definicji i usprawnienia wytycznych dotyczących działań zdecentralizowanych oraz do zagwarantowania spójnego stosowania zasad oraz przepisów programu przez agencje narodowe, przy przestrzeganiu wspólnych standardów jakości i oceny projektu oraz procedur administracyjnych, zapewniając tym samym jednolitą i spójną realizację programu Erasmus+, najlepsze wyniki dla budżetu UE oraz unikanie poziomu błędu;

47.  uważa, że należy regularnie oceniać i zwiększać wydajność krajowych agencji, aby strzec wyników działań finansowanych przez UE; uznaje, że w tym kontekście kluczowe powinny być wskaźniki uczestnictwa oraz doświadczenia uczestników i partnerów;

48.  proponuje dostosowanie struktury organizacyjnej odpowiednich służb Komisji do struktury programu;

49.  wzywa do dalszego ulepszania odpowiednich narzędzi informatycznych oraz do skoncentrowania się na usprawnianiu, zwiększaniu przyjazności dla użytkownika i udoskonalaniu połączeń między poszczególnymi narzędziami zamiast na tworzeniu nowych narzędzi; przypomina w tym kontekście, że nowe narzędzia informatyczne należą do ulubionych metod interakcji w sieci używanych przez młodych obywateli; podkreśla, że technologie informatyczne mogą odegrać ważną rolę we wzmacnianiu widoczności programu;

50.  wzywa Komisję do opracowania kolejnych platform informatycznych na potrzeby platform eTwinning, School Education Gateway, Open Education Europa, EPALE, Europejskiego Portalu Młodzieżowego i VALOR w celu zwiększenia ich atrakcyjności i przystępności dla użytkownika; zwraca się do Komisji, aby zawarła ocenę tych platform w śródokresowej ocenie programu Erasmus+, która ma zostać przedstawiona na koniec 2017 r.;

51.  wzywa Komisję do optymalizacji wydajności i łatwości obsługi narzędzi informatycznych, takich jak Mobility Tool, lub innych platform wsparcia informatycznego, takich jak ePlatforma na rzecz uczenia się dorosłych w Europie (EPALE), aby zagwarantować, że beneficjenci programu w jak największym stopniu wykorzystają swoje doświadczenia, oraz aby promować transgraniczną współpracę i dzielenie się najlepszymi praktykami;

52.  wzywa Komisję do wzmocnienia wymiaru edukacji szkolnej w kontekście programu przez zwiększenie mobilności uczniów, uproszczenie finansowania i procedur administracyjnych dla szkół i podmiotów zajmujących się edukacją pozaformalną, zgodnie z ogólnym zamierzeniem programu Erasmus+ polegającym na wspieraniu współpracy międzysektorowej oraz z myślą o zachęcaniu podmiotów świadczących pozaformalne usługi edukacyjne do nawiązywania partnerstw ze szkołami; zachęca Komisję do wzmocnienia pracy z młodzieżą oraz działań w zakresie rozwoju edukacji nieformalnej i pozaformalnej w ramach programu przez wpieranie organizacji młodzieżowych oraz innych podmiotów pracujących z młodzieżą, jak również dalsze wspieranie partnerstwa na rzecz młodzieży między UE a Radą Europy;

53.  z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie dwóch rodzajów partnerstwa strategicznego jako pierwszy i ważny pozytywny krok w kierunku zwiększenia szans małych organizacji na uczestnictwo w programie, gdyż często mają one trudności ze spełnieniem warunków i są przez to faktyczne dyskryminowane, co pozbawia program reputacji i siły przekonywania; zwraca się do Komisji o wprowadzenie ulepszeń, które sprawią, że program stanie się jeszcze bardziej atrakcyjny, co przełoży się na włączenie większej liczby małych organizacji w działania w ramach programu, w celu docelowego zwiększenia ich udziału w programie z uwzględnieniem wymagań jakościowych; z zadowoleniem przyjmuje sformułowanie europejskich wytycznych dotyczących wdrażania oraz utworzenie bardziej szczegółowej strony z najczęściej zadawanymi pytaniami, gdyż usprawni to udzielanie odpowiedzi na pytania o kryteria wyboru oraz ułatwi prezentację wybranych projektów w celu objaśnienia procedury wyboru, jak również umożliwi lepsze wsparcie małych organizacji; podkreśla potrzebę zaangażowania w działania realizowane w ramach programu różnych organizacji oraz konieczność zachowania równowagi miedzy nimi;

54.  proponuje zmniejszenie kwot wsparcia przeznaczanych na współpracę między szkołami i zwiększenie dzięki temu liczby wspieranych projektów, aby bardziej bezpośrednio wspierać wymianę uczniów i umożliwić przez to więcej osobistych spotkań między ludźmi z różnych kręgów kulturowych i o różnych językach ojczystych; podkreśla znaczenie osobistego doświadczenia pozyskanego w spotkaniach z ludźmi innego pochodzenia kulturowego, zwłaszcza w odniesieniu do promowania tożsamości europejskiej i głównej idei integracji europejskiej, oraz proponuje użycie wszelkich środków, aby skłonić do udziału jak największą liczbę osób, co z pewnością powinno odnosić się do wszystkich celów programu; z zadowoleniem przyjmuje w tym kontekście dokonane już ulepszenia, oczekuje jednak nadal uelastycznienia zasad obowiązujących w ramach partnerstw strategicznych ze strony agencji narodowych oraz Komisji;

55.  biorąc pod uwagę znaczenie wielojęzyczności w zwiększaniu szans ludzi młodych na zatrudnienie(19), uważa, że należy dołożyć większych starań w celu promowania i wspierania wielojęzyczności w programie Erasmus+;

56.  w kontekście nowych wyzwań społecznych dla Europy zwraca uwagę na konieczność wzmocnienia europejskiego podejścia do wspierania dużych projektów innowacji w dziedzinie edukacji, szkoleń i młodzieży, realizowanych przez europejskie sieci społeczeństwa obywatelskiego; zauważa, że można to uczynić przez przeznaczenie części ogólnego przydziału środków na akcję kluczową 2 programu Erasmus+ na „Współpracę na rzecz innowacji i wymiany dobrych praktyk” w zakresie działań scentralizowanych;

57.  zwraca uwagę, że 75 % krajowych agencji odnotowało wysokie obciążenie administracyjne, co obniża potencjał inwestycyjny unijnego budżetu i może bezpośrednio zagrozić beneficjentom; domaga się, by DG EAC oraz Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego usprawniły realizację programu, zwłaszcza procesu składania wniosków;

58.  z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie systemu kosztów jednostkowych do programu w celu ograniczenia do minimum obciążeń administracyjnych; z zadowoleniem przyjmuje również dostosowania dokonane przez Komisję w 2016 r. i zaplanowane na 2017 r.; zauważa, że z uwagi na wymogi regulacyjne niektóre państwa członkowskie nie mogą zastosować tego systemu lub uważają, że poziom kosztów jest nieadekwatny do kosztów rzeczywistych; uważa, że dalszy wzrost poziomów kosztów jednostkowych jest niezbędny do zapewnienia uczestnikom projektów wystarczającego wsparcia finansowego oraz podkreśla potrzebę zapewnienia, by uczestnicy i organizacje z obszarów oddalonych oraz regionów granicznych nie byli defaworyzowani systemem kosztów jednostkowych; wzywa, by stosownie wynagrodzić duże osobiste zaangażowanie zwłaszcza wielu wolontariuszy i nauczycieli oraz wszystkich innych wnioskodawców; wzywa do (ponownego) objęcia finansowaniem inicjowania projektów w celu nawiązywania kontaktów z potencjalnymi partnerami do współpracy lub spotkań przygotowawczych bądź na przykład wprowadzenia wystarczającego ogólnego ryczałtu dla pokrycia również tych kosztów; podkreśla, że przejrzystość w tej dziedzinie stanowi istotny składnik wymogów przejrzystości oraz celów całego programu Erasmus+;

59.  z zadowoleniem przyjmuje uproszczenie w wyniku wprowadzenia finansowania według kwoty ryczałtowej oraz stawki zryczałtowanej; zachęca Komisję do poszukiwania sposobów na dalsze ulepszenie skomplikowanej procedury administracyjnej dla wnioskodawców w ramach różnych sektorach programu; jest zaniepokojony faktem, że agencje krajowe odnotowują wyższe obciążenie administracyjne;

60.  dostrzega potrzebę zwiększenia wsparcia operacyjnego dla sieci europejskich w ramach akcji kluczowej 3 – wsparcie w reformowaniu polityk w celu jak najszerszej promocji i rozpowszechniania możliwości, jakie oferuje Erasmus+;

61.  wzywa Komisję do podjęcia odpowiednich kroków w kierunku uznania kwalifikowalności wolontariatu jako źródła własnych wkładów do budżetu projektu, gdyż ułatwia to udział mniejszych organizacji, szczególnie w sporcie, mając na uwadze, że czas wolontariuszy może być uznany w programie Erasmus+ za współfinansowanie w postaci wkładu rzeczowego, a nowy wniosek Komisji dotyczący wytycznych finansowych przewiduje taką możliwość; podkreśla, że należy uznać oraz wyeksponować wkład wolontariuszy z uwagi na jego doniosłość dla programu, pod warunkiem, że jest on monitorowany w celu zagwarantowania, że wolontariat uzupełnia, lecz nie zastępuje inwestowania środków publicznych;

62.  uznaje gospodarczą i społeczną wartość wolontariatu i zachęca Komisję do skuteczniejszego wspierania organizacji opartych na wolontariacie wśród akcji programu;

63.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący utworzenia Europejskiego Korpusu Solidarności; zachęca Komisję do zaangażowania organizacji wolontariackich w rozwój tej nowej inicjatywy, w celu zapewnienia dodatkowej wartości dodanej w związku z krzewieniem wolontariatu w Unii Europejskiej; zachęca Komisję i państwa członkowskie do podjęcia wysiłku budżetowego w celu przyjęcia tej nowej inicjatywy, nie powodując przy tym niedofinansowania innych bieżących i priorytetowych programów, oraz wzywa do zbadania możliwości zintegrowania jej z wolontariatem europejskim, tak aby wzmocnić wolontariat w UE bez powielania inicjatyw i programów;

64.  podkreśla, że wolontariat stanowi przejaw solidarności, wolności i odpowiedzialności, który przyczynia się do wzmocnienia aktywnego obywatelstwa i osobistego rozwoju człowieka; uważa, że wolontariat jest również istotnym narzędziem włączenia społecznego i spójności, a także szkolenia, edukacji i dialogu międzykulturowego, wnosząc jednocześnie istotny wkład w upowszechnianie wartości europejskich; uważa, że należy uznać rolę wolontariatu europejskiego we wspieraniu rozwoju umiejętności i kompetencji, które ułatwiają wejście uczestników wolontariatu europejskiego na rynek pracy; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia wolontariuszom godnych warunków pracy i monitorowania, czy warunki umów, na jakich pracują wolontariusze, są w pełni przestrzegane; wzywa Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania, by uczestnicy wolontariatu europejskiego nigdy nie byli traktowani ani wykorzystywani jako zamiennicy pracowników;

65.  apeluje o jak najkrótszy czas podejmowania decyzji oraz spójną i skoordynowaną ocenę wniosków, a także o zapewnianie przejrzystego i zrozumiałego uzasadnienia odrzuconych wniosków, aby nie powodować powszechnej utraty motywacji do korzystania z programów UE;

66.  zdecydowanie zachęca do zapewnienia większej przejrzystości w ocenie wniosków oraz informacji zwrotnych wysokiej jakości dla wszystkich wnioskodawców; apeluje do Komisji o zapewnienie skutecznego systemu informacji zwrotnych umożliwiającego beneficjentom programu zgłaszanie Komisji wszelkich nieprawidłowości, które mogli odkryć, dotyczących wdrażania programu Erasmus+; ponadto apeluje do Komisji o ulepszenie i zwiększenie przepływu informacji między europejskimi instytucjami odpowiedzialnymi za wdrażanie programu a organami krajowymi; zachęca agencje narodowe i Agencję Wykonawczą ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) – w celu ulepszenia wdrażania programu – by zapewniały oceniającym możliwości odbywania szkoleń oraz organizowały regularne spotkania z beneficjentami i wizyty dotyczące projektów;

67.  zwraca uwagę na istotność wzmacniania lokalnego wymiaru wolontariatu europejskiego; sugeruje zapewnienie wolontariuszom europejskim większego wsparcia, nie tylko przed opuszczeniem społeczności lokalnej, ale również w związku z powrotem do społeczności lokalnej, w formie poorientacyjnego i pointegracyjnego szkolenia, aby pomóc im dzielić się wiedzą europejską przez promowanie wolontariatu na szczeblu lokalnym;

68.  wspiera rosnącą skuteczność i efektywność dzięki projektom na większą skalę; zauważa jednak, że niezbędna jest równowaga między małymi a dużymi grupami wnioskujących;

69.  wzywa Komisję do jak największego ujednolicenia ustalonych stawek płatności zaliczkowych w całym okresie realizacji programu, tak aby zapewnić wszystkim beneficjentom takie same korzyści i ułatwić wdrażanie projektów, zwłaszcza w przypadku małych organizacji; apeluje do Komisji i państw członkowskich o zagwarantowanie, by w odniesieniu do wnioskodawców programu nie faworyzowano dużych instytucji kosztem mniejszych instytucji o słabiej ugruntowanej pozycji;

70.  zwraca uwagę na dysproporcje regionalne na szczeblu UE oraz w obrębie państw członkowskich, związane z uczestnictwem w działaniach finansowanych w ramach programu Erasmus+; niepokoi się, że wskaźniki pomyślnie zrealizowanych działań w ramach programu kształtują się na stosunkowo niskim poziomie i są zróżnicowane w całej UE; domaga się ukierunkowanych i szybkich działań w celu zwiększenia uczestnictwa w programie i poprawy wskaźników dotyczących jego skuteczności bez względu na pochodzenie wnioskodawców dzięki przeznaczeniu części finansowania na konkretne działania promujące i uwrażliwiające, zwłaszcza w regionach, w których dostęp do funduszu jest jeszcze niewielki;

71.  zauważa, że wdrażanie programu Erasmus+ w regionach UE ukazuje różne potrzeby w zakresie finansowania i priorytetów działań, co zmusza niektóre państwa członkowskie do zmiany celu programu dla zapewnienia uzyskania najlepszych efektów z wydatkowanych środków;

72.  zauważa nieuzasadnione ogromne różnice w wysokości dotacji pomiędzy krajami oraz w metodach ich przyznawania; zachęca Komisję do zbadania skutków takich różnic w ramach dążenia do zmniejszenia rozbieżności społeczno-ekonomicznych w Unii Europejskiej; zachęca do dalszego zwiększania udziału dotacji, jak również ich dostosowania do kosztów życia w goszczącym kraju mobilności, w celu zachęcania do udziału społecznie i ekonomicznie defaworyzowanych studentów, kadr i studentów o specjalnych potrzebach oraz kadr i studentów z regionów oddalonych;

73.  zwraca uwagę, że bardziej pozytywny wpływ dotacji na rzecz mobilności w ramach programu Erasmus+ w państwach Europy Wschodniej i Południowej, a także większe zainteresowanie takimi dotacjami stanowią kontrast w stosunku do ograniczonego całkowitego budżetu programu, co skutkuje wysokim odsetkiem odrzuconych wniosków; proponuje Komisji nasilenie działań mających na celu promowanie mobilności od Europy Zachodniej po Europę Wschodnią;

74.  ubolewa, że rosnąca nierówność w obrębie państw członkowskich i między niektórymi z nich oraz wysoka stopa bezrobocia młodzieży w UE utrudnia dostęp do programu, tworząc bariery w mobilności wnioskodawców pochodzących z regionów o niższych dochodach i bardziej dotkniętych kryzysem gospodarczym i cięciami; wyraża potrzebę dotarcia z programem Erasmus+ oraz programami kształcenia i szkolenia zawodowego do regionów odległych i granicznych UE; pozytywnie postrzega zapewnienie dostępności i równości szans mieszkańcom tych regionów jako instrument ograniczania bezrobocia młodzieży i stymulacji gospodarczej;

75.  podkreśla, że dotacje na wspieranie mobilności osób fizycznych w ramach programu Erasmus+ należy zwolnić z podatku oraz składek na zabezpieczenie społeczne;

76.  wzywa Komisję do uznania szczególnego charakteru projektów i mobilności z udziałem osób o specjalnych potrzebach i osób ze środowisk defaworyzowanych; zachęca do intensywniejszego promowania możliwości angażowania się osób o specjalnych potrzebach i osób ze środowisk defaworyzowanych, w tym uchodźców, w realizację programu; zwraca się o ułatwienie tym osobom dostępu do tych możliwości;

77.  podkreśla, że mimo postępu w zakresie uznawania czasu studiów, zaliczeń, kwalifikacji i umiejętności zdobytych za granicą w ramach edukacji nieformalnej i pozaformalnej, wyzwania te pozostają aktualne; podkreśla, że uznawanie międzynarodowych kwalifikacji jest nieodzowne dla mobilności oraz stanowi podstawę dalszej współpracy w europejskim obszarze szkolnictwa wyższego; podkreśla istotność pełnego wykorzystania wszystkich unijnych narzędzi zatwierdzania wiedzy, umiejętności i kompetencji nieodzownych dla uznawania kwalifikacji;

78.  zauważa, że liczba okresów studiów odbytych za granicą za pośrednictwem programu Erasmus stale rośnie od 2008 roku mimo kryzysu gospodarczego, finansowego i społecznego; zwraca jednocześnie uwagę na dynamiczny wzrost liczby zagranicznych praktyk zawodowych; stwierdza, że młodzież najwyraźniej postrzega staże jako doskonałą okazję do zwiększenia swoich szans na zatrudnienie; zaleca Komisji, agencjom narodowym, organizacjom i instytucjom uwzględnienie tych tendencji;

79.  podkreśla, że wraz z europejskimi ramami kwalifikacji(20), wprowadzono wyraźne usprawnienia systemów uznawalności i zatwierdzania dyplomów, kwalifikacji, punktów, certyfikatów umiejętności, akredytacji kompetencji w zakresie edukacji oraz kształcenia i szkolenia zawodowego, lecz wciąż istnieją problemy do rozwiązania; podkreśla znaczenie dopilnowania, aby kompetencje i kwalifikacje rozwinięte dzięki doświadczeniom związanym z międzynarodową mobilnością w każdym otoczeniu – formalnym środowisku uczenia się, w ramach stażu w przedsiębiorstwach lub wolontariatu i działalności młodzieżowej – były odpowiednio dokumentowane, zatwierdzane, uznawane i porównywalne w systemie ojczystym; wzywa Komisję do przeprowadzenia reform i poczynienia postępów w kierunku przekształcenia europejskich ram kwalifikacji, które obecnie są zaleceniem, w silniejszy instrument w celu wspierania swobodnego przemieszczania się; apeluje do Komisji i państw członkowskich o systematyczne wykorzystywanie i dalsze rozwijanie istniejących europejskich instrumentów, takich jak Europass, Youthpass i ECVET; zachęca do opracowania wspólnych kwalifikacji w kształceniu i szkoleniu zawodowym, które będą gwarantowały uznanie kwalifikacji na szczeblu międzynarodowym; wzywa państwa członkowskie do pełnego i terminowego wdrożenia zalecenia Rady z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie walidacji uczenia się pozaformalnego i nieformalnego;

80.  podkreśla, że pozaformalne kształcenie i uczenie się dorosłych rozwija umiejętności podstawowe i umiejętności miękkie, takie jak kompetencje społeczne i obywatelskie, które są istotne dla rynku pracy oraz dobrego samopoczucia w pracy i odpowiedniej równowagi między życiem prywatnym a pracą; zwraca uwagę, że pozaformalne kształcenie i uczenie się dorosłych odgrywa kluczową rolę w docieraniu do grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji społecznej i wspieraniu ich w rozwijaniu umiejętności pomagających im we wchodzeniu na rynek pracy i znalezieniu trwałego i dobrej jakości zatrudnienia, czy też w poprawie ich sytuacji w zakresie zatrudnienia oraz we wnoszeniu wkładu w budowę bardziej demokratycznej Europy;

81.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do propagowania programów kształcenia i szkolenia zawodowego, podkreśla że systemy praktyki i staży stanowią możliwości formacyjne, które nie zastępują pełnoetatowych, profesjonalnych miejsc pracy, że należy zapewnić godne warunki pracy oraz odpowiednią płacę praktykantom, oraz że w żadnym wypadku kompetencje przypisywane beneficjentom nie mogą być zastępowane kompetencjami właściwymi dla pracowników;

82.  zwraca uwagę na bardziej wymagające prace wdrożeniowe dla agencji narodowych w ramach aktualnego programu; zwraca się do Komisji o zapewnienie agencjom narodowym dostatecznych zasobów i koniecznej pomocy, przyczyniając się tym samym do zwiększenia skuteczności wdrażania programu oraz umożliwiając agencjom narodowym podejmowanie nowych wyzwań wynikających ze zwiększenia budżetu;

83.  wzywa Komisję do monitorowania jakości kryteriów stosowanych przez agencje narodowe podczas oceny projektów oraz do wymiany najlepszych praktyk w tym zakresie; zachęca do opracowania programów szkoleniowych dla oceniających, aby umożliwić im dalszy rozwój, zwłaszcza w obszarze projektów przekrojowych, oraz do umożliwienia im udzielania jakościowej informacji zwrotnej wszystkim wnioskodawcom, co ma sprzyjać realizacji celów w ramach przyszłych projektów oraz zwiększyć skuteczność przyszłych wnioskodawców;

84.  uważa, że pomiary jakościowe powinny być równie ważne jak pomiary ilościowe; apeluje o opracowanie tych pierwszych w kontekście programu Erasmus+;

85.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o zatwierdzanie i uznawanie uczenia się pozaformalnego lub nieformalnego oraz nauki zawodu; zachęca państwa członkowskie, by zapewniały młodym praktykantom lepsze informacje na temat dostępnych możliwości, w większym stopniu wspierały ośrodki szkolenia zawodowego, które chcą włączyć się do programu Erasmus+, a w sytuacjach mobilności transgranicznej w krajach sąsiadujących wdrożyły środki towarzyszące w postaci pomocy w zakwaterowaniu i transporcie dla praktykantów;

86.  popiera wzmocnienie mobilności w kształceniu, programy uczenia się i okresy praktyk zawodowych w programach gwarancji dla młodzieży oraz Inicjatywie na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, służące podjęciu próby zniwelowania wysokich wskaźników bezrobocia młodzieży i nierównowagi geograficznej w obrębie Unii Europejskiej;

87.  wzywa Komisję do określenia aktualnie nierównego udziału instytucji kształcenia i szkolenia zawodowego w unijnych programach na rzecz mobilności w poszczególnych krajach i regionach, aby zniwelować te różnice przez zwiększoną współpracę i wymianę informacji pomiędzy agencjami narodowymi programu Erasmus+, wspieranie pracy zespołowej wśród instytucji kształcenia i szkolenia zawodowego dzięki łączeniu doświadczonych instytucji kształcenia i szkolenia zawodowego z innymi instytucjami, oferowaniu środków wsparcia politycznego oraz formułowaniu konkretnych zaleceń dla instytucji kształcenia i szkolenia zawodowego, a także ulepszaniu już funkcjonujących systemów wsparcia dla instytucji kształcenia i szkolenia zawodowego;

88.  zachęca państwa członkowskie, z myślą o wspieraniu mobilności nauczycieli, wykładowców i kadr pozaakademickich, do uznawania ich udziału w programach mobilności jako ważnego elementu postępu w ich karierach, a jeżeli możliwe, do wprowadzenia systemu nagród związanych z udziałem w programach mobilności – przykładowo w formie świadczeń pieniężnych lub zmniejszenia obciążenia pracą;

89.  wzywa agencje narodowe do zapewnienia pełnej przejrzystości w trakcie oceny projektów przez publikację listy wybranych projektów ze wskazaniem postępu w ich realizacji oraz udzielonego wsparcia finansowego;

90.  zachęca, by w ramach akcji kluczowej 1 kontynuować najlepiej funkcjonujące praktyki z programu Comenius, takie jak wspieranie wymian międzyszkolnych, oraz by utrzymać możliwości indywidualnego ubiegania się o dotacje na mobilność przez członków kadry szkół w ramach akcji kluczowej 1;

91.  zwraca uwagę, że pomimo wysokiej jakości projektów w ramach akcji kluczowej 2 wiele z nich odrzucono z uwagi na ograniczone środki finansowe; zachęca Komisję do wyróżnienia tych projektów, aby pomóc im przyciągnąć inwestycje z innych źródeł; zachęca państwa członkowskie do uznania projektów, którym przyznano wyróżnienie, przez nadanie im priorytetowego dostępu do środków publicznych na ich realizację, jeżeli takie środki są dostępne;

92.  wzywa Komisję do kontynuowania wysiłków w celu rozwiązania problemu finansowania organizacji europejskich z siedzibą w Brukseli, aby promować ich wkład w rozwój polityki europejskiej w dziedzinach edukacji, szkolenia, młodzieży i sportu;

93.  zwraca uwagę na wyzwania, z jakimi borykają się agencje narodowe przy wdrażaniu programu International Credit Mobility (ICM); apeluje o większą elastyczność agencji narodowych w dziedzinie przydziału środków z niektórych krajów i regionów do innych w celu realizacji priorytetów instytucji szkolnictwa wyższego w zakresie współpracy;

94.  zwraca uwagę na malejącą liczbę indywidualnych uczestników programów mobilności poza programem Erasmus+ w wyniku preferencyjnego traktowania przez europejskie instytucje szkolnictwa wyższego zinstytucjonalizowanego systemu mobilności; zachęca Komisję oraz władze krajowe do przywrócenia możliwości uczestnictwa w programach mobilności dla kandydatów indywidualnych;

95.  zachęca Komisję do wzmocnienia systemu kształcenia i szkolenia zawodowego przez promowanie podprogramów Leonardo da Vinci wśród nowych organizacji i mniejszych instytucji, a ponadto do udzielania im pomocy w składaniu wniosków o odpowiednie finansowanie w formie dalszego doradztwa, szkolenia online i zindywidualizowanego wsparcia w przygotowywaniu wysokiej jakości wniosków o finansowanie przez kontakt z agencjami narodowymi programu Erasmus+;

96.  zachęca do promowania europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego na świecie, jak również do podnoszenia indywidualnego poziomu wiedzy na świecie przez wpieranie wszystkich odpowiednich zainteresowanych stron (państw członkowskich, instytucji szkolnictwa wyższego, stowarzyszeń szkolnictwa wyższego), w celu zwiększenia atrakcyjności wspólnych kursów magisterskich Erasmus Mundus dla instytucji szkolnictwa wyższego oraz potencjalnych wnioskodawców;

97.  zaleca większe zaangażowanie agencji narodowych w rozwój polityki dotyczącej edukacji, szkoleń, młodzieży i sportu przez wzmocnienie więzi pomiędzy Komisją, państwami członkowskimi i agencjami narodowymi;

Kolejny okres realizacji programu

98.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o zintensyfikowanie wysiłków mających na celu uproszczenie procedur i zmniejszenie znacznych obciążeń administracyjnych dla studentów, instytucji oraz przedsiębiorstw przyjmujących zaangażowanych w projekty Erasmus+, zwłaszcza tych, które nie wykorzystują dostatecznie tej możliwości, aby ułatwić równy dostęp i procesy rejestracji, zatwierdzania i uznawania; uważa, że informacje dotyczące tego programu muszą być udzielane we wszystkich językach urzędowych UE, by zachęcać do większego zaangażowania; apeluje do Komisji i agencji narodowych o ujednolicenie kryteriów dostępu, tak aby zapewnić dostęp jak największej liczbie wnioskodawców;

99.  sugeruje, aby priorytetem było z jednej strony powstrzymanie się od dalszej harmonizacji i dużych zmian w strukturze programu, a z drugiej strony utrzymanie i umocnienie osiągnięć oraz dokonywanie stopniowych ulepszeń tam, gdzie to konieczne;

100.  zaleca ponadto, aby w programie Erasmus+ zwiększyć wyeksponowanie i znaczenie kształcenia pozaformalnego zarówno dla pracy z młodzieżą, jak i edukacji dorosłych, ponieważ właśnie kształcenie pozaformalne jest ważne w odniesieniu do obywatelstwa europejskiego oraz wspierania demokracji i tworzenia wartości; ze względu na nazwę program jest jednak często utożsamiany tylko z kształceniem formalnym;

101.  wzywa Komisję do zaangażowania odpowiednich zainteresowanych stron w prace nad kolejnym okresem finansowania programu oraz nad wprowadzeniem ewentualnych ulepszeń w celu zagwarantowania dalszego powodzenia oraz wartości dodanej programu;

102.  zaleca, by program Erasmus+ dalej rozwijał międzysektorową mobilność osób fizycznych w ramach akcji kluczowej 1, tak aby uczniowie, nauczyciele, edukatorzy, trenerzy, stażyści, pracownicy i młodzi ludzie mogli w pełni korzystać z mobilności międzysektorowej;

103.  zwraca się o opracowanie jednoznacznej definicji projektów międzysektorowych w celu uniknięcia wątpliwości wynikających z błędnego określenia projektów;

104.  wzywa nie tylko do zagwarantowania budżetu na obecnym poziomie dla kolejnej edycji programu w nowych wieloletnich ramach finansowych, ale uważa również, że dalsze zwiększanie budżetu zapewniające co najmniej taki sam poziom rocznego finansowania dla kolejnej edycji programów jak poziom finansowania w ostatnim roku realizacji bieżących ram, stanowi bezwzględnie kluczowy warunek wstępny dla utrzymania powodzenia programu; proponuje Komisji zbadanie możliwości zwiększenia wstępnego finansowania;

105.  z zadowoleniem przyjmuje strukturę programu i wzywa Komisję do zachowania we wniosku dotyczącym kolejnej edycji programów dotychczasowych odrębnych rozdziałów i odrębnych budżetów dla dziedzin kształcenia i szkolenia, młodzieży i sportu z uwzględnieniem ich szczególnego charakteru, oraz wzywa Komisję do dostosowania formularzy wniosków, systemów sprawozdawczości i wymogów dotyczących rozwiniętych produktów do specyfiki poszczególnych sektorów;

106.  zachęca agencje narodowe do zapewnienia łatwego dostępu do pozostających do dyspozycji budżetów w odniesieniu do poszczególnych działań podstawowych i poszczególnych sektorów po każdej turze składania wniosków, aby wnioskodawcy mogli zaplanować strategicznie swoje przyszłe działania, oraz do publikowania wyników wyboru projektów i linii budżetowych, aby umożliwić odpowiednie zewnętrzne monitorowanie programu;

107.  apeluje do Komisji o dokonywanie regularnego przeglądu poziomów wsparcia finansowego, takiego jak płatności ryczałtowe z tytułu podróży i diety dzienne, aby zapewnić ich zgodność z rzeczywistymi kosztami utrzymania i unikać zadłużenia w okresie szkolenia, a tym samym wspierać zapobieganie dyskryminacji oraz pomijania osób posiadających mniejsze możliwości finansowe lub specjalne wymagania;

108.  zwraca uwagę, że grupy defaworyzowane są ujęte jako docelowe w sektorze młodzieży; proponuje rozszerzenie strategii na rzecz włączenia społecznego i różnorodności na wszystkie sektory programu w celu promowania włączenia społecznego oraz uczestnictwa osób o szczególnych potrzebach lub mniejszych możliwościach w programie Erasmus+;

109.  wzywa Komisję do przedstawienia, a państwa członkowskie do zatwierdzenia, ram jakości praktyk zawodowych i wniosku w sprawie zwiększenia mobilności praktykantów w celu zagwarantowania uprawnień stażystom, praktykantom, oraz osobom uczącym się w ramach kształcenia i szkolenia zawodowego w celu zapewnienia im odpowiedniej ochrony i zagwarantowania, że te programy mobilności nigdy nie będą zastępować standardowych umów o pracę; apeluje o wysokiej jakości płatne praktyki zawodowe i staże oraz domaga się, by państwa członkowskie informowały o sytuacjach, w których narusza się warunki dotyczące zadań lub praw beneficjentów programu Erasmus+;

110.  apeluje do Komisji, by dążyła wraz z państwami członkowskimi do zacieśnienia współpracy między instytucjami edukacyjnymi i najważniejszymi zainteresowanymi stronami (władzami lokalnymi/regionalnymi, partnerami społecznymi, sektorem prywatnym, przedstawicielami młodzieży, placówkami kształcenia i szkolenia zawodowego, organizacjami badawczymi oraz organizacjami społeczeństwa obywatelskiego), tak aby poprawić dostosowanie systemu edukacji oraz kształcenia i szkolenia zawodowego do prawdziwych potrzeb rynku pracy, a także aby zagwarantować, by współpraca ta znalazła odzwierciedlenie w programie Erasmus+; uważa, że czynne zaangażowanie beneficjentów i wszystkich zainteresowanych stron w kształtowanie, organizację, monitorowanie, wdrażanie i ocenę programu zwiększa jego skuteczność i wartość dodaną;

111.  opowiada się za umożliwieniem mobilnym studentom łączenia studiów za granicą z praktykami związanymi ze studiami w ramach programu, ułatwiając w ten sposób ich pobyt za granicą, zmniejszając selektywność społeczną, zwiększając liczbę mobilnych studentów, podnosząc ich umiejętności oraz wzmacniając powiązania pomiędzy szkolnictwem wyższym a środowiskiem pracy; apeluje zwłaszcza do Komisji o zwrócenie szczególnej uwagi na długoterminową mobilność uczniów zawodu przy przydzielaniu stypendiów w ramach programu Erasmus+;

112.  zauważa asymetrię między państwami członkowskimi dotyczącą kryteriów dopuszczania do programu Erasmus+; nalega, aby Komisja zapewniła stosowanie zasad programu w agencjach narodowych w zharmonizowany sposób, przy przestrzeganiu wspólnych norm jakości i praktyk proceduralnych, i aby w ten sposób zagwarantowała wewnętrzną i zewnętrzną spójność programu Erasmus+ oraz uczyniła go prawdziwie europejskim programem; w związku z tym wzywa Komisję do opracowania europejskich wytycznych dla agencji narodowych na temat wdrażania programu Erasmus+; zachęca agencje narodowe, które powinny być nieodłączną częścią procesu monitorowania, aby skupiły się również na tworzeniu lub wspieraniu forum konstruktywnego dialogu między organami odpowiedzialnymi za politykę w zakresie edukacji i pracy w każdym państwie członkowskim; zdecydowanie zachęca do lepszej koordynacji między agencjami w celu łączenia projektów dotyczących podobnych kwestii;

113.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększenia możliwości szkolenia za granicą w ramach kształcenia i szkolenia zawodowego oraz traktowania kształcenia i szkolenia zawodowego jako preferowanego sposobu na integrację na rynku pracy i źródła obiecującej kariery, zagwarantowania dostępu dla wszystkich obywateli w każdym wieku, a także do zapewnienia odpowiedniego finansowania, ponieważ środki finansowe przeznaczone na kształcenie i szkolenie zawodowe nie są proporcjonalne(21) do liczby potencjalnych wnioskodawców w ramach oferowanych programów mobilności; zdecydowanie popiera skuteczne promowanie i zachęcanie do mobilności w kształceniu i szkoleniu zawodowym wśród kobiet i uważa, że państwa członkowskie powinny ustanowić w związku z tym ambitne cele i ściśle monitorować postępy;

114.  podkreśla, że miejsca pracy i umiejętności są definiowane na nowo, w szczególności ze względu na trwające przechodzenie na bardziej zdigitalizowaną gospodarkę, z wynikającymi z tego nowymi potrzebami przedsiębiorstw oraz sektorami ukierunkowanymi na przyszłość; apeluje do Komisji i państw członkowskich o dopilnowanie, aby program Erasmus+ odzwierciedlał tę rzeczywistość;

115.  apeluje o większą promocję programów mobilności dla zaawansowanych szczebli kształcenia na poziomie wyższym, służących zapewnieniu mobilności między europejskimi ośrodkami badawczymi i wsparciu realizacji celu umiędzynarodowienia europejskich uniwersytetów;

116.  podkreśla konieczność zwiększania świadomości dotyczącej instrumentu Erasmus+ jako środka umożliwiającego zwiększenie własnych kompetencji i włączenie ich w szerszy wymiar, co zapewni właściwe podejście do tego instrumentu, tak aby zagwarantować jego skuteczność i wyeliminować ryzyko, że stanie się on po prostu jednym z życiowych doświadczeń;

117.  wzywa Komisję do opracowania i udostępnienia uaktualnionych danych statystycznych i przeprowadzenia badań monitorujących wdrażanie programu Erasmus+, w szczególności liczbę zainteresowanych młodych ludzi, z podziałem na region i płeć, jego wpływ na szanse zatrudnienia, jak również rodzaj i wskaźnik zatrudnienia oraz wpływ na wynagrodzenia, a także do określenia ewentualnych usprawnień; apeluje do Komisji o przeanalizowanie kwestii, dlaczego niektóre państwa częściej zgłaszają się do programów mobilności w kształceniu i szkoleniu zawodowym, gdzie występują największe różnice w traktowaniu kobiet i mężczyzn oraz jakie są tego przyczyny, lub gdzie jest najwięcej niepełnosprawnych wnioskodawców, a także o stworzenie planu zwiększenia uczestnictwa innych państw; wzywa zatem agencje narodowe państw członkowskich do ścisłej współpracy w wymianie informacji i danych statystycznych; uważa, że wyniki badań i dane statystyczne należy dołączyć do następnego śródokresowego przeglądu Erasmus+ i je w nim uwzględnić;

118.  przypomina, że w chwili szczególnego kryzysu w odniesieniu do podstawowych wartości UE, instrument Erasmus+ może stanowić zasadniczą okazję sprzyjającą integracji, zrozumieniu i solidarności wśród młodzieży; zachęca w związku z tym do promowania integracji młodzieży poprzez poznawanie innych kultur i tradycji oraz ich niezbędne wzajemne poszanowanie;

119.  proponuje, by Komisja utrzymała kształcenie i szkolenia w dziedzinie przedsiębiorczości jako jeden z celów przyszłego programu Erasmus+ w następnym okresie finansowania (po 2020 r.), włączając mobilność, aby uwzględnić jako część tego programu następujące elementy:

   (i) staranną ocenę wpływu istniejących środków promujących przedsiębiorczość poprzez kształcenie i szkolenia oraz potencjalne dostosowanie ich, zwracając szczególną uwagę na skutki wywierane na grupy niewystarczająco reprezentowane i defaworyzowane;
   (ii) wspieranie lepszych treści i narzędzi nauczania formalnego i pozaformalnego skierowanych do wszystkich osób uczących się – zarówno modułów teoretycznych, jak i praktycznych – takich jak realizowane przez nie projekty w dziedzinie przedsiębiorczości;
   (iii) propagowanie partnerstw między instytucjami oświatowymi, przedsiębiorstwami, organizacjami non-profit i podmiotami świadczącymi pozaformalne usługi edukacyjne, w celu opracowania odpowiednich kursów i zapewnienia osobom uczącym się niezbędnego praktycznego doświadczenia i modeli;
   (iv) rozwój umiejętności w dziedzinie procesów przedsiębiorczych, kompetencji w zakresie finansów, umiejętności cyfrowych, twórczego myślenia, rozwiązywania problemów oraz postawy innowacyjnej, pewności siebie, umiejętności przystosowywania się, pracy zespołowej, zarządzania projektami, oceny ryzyka, podejmowania ryzyka i konkretnych umiejętności biznesowych oraz wiedzy;
   (v) podkreślenie, że nauczanie pozaformalne i nieformalne stanowi uprzywilejowane środowisko umożliwiające nabywanie kompetencji w zakresie przedsiębiorczości;

120.  zachęca państwa członkowskie do dalszego udziału w programie Erasmus dla młodych przedsiębiorców i do dalszego propagowania go wśród młodych ludzi chcących spróbować swoich sił w tworzeniu przedsiębiorstwa, by mogli zdobyć doświadczenie za granicą i nabyć nowe kompetencje, które pomogą im w przeprowadzeniu z powodzeniem ich przedsięwzięcia biznesowego;

121.  zdecydowanie zachęca do wzajemnego uczenia się w oparciu o studia, szkolenie i doświadczenie zawodowe za granicą, aby zwiększać wpływ programu Erasmus+ na społeczności lokalne; podkreśla, że dzielenie się dobrymi praktykami ma istotne znaczenie dla poprawy jakości projektów w ramach Erasmus+; z zadowoleniem przyjmuje platformę Erasmus+ do rozpowszechniania wyników projektów i apeluje o bardziej zdecydowane podejście do dzielenia się dobrymi praktykami oraz o międzynarodową wymianę poglądów między agencjami narodowymi, partnerami i beneficjentami programu; apeluje do Komisji o zapewnienie wnioskodawcom programu wsparcia w znalezieniu międzynarodowych partnerów poprzez rozwój przyjaznych dla użytkownika platform, które gromadzą publicznie dostępne informacje dotyczące różnych beneficjentów i ich projektów;

122.  apeluje do Komisji o ulepszenie przewodnika programowego i uczynienie go bardziej przyjaznym dla użytkownika i zrozumiałym oraz o opracowanie specjalnych broszur informacyjnych na temat każdego z działań podstawowych; wzywa Komisję do usprawnienia procesu składania wniosków pod względem obciążeń administracyjnych;

123.  wspiera rozwój placówek kształcenia dorosłych przez ciągły rozwój zawodowy i możliwości w zakresie mobilności dla nauczycieli, dyrektorów szkół, szkoleniowców i innych pracowników sektora edukacji; zachęca do rozwoju umiejętności i kompetencji, w szczególności w zakresie efektywnego wykorzystywania ICT w uczeniu się dorosłych, aby osiągać lepsze wyniki w uczeniu się; podkreśla znaczenie wymiany najlepszych praktyk;

124.  z zadowoleniem przyjmuje opracowywanie projektów pilotażowych, takich jak projekt „Europejskie ramy na rzecz mobilności praktykantów: rozwijanie obywatelstwa europejskiego i umiejętności przez integrację młodzieży na rynku pracy” mający na celu wdrożenie opłacalnych transgranicznych programów mobilności praktykantów między instytucjami kształcenia i szkolenia zawodowego, przedsiębiorstwami lub innymi odpowiednimi organizacjami, jak również oficjalne uznawanie i zatwierdzanie efektów uczenia się i wspieranie wzajemnego uznawania dyplomów, oraz projekt „Mobilność młodzieży kształcącej się zawodowo – lepsza mobilność młodzieży” mający na celu zwiększenie mobilności młodych ludzi w obrębie szkolenia zawodowego; wzywa Komisję do skutecznego wdrożenia tych dwóch projektów pilotażowych oraz o ich długofalowe włączenie do programu Erasmus+;

125.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o zagwarantowanie większego i bardziej długoterminowego wsparcia strukturalnego na rzecz europejskich organizacji społeczeństwa obywatelskiego w dziedzinie kształcenia, szkolenia, młodzieży i sportu w formie dotacji na działalność, ponieważ są to organizacje zapewniające możliwości uczenia się oraz przestrzenie umożliwiające obywatelom europejskim i mieszkańcom Europy uczestniczenie w opracowywaniu i wdrażaniu europejskich strategii politycznych;

126.  wzywa Komisję do rozważenia odpowiedniego rozwiązania w odniesieniu do sytuacji organizacji pozarządowych szczebla europejskiego z siedzibą w Brukseli, które występują o fundusze do belgijskich agencji narodowych;

o
o   o

127.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz parlamentom i rządom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 50.
(2) Dz.U. L 394 z 30.12.2006, s. 10.
(3) Dz.U. C 311 z 19.12.2009, s. 1.
(4) Dz.U. C 351 E z 2.12.2011, s. 29.
(5) Dz.U. C 377 E z 7.12.2012, s. 77.
(6) Dz.U. C 372 z 20.12.2011, s. 1.
(7) Dz.U. C 372 z 20.12.2011, s. 31.
(8) Dz.U. C 398 z 22.12.2012, s. 1.
(9) Dz.U. C 70 z 8.3.2012, s. 9.
(10) Dz.U. C 208 z 10.6.2016, s. 32.
(11) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0292.
(12) Dz.U. C 417 z 15.12.2015, s. 25.
(13) Dz.U. C 172 z 27.5.2015, s. 17.
(14) Dz.U. C 417 z 15.12.2015, s. 36.
(15) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0106.
(16) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0107.
(17) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0291.
(18) http://ec.europa.eu/dgs/education_culture/repository/education/library/study/2014/erasmus-impact_en.pdf
(19) Sprawozdanie naukowo-polityczne JRC w sprawie języków i zatrudnienia, 2015 r.
(20)Dz.U. C 111 z 6.5.2008, s. 1.
(21)Według Komisji w 2016 r. – z powodu braku funduszy – wskaźnik skuteczności kwalifikujących się wniosków dotyczących mobilności w kształceniu i szkoleniu zawodowym w ramach programu Erasmus+ wyniósł 42 %; już od kilku lat sytuacja ulega pogorszeniu – w 2014 r. wskaźnik skuteczności wyniósł 54 %, a w 2015 r. 48 %; wprawdzie dostępne finansowanie zwiększyło się w nieznacznym stopniu z biegiem lat, jednak popyt wzrósł jeszcze bardziej, a ze względu na ograniczone środki programu Erasmus+ finansowanie nie jest w stanie dotrzymać tempa wzrostowi popytu.

Informacja prawna