Indeks 
Teksty przyjęte
Wtorek, 14 marca 2017 r. - StrasburgWersja ostateczna
Odpowiedzialne podejście do posiadania koniowatych i opieki nad nimi
 Rtęć ***I
 Długoterminowe zaangażowanie akcjonariuszy i oświadczenie o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego ***I
 Kontrola nabywania i posiadania broni ***I
 Pojazdy wycofane z eksploatacji, zużyte baterie i akumulatory oraz zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny ***I
 Odpady ***I
 Składowanie odpadów ***I
 Opakowania i odpady opakowaniowe ***I
 Równość kobiet i mężczyzn w UE w latach 2014–2015
 Równe traktowanie mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług
 Fundusze unijne na rzecz równouprawnienia płci
 Wpływ technologii dużych zbiorów danych na prawa podstawowe
 Minimalne normy ochrony królików hodowlanych

Odpowiedzialne podejście do posiadania koniowatych i opieki nad nimi
PDF 375kWORD 63k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie odpowiedzialnego podejścia do posiadania koniowatych i opieki nad nimi (2016/2078(INI))
P8_TA(2017)0065A8-0014/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 39, 42 i 43 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) dotyczący funkcjonowania wspólnej polityki rolnej i wspólnej polityki rybołówstwa,

–  uwzględniając art. 114 TFUE dotyczący ustanowienia i funkcjonowania jednolitego rynku,

–  uwzględniając Protokół nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności,

–  uwzględniając art. 168 ust. 4 lit. b) TFUE dotyczący środków weterynaryjnych i fitosanitarnych, mających bezpośrednio na celu ochronę zdrowia publicznego,

–  uwzględniając art. 13 TFUE, który przewiduje, że przy formułowaniu i wykonywaniu polityki rolnej, rybołówstwa i transportu Unii oraz jej polityki dotyczącej rynku wewnętrznego, badań i rozwoju technologicznego oraz przestrzeni kosmicznej Unia i państwa członkowskie w pełni uwzględniają wymagania w zakresie dobrostanu zwierząt jako istot zdolnych do odczuwania, przy równoczesnym przestrzeganiu przepisów prawnych i administracyjnych oraz zwyczajów państw członkowskich związanych w szczególności z obyczajami religijnymi, tradycjami kulturowymi i dziedzictwem regionalnym,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie przenośnych chorób zwierząt oraz zmieniające i uchylające niektóre akty w dziedzinie zdrowia zwierząt („Prawo o zdrowiu zwierząt”)(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97(2),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1099/2009 z dnia 24 września 2009 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania(3),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 98/58/WE z dnia 20 lipca 1998 r. dotyczącą ochrony zwierząt hodowlanych(4),

–  uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/262 z dnia 17 lutego 2015 r. określające, na podstawie dyrektyw Rady 90/427/EWG i 2009/156/WE, zasady dotyczące metod identyfikacji koniowatych (rozporządzenie w sprawie paszportu konia)(5),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1012 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków dotyczących hodowli zwierząt hodowlanych czystorasowych i mieszańców świni, handlu nimi i wprowadzania ich na terytorium Unii oraz handlu ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu i jego wprowadzania na terytorium Unii oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 652/2014, dyrektywy Rady 89/608/EWG i 90/425/EWG i uchylające niektóre akty w dziedzinie hodowli zwierząt („rozporządzenie w sprawie hodowli zwierząt”),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005(6),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008(7),

–  uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 kwietnia 2015 r. w sprawie C-424/13, Zuchtvieh-Export GmbH przeciwko Stadt Kempten,

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europa 2020 – strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020),

–  uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1337/2013 z dnia 13 grudnia 2013 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia (UE) nr 1169/2011(8) w odniesieniu do wskazania kraju lub miejsca pochodzenia mięsa,

–  uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „Europa – najpopularniejszy kierunek turystyczny na świecie – nowe ramy polityczne dla europejskiego sektora turystycznego” (COM(2010)0352),

–  uwzględniając wnioski przedstawione w badaniu EDUCAWEL przeprowadzonym przez Komisję(9),

–  uwzględniając zasady pomocniczości i proporcjonalności,

–  uwzględniając Europejską konwencję o ochronie zwierząt hodowlanych i gospodarskich,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A8-0014/2017),

A.  mając na uwadze, że wartość sektora koniowatych w UE wynosi ponad 100 mld EUR rocznie(10), a tylko w 2013 r. przyniósł on dodatkowy całkowity obrót rzędu 27,3 mld EUR w sektorze zakładów wzajemnych, z czego 1,1 mld EUR trafiło do rządów państw członkowskich(11);

B.  mając na uwadze, że tylko w sektorze sportów jeździeckich powstało około 900 tys. miejsc pracy, a na 5–7 koniowatych przypada jedno pełnoetatowe miejsce pracy, przy czym takie miejsca pracy, niepodlegające delokalizacji, znajdują się na obszarach wiejskich, będących obecnie w trudnej sytuacji ekonomicznej;

C.  mając na uwadze, że sektor koniowatych spełnia cele unijnej polityki rozwoju obszarów wiejskich, która opiera się na rentowności rolnictwa, zrównoważonym zarządzaniu zasobami naturalnymi i promowaniu włączenia społecznego w społecznościach wiejskich; mając na uwadze, że koniowate są wciąż szeroko wykorzystywane w rolnictwie i że znaleziono dla nich nowe zastosowania, takie jak produkcja mleka oślego, a także mając na uwadze nowe możliwości i korzyści płynące dla producentów i konsumentów z do dalszego rozwijania tych produktów;

D.  mając na uwadze, że sektor koniowatych aktywnie uczestniczy w osiąganiu celu strategii „Europa 2020”, jakim jest zrównoważony rozwój bazujący z jednej strony na bardziej zielonej gospodarce, a z drugiej na wzroście sprzyjającym włączeniu społecznemu, a także mając na uwadze duże znaczenie sektora koniowatych z uwagi na jego kluczowy wkład w rozwój środowiskowy, gospodarczy i społeczny na obszarach wiejskich;

E.  mając na uwadze, że Unia Europejska jest największym rynkiem sektora sportów jeździeckich na świecie(12);

F.  mając na uwadze, że liczbę koniowatych w UE szacuje się na około 7 mln, że zwierzęta te od wieków towarzyszą człowiekowi i pełnią bardzo zróżnicowane funkcje: począwszy od wyścigów i konkursów zwierząt i roli zwierząt towarzyszących po pracę w transporcie, turystyce, terapiach rehabilitacyjnych i edukacyjnych, sporcie, edukacji, leśnictwie i rolnictwie, jako źródło mleka i mięsa, materiał do badań oraz jako zwierzęta dzikie i półdzikie; mając na uwadze, że koniowate pomagają także utrzymać bioróżnorodność i przyczyniają się do zagospodarowania przestrzennego na obszarach wiejskich oraz że mogą one pełnić kilka z wymienionych funkcji na różnych etapach życia;

G.  mając na uwadze, że odpowiedzialne podejście do posiadania koniowatych i opieki nad nimi rozpoczyna się od poświęcania należytej uwagi zdrowiu i dobrostanowi zwierząt oraz że w tej sytuacji kwestie dobrostanu muszą pozostawać w centrum wszelkiej działalności z udziałem koniowatych; mając na uwadze, że unijne środowisko regulacyjne różnie wygląda na poziomie państw członkowskich, a obowiązujące ustawodawstwo jest wdrażane w UE w różny sposób, co prowadzi do zakłócenia konkurencji ze szkodą dla dobrostanu zwierząt;

H.  mając na uwadze, że koniowate są najczęściej przewożonymi zwierzętami w Europie w stosunku do wielkości ich populacji(13), oraz mając na uwadze, że obywateli UE poważnie niepokoi czas trwania transportu zwierząt i że domagają się oni jego skrócenia, ponieważ koniowate – zanim dotrą do punktu przeznaczenia – są często transportowane do i z UE w pojazdach nieprzystosowanych do ich przewozu na duże odległości drogą lądową, morską i powietrzną;

I.  mając na uwadze, że dane o przemieszczaniu koniowatych w celach handlowych są gromadzone w zintegrowanym skomputeryzowanym systemie weterynaryjnym (TRACES), lecz są one udostępniane w odstępach rocznych z dwuletnim opóźnieniem;

J.  mając na uwadze, że łatwo dostępne dane mogłyby pomóc właściwym organom i innym organizacjom w lepszym monitorowaniu wpływu na zdrowie zwierząt oraz w badaniu dalszych informacji na temat niedostatecznego bezpieczeństwa biologicznego;

K.  mając na uwadze, że brakuje danych, które pozwoliłyby bezpośrednio określić, jak wiele koniowatych pełniących funkcje zwierząt roboczych jest wykorzystywanych w małych gospodarstwach i gospodarstwach niskotowarowych – spośród których bardzo wiele znajduje się w nowych państwach członkowskich – i w sektorze turystyki;

L.  mając na uwadze, że w maju 2016 r. Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt (OIE) przyjęła wytyczne dotyczące koniowatych pełniących funkcję zwierząt roboczych(14) dotyczące przestrzegania pięciu praw podstawowych zwierząt, czyli prawa do niecierpienia głodu, pragnienia i niedożywienia, prawa do życia bez strachu i stresu, do ochrony przed dyskomfortem fizycznym i przegrzaniem oraz do ochrony przed bólem i do swobody przejawiania (jak najwięcej) naturalnych zachowań;

M.  mając na uwadze, że koniowate zapewniają miejscowościom i obszarom wiejskim wartościowe i niepodlegające delokalizacji zatrudnienie oraz znaczne dochody z rolnictwa, sportów jeździeckich i turystyki, lecz dobrostan niektórych koniowatych jest zagrożony, a turyści zbyt często nie mają dostatecznych informacji, aby określić problemy związane z dobrostanem i im zaradzić(15);

N.  mając na uwadze, że dzięki oznakowaniu dotyczącemu dobrostanu zwierząt wprowadzonemu przez sektor można zagwarantować, że działalność jest prowadzona we właściwy sposób, a obywatele otrzymują konieczne informacje;

O.  mając na uwadze, że nieograniczony, niekontrolowany i nieodpowiedzialny rozród koniowatych mogą prowadzić do uzyskiwania zwierząt pozbawionych wartości ekonomicznej i często pozostawianych bez opieki, z poważnymi problemami dotyczącymi dobrostanu, zwłaszcza w czasie pogorszenia koniunktury gospodarczej; mając na uwadze, że Parlament i Rada przyjęły niedawno prawodawstwo harmonizujące przepisy dotyczące warunków zootechnicznych i genealogicznych dotyczących hodowli zwierząt hodowlanych czystorasowych, w tym koniowatych, aby wzmocnić konkurencyjność i organizację europejskiego sektora hodowli oraz zwiększyć jakość dostępnych informacji dotyczących rozrodu i identyfikacji zwierząt hodowlanych czystorasowych, w szczególności koniowatych;

P.  mając na uwadze, że od 2008 r. odnotowano wzrost przypadków porzucania koniowatych w zachodnich państwach członkowskich, zwłaszcza tam, gdzie stały się kosztownym luksusem, stanowiącym duże obciążenie finansowe, a nie źródło dochodu; mając na uwadze, że Komisja i państwa członkowskie nie zajęły się tym problemem w sposób odpowiedni i zadowalający;

Q.  mając na uwadze, że większość tych przypadków można przypisać prywatnym właścicielom i że nie są one reprezentatywne dla większości profesjonalnych hodowców koni w Europie;

R.  mając na uwadze, że koniowate są zwierzętami towarzyskimi o zdolnościach kognitywnych i silnych więziach z innymi osobnikami oraz są wykorzystywane w szeregu programów edukacyjnych i szkoleniowych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych, w tym w terapii zaburzeń autystycznych, porażenia mózgowego, udaru mózgu, trudności lub zaburzeń w uczeniu się lub trudności i zaburzeń językowych, w rehabilitacji przestępców, psychoterapii, w programach dotyczących zespołu stresu pourazowego i uzależnieniach;

S.  mając na uwadze, że właściciele stoją w obliczu trudnych decyzji, kiedy nie są w stanie dostatecznie dbać o swoje koniowate, częściowo z uwagi na wysokie koszty opieki weterynaryjnej, oraz mając na uwadze, że w niektórych państwach członkowskich usypianie jest zbyt często pierwszym – i kosztownym – rozwiązaniem wybieranym przez właścicieli, którzy nie są dłużej w stanie pokrywać kosztów opieki weterynaryjnej ani kosztów zapewnienia dobrostanu zwierzęcia; w innych państwach członkowskich natomiast koniowate można uśpić dopiero wtedy, gdy występuje wyraźna niezwłoczna przesłanka weterynaryjna, bez względu na dobrostan danego zwierzęcia w perspektywie długoterminowej;

T.  mając na uwadze, że w wielu państwach spoza Unii koniowate nie są uważane za zwierzęta służące do produkcji żywności, oraz mając na uwadze, że mięso koniowatych importuje się rutynowo z tych krajów w celu wprowadzenia na rynek UE i sprzedaży; mając na uwadze, że sytuacja ta powoduje problemy z utrzymaniem dobrostanu i zakłócenia konkurencji ze względu na fakt, że na razie Unia Europejska nie zezwala na wprowadzanie do łańcucha żywnościowego ludzi mięsa pochodzącego od koni, których pierwotnym przeznaczeniem nie była produkcja mięsa ani ubój, podczas gdy w przypadku mięsa importowanego z państw trzecich dopuszcza się większą elastyczność;

1.  dostrzega duże znaczenie ekonomiczne, środowiskowe i społeczne koniowatych w całej UE oraz podstawowe wartości kulturalne i edukacyjne, które są z tym bezpośrednio związane, takie jak szacunek dla zwierząt i środowiska;

2.  stwierdza, że koniowate są coraz częściej wykorzystywane do celów edukacyjnych, sportowych, terapeutycznych i rekreacyjnych w gospodarstwach rolnych, co pozwala na dywersyfikację działalności i zwiększenie dochodów rolników, oraz podkreśla, że obecność koniowatych sprzyja wielofunkcyjności gospodarstw rolnych, a przez to wzrostowi zatrudnienia na obszarach wiejskich i przyczynia się do rozwoju relacji miasto-wieś, do zagospodarowania przestrzennego na szczeblu lokalnym i spójności lokalnej;

3.  apeluje, by sektor hodowli koniowatych, który przyczynia się w istotny sposób do celów ogólnych i strategicznych Unii, był w większym stopniu doceniany na szczeblu europejskim i by doceniono korzyści, jakie przynosi wiejskiej gospodarce, oraz by był w większym stopniu włączany do poszczególnych instrumentów WPR, w postaci płatności bezpośrednich w ramach pierwszego lub drugiego filaru;

4.  zauważa, że dobre zdrowie i dobrostan koniowatych znacznie zwiększają wyniki ekonomiczne gospodarstw i przedsiębiorstw oraz ogólnie przynoszą korzyści gospodarce na obszarach wiejskich, a także wychodzą naprzeciw rosnącemu zapotrzebowaniu obywateli UE na wyższe normy w zakresie zdrowia i dobrostanu zwierząt;

5.  wzywa Komisję do uznania statusu koniowatych jako zwierząt roboczych, które stanowią ważny element działalności rolniczej na obszarach wiejskich Europy, zwłaszcza w regionach górskich i trudno dostępnych;

6.  podkreśla, że właściciele koniowatych powinni wykazywać się minimalnym poziomem wiedzy na temat ich chowu, a posiadanie koniowatych wiąże się z osobistą odpowiedzialnością za stan zdrowia i dobrostan zwierząt objętych opieką;

7.  podkreśla, że ważnym narzędziem służącym zaspokojeniu tych potrzeb powinno być dzielenie się wiedzą przez właścicieli koniowatych, jak również przez państwa członkowskie, a ponadto uważa, że osoby zawodowo zajmujące się koniowatymi usprawniły swoje techniki pracy, jeśli chodzi o poprawę dobrostanu koniowatych, równolegle do rozwoju nowej wiedzy naukowej, zmian legislacyjnych i nowych metod nauczania;

8.  stwierdza, że większość właścicieli koniowatych i osób, które się nimi zajmują, postępuje odpowiedzialnie; uważa, że większe propagowanie dobrostanu zwierząt może się powieść wyłącznie w ramach rentownych ekonomicznie systemów produkcji;

9.  stwierdza, że działalność podmiotów w branży musi pozostać opłacalna ekonomicznie, a one same muszą jednocześnie skutecznie reagować na nowe wyzwania, takie jak ograniczone zasoby naturalne, skutki zmiany klimatu czy też pojawianie się i rozprzestrzenianie nowych chorób;

10.  zachęca państwa członkowskie do stworzenia otoczenia, w którym działalność gospodarcza prowadzona w gospodarstwie rolnym będzie rentowna;

11.  podkreśla znaczenie przyszłych ośrodków referencyjnych ds. dobrostanu zwierząt, zgodnie z 10 zasadami Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE), dla podniesienia poziomu pełnej zgodności z przepisami i ciągłego egzekwowania tych przepisów, a także dla rozpowszechniania informacji i dobrych praktyk związanych z dobrostanem zwierząt;

12.  wzywa Komisję, by zleciła Eurostatowi badanie mające na celu przeprowadzenie analizy wpływu gospodarczego, środowiskowego i społecznego wszystkich aspektów sektora koniowatych oraz by regularnie dostarczała co rok danych statystycznych dotyczących usług, do których świadczenia wykorzystuje się koniowate, a także ich transportu i uboju;

13.  wzywa Komisję, by opracowała europejskie wytyczne dotyczące dobrych praktyk w sektorze koniowatych dla różnego typu użytkowników i specjalistów, w drodze konsultacji z zainteresowanymi stronami i organizacjami z sektora koniowatych oraz w oparciu o istniejące przewodniki, z naciskiem na dobrostan poszczególnych gatunków, a oprócz opieki u schyłku życia również na opiekę behawioralną;

14.  wzywa Komisję, aby dopilnowała równomiernego wdrażania wytycznych UE i udostępniła środki na tłumaczenie tego dokumentu;

15.  wzywa Komisję, by zachęcała do wymiany dobrych praktyk i programów edukacyjnych różnych państw członkowskich związanych z dobrostanem zwierząt i ich gromadzenia oraz by wspierała tworzenie i rozpowszechnianie informacji na temat zaspokajania potrzeb koniowatych – bez względu na funkcje, które pełnią te zwierzęta – w oparciu o zasady „pięciu swobód” i z uwzględnieniem wszystkich etapów życia koniowatych;

16.  wzywa Komisję, aby przy opracowywaniu europejskich wytycznych dotyczących dobrych praktyk w sektorze koniowatych rozważyła wielofunkcyjność koniowatych przez uwzględnienie wskazówek dotyczących odpowiedzialnej hodowli, zdrowia i dobrostanu zwierząt oraz zalet sterylizacji koniowatych, pracy w turystyce, rolnictwie i leśnictwie, transportu dostosowanego do potrzeb poszczególnych gatunków oraz uboju i ochrony przed nadużyciami, a zwłaszcza dopingiem, a ponadto zaleca, aby rozpowszechniać takie wytyczne – we współpracy z przedstawicielami uznanych przez UE branżowych organizacji rolniczych na szczeblu europejskim – wśród hodowców, towarzystw jeździeckich, gospodarstw, stajni, schronisk, przewoźników i rzeźni, a także aby wytyczne te były dostępne w różnych formatach i językach;

17.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o wspieranie prac organizacji European Horse Network (Europejska Sieć Koni) i European State Stud Association (Europejskie Stowarzyszenie Państwowych Hodowców Koni), ponieważ odgrywają one ważną rolę w rozwoju europejskiego sektora koni, pełniąc funkcję platformy wymiany najlepszych praktyk oraz zapewniając przetrwanie tradycji, umiejętności, starych ras koni i znaczenia sektora;

18.  wzywa Komisję do poszerzenia zasobów edukacyjnych na temat dobrostanu zwierząt i kierowania ich zarówno do specjalistów mających bezpośredni kontakt z koniowatymi, takich jak weterynarze, hodowcy zwierząt i właściciele koni, a także do szerszego grona użytkowników, aby system doradztwa rolniczego obejmował dobrostan i hodowlę koniowatych, z naciskiem na rolę szkoleń i informacji;

19.  apeluje do Komisji i państw członkowskich, aby wykorzystywały mechanizmy transferu wiedzy w celu dzielenia się dobrymi praktykami i modelami biznesowymi, podnoszenia poziomu świadomości o najróżniejszych zagadnieniach oraz pobudzania innowacyjności i nowych pomysłów; zauważa, że w niektórych państwach członkowskich istnieją już mechanizmy transferu wiedzy w sektorze koniowatych;

20.  wzywa Komisję, by ponownie zaangażowała się w opracowanie karty zrównoważonej i odpowiedzialnej turystyki w połączeniu z rozpowszechnianiem czytelnych informacji, aby wspomóc turystów i zainteresowane strony w dokonywaniu wyborów wspierających dobrostan zwierząt przy podejmowaniu decyzji o tym, czy korzystać z usług koniowatych pełniących funkcję zwierząt roboczych; podkreśla, że karta ta powinna opierać się na istniejących już kartach jakości ustanowionych przez uznane, reprezentatywne branżowe organizacje rolnicze, oraz zauważa, że o ile niektóre państwa członkowskie dysponują rygorystycznymi wytycznymi dotyczącymi warunków i godzin pracy, o tyle w innych państwach członkowskich brakuje takiej ochrony;

21.  apeluje do Komisji o wydanie wytycznych dla państw członkowskich w sprawie modeli turystyki uwzględniających dobrostan koniowatych pełniących funkcje zwierząt roboczych;

22.  wzywa państwa członkowskie do opracowania dobrowolnych wytycznych dotyczących pracy, w tym dziennej liczby godzin pracy oraz okresów odpoczynku, aby chronić koniowate pełniące funkcję zwierząt roboczych przed przepracowaniem i wyzyskiem ekonomicznym;

23.  wzywa Komisję do publicznego udostępniania danych z systemu TRACES znacznie szybciej niż obecnie;

24.  podkreśla, że obowiązujące prawodawstwo UE w zakresie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z nim działań ma na celu ochronę zwierząt przed urazami i cierpieniem oraz dopilnowanie, by zwierzęta były transportowane w odpowiednich warunkach i okresach, oraz jest zaniepokojony problemami w zakresie egzekwowania przez organy wielu państw członkowskich unijnego prawodawstwa w zakresie dobrostanu zwierząt podczas transportu;

25.  wzywa Komisję do zapewnienia odpowiedniego stosowania oraz skutecznego i jednolitego wdrożenia obowiązujących przepisów unijnych dotyczących transportu zwierząt i wiążącej prawnie sprawozdawczości we wszystkich państwach członkowskich;

26.  wzywa państwa członkowskie eksportujące koniowate, by szukały sposobów zachęcania do uboju koniowatych na ich terytorium, aby w miarę możliwości unikać transportu żywych zwierząt, i wzywa Komisję, aby stworzyła mechanizm skutecznego nadzoru nad przestrzeganiem przepisów ustawowych i wykonawczych w przyszłych i obecnych ramach prawnych;

27.  zwraca się do Komisji, by zaproponowała skrócenie maksymalnego czasu wszystkich przewozów koni rzeźnych zgodnie z ustaleniami Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz w oparciu o przewodniki dotyczące transportu koniowatych zredagowane przez podmioty branżowe, przy uwzględnieniu specyficznego charakteru sektora koniowatych;

28.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania wytycznych, do ułatwienia i nasilenia badań naukowych oraz stosowania już istniejących badań nad dobrostanem koniowatych w czasie uboju, aby opracować humanitarne metody uboju lepiej dostosowane do koniowatych, oraz do przekazania tych wytycznych właściwym organom państw członkowskich;

29.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby zobowiązały się w pełni i należycie przeprowadzać na swoim terytorium inspekcje w rzeźniach i dokonywać regularnych kontroli rzeźni na ich terytorium, które są uprawnione do przyjmowania koniowatych, aby zagwarantować, że rzeźnie te są w stanie spełnić szczególne wymogi w zakresie dobrostanu koniowatych pod względem adekwatności obiektów i kwalifikacji pracowników;

30.  wzywa Komisję, by zaangażowała się w opracowanie zatwierdzonych wskaźników dobrostanu zwierząt, które powinny być używane do oceny dobrostanu koniowatych, stwierdzania występujących problemów i pomocy we wprowadzaniu ulepszeń, oraz by jednocześnie dopilnowała ich realizacji w praktyce i zapewniła, by sektor na tym skorzystał, oraz uważa, że należy włączyć zainteresowane strony stosujące podobne instrumenty w całej UE i ściśle współpracować z przedstawicielami branżowych organizacji w sektorze koniowatych podczas opracowywania wskaźników dobrostanu zwierząt;

31.  domaga się, by Komisja i państwa członkowskie zachęcały właścicieli koni do tworzenia stowarzyszeń;

32.  podkreśla znaczenie humanitarnego traktowania i dobrostanu koniowatych oraz zasady, że w żadnych okolicznościach nie można tolerować okrutnego czy niewłaściwego traktowania przez właściciela, trenera, opiekuna czy dowolną inną osobę;

33.  wzywa państwa członkowskie do stosowania surowszych przepisów w odniesieniu do maltretowania i porzucania zwierząt, w tym nadzwyczajnych środków na rzecz zwalczania porzucania, oraz do kompleksowego i należytego zbadania doniesień o niehumanitarnych praktykach wobec koniowatych i o naruszaniu ich dobrostanu;

34.  zwraca uwagę, że między poszczególnymi gatunkami koniowatych istnieją różnice, z których wynikają odmienne potrzeby dotyczące dobrostanu, np. związane z opieką u schyłku życia czy wymogami w zakresie uboju;

35.  wzywa Komisję do przeprowadzenia badania i udokumentowania tych różnic oraz do wydania wytycznych dla poszczególnych gatunków w celu zapewnienia trwałego dobrostanu;

36.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o wspieranie badań i rozwoju w zakresie systemów hodowli dostosowanych do poszczególnych gatunków w sektorze koniowatych z uwzględnieniem ich naturalnego zachowania jako zwierząt stadnych i płochliwych;

37.  wzywa Komisję, by nadała priorytet projektowi pilotażowemu mającemu na celu zbadanie wykorzystania nowych i istniejących systemów finansowania, tak aby nagradzać dobre wyniki w obszarze dobrostanu koniowatych pełniących funkcję zwierząt roboczych, w tym w małych gospodarstwach i gospodarstwach niskotowarowych;

38.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia pełnego i odpowiedniego wdrożenia rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/262 (rozporządzenie w sprawie paszportu konia);

39.  zauważa, że ceny leków weterynaryjnych, koszt utylizacji tusz i koszt uśpienia, tam, gdzie jest dozwolone, mogą utrudniać położenie kresu życiu koniowatych, co prowadzi do przedłużania cierpienia;

40.  wzywa państwa członkowskie do zbadania doniesień o stosowaniu niehumanitarnych praktyk podczas usypiania i naruszaniu dobrostanu, takich jak niewłaściwe używanie leków, i do zgłaszania tych naruszeń Komisji;

41.  dostrzega wzrost produkcji oślego i końskiego mleka oraz wzywa Komisję do wydania wytycznych w sprawie produkcji tego mleka;

42.  apeluje do państw członkowskich, aby we współpracy z branżowymi, reprezentatywnymi i uznanymi organizacjami rolniczymi zobowiązały się do zwiększenia liczby kontroli w gospodarstwach prowadzących produkcję mleka oślego i końskiego;

43.  wyraża zaniepokojenie importem i stosowaniem weterynaryjnych produktów leczniczych zawierających gonadotropinę surowicy źrebnej klaczy (PMSG);

44.  wzywa Dyrekcję Generalną Komisji ds. Audytów i Analiz w Zakresie Zdrowia i Żywności do kontrolowania w ramach audytów zakładów posiadających licencję na produkcję PMSG pod kątem przestrzegania obowiązujących przepisów dotyczących dobrostanu zwierząt podczas produkcji, do zbadania kwestii dobrostanu i traktowania klaczy wykorzystywanych do pobierania hormonów używanych w przemyśle farmaceutycznym, a także do sporządzenia sprawozdania na ten temat;

45.  podkreśla, że nie funkcjonuje jeszcze sprawiedliwy system fiskalny, dostosowany do różnych potrzeb poszczególnych państw członkowskich, który umożliwiałby profesjonalnym hodowcom koniowatych osiąganie dochodów niezbędnych do utrzymania działalności gospodarczej w europejskich gospodarstwach zajmujących się hodowlą koniowatych;

46.  zaznacza, że bardziej sprawiedliwy system fiskalny w odniesieniu do sektora koniowatych umożliwiłby równe warunki działania w sektorze, większą przejrzystość działalności w sektorze hodowli koniowatych, a tym samym walkę z oszustwami i szarą strefą gospodarki oraz osiąganie przez profesjonalnych hodowców koni dochodów niezbędnych do utrzymania działalności gospodarczej;

47.  uważa, że przy następnej zmianie dyrektywy w sprawie VAT konieczne jest wyjaśnienie przepisów dotyczących podatku VAT mających zastosowanie do sektora hodowli koniowatych, aby wspomóc rozwój sektora hodowli koniowatych promującego wzrost i tworzenie miejsc pracy;

48.  wzywa Komisję do podjęcia działań, aby zapewnić państwom członkowskim większą swobodę w ustalaniu obniżonych stawek VAT dla wszystkich rodzajów działalności w tej branży, i uważa, że takie doprecyzowanie powinno umożliwić utworzenie jednolitych, stabilnych i dostosowanych ram redukcji stawek VAT, pozostawiając państwom członkowskim wystarczającą elastyczność, jeśli chodzi o ich politykę podatkową;

49.  zwraca uwagę na różnice w wymogach zdrowotnych dotyczących koniny produkowanej w Europie i importowanej z krajów trzecich;

50.  przypomina o potrzebie ustanowienia skutecznej identyfikowalności koniny w skali europejskiej i podkreśla, że pożądane jest uzyskanie równoważnego poziomu wymagań zdrowotnych i w zakresie bezpieczeństwa żywności oraz zgodności importowanej koniny z unijnymi wymogami dla europejskich konsumentów niezależnie od miejsca pochodzenia spożywanej koniny;

51.  wzywa Komisję do podjęcia działań w celu przywrócenia równowagi między poziomem wymogów w ramach UE a poziomem wymogów podczas kontroli na granicach, przy jednoczesnej ochronie zdrowia konsumentów;

52.  zwraca się zatem do Komisji o wprowadzenie obowiązku wskazywania kraju pochodzenia w przypadku wszystkich przetworzonych produktów z koniny;

53.  wzywa Komisję do zwiększenia liczby kontroli przeprowadzanych w rzeźniach poza Unią, które posiadają zezwolenie na eksport mięsa koniowatych do UE, oraz do warunkowego zawieszania importu mięsa koniowatych wyprodukowanego w państwach trzecich, które nie spełniają unijnych wymogów w zakresie identyfikowalności i bezpieczeństwa żywności;

54.  podkreśla konieczność zniesienia tabu dotyczącego kończenia życia koniowatych; uważa, że ułatwienie koniowi zakończenia życia nie wyklucza włączenia go do łańcucha żywnościowego;

55.  wzywa Komisję do zwrócenia szczególnej uwagi na opiekę nad koniowatymi u schyłku ich życia, łącznie z określeniem najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości stosowanych powszechnie leków weterynaryjnych, takich jak fenylobutazon, w celu zapewnienia bezpieczeństwa łańcucha żywnościowego;

56.  wzywa państwa członkowskie do promowania powrotu do łańcucha żywnościowego przez „okres karencji”, określony na podstawie badań naukowych, umożliwiający wprowadzenie zwierzęcia z powrotem do łańcucha żywnościowego po ostatnim podaniu leku, przy jednoczesnym zagwarantowaniu ochrony zdrowia konsumenta;

57.  zauważa, że w przypadku koniowatych nieprzeznaczonych do uboju w celu produkcji żywności do spożycia przez człowieka (koniowate zarejestrowane jako „nieprzeznaczone do produkcji żywności”) w niektórych państwach członkowskich nie istnieje żaden rejestr podawanych leków, można jednak przypuszczać, że trafiają one do nielegalnego uboju, co stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego; wzywa zatem Komisję, by usunęła tę lukę w przepisach;

58.  wzywa Komisję do rozważenia, wraz z Federacją Europejskich Stowarzyszeń Weterynarzy Koniowatych (Federation of European Equine Veterinary Associations (FEEVA)), możliwości ujednolicenia dostępu do leczenia i leków na całym terytorium europejskim;

59.  uważa, że takie ujednolicenie miałoby tę zaletę, iż pozwoliłoby uniknąć wszelkich zakłóceń konkurencji oraz ułatwiłoby szersze leczenie chorób u koniowatych i bardziej skuteczne łagodzenie ich cierpienia;

60.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania wymiany dobrych praktyk w celu ułatwienia racjonalnego stosowania leków u koniowatych;

61.  zauważa, że o ile leczenie i leki weterynaryjne są czasami niezbędne i właściwe, to jednak konieczne są dalsze wysiłki w walce z niskim poziomem inwestycji i brakiem leków, w tym szczepień, dostępnych w leczeniu koniowatych;

62.  zwraca ponadto uwagę na konieczność rozwijania badań naukowych i nowatorskiego podejścia farmaceutycznego w odniesieniu do podawania leków koniowatym, gdyż sektorowi temu dotkliwie brakuje leków dostosowanych do metabolizmu koniowatych;

63.  wzywa Komisję do finansowania dodatkowych badań nad możliwym wpływem różnych leków na życie koniowatych;

64.  stwierdza, że niektóre rasy koniowatych hodowane w państwach członkowskich są rasami lokalnymi będącymi elementem sposobu życia i kultury niektórych społeczności oraz że niektóre państwa członkowskie włączyły do swoich programów rozwoju obszarów wiejskich środki ochrony i rozpowszechniania tych ras;

65.  apeluje do Komisji, aby zobowiązała się do prowadzenia programów wsparcia finansowego na rzecz zachowania i ochrony rodzimych gatunków koniowatych żyjących dziko lub zagrożonych wyginięciem w UE;

66.  dostrzega wysoką wartość ekologiczną i naturalną populacji dzikich koniowatych, ponieważ wnoszą one wkład w oczyszczanie i użyźnianie obszarów, na których mieszkają, nie zapominając o turystycznych walorach stad dzikich koni, oraz apeluje o więcej badań nad problemami, z którymi zmagają się te stada;

67.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. L 84 z 31.3.2016, s. 1.
(2) Dz.U. L 3 z 5.1.2005, s. 1.
(3) Dz.U. L 303 z 18.11.2009, s. 1.
(4) Dz.U. L 221 z 8.8.1998, s. 23.
(5) Dz.U. L 59 z 3.3.2015, s. 1.
(6) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 487.
(7) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549.
(8) Dz.U. L 335 z 14.12.2013, s. 19.
(9) Zob. http://ec.europa.eu/food/animals/docs/aw_eu-strategy_study_edu-info-activ.pdf.
(10) Fédération Equestre Internationale (FEI), najczęściej zadawane pytania na temat koncepcji wysokich norm zdrowotnych i wydajnościowych koni przyjętej w maju 2014 r. na walnym posiedzeniu OIE.
(11) Sprawozdanie roczne władz Międzynarodowej Federacji Wyścigów Konnych (International Federation of Horseracing).
(12) Baza danych FEI, dostęp 22.9.2014.
(13) Baza danych TRACES 2012.
(14) Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt, Kodeks zdrowia zwierząt lądowych, 2016, rozdział 7.12.
(15) „Santorini Donkey and Mule Taxis – an Independent Animal Welfare Report for the Donkey Sanctuary („Usługi przewozu osłami i mułami na Santorini – niezależne sprawozdanie na temat dobrostanu zwierząt dla Donkey Sanctuary”), 2013.


Rtęć ***I
PDF 407kWORD 53k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rtęci oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1102/2008 (COM(2016)0039 – C8-0021/2016 – 2016/0023(COD))
P8_TA(2017)0066A8-0313/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0039),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 192 ust. 1 i art. 207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0021/2016),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 i art. 192 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 25 maja 2016 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez właściwą komisję oraz zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 16 grudnia 2016 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

–  uwzględniając art. 59 i 39 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0313/2016),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zatwierdza oświadczenie Parlamentu załączone do niniejszej rezolucji;

3.  przyjmuje do wiadomości oświadczenie Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

4.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 marca 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... w sprawie rtęci oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1102/2008

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/852.)

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

OŚWIADCZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W SPRAWIE PROJEKTU ROZPORZĄDZENIA W SPRAWIE RTĘCI ORAZ UCHYLAJĄCEGO ROZPORZĄDZENIE (WE) Nr 1102/2008 (2016/0023(COD))

Zaakceptowanie przez Parlament Europejski aktów wykonawczych dotyczących dopuszczania nowych produktów lub procedur w kontekście negocjacji międzyinstytucjonalnych w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie rtęci (2016/0023(COD)) nie może zostać potraktowane jako precedens w przypadku innych podobnych aktów i nie przesądza o rezultacie przyszłych negocjacji międzyinstytucjonalnych w sprawie kryteriów rozgraniczania stosowania aktów delegowanych i aktów wykonawczych.

OŚWIADCZENIE KOMISJI EUROPEJSKIEJ W SPRAWIE MIĘDZYNARODOWEJ WSPÓŁPRACY W ODNIESIENIU DO RTĘCI

Konwencja z Minamaty i nowe rozporządzenie w sprawie rtęci to ważny wkład w ochronę obywateli przed zanieczyszczeniem rtęcią zarówno na świecie, jak i w UE.

Należy podtrzymać współpracę międzynarodową, aby doprowadzić do wdrożenia konwencji przez wszystkie strony oraz do dalszego wzmocnienia jej postanowień.

W związku z tym Komisja Europejska czuje się zobowiązana do wspierania dalszej współpracy w oparciu o konwencję oraz obowiązujące w UE strategie polityczne, przepisy i procedury, a także do podejmowania działań m.in. w następujących dziedzinach:

–  ograniczanie rozbieżności między prawem UE a postanowieniami konwencji poprzez zastosowanie klauzuli przeglądowej w odniesieniu do wykazu zakazanych produktów z dodatkiem rtęci;

–  w kontekście postanowień konwencji dotyczących finansowania, budowania zdolności i transferu technologii – poprawa identyfikowalności handlu rtęcią i jej wykorzystania, promowanie certyfikacji bezrtęciowego wydobycia złota tradycyjnego i na małą skalę oraz oznakowania dla bezrtęciowego złota, a także podnoszenie zdolności krajów rozwijających się, w tym również w dziedzinie gospodarowania odpadami zawierającymi rtęć.

(1) Dz.U. C 303 z 19.8.2016, s. 122.


Długoterminowe zaangażowanie akcjonariuszy i oświadczenie o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego ***I
PDF 398kWORD 56k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zmiany dyrektywy 2007/36/WE w zakresie zachęcania akcjonariuszy do długoterminowego zaangażowania oraz zmiany dyrektywy 2013/34/UE w zakresie określonych elementów oświadczenia o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego (COM(2014)0213 – C7-0147/2014 – 2014/0121(COD))
P8_TA(2017)0067A8-0158/2015

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2014)0213),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 50 i 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7‑0147/2014),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 9 lipca 2014 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez właściwą komisję na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 16 grudnia 2016 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0158/2015),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(2);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 marca 2017 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającej dyrektywę 2007/36/WE w zakresie zachęcania akcjonariuszy do długoterminowego zaangażowania

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2017/828.)

(1) Dz.U. C 451 z 16.12.2014, s. 87.
(2) To stanowisko zastępuje poprawki przyjęte w dniu 8 lipca 2015 r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0257).


Kontrola nabywania i posiadania broni ***I
PDF 404kWORD 66k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (COM(2015)0750 – C8-0358/2015 – 2015/0269(COD))
P8_TA(2017)0068A8-0251/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0750),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0358/2015),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez polski Senat i parlament Szwecji, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 27 kwietnia 2016 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez właściwą komisję na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 20 grudnia 2016 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0251/2016),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  przyjmuje do wiadomości oświadczenie Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

3.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 marca 2017 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającej dyrektywę Rady 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2017/853.)

ZAŁĄCZNIK DO TREZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

OŚWIADCZENIE KOMISJI

Komisja uznaje znaczenie dobrze funkcjonującego standardu pozbawiania broni palnej cech użytkowych, który przyczynia się do poprawy poziomu bezpieczeństwa organów i upewnia organy, że broń pozbawiona cech użytkowych jest odpowiednio i skutecznie zdezaktywowana.

W związku z tym Komisja przyspieszy prace nad zmianą kryteriów pozbawiania broni palnej cech użytkowych przez ekspertów krajowych w ramach komitetu ustanowionego na mocy dyrektywy 91/477/EWG, co umożliwi Komisji przyjęcie do końca maja 2017 r. – zgodnie z procedurą komitetową ustanowioną w dyrektywie 91/477/EWG i pod warunkiem wydania pozytywnej opinii przez ekspertów krajowych – rozporządzenia wykonawczego Komisji zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (EU) 2015/2403 z dnia 15 grudnia 2015 r. ustanawiające wspólne wytyczne dotyczące norm i technik pozbawiania broni cech użytkowych w celu zagwarantowania, że broń pozbawiona cech użytkowych trwale nie nadaje się do użytku. Komisja wzywa państwa członkowskie do udzielenia pełnego wsparcia na rzecz przyspieszenia tych prac.

(1) Dz.U. C 264 z 20.7.2016, s. 77.


Pojazdy wycofane z eksploatacji, zużyte baterie i akumulatory oraz zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny ***I
PDF 570kWORD 59k
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 14 marca 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy 2000/53/WE w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, 2006/66/WE w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów i 2012/19/UE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (COM(2015)0593 – C8-0383/2015 – 2015/0272(COD))(1)
P8_TA(2017)0069A8-0013/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1
(1)  Gospodarowanie odpadami w Unii należy ulepszyć w celu ochrony, zachowania i poprawy jakości środowiska naturalnego, ochrony zdrowia ludzkiego, zapewnienia ostrożnego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych oraz wspierania gospodarki o obiegu zamkniętym.
(1)  Gospodarowanie odpadami w Unii należy ulepszyć w celu ochrony, zachowania i poprawy jakości środowiska naturalnego, ochrony zdrowia ludzkiego, zapewnienia ostrożnego i efektywnego korzystania z zasobów naturalnych oraz wspierania zasad gospodarki o obiegu zamkniętym.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1 a (nowy)
(1a)   Czysta, efektywna i zrównoważona gospodarka o obiegu zamkniętym wymaga eliminacji niebezpiecznych substancji z produktów na etapie projektowania i w związku z tym w gospodarce o obiegu zamkniętym należy uznać wyraźne przepisy siódmego unijnego programu działań w zakresie środowiska, w którym wezwano do opracowywania nietoksycznych cykli materiałowych, aby odpady poddane recyklingowi mogły być wykorzystywane jako ważne, pewne źródło surowców w Unii.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1 b (nowy)
(1b)   Konieczne jest zapewnienie efektywnego i energooszczędnego gospodarowania surowcami wtórnymi, więc priorytetowo należy traktować prace badawczo-rozwojowe zmierzające ku temu celowi. Komisja powinna również rozważyć przedstawienie wniosku dotyczącego klasyfikacji odpadów z myślą o stworzeniu unijnego rynku surowców wtórnych.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1 c (nowy)
(1c)   W momencie gdy materiał pochodzący z recyklingu ponownie trafia do gospodarki, gdyż utracił status odpadu dzięki spełnieniu szczególnych kryteriów znoszących status odpadu lub został zastosowany w nowym produkcie, musi on być w pełni zgodny z unijnymi przepisami dotyczącymi chemikaliów.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2 a (nowy)
(2a)   Krajobraz przemysłowy uległ w ostatnich latach dużej zmianie w wyniku postępu technologicznego i coraz większej skali zglobalizowanych przepływów towarowych. Czynniki te stawiają przed odpowiedzialnym pod względem środowiskowym gospodarowaniem odpadami i ich przetwarzaniem nowe wyzwania, którym należy stawić czoła przez połączenie wzmożonych wysiłków badawczych i ukierunkowanych narzędzi regulacyjnych. Coraz większym problemem staje się sztuczne skracanie cyklu życia produktów, co jest wewnętrznie sprzeczne z celami gospodarki o obiegu zamkniętym, a zatem należy dążyć do wyeliminowania tej praktyki dzięki wspólnym staraniom wszystkich głównych zainteresowanych stron, przedsiębiorstw, klientów i organów regulacyjnych.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3
(3)  Dane statystyczne zgłaszane przez państwa członkowskie są niezbędne dla Komisji do oceny przestrzegania przepisów dotyczących odpadów w państwach członkowskich. Należy poprawić jakość, wiarygodność i porównywalność statystyk dzięki wprowadzeniu jednego punktu wprowadzania wszystkich danych dotyczących odpadów, zlikwidowaniu przestarzałych wymogów w zakresie sprawozdawczości, przeprowadzeniu analizy porównawczej krajowych metod sprawozdawczości i wprowadzeniu sprawozdania z kontroli jakości danych.
(3)  Dane i informacje przekazywane przez państwa członkowskie są niezbędne dla Komisji do oceny przestrzegania przepisów dotyczących odpadów w państwach członkowskich. Należy poprawić jakość, wiarygodność i porównywalność przekazywanych danych dzięki ustanowieniu wspólnej metodyki gromadzenia i przetwarzania danych z wiarygodnych źródeł oraz dzięki wprowadzeniu jednego punktu wprowadzania wszystkich danych dotyczących odpadów, zlikwidowaniu przestarzałych wymogów w zakresie sprawozdawczości, przeprowadzeniu analizy porównawczej krajowych metod sprawozdawczości i wprowadzeniu sprawozdania z kontroli jakości danych. Przekazywanie wiarygodnych danych dotyczących gospodarowania odpadami ma zasadnicze znaczenie dla efektywnego wdrażania przepisów i zapewnienia porównywalności danych ze wszystkich państw członkowskich. W związku z tym w sprawozdaniach na temat osiągnięcia celów określonych w tych dyrektywach państwa członkowskie powinny stosować wspólną metodykę opracowaną przez Komisję we współpracy z krajowymi urzędami statystycznymi państw członkowskich oraz krajowymi organami odpowiedzialnymi za gospodarowanie odpadami.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3 a (nowy)
(3a)   Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby po selektywnej zbiórce zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) następowało jego właściwe przetworzenie. W celu zapewnienia równych warunków działania i zgodności z przepisami dotyczącymi odpadów oraz z ideą gospodarki o obiegu zamkniętym Komisja powinna opracować wspólne normy dotyczące przetwarzania WEEE, jak przewidziano w dyrektywie 2012/19/UE.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4
(4)  Przekazywanie wiarygodnych danych statystycznych dotyczących gospodarowania odpadami ma zasadnicze znaczenie dla efektywnej realizacji i zapewnienia porównywalności danych w równych warunkach działania we wszystkich państwach członkowskich. W związku z tym podczas przygotowywania sprawozdań na temat zgodności z celami określonymi w przepisach tych dyrektyw państwa członkowskie powinny być zobowiązane do stosowania najnowszej metodyki opracowanej przez Komisję i krajowe urzędy statystyczne państw członkowskich.
(4)  Przekazywanie wiarygodnych danych statystycznych dotyczących gospodarowania odpadami ma zasadnicze znaczenie dla efektywnej realizacji i zapewnienia porównywalności danych w równych warunkach działania we wszystkich państwach członkowskich. W związku z tym podczas przygotowywania sprawozdań na temat zgodności z celami określonymi w przepisach tych dyrektyw państwa członkowskie powinny być zobowiązane do stosowania wspólnej metodyki gromadzenia i przetwarzania danych opracowanej przez Komisję we współpracy z krajowymi urzędami statystycznymi państw członkowskich.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 a (nowy)
(4a)   Aby przyczynić się do osiągnięcia celów założonych w niniejszej dyrektywie i wspomóc przechodzenie na gospodarkę o obiegu zamkniętym, Komisja powinna sprzyjać koordynacji oraz wymianie informacji i najlepszych praktyk między państwami członkowskimi oraz między poszczególnymi sektorami gospodarki. Wymianę tę można ułatwić za pomocą platform komunikacyjnych, które mogą przyczynić się do rozpowszechniania wiedzy o nowych rozwiązaniach przemysłowych oraz umożliwić lepszy ogląd dostępnych zdolności, a także przyczynią się do powiązania sektora gospodarowania odpadami z innymi sektorami oraz do wspierania symbiozy przemysłowej.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 b (nowy)
(4b)   W unijnych przepisach dotyczących zapobiegania powstawaniu odpadów i gospodarowania odpadami stosuje się jako porządek pierwszeństwa hierarchię postępowania z odpadami określoną w dyrektywie 2008/98/WE. Ta hierarchia ma zatem zastosowanie do pojazdów wycofanych z eksploatacji, do baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów, jak również do zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Dążąc do osiągnięcia celu niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie powinny podejmować niezbędne środki w celu uwzględnienia priorytetów hierarchii postępowania z odpadami i zadbania o stosowanie tych priorytetów w praktyce.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 a (nowy)
(5a)   Ponieważ – zgodnie z zasadami gospodarki o obiegu zamkniętym – wzrasta konieczność przetwarzania i recyklingu odpadów w obrębie Unii, należy położyć nacisk na to, by przemieszczanie odpadów było zgodne z przepisami i wymogami unijnego prawa ochrony środowiska, a zwłaszcza z zasadami bliskości geograficznej, priorytetu dla odzysku odpadów i samowystarczalności. W trosce o zmniejszenie obciążeń administracyjnych Komisja powinna zbadać przydatność wprowadzenia punktu kompleksowej obsługi procedury administracyjnej dotyczącej przemieszczania odpadów. Państwa członkowskie powinny podejmować niezbędne działania w celu zapobiegania nielegalnemu przemieszczaniu odpadów.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 7a (nowy)
(7a)   W celu uzupełnienie niektórych innych, niż istotne elementów dyrektyw 2000/53/WE i 2012/19/UE należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do wspólnej metodyki gromadzenia i przetwarzania danych oraz formatu zgłaszania danych dotyczących osiągnięcia celów w zakresie ponownego użycia i odzysku pojazdów wycofanych z eksploatacji zgodnie z dyrektywą 2000/53/WE oraz metodyki gromadzenia i przetwarzania danych oraz formatu zgłaszania danych dotyczących osiągnięcia celów w zakresie zbierania i odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego zgodnie z dyrektywą 2012/19/UE. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 7 b (nowy)
(7b)   W celu ustalenia metodyki gromadzenia i przetwarzania danych oraz formatu zgłaszania danych dotyczących baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit -1 (nowy)
Dyrektywa 2000/53/WE
Artykuł 6 – ustęp 1
art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji są magazynowane (nawet czasowo) i przetwarzane zgodnie z ogólnymi wymaganiami określonymi w art. 4 dyrektywy 75/442/EWG, oraz zgodnie z minimalnymi wymaganiami technicznymi przedstawionymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy, bez naruszania krajowych regulacji dotyczących ochrony zdrowia i środowiska naturalnego”
„1. Państwa członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji są magazynowane (nawet czasowo) i przetwarzane zgodnie z priorytetami hierarchii postępowania z odpadami i ogólnymi wymaganiami określonymi w art. 4 dyrektywy 75/442/EWG, oraz zgodnie z minimalnymi wymaganiami technicznymi przedstawionymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy, bez naruszania krajowych regulacji dotyczących ochrony zdrowia i środowiska naturalnego.”;
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2000/53/WE
Artykuł 9 – ustęp 1 a
1a.  Państwa członkowskie zgłaszają Komisji dane dotyczące wdrażania art. 7 ust. 2 za każdy rok kalendarzowy. Zgłaszają te dane drogą elektroniczną w terminie 18 miesięcy od zakończenia roku sprawozdawczego, którego dotyczą zebrane dane. Dane są zgłaszane w formacie określonym przez Komisję zgodnie z ust. 1d. Pierwsze sprawozdanie obejmuje dane za okres od dnia 1 stycznia [enter year of transposition of this Directive + 1 year] r. do dnia 31 grudnia [enter year of transposition of this Directive + 1 year] r.
1a.  Państwa członkowskie zgłaszają Komisji dane dotyczące wdrażania art. 7 ust. 2 za każdy rok kalendarzowy. Państwa członkowskie gromadzą i przetwarzają te dane zgodnie ze wspólną metodyką, o której mowa w ust. 1d niniejszego artykułu, i zgłaszają je drogą elektroniczną w terminie 12 miesięcy od zakończenia roku sprawozdawczego, którego dotyczą zebrane dane. Dane są zgłaszane w formacie określonym przez Komisję zgodnie z ust. 1d.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2000/53/WE
Artykuł 9 – ustęp 1 c
1c.  Komisja dokonuje przeglądu danych zgłoszonych zgodnie z niniejszym artykułem i publikuje sprawozdanie dotyczące wyników tego przeglądu. W sprawozdaniu tym ocenia się organizację gromadzenia danych, źródła danych i metodę stosowaną przez państwa członkowskie, jak również kompletność, rzetelność, aktualność oraz spójność tych danych. Ocena może zawierać konkretne zalecenia dotyczące usprawnień. Sprawozdanie to jest sporządzane co trzy lata.
1c.  Komisja dokonuje przeglądu danych zgłoszonych zgodnie z niniejszym artykułem i publikuje sprawozdanie dotyczące wyników tego przeglądu. Do czasu ustanowienia wspólnej metodyki gromadzenia i przetwarzania danych, o której mowa w ust. 1d, w sprawozdaniu tym ocenia się organizację gromadzenia danych, źródła danych i metodę stosowaną przez państwa członkowskie. Komisja ocenia również kompletność, rzetelność, aktualność oraz spójność tych danych. Ocena może zawierać konkretne zalecenia dotyczące usprawnień. Sprawozdanie to jest sporządzane co trzy lata.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2000/53/WE
Artykuł 9 – ustęp 1 c a (nowy)
1ca.   W sprawozdaniu Komisja może przedstawić informacje na temat wykonywania całej niniejszej dyrektywy oraz jej wpływu na środowisko i zdrowie ludzkie. W stosownym przypadku sprawozdaniu towarzyszy wniosek w sprawie zmiany niniejszej dyrektywy.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2000/53/WE
Artykuł 9 – ustęp 1 d
1d.  Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające format zgłaszania danych zgodnie z ust. 1a. Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2.
1d.  Komisja przyjmuje akty delegowane w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez ustanowienie wspólnej metodyki gromadzenia i przetwarzania danych oraz formatu zgłaszania danych zgodnie z ust. 1a.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2000/53/WE
Artykuł 9 – ustęp 1 d a (nowy)
1da.   Do dnia 31 grudnia 2018 r., w związku z planem działania w zakresie gospodarki o obiegu zamkniętym oraz z uwagi na zobowiązanie Unii do przechodzenia na gospodarkę o obiegu zamkniętym, Komisja dokona przeglądu całej niniejszej dyrektywy, a w szczególności jej zakresu i celów, w oparciu o ocenę skutków i z uwzględnieniem unijnych celów i inicjatyw w zakresie polityki gospodarki o obiegu zamkniętym. Szczególny nacisk kładzie się na przemieszczanie używanych pojazdów, co do których zachodzi podejrzenie, że są pojazdami wycofanymi z eksploatacji. W tym celu stosuje się wytyczne korespondentów nr 9 w sprawie przemieszczania pojazdów wycofanych z eksploatacji. Komisja zbada również możliwość określenia celów odnoszących się do zasobów, w szczególności w odniesieniu do surowców krytycznych. W stosownym przypadku przeglądowi towarzyszy wniosek ustawodawczy.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 a (nowy)
Dyrektywa 2000/53/WE
Artykuł 9 a (nowy)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 9a
Instrumenty wspierające przechodzenie na gospodarkę opartą w większym stopniu na obiegu zamkniętym
Aby przyczynić się do osiągnięcia celów określonych w niniejszej dyrektywie, państwa członkowskie wykorzystują odpowiednie instrumenty ekonomiczne i podejmują inne środki stanowiące zachętę do stosowania hierarchii postępowania z odpadami. Takie instrumenty i środki mogą obejmować instrumenty i środki wskazane z załączniku IVa do dyrektywy 2008/98/WE.”;
Poprawka 21
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 1 a (nowy)
Dyrektywa 2006/66/WE
Artykuł 22 a (nowy)
1a)   dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 22a
Dane
1.   Danym zgłaszanym przez państwo członkowskie zgodnie z art. 10 i 12 towarzyszy sprawozdanie z kontroli jakości.
2.   Komisja przyjmuje akty delegowane uzupełniające niniejszą dyrektywę przez ustanowienie metodyki gromadzenia i przetwarzania danych oraz formatu ich zgłaszania, zgodnie z art. 23a.”;
Poprawka 22
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 2 – litera -a (nowa)
Dyrektywa 2006/66/WE
Artykuł 23 – nagłówek
-a)   tytuł art. 23 otrzymuje brzmienie:
„Przegląd”
„Sprawozdawczość i przegląd”;
Poprawka 23
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 2 – litera a
Dyrektywa 2006/66/WE
Artykuł 23 – ustęp 1
1.  Najpóźniej do końca 2016 r. Komisja sporządza sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy oraz jej wpływu na środowisko i na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
1.  Najpóźniej do końca 2016 r., a następnie co trzy lata, Komisja sporządza sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy oraz jej wpływu na środowisko i na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 2 – litera b a (nowa)
Dyrektywa 2006/66/WE
Artykuł 23 – ustęp 3 a (nowy)
ba)   dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3a. Do dnia 31 grudnia 2018 r., w związku z planem działania w zakresie gospodarki o obiegu zamkniętym oraz zobowiązaniem Unii do przechodzenia na gospodarkę o obiegu zamkniętym, Komisja dokona przeglądu całej niniejszej dyrektywy, a w szczególności jej zakresu i celów, w oparciu o ocenę skutków. W przeglądzie uwzględnia się unijne cele i inicjatywy w zakresie polityki gospodarki o obiegu zamkniętym oraz rozwój techniczny nowych rodzajów baterii, w których nie stosuje się materiałów niebezpiecznych, w szczególności żadnych metali ciężkich ani innych metali czy jonów metali. Komisja zbada również możliwość określenia celów odnoszących się do zasobów, w szczególności w odniesieniu do surowców krytycznych. W stosownym przypadku przeglądowi towarzyszy wniosek ustawodawczy.”;
Poprawka 25
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 2 a (nowy)
Dyrektywa 2006/66/WE
Artykuł 23 a a (nowy)
2a)   dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 23aa
Instrumenty wspierające przechodzenie na gospodarkę opartą w większym stopniu na obiegu zamkniętym
Aby przyczynić się do osiągnięcia celów określonych w niniejszej dyrektywie, państwa członkowskie wykorzystują odpowiednie instrumenty ekonomiczne i podejmują inne środki stanowiące zachętę do stosowania hierarchii postępowania z odpadami. Takie instrumenty i środki mogą obejmować instrumenty i środki wskazane z załączniku IVa do dyrektywy 2008/98/WE.”;
Poprawka 27
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt -1 (nowy)
Dyrektywa 2012/19/UE.
Artykuł 8 – ustęp 5 – akapit 4
-1)   w art. 8 ust. 5 akapit czwarty otrzymuje brzmienie:
„Aby zapewnić jednolite warunki wykonywania niniejszego artykułu, Komisja może przyjąć akty wykonawcze, określające minimalne standardy jakości, w szczególności w oparciu o standardy opracowane przez europejskie organizacje normalizacyjne. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21 ust. 2.”
„Aby zapewnić jednolite warunki wykonywania niniejszego artykułu oraz zgodnie z mandatem zawartym w dyrektywie 2012/19/UE, Komisja przyjmuje akty wykonawcze, określające minimalne standardy jakości. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21 ust. 2.”;
Poprawka 28
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 1 – litera b
Dyrektywa 2012/19/UE.
Artykuł 16 – ustęp 5 a
5a.  Państwa członkowskie zgłaszają Komisji dane dotyczące wdrażania art. 16 ust. 4 za każdy rok kalendarzowy. Zgłaszają te dane drogą elektroniczną w terminie 18 miesięcy od zakończenia roku sprawozdawczego, którego dotyczą zebrane dane. Dane są zgłaszane w formacie określonym przez Komisję zgodnie z ust. 5d. Pierwsze sprawozdanie obejmuje dane za okres od dnia 1 stycznia [enter year of transposition of this Directive + 1 year] r. do dnia 31 grudnia [enter year of transposition of this Directive + 1 year] r.
5a.  Państwa członkowskie zgłaszają Komisji dane dotyczące wdrażania art. 16 ust. 4 za każdy rok kalendarzowy. Państwa członkowskie gromadzą i przetwarzają te dane zgodnie ze wspólną metodyką, o której mowa w ust. 5d niniejszego artykułu, i zgłaszają je drogą elektroniczną w terminie 12 miesięcy od zakończenia roku sprawozdawczego, którego dotyczą zebrane dane. Państwa członkowskie dopilnowują, by wszystkie podmioty zbierające i przetwarzające WEEE zgłaszały dane. Dane są zgłaszane w formacie określonym przez Komisję zgodnie z ust. 5d.
Poprawka 29
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 1 – litera b
Dyrektywa 2012/19/UE.
Artykuł 16 – ustęp 5 c
5c.  Komisja dokonuje przeglądu danych zgłoszonych zgodnie z niniejszym artykułem i publikuje sprawozdanie dotyczące wyników tego przeglądu. Sprawozdanie to obejmuje ocenę organizacji gromadzenia danych, źródeł danych i metody stosowanej przez państwa członkowskie, jak również kompletności, rzetelności, aktualności oraz spójności tych danych. Ocena może zawierać konkretne zalecenia dotyczące usprawnień. Sprawozdanie to jest sporządzane co trzy lata.
5c.  Komisja dokonuje przeglądu danych zgłoszonych zgodnie z niniejszym artykułem i publikuje sprawozdanie dotyczące wyników tego przeglądu. Do czasu ustanowienia wspólnej metodyki gromadzenia i przetwarzania danych, o której mowa w ust. 5d, w sprawozdaniu tym ocenia się organizację gromadzenia danych, źródła danych i metodę stosowaną przez państwa członkowskie. Komisja ocenia również kompletność, rzetelność, aktualność oraz spójność tych danych. Ocena może zawierać konkretne zalecenia dotyczące usprawnień. Sprawozdanie to jest sporządzane co trzy lata.
Poprawka 30
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 1 – litera b
Dyrektywa 2012/19/UE.
Artykuł 16 – ustęp 5 c a (nowy)
5ca.   W sprawozdaniu Komisja przedstawia informacje na temat wykonywania całej dyrektywy oraz jej wpływu na środowisko i zdrowie ludzkie. W stosownym przypadku sprawozdaniu towarzyszy wniosek w sprawie zmiany niniejszej dyrektywy.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 1 – litera b
Dyrektywa 2012/19/UE.
Artykuł 16 – ustęp 5 d
5d.  Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające format zgłaszania danych zgodnie z ust. 5a. Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
5d.  Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 20 w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez ustanowienie wspólnej metodyki gromadzenia i przetwarzania danych oraz formatu zgłaszania danych zgodnie z ust. 5a.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 1 – litera b
Dyrektywa 2012/19/UE.
Artykuł 16 – ustęp 5 d a (nowy)
5da.   Podczas przeglądu, o którym mowa w ust. 5c, w związku z planem działania w zakresie gospodarki o obiegu zamkniętym oraz z uwagi na zobowiązanie Unii do przechodzenia na gospodarkę o obiegu zamkniętym, Komisja dokona przeglądu całej niniejszej dyrektywy, a w szczególności jej zakresu i celów, w oparciu o ocenę skutków i z uwzględnieniem unijnych celów i inicjatyw w zakresie polityki gospodarki o obiegu zamkniętym. Komisja zbada możliwość określenia celów odnoszących się do zasobów, w szczególności w odniesieniu do surowców krytycznych. W stosownym przypadku przeglądowi towarzyszy wniosek ustawodawczy.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 1 a (nowy)
Dyrektywa 2012/19/UE.
Artykuł 16 a (nowy)
1a)   dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 16a
Instrumenty wspierające przechodzenie na gospodarkę opartą w większym stopniu na obiegu zamkniętym
Aby przyczynić się do osiągnięcia celów określonych w niniejszej dyrektywie, państwa członkowskie wykorzystują odpowiednie instrumenty ekonomiczne i podejmują inne środki stanowiące zachętę do stosowania hierarchii postępowania z odpadami. Takie instrumenty i środki mogą obejmować instrumenty i środki wskazane z załączniku IVa do dyrektywy 2008/98/WE.”.

(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0013/2017).


Odpady ***I
PDF 1162kWORD 138k
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 14 marca 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2008/98/WE w sprawie odpadów (COM(2015)0595 – C8-0382/2015 – 2015/0275(COD))(1)
P8_TA(2017)0070A8-0034/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw -1 (nowy)
(-1)   Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie środków służących ochronie środowiska i zdrowia ludzkiego poprzez zapobieganie negatywnym skutkom wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi oraz poprzez zmniejszanie tych skutków, a także poprzez ograniczenie ogólnych skutków wykorzystywania zasobów i ich oszczędniejsze wykorzystywanie, jak również poprzez zadbanie o uznanie wartości odpadów jako zasobów w celu przyczynienia się do powstania gospodarki o obiegu zamkniętym w Unii.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw -1 a (nowy)
(-1a)   Z uwagi na zależność Unii od importu surowców oraz na gwałtowne uszczuplenie znacznych ilości zasobów naturalnych w krótkiej perspektywie czasowej kluczowym wyzwaniem jest odzyskiwanie jak największych ilości zasobów na terytorium Unii oraz przyspieszenie przechodzenia na gospodarkę o obiegu zamkniętym.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw -1 b (nowy)
(-1b)   Gospodarka o obiegu zamkniętym oferuje znaczne możliwości gospodarkom lokalnym i stwarza szansę doprowadzenia do sytuacji, w której korzyści odniosą wszystkie zaangażowane strony.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw -1 c (nowy)
(-1c)  Gospodarowanie odpadami należy przekształcić w zrównoważone gospodarowanie materiałami. Zmiana dyrektywy 2008/98/WE stwarza ku temu okazję.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw -1 d (nowy)
(-1d)   Aby pomyślnie dokonać przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym, konieczna jest pełna realizacja planu działania pod nazwą „Zamknięcie obiegu – plan działania UE dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym” w uzupełnieniu zmiany i pełnego wdrożenia dyrektyw w sprawie odpadów. Plan działania powinien również zwiększyć spójność i synergię strategii politycznych w zakresie gospodarki o obiegu zamkniętym, energii, klimatu, rolnictwa, przemysłu i badań.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw -1 e (nowy)
(-1e)   W dniu 9 lipca 2015 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie oszczędnego gospodarowania zasobami: ku gospodarce o obiegu zamkniętym1a, w której podkreślił w szczególności konieczność ustalenia wiążących celów w zakresie ograniczenia ilości odpadów, opracowania środków zapobiegania powstawaniu odpadów oraz określenia jasnych i jednoznacznych definicji.
_______________
1a Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0266.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1
(1)  Gospodarowanie odpadami w Unii należy ulepszyć w celu ochrony, zachowania i poprawy jakości środowiska naturalnego, ochrony zdrowia ludzkiego, zapewnienia ostrożnego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych oraz wspierania gospodarki o obiegu zamkniętym.
(1)  Gospodarowanie odpadami w Unii należy ulepszyć w celu ochrony, zachowania i poprawy jakości środowiska naturalnego, ochrony zdrowia ludzkiego, zapewnienia ostrożnego i efektywnego wykorzystywania zasobów naturalnych, propagowania zasad gospodarki o obiegu zamkniętym, rozszerzenia skali dystrybucji energii odnawialnej, zwiększenia efektywności energetycznej oraz zmniejszenia zależności Unii od importowanych surowców, co zapewni nowe możliwości ekonomiczne i długoterminową konkurencyjność. Aby stworzyć gospodarkę o rzeczywiście zamkniętym obiegu, należy wprowadzić dodatkowe środki w zakresie zrównoważonej produkcji i konsumpcji, kładąc główny nacisk na cały cykl życia produktów w sposób pozwalający oszczędzać zasoby i zamknąć obieg. Bardziej efektywne korzystanie z zasobów przyniosłoby także znaczne oszczędności netto dla unijnych przedsiębiorstw, organów publicznych i konsumentów, zmniejszając jednocześnie całkowitą ilość rocznych emisji gazów cieplarnianych.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1 a (nowy)
(1a)   Większe wysiłki na rzecz przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym mogłyby spowodować ograniczenie emisji gazów cieplarnianych o 2–4 % rocznie, co stanowi wyraźną zachętę do inwestowania w gospodarkę o obiegu zamkniętym. Zwiększenie produktywności zasobów poprzez poprawę wydajności i ograniczenie marnotrawienia zasobów może w znacznym stopniu obniżyć zarówno zużycie zasobów, jak i emisję gazów cieplarnianych. W związku z tym gospodarka o obiegu zamkniętym powinna stanowić integralną część polityki w dziedzinie klimatu, ponieważ tworzy ona synergie, jak podkreślono w sprawozdaniach Międzynarodowego Panelu ds. Zasobów.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1 b (nowy)
(1b)  Gospodarka o obiegu zamkniętym powinna także uwzględniać wyraźne postanowienia siódmego programu działań w zakresie środowiska wzywającego do opracowania cykli życia nietoksycznych materiałów, aby odpady poddane recyklingowi mogły być wykorzystywane jako główne i wiarygodne źródło surowców w Unii.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2
(2)  Cele określone w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE14 w zakresie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów powinny zostać zmienione, aby lepiej odzwierciedlać unijną ambicję przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym.
(2)  Cele określone w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE14 w zakresie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów powinny zostać zwiększone, aby lepiej odzwierciedlać unijną ambicję przejścia na zasobooszczędną gospodarkę o obiegu zamkniętym, poprzez przyjęcie środków niezbędnych do zadbania o to, by odpady zostały uznane za przydatne zasoby.
__________________
__________________
14 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3).
14 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3).
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3
(3)  Wiele państw członkowskich musi jeszcze rozwinąć infrastrukturę konieczną do gospodarowania odpadami. Ważne jest zatem, aby ustanowić długofalowe cele polityczne w celu ukierunkowania środków i inwestycji, w szczególności poprzez zapobieganie tworzeniu się strukturalnego nadmiaru zdolności produkcyjnych do przetwarzania odpadów resztkowych i zablokowania materiałów nadających się do recyklingu na końcu hierarchii postępowania z odpadami.
(3)  Wiele państw członkowskich musi jeszcze rozwinąć infrastrukturę konieczną do gospodarowania odpadami. Ważne jest zatem, aby ustanowić długofalowe cele polityczne oraz udzielić wsparcia finansowego i politycznego w celu ukierunkowania środków i inwestycji, w szczególności poprzez zapobieganie tworzeniu się strukturalnego nadmiaru zdolności produkcyjnych do przetwarzania odpadów resztkowych i zablokowania materiałów nadających się do recyklingu na niższych poziomach hierarchii postępowania z odpadami. W tym kontekście, aby osiągnąć odnośne cele, ważne jest wykorzystanie europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w celu finansowania rozwoju infrastruktury gospodarowania odpadami potrzebnej do zapobiegania powstawaniu odpadów, ich ponownego użycia i recyklingu. Ważne jest również, aby państwa członkowskie dokonały zmiany swoich obecnych programów zapobiegania powstawaniu odpadów zgodnie z niniejszą dyrektywą i odpowiednio dostosowały swoje inwestycje.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4
(4)  Odpady komunalne stanowią w przybliżeniu od 7 do 10 % wszystkich odpadów wytwarzanych w Unii. Jest to jednak jeden z najbardziej złożonych strumieni odpadów i sposób gospodarowania nim zasadniczo świadczy o jakości całego systemu gospodarowania odpadami w danym kraju. Wyzwania związane z gospodarowaniem odpadami komunalnymi wynikają z wysoce złożonego i mieszanego składu tych odpadów, bezpośredniego sąsiedztwa wytworzonych odpadów w stosunku do obywateli oraz ich bardzo wyraźnego wyeksponowania na widok publiczny. Wskutek tego gospodarowanie nimi wymaga wysoce złożonego systemu gospodarowania odpadami obejmującego efektywny system zbierania, czynnego zaangażowania obywateli i przedsiębiorstw, infrastruktury dostosowanej do konkretnego składu odpadów oraz kompleksowego systemu finansowania. Państwa, które stworzyły efektywne systemy gospodarowania odpadami komunalnymi, zazwyczaj osiągają lepsze wyniki pod względem gospodarki odpadami w ujęciu ogólnym.
(4)  Odpady komunalne stanowią w przybliżeniu od 7 do 10 % wszystkich odpadów wytwarzanych w Unii. Jest to jednak jeden z najbardziej złożonych strumieni odpadów i sposób gospodarowania nim zasadniczo świadczy o jakości całego systemu gospodarowania odpadami w danym kraju. Wyzwania związane z gospodarowaniem odpadami komunalnymi wynikają z wysoce złożonego i mieszanego składu tych odpadów, bezpośredniego sąsiedztwa wytworzonych odpadów w stosunku do obywateli, ich bardzo wyraźnego wyeksponowania na widok publiczny, a także ich oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi. Wskutek tego gospodarowanie nimi wymaga wysoce złożonego systemu gospodarowania odpadami obejmującego efektywny system zbierania, skuteczny system sortowania i odpowiednie śledzenie strumieni odpadów, a także czynnego zaangażowania obywateli i przedsiębiorstw, infrastruktury dostosowanej do konkretnego składu odpadów oraz kompleksowego systemu finansowania. Państwa, które stworzyły efektywne systemy gospodarowania odpadami komunalnymi, zazwyczaj osiągają lepsze wyniki pod względem gospodarki odpadami w ujęciu ogólnym, w tym w osiąganiu celów związanych z recyklingiem. Samo właściwe gospodarowanie odpadami komunalnymi nie wystarczy jednak, aby przyspieszyć przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym, w której odpady postrzega się jako nowy zasób. Aby zainicjować to przejście, niezbędne jest takie podejście do produktów i odpadów, które uwzględnia ich pełny cykl życia.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 a (nowy)
(4a)   Z doświadczeń wynika, że zarówno systemy zarządzane publicznie, jak i systemy zarządzane prywatnie mogą przyczynić się do przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym, a decyzja o wprowadzeniu danego systemu często zależy od uwarunkowań geograficznych i strukturalnych. Przepisy zawarte w niniejszej dyrektywie dopuszczają istnienie zarówno systemu, w którym gmina odpowiada za zbierania odpadów komunalnych, jak i systemu, w którym świadczenie takich usług zleca się podmiotom prywatnym. Podejmowanie decyzji o przejściu z jednego systemu na drugi powinno należeć do zadań państw członkowskich.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5
(5)  Do dyrektywy 2008/98/WE należy włączyć definicje odpadów komunalnych, odpadów budowlanych i rozbiórkowych, procesu ostatecznego recyklingu oraz wypełniania wyrobisk, aby wyjaśnić zakres tych pojęć.
(5)  Do dyrektywy 2008/98/WE należy włączyć definicje odpadów komunalnych, handlowych i przemysłowych, odpadów budowlanych i rozbiórkowych, podmiotów zajmujących się przygotowaniem do ponownego użycia, recyklingu organicznego, procesu ostatecznego recyklingu, wypełniania wyrobisk, sortowania, śmieci i odpadów żywnościowych, aby wyjaśnić zakres tych pojęć.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 a (nowy)
(5a)   W oparciu o zawiadomienia przekazywane przez państwa członkowskie i zgodnie z rozwojem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Komisja powinna dokonywać okresowego przeglądu wytycznych dotyczących interpretowania zasadniczych przepisów dyrektywy 2008/98/WE w celu udoskonalenia, dopasowania i harmonizacji koncepcji odpadów i produktów ubocznych we wszystkich państwach członkowskich.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 b (nowy)
(5b)   Należy zachować spójność między dyrektywą 2008/98/WE a powiązanymi aktami ustawodawczymi Unii, takim jak dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE1a oraz rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady1b. W szczególności należy zapewnić spójną wykładnię i spójne stosowanie definicji „odpadów”, „hierarchii postępowania z odpadami” i „produktu ubocznego” w tych aktach ustawodawczych.
_________________
1aDyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 16).
1bRozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).
Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 c (nowy)
(5c)   Odpady niebezpieczne i odpady inne niż niebezpieczne należy identyfikować zgodnie z decyzją Komisji 2014/955/UE1a i rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1357/20141b.
______________
1a Decyzja Komisji 2014/955/UE z dnia 18 grudnia 2014 r. zmieniająca decyzję 2000/532/WE w sprawie wykazu odpadów zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE (Dz.U. L 370 z 30.12.2014, s. 44).
1b Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1357/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. zastępujące załącznik III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz.U. L 365 z 19.12.2014, s. 89).
Poprawka 18
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6
(6)  W celu zapewnienia, by wartości docelowe dla recyklingu opierały się na wiarygodnych i porównywalnych danych oraz w celu umożliwienia bardziej skutecznego monitorowania postępów w osiąganiu tych celów, definicja odpadów komunalnych w dyrektywie 2008/98/WE powinna być zgodna z definicją używaną do celów statystycznych przez Europejski Urząd Statystyczny i Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, na podstawie której to definicji państwa członkowskie przekazywały dane od kilku lat. Definicja odpadów komunalnych w tej dyrektywie jest neutralna w odniesieniu do publicznego lub prywatnego statusu podmiotu gospodarującego odpadami.
(6)  W celu zapewnienia, by wartości docelowe dla recyklingu opierały się na wiarygodnych i porównywalnych danych oraz w celu umożliwienia bardziej skutecznego monitorowania postępów w osiąganiu tych celów, definicja odpadów komunalnych w dyrektywie 2008/98/WE powinna zostać dostosowana do definicji używanej do celów statystycznych przez Europejski Urząd Statystyczny i Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, na podstawie której to definicji państwa członkowskie przekazywały dane od kilku lat. Definicja odpadów komunalnych w tej dyrektywie jest neutralna w odniesieniu do publicznego lub prywatnego statusu podmiotu gospodarującego odpadami.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 7
(7)  Państwa członkowskie powinny wprowadzić odpowiednie zachęty do stosowania hierarchii postępowania z odpadami, w szczególności za pomocą zachęt finansowych służących osiągnięciu celów niniejszej dyrektywy w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów i ich recyklingu, takie jak podatki od składowania odpadów, opłaty za spalanie, systemy opłat proporcjonalnych do ilości wyrzucanych odpadów, systemy rozszerzonej odpowiedzialności producenta oraz zachęty dla władz lokalnych.
(7)  Państwa członkowskie powinny wprowadzić odpowiednie zachęty do stosowania hierarchii postępowania z odpadami, w szczególności za pomocą zachęt finansowych, gospodarczych i regulacyjnych służących osiągnięciu celów niniejszej dyrektywy w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów i ich recyklingu, takie jak podatki od składowania odpadów, opłaty za spalanie, systemy opłat proporcjonalnych do ilości wyrzucanych odpadów, systemy rozszerzonej odpowiedzialności producenta, ułatwienia w przekazywaniu darów żywnościowych oraz zachęty dla władz lokalnych. Aby przyczynić się do osiągnięcia celów określonych w niniejszej dyrektywie, państwa członkowskie są w stanie stosować instrumenty ekonomiczne lub inne środki, np. określone w orientacyjnym wykazie w załączniku do niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie powinny także podejmować środki, które pomogą im w uzyskaniu wysokiej jakości sortowanych materiałów.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 7 a (nowy)
(7a)   W celu ułatwienia właściwego stosowania hierarchii postępowania z odpadami państwa członkowskie powinny wprowadzić środki zachęcające do opracowywania, produkcji i wprowadzania do obrotu produktów nadających się do wielokrotnego użycia, które są technicznie trwałe i łatwe do naprawy oraz które – po tym jak staną się odpadami i zostaną przygotowane do ponownego użycia – nadają się do powtórnego wprowadzenia do obrotu. Środki te powinny uwzględniać wpływ produktów w całym cyklu ich życia i hierarchię postępowania z odpadami.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8
(8)  W celu zagwarantowania podmiotom na rynku surowców wtórnych większej pewności co do statusu substancji lub przedmiotów jako odpadów lub nie-odpadów oraz promowania równych szans, należy ustanowić na poziomie Unii zharmonizowane warunki dla uznawania substancji lub przedmiotów za produkty uboczne, a odpadów, które zostały poddane procesowi odzysku, za niebędące już odpadami. W stosownych przypadkach, aby zapewnić sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego lub wysoki poziomu ochrony środowiska w całej Unii, należy przyznać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych ustanawiających szczegółowe kryteria dotyczące stosowania takich zharmonizowanych warunków dla niektórych odpadów, w tym do szczególnego zastosowania.
(8)  W celu zagwarantowania podmiotom na rynku surowców wtórnych większej pewności co do statusu substancji lub przedmiotów jako odpadów lub nie-odpadów oraz promowania równych szans, należy ustanowić czytelne zasady uznawania substancji lub przedmiotów za produkty uboczne, a odpadów, które zostały poddane procesowi odzysku, za niebędące już odpadami.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8 a (nowy)
(8a)   Aby zapewnić sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego, substancję lub przedmiot, powstające w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest produkowanie tych substancji lub przedmiotów, należy zasadniczo uznać za produkt uboczny, jeżeli spełnione zostaną pewne warunki oraz zapewniony zostanie wysoki poziom ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego w całej Unii. Należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych w celu ustanowienia szczegółowych kryteriów stosowania statusu produktu ubocznego, wśród których priorytetowo zostaną potraktowane istniejące i odtwarzalne praktyki symbiozy przemysłowej i rolniczej. W razie braku takich kryteriów państwa członkowskie powinny móc – wyłącznie w poszczególnych przypadkach – ustanowić szczegółowe kryteria stosowania statusu produktu ubocznego.
Poprawka 23
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8 b (nowy)
(8b)   Aby zapewnić sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego i wysoki poziom ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego w całej Unii, należy co do zasady przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych ustanawiających zharmonizowane przepisy związane z utratą statusu odpadu dla określonych rodzajów odpadów. Należy uwzględnić szczegółowe kryteria określające utratę statusu odpadu przynajmniej w odniesieniu do kruszyw, papieru, szkła, metalu, opon i tekstyliów. Jeżeli kryteria te nie zostaną ustalone na szczeblu unijnym, państwa członkowskie powinny móc – na warunkach określonych na szczeblu unijnym – wprowadzić na szczeblu krajowym szczegółowe kryteria utraty statusu odpadu dla określonych rodzajów odpadów. Jeżeli na szczeblu krajowym również nie ustanowiono takich szczegółowych kryteriów, państwa członkowskie powinny zadbać o to, by odpady poddane procesowi odzysku zostały uznane za niebędące już odpadami, jeśli będą spełniały określone na szczeblu unijnym warunki, które powinny podlegać w każdym indywidualnym przypadku weryfikacji przez właściwy organ krajowy danego państwa członkowskiego. Należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez ustanowienie ogólnych wymogów, które muszą spełnić państwa członkowskie przy przyjmowaniu przepisów technicznych na mocy art. 6.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8 c (nowy)
(8c)   W momencie gdy materiał pochodzący z recyklingu ponownie trafia do gospodarki, gdyż utracił status odpadu dzięki spełnieniu szczególnych kryteriów znoszących status odpadu lub został zastosowany w nowym produkcie, musi on być w pełni zgodny z unijnymi przepisami dotyczącymi chemikaliów.
Poprawka 25
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8 d (nowy)
(8d)   Przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym powinno odbywać się przy pełnym wykorzystaniu innowacji cyfrowych. W tym celu należy opracować narzędzia elektroniczne takie jak platforma internetowa służąca do handlu odpadami jako nowymi zasobami, aby ułatwić prowadzenie operacji handlowych i zmniejszyć obciążenia administracyjne spoczywające na operatorach, wzmacniając tym samym symbiozę przemysłową.
Poprawka 26
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8 e (nowy)
(8e)   Przepisy dotyczące rozszerzonej odpowiedzialności producenta zawarte w niniejszej dyrektywie mają na celu wsparcie takiego projektowania i takiej produkcji wyrobów, które w pełni uwzględniają i ułatwiają efektywne wykorzystanie zasobów podczas całego cyklu życia produktów, w tym ich naprawę, ponowne użycie, demontaż i recykling, i nie wpływają przy tym niekorzystnie na swobodny przepływ towarów na rynku wewnętrznym. Rozszerzona odpowiedzialność producenta oznacza indywidualny obowiązek producentów, którzy powinni odpowiadać za gospodarowanie wprowadzanymi przez nich do obrotu produktami po wycofaniu ich z eksploatacji. Producenci powinni jednak mieć możliwość wywiązywania się z odpowiedzialności indywidualnie lub zbiorowo. Państwa członkowskie powinny zapewnić stworzenie systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta przynajmniej w odniesieniu do opakowań, sprzętu elektrycznego i elektronicznego, baterii i akumulatorów oraz pojazdów wycofanych z eksploatacji.
Poprawka 27
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8 f (nowy)
(8f)   Systemy rozszerzonej odpowiedzialności producenta należy rozumieć jako zbiór przepisów ustanowionych przez państwa członkowskie mających na celu zapewnienie, aby producenci produktów ponosili finansową lub operacyjną odpowiedzialność za gospodarowanie na pokonsumpcyjnym etapie cyklu życia produktu. Przepisy te nie powinny uniemożliwiać producentom wywiązywania się z tych zobowiązań indywidualnie lub zbiorowo.
Poprawka 28
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9
(9)  Systemy rozszerzonej odpowiedzialności producenta stanowią zasadniczy element efektywnego gospodarowania odpadami, ale ich skuteczność i wartość użytkowa w poszczególnych państwach członkowskich znacznie się różnią. Dlatego konieczne jest ustalenie minimalnych wymogów operacyjnych dotyczących rozszerzonej odpowiedzialności producenta. Wymogi te powinny obniżyć koszty i zwiększyć wydajność, a także zapewniać równe szanse, w tym dla małych i średnich przedsiębiorstw, oraz umożliwiać unikanie przeszkód dla sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Powinny one również przyczynić się do uwzględnienia w cenach produktów kosztów ich wycofania z eksploatacji i tworzyć zachęty dla producentów, by przy projektowaniu swoich produktów bardziej uwzględniali możliwości ich ponownego użycia i recyklingu. Wymogi te powinny dotyczyć zarówno nowych, jak i istniejących systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta. Okres przejściowy jest jednak konieczny, aby istniejące systemy rozszerzonej odpowiedzialności producenta mogły dostosować swoje struktury i procedury do nowych wymogów.
(9)  Systemy rozszerzonej odpowiedzialności producenta stanowią zasadniczy element efektywnego gospodarowania odpadami, ale ich skuteczność i wartość użytkowa w poszczególnych państwach członkowskich znacznie się różnią. Dlatego konieczne jest ustalenie minimalnych wymogów operacyjnych dotyczących systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta, zarówno indywidualnych, jak i zbiorowych. Należy dokonać rozróżnienia między minimalnymi wymogami, które mają zastosowanie do wszystkich systemów, a minimalnymi wymogami mającymi zastosowanie jedynie do systemów zbiorowych. Niemniej jednak wszystkie te wymogi powinny obniżyć koszty i zwiększyć wydajność poprzez m.in. ułatwienie wdrażania selektywnego zbierania i sortowania, zapewnienie lepszego jakościowo recyklingu, pomoc w zagwarantowaniu opłacalnego dostępu do surowców wtórnych, a także powinny zapewniać równe szanse, w tym dla małych i średnich przedsiębiorstw i przedsiębiorstw z branży handlu elektronicznego, oraz umożliwiać unikanie przeszkód dla sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Wymogi te powinny również przyczynić się do uwzględnienia w cenach produktów kosztów ich wycofania z eksploatacji i powinny tworzyć zachęty dla producentów do opracowywania inteligentnych modeli biznesowych, a także uwzględniania hierarchii postępowania z odpadami przy projektowaniu ich produktów poprzez zwiększanie trwałości, recyklingu, ponownego użycia i naprawy. Powinny one zachęcać do stopniowego zastępowania substancji wzbudzających szczególnie duże obawy, zgodnie z definicją zawartą w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, jeżeli istnieją odpowiednie alternatywne substancje lub technologie, które są wykonalne technicznie i opłacalne ekonomicznie. Wdrażanie minimalnych wymogów dotyczących rozszerzonej odpowiedzialności producenta powinny nadzorować niezależne organy i powinno się ono odbywać bez dodatkowych obciążeń finansowych lub administracyjnych dla organów publicznych, podmiotów gospodarczych i konsumentów. Wymogi te powinny dotyczyć zarówno nowych, jak i istniejących systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta. Okres przejściowy jest jednak konieczny, aby istniejące systemy rozszerzonej odpowiedzialności producenta mogły dostosować swoje struktury i procedury do nowych wymogów.
Poprawka 29
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9 a (nowy)
(9a)   Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące rozszerzonej odpowiedzialności producenta powinny mieć zastosowanie bez uszczerbku dla przepisów dotyczących rozszerzonej odpowiedzialności producenta zawartych w innych aktach prawnych Unii, zwłaszcza dotyczących konkretnych strumieni odpadów.
Poprawka 30
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9 b (nowy)
(9b)   Komisja powinna niezwłocznie przyjąć wytyczne dotyczące dostosowania wkładów producentów w ramach systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta, aby pomóc państwom członkowskim we wdrażaniu niniejszej dyrektywy w dążeniu do ustanowienia rynku wewnętrznego. Aby zapewnić spójność na rynku wewnętrznym, Komisja powinna mieć także możliwość przyjęcia ujednoliconych kryteriów w drodze aktów delegowanych.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9 c (nowy)
(9c)   W przypadku ustanowienia systemów do celów zbiorowego wdrażania rozszerzonej odpowiedzialności producenta państwa członkowskie powinny wprowadzić zabezpieczenia w celu zapobiegania konfliktom interesów między wykonawcami a organizacjami wdrażającymi rozszerzoną odpowiedzialność producenta.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 10
(10)  Zapobieganie powstawaniu odpadów jest najbardziej skutecznym sposobem na poprawę efektywności wykorzystania zasobów i zmniejszenie oddziaływania odpadów na środowisko naturalne. Ważne jest zatem, aby państwa członkowskie podjęły odpowiednie środki służące zapobieganiu powstawaniu odpadów oraz monitorowaniu i ocenie postępów we wdrażaniu tych środków. Aby zapewnić jednolitą ocenę ogólnych postępów we wdrażaniu środków zapobiegających powstawaniu odpadów, należy ustanowić wspólne wskaźniki.
(10)  Zapobieganie powstawaniu odpadów jest najbardziej skutecznym sposobem na poprawę efektywności wykorzystania zasobów, ograniczenie oddziaływania odpadów na środowisko naturalne, promowanie trwałych, nadających się do recyklingu i ponownego użycia, wysokiej jakości materiałów, a także na zmniejszenie uzależnienia od importu coraz rzadszych surowców. W tym kontekście kluczowy jest rozwój innowacyjnych modeli biznesowych. Ważne jest zatem, aby państwa członkowskie określiły cele zapobiegawcze oraz podjęły odpowiednie środki służące zapobieganiu powstawaniu odpadów i zaśmiecaniu, a także by korzystały z instrumentów ekonomicznych i innych środków stopniowo zastępujących substancje wzbudzające szczególnie duże obawy, zgodnie z definicją zawartą w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, jeżeli istnieją odpowiednie alternatywne substancje lub technologie, które są wykonalne technicznie i opłacalne ekonomicznie, przeciwdziałają sztucznemu skracaniu cyklu życia, sprzyjają ponownemu użyciu, wzmacniają pozycję konsumenta dzięki lepszym informacjom o produktach i zachęcają do organizowania kampanii edukacyjnych na temat zapobiegania powstawaniu odpadów. Państwa członkowskie powinny także monitorować i oceniać postępy poczynione we wdrażaniu tych środków, a także postępy w ograniczaniu powstawania odpadów oraz powinny zmierzać do oddzielenia wytwarzania odpadów od wzrostu gospodarczego. Aby zapewnić jednolitą ocenę ogólnych postępów osiągniętych we wdrażaniu środków zapobiegających powstawaniu odpadów, należy ustanowić wspólne wskaźniki i metody.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 10 a (nowy)
(10a)   Wspieranie zrównoważonego charakteru produkcji i konsumpcji może przyczynić się w istotny sposób do zapobiegania powstawaniu odpadów. Państwa członkowskie powinny przyjąć środki mające na celu odpowiednie uwrażliwienie konsumentów i zachęcenie ich do aktywniejszego angażowania się na rzecz lepszego gospodarowania zasobami.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 10 b (nowy)
(10b)   Pierwotny wytwórca odpadów ma do odegrania kluczową rolę w zapobieganiu powstawaniu odpadów oraz na pierwszym etapie selektywnego zbierania.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 11 a (nowy)
(11a)   W celu ograniczenia strat żywności i zapobiegania marnowaniu żywności w obrębie całego łańcucha dostaw należy ustanowić hierarchię postepowania z odpadami spożywczymi określoną w art. 4a.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 12
(12)  Państwa członkowskie powinny wprowadzić środki w celu zapobiegania marnowaniu żywności zgodnie z programem działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 przyjętym przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w dniu 25 września 2015 r., a w szczególności aby zrealizować jego cel polegający na zmniejszeniu o połowę ilości odpadów spożywczych do 2030 r. Środki te powinny mieć na celu ograniczenie wytwarzania odpadów spożywczych w produkcji podstawowej, przetwórstwie i produkcji, w sprzedaży detalicznej i dystrybucji żywności, w restauracjach i usługach gastronomicznych oraz w gospodarstwach domowych. Biorąc pod uwagę środowiskowe i gospodarcze korzyści wynikające z zapobiegania marnowaniu żywności, państwa członkowskie powinny ustanowić szczególne środki zapobiegające powstawaniu odpadów spożywczych oraz mierzyć postępy w ograniczaniu marnotrawienia żywności. Dla ułatwienia wymiany dobrych praktyk w całej UE, zarówno między państwami członkowskimi, jak i między podmiotami prowadzącymi przedsiębiorstwa spożywcze, należy określić jednolitą metodę dokonywania takich pomiarów. Sprawozdania dotyczące poziomów odpadów spożywczych powinny być przygotowywane co dwa lata.
(12)  Państwa członkowskie powinny wprowadzić środki w celu zapobiegania marnowaniu żywności i jego redukcji zgodnie z programem działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 przyjętym przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w dniu 25 września 2015 r., a w szczególności aby zrealizować jego cel polegający na ograniczeniu o 50 % ilości odpadów spożywczych do 2030 r. Środki te powinny mieć na celu zapobieganie łącznemu wytwarzaniu odpadów spożywczych i ograniczanie ich wytwarzania, jak również ograniczanie strat żywności w obrębie całego łańcucha produkcji i dostaw, w tym podczas produkcji podstawowej, przewozu i magazynowania. Biorąc pod uwagę środowiskowe, społeczne i gospodarcze korzyści wynikające z zapobiegania marnowaniu żywności, państwa członkowskie powinny ustanowić szczególne środki zapobiegające powstawaniu odpadów spożywczych, w tym kampanie edukacyjne pokazujące, w jaki sposób zapobiegać marnowaniu żywności w ramach swoich programów zapobiegania powstawaniu odpadów. Przy użyciu tych środków państwa członkowskie powinny dążyć do osiągnięcia celu polegającego na zmniejszeniu ilości odpadów spożywczych na szczeblu Unii o 30 % do 2025 r. i o 50 % do 2030 r. Państwa członkowskie powinny także mierzyć uzyskiwane postępy w ograniczaniu marnotrawienia i strat żywności. W celu mierzenia tych postępów i dla ułatwienia wymiany dobrych praktyk w całej UE, zarówno między państwami członkowskimi, jak i między podmiotami prowadzącymi przedsiębiorstwa spożywcze, należy określić wspólną metodę dokonywania takich pomiarów. Sprawozdania dotyczące poziomów odpadów spożywczych powinny być przygotowywane co roku.
Poprawka 37
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 12 a (nowy)
(12a)   Aby przeciwdziałać marnotrawieniu żywności, państwa członkowskie powinny wprowadzić zachęty wspierające zbiórkę niesprzedanych produktów żywnościowych w handlu detalicznym i we wszystkich zakładach związanych z żywnością w celu przekazywania ich organizacjom charytatywnym. Aby ograniczyć marnotrawienie żywności, należy także lepiej informować konsumentów, co znaczy pojęcie „termin przydatności do spożycia”.
Poprawka 39
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13
(13)  Odpady przemysłowe, niektóre części odpadów handlowych i wydobywczych są bardzo zróżnicowane pod względem składu i objętości oraz w bardzo różnym stopniu zależą od struktury gospodarczej państwa członkowskiego, struktury sektora przemysłu lub handlu wytwarzającego odpady i od nasilenia działalności przemysłowej lub handlowej na określonym obszarze geograficznym. W odniesieniu do większości odpadów przemysłowych i wydobywczych odpowiednim rozwiązaniem jest zatem podejście ukierunkowane na daną branżę z wykorzystaniem dokumentów referencyjnych dotyczących najlepszych dostępnych technik (BAT) i podobnych instrumentów w celu rozwiązania konkretnych problemów z gospodarowaniem danym rodzajem odpadów16. Przemysłowe i handlowe odpady opakowaniowe powinny jednak nadal podlegać wymogom dyrektywy 94/62/WE i dyrektywy 2008/98/WE, w tym odpowiednim zmianom tych wymogów.
(13)  Odpady przemysłowe, niektóre części odpadów handlowych i wydobywczych są bardzo zróżnicowane pod względem składu i objętości oraz w bardzo różnym stopniu zależą od struktury gospodarczej państwa członkowskiego, struktury sektora przemysłu lub handlu wytwarzającego odpady i od nasilenia działalności przemysłowej lub handlowej na określonym obszarze geograficznym. W odniesieniu do większości odpadów przemysłowych i wydobywczych podejście ukierunkowane na daną branżę z wykorzystaniem dokumentów referencyjnych 16 dotyczących najlepszych dostępnych technik (BAT) i podobnych instrumentów w celu rozwiązania konkretnych problemów z gospodarowaniem danym rodzajem odpadów jest tymczasowym rozwiązaniem na rzecz osiągnięcia celów gospodarki o obiegu zamkniętym. Ponieważ odpady przemysłowe i handlowe zostały ujęte w wymogach dyrektyw 94/62/WE i 2008/98/WE, Komisja powinna rozważyć możliwość ustanowienia do 31 grudnia 2018 r. celów na lata 2025 i 2030 dotyczących przygotowywania do ponownego użycia i recyklingu odpadów handlowych i odpadów przemysłowych innych niż odpady niebezpieczne.
Poprawka 40
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 a (nowy)
(13a)   Komisja powinna aktywnie wspierać platformy dzielenia się jako model biznesowy gospodarki o obiegu zamkniętym. Powinna ona doprowadzić do silniejszego zintegrowania planu działania w zakresie gospodarki o obiegu zamkniętym z wytycznymi dotyczącymi gospodarki dzielenia się, jak również zbadać wszystkie możliwe środki mogące stanowić zachęty w tym zakresie.
Poprawka 41
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 b (nowy)
(13b)   Przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym powinno zmierzać do realizacji celów inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu określonych w strategii „Europa 2020”, ze zwróceniem szczególnej uwagi na cele związane z ochroną środowiska, przejściem na czyste źródła energii, zrównoważonym rozwojem terytorialnym i zwiększeniem zatrudnienia w państwach członkowskich. Rozwój gospodarki o obiegu zamkniętym powinien w związku z tym promować także zaangażowanie podmiotów takich jak małe i średnie przedsiębiorstwa, przedsiębiorstwa społeczne, organizacje non-profit i podmioty zajmujące się gospodarowaniem odpadami na szczeblu regionalnym i lokalnym w celu ogólnej poprawy gospodarowania, wspierania innowacji w obrębie procesu i produktu oraz zwiększenia zatrudnienia na odnośnych obszarach.
Poprawka 42
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 14
(14)  Aby przynieść wymierne korzyści środowiskowe, gospodarcze i społeczne, cele w zakresie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych muszą być bardziej ambitnie.
(14)  Aby przynieść wymierne korzyści środowiskowe, gospodarcze i społeczne oraz przyspieszyć przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym, cele w zakresie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych powinny zostać podwyższone do co najmniej 60 % do roku 2025 i co najmniej 70 % do roku 2030.
Poprawka 43
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 14 a (nowy)
(14a)   Państwa członkowskie powinny wspierać tworzenie systemów promujących ponowne użycie i wydłużenie okresu żywotności produktów pod warunkiem, że jakość i bezpieczeństwo produktów nie jest zagrożone. Takie systemy powinny zostać stworzone zwłaszcza dla sprzętu elektrycznego i elektronicznego, tekstyliów i mebli, materiałów budowlanych, opon oraz, zgodnie z art. 5 dyrektywy 94/62/WE, opakowań.
Poprawka 44
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 14 b (nowy)
(14b)   W celu wspierania ponownego użycia państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanawiania ilościowych celów i powinny stosować wobec producentów niezbędne środki, aby zapewnić podmiotom zajmującym się przygotowaniem do ponownego użycia łatwy dostęp do instrukcji obsługi, części zamiennych i informacji technicznych niezbędnych przy przygotowaniu do ponownego użycia.
Poprawka 45
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 14 c (nowy)
(14c)   Należy uznać i wzmocnić rolę przedsiębiorstw społecznych w sektorze ponownego użycia i przygotowania do ponownego użycia. Państwa członkowskie powinny stosować środki niezbędne do propagowania roli przedsiębiorstw społecznych w tym sektorze, w tym, w stosownych przypadkach, za pomocą instrumentów ekonomicznych, udzielania zamówień publicznych i ułatwionego dostępu do punktów zbierania odpadów, a także wszelkie inne właściwe zachęty gospodarcze lub regulacyjne. Nowe ramy regulacyjne stworzone w pakiecie poświęconym gospodarce o obiegu zamkniętym powinny chronić zdolność zainteresowanych podmiotów do kontynuowania działalności w sektorze ponownego użycia i przygotowania do ponownego użycia.
Poprawka 46
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 14 d (nowy)
(14d)   Przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym oferuje liczne korzyści gospodarcze (optymalne wykorzystanie zasobów surowcowych), środowiskowe (ochrona środowiska i ograniczenie zanieczyszczenia odpadami) i społeczne (potencjał tworzenia miejsc pracy sprzyjających włączeniu społecznemu i budowanie więzi społecznych). Gospodarka o obiegu zamkniętym jest zgodna z etosem gospodarki społecznej i solidarnej, a jej wdrożenie powinno przede wszystkim umożliwić uzyskanie korzyści środowiskowych i społecznych.
Poprawka 47
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 14 e (nowy)
(14e)   Podmioty gospodarki społecznej i solidarnej przez swoją działalność, zwłaszcza przygotowywanie do ponownego użycia i ponowne użycie, powinny przyczyniać się do propagowania gospodarki społecznej i solidarnej. Należy podjąć środki w celu zapewnienia trwałości tych działań w Unii.
Poprawka 48
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 15
(15)  Stopniowe podnoszenie obowiązujących obecnie celów w zakresie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych powinno zagwarantować ponowne użycie i skuteczny recykling wartościowych dla gospodarki materiałów odpadowych oraz przywracanie europejskiej gospodarce wartościowych materiałów zawartych w odpadach, co oznacza postęp w realizacji inicjatywy na rzecz surowców17 i w tworzeniu gospodarki o obiegu zamkniętym.
(15)  Stopniowe podwyższenie obowiązujących obecnie celów w zakresie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych powinno zagwarantować skuteczne przygotowywanie wartościowych dla gospodarki materiałów odpadowych z przeznaczeniem do ponownego użycia i recyklingu, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska, oraz przywracanie europejskiej gospodarce wartościowych materiałów zawartych w odpadach, co oznacza postęp w realizacji inicjatywy na rzecz surowców17 i w tworzeniu gospodarki o obiegu zamkniętym.
__________________
__________________
17 COM(2008)0699 i COM(2014)0297.
17 COM(2008)0699 i COM(2014)0297.
Poprawka 49
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16
(16)  Między państwami członkowskimi występują duże różnice w obszarze gospodarowania odpadami, a zwłaszcza w odniesieniu do recyklingu odpadów komunalnych. W celu uwzględnienia tych różnic państwa członkowskie, których poziom recyklingu odpadów komunalnych w 2013 r. był niższy niż 20 % według danych Eurostatu, powinny mieć więcej czasu na osiągnięcie celów w zakresie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wyznaczonych na rok 2025 i 2030. W kontekście średnich wskaźników postępów rocznych odnotowywanych w państwach członkowskich w ciągu ostatnich piętnastu lat, aby osiągnąć te cele, wspomniane państwa członkowskie powinny zwiększyć swoje możliwości recyklingu do poziomów znacznie wyższych od średnich osiąganych w ostatnich latach. Aby zagwarantować stałe postępy w realizacji celów oraz wypełnienie luk we wdrażaniu w stosownym czasie, państwa członkowskie, którym zostanie przyznany dodatkowy czas, powinny realizować cele śródokresowe i ustanowić plan wdrażania.
(16)  Między państwami członkowskimi występują duże różnice w obszarze gospodarowania odpadami, a zwłaszcza w odniesieniu do recyklingu odpadów komunalnych. W celu uwzględnienia tych różnic państwa członkowskie, których poziom recyklingu odpadów komunalnych w 2013 r. był niższy niż 20 % według danych Eurostatu i które nie zostały uznane za państwa zagrożone nieosiągnięciem do 2025 r. celu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych na poziomie co najmniej 50 %, powinny mieć więcej czasu na osiągnięcie celów w zakresie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wyznaczonych na rok 2025. Te same państwa członkowskie mogłyby otrzymać dodatkowy czas na zrealizowanie celów na 2030 r. dotyczących przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, jeżeli nie zostaną uznane za państwa zagrożone nieosiągnięciem do 2030 r. celu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych na poziomie co najmniej 60 %. W kontekście średnich wskaźników postępów rocznych odnotowywanych w państwach członkowskich w ciągu ostatnich piętnastu lat, aby osiągnąć te cele, wspomniane państwa członkowskie powinny zwiększyć swoje możliwości recyklingu do poziomów znacznie wyższych od średnich osiąganych w ostatnich latach. Aby zagwarantować stałe postępy w realizacji celów oraz wypełnienie luk we wdrażaniu w stosownym czasie, państwa członkowskie, którym zostanie przyznany dodatkowy czas, powinny realizować cele śródokresowe i ustanowić plany wdrażania, których skuteczność będzie podlegać ocenie Komisji na podstawie określonych kryteriów.
Poprawka 50
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16 a (nowy)
(16a)   W celu zapewnienia wykorzystania surowców wtórnych wysokiej jakości produkty procesu ostatecznego recyklingu powinny zachowywać normy jakości. W tym celu Komisja powinna wystąpić do europejskich organizacji normalizacyjnych z wnioskiem o opracowanie norm dla materiałów odpadowych wprowadzanych do procesu ostatecznego recyklingu i dla surowców wtórnych, w szczególności tworzyw sztucznych, w oparciu o najlepsze praktyki produkcyjne dostępne na rynku.
Poprawka 51
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 17
(17)  W celu zapewnienia wiarygodności zbieranych danych dotyczących przygotowania do ponownego użycia konieczne jest ustanowienie wspólnych zasad dotyczących sprawozdawczości. Jednocześnie należy ustanowić bardziej precyzyjne zasady, w jaki sposób państwa członkowskie powinny zgłaszać to, co jest rzeczywiście poddawane recyklingowi i może być zaliczane na poczet realizacji celów w zakresie recyklingu. W związku z tym sprawozdawczość dotycząca realizacji celów w zakresie recyklingu musi zasadniczo opierać się na ilościach odpadów poddawanych procesowi ostatecznego recyklingu. Aby ograniczyć obciążenia administracyjne, państwa członkowskie powinny być upoważnione, pod pewnymi ścisłymi warunkami, do zgłaszania współczynników recyklingu na podstawie wydajności sortowni odpadów. Ubytek masy materiałów lub substancji wynikający z fizycznych lub chemicznych procesów transformacji i będący nieodłącznym elementem procesu ostatecznego recyklingu, nie powinien być odejmowany od masy odpadów zgłaszanych jako poddane recyklingowi.
(17)  W celu zapewnienia wiarygodności zbieranych danych dotyczących przygotowania do ponownego użycia konieczne jest ustanowienie wspólnych zasad dotyczących sprawozdawczości, uwzględniających potrzebę unikania obciążeń administracyjnych dla małych i średnich podmiotów. Jednocześnie należy ustanowić bardziej precyzyjne zasady, w jaki sposób państwa członkowskie powinny zgłaszać to, co jest rzeczywiście poddawane recyklingowi i może być zaliczane na poczet realizacji celów w zakresie recyklingu. Obliczanie ilości odpadów komunalnych poddanych recyklingowi powinno odbywać się według jednej, zharmonizowanej metody uniemożliwiającej państwom członkowskim zgłaszanie odpadów usuniętych jako poddanych recyklingowi. W tym celu sprawozdawczość dotycząca realizacji celów w zakresie recyklingu musi opierać się na ilościach odpadów poddawanych procesowi ostatecznego recyklingu. Ubytek masy materiałów lub substancji wynikający z fizycznych lub chemicznych procesów transformacji i będący nieodłącznym elementem procesu ostatecznego recyklingu, nie powinien być odejmowany od masy odpadów zgłaszanych jako poddane recyklingowi.
Poprawka 52
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 18
(18)  Aby obliczać, czy cele w zakresie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu są osiągane, państwa członkowskie powinny mieć możliwość uwzględnienia produktów i komponentów, które są przygotowywane do ponownego użycia przez uznane podmioty zajmujące się przygotowywaniem do ponownego użycia oraz przez systemy zwrotu kaucji i recyklingu metali, który odbywa się w związku ze spalaniem. W celu zagwarantowania jednolitych obliczeń tych danych Komisja przyjmie szczegółowe zasady dotyczące identyfikacji uznanych podmiotów zajmujących się przygotowaniem do ponownego użycia i systemów zwrotu kaucji oraz kryteriów jakości dla metali pochodzących z recyklingu oraz zasady dotyczące zbierania, weryfikacji i zgłaszania danych.
(18)  W celu zagwarantowania jednolitego obliczania danych dotyczących przygotowania do ponownego użycia i recyklingu Komisja powinna przyjąć szczegółowe zasady dotyczące określania uznanych podmiotów zajmujących się przygotowaniem do ponownego użycia, systemów zwrotu kaucji oraz podmiotów zajmujących się ostatecznym recyklingiem, w tym szczegółowych zasad gromadzenia, identyfikowalności, weryfikacji i zgłaszania danych, oraz dotyczące kryteriów jakości metali pochodzących z recyklingu powiązanego ze spalaniem lub współspalaniem. Na potrzeby obliczania, czy cele związane z przygotowaniem do ponownego użycia i recyklingiem zostały osiągnięte, po przyjęciu zharmonizowanej metody obliczania, państwa członkowskie powinny móc uwzględniać recykling metali powiązany ze spalaniem lub współspalaniem, np. odzysk energii.
Poprawka 53
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 20
(20)  Wywiązanie się z obowiązku utworzenia systemów selektywnej zbiórki papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła ma zasadnicze znaczenie dla zwiększenia współczynników przygotowania do ponownego użycia i recyklingu w państwach członkowskich. Ponadto bioodpady powinny być zbierane oddzielnie, aby umożliwić zwiększenie współczynników przygotowania do ponownego użycia i recyklingu oraz zapobiegać zanieczyszczeniu suchych materiałów nadających się do recyklingu.
(20)  Wywiązanie się z obowiązku utworzenia systemów selektywnej zbiórki papieru, metalu, tworzyw sztucznych, szkła, tekstyliów i bioodpadów ma zasadnicze znaczenie dla zwiększenia współczynników przygotowania do ponownego użycia i recyklingu w państwach członkowskich. Ponadto bioodpady powinny być zbierane oddzielnie i poddawane recyklingowi, aby umożliwić zwiększenie współczynników przygotowania do ponownego użycia i recyklingu oraz zapobiegać zanieczyszczeniu suchych materiałów nadających się do recyklingu, a także zapobiegać ich spalaniu i składowaniu. Ponadto należy zachęcać do badań nad ewentualnymi systemami zbierania i recyklingu dotyczącymi innych strumieni odpadów i nowych materiałów oraz należy zwiększać ilość takich badań.
Poprawka 54
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 20 a (nowy)
(20a)   Biogospodarka odgrywa zasadniczą rolę w zapewnianiu dostępności surowców w Unii. Efektywniejsze wykorzystywanie odpadów komunalnych stworzyłoby ważną zachętę dla łańcucha dostaw w ramach biogospodarki. W szczególności zrównoważona gospodarka bioodpadami stwarza szansę na zastąpienie surowców opartych na paliwach kopalnych w produkcji materiałów i towarów odnawialnymi źródłami energii.
Poprawka 55
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 20 b (nowy)
(20b)   Aby nie dopuścić do przetwarzania odpadów blokującego zasoby na niższych poziomach hierarchii postępowania z odpadami, umożliwić wysokiej jakości recykling oraz zwiększyć wykorzystanie wysokiej jakości surowców wtórnych, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby bioodpady były zbierane oddzielnie oraz by były poddawane recyklingowi organicznemu w sposób, który gwarantuje wysoki poziom ochrony środowiska i którego rezultaty spełniają wysokie standardy jakości.
Poprawka 56
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 20 c (nowy)
(20c)   Pomimo selektywnej zbiórki wiele odpadów nadających się do recyklingu wciąż trafia do odpadów zmieszanych. Dzięki metodom sortowania charakteryzującym się wysoką jakością, w tym dzięki sortowaniu optycznemu, wiele materiałów można wydzielać z odpadów resztkowych, a następnie poddawać recyklingowi i przetworzeniu na surowce wtórne. Państwa członkowskie powinny zatem przyjąć środki w celu dopilnowania, by również i odpady niepodlegające selektywnej zbiórce podlegały sortowaniu.
Poprawka 57
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 20 d (nowy)
(20d)   Aby unikać zanieczyszczania odpadów komunalnych substancjami niebezpiecznymi, które mogłyby negatywnie wpłynąć na jakość recyklingu i przez to obniżyć popyt na surowce wtórne, państwa członkowskie powinny ustanowić odrębne zbiórki odpadów niebezpiecznych pochodzących z gospodarstw domowych.
Poprawka 58
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 21
(21)  Odpowiednie gospodarowanie odpadami niebezpiecznymi nadal stanowi problem w Unii, a dane dotyczące przetwarzania tych odpadów są niepełne. Należy zatem wzmocnić mechanizmy prowadzenia ewidencji i identyfikowalności poprzez utworzenie elektronicznych rejestrów odpadów niebezpiecznych w państwach członkowskich. Aby uprościć prowadzenie ewidencji przez przedsiębiorstwa i organy administracji oraz poprawić monitoring przepływu strumieni odpadów w Unii, elektroniczne gromadzenie danych należy w stosownych przypadkach rozszerzyć na inne rodzaje odpadów.
(21)  Odpowiednie gospodarowanie odpadami niebezpiecznymi nadal stanowi problem w Unii, a dane dotyczące przetwarzania tych odpadów są niepełne. Należy zatem wzmocnić mechanizmy prowadzenia ewidencji i identyfikowalności poprzez utworzenie elektronicznych rejestrów odpadów niebezpiecznych w państwach członkowskich. Aby uprościć prowadzenie ewidencji przez przedsiębiorstwa i organy administracji oraz poprawić monitoring przepływu strumieni odpadów w Unii, elektroniczne gromadzenie danych należy rozszerzyć na inne rodzaje odpadów.
Poprawka 59
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 21 a (nowy)
(21a)   Selektywne zbieranie i recykling olejów odpadowych przynoszą znaczne korzyści gospodarce i środowisku, w tym pod względem zapewnienia bezpieczeństwa dostaw. Należy ustanowić selektywną zbiórkę i określić cele w zakresie regeneracji olejów odpadowych.
Poprawka 60
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 22
(22)  W niniejszej dyrektywie wyznaczono długoterminowe cele dla unijnej gospodarki odpadami i przedstawiono jasne wskazówki dla przedsiębiorców i państw członkowskich dotyczące inwestycji niezbędnych do realizacji celów niniejszej dyrektywy. Przy opracowywaniu krajowych strategii gospodarowania odpadami i planowaniu inwestycji w infrastrukturę gospodarowania odpadami państwa członkowskie powinny robić dobry użytek z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych zgodnie z hierarchią odpadów, wspierając zapobiegnie powstawaniu odpadów, ponowne użycie i recykling.
(22)  W niniejszej dyrektywie wyznaczono długoterminowe cele dla unijnej gospodarki odpadami i przedstawiono jasne wskazówki dla przedsiębiorców i państw członkowskich dotyczące inwestycji niezbędnych do realizacji celów niniejszej dyrektywy. Przy opracowywaniu krajowych strategii gospodarowania odpadami i planowaniu inwestycji w infrastrukturę gospodarowania odpadami oraz gospodarkę o obiegu zamkniętym państwa członkowskie powinny robić dobry użytek z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych zgodnie z hierarchią odpadów, w pierwszej kolejności wspierając zapobieganie powstawaniu odpadów i ich ponowne użycie, a w drugiej recykling. Komisja, zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami, powinna umożliwić wykorzystanie programu „Horyzont 2020” i europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w celu stworzenia skutecznych ram finansowych wspierających władze lokalne w spełnianiu wymogów niniejszej dyrektywy i w finansowaniu wprowadzania w życie innowacyjnych technologii i systemów zarządzania odpadami.
Poprawka 61
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 23
(23)  Niektóre surowce mają ogromne znaczenie dla gospodarki Unii, a ich dostawa wiąże się z wysokim ryzykiem. W celu zapewnienia bezpieczeństwa dostaw tych surowców oraz zgodnie z inicjatywą na rzecz surowców i założeniami oraz celami europejskiego partnerstwa innowacji w dziedzinie surowców państwa członkowskie powinny wprowadzić środki służące możliwie najlepszemu gospodarowaniu odpadami zawierającymi znaczne ilości tych surowców z uwzględnieniem wykonalności ekonomicznej i technicznej oraz korzyści dla środowiska. Komisja sporządziła wykaz surowców krytycznych dla UE18. Wykaz ten podlega regularnej weryfikacji przez Komisję.
(23)  Niektóre surowce mają ogromne znaczenie dla gospodarki Unii, a ich dostawa wiąże się z wysokim ryzykiem. W celu zapewnienia bezpieczeństwa dostaw tych surowców oraz zgodnie z inicjatywą na rzecz surowców i założeniami oraz celami europejskiego partnerstwa innowacji w dziedzinie surowców państwa członkowskie powinny wprowadzić środki służące promowaniu ponownego użycia produktów i recyklingu odpadów zawierających znaczne ilości surowców krytycznych oraz zapewnianiu efektywnego gospodarowania nimi, z uwzględnieniem wykonalności ekonomicznej i technicznej oraz korzyści dla środowiska i zdrowia. Komisja sporządziła wykaz surowców krytycznych dla UE18. Wykaz ten podlega regularnej weryfikacji przez Komisję.
__________________
__________________
18 COM(2014)0297.
18 COM(2014)0297.
Poprawka 62
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 24
(24)  W celu dalszego wspierania skutecznej realizacji inicjatywy na rzecz surowców państwa członkowskie powinny również promować ponowne użycie produktów stanowiących główne źródła surowców. Powinny także włączyć do swoich planów gospodarki odpadami stosowne środki na poziomie krajowym w odniesieniu do zbiórki i odzysku odpadów zawierających znaczne ilości tych surowców. Środki te powinny być włączone do planów gospodarki odpadami, kiedy będą one aktualizowane po raz pierwszy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy. Komisja będzie udzielać informacji dotyczących odpowiednich grup produktów i strumieni odpadów na poziomie UE. Przepis ten nie wyklucza wprowadzenia przez państwa członkowskie środków w odniesieniu do innych surowców uznawanych za istotne dla gospodarki krajowej.
(24)  W celu dalszego wspierania skutecznej realizacji inicjatywy na rzecz surowców państwa członkowskie powinny również włączyć do swoich planów gospodarki odpadami stosowne środki na poziomie krajowym w odniesieniu do zbiórki, sortowania i odzysku odpadów zawierających znaczne ilości tych surowców. Środki te powinny być włączone do planów gospodarki odpadami, kiedy będą one aktualizowane po raz pierwszy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy. Komisja będzie udzielać informacji dotyczących odpowiednich grup produktów i strumieni odpadów na poziomie UE. Przepis ten nie wyklucza wprowadzenia przez państwa członkowskie środków w odniesieniu do innych surowców uznawanych za istotne dla gospodarki krajowej.
Poprawka 63
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 25
(25)  Zaśmiecanie ma bezpośrednie szkodliwe skutki dla środowiska i dobrostanu obywateli oraz generuje wysokie koszty sprzątania, które stanowią niepotrzebne obciążenie ekonomiczne dla społeczeństwa. Wprowadzenie szczególnych środków w planach gospodarki odpadami i odpowiednie ich egzekwowanie przez właściwe organy powinno pomóc w wyeliminowaniu tego problemu.
(25)  Zaśmiecanie ma bezpośrednie i pośrednie szkodliwe skutki dla środowiska, dobrostanu obywateli i gospodarki. Wysokie koszty sprzątania stanowią niepotrzebne obciążenie ekonomiczne dla społeczeństwa. Wprowadzenie szczególnych środków w planach gospodarki odpadami i odpowiednie ich egzekwowanie przez właściwe organy powinno pomóc w wyeliminowaniu tego problemu. Należy przedkładać zapobieganie zaśmiecaniu nad sprzątanie. W zapobieganiu zaśmiecaniu powinny współuczestniczyć właściwe organy, producenci i konsumenci. Zasadnicze znaczenie dla zapobiegania zaśmiecaniu ma zmiana nieodpowiednich zachowań konsumentów. Producenci wyrobów, które prawdopodobnie staną się śmieciami, powinni propagować zrównoważone użytkowanie swoich produktów, by zapobiegać zaśmiecaniu. Ponadto w pobudzaniu zmiany zachowań kluczową rolę odgrywa edukowanie i uwrażliwianie.
Poprawka 64
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 25 a (nowy)
(25a)   Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE1a stanowi wiążący instrument prawny na szczeblu Unii pozwalający oceniać, monitorować i określać cele środowiskowe służące osiąganiu dobrego stanu środowiska w odniesieniu do odpadów morskich. Niemniej głównymi źródłami odpadów morskich są działania prowadzone na lądzie, a przyczyną powstawania tych odpadów są niewłaściwe praktyki gospodarowania odpadami stałymi oraz brak infrastruktury i świadomości społecznej. Dlatego państwa członkowskie powinny przyjąć środki służące zmniejszeniu ilości odpadów wytwarzanych na lądzie, które mogą ostatecznie trafić do środowiska morskiego, zgodnie z programem działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 przyjętym przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w dniu 25 września 2015 r., a w szczególności powinny dążyć do osiągnięcia celu, jakim jest zmniejszenie ilości odpadów morskich na szczeblu Unii o 50 % do roku 2030. Biorąc pod uwagę środowiskowe i gospodarcze korzyści wynikające z zapobiegania powstawaniu odpadów morskich, państwa członkowskie powinny wprowadzić w swoich programach zapobiegania powstawaniu odpadów szczególne środki zapobiegające powstawaniu odpadów morskich. Przy użyciu tych środków państwa członkowskie powinny dążyć do osiągnięcia celów polegających na zmniejszeniu ilości odpadów morskich w całej Unii o 30 % do 2025 r. i o 50 % do 2030 r. Aby mierzyć postępy w osiąganiu tych celów oraz ułatwić wymianę dobrych praktyk między państwami członkowskimi w całej Unii, należy określić jednolite metody mierzenia ilości odpadów morskich powstających na lądzie. Sprawozdania dotyczące ilości odpadów morskich powstających na lądzie powinny być przygotowywane co roku.
______________
1a Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiająca ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej) (Dz.U. L 164 z 25.6.2008, s. 19).
Poprawka 65
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 25 b (nowy)
(25b)   Niewłaściwe usuwanie odpadów polegające na zaśmiecaniu oraz na zrzucaniu ścieków i wyrzucaniu odpadów stałych, np. tworzyw sztucznych, ma szkodliwe skutki dla środowiska morskiego i dla zdrowia ludzi, a także powoduje znaczne koszty gospodarcze i społeczne. Takie działania stanowią również odwrócenie hierarchii postępowania z odpadami, przede wszystkim dlatego, że oznaczają unikanie przygotowania do ponownego użycia, recyklingu i innego odzysku, który powinien nastąpić przed usunięciem odpadów. Ze względu na transgraniczny charakter odpadów morskich i na potrzebę zharmonizowania wysiłków państwa członkowskie powinny przyjąć środki służące osiągnięciu celu, jakim jest ograniczenie ilości tych odpadów, z wykorzystaniem programów monitorowania wprowadzonych w art. 11 dyrektywy 2008/56/WE.
Poprawka 66
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 25 c (nowy)
(25c)   Mikrogranulki zawarte w spłukiwanych kosmetykach i produktach pielęgnacyjnych trafiających po użyciu do komunalnych, handlowych lub przemysłowych sieci kanalizacyjnych należą do bezpośrednich źródeł zanieczyszczenia mikroplastikiem, które najłatwiej ograniczyć. Aby przyczynić się do osiągnięcia celów określonych w niniejszej dyrektywie, państwa członkowskie powinny przyjąć środki zapobiegające przedostawaniu się mikrogranulek i mikroplastiku do systemów oczyszczania ścieków i zrzucaniu ich do środowiska morskiego.
Poprawka 67
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 27
(27)  Sprawozdania z wykonania, sporządzane przez państwa członkowskie co trzy lata, nie okazały się skutecznym narzędziem weryfikacji zgodności z przepisami i prawidłowego wdrażania, spowodowały natomiast zbędne obciążenia administracyjne. Należy zatem uchylić przepisy zobowiązujące państwa członkowskie do sporządzania takich sprawozdań. Zamiast tego monitorowanie przestrzegania przepisów powinno się opierać wyłącznie na danych statystycznych, które państwa członkowskie co roku przekazują Komisji.
(27)  Sprawozdania z wykonania, sporządzane przez państwa członkowskie co trzy lata, nie okazały się skutecznym narzędziem weryfikacji zgodności z przepisami i prawidłowego wdrażania, spowodowały natomiast zbędne obciążenia administracyjne. Należy zatem uchylić przepisy zobowiązujące państwa członkowskie do sporządzania takich sprawozdań. Zamiast tego monitorowanie przestrzegania przepisów powinno się opierać na danych statystycznych, które państwa członkowskie co roku przekazują Komisji. Państwa członkowskie powinny jednak niezwłocznie przekazywać Komisji na żądanie wszelkie informacje niezbędne jej do oceny wdrożenia niniejszej dyrektywy jako całości oraz jej skutków dla środowiska i zdrowia ludzi.
Poprawka 68
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 28
(28)  Dane statystyczne zgłaszane przez państwa członkowskie są niezbędne dla Komisji do oceny przestrzegania przepisów dotyczących odpadów w państwach członkowskich. Należy poprawić jakość, wiarygodność i porównywalność statystyk dzięki wprowadzeniu jednego punktu wprowadzania wszystkich danych dotyczących odpadów, zlikwidowaniu przestarzałych wymogów w zakresie sprawozdawczości, przeprowadzeniu analizy porównawczej krajowych metod sprawozdawczości i wprowadzeniu kontroli jakości danych. W związku z tym w sprawozdaniach na temat osiągnięcia celów określonych w przepisach dotyczących odpadów, państwa członkowskie wykorzystują najnowszą metodę opracowaną przez Komisję i krajowe urzędy statystyczne państw członkowskich.
(28)  Dane i informacje zgłaszane przez państwa członkowskie są niezbędne Komisji do oceny przestrzegania przepisów dotyczących odpadów w państwach członkowskich. Należy poprawić jakość, wiarygodność i porównywalność przekazywanych danych dzięki opracowaniu wspólnej metody gromadzenia i przetwarzania danych z wiarygodnych źródeł oraz dzięki wprowadzeniu jednego punktu wprowadzania wszystkich danych dotyczących odpadów, zlikwidowaniu przestarzałych wymogów w zakresie sprawozdawczości, przeprowadzeniu analizy porównawczej krajowych metod sprawozdawczości i wprowadzeniu sprawozdania z kontroli jakości danych. W związku z tym w sprawozdaniach na temat osiągnięcia celów określonych w przepisach dotyczących odpadów państwa członkowskie wykorzystują wspólną metodę opracowaną przez Komisję we współpracy z krajowymi urzędami statystycznymi państw członkowskich oraz krajowymi, regionalnymi i lokalnymi organami odpowiedzialnymi za gospodarowanie odpadami.
Poprawka 69
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 28 a (nowy)
(28a)   Co trzy lata Komisja powinna publikować sprawozdanie sporządzone na podstawie danych i informacji przekazanych przez państwa członkowskie, by informować Parlament Europejski i Radę o postępach w osiąganiu celów dotyczących recyklingu oraz w wykonywaniu nowych obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie. Te trzyletnie sprawozdania powinny również zawierać ocenę wpływu dyrektywy 2008/98/WE jako całości na środowisko i zdrowie ludzi oraz ocenę potrzeby wprowadzenia zmian w dyrektywie 2008/98/WE, by dalej służyła ona osiąganiu celów dotyczących gospodarki o obiegu zamkniętym.
Poprawka 70
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 28 b (nowy)
(28b)   Aby przyczynić się do właściwego zarządzania, egzekwowania, współpracy transgranicznej i upowszechniania najlepszych praktyk i innowacji w dziedzinie odpadów oraz aby zapewnić skuteczne i spójne wdrażanie celów określonych w dyrektywie 2008/98/WE, Komisja powinna utworzyć platformę, na której będzie dzielić się z państwami członkowskimi informacjami i najlepszymi praktykami dotyczącymi wdrażania tej dyrektywy w praktyce. Wyniki prac tej platformy powinny być udostępniane publicznie.
Poprawka 71
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 28 c (nowy)
(28c)   Powszechnie uznaje się potencjał gospodarczy przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym i efektywniejszego wykorzystywania zasobów oraz wynikające z nich korzyści środowiskowe. Działania niezbędne do zamknięcia obiegu gospodarczego prezentowane są w różnych dokumentach politycznych i wnioskach, począwszy od manifestu Europejskiej Platformy Efektywnego Gospodarowania Zasobami (EREP) na rzecz Europy efektywniej korzystającej z zasobów, opublikowanego dnia 17 grudnia 2012 r., oraz późniejszych zaleceń politycznych, przez sprawozdanie Parlamentu Europejskiego z inicjatywy własnej w sprawie przechodzenia na gospodarkę o obiegu zamkniętym, przyjęte w dniu 25 czerwca 2015 r., po plan działania Komisji dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym, opublikowany w dniu 2 grudnia 2015 r. We wszystkich tych dokumentach przedstawiono działania dotyczące nie tylko odpadów, lecz obejmujące cały cykl życia produktów, i nie powinny one wyznaczać tylko ambitnego poziomu prawa Unii w zakresie odpadów, lecz także doprowadzić do ambitnych działań na rzecz zamknięcia całego obiegu.
Poprawka 72
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 28 d (nowy)
(28d)   Badania i innowacje oraz tworzenie inteligentnych modeli biznesowych opartych na efektywnym wykorzystywaniu zasobów ma zasadnicze znaczenie dla wspierania w Unii przechodzenia na gospodarkę o obiegu zamkniętym, w której odpady są postrzegane jako nowe zasoby. Aby osiągnąć ten cel, należy wspierać dzięki programowi „Horyzont 2020” projekty badawcze i innowacyjne, które mogą wykazywać i testować w praktyce zrównoważony pod względem ekonomicznym i środowiskowym charakter gospodarki o obiegu zamkniętym. Jednocześnie dzięki podejściu systemowemu projekty te mogą przyczynić się do tworzenia prawodawstwa sprzyjającego innowacyjności i łatwego we wdrażaniu, wskazując ewentualne niepewności, bariery lub luki regulacyjne utrudniające rozwój modeli biznesowych opartych na efektywnym wykorzystywaniu zasobów.
Poprawka 73
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 28 e (nowy)
(28e)   W dniu 2 grudnia 2015 r. Komisja przedstawiła plan działania UE dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym, mający stymulować przejście Unii na gospodarkę o obiegu zamkniętym. Ponieważ Komisja opracowała konkretny i ambitny program działań wraz ze środkami obejmującymi cały cykl życia produktu, potrzebne są środki uzupełniające, by przyspieszyć przemiany.
Poprawka 74
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 28 f (nowy)
(28f)   Lepsze korzystanie z zasobów może przynieść znaczne oszczędności netto unijnym przedsiębiorstwom, organom publicznym i konsumentom, zmniejszając jednocześnie łączne roczne emisje gazów cieplarnianych. Z tego powodu do końca 2018 r. Komisja powinna zaproponować wskaźnik główny i tabelę wskaźników cząstkowych dotyczących efektywnego wykorzystywania zasobów, by monitorować postępy w osiąganiu celu, jakim jest podniesienie efektywności wykorzystywania zasobów na szczeblu Unii do roku 2030 o 30 % w porównaniu z poziomem z 2014 r.
Poprawka 75
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 29
(29)  W celu uzupełnienia lub zmiany dyrektywy 2008/98/WE uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu powinny zostać przekazane Komisji w odniesieniu do art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 1, art. 11a ust. 2 i 6, art. 26, art. 27 ust. 1 i 4 oraz art. 38 ust. 1-3. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(29)  W celu uzupełnienia lub zmiany dyrektywy 2008/98/WE uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu powinny zostać przekazane Komisji w odniesieniu do:
–   szczegółowych kryteriów stosowania warunków, w których substancje lub przedmioty należy uznawać za produkty uboczne lub w których uznaje się, że przestały one być odpadem,
–   ogólnych wymogów, które musi spełniać państwo członkowskie, przyjmując przepisy techniczne dotyczące utraty statusu odpadu,
–   sporządzenia wykazu odpadów,
–   zharmonizowanych kryteriów, których należy przestrzegać, ustalając wkład finansowy wpłacany przez producentów, by wywiązać się z rozszerzonej odpowiedzialności producenta, skorygowanych stosownie do rzeczywistych kosztów zakończenia eksploatacji produktów,
–   wskaźników do pomiaru postępów w ograniczaniu wytwarzania odpadów i we wdrażaniu środków zapobiegania powstawaniu odpadów,
–   wspólnej metody jednolitego pomiaru ilości odpadów spożywczych, w tym minimalnych wymogów jakościowych,
–   wspólnej metody jednolitego pomiaru ilości odpadów morskich pochodzących ze źródeł lądowych, w tym minimalnych wymogów jakościowych,
–   minimalnych wymogów jakościowych i operacyjnych dotyczących uznawania podmiotów zajmujących się przygotowywaniem do ponownego użycia, systemów zwrotu kaucji oraz podmiotów zajmujących się ostatecznym recyklingiem, w tym szczegółowych zasad gromadzenia, identyfikowalności, weryfikacji i zgłaszania danych,
–   wspólnej metody obliczania masy metali pochodzących z recyklingu w powiązaniu ze spalaniem lub współspalaniem, w tym kryteriów jakości metali pochodzących z recyklingu,
–   kryteriów technicznych i procedur operacyjnych dotyczących procesów unieszkodliwiania D2, D3, D4, D6, D7 i D12 wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2008/98/WE, a stosownych przypadkach zakazu prowadzenia tych procesów, jeżeli nie spełniają kryteriów ochrony zdrowia ludzi i środowiska,
–   minimalnych standardów technicznych dotyczących czynności przetwarzania wymagających zezwolenia na mocy dyrektywy 2008/98/WE, jeżeli istnieją dowody, że takie standardy przyniosą korzyści pod względem ochrony zdrowia ludzi i środowiska,
–   minimalnych standardów dotyczących czynności wymagających rejestracji na mocy dyrektywy 2008/98/WE, jeżeli istnieją dowody, że takie standardy przyniosą korzyści pod względem ochrony zdrowia ludzi i środowiska lub zapobiegania zakłóceniom na rynku wewnętrznym,
–   uściślenia zasad stosowania wzoru dla instalacji spalania, o którym mowa w pkt R1 załącznika II do dyrektywy 2008/98/WE,
–   metody gromadzenia i przetwarzania danych, organizacji gromadzenia danych i źródeł danych, a także formatu przekazywania Komisji przez państwa członkowskie danych o osiąganiu celów dotyczących ograniczania liczby odpadów spożywczych i odpadów morskich, przygotowywania do ponownego użycia, recyklingu i wypełniania wyrobisk, olejów odpadowych, oraz
–   dostosowywania załączników I–V do dyrektywy 2008/98/WE do postępu naukowego i technicznego.
Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz by konsultacje te były prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. Aby zapewnić w szczególności równy udział Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowywaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą regularnie uczestniczyć w posiedzeniach grup eksperckich Komisji przygotowujących akty delegowane.
Poprawka 76
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 30
(30)  Aby zapewnić jednolite warunki wykonania dyrektywy 2008/98/WE, należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do art. 9 ust. 4 i 5, art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 5 i art. 37 ust. 6. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/201119.
(30)  Aby zapewnić jednolite warunki wykonania dyrektywy 2008/98/WE, należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do:
–   formatu zawiadomienia o przyjęciu i istotnych zmianach planów gospodarowania odpadami i programów zapobiegania powstawaniu odpadów, oraz
–   minimalnych warunków prowadzenia elektronicznych rejestrów odpadów niebezpiecznych.
Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/201119.
__________________
__________________
19 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
19 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
Poprawka 77
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 33
(33)  Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie poprawa gospodarowania odpadami w Unii, a tym samym przyczynienie się do ochrony, zachowania i poprawy jakości środowiska, dobrego stanu ekologicznego mórz oraz bezpieczeństwa produktów żywnościowych pochodzących z morza poprzez zmniejszenie ilości odpadów morskich, a także ostrożnego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych w całej Unii, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, ale ze względu na rozmiary lub skutki działań, możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,
(33)  Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie poprawa gospodarowania odpadami w Unii, a tym samym przyczynienie się do ochrony, zachowania i poprawy jakości środowiska, dobrego stanu ekologicznego mórz oraz bezpieczeństwa produktów żywnościowych pochodzących z morza poprzez zmniejszenie ilości odpadów morskich, a także ostrożnego, ograniczonego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych w całej Unii, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, ale ze względu na rozmiary lub skutki działań możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,
Poprawka 78
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 33 a (nowy)
(33a)   Państwa członkowskie powinny zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa i higieny pracy w sektorze produkcji, recyklingu, naprawy, przygotowania do ponownego użycia i odpadów, z uwzględnieniem szczególnych zagrożeń, na jakie narażeni są pracownicy w tych sektorach, oraz powinny zapewnić prawidłowe wdrażanie i egzekwowanie obowiązujących unijnych przepisów w tej dziedzinie.
Poprawka 79
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 33 b (nowy)
(33b)   Niniejsza dyrektywa została przyjęta z uwzględnieniem zobowiązań zawartych w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa oraz powinna być wdrażana i stosowana zgodnie z wytycznymi zawartymi w tym porozumieniu,
Poprawka 80
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 1 – ustęp 1
(-1)   art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
Niniejsza dyrektywa ustanawia środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzkiego poprzez zapobieganie i zmniejszanie negatywnego wpływu wynikającego z wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi oraz przez zmniejszenie ogólnych skutków użytkowania zasobów i poprawę efektywności takiego użytkowania.
„Niniejsza dyrektywa ustanawia środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzkiego poprzez zapobieganie i zmniejszanie ilości wytwarzanych odpadów oraz negatywnego wpływu wynikającego z wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi oraz przez zmniejszenie ogólnych skutków użytkowania zasobów i poprawę efektywności takiego użytkowania, co ma zasadnicze znaczenie dla przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym oraz dla zagwarantowania konkurencyjności UE w perspektywie długoterminowej.”;
Poprawka 81
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera a
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt 1 a
„1a. »odpady komunalne« oznaczają
„1a. »odpady komunalne« oznaczają
a)  odpady zmieszane i odpady selektywnie zebrane z gospodarstw domowych, w tym:
a)  odpady zmieszane i odpady selektywnie zebrane z gospodarstw domowych, w tym:
–  papier i tekturę, szkło, metale, tworzywa sztuczne, bioodpady, drewno, tekstylia, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, zużyte baterie i akumulatory;
–  papier i tekturę, szkło, metale, tworzywa sztuczne, bioodpady, drewno, tekstylia, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, zużyte baterie i akumulatory;
–  odpady wielkogabarytowe, w tym AGD, materace, meble;
–  odpady wielkogabarytowe, w tym materace i meble;
–  odpady ogrodnicze, w tym liście i ściętą trawę;
–  odpady ogrodnicze, w tym liście i ściętą trawę;
b)  odpady zmieszane i odpady selektywnie zebrane z innych źródeł, które są porównywalne do odpadów z gospodarstw domowych pod względem charakteru, składu i ilości;
b)  odpady zmieszane i odpady selektywnie zebrane z małych przedsiębiorstw, budynków biurowych i instytucji, w tym szkół, szpitali i budynków organów publicznych, podobne do odpadów z gospodarstw domowych pod względem charakteru i składu;
c)  odpady ze sprzątania placów miejskich i odpady z czyszczenia ulic, włączając zmiotki z ulic, zawartość pojemników na nieczystości oraz odpady z pielęgnacji parków i ogrodów.
c)  odpady ze sprzątania placów miejskich i odpady z czyszczenia ulic, włączając zmiotki z ulic, zawartość pojemników na nieczystości oraz odpady z pielęgnacji parków i ogrodów;
Odpady komunalne nie obejmują odpadów z sieci kanalizacyjnej i z oczyszczalni ścieków, w tym osadu ściekowego oraz odpadów budowlanych i rozbiórkowych;
odpady komunalne nie obejmują odpadów z sieci kanalizacyjnej i z oczyszczalni ścieków, w tym osadu ściekowego oraz odpadów budowlanych i rozbiórkowych;
definicja odpadów komunalnych w niniejszej dyrektywie stosuje się niezależnie od publicznego lub prywatnego statusu podmiotu gospodarującego odpadami;”;
Poprawka 82
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera a a (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt 1 b (nowy)
aa)   dodaje się punkt w brzmieniu:
„1b. »odpady handlowe i przemysłowe« oznaczają odpady zmieszane i odpady selektywnie zebrane, pochodzące z działalności handlowej i przemysłowej lub wytworzone w zakładach handlowych lub przemysłowych;
odpady handlowe i przemysłowe nie obejmują odpadów komunalnych, budowlanych i rozbiórkowych ani odpadów z sieci kanalizacyjnej i oczyszczalni ścieków, w tym osadów ściekowych;”;
Poprawka 83
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera b
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt 2 a
2a.  »odpady inne niż niebezpieczne« oznaczają odpady niewykazujące żadnej z właściwości niebezpiecznych wymienionych w załączniku III;
2a.  »odpady inne niż niebezpieczne« oznaczają odpady nieujęte w puncie 2;
Poprawka 84
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera c
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt 4
4.  »bioodpady« oznaczają ulegające biodegradacji odpady ogrodowe i parkowe, odpady spożywcze i kuchenne z gospodarstw domowych, restauracji, placówek zbiorowego żywienia i handlu detalicznego i porównywalne odpady z zakładów przetwórstwa spożywczego oraz inne odpady o podobnych właściwościach biodegradacyjnych, porównywalne pod względem charakteru, składu i ilości;
4.  »bioodpady« oznaczają ulegające biodegradacji odpady ogrodowe i parkowe, odpady spożywcze i kuchenne z gospodarstw domowych, restauracji, placówek zbiorowego żywienia i handlu detalicznego i porównywalne odpady z zakładów przetwórstwa spożywczego oraz inne odpady o podobnych właściwościach biodegradacyjnych i możliwościach kompostowania;
Poprawka 85
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera d a (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt 9
da)   pkt 9 otrzymuje brzmienie:
9.  „gospodarowanie odpadami” oznacza zbieranie, transport, odzysk oraz unieszkodliwianie odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów wraz z działaniami wykonywanymi w charakterze dealera lub brokera;
„9. „gospodarowanie odpadami” oznacza zbieranie, transport, sortowanie, odzysk oraz unieszkodliwianie odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów wraz z działaniami wykonywanymi w charakterze dealera lub brokera;”;
Poprawka 86
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera d b (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt 11
db)   pkt 11 otrzymuje brzmienie:
11.  „selektywna zbiórka” oznacza zbiórkę, w ramach której dany strumień odpadów obejmuje jedynie odpady jednego rodzaju i o tym samym charakterze w celu ułatwienia specyficznego przetwarzania;
„11. „selektywna zbiórka” oznacza zbiórkę, w ramach której dany strumień odpadów obejmuje jedynie odpady jednego rodzaju i o tym samym charakterze w celu ułatwienia specyficznego przetwarzania, zwłaszcza czynności do ponownego użycia i recyklingu;”;
Poprawka 87
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera e
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt 16
16.  »przygotowanie do ponownego użycia« oznacza procesy odzysku polegające na sprawdzeniu, czyszczeniu lub naprawie, w ramach których odpady, produkty lub składniki produktów, które zostały zebrane przez uznany podmiot zajmujący się przygotowaniem do ponownego użycia lub w ramach systemów zwrotu kaucji, są przygotowywane do tego, by mogły być ponownie wykorzystywane bez jakichkolwiek innych czynności przetwarzania wstępnego;
16.  »przygotowanie do ponownego użycia« oznacza procesy odzysku polegające na sprawdzeniu, czyszczeniu lub naprawie, w ramach których produkty lub składniki produktów, które stały się odpadami i zostały zebrane przez uznany podmiot zajmujący się przygotowaniem do ponownego użycia, są przygotowywane do tego, by mogły być ponownie wykorzystywane bez jakichkolwiek innych czynności przetwarzania wstępnego;
Poprawka 88
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera e a (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt 16 a (nowy)
ea)   dodaje się punkt w brzmieniu:
„16a. »podmiot zajmujący się przygotowaniem do ponownego użycia« oznacza przedsiębiorstwo obróbki odpadów działające w łańcuchu przygotowania do ponownego użycia zgodnie ze stosownymi przepisami;”;
Poprawka 89
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera e b (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt 16 b (nowy)
eb)   dodaje się punkt w brzmieniu:
„16b. »regeneracja produktów« oznacza proces doprowadzenia produktu do stanu zbliżonego do nowego przez ponowne użycie, odtworzenie i wymianę części składowych;”;
Poprawka 90
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera e c (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt 17
ec)   pkt 17 otrzymuje brzmienie:
17.  „recykling” oznacza jakikolwiek proces odzysku, w ramach którego materiały odpadowe są ponownie przetwarzane w produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub innych celach. Obejmuje to ponowne przetwarzanie materiału organicznego, ale nie obejmuje odzysku energii i ponownego przetwarzania na materiały, które mają być wykorzystane jako paliwa lub do celów wypełniania wyrobisk;
„17. „recykling” oznacza jakikolwiek proces odzysku, w ramach którego materiały odpadowe są ponownie przetwarzane w produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub innych celach; obejmuje recykling organiczny, ale nie obejmuje odzysku energii i ponownego przetwarzania na materiały, które mają być wykorzystane jako paliwa lub do wypełniania wyrobisk;”;
Poprawka 91
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera e d (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt -17 a (nowy)
ed)   dodaje się punkt w brzmieniu:
„-17a. „recykling organiczny” oznacza recycling w postaci obróbki tlenowej lub beztlenowej, lub inną obróbkę tej części odpadów, która ulega biodegradacji, w wyniku których powstają produkty, materiały lub substancje; przetwarzania mechaniczno-biologicznego oraz składowania nie uznaje się za formę recyclingu organicznego;”;
Poprawka 92
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera f
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt 17 a
17a.  »proces ostatecznego recyklingu« oznacza proces recyklingu, który zaczyna się, kiedy nie jest już konieczna dalsza operacja sortowania mechanicznego i materiały odpadowe zostają wprowadzone do procesu produkcyjnego i ponownie przetworzone na produkty, materiały lub substancje;
17a.  »proces ostatecznego recyklingu« oznacza proces recyklingu, który zaczyna się, kiedy nie jest już konieczna dalsza operacja sortowania, a materiały odpadowe zostają ponownie skutecznie przetworzone na produkty, materiały lub substancje;
Poprawka 93
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera f
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt 17 b
17b.  »wypełnianie wyrobisk« oznacza proces odzysku, w ramach którego odpowiednie odpady są wykorzystywane do rekultywacji obszarów, na których prowadzone były roboty ziemne, lub do celów inżynieryjnych na potrzeby architektury krajobrazu lub budownictwa zamiast innych materiałów niebędących odpadami, które w innym wypadku zostałyby użyte do tego celu;
17b.  »wypełnianie wyrobisk« oznacza proces odzysku inny niż recykling, w ramach którego odpowiednie odpady obojętne inne niż niebezpieczne lub inne odpady inne niż niebezpieczne są wykorzystywane do rekultywacji obszarów, na których prowadzone były roboty ziemne, lub do celów inżynieryjnych na potrzeby architektury krajobrazu lub budownictwa zamiast innych materiałów niebędących odpadami, które w innym wypadku zostałyby użyte do tego celu, w ilościach nieprzekraczających poziomu ściśle niezbędnego do rekultywacji lub celów inżynieryjnych;
Poprawka 94
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera d a (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt 17 c (nowy)
fa)   dodaje się punkt w brzmieniu:
„17c. »rozcieńczanie« oznacza zmieszanie odpadów z przynajmniej jednym innym materiałem lub odpadem w celu obniżenia, bez przemiany chemicznej, stężenia składnika lub składników obecnych w odpadach, aby rozcieńczone odpady mogły zostać przesłane do przetworzenia lub recyklingu, co byłoby niedozwolone w przypadku odpadów nierozcieńczonych;”;
Poprawka 95
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – punkt 2 – litera f b (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt 20 a (nowy)
fb)   dodaje się punkt w brzmieniu:
„20a. »dekontaminacja« oznacza działanie polegające na usunięciu lub przetworzeniu zawartych w odpadach niepożądanych składników niebezpiecznych lub zanieczyszczeń w celu ich zniszczenia;”;
Poprawka 96
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera f c (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt 20 b (nowy)
fc)   dodaje się punkt w brzmieniu:
„20b. »sortowanie« oznacza wszelkie czynności w ramach gospodarowania odpadami mające na celu rozdzielenie zebranych odpadów na różne frakcje i frakcje cząstkowe;”;
Poprawka 97
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera f d (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt 20 c (nowy)
fd)   dodaje się punkt w brzmieniu:
„20c. »śmieci« oznaczają odpady małych rozmiarów znajdujące się w miejscach publicznie dostępnych, celowo lub w wyniku niedbalstwa nienależycie uwolnione do środowiska;”;
Poprawka 98
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera f e (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt 20 d (nowy)
fe)   dodaje się punkt w brzmieniu:
„20d. „odpady spożywcze” oznaczają żywność przeznaczoną do spożycia przez ludzi, w stanie jadalnym lub niejadalnym, usuniętą z łańcucha produkcji lub dostaw w celu jej wyrzucenia, w tym na szczeblu produkcji pierwotnej, przetwórstwa, wytwarzania, transportu, magazynowania, handlu detalicznego i konsumenta, z wyjątkiem strat w produkcji pierwotnej;”;
Poprawka 99
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera f f (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 3 – punkt 20 e (nowy)
ff)   dodaje się punkt w brzmieniu:
„20e. »odpady resztkowe« oznaczają odpady będące wynikiem procesu przetwarzania lub odzysku, w tym recyklingu, których dalszy odzysk jest niemożliwy, w związku z czym muszą być składowane;”;
Poprawka 101
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 a (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 4 – ustęp 2 – akapit 1
2a)   art. 4 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
2.  Stosując hierarchię postępowania z odpadami, o której mowa w ust. 1, państwa członkowskie podejmują środki sprzyjające rozwiązaniom, które dają najlepszy dla środowiska wynik całkowity. Może to oznaczać dla niektórych strumieni odpadów odstąpienie od tej hierarchii, jeżeli jest to uzasadnione zastosowaniem metodologii myślenia o cyklu życia, obejmującej całkowity wpływ związany z wytwarzaniem i gospodarowaniem takimi odpadami.
„2. Stosując hierarchię postępowania z odpadami, o której mowa w ust. 1, państwa członkowskie podejmują środki sprzyjające rozwiązaniom, które dają najlepszy dla środowiska wynik całkowity. Może to oznaczać dla niektórych strumieni odpadów odstąpienie od tej hierarchii, jeżeli jest to uzasadnione zastosowaniem metodologii myślenia o cyklu życia, obejmującej całkowity wpływ związany z wytwarzaniem i gospodarowaniem takimi odpadami. Może to wymagać poddania niektórych odpadów procesowi dekontaminacji przed dalszym przetwarzaniem.”;
Poprawka 102
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 4 – ustęp 3 – akapit 1
3.  Państwa członkowskie wykorzystują odpowiednie instrumenty ekonomiczne w celu stworzenia zachęt do stosowania hierarchii postępowania z odpadami.
3.  Państwa członkowskie wykorzystują odpowiednie instrumenty ekonomiczne i przyjmują inne środki w celu stworzenia zachęt do stosowania hierarchii postępowania z odpadami. Te instrumenty i środki mogą obejmować instrumenty i środki wskazane w załączniku IVa, by zachęcać do wdrażania programów zapobiegania powstawaniu odpadów zgodnie z art. 29 oraz wspierać działania służące osiągnięciu celów dotyczących przygotowywania do ponownego użycia i recyklingu, ustalonych w art. 11 ust. 2, by doprowadzić do maksymalnego wykorzystywania surowców wtórnych i zniwelować różnice w kosztach między nimi a surowcami pierwotnymi.
Poprawka 103
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 4 – ustęp 3 – akapit 2
Państwa członkowskie składają Komisji sprawozdanie dotyczące szczegółowych instrumentów wprowadzonych zgodnie z niniejszym ustępem do dnia [wstawić datę osiemnaście miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy], a następnie co pięć lat, poczynając od tej daty.
Państwa członkowskie składają Komisji sprawozdanie dotyczące szczegółowych instrumentów wprowadzonych zgodnie z niniejszym ustępem do dnia [wstawić datę osiemnaście miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy], a następnie co trzy lata, poczynając od tej daty.
Poprawka 104
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 a (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 4 – punkt 3 a (nowy)
3a)   w art. 4 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3a. Państwa członkowskie wprowadzają systemy opłat, by zapewnić finansowanie infrastruktury gospodarowania odpadami komunalnymi niezbędnej do wdrożenia niniejszej dyrektywy.”;
Poprawka 105
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 b (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 4 – punkt 3 b (nowy)
3b)   w art. 4 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3b. Państwa członkowskie stosują hierarchię postępowania z odpadami, by przyspieszyć przechodzenie na gospodarkę o obiegu zamkniętym. W tym celu, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/20131a, państwa członkowskie stosują hierarchię postępowania z odpadami, przydzielając wszelkie fundusze Unii, a inwestując w infrastrukturę gospodarowania odpadami, priorytetowo traktują zapobieganie powstawaniu odpadów, ponowne użycie, przygotowanie do ponownego użycia i recykling.
_________________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 320).”;
Poprawka 107
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 c (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 4 a (nowy)
3c)   dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 4a
Hierarchia postępowania z odpadami spożywczymi
1.   Następująca specjalna hierarchia postępowania z odpadami spożywczymi ma zastosowanie jako kolejność priorytetów w przepisach i polityce dotyczących zapobiegania powstawaniu odpadów spożywczych i gospodarowania nimi:
a)   zapobieganie u źródła;
b)   ratowanie żywności jadalnej przed zmarnowaniem, przy czym przedkładać należy przeznaczanie jej dla ludzi nad wykorzystanie jako paszę dla zwierząt i przetwarzanie na produkty niespożywcze;
c)   recykling organiczny;
d)   odzysk energii;
e)   trwałe składowanie.
2.   Państwa członkowskie dostarczają zachęt do zapobiegania powstawaniu odpadów spożywczych, np. przez tworzenie dobrowolnych porozumień, ułatwianie przekazywania darów żywnościowych lub – w stosownych przypadkach – środki finansowe i podatkowe.”;
Poprawka 108
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4 – litera a
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 5 – ustęp 1 – akapit 1 – wprowadzenie
1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby substancja lub przedmiot, powstające w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest produkowanie tych substancji lub przedmiotów, nie były uznawane za odpad, ale za produkt uboczny, jeżeli spełnione są następujące warunki:
1.  Substancję lub przedmiot powstałe w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest produkowanie tych substancji lub przedmiotów, uznaje się nie za odpad, ale za produkt uboczny, jeżeli spełnione są następujące warunki:
Poprawka 109
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4 – litera b
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 5 – ustęp 2
2.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 38a w celu określenia szczegółowych kryteriów dotyczących stosowania warunków określonych w ust. 1 do określonych substancji lub przedmiotów.
2.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 38a w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy przez określenie szczegółowych kryteriów dotyczących stosowania warunków określonych w ust. 1 do określonych substancji lub przedmiotów. Opracowując te szczegółowe kryteria, Komisja priorytetowo traktuje istniejące odtwarzalne praktyki stosowane w symbiozie przemysłowej.
Poprawka 110
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4 – litera b a (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 5 – ustęp 2 a (nowy)
ba)   dodaje się ustęp w brzmieniu:
ƒ„2a. Jeżeli na szczeblu unijnym nie ustalono kryteriów zgodnie z procedurą określoną w ust. 2, państwa członkowskie mogą w poszczególnych przypadkach ustalić szczegółowe kryteria stosowania warunków określonych w ust. 1 do określonych substancji lub przedmiotów, w tym w razie potrzeby dopuszczalne wartości zanieczyszczeń.”;
Poprawka 111
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4 – litera c
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 5 – ustęp 3
3.  Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach technicznych przyjętych zgodnie z ust. 1 zgodnie z dyrektywą (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego(*), w przypadkach, gdy ta dyrektywa tego wymaga.
3.  Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach technicznych przyjętych na mocy ust. 2a zgodnie z dyrektywą (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady*.
_______________
______________
(*) Dz.U. L 241 z 17.9.2015, s. 1.
* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1535 z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 241 z 17.9.2015, s. 1).
Poprawka 112
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera a – podpunkt i
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 6 – ustęp 1 – wprowadzenie
1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby odpady, które zostały poddane procesowi odzysku, przestały być uznawane za odpady, jeżeli spełniają następujące warunki:
1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby odpady, które zostały poddane recyklingowi lub innemu procesowi odzysku, przestały być uznawane za odpady, jeżeli spełniają następujące warunki:
Poprawka 113
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 6 – ustęp 2
2.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 38a w celu określenia szczegółowych kryteriów dotyczących stosowania warunków określonych w ust. 1 do określonych odpadów. W stosownych przypadkach te szczegółowe kryteria obejmują wartości dopuszczalne zanieczyszczeń i uwzględniają jakiekolwiek potencjalne niekorzystne oddziaływanie substancji lub przedmiotu na środowisko naturalne.
2.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 38a, na podstawie monitorowania sytuacji w państwach członkowskich, w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy przez określenie szczegółowych kryteriów dotyczących stosowania warunków określonych w ust. 1 do określonych odpadów. W stosownych przypadkach te szczegółowe kryteria obejmują wartości dopuszczalne zanieczyszczeń i uwzględniają jakiekolwiek potencjalne niekorzystne oddziaływanie substancji lub przedmiotu na zdrowie ludzi lub środowisko naturalne.
Poprawka 114
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 6 – ustęp 3
3.  Odpady, które przestały być uznawane za odpady zgodnie z ust. 1, można uznać za przygotowane do ponownego użycia, recyklingu lub odzysku do celów obliczenia realizacji celów określonych odpowiednio w niniejszej dyrektywie, dyrektywie 94/62/WE, dyrektywie 2000/53/WE, dyrektywie 2006/66/WE i dyrektywie 2012/19/UE Parlamentu Europejskiego i Rady(*), jeżeli zostały one poddane przygotowaniu do ponownego użycia, recyklingu lub odzysku zgodnie z tymi dyrektywami.
3.  Odpady, które przestały być odpadami zgodnie z ust. 1, można uwzględnić przy obliczaniu postępów w osiąganiu celów dotyczących przygotowania do ponownego użycia, recyklingu lub odzysku określonych w niniejszej dyrektywie, dyrektywie 94/62/WE, dyrektywie 2000/53/WE, dyrektywie 2006/66/WE i dyrektywie 2012/19/UE Parlamentu Europejskiego i Rady(*), jeżeli zostały one poddane odpowiednio operacjom przygotowania do ponownego użycia, recyklingu lub odzysku zgodnie z tymi dyrektywami. Masę odpadów, które uznaje się za niebędące już odpadami, można zgłosić jako masę odpadów poddanych recyklingowi, jeżeli materiały lub substancje, które przestały być odpadami, mają być poddane ponownemu przetworzeniu, z wyłączeniem odzysku energii i ponownego przetwarzania na materiały przeznaczone do wykorzystania jako paliwa lub do wypełniania wyrobisk.
Poprawka 115
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 6 – ustęp 3 a (nowy)
3a.   Jeżeli na szczeblu Unii nie ustalono kryteriów zgodnie z procedurą określoną w ust. 2, państwa członkowskie mogą ustalić szczegółowe kryteria stosowania warunków określonych w ust. 1 do określonych odpadów, w tym dopuszczalne wartości zanieczyszczeń.
Poprawka 116
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 6 – punkt 3 b (nowy)
3b.   Jeżeli takich kryteriów nie ustalono na szczeblu krajowym, państwa członkowskie zapewniają uznanie odpadów poddanych procesowi odzysku za niebędące już odpadami, jeżeli spełniają one warunki określone w ust. 1, co w poszczególnych przypadkach sprawdza właściwy organ krajowy.
Poprawka 117
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 6 – punkt 3 c (nowy)
3c.   Aby zapewnić spójność na rynku wewnętrznym, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 38a w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy przez ustalenie kryteriów ogólnych, którymi mają się kierować państwa członkowskie, przyjmując przepisy techniczne zgodnie z ust. 3a i 3b.
Poprawka 118
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 6 – ustęp 4
4.  Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach technicznych przyjętych na mocy ust. 1, zgodnie z dyrektywą (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, gdy ta dyrektywa tego wymaga.
4.  Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach technicznych przyjętych na mocy ust. 3a i 3b zgodnie z dyrektywą (UE) 2015/1535.
Poprawka 119
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6 – litera a a (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 7 – ustęp 4
aa)   ust. 4 otrzymuje brzmienie:
4.  Zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne nie można osiągnąć w wyniku rozcieńczania lub mieszania odpadu celem obniżenia początkowego stężenia substancji niebezpiecznych do poziomu niższego od określającego niebezpieczny charakter odpadu.
„4. Zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne lub zmiany ich niebezpiecznych właściwości nie można osiągnąć w wyniku rozcieńczania lub mieszania odpadu celem obniżenia początkowego stężenia substancji niebezpiecznych do poziomu niższego od określającego niebezpieczny charakter odpadu lub jego niebezpieczną właściwość.”;
Poprawka 120
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 – litera -a (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 – ustęp 1 – akapit 1
-a)   ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
1.  W celu wzmocnienia działań w zakresie ponownego wykorzystania odpadów i zapobiegania ich powstawaniu, recyklingu oraz innych form odzysku państwa członkowskie mogą podjąć środki prawodawcze lub inne niż prawodawcze w celu zapewnienia, aby każda osoba fizyczna lub prawna, która zawodowo opracowuje, wytwarza, przetwarza, obrabia, sprzedaje lub wwozi produkty (producent produktu) ponosiła rozszerzoną odpowiedzialność producenta.
„1. W celu wzmocnienia działań w zakresie ponownego wykorzystania odpadów i zapobiegania ich powstawaniu, recyklingu oraz innych form odzysku państwa członkowskie podejmują środki prawodawcze lub inne niż prawodawcze w celu zapewnienia, aby każda osoba fizyczna lub prawna, która zawodowo opracowuje, wytwarza, przetwarza, obrabia, sprzedaje lub wwozi produkty (producent produktu), ponosiła rozszerzoną odpowiedzialność producenta.”;
Poprawka 121
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 – litera a
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 – ustęp 1 – akapit 3
Środki takie mogą również obejmować ustanowienie systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta, określające szczególne obowiązki operacyjne i finansowe producentów produktów.
Środki takie mogą również obejmować ustanowienie systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta, obejmujących indywidualne lub zbiorowe wywiązywanie się z rozszerzonej odpowiedzialności producenta. Na systemy takie składa się zestaw zasad określających szczególne obowiązki operacyjne lub finansowe producentów produktów i rozszerzające odpowiedzialność producenta na pokonsumpcyjną część cyklu życia produktu. Państwa członkowskie tworzą takie systemy w odniesieniu przynajmniej do opakowań zdefiniowanych w art. 3 pkt 1) dyrektywy 94/62/WE, sprzętu elektrycznego i elektronicznego zdefiniowanego w art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2012/19/UE, baterii i akumulatorów zdefiniowanych w art. 3 pkt 1) dyrektywy 2006/66/WE oraz pojazdów wycofanych z eksploatacji zdefiniowanych w art. 2 pkt 2 dyrektywy 2000/53/WE.
Poprawka 122
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 – litera a a (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 – ustęp 2 – akapit 1
aa)   ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
2.  Państwa członkowskie mogą zastosować odpowiednie środki zachęcające do takiego projektowania produktów, aby zmniejszyć ich oddziaływanie na środowisko i wytwarzanie odpadów podczas produkcji i następującego po niej użytkowania produktów, i aby zagwarantować, aby odzysk i unieszkodliwianie produktów, które stały się odpadami, odbywał się zgodnie z art. 4 i 13.
„2. Państwa członkowskie stosują odpowiednie środki zachęcające producentów do lepszego projektowania produktów i ich części, aby efektywniej gospodarować zasobami, zmniejszyć oddziaływanie produktów na środowisko i wytwarzanie odpadów podczas produkcji i następującego po niej użytkowania produktów, i aby zagwarantować, aby odzysk i unieszkodliwianie produktów, które stały się odpadami, odbywał się zgodnie z art. 4 i 13.”;
Poprawka 123
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 – litera b
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 – ustęp 2 – akapit 2
Środki te mogą zachęcać między innymi do opracowywania, produkcji i wprowadzania do obrotu produktów nadających się do wielokrotnego użycia, które są technicznie trwałe i które, po tym jak stają się odpadami, nadają się do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, co ułatwia właściwe stosowanie hierarchii postępowania z odpadami. Środki te powinny uwzględniać wpływ produktów w całym cyklu ich życia.
Środki te zachęcają do opracowywania, produkcji i wprowadzania do obrotu produktów i materiałów nadających się do wielokrotnego użycia, które są technicznie trwałe i łatwe do naprawy i które, po tym jak staną się odpadami i zostaną przygotowane do ponownego użycia lub poddane recyklingowi, nadają się do wprowadzenia do obrotu, co ułatwia właściwe stosowanie hierarchii postępowania z odpadami. Środki te uwzględniają wpływ produktów w całym cyklu ich życia, w tym, w stosownych przypadkach, możliwość wielokrotnego recyklingu, a także hierarchię postępowania z odpadami.
Poprawka 124
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 – litera b a (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 – ustęp 2 a (nowy)
ba)   dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2a. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o środkach przyjętych zgodnie z ust. 1 i 2 do dnia [wstawić datę: trzydzieści sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy], a następnie co pięć lat, poczynając od tej daty. Komisja publikuje otrzymane powiadomienia.”;
Poprawka 125
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 – litera b b (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 – ustęp 4
bb)   ust. 4 otrzymuje brzmienie:
4.  Rozszerzona odpowiedzialność producenta stosowana jest bez uszczerbku dla odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami, o której mowa w art. 15 ust. 1, oraz bez uszczerbku dla obowiązujących szczególnych przepisów dotyczących strumieni odpadów i produktów.
„4. Rozszerzona odpowiedzialność producenta stosowana jest bez uszczerbku dla odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami, o której mowa w art. 15 ust. 1. Przepisy art. 8 i 8a pozostają bez uszczerbku dla przepisów dotyczących rozszerzonej odpowiedzialności producenta zawartych w innych aktach prawnych Unii.”;
Poprawka 126
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 – litera c
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 – ustęp 5
5.  Komisja organizuje wymianę informacji między państwami członkowskimi a podmiotami zaangażowanymi w systemy odpowiedzialności producenta na temat praktycznego wdrożenia wymogów określonych w art. 8a oraz na temat najlepszych praktyk, aby zapewnić odpowiednie zarządzanie i współpracę transgraniczną w ramach systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta. Obejmuje ona, między innymi, wymianę informacji na temat cech organizacyjnych i nadzorowania systemów odpowiedzialności producenta, wyboru podmiotów gospodarujących odpadami i zapobiegania powstawaniu odpadów. Komisja publikuje wyniki wymiany informacji.
5.  Nie później niż ... [wstawić datę: sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy] Komisja tworzy platformę wymiany informacji między państwami członkowskimi, organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, organami regionalnymi i lokalnymi oraz podmiotami zaangażowanymi w systemy odpowiedzialności producenta, na temat praktycznego wdrożenia wymogów określonych w art. 8a oraz na temat najlepszych praktyk, aby zapewnić odpowiednie zarządzanie i współpracę transgraniczną w ramach systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta oraz sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Obejmuje ona, między innymi, wymianę informacji na temat cech organizacyjnych i nadzorowania systemów odpowiedzialności producenta, opracowywania zharmonizowanych kryteriów w odniesieniu do wkładów finansowych, o których mowa w art. 8a ust. 4 lit. b), wyboru podmiotów gospodarujących odpadami oraz zapobiegania powstawaniu odpadów i zaśmiecaniu. Komisja publikuje wyniki wymiany informacji i może przedstawić wytyczne dotyczące istotnych aspektów.
Nie później niż ... [wstawić datę: 12 miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy] Komisja na podstawie badania i przy uwzględnieniu prac platformy przyjmie wytyczne dotyczące ustalania wkładów finansowych, o których mowa w art. 8a ust. 4 lit. b). W celu zapewnienia spójności na rynku wewnętrznym Komisja może przyjmować akty delegowane zgodnie z art. 38a, aby uzupełnić niniejszą dyrektywę przez ustalenie zharmonizowanych kryteriów, którymi mają się kierować państwa członkowskie, ustalając wkłady finansowe, o których mowa w art. 8a ust. 4 lit. b).
Poprawka 127
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 a – nagłówek
Ogólne wymagania dotyczące systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta
Ogólne minimalne wymagania dotyczące systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta
Poprawka 128
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 a – ustęp 1 – tiret 1
–  w wyraźny sposób określały role i obowiązki producentów produktów, wprowadzających towary do obrotu w Unii, organizacji wdrażających w ich imieniu systemy rozszerzonej odpowiedzialności producenta, prywatnych lub publicznych podmiotów gospodarujących odpadami, władz lokalnych oraz, w stosownych przypadkach, uznanych podmiotów zajmujących się przygotowaniem do ponownego użycia;
–  w wyraźny sposób określały role i obowiązki wszystkich zaangażowanych podmiotów, w tym producentów produktów wprowadzających towary do obrotu w Unii, organizacji ponoszących w ich imieniu rozszerzoną odpowiedzialność producenta w ramach systemów zbiorowych, prywatnych lub publicznych podmiotów gospodarujących odpadami, dystrybutorów, władz regionalnych i lokalnych oraz, w stosownych przypadkach, sieci ponownego użycia i napraw, przedsiębiorstw gospodarki społecznej oraz uznanych podmiotów zajmujących się przygotowaniem do ponownego użycia;
Poprawka 129
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 a – ustęp 1 – tiret 2
–  określały wymierne cele w zakresie gospodarowania odpadami zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami w celu osiągnięcia przynajmniej celów ilościowych istotnych dla systemu zgodnie z niniejszą dyrektywą, dyrektywą 94/62/WE, dyrektywą 2000/53/WE, dyrektywą 2006/66/WE oraz dyrektywą 2012/19/UE;
–  określały wymierne cele w zakresie ograniczenia ilości odpadów i gospodarowania odpadami zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami w celu osiągnięcia przynajmniej celów ilościowych istotnych dla systemu zgodnie z niniejszą dyrektywą, dyrektywą 94/62/WE, dyrektywą 2000/53/WE, dyrektywą 2006/66/WE oraz dyrektywą 2012/19/UE;
Poprawka 130
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 a – ustęp 1 – tiret 3
–   określały system sprawozdawczy służący do zbierania danych dotyczących produktów wprowadzanych do obrotu w Unii przez producentów objętych systemem rozszerzonej odpowiedzialność producenta. Gdy produkty te stają się odpadami, system sprawozdawczy zapewnia gromadzenie danych na temat zbiórki i przetwarzania tych odpadów, określając, w stosownych przypadkach, przepływy materiałów odpadowych;
–  określały system sprawozdawczy służący do zbierania wiarygodnych i dokładnych danych dotyczących produktów wprowadzanych do obrotu w Unii przez producentów objętych systemem rozszerzonej odpowiedzialności producenta; gdy produkty te stają się odpadami, system sprawozdawczy zapewnia gromadzenie wiarygodnych i dokładnych danych na temat zbiórki i przetwarzania tych odpadów, określając, w stosownych przypadkach, przepływy materiałów odpadowych;
Poprawka 131
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 a – ustęp 1 – tiret 4
–  zapewnia równe traktowanie i niedyskryminację poszczególnych producentów produktów oraz w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw.
–  zapewnia równe traktowanie i niedyskryminację poszczególnych producentów produktów oraz podmiotów świadczących usługi zbiórki, transportu i przetwarzania odpadów, a także w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw.
Poprawka 132
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 a – ustęp 2
2.  Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, by posiadacze odpadów objęci systemami rozszerzonej odpowiedzialności producenta ustanowionymi zgodnie z art. 8 ust. 1 byli informowani o dostępnych systemach zbierania odpadów oraz zapobieganiu powstawaniu odpadów. Państwa członkowskie podejmują również środki w celu stworzenia zachęt dla posiadaczy odpadów do uczestnictwa w systemach selektywnej zbiórki, przede wszystkim poprzez bodźce ekonomiczne i regulacje, w stosownych przypadkach.
2.  Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, by posiadacze odpadów objęci systemami rozszerzonej odpowiedzialności producenta ustanowionymi zgodnie z art. 8 ust. 1 byli informowani o dostępnych systemach odbioru, sieciach ponownego użycia i napraw, uznanych podmiotach zajmujących się przygotowaniem do ponownego użycia, systemach zbiórki odpadów oraz o zapobieganiu zaśmiecaniu. Państwa członkowskie podejmują również środki w celu stworzenia zachęt dla posiadaczy odpadów do wywiązywania się z odpowiedzialności za dostarczanie odpadów do systemów selektywnej zbiórki, przede wszystkim poprzez bodźce ekonomiczne i regulacje, w stosownych przypadkach.
Poprawka 133
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 a – ustęp 3 – litera a
a)  miały jasno określony zasięg geograficzny, produktowy i materiałowy;
a)  miały jasno określony zasięg geograficzny, produktowy i materiałowy, wyznaczony w oparciu o obszar sprzedaży i nieograniczający się do obszarów, na których zbiórka odpadów i gospodarowanie nimi przynoszą zyski;
Poprawka 134
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 a – ustęp 3 – litera b
b)  posiadały środki operacyjne i finansowe niezbędne do wypełnienia swoich obowiązków w zakresie rozszerzonej odpowiedzialności producenta;
b)  posiadały środki operacyjne lub finansowe niezbędne do wypełnienia swoich obowiązków w zakresie rozszerzonej odpowiedzialności producenta;
Poprawka 135
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 a – ustęp 3 – litera d – tiret 2
–  wkładów finansowych płaconych przez producentów;
–   w systemach zbiorowych – wkładów finansowych płaconych przez producentów od każdej sprzedanej sztuki lub od każdej tony produktu wprowadzonej do obrotu;
Poprawka 136
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 a – ustęp 3 – litera d – tiret 3
–  procedury selekcji podmiotów gospodarujących odpadami.
–  w systemach zbiorowych – procedury selekcji podmiotów gospodarujących odpadami;
Poprawka 137
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 a – ustęp 3 – litera d – tiret 3 a (nowe)
–   osiągnięcie celów związanych z ograniczeniem ilości odpadów i gospodarowaniem nimi, o których mowa w ust. 1 tiret drugie.
Poprawka 139
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 a – ustęp 4 – litera a – część wprowadzająca oraz tiret 1
a)  pokrywała całość kosztów gospodarowania odpadami dla produktów wprowadzanych przez nich na rynek unijny, w tym wszystkie następujące elementy:
a)  pokrywała całość kosztów gospodarowania odpadami dla produktów wprowadzanych przez nich na rynek unijny jak następuje:
–  koszty operacji selektywnej zbiórki, sortowania oraz przetwarzania wymaganych do spełnienia celów w zakresie gospodarowania odpadami, o których mowa w ust. 1 tiret drugie, po uwzględnieniu dochodów z ponownego użycia lub sprzedaży surowców wtórnych pochodzących z ich produktów;
–  koszty operacji selektywnej zbiórki, sortowania, transportu oraz przetwarzania wymaganych do zapewnienia właściwego gospodarowania odpadami, o których mowa w ust. 1 tiret drugie, po uwzględnieniu dochodów z ponownego użycia lub sprzedaży surowców wtórnych pochodzących z ich produktów;
Poprawka 140
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 a – ustęp 4 – litera b
b)  była zróżnicowana na podstawie rzeczywistych kosztów wycofania z użytku poszczególnych produktów lub grup podobnych produktów, zwłaszcza przy uwzględnieniu możliwości ich ponownego użycia i recyklingu;
b)  w systemach zbiorowych - była zróżnicowana na podstawie rzeczywistych kosztów wycofania z użytku poszczególnych produktów lub grup podobnych produktów, zwłaszcza przy uwzględnieniu ich trwałości, możliwości ich naprawy, ponownego użycia i recyklingu oraz obecności substancji niebezpiecznych, przy jednoczesnym przyjęciu podejścia opartego na cyklu życia produktów i w zgodzie z wymogami określonymi w odpowiednich przepisach unijnych, i w miarę dostępności, w oparciu o zharmonizowane kryteria mające na celu zapewnienie sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego;
Poprawka 141
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 a – ustęp 4 – litera c
c)  opierała się na zoptymalizowanych kosztach usług świadczonych w przypadku gdy publiczne podmioty gospodarujące odpadami są odpowiedzialne za realizację zadań operacyjnych na rzecz systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta.
c)  opierała się na zoptymalizowanych kosztach usług świadczonych w przypadku gdy publiczne podmioty gospodarujące odpadami są odpowiedzialne za realizację zadań operacyjnych na rzecz systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta. Zoptymalizowane koszty usług muszą być przejrzyste i odzwierciedlać koszty ponoszone przez publiczne podmioty gospodarujące odpadami w związku z realizacją zadań operacyjnych na rzecz systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta.
Poprawka 142
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 a – ustęp 5 – akapit 1
Państwa członkowskie ustanawiają odpowiednie ramy monitorowania i egzekwowania w celu zagwarantowania, by producenci produktów przestrzegali swoich zobowiązań wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta, środki finansowe były właściwie wykorzystywane, a wszystkie podmioty zaangażowane we wdrożenie systemu przekazywały wiarygodne dane.
Państwa członkowskie ustanawiają odpowiednie ramy monitorowania i egzekwowania w celu zagwarantowania, by producenci produktów przestrzegali swoich zobowiązań wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta, także w przypadku sprzedaży na odległość, środki finansowe były właściwie wykorzystywane, a wszystkie podmioty zaangażowane we wdrożenie systemu przekazywały wiarygodne dane.
Poprawka 143
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 a – ustęp 5 – akapit 2
Jeżeli na terytorium danego państwa członkowskiego wiele organizacji realizuje w imieniu producentów zobowiązania wynikające z systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta, to państwo członkowskie ustanawia niezależny organ nadzorujący realizację zobowiązań wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta.
Każde państwo członkowskie wyznacza lub ustanawia niezależny organ, który nadzoruje wypełnianie zobowiązań wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta, a w szczególności weryfikuje, czy organizacje wdrażające rozszerzoną odpowiedzialność producenta spełniają wymogi określone w niniejszej dyrektywie.
Poprawka 144
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 8 a – ustęp 6
6.  Państwa członkowskie ustanawiają platformę do regularnego dialogu pomiędzy podmiotami zaangażowanymi we wdrażanie systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta, w tym prywatnych lub publicznych podmiotów gospodarujących odpadami, władz lokalnych oraz, w stosownych przypadkach, uznanych podmiotów zajmujących się przygotowaniem do ponownego użycia.
6.  Państwa członkowskie wyznaczają lub ustanawiają platformę do regularnego dialogu pomiędzy wszystkimi podmiotami zaangażowanymi we wdrażanie systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta, w tym producentami i dystrybutorami, prywatnymi lub publicznymi podmiotami gospodarującymi odpadami, podmiotami gospodarki społecznej, władzami lokalnymi, organizacjami społeczeństwa obywatelskiego oraz, w stosownych przypadkach, sieciami napraw i ponownego użycia i uznanymi podmiotami zajmującymi się przygotowaniem do ponownego użycia;
Poprawka 145
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 9 – punkt -1 (nowy)
„-1. W celu przyczyniania się do zapobiegania powstawaniu odpadów państwa członkowskie dążą do osiągnięcia co najmniej następujących celów:
a)   znaczne zmniejszenie ilości wytwarzanych odpadów;
b)   oddzielenie wytwarzania odpadów od wzrostu gospodarczego;
c)   stopniowe zastąpienie substancji wzbudzających szczególnie duże obawy, zgodnie z definicją zawartą w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, jeżeli istnieją odpowiednie alternatywne substancje lub technologie, które są wykonalne technicznie i opłacalne ekonomicznie;
d)   unijny cel ograniczenia ilości odpadów żywnościowych o 30 % do 2025 r. i o 50 % do 2030 r. w stosunku do poziomu z 2014 r.;
e)   unijny cel ograniczenia odpadów wyrzucanych do morza o 30 % do 2025 r. i o 50 % do 2030 r. w stosunku do poziomu z 2014 r.”;
Poprawka 146
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 9 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie podejmują środki służące zapobieganiu powstawaniu odpadów. Środki te:
1.  Aby osiągnąć cele określone w ust. -1, państwa członkowskie podejmują co najmniej następujące środki:
–  zachęcają do korzystania z produktów, które są zasobooszczędne, trwałe, nadające się do naprawy i recyklingu;
–  promują i wspierają modele zrównoważonej produkcji i konsumpcji oraz korzystania z produktów, które są zasobooszczędne, trwałe, nadające się do dzielenia się nimi i ponownego użycia, naprawy i recyklingu;
–   zniechęcają do wprowadzania do obrotu produktów o celowo krótkiej żywotności,
–  określają i są ukierunkowane na produkty, które są głównymi źródłami surowców o dużym znaczeniu dla gospodarki Unii i których dostawa wiąże się z wysokim ryzykiem w celu niedopuszczenia, aby materiały te stały się odpadami;
–  określają i są ukierunkowane na produkty, które są głównymi źródłami surowców o dużym znaczeniu dla gospodarki Unii i których dostawa wiąże się z wysokim ryzykiem w celu niedopuszczenia, aby materiały te stały się odpadami;
–  zachęcają do tworzenia systemów wspierających ponowne użycie, w szczególności w odniesieniu do sprzętu elektrycznego i elektronicznego, tekstyliów i mebli;
–   zachęcać do wydłużania okresu żywotności produktów, w przypadku gdy jest to korzystne dla środowiska i sprzyjają tworzeniu systemów wspierających naprawę, ponowne użycie, regenerację produktów i odtworzenie produktów, o których mowa w art. 9a;
–  ograniczają wytwarzanie odpadów w procesach związanych z produkcją przemysłową, wydobyciem minerałów oraz odpadów z budowy i rozbiórki, przy uwzględnieniu najlepszych dostępnych technik;
–  ograniczają wytwarzanie odpadów w procesach związanych z produkcją przemysłową, wytwarzaniem, wydobyciem minerałów, budową i rozbiórką, w tym za pośrednictwem takich środków, jak audyt przedrozbiórkowy, i w procesach związanych z handlem i usługami, przy uwzględnieniu najlepszych dostępnych technik i najlepszych praktyk;
–  ograniczają wytwarzanie odpadów żywnościowych w produkcji podstawowej, przetwórstwie i produkcji, w sprzedaży detalicznej i dystrybucji żywności, w restauracjach i usługach gastronomicznych oraz w gospodarstwach domowych.
–  ograniczają całkowite wytwarzanie odpadów żywnościowych;
–   ograniczają straty żywności w całym łańcuchu dostaw, w tym w produkcji podstawowej, transporcie i magazynowaniu;
–   zapobiegając zaśmiecaniu poprzez wskazywanie produktów, które są głównymi źródłami zaśmiecania środowiska naturalnego, w tym morskiego, oraz podejmują działania w celu zmniejszenia ilości odpadów z tych źródeł;
–   zapewniają informacje na temat substancji wzbudzających szczególnie duże obawy w obrębie łańcucha dostaw konsumentom i podmiotom prowadzącym zakłady przetwarzania odpadów;
–   opracowują i wspierają kampanie komunikacyjne i edukacyjne zwiększające świadomość problemów związanych z zapobieganiem powstawaniu odpadów i zaśmiecaniem.
Poprawka 147
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 9 – ustęp 2
2.  Państwa członkowskie monitorują i oceniają wdrażanie środków zapobiegających powstawaniu odpadów. W tym celu wykorzystują odpowiednie jakościowe lub ilościowe wskaźniki i cele, w szczególności dotyczące ilości odpadów komunalnych na mieszkańca, które są unieszkodliwiane lub poddawane odzyskowi energii.
2.  Państwa członkowskie monitorują i oceniają wdrażanie środków zapobiegających powstawaniu odpadów. W tym celu wykorzystują odpowiednie jakościowe lub ilościowe wskaźniki i cele, w szczególności dotyczące ilości w przeliczeniu na mieszkańca wytworzonych odpadów komunalnych i odpadów komunalnych, które są unieszkodliwiane lub poddawane odzyskowi energii.
Poprawka 148
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 9 – ustęp 2 a (nowy)
2a.   Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 38a w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez ustanowienie wskaźników do pomiaru postępów w ograniczaniu wytwarzania odpadów i we wdrażaniu środków służących zapobieganiu powstawania odpadów, wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu. Te akty delegowane zostaną przyjęte w terminie do 18 miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
Poprawka 149
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 9 – ustęp 3
3.  Państwa członkowskie monitorują i oceniają wdrażanie swoich środków zapobiegających powstawaniu odpadów żywnościowych poprzez pomiar poziomów marnotrawienia żywności na podstawie metody określonej zgodnie z ust. 4.
3.  Państwa członkowskie monitorują i oceniają wdrażanie swoich środków zapobiegających powstawaniu odpadów żywnościowych poprzez pomiar poziomów marnotrawienia żywności na podstawie wspólnej metody. Do dnia 31 grudnia 2017 r. Komisja przyjmie akt delegowany zgodnie z art. 38a w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez określenie metody jednolitego pomiaru poziomów marnotrawienia żywności, obejmującej minimalne wymogi jakościowe. Metoda ta uwzględnia środki służące zapobieganiu powstawania odpadów wdrażane w postaci darowizn lub inne sposoby zapobiegania zamianie żywności w odpady.
Poprawka 236
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 –punkt 9
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 9 – ustęp 3 a (nowy)
3a.   Do dnia 31 grudnia 2020 r. Komisja zbada możliwość określenia wiążących unijnych celów dotyczących ograniczenia marnotrawienia żywności na lata 2025 i 2030 na podstawie obliczeń dokonanych w oparciu o wspólną metodę ustanowioną na mocy ust. 3. W tym celu Komisja sporządzi sprawozdanie, które zostanie przesłane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w stosownym przypadku wraz z dołączonym do niego wnioskiem ustawodawczym.
Poprawka 150
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 9 – ustęp 3 b (nowy)
3b.   Państwa członkowskie monitorują i oceniają wdrażanie swoich środków służących zapobieganiu powstawaniu odpadów morskich wytwarzanych na lądzie dzięki pomiarowi ilości odpadów morskich wytwarzanych na lądzie prowadzonemu według wspólnej metody. Do dnia 31 grudnia 2017 r. Komisja przyjmie akt delegowany zgodnie z art. 38a w celu ustanowienia metody jednolitego pomiaru ilości odpadów morskich pochodzących ze źródeł lądowych, w tym minimalnych wymogów jakościowych.
Poprawka 151
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 9 – punkt 3 c (nowy)
3c.   Do dnia 31 grudnia 2018 r. Komisja zbada możliwość określenia unijnych celów dotyczących zapobiegania powstawaniu odpadów na lata 2025 i 2030 na podstawie wspólnego wskaźnika obliczonego na podstawie całkowitej ilości wytwarzanych odpadów komunalnych w przeliczeniu na mieszkańca. W tym celu Komisja sporządzi sprawozdanie, które zostanie przesłane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w stosownym przypadku wraz z dołączonym do niego wnioskiem ustawodawczym.
Poprawka 152
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 9 – ustęp 4
4.   Komisja może przyjąć akty wykonawcze w celu ustanowienia wskaźników do pomiaru ogólnych postępów we wdrażaniu środków zapobiegających powstawaniu odpadów. Aby zagwarantować jednolity pomiar poziomów marnotrawienia żywności, Komisja przyjmie akt wykonawczy w celu ustanowienia wspólnej metody, obejmującej minimalne wymogi jakości. Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 39 ust. 2.
skreśla się
Poprawka 153
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 9 – ustęp 5
5.   Europejska Agencja Środowiska co roku publikuje sprawozdanie opisujące postępy każdego państwa członkowskiego i całej Unii w zapobieganiu powstawaniu odpadów, w tym postępy w zakresie oddzielenia wytwarzania odpadów od wzrostu gospodarczego oraz przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym.
skreśla się
Poprawka 154
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 a (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 9 a (nowy)
9a)   dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 9a
Ponowne użycie
1.   Państwa członkowskie wspierają tworzenie systemów promujących ponowne użycie i wydłużenie okresu żywotności produktów pod warunkiem, że jakość i bezpieczeństwo produktów nie jest zagrożone.
2.   Państwa członkowskie podejmują środki w celu wspierania ponownego wykorzystania produktów, zwłaszcza tych zawierających znaczne ilości surowców krytycznych. Środki te mogą obejmować zachęcanie do tworzenia i wspierania uznanych sieci ponownego użycia i systemów zwrotu kaucji, systemów zwrotu i ponownego napełnienia i zachęcanie do regeneracji produktów, odnawiania i zmiany przeznaczenia produktów.
Państwa członkowskie wykorzystują instrumenty i środki ekonomiczne oraz mogą ustanowić cele ilościowe.
3.   Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić podmiotom zajmującym się ponownym użyciem dostępu do instrukcji obsługi, części zamiennych, informacji technicznych lub jakichkolwiek innych narzędzi, sprzętu bądź oprogramowania wymaganych do ponownego użycia produktów, bez uszczerbku dla praw własności intelektualnej.”;
Poprawka 155
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 b (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 9 b (nowy)
9b)  dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 9b
Platformy dzielenia się
1.  Komisja aktywnie promuje platformy dzielenia się jako model biznesowy. Komisja działa na rzecz stworzenia silnego powiązania między tymi platformami i nowymi wytycznymi dotyczącymi gospodarki dzielenia się i bada wszystkie możliwe środki w celu stworzenia zachęt, włącznie z rozszerzoną odpowiedzialnością producenta, zamówieniami publicznymi i ekoprojektem.
2.  Państwa członkowskie wspierają tworzenie systemów promujących platformy dzielenia się we wszystkich sektorach.”
Poprawka 156
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 c (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 10 – ustęp 2
9c)   art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.  W przypadkach gdy jest to konieczne, aby uzyskać zgodność z ust. 1 oraz aby ułatwić lub usprawnić odzysk, odpady powinny być zbierane oddzielnie, jeżeli jest to wykonalne z punktu widzenia technicznego, ekonomicznego i środowiskowego, i nie powinny być mieszane z innymi odpadami lub innymi materiałami o odmiennych właściwościach.
„2. Aby uzyskać zgodność z ust. 1 oraz aby ułatwić lub usprawnić odzysk, odpady zbierane oddzielnie i nie mieszane z innymi odpadami lub innymi materiałami o odmiennych właściwościach.”;
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą wyłączyć obszary słabo zaludnione, jeśli wykazano, że selektywne zbieranie nie prowadzi do najlepszego dla środowiska wyniku całkowitego przy uwzględnieniu myślenia w kategoriach cyklu życia.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o zamiarze skorzystania z tego odstępstwa. Komisja dokonuje przeglądu powiadomienia i ocenia, czy odstępstwo jest uzasadnione, z uwzględnieniem celów niniejszej dyrektywy. Jeżeli w ciągu dziewięciu miesięcy od powiadomienia Komisja nie zgłosi zastrzeżeń, odstępstwo uznaje się za przyznane. Jeżeli Komisja zgłasza zastrzeżenia, przyjmuje decyzję i informuje o niej odpowiednio dane państwo członkowskie.”;
Poprawka 157
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 d (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 10 – ustęp 2 a (nowy)
9d)   w art. 10 dodaje się ustęp brzmieniu:
ƒ„2a. Państwa członkowskie podejmują środki w celu zapewnienia, że odpady, które zostały selektywnie zebrane zgodnie z art. 11 ust. 1 i art. 22, nie są przyjmowane w spalarni, z wyjątkiem pozostałości wynikających z sortowania odpadów.”.
Poprawka 158
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 e (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 10 – punkt 2 b (nowy)
9e)   w art. 10 dodaje się ustęp brzmieniu:
„2b. W stosownych przypadkach państwa członkowskie podejmują konieczne środki w celu przeprowadzania dekontaminacji odpadów niebezpiecznych przed odzyskiem.”;
Poprawka 159
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 – litera -a (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 – nagłówek
-a)   tytuł otrzymuje brzmienie:
Ponowne wykorzystanie i recykling
„Przygotowanie do ponownego użycia i recykling”
Poprawka 160
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 – litera a
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 – ustęp 1 – akapit 1
1.  Państwa członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu wspierania przygotowania do ponownego użycia produktów, zwłaszcza poprzez zachęcanie do tworzenia i wspierania sieci ponownego użycia i napraw oraz ułatwienie dostępu takich sieci do punktów zbierania odpadów oraz wspieranie wykorzystania instrumentów ekonomicznych, kryteriów udzielania zamówień, celów ilościowych lub innych środków.
1.  Państwa członkowskie podejmują środki w celu wspierania przygotowania do ponownego użycia produktów, m.in. poprzez ułatwianie tworzenia i uznawania podmiotów i sieci zajmujących się przygotowaniem do ponownego użycia, zwłaszcza tych działających jako przedsiębiorstwa społeczne, oraz ułatwienie dostępu takich uznanych podmiotów i sieci do punktów zbierania odpadów, a także poprzez wspieranie wykorzystania instrumentów ekonomicznych, kryteriów udzielania zamówień, celów ilościowych lub innych środków.
Poprawka 161
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 – litera a
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 – ustęp 1 – akapit 2
Państwa członkowskie podejmują środki wspierające wysoką jakość recyklingu i w tym celu wprowadzają selektywną zbiórkę odpadów, jeżeli jest to wykonalne z punktu widzenia technicznego, ekonomicznego i środowiskowego oraz właściwe w celu spełnienia niezbędnych norm jakości dla odpowiednich sektorów recyklingu i osiągnięcia celów określonych w ust. 2.
Państwa członkowskie podejmują środki wspierające wysoką jakość recyklingu i w tym celu wprowadzają selektywną zbiórkę odpadów, o której mowa w art. 10 ust. 2, w celu spełnienia niezbędnych norm jakości dla odpowiednich sektorów recyklingu.
Poprawka 162
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 – litera a a (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 – ustęp 1 – akapit 2 a (nowy)
aa)   w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
„Państwa członkowskie wykorzystują instrumenty regulacyjne i ekonomiczne w celu stworzenia zachęt dla korzystania z poddanych dekontaminacji surowców wtórnych.”;
Poprawka 164
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 – litera a b (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 – ustęp 1 – akapit 3
ab)   w ust. 1 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
Z zastrzeżeniem art. 10 ust. 2, do roku 2015 selektywna zbiórka odpadów będzie obowiązywać przynajmniej w odniesieniu do: papieru, metalu, plastiku i szkła.
Z zastrzeżeniem art. 10 ust. 2, do roku 2015 selektywna zbiórka odpadów będzie obowiązywać przynajmniej w odniesieniu do: papieru, metalu, plastiku i szkła. Ponadto państwa członkowskie do 2020 r. ustanawiają obowiązkową selektywną zbiórkę tekstyliów.”
Poprawka 165
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 – litera b
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 – ustęp 1 – akapit 4
Państwa członkowskie podejmują środki wspierające systemy sortowania odpadów budowlanych i rozbiórkowych oraz przynajmniej dla: drewna, kruszyw, metalu, szkła i gipsu.
Państwa członkowskie podejmują środki zapewniające sortowanie odpadów budowlanych i rozbiórkowych przynajmniej dla: drewna, frakcji mineralnych (betonu, cegieł, płytek i wyrobów ceramicznych), metalu, tworzyw sztucznych, tynków, szkła i gipsu. Państwa członkowskie mogą wykorzystywać środki wymienione w załączniku IVa.
Państwa członkowskie zachęcają do prowadzenia audytów przedrozbiórkowych w celu zminimalizowania zawartości zanieczyszczeń lub innych niepożądanych substancji w odpadach pochodzących z budownictwa i rozbiórki, przyczyniając się w ten sposób do wysokiej jakości recyklingu.
Poprawka 166
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 – litera b a (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 – ustęp 1 – akapit 4 a (nowy)
ba)   w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
„Państwa członkowskie podejmują środki wspierające systemy sortowania odpadów handlowych i przemysłowych przynajmniej dla: metali, tworzyw sztucznych, papieru i tektury, bioodpadów, szkła i drewna.”;
Poprawka 167
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 – litera b b (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 – ustęp 2 – wprowadzenie
bb)   w ust. 2 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:
Aby dostosować się do celów niniejszej dyrektywy oraz przybliżyć do celu, jakim jest europejskie społeczeństwo recyklingu o wysokiej wydajności zasobów, państwa członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki służące realizacji następujących celów:
„Aby dostosować się do celów niniejszej dyrektywy oraz przybliżyć do celu, jakim jest europejska gospodarka o obiegu zamkniętym o wysokiej wydajności zasobów, państwa członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki służące realizacji następujących celów:”;
Poprawka 168
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 – litera d
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 – ustęp 2 – litera c
c)  do 2025 r. przygotowanie do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych zostanie zwiększone wagowo do co najmniej 60 %;
c)  do 2025 r. przygotowanie do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych zostanie zwiększone wagowo do co najmniej 60 % wytworzonych odpadów komunalnych, przy czym co najmniej 5 % całkowitych odpadów komunalnych będzie przygotowywane do ponownego użycia;
Poprawka 169
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 – litera d
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 – ustęp 2 – litera d
d)  do 2030 r. przygotowanie do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych zostanie zwiększone wagowo do co najmniej 65 %.
d)  do 2030 r. przygotowanie do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych zostanie zwiększone wagowo do co najmniej 70 % wytworzonych odpadów komunalnych, przy czym co najmniej 5 % całkowitych odpadów komunalnych będzie przygotowywane do ponownego użycia;
Poprawka 170
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 – litera e
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 – ustęp 3 – akapit 1
3.  Estonia, Grecja, Chorwacja, Łotwa, Malta, Rumunia i Słowacja mogą otrzymać pięć dodatkowych lat na osiągniecie celów, o których mowa w ust. 2 lit. c) i d). Państwo członkowskie powiadamia Komisję o zamiarze skorzystania z tego przepisu najpóźniej 24 miesiące przed upływem odpowiednich terminów określonych w ust. 2 lit. c) i d). W przypadku przedłużenia terminu państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zwiększenia przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych do co najmniej 50 % i 60 % wagowo, odpowiednio do roku 2025 i 2030.
3.  Państwo członkowskie może zażądać przedłużenia o pięć lat terminu na osiągnięcie celu, o którym mowa w ust. 2 lit. c), jeżeli spełnia następujące warunki:
a)   przygotowało do ponownego użycia i poddało recyklingowi mniej niż 20 % odpadów komunalnych w 2013 r.; oraz
b)   nie jest on włączone do wykazu państw członkowskich, w przypadku których istnieje ryzyko nieosiągnięcia celu przygotowywania do ponownego użycia i recyklingu co najmniej 50 % odpadów komunalnych do 2025 r., ustanowionego na mocy art. 11b ust. 2 lit. b).
 
Państwo członkowskie składa wniosek do Komisji w celu uzyskania takiego przedłużenia najpóźniej 24 miesiące przed upływem terminu określonego w ust. 2 lit. c), ale nie przed publikacją sprawozdania, o którym mowa w art. 11b odniesieniu do osiągnięcia docelowego poziomu emisji określonego w niniejszym ustępie.
Poprawka 171
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 – litera e
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 – ustęp 3 – akapit 2
Do powiadomienia należy dołączyć plan wdrażania przedstawiający środki konieczne do zapewnienia zgodności z celami przed upływem nowego terminu. Plan powinien również zawierać szczegółowy harmonogram wdrażania proponowanych środków oraz ocenę ich oczekiwanych skutków.
Do wniosku o przedłużenie należy dołączyć plan wdrażania przedstawiający środki konieczne do zapewnienia zgodności z celem przed upływem nowego terminu. Plan sporządza się w oparciu o ocenę istniejących planów gospodarowania odpadami i zawiera on również szczegółowy harmonogram wdrażania proponowanych środków oraz ocenę ich oczekiwanych skutków.
Ponadto plan, o którym mowa w akapicie trzecim, musi spełniać co najmniej poniższe wymogi:
a)   zakłada korzystanie ze stosownych instrumentów ekonomicznych, aby stworzyć zachęty do stosowania hierarchii postępowania z odpadami, o której mowa w art. 4 ust. 1 niniejszej dyrektywy,
b)   wykazuje skuteczne i wydajne wykorzystanie funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności i innych środków za pośrednictwem wymiernych inwestycji długoterminowych finansujących rozwój infrastruktury gospodarowania odpadami potrzebnej do realizacji ustalonych celów;
c)   zapewnia wysokiej jakości dane statystyczne i wygenerowanie jednoznacznych prognoz dotyczących zdolności w zakresie gospodarowania odpadami i różnic w stosunku do celów określonych w art. 11 ust. 2 niniejszej dyrektywy, art. 6 ust. 1 dyrektywy 94/62/WE i art. 5 ust. 2a, 2b i 2c dyrektywy 1999/31/WE;
d)   określa programy zapobiegania powstawaniu odpadów zgodnie z art. 29 niniejszej dyrektywy;
Komisja ocenia, czy wymogi określone w lit. a)–d) zostały spełnione. Wniosek o przedłużenie uważa się za przyjęty, jeżeli Komisja nie zgłosi zastrzeżeń do przedstawionego planu w ciągu pięciu miesięcy od jego otrzymania.
W przypadku zgłoszenia przez Komisję zastrzeżeń do przedstawionego planu zobowiązuje ona dane państwo członkowskie do przedłożenia poprawionego planu w terminie dwóch miesięcy od otrzymania jej zastrzeżeń.
Komisja ocenia poprawiony plan w terminie dwóch miesięcy od jego otrzymania i przyjmuje lub odrzuca w formie pisemnej wniosek o przedłużenie terminu. W przypadku braku decyzji ze strony Komisji w podanym terminie wniosek o przedłużenie terminu uważa się za przyjęty.
Komisja powiadamia Parlament Europejski i Radę o swoich decyzjach w ciągu dwóch miesięcy od ich podjęcia.
Jeżeli przedłużenie, o którym mowa w akapicie pierwszym, zostanie przyznane, ale państwo członkowski nie przygotuje do ponownego użycia i nie dokona recyklingu co najmniej 50 % odpadów komunalnych do roku 2025 r., przedłużenie jest automatycznie anulowane.
Poprawka 172
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 – litera e
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 – ustęp 3 a (nowy)
3a.   Państwo członkowskie może zażądać przedłużenia o pięć lat terminu na osiągnięcie celu, o którym mowa w ust. 2 lit. c), jeżeli spełnia następujące warunki:
a)   spełnia warunki określone w ust. 3 akapit pierwszy lit. a) i b); oraz
b)   nie jest on włączone do wykazu państw członkowskich, w przypadku których istnieje ryzyko nieosiągnięcia celu przygotowywania do ponownego użycia i recyklingu co najmniej 50 % odpadów komunalnych do 2025 r., ustanowionego na mocy art. 11b ust. 2 lit. b).
W celu wystąpienia z wnioskiem o przedłużenie, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego artykułu, państwo członkowskie kieruje wniosek do Komisji zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu co najmniej 24 miesiące przed upływem terminu określonego w ust. 2 lit. d) niniejszego artykułu, ale nie przed publikacją sprawozdania, o którym mowa w art. 11b odniesieniu do osiągnięcia docelowego poziomu emisji określonego w niniejszym ustępie.
Jeżeli przedłużenie zostanie przyznane, ale państwo członkowski nie przygotuje do ponownego użycia i nie dokona recyklingu co najmniej 60 % odpadów komunalnych do roku 2030 r., przedłużenie jest automatycznie anulowane.
Poprawka 173
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 – litera e
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 – ustęp 4
4.  Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2024 r. Komisja analizuje cel określony w ust. 2 lit. d) pod kątem jego zwiększenia i rozważa określenie celów dla innych strumieni odpadów. W tym celu sprawozdanie Komisji, w stosownym przypadku z załączonym do niego wnioskiem, zostaje przesłane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
4.  Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2024 r. Komisja analizuje cel określony w ust. 2 lit. d) pod kątem jego zwiększenia i rozważa najlepsze praktyki i środki stosowane przez państwa członkowskie z myślą o osiągnięciu tego celu. W tym celu sprawozdanie Komisji, w stosownym przypadku z załączonym do niego wnioskiem, zostaje przesłane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Poprawka 174
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 – litera e
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 – ustęp 4 a (nowy)
4a.   Komisja zbada możliwość ustanowienia celów na lata 2025 i 2030 związanych z przygotowaniem do ponownego użycia i recyklingiem odpadów handlowych, odpadów przemysłowych innych niż odpady niebezpieczne i innych strumieni odpadów. W tym celu do dnia 31 grudnia 2018 r. Komisja sporządzi sprawozdanie, które zostanie przesłane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w stosownym przypadku wraz z dołączonym do niego wnioskiem ustawodawczym.
Poprawka 175
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 – litera e
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 – punkt 4 b (nowy)
4b.   Komisja rozpatrzy możliwość ustanowienia celów na lata 2025 i 2030 związanych z przygotowaniem do ponownego użycia i recyklingiem odpadów budowlanych i rozbiórkowych. W tym celu do dnia 31 grudnia 2018 r. Komisja sporządzi sprawozdanie, które zostanie przesłane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w stosownym przypadku wraz z dołączonym do niego wnioskiem ustawodawczym.
Poprawka 176
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 a – ustęp 1
1.  Do celów obliczania czy cele określone w art. 11 ust. 2 lit. c) i d) oraz art. 11 ust. 3 zostały osiągnięte:
1.  Do celów obliczania czy cele określone w art. 11 ust. 2 lit. c) i d) oraz art. 11 ust. 3 zostały osiągnięte:
a)  wagę odpadów komunalnych poddanych recyklingowi należy rozumieć jako wagę odpadów wprowadzanych w procesie ostatecznego recyklingu;
a)  wagę odpadów komunalnych poddanych recyklingowi należy mierzyć jako wagę odpadów wprowadzanych w procesie ostatecznego recyklingu w danym roku;
b)  wagę odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia należy rozumieć jako wagę odpadów komunalnych, które zostały odzyskane lub zebrane przez uznany podmiot zajmujący się przygotowaniem do ponownego użycia oraz przeszły wszystkie niezbędne czynności w zakresie sprawdzania, oczyszczania i naprawy umożliwiające ponowne użycie bez dalszego sortowania i przetwarzania wstępnego;
b)  wagę odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia należy mierzyć jako wagę odpadów komunalnych, które zostały odzyskane lub zebrane w danym roku przez uznany podmiot zajmujący się przygotowaniem do ponownego użycia oraz przeszły wszystkie niezbędne czynności w zakresie sprawdzania, oczyszczania i naprawy umożliwiające ponowne użycie bez dalszego sortowania i przetwarzania wstępnego;
c)   państwa członkowskie mogą uwzględniać produkty i części składowe przygotowywane do ponownego użycia przez uznane podmioty zajmujące się przygotowaniem do ponownego użycia lub w ramach uznanych systemów zwrotu kaucji. Do obliczenia skorygowanego współczynnika odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia i recyklingu z uwzględnieniem wagi produktów i części składowych przygotowanych do ponownego użycia, państwa członkowskie wykorzystują zweryfikowane dane uzyskane od wspomnianych podmiotów i stosują wzór podany w załączniku VI.
Poprawka 177
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 a – ustęp 1 a (nowy)
1a.   Do dnia 31 grudnia 2018 r. Komisja wystąpi do europejskich organizacji normalizacyjnych o opracowanie europejskich norm jakości dla materiałów odpadowych wprowadzanych do procesu ostatecznego recyklingu i dla surowców wtórnych, w szczególności tworzyw sztucznych, w oparciu o najlepsze dostępne praktyki.
Poprawka 178
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 a – ustęp 2
2.  W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania ust. 1 lit. b) i c) oraz załącznika VI Komisja, zgodnie z art. 38a, przyjmuje akty delegowane ustanawiające minimalne wymogi jakościowe i wymogi operacyjne dotyczące identyfikacji uznanych podmiotów zajmujących się przygotowaniem do ponownego użycia oraz uznanych systemów zwrotu kaucji, w tym szczegółowe zasady gromadzenia, weryfikacji i przekazywania danych.
2.  W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania ust. 1 lit. a) i b) Komisja, zgodnie z art. 38a, przyjmuje akty delegowane ustanawiające minimalne wymogi jakościowe i wymogi operacyjne dotyczące identyfikacji uznanych podmiotów zajmujących się przygotowaniem do ponownego użycia, uznanych systemów zwrotu kaucji oraz podmiotów zajmujących się ostatecznym recyklingiem, w tym szczegółowe zasady gromadzenia, identyfikowalności, weryfikacji i przekazywania danych.
Poprawka 179
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 a – ustęp 3
3.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 wagę odpadów po każdej operacji sortowania można zgłosić jako wagę odpadów komunalnych poddanych recyklingowi, pod warunkiem że:
3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby przechowywane były dane dotyczące masy produktów i materiałów w momencie ich wyprowadzenia (wyjścia) z zakładu odzysku lub recyklingu/przygotowania do ponownego użycia.
a)   takie odpady będące produktem sortowania są wprowadzane do procesu ostatecznego recyklingu;
b)   waga materiałów lub substancji, które nie są poddawane procesowi ostatecznego recyklingu i które są unieszkodliwiane lub poddawane odzyskowi energii, stanowi mniej niż 10 % całkowitej wagi odpadów zgłaszanych jako poddane recyklingowi.
Poprawka 180
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 a – ustęp 4
4.  Państwa członkowskie ustanawiają skuteczny system kontroli jakości i identyfikowania odpadów komunalnych, aby zapewnić spełnienie warunków określonych w ust. 3 lit. a) i b). System ten może obejmować elektroniczne rejestry utworzone na podstawie art. 35 ust. 4, specyfikacje techniczne wymogów jakościowych dotyczących sortowanych odpadów albo wszelkie inne równoważne środki zapewniające wiarygodność i dokładność gromadzonych danych na temat odpadów pochodzących z recyklingu.
4.  Zgodnie z ust. 2 państwa członkowskie ustanawiają skuteczny system kontroli jakości i identyfikowania odpadów komunalnych, aby zapewnić zgodność z przepisami określonymi w ust. 1. System ten może obejmować elektroniczne rejestry utworzone na podstawie art. 35 ust. 4, specyfikacje techniczne wymogów jakościowych dotyczących sortowanych odpadów albo wszelkie inne równoważne środki zapewniające wiarygodność i dokładność gromadzonych danych na temat odpadów pochodzących z recyklingu. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wybranej metodzie kontroli jakości i identyfikowania.
Poprawka 181
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 a – ustęp 5
5.  Do celów obliczenia, czy cele ustanowione w art. 11 ust. 2 lit. c) i d) i art. 11 ust. 3 zostały osiągnięte, państwa członkowskie mogą uwzględnić recykling metali, który odbywa się w związku ze spalaniem, proporcjonalnie do ilości spalanych odpadów komunalnych, pod warunkiem że te metale poddane recyklingowi spełniają określone wymogi jakościowe.
5.  Do celów obliczenia, czy cele ustanowione w art. 11 ust. 2 lit. c) i d) i art. 11 ust. 3 zostały osiągnięte, państwa członkowskie – po przyjęciu przez Komisję aktu delegowanego, o którym mowa w ust. 6 niniejszego artykułu – mogą uwzględnić recykling metali, który odbywa się w związku ze spalaniem lub współspalaniem, proporcjonalnie do ilości spalanych lub współspalanych odpadów komunalnych, pod warunkiem że te metale poddane recyklingowi spełniają określone wymogi jakościowe i że odpady posortowano przed spaleniem lub spełniono obowiązek wprowadzenia selektywnego zbierania papieru, metalu, tworzyw sztucznych, szkła i bioodpadów.
Poprawka 182
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 a – ustęp 6
6.  W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania ust. 5, Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 38a ustanawiające wspólną metodę obliczania masy metali poddanych recyklingowi w związku ze spalaniem, w tym kryteria jakości dla metali pochodzących z recyklingu.
6.  W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania ust. 5, Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 38a ustanawiające wspólną metodę obliczania masy metali poddanych recyklingowi w związku ze spalaniem lub współspalaniem, w tym kryteria jakości dla metali pochodzących z recyklingu.
Poprawka 183
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 b – ustęp 1
1.  Komisja, we współpracy z Europejską Agencją Środowiska, opracowuje sprawozdania z postępów w osiąganiu celów określonych w art. 11 ust. 2 lit. c) i d) oraz art. 11 ust. 3 najpóźniej trzy lata przed każdym terminem określonym w tych przepisach.
1.  Komisja, we współpracy z Europejską Agencją Środowiska, opracowuje sprawozdania z postępów w osiąganiu celów określonych w art. 11 ust. 2 lit. c) i d), art. 11 ust. 3 i 3a oraz art. 21 ust. 1a najpóźniej trzy lata przed każdym terminem określonym w tych przepisach.
Poprawka 184
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 b – punkt 2 – litera b a (nowa)
ba)   przykłady najlepszych praktyk stosowanych w całej Unii, mogące być wskazówką w dążeniu do osiągnięcia celów.
Poprawka 185
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 11 b – ustęp 2 a (nowy)
2a.   W razie potrzeby sprawozdania, o których mowa w ust. 1, dotyczą wdrożenia innych wymogów niniejszej dyrektywy, takich jak przewidywanie osiągnięcia celów zawartych w programach zapobiegania powstawaniu odpadów, o których mowa w art. 29, oraz odsetek i ilość w przeliczeniu na mieszkańca odpadów komunalnych, które są unieszkodliwiane i poddawane odzyskowi energii.
Poprawka 186
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 a (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 12 – ustęp 1 a (nowy)
12a)   w art. 12 dodaje się ustęp w brzmieniu:
ƒ„1a. Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zadbania o to, by do 2030 r. ilość unieszkodliwianych odpadów komunalnych została zmniejszona do co najwyżej 10 % całkowitej ilości wytwarzanych odpadów komunalnych.”;
Poprawka 187
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 b (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 12 – punkt 1 b (nowy)
12b)   w art. 12 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„1b. Komisja poddaje przeglądowi procesy unieszkodliwiania wymienione w załączniku I. W świetle tego przeglądu Komisja przyjmuje uzupełniające niniejszą dyrektywę akty delegowane określające kryteria techniczne oraz procedury operacyjne związane z procesami unieszkodliwiania D2, D3, D4, D6, D7 i D12. W stosownym przypadku te akty delegowane ustanawiają zakaz przeprowadzania procesów unieszkodliwiania, które nie spełniają wymogów zawartych w art. 13.”;
Poprawka 188
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 c (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 12 – punkt 1 c (nowy)
12c)   w art. 12 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„1c. Państwa członkowskie podejmują szczególne środki, aby zapobiec usuwaniu odpadów, bezpośrednio i pośrednio, do środowiska morskiego. Państwa członkowskie składają Komisji sprawozdanie dotyczące środków wprowadzonych w celu wykonania niniejszego ustępu 18 miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, a następnie co dwa lata, poczynając od tej daty. W ciągu sześciu miesięcy Komisja publikuje na podstawie przekazanych informacji dwuletnie sprawozdanie.
Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu ustanowienia warunków i wskaźników na potrzeby wykonania niniejszego ustępu. Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 39 ust. 2.”;
Poprawka 189
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 d (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 15 – ustęp 4 a (nowy)
12d)   w art. 15 dodaje się ustęp w brzmieniu:
ƒ„4a. Zgodnie z dyrektywą 2014/24/UE państwa członkowskie mogą podejmować środki w celu zadbania o to, by procedura selekcji podmiotów gospodarujących odpadami, przeprowadzana przez władze lokalne i organizacje wdrażające systemy rozszerzonej odpowiedzialności producenta w imieniu producenta produktów, obejmowała klauzule społeczne w trosce o wspieranie roli przedsiębiorstw i platform społecznych i solidarnościowych.”;
Poprawka 190
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 e (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 18 – ustęp 3
12e)   art. 18 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
3.  Z zastrzeżeniem technicznych i ekonomicznych kryteriów wykonalności, w przypadku gdy odpady niebezpieczne zostały zmieszane w sposób inny niż określony w ust. 1, odpady, o ile to możliwe i niezbędne, rozdziela się w celu zachowania zgodności z art. 13.
„3. W przypadku gdy odpady niebezpieczne zostały zmieszane w sposób inny niż określony w ust. 1, państwa członkowskie, nie naruszając przepisów art. 36, dopilnowują rozdzielenia odpadów, o ile jest to technicznie wykonalne.
Jeżeli rozdzielenie nie jest technicznie wykonalne, zmieszane odpady przetwarza się w instalacjach, które posiadają zezwolenie na przetwarzanie takich mieszanin, a także poszczególnych składników tej mieszaniny.”;
Poprawka 191
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 f (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 20 – akapit pierwszy a (nowy)
12f)   w art. 20 dodaje się akapit w brzmieniu:
„Do dnia 1 stycznia 2020 r. państwa członkowskie wprowadzają systemy selektywnego zbierania i przyjmowania odpadów niebezpiecznych pochodzących z gospodarstw domowych, aby zapewnić odpowiednie postępowanie z odpadami niebezpiecznymi i uniknąć zanieczyszczania innych strumieni odpadów komunalnych.”;
Poprawka 192
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 g (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 20 – akapit pierwszy b (nowy)
12g)   w art. 20 dodaje się akapit w brzmieniu:
„Do dnia ... [18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy] Komisja opracuje wytyczne, by wesprzeć państwa członkowskie w prowadzeniu zbierania i w bezpiecznym gospodarowaniu niebezpiecznymi odpadami pochodzącymi z gospodarstw domowych oraz by im to ułatwić.”;
Poprawka 193
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 h (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 21 – ustęp 1 – litera a
12h)   art. 21 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
a)  oleje odpadowe były zbierane osobno, w przypadkach gdy jest to technicznie wykonalne;
„a) oleje odpadowe były zbierane osobno;”;
Poprawka 194
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 i (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 21 – ustęp 1 – litera c
12i)   art. 21 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:
c)   w przypadkach gdy jest to technicznie wykonalne i opłacalne ekonomicznie, oleje odpadowe o różnych cechach nie były mieszane i by oleje odpadowe nie były mieszane z innymi odpadami lub substancjami, jeżeli takie mieszanie stanowi przeszkodę w ich przetwarzaniu.
„c) oleje odpadowe o różnych cechach nie były mieszane i by oleje odpadowe nie były mieszane z innymi odpadami lub substancjami, jeżeli takie mieszanie stanowi przeszkodę w ich regeneracji.”;
Poprawka 195
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 j (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 21 – ustęp 1 a (nowy)
12j)  w art. 21 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„1a. Państwa członkowskie podejmują wszelkie konieczne środki służące temu, aby do roku 2025 regeneracja olejów odpadowych wzrosła do co najmniej 85 % wytworzonych olejów odpadowych.
Oleje odpadowe wysłane do innego państwa członkowskiego w celu regeneracji w tym państwie członkowskim mogą zostać zaliczone jedynie na poczet realizacji celów przez to państwo członkowskie, w którym je zebrano, i to pod warunkiem spełnienia stosownych wymogów rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 dotyczących transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych.
Odpady wywiezione z Unii w celu przygotowania do ponownego użycia lub recyklingu zalicza się jedynie na poczet realizacji celów przez to państwo członkowskie, w którym je zebrano, jeżeli zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1013/2006 eksporter może udowodnić, że przemieszczenie odpadów jest zgodne z wymogami tego rozporządzenia i że regeneracja olejów odpadowych poza Unią odbyła się w warunkach równoważnych z wymogami właściwych przepisów prawa Unii w dziedzinie ochrony środowiska.”;
Poprawka 196
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 k (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 21 – ustęp 2
12k)  art. 21 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.  Dla celów selektywnego zbierania olejów opadowych i ich właściwego przetwarzania państwa członkowskie mogą, w zależności od warunków krajowych, zastosować dodatkowe środki, takie jak wymagania techniczne, zasada odpowiedzialności producenta, instrumenty ekonomiczne lub dobrowolne porozumienia.
„2. W celu wywiązania się z obowiązków określonych w ust. 1 i 1a państwa członkowskie mogą, w zależności od warunków krajowych, zastosować dodatkowe środki, takie jak wymagania techniczne, zasada odpowiedzialności producenta, instrumenty ekonomiczne lub dobrowolne porozumienia.”;
Poprawka 197
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 l (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 21 – ustęp 3
12l)  art. 21 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
3.  W przypadkach gdy oleje odpadowe, zgodnie z przepisami krajowymi, podlegają wymogom regeneracji, państwa członkowskie mogą postanowić, że takie oleje odpadowe są regenerowane, jeżeli jest to technicznie wykonalne, a w przypadkach gdy zastosowanie mają art. 11 lub 12 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 mogą ograniczyć transgraniczny transport olejów odpadowych ze swojego terytorium do spalarni lub współspalarni, aby dać pierwszeństwo regeneracji olejów odpadowych.
3. W przypadkach gdy zastosowanie mają art. 11 lub 12 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, państwa członkowskie mogą ograniczyć transgraniczny transport olejów odpadowych ze swojego terytorium do spalarni lub współspalarni, aby dać pierwszeństwo regeneracji olejów odpadowych.”;
Poprawka 198
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 13
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 22 – ustęp 1
Państwa członkowskie zapewniają selektywne zbieranie bioodpadów, jeżeli jest to wykonalne z punktu widzenia technicznego, ekonomicznego i środowiskowego oraz właściwe w celu spełnienia odpowiednich norm jakości dla kompostu i osiągnięcia celów określonych w art. 11 ust. 2 lit. a), c) i d) oraz art. 11 ust. 3.
1.   Państwa członkowskie zapewniają selektywne zbieranie bioodpadów u źródła zgodnie z art. 10 ust. 2.
Poprawka 199
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 13
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 22 – ustęp 1 a (nowy)
1a.   Państwa członkowskie zachęcają do kompostowania domowego.
Poprawka 237
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 13
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 22 – ustęp 2
Państwa członkowskie podejmują środki, w stosownych przypadkach i zgodnie z art. 4 i 13, zachęcające do:
2.  Państwa członkowskie podejmują zgodnie z art. 4 i 13 środki, włącznie z systemami identyfikowania i zapewniania jakości materiałów początkowych i końcowych, mające na celu zapewnienie recyklingu organicznego bioodpadów w sposób, który gwarantuje wysoki poziom ochrony środowiska i którego rezultaty spełniają wysokie standardy jakości.
a)   recyklingu, w tym kompostowania i uzyskiwania z bioodpadów sfermentowanej biomasy;
b)   przetwarzania bioodpadów w sposób, który zapewnia wysoki poziom ochrony środowiska;
c)   stosowania bezpiecznych dla środowiska materiałów wyprodukowanych z bioodpadów.
Poprawka 242
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 13
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 22 – akapit 2 a (nowy)
2a.  Wagę bioodpadów poddanych recyklingowi należy rozumieć jako wagę odpadów wprowadzonych do procesu recyklingu organicznego w danym roku.
Waga materiałów lub substancji, które nie są poddawane procesowi ostatecznego recyklingu i które są unieszkodliwiane lub poddawane odzyskowi energii, nie jest zgłaszana jako waga materiałów lub substancji poddana recyklingowi.
Poprawka 201
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 13
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 22 – ustęp 2b (nowy)
2b.   Do dnia 31 grudnia 2018 r. Komisja zaproponuje zmianę rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2150/20021a w celu wprowadzenia europejskich kodów odpadów dla bioodpadów komunalnych, które zostały selektywnie zebrane u źródła.
_______________
1a Rozporządzenie (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2002 r. w sprawie statystyk odpadów (Dz.U. L 332 z 9.12.2002, s. 1).
Poprawka 238
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 13
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 22 – ustęp 2 c (nowy)
2c.  Do dnia 31 grudnia 2018 r. Komisja wystąpi do europejskich organizacji normalizacyjnych o opracowanie europejskich norm jakości dla bioodpadów wprowadzanych do procesów recyklingu organicznego, a także dla kompostu i produktów pofermentacyjnych, w oparciu o najlepsze dostępne praktyki.
Poprawka 202
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 13 a (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 24 – ustęp 1 – litera h
13a)   w art. 24 lit. b) otrzymuje brzmienie:
b)  odzysk odpadów.
„b) odzysk odpadów innych niż niebezpieczne.”;
Poprawka 203
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 14
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 26 – ustęp 3
Państwa członkowskie mogą zwolnić właściwe organy z prowadzenia rejestru zakładów lub przedsiębiorstw zajmujących się zbieraniem lub transportem odpadów innych niż niebezpieczne w ilości nieprzekraczającej 20 ton rocznie.
Państwa członkowskie mogą zwolnić właściwe organy z prowadzenia rejestru zakładów lub przedsiębiorstw zajmujących się zbieraniem lub transportem odpadów innych niż niebezpieczne w ilości nieprzekraczającej 20 ton i odpadów niebezpiecznych w ilości nieprzekraczającej 2 ton rocznie.
Poprawka 204
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 14
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 26 – ustęp 4
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 38a w celu dostosowania progu dla ilości odpadów innych niż odpady niebezpieczne.
skreśla się
Poprawka 205
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 15 – litera a
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 27 – ustęp 1
1.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 38a, w celu określenia minimalnych standardów technicznych dla czynności przetwarzania wymagających zezwolenia na mocy art. 23, w przypadkach gdy istnieją dowody, że takie standardy minimalne mogą przynieść korzyści w kategoriach ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska.
1.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 38a w celu określenia minimalnych standardów technicznych dla wszelkich czynności przetwarzania wymagających zezwolenia na mocy art. 23, w szczególności dla selektywnego zbierania, sortowania i recyklingu odpadów, w przypadkach gdy istnieją dowody, że takie standardy minimalne mogą przynieść korzyści w kategoriach ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska.
Poprawka 206
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 16 – litera a – podpunkt ii
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 28 – ustęp 3 – litera f
f)  środki na rzecz zwalczania wszelkich form zaśmiecania i uprzątania wszystkich rodzajów odpadów.
f)  środki na rzecz zwalczania wszelkich form zaśmiecania, zapobiegania im i uprzątania wszystkich rodzajów odpadów.
Poprawka 207
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 16 – litera a – podpunkt ii a (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 28 – ustęp 3 – litera f a (nowa)
(iia)  dodaje się punkt w brzmieniu:
„fa) wystarczające możliwości finansowania na potrzeby władz lokalnych w celu propagowania zapobiegania powstawaniu odpadów oraz w celu opracowania optymalnych systemów i infrastruktury selektywnego zbierania odpadów, aby osiągnąć cele określone w niniejszej dyrektywie.”;
Poprawka 208
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 16 – litera b
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 28 – ustęp 5
5.  Plany gospodarki odpadami są zgodne z wymogami dotyczącymi planowania gospodarowania odpadami, określonymi w art. 14 dyrektywy 94/62/WE, celami określonymi w art. 11 ust. 2 i 3 niniejszej dyrektywy oraz z wymogami art. 5 dyrektywy 1999/31/WE.
5.  Plany gospodarki odpadami są zgodne z wymogami dotyczącymi planowania gospodarowania odpadami, określonymi w art. 14 dyrektywy 94/62/WE, celami określonymi w art. 11 ust. 2 niniejszej dyrektywy oraz z wymogami art. 5 dyrektywy 1999/31/WE.”;
Poprawka 209
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 17 – litera a
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 29 – ustęp 1 – akapit 1
1.  Państwa członkowskie opracowują programy zapobiegania powstawaniu odpadów określające środki w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów zgodnie z art. 1, 4 i 9.
1.   Aby przyczynić się do osiągnięcia przynajmniej celów wymienionych w art. 1, 4 i art. 9 ust. -1, państwa członkowskie opracowują programy zapobiegania powstawaniu odpadów określające przynajmniej środki w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów zgodnie z art. 9 ust. 1.
Poprawka 210
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 17 – litera a a (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 29 – ustęp 1 – akapit 2
aa)   w ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
Programy te są zintegrowane z planami gospodarki odpadami, przewidzianymi w art. 28, lub w stosownych przypadkach z innymi programami dotyczącymi polityki w dziedzinie środowiska, lub funkcjonują jako odrębne programy. W przypadku gdy taki program jest zintegrowany z planem gospodarowania odpadami lub innymi programami, środki służące zapobieganiu powstawania odpadów muszą zostać wyraźnie zdefiniowane.
Programy te są zintegrowane z planami gospodarki odpadami, przewidzianymi w art. 28, lub w stosownych przypadkach z innymi programami dotyczącymi polityki w dziedzinie środowiska, lub funkcjonują jako odrębne programy. W przypadku gdy taki program jest zintegrowany z planem gospodarowania odpadami lub innymi programami, cele i środki służące zapobieganiu powstawaniu odpadów muszą zostać wyraźnie zdefiniowane.”;
Poprawka 211
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 17 – litera a b (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 29 – ustęp 2
ab)   ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
2.  Programy określone w ust. 1 ustalają cele zapobiegania powstawaniu odpadów. Państwa członkowskie opisują istniejące środki zapobiegawcze i oceniają użyteczność przykładów środków wskazanych w załączniku IV lub innych stosownych środków.
„2. W programach, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie opisują przynajmniej sposób wdrażania środków zapobiegawczych, o których mowa w art. 9 ust. 1, i ich wkład w osiągnięcie celów określonych w art. 9 ust. -1. W stosownych przypadkach państwa członkowskie opisują wkład instrumentów i środków wymienionych w załączniku IVa i oceniają użyteczność przykładowych środków wskazanych w załączniku IV lub innych stosownych środków.”;
Poprawka 212
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 17 – litera a c (nowa)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 29 – ustęp 2 a (nowy)
ac)   dodaje się ustęp w brzmieniu:
ƒ„2a. Państwa członkowskie w ramach swoich programów zapobiegania powstawaniu odpadów, o których mowa w niniejszym artykule, przyjmują szczegółowe programy zapobiegania powstawaniu odpadów żywnościowych.”;
Poprawka 213
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 17 a (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 30 – ustęp 2
17a)   art. 30 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.  Wzywa się Europejską Agencję Ochrony Środowiska do dołączania do swojego sprawozdania rocznego przeglądu postępów w realizacji i wdrażaniu programów zapobiegania powstawaniu odpadów.
2. Europejska Agencja Ochrony Środowiska publikuje co dwa lata sprawozdanie zawierające przegląd dokonanych postępów w realizacji i wdrażaniu programów zapobiegania powstawaniu odpadów oraz dokonanych przez każde państwo członkowskie i Unię jako całość osiągnięć pod względem realizacji celów programów zapobiegania powstawaniu odpadów, w tym oddzielenia wytwarzania odpadów od wzrostu gospodarczego i przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym.”;
Poprawka 214
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 19 – litera b
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 35 – ustęp 4
4.  Państwa członkowskie tworzą elektroniczny rejestr lub skoordynowane rejestry w celu ewidencji danych dotyczących odpadów niebezpiecznych, o których mowa w ust. 1, obejmujące swym zakresem całe terytorium geograficzne danego państwa członkowskiego. Państwa członkowskie mogą utworzyć takie rejestry dla innych strumieni odpadów, w szczególności strumieni odpadów, dla których w przepisach Unii ustanowione są cele. Państwa członkowskie wykorzystują dane dotyczące odpadów zgłoszone przez podmioty przemysłowe w Europejskim Rejestrze Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń ustanowionym na mocy rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (*).
4.  Państwa członkowskie tworzą elektroniczny rejestr lub skoordynowane rejestry bądź korzystają z już istniejących elektronicznych rejestrów lub skoordynowanych rejestrów w celu ewidencji danych dotyczących odpadów niebezpiecznych, o których mowa w ust. 1, obejmujące swym zakresem całe terytorium geograficzne danego państwa członkowskiego. Państwa członkowskie tworzą takie rejestry przynajmniej dla strumieni odpadów, dla których w przepisach Unii ustanowione są cele. Państwa członkowskie wykorzystują dane dotyczące odpadów zgłoszone przez podmioty przemysłowe w Europejskim Rejestrze Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń ustanowionym na mocy rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (*).
Poprawka 215
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 37 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie zgłaszają Komisji dane dotyczące wdrażania art. 11 ust. 2 lit. a)–d) oraz art. 11 ust. 3 na każdy rok kalendarzowy. Zgłaszają te dane drogą elektroniczną w terminie 18 miesięcy od zakończenia roku sprawozdawczego, którego dotyczą zebrane dane. Dane są zgłaszane w formacie określonym przez Komisję zgodnie z ust. 6. Pierwsze sprawozdanie obejmuje dane za okres od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.
1.  Państwa członkowskie zgłaszają Komisji dane dotyczące postępów w osiąganiu celów określonych w art. 9 ust. -1, art. 11 ust. 2 lit. a)–d), art. 11 ust. 3 i 3a oraz art. 21 na każdy rok kalendarzowy. Państwa członkowskie gromadzą i przetwarzają te dane zgodnie ze wspólną metodą, o której mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, i zgłaszają je drogą elektroniczną w terminie 12 miesięcy od zakończenia roku sprawozdawczego, którego dotyczą zebrane dane. Dane są zgłaszane w formacie określonym przez Komisję zgodnie z ust. 6. Pierwsze sprawozdanie dotyczące celów określonych w art. 11 ust. 2 lit. c) i d) oraz art. 11 ust. 3 obejmie dane za okres od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.
Poprawka 216
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 37 – ustęp 2
2.   Państwa członkowskie zgłaszają Komisji dane dotyczące wdrażania art. 9 ust. 4 co dwa lata. Zgłaszają te dane drogą elektroniczną w terminie 18 miesięcy od zakończenia okresu sprawozdawczego, którego dotyczą zebrane dane. Dane są zgłaszane w formacie określonym przez Komisję zgodnie z ust. 6. Pierwsze sprawozdanie obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2021 r.
skreśla się
Poprawka 217
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 37 – ustęp 3 a (nowy)
3a.   Do celów sprawdzenia zgodności z art. 11 ust. 2 lit. c) i d) ilość odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia zgłasza się oddzielnie od ilości odpadów poddanych recyklingowi.
Poprawka 218
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 37 – ustęp 5
5.  Komisja dokonuje przeglądu danych zgłoszonych zgodnie z niniejszym artykułem i publikuje sprawozdanie dotyczące wyników tego przeglądu. Sprawozdanie to obejmuje ocenę organizacji gromadzenia danych, źródeł danych i metodyki stosowanej przez państwa członkowskie, jak również kompletności, rzetelności, aktualności oraz spójności tych danych. Ocena może zawierać konkretne zalecenia dotyczące usprawnień. Sprawozdanie to jest sporządzane co trzy lata.
5.  Komisja dokonuje przeglądu danych zgłoszonych zgodnie z niniejszym artykułem i publikuje sprawozdanie dotyczące wyników tego przeglądu. Do czasu przyjęcia aktu delegowanego, o którym mowa w ust. 6, w sprawozdaniu tym ocenia się organizację gromadzenia danych, źródła danych i metodę stosowaną przez państwa członkowskie. W każdym wypadku Komisja ocenia kompletność, rzetelność, aktualność oraz spójność danych. Ocena może zawierać konkretne zalecenia dotyczące usprawnień. Sprawozdanie to sporządza się dziewięć miesięcy po pierwszym zgłoszeniu danych przez państwa członkowskie, a następnie co trzy lata.
Poprawka 219
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 37 – ustęp 5 a (nowy)
5a.   W sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 5, Komisja uwzględnia informacje dotyczące pełnego wdrożenia niniejszej dyrektywy i ocenia jej skutki dla zdrowia ludzkiego i środowiska. W stosownym przypadku sprawozdaniu może towarzyszyć wniosek w sprawie zmiany niniejszej dyrektywy.
Poprawka 220
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 37 – ustęp 6
6.  Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające format zgłaszania danych zgodnie z ust. 1 i 2 oraz sprawozdań na temat wypełniania wyrobisk. Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 39 ust. 2.
6.  Komisja przyjmuje zgodnie z art. 38a akty delegowane w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez ustanowienie wspólnej metody gromadzenia i przetwarzania danych, organizacji zbierania danych i źródeł danych, jak również zasad dotyczących formatu zgłaszania danych zgodnie z ust. 1 oraz sprawozdawczości z przygotowywania do ponownego użycia i wypełniania wyrobisk.
Poprawka 221
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21 a (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 37 a (nowy)
21a)   dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 37a
Ramy gospodarki o obiegu zamkniętym
Aby wesprzeć środki, o których mowa w art. 1, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2018 r. Komisja:
a)   sporządzi sprawozdanie, w którym oceni potrzebę wyznaczenia celów unijnych, a zwłaszcza unijnego celu dotyczącego oszczędnego gospodarowania zasobami, oraz zapotrzebowanie na przekrojowe środki regulacyjne w zakresie zrównoważonej konsumpcji i produkcji; w stosownym przypadku sprawozdaniu będzie towarzyszył wniosek ustawodawczy;
b)   sporządzi sprawozdanie dotyczące spójności unijnych ram regulacyjnych dotyczących produktów, odpadów i chemikaliów w celu wskazania przeszkód utrudniających przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym;
c)   sporządzi sprawozdanie w celu wskazania interakcji między aktami prawnymi, które mogą hamować rozwój synergii między poszczególnymi branżami i w wyniku uniemożliwiają wykorzystywanie produktów ubocznych, przygotowywanie do ponownego użycia oraz recykling odpadów do konkretnych zastosowań; temu sprawozdaniu będzie w stosownym przypadku towarzyszyć wniosek ustawodawczy lub wskazówki dotyczące sposobów usunięcia wykrytych barier oraz uwolnienia potencjału rynku produktów odpadowych i surowców wtórnych;
d)   przedstawi kompleksowy przegląd unijnych przepisów dotyczących ekoprojektu w celu rozszerzenia ich zakresu tak, by objąć nimi wszystkie główne grupy produktów, w tym grupy produktów niezwiązanych z energią, oraz aby stopniowo wprowadzić wszystkie istotne elementy oszczędnego gospodarowania zasobami do obowiązkowych wymogów dotyczących projektowania produktów i dostosować przepisy w sprawie oznakowania ekologicznego.”;
Poprawka 222
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21 a (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 38 – nagłówek
21a)   art. 38 tytuł otrzymuje brzmienie:
„Interpretacja i dostosowanie do postępu technicznego”
„Wymiana informacji i najlepszych praktyk, interpretacja i dostosowanie do postępu technicznego”
Poprawka 223
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 22
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 38 – ustęp -1 (nowy)
—  1. Komisja stworzy platformę regularnej i ustrukturyzowanej wymiany informacji i najlepszych praktyk między Komisją a państwami członkowskimi, w tym organami regionalnymi i lokalnymi, dotyczących praktycznego wdrażania wymogów zawartych w niniejszej dyrektywie w trosce o zapewnienie odpowiedniego zarządzania, egzekwowania, współpracy transgranicznej oraz rozpowszechniania najlepszych praktyk i innowacji w dziedzinie gospodarowania odpadami.
Platformę wykorzystuje się w szczególności do:
–   wymiany informacji i najlepszych praktyk dotyczących instrumentów i zachęt stosowanych zgodnie z art. 4 ust. 3, aby wspierać osiągnięcie celów określonych w art. 4;
–   wymiany informacji i najlepszych praktyk dotyczących środków określonych w art. 8 ust. 1 i 2;
–   wymiany informacji i najlepszych praktyk dotyczących zapobiegania powstawaniu odpadów i tworzenia systemów sprzyjających ponownemu użyciu i wydłużaniu okresu żywotności;
–   wymiany informacji i najlepszych praktyk dotyczących wdrażania obowiązków związanych z selektywnym zbieraniem;
–   wymiany informacji i najlepszych praktyk dotyczących instrumentów i zachęt na rzecz osiągnięcia celów określonych w art. 11 ust. 2 lit c) i d) oraz w art. 21;
–   wymiany najlepszych praktyk na potrzeby opracowywania środków i systemów śledzenia strumieni odpadów komunalnych od sortowania do procesu ostatecznego recyklingu, co ma kluczowe znaczenie dla kontroli jakości odpadów oraz pomiaru strat w strumieniach odpadów i procesach recyklingu.
Wyniki tej wymiany informacji i najlepszych praktyk Komisja podaje do wiadomości publicznej.
Poprawka 224
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 22
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 38 – ustęp 1 – akapit 1
Komisja może opracować wytyczne do interpretacji definicji odzysku i unieszkodliwiania.
Komisja opracuje wytyczne do interpretacji definicji odpadów, odpadów komunalnych, zapobiegania powstawaniu odpadów, ponownego użycia, przygotowania do ponownego użycia, odzysku i unieszkodliwiania.
Poprawka 225
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 22
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 38 – ustęp 3
3.   Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 38a w celu zmiany załącznika VI.
skreśla się
Poprawka 226
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 23
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 38 a – ustęp 2
2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 1, art. 11a ust. 2 i 6, art. 26, art. 27 ust. 1 i 4 oraz art. 38 ust. 1–3 powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia [wstawić datę wejścia w życie niniejszej dyrektywy].
2.  Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 2 i 4, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 5, art. 9 ust. 2a, 3 i 3a, art. 11a ust. 2 i 6, art. 12 ust. 1b, art. 27 ust. 1 i 4, art. 37 ust. 6 oraz art. 38 ust. 1 i 2 powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia [wstawić datę wejścia w życie niniejszej dyrektywy].
Poprawka 227
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 23
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 38 a – ustęp 3
3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 1, art. 11a ust. 2 i 6, art. 26, art. 27 ust. 1 i 4 oraz art. 38 ust. 1–3 może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 2 i 4, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 5, art. 9 ust. 2a, 3 i 3a, art. 11a ust. 2 i 6, art. 12 ust. 1b, art. 27 ust. 1 i 4, art. 37 ust. 6 oraz art. 38 ust. 1 i 2 może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji . Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.
Poprawka 228
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 23
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 38 a – ustęp 3 a (nowy)
3a.   Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.
Poprawka 229
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 23
Dyrektywa 2008/98/WE
Artykuł 38 a – ustęp 5
5.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 1, art. 11a ust. 2 i 6, art. 26, art. 27 ust. 1 i 4 oraz art. 38 ust. 1–3 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
5.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 2 i 4, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 5, art. 9 ust. 2a, 3 i 3a, art. 11a ust. 2 i 6, art. 12 ust. 1b, art. 27 ust. 1 i 4, art. 37 ust. 6 oraz art. 38 ust. 1 i 2 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Poprawka 230
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 24 a (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Załącznik II – punkt R13 a (nowy)
24a)   w załączniku II dodaje się punkt w brzmieniu:
„R13 a: Przygotowanie do ponownego użycia.”;
Poprawka 231
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 24 b (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Załącznik IV a (nowy)
24b)   dodaje się załącznik IVa zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Poprawka 232
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 25
Dyrektywa 2008/98/WE
Załącznik VI (nowy)
25)   dodaje się załącznik VI zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
skreśla się
Poprawka 233
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik I
Dyrektywa 2008/98/WE
Załącznik VI
Metoda obliczania przygotowania do ponownego użycia produktów i komponentów do celów art. 11 ust. 2 lit. c) i d) oraz art. 11 ust. 3
skreśla się
Państwa członkowskie obliczają skorygowany współczynnik recyklingu i przygotowania do ponownego użycia zgodnie z art. 11 ust. 2 lit. c) i d) oraz art. 11 ust. 3 według następującego wzoru:
20170314-P8_TA(2017)0070_PL-p0000002.png
E: skorygowany współczynnik recyklingu i przygotowania do ponownego użycia w danym roku;
A: waga odpadów komunalnych poddanych recyklingowi lub przygotowanych do ponownego użycia w danym roku;
R: waga produktów i komponentów przygotowanych do ponownego użycia w danym roku;
P: waga odpadów komunalnych wytworzonych w danym roku.
Poprawka 234
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik -I (nowy)
Dyrektywa 2008/98/WE
Załącznik IV a (nowy)
Załącznik -I
Dodaje się załącznik IVa w brzmieniu:
„Załącznik IVa
Orientacyjny wykaz instrumentów wspierających przechodzenie na gospodarkę o obiegu zamkniętym
1.   Instrumenty ekonomiczne:
1.1   stopniowe podnoszenie podatków od składowania lub opłat za składowanie w odniesieniu do wszystkich kategorii odpadów (komunalnych, obojętnych, innych);
1.2   wprowadzenie lub podniesienie podatków od spalania bądź opłat za spalanie;
1.3   wprowadzenie systemów opłat proporcjonalnych do ilości wyrzucanych odpadów;
1.4   środki służące zwiększeniu opłacalności istniejących i przyszłych systemów odpowiedzialności producenta;
1.5   rozszerzenie zakresu finansowej lub operacyjnej odpowiedzialności producenta na nowe strumienie odpadów;
1.6   zachęty ekonomiczne dla władz lokalnych do sprzyjania zapobieganiu powstawaniu odpadów oraz do tworzenia i rozwijania systemów selektywnego zbierania;
1.7   środki wspierające rozwój sektora ponownego użycia;
1.8   środki służące zniesieniu dopłat niezgodnych z hierarchią postępowania z odpadami;
2.   Inne środki:
2.1   zrównoważone zamówienia publiczne sprzyjające zrównoważonej produkcji i konsumpcji;
2.2   środki techniczne i środki polityki budżetowej wspierające rozwój rynków dla produktów wprowadzonych do ponownego użytku i materiałów pochodzących z recyklingu (w tym z kompostowania) oraz podnoszące jakość materiałów pochodzących z recyklingu;
2.3   wprowadzanie najlepszych dostępnych technik przetwarzania odpadów mających na celu usunięcie substancji stanowiących bardzo duże zagrożenie, gdy jest to technicznie wykonalne i opłacalne;
2.4   środki mające na celu poszerzenie wiedzy społeczeństwa na temat prawidłowego gospodarowania odpadami i zmniejszania ilości odpadów, w tym kampanie ad hoc służące ograniczeniu ilości odpadów u źródła oraz zapewnieniu wysokiego poziomu uczestnictwa w systemach selektywnego zbierania odpadów;
2.5   środki mające na celu zapewnienie odpowiedniej koordynacji, w tym z wykorzystaniem środków elektronicznych, między wszystkimi właściwymi organami publicznymi zaangażowanymi w gospodarowanie odpadami oraz zapewnienie zaangażowania innych kluczowych zainteresowanych podmiotów;
2.6   wykorzystanie europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych do finansowania rozwoju infrastruktury gospodarowania odpadami potrzebnej do osiągnięcia odpowiednich celów.”.

(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0034/2017).


Składowanie odpadów ***I
PDF 617kWORD 69k
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 14 marca 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów (COM(2015)0594 – C8-0384/2015 – 2015/0274(COD))(1)
P8_TA(2017)0071A8-0031/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw -1 (nowy)
(-1)   Z uwagi na zależność Unii od importu surowców oraz szybkie wyczerpanie się w krótkiej perspektywie czasowej znacznych ilości zasobów naturalnych kluczowym wyzwaniem jest odzyskiwanie jak największych ilości zasobów na terytorium Unii oraz przyspieszenie przechodzenia na gospodarkę o obiegu zamkniętym.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw -1 a (nowy)
(-1a)   Gospodarowanie odpadami należy przekształcić w zrównoważoną gospodarkę materiałami. Zmiana dyrektywy w sprawie składowania odpadów stwarza ku temu okazję.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1
(1)  Gospodarowanie odpadami w Unii należy ulepszyć w celu ochrony, zachowania i poprawy jakości środowiska naturalnego, ochrony zdrowia ludzkiego, zapewnienia ostrożnego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych oraz wspierania gospodarki o obiegu zamkniętym.
(1)  Gospodarowanie odpadami w Unii należy ulepszyć w celu ochrony, zachowania i poprawy jakości środowiska naturalnego, ochrony zdrowia ludzkiego, zapewnienia ostrożnego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych, wspierania gospodarki o obiegu zamkniętym, zwiększenia efektywności energetycznej oraz zmniejszenia zależności Unii od surowców.
Poprawka 51
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1 a (nowy)
(1a)   Gospodarka o obiegu zamkniętym powinna wdrażać wyraźne postanowienia siódmego programu działań w zakresie środowiska wzywającego do opracowania cykli życia nietoksycznych materiałów, aby odpady poddane recyklingowi mogły być wykorzystywane jako główne i pewne źródło surowców dla Unii.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2
(2)  Cele określone w dyrektywie Rady 1999/31/WE14 dotyczące ograniczeń w zakresie składowania odpadów powinny zostać zmienione, aby lepiej odzwierciedlać unijną ambicję przejścia do gospodarki o obiegu zamkniętym i umożliwić postępy w realizacji inicjatywy na rzecz surowców15 poprzez ograniczenie ilości odpadów składowanych na składowiskach przeznaczonych dla odpadów innych niż niebezpieczne.
(2)  Cele określone w dyrektywie Rady 1999/31/WE14 dotyczące ograniczeń w zakresie składowania odpadów powinny zostać wzmocnione, aby lepiej odzwierciedlać unijną ambicję przejścia do gospodarki o obiegu zamkniętym i umożliwić postępy w realizacji inicjatywy na rzecz surowców15 poprzez stopniowe minimalizowanie ilości odpadów składowanych na składowiskach przeznaczonych dla odpadów innych niż niebezpieczne. Komisja i państwa członkowskie powinny zapewnić włączenie powyższego do zintegrowanej polityki zapewniającej stosowanie hierarchii postępowania z odpadami, sprzyjającej większemu zapobieganiu, ponownemu użyciu i recyklingowi oraz zapobiegającej zastępowaniu składowania odpadów ich spalaniem.
________________
__________________
14 Dyrektywa Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182 z 16.7.1999, s. 1).
14 Dyrektywa Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182 z 16.7.1999, s. 1).
15 COM(2008)0699 i COM(2014)0297.
15 COM(2008)0699 i COM(2014)0297.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4
(4)  Aby zapewnić większą spójność przepisów dotyczących odpadów, definicje zawarte w dyrektywie 1999/31/WE należy dostosować do definicji zawartych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE16.
(4)  Aby zapewnić większą spójność przepisów dotyczących odpadów, definicje zawarte w dyrektywie 1999/31/WE należy w razie potrzeby dostosować do definicji zawartych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE16.
__________________
__________________
16 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3).
16 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3).
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5
(5)  Dalsze ograniczenia w zakresie składowania odpadów, począwszy od strumieni odpadów, które podlegają selektywnemu zbieraniu (np. tworzyw sztucznych, metali, szkła, papieru lub bioodpadów), przyniosłyby wyraźne korzyści środowiskowe, gospodarcze i społeczne. Przy wdrażaniu ograniczeń w zakresie składowania odpadów należy uwzględnić wykonalność pod względem technicznym, ekologicznym i ekonomicznym recyklingu lub innego rodzaju odzysku odpadów resztkowych powstających w ramach selektywnego zbierania.
(5)  Dalsze ograniczenia w zakresie składowania odpadów, począwszy od strumieni odpadów, które podlegają selektywnemu zbieraniu (np. tworzyw sztucznych, metali, szkła, papieru lub bioodpadów), aby ostatecznie przyjmować wyłącznie odpady resztkowe, przyniosłyby wyraźne korzyści środowiskowe, gospodarcze i społeczne. Długoterminowe inwestycje w infrastrukturę oraz badania i innowacje odegrają istotną rolę w zmniejszaniu ilości odpadów resztkowych w ramach selektywnego zbierania, których recykling lub inny odzysk nie jest obecnie wykonalny ze względów technicznych, środowiskowych bądź gospodarczych.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 a (nowy)
(5a)   Polityczne i społeczne zachęty do dalszego ograniczania składowania jako zrównoważonej metody postępowania z surowcami naturalnymi w gospodarce o obiegu zamkniętym powinny respektować hierarchię postępowania z odpadami określoną w art. 4 dyrektywy 2008/98/WE i rygorystycznie stosować podejście, w którym zapobieganie ma pierwszeństwo, a zasada ostrożności jest przestrzegana.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6
(6)  Dużą część odpadów komunalnych stanowią odpady komunalne ulegające biodegradacji. Składowanie nieprzetworzonych odpadów ulegających biodegradacji powoduje poważne negatywne skutki dla środowiska w postaci emisji gazów cieplarnianych i zanieczyszczenia wód powierzchniowych i gruntowych, gleby oraz powietrza. Dyrektywa 1999/31/WE ustanawia już wprawdzie cele w zakresie odchodzenia od składowania odpadów w przypadku odpadów ulegających biodegradacji, jednak należy wprowadzić dalsze ograniczenia w zakresie składowania takich odpadów, zakazując składowania odpadów ulegających biodegradacji zebranych selektywnie zgodnie z art. 22 dyrektywy 2008/98/WE.
(6)  Dużą część odpadów komunalnych stanowią odpady komunalne ulegające biodegradacji. Składowanie nieprzetworzonych odpadów ulegających biodegradacji powoduje poważne negatywne skutki dla środowiska w postaci emisji gazów cieplarnianych i zanieczyszczenia wód powierzchniowych i gruntowych, gleby oraz powietrza. Dyrektywa 1999/31/WE ustanawia już wprawdzie cele w zakresie odchodzenia od składowania odpadów w przypadku odpadów ulegających biodegradacji, jednak należy wprowadzić dalsze ograniczenia w zakresie składowania takich odpadów, zakazując składowania odpadów ulegających biodegradacji, które mają być zbierane selektywnie zgodnie z art. 22 dyrektywy 2008/98/WE.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 7
(7)  Wiele państw członkowskich nie utworzyło jeszcze w pełni infrastruktury koniecznej do gospodarowania odpadami. Ustalenie celów w zakresie ograniczenia ilości składowanych odpadów jeszcze bardziej ułatwi selektywne zbieranie, sortowanie i recykling odpadów i będzie zapobiegać zablokowaniu potencjalnych materiałów nadających się do recyklingu na najniższym poziomie hierarchii postępowania z odpadami.
(7)  Wiele państw członkowskich nie utworzyło jeszcze w pełni infrastruktury koniecznej do gospodarowania odpadami. Ustalenie jasnych i ambitnych celów w zakresie ograniczenia ilości składowanych odpadów jeszcze bardziej zachęci do inwestycji ułatwiających selektywne zbieranie, sortowanie i recykling oraz zapobiegnie blokowaniu potencjalnych materiałów nadających się do recyklingu na najniższym poziomie hierarchii postępowania z odpadami.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8
(8)  Stopniowe ograniczanie ilości składowanych odpadów jest konieczne w celu zapobieżenia szkodliwym skutkom dla zdrowia ludzi i dla środowiska oraz w celu zapewnienia stopniowego i skutecznego odzysku wartościowych dla gospodarki materiałów odpadowych, opierającego się na prawidłowym gospodarowaniu odpadami zgodnym z hierarchią postępowania z odpadami. Ograniczenie to powinno zapobiec powstaniu nadmiernej liczby zakładów przetwarzania odpadów resztkowych, takich jak zakłady odzysku energii lub zakłady mechaniczno-biologicznego przetwarzania nieprzetworzonych odpadów komunalnych niskiej jakości, gdyż może to doprowadzić do zagrożenia realizacji długofalowych unijnych celów w zakresie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, określonych w art. 11 dyrektywy 2008/98/WE. Z podobnych względów oraz w celu zapobieżenia szkodliwym skutkom dla zdrowia ludzi i dla środowiska państwa członkowskie powinny wprawdzie podjąć wszelkie niezbędne środki w celu zagwarantowania, że składowane są jedynie odpady przetworzone, jednak przestrzeganie takiego obowiązku nie powinno prowadzić do powstania nadmiernej liczby zakładów przetwarzania resztkowych odpadów komunalnych. Ponadto, mając na względzie zapewnienie spójności pomiędzy celami określonymi w art. 11 dyrektywy 2008/98/WE i celem w zakresie ograniczenia ilości składowanych odpadów określonym w art. 5 niniejszej dyrektywy oraz zapewnienie skoordynowanego planowania infrastruktury i inwestycji potrzebnych do osiągnięcia tych celów, państwa członkowskie, które mogą uzyskać dodatkowy czas na realizację celów w zakresie recyklingu odpadów komunalnych, powinny również uzyskać dodatkowy czas na realizację celu w zakresie ograniczenia ilości składowanych odpadów na rok 2030 określonego w niniejszej dyrektywie.
(8)  Stopniowe minimalizowanie ilości składowanych odpadów jest konieczne w celu zapobieżenia szkodliwym skutkom dla zdrowia ludzi i dla środowiska oraz w celu zapewnienia stopniowego i skutecznego odzysku wartościowych dla gospodarki materiałów odpadowych, opierającego się na prawidłowym gospodarowaniu odpadami zgodnym z hierarchią postępowania z odpadami określoną w dyrektywie 2008/98/WE. To stopniowe minimalizowanie składowania odpadów będzie wymagać istotnych zmian w gospodarowaniu odpadami w wielu państwach członkowskich. Ulepszone statystyki dotyczące zbiórki i przetwarzania odpadów oraz większe możliwości śledzenia strumieni odpadów powinny pozwolić na uniknięcie powstania nadmiernego potencjału przetwarzania odpadów resztkowych, na przykład poprzez odzysk energii, gdyż może to doprowadzić do zagrożenia realizacji długofalowych unijnych celów w zakresie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, określonych w art. 11 dyrektywy 2008/98/WE. Z podobnych względów oraz w celu zapobieżenia szkodliwym skutkom dla zdrowia ludzi i dla środowiska państwa członkowskie powinny wprawdzie podjąć wszelkie niezbędne środki w celu zagwarantowania, że składowane są jedynie odpady przetworzone, jednak przestrzeganie takiego obowiązku nie powinno prowadzić do powstania nadmiernej liczby zakładów przetwarzania resztkowych odpadów komunalnych. W świetle niedawnych inwestycji poczynionych w niektórych państwach członkowskich, które doprowadziły do powstania nadmiernego potencjału odzysku energii lub wprowadzenia przetwarzania mechaniczno-biologicznego, należy wyraźnie zalecić podmiotom gospodarującym odpadami oraz państwom członkowskim, by unikały inwestycji niedostosowanych do długoterminowych celów określonych w dyrektywie w sprawie składowania odpadów oraz dyrektywie ramowej w sprawie odpadów. Z tych powodów można rozważyć wprowadzenie ograniczeń w zakresie spalania odpadów komunalnych zgodnie z celami dotyczącymi przygotowań do ponownego wykorzystania oraz recyklingu, określonymi w art. 11 dyrektywy 2008/98/WE i art. 5 dyrektywy 1999/31/WE. Ponadto, mając na względzie zapewnienie spójności pomiędzy celami określonymi w art. 11 dyrektywy 2008/98/WE i celem w zakresie ograniczenia ilości składowanych odpadów określonym w art. 5 niniejszej dyrektywy oraz zapewnienie skoordynowanego planowania infrastruktury i inwestycji potrzebnych do osiągnięcia tych celów, państwa członkowskie, które mogą uzyskać dodatkowy czas na realizację celów w zakresie recyklingu odpadów komunalnych, powinny również uzyskać dodatkowy czas na realizację celu w zakresie ograniczenia ilości składowanych odpadów na rok 2030 określonego w niniejszej dyrektywie.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8 a (nowy)
(8a)   Aby przyczynić się do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy i zachęcić do przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym, Komisja powinna wspierać koordynację oraz wymianę informacji i najlepszych praktyk między państwami członkowskimi oraz poszczególnymi sektorami gospodarki. Wymianę tę można ułatwić za pomocą platform komunikacyjnych, które mogą pomóc w rozpowszechnianiu wiedzy o nowych rozwiązaniach przemysłowych oraz umożliwić lepszy ogląd dostępnych zdolności, a także przyczynić się do powiązania przemysłu odpadowego z innymi sektorami oraz do wspierania symbiozy przemysłowej.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8 b (nowy)
(8b)   Komisja powinna sprzyjać koordynacji oraz wymianie informacji i najlepszych praktyk między państwami członkowskimi, władzami regionalnymi i w szczególności lokalnymi, w tym ze wszystkimi właściwymi organizacjami społeczeństwa informacyjnego, łącznie z partnerami społecznymi oraz organizacjami środowiskowymi i konsumenckimi.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8 c (nowy)
(8c)   Dla odpowiedniego wdrożenia i egzekwowania celów niniejszej dyrektywy konieczne jest dopilnowanie, by władze lokalne na obszarach, na których zlokalizowane są składowiska odpadów, były uznawane za istotne podmioty, gdyż są one bezpośrednio narażone na skutki składowania odpadów. Dlatego należy zapewnić przeprowadzenie wcześniejszych demokratycznych konsultacji społecznych w gminach i na obszarach szczebla ponadgminnego, gdzie mają powstać składowiska odpadów, oraz przewidzieć odpowiednią rekompensatę dla społeczności lokalnej.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8 d (nowy)
(8d)   Komisja powinna zadbać o to, by każde składowisko odpadów w Unii było poddawane kontroli w celu zapewnienia odpowiedniego wdrażania prawa unijnego i krajowego.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9
(9)  Aby zapewnić lepsze, bardziej terminowe i jednolite wdrożenie przepisów niniejszej dyrektywy oraz przewidzieć niedociągnięcia we wdrażaniu, należy utworzyć system wczesnego ostrzegania, umożliwiający wykrycie uchybień i podjęcie działań przed upływem terminów realizacji celów.
(9)  Aby zapewnić lepsze, bardziej terminowe i jednolite wdrożenie przepisów niniejszej dyrektywy oraz przewidzieć niedociągnięcia we wdrażaniu, należy utworzyć system wczesnego ostrzegania, umożliwiający wykrycie uchybień i podjęcie działań przed upływem terminów realizacji celów, jak również należy propagować wymianę najlepszych praktyk między poszczególnymi zainteresowanymi stronami.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 11
(11)  Dane statystyczne zgłaszane przez państwa członkowskie są niezbędne dla Komisji do oceny przestrzegania przepisów dotyczących odpadów w państwach członkowskich. Należy poprawić jakość, wiarygodność i porównywalność statystyk dzięki wprowadzeniu jednego punktu wprowadzania wszystkich danych dotyczących odpadów, zlikwidowaniu przestarzałych wymogów w zakresie sprawozdawczości, przeprowadzeniu analizy porównawczej krajowych metod sprawozdawczości i wprowadzeniu sprawozdania z kontroli jakości danych. Przekazywanie wiarygodnych danych statystycznych dotyczących gospodarowania odpadami ma zasadnicze znaczenie dla efektywnego wdrażania przepisów i zapewnienia porównywalności danych ze wszystkich państw członkowskich. W związku z tym podczas przygotowywania sprawozdań na temat zgodności z celami określonymi w przepisach dyrektywy 1999/31/WE państwa członkowskie powinny być zobowiązane do stosowania najnowszej metody opracowanej przez Komisję i krajowe urzędy statystyczne państw członkowskich.
(11)  Dane i informacje przekazywane przez państwa członkowskie są niezbędne dla Komisji do oceny przestrzegania przepisów dotyczących odpadów w państwach członkowskich. Należy poprawić jakość, wiarygodność i porównywalność przekazywanych danych dzięki ustanowieniu wspólnej metodologii gromadzenia i przetwarzania danych z wiarygodnych źródeł oraz dzięki wprowadzeniu jednego punktu wprowadzania wszystkich danych dotyczących odpadów, zlikwidowaniu przestarzałych wymogów w zakresie sprawozdawczości, przeprowadzeniu analizy porównawczej krajowych metod sprawozdawczości i wprowadzeniu sprawozdania z kontroli jakości danych. Przekazywanie wiarygodnych danych statystycznych dotyczących gospodarowania odpadami ma zasadnicze znaczenie dla efektywnego wdrażania przepisów i zapewnienia porównywalności danych ze wszystkich państw członkowskich. W związku z tym podczas przygotowywania sprawozdań na temat zgodności z celami określonymi w przepisach dyrektywy 1999/31/WE państwa członkowskie powinny stosować wspólną metodologię opracowaną przez Komisję we współpracy z krajowymi urzędami statystycznymi państw członkowskich oraz krajowymi organami odpowiedzialnymi za gospodarowanie odpadami.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 12
(12)  W celu uzupełnienia lub zmiany dyrektywy 1999/31/WE, w szczególności w celu dostosowania jej załączników do postępu naukowego i technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w odniesieniu do art. 16. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Wszelkie zmiany do załączników powinny być wprowadzane wyłącznie zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie. W tym celu, w odniesieniu do załącznika II, Komisja powinna brać pod uwagę ogólne zasady i ogólne procedury testowania oraz kryteria przyjmowania określone w załączniku II. Ponadto należy ustanowić szczegółowe kryteria i metody badań oraz powiązane z nimi wartości dopuszczalne dla każdego rodzaju składowiska odpadów, w tym – jeżeli zachodzi taka konieczność – dla poszczególnych typów składowisk w obrębie każdego rodzaju, łącznie ze składowiskami podziemnymi. W ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy Komisja powinna w stosownych przypadkach rozważyć przyjęcie wniosków dotyczących standaryzacji metod kontroli, pobierania próbek i analizy w związku z załącznikami.
(12)  W celu zmiany dyrektywy 1999/31/WE należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w ramach dostosowania załączników do postępu naukowo-technicznego. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji powinni mieć możliwość systematycznego udziału w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. Wszelkie zmiany do załączników powinny być wprowadzane wyłącznie zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie. W tym celu, w odniesieniu do załącznika II, Komisja powinna brać pod uwagę ogólne zasady i ogólne procedury testowania oraz kryteria przyjmowania określone w załączniku II. Ponadto należy ustanowić szczegółowe kryteria i metody badań oraz powiązane z nimi wartości dopuszczalne dla każdego rodzaju składowiska odpadów, w tym – jeżeli zachodzi taka konieczność – dla poszczególnych typów składowisk w obrębie każdego rodzaju, łącznie ze składowiskami podziemnymi. W ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy Komisja powinna w stosownych przypadkach rozważyć przyjęcie wniosków dotyczących standaryzacji metod kontroli, pobierania próbek i analizy w związku z załącznikami.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13
(13)  Aby zapewnić jednolite warunki wykonania dyrektywy 1999/31/WE, należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do art. 3 ust. 3, załącznika I pkt 3.5 i załącznika II pkt 5. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/201117.
(13)  Aby zapewnić jednolite warunki wykonania dyrektywy 1999/31/WE, należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do definicji składowania odpadów innych niż niebezpieczne, metody ustalania wskaźnika przepuszczalności dla składowisk w określonych warunkach oraz opracowania normy europejskiej pobierania próbek z odpadów, ponieważ reprezentatywność próbek i technika ich pobierania mogą nastręczać poważnych problemów z uwagi na różnorodny charakter poszczególnych rodzajów odpadów. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/201117.
__________________
__________________
17 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
17 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
Poprawka 20
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16 a (nowy)
(16a)   Komisja i państwa członkowskie powinny zapewnić opracowanie planów dotyczących zrównoważonej regeneracji oraz zrównoważonego alternatywnego wykorzystania składowisk i zniszczonych obszarów poskładowiskowych.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16 b (nowy)
(16b)   Niniejsza dyrektywa została przyjęta z uwzględnieniem zobowiązań zawartych w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa i powinna być wdrożona i stosowana zgodnie z wytycznymi zawartymi w tymże porozumieniu.
Poprawka 52/rev
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp – 1 – punkt – -1 (nowy)
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 1 – ustęp -1 (nowy)
(-1)  W artykule 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„-1) Stopniowe odchodzenie od składowania odpadów nadających się do recyklingu i odzysku stanowi podstawowy warunek wsparcia przejścia Unii na gospodarkę o obiegu zamkniętym.”
Poprawka 23
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera a
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 2 – litera a
a)  zastosowanie mają definicje »odpadów«, »odpadów komunalnych«, »odpadów niebezpiecznych«, »wytwórcy odpadów«, »posiadacza odpadów«, »gospodarowania odpadami«, »selektywnej zbiórki«, »odzysku«, »recyklingu« i »unieszkodliwiania«, określone w art. 3 dyrektywy 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(*);
a)  zastosowanie mają definicje »odpadów«, »odpadów komunalnych«, »odpadów niebezpiecznych«, »odpadów innych niż niebezpieczne«, »wytwórcy odpadów«, »posiadacza odpadów«, »gospodarowania odpadami«, »selektywnej zbiórki«, »odzysku«, »recyklingu« i »unieszkodliwiania«, określone w art. 3 dyrektywy 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(*);
__________________
__________________
(*) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3).”;
(*) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3).”;
Poprawka 24
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera a a (nowa)
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 2 – litera a a (nowa)
aa)   dodaje się lit. aa) w brzmieniu:
„aa) »odpady resztkowe« oznaczają odpady będące wynikiem procesu przetwarzania lub odzysku, w tym recyklingu, w których przypadku niemożliwy jest dalszy odzysk, w związku z czym zachodzi konieczność ich unieszkodliwienia;”;
Poprawka 25
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera b a (nowa)
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 2 – litera m
ba)   lit. m) otrzymuje brzmienie:
m)  "odpady ulegające biodegradacji" oznaczają wszelkie odpady, które podlegają rozpadowi beztlenowemu lub tlenowemu, takie jak żywność lub odpady ogrodnicze, papier i tektura;
„m) »odpady ulegające biodegradacji« oznaczają odpady żywnościowe i ogrodnicze, papier, tekturę, drewno oraz wszelkie inne odpady, które ulegają rozkładowi beztlenowemu lub tlenowemu;”;
Poprawka 26
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 a (nowy)
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 3 – ustęp 3
1a)   art. 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
3.  Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 75/442/EWG, Państwa Członkowskie mogą oświadczyć na własny użytek, że składowanie odpadów innych niż odpady niebezpieczne, które mają być zdefiniowane przez Komitet ustanowiony na mocy art. 17 niniejszej dyrektywy, a które nie są odpadami obojętnymi, wynikające z robót poszukiwawczych, wydobycia, obróbki i składowania zasobów mineralnych oraz z działalności kamieniołomów i składowanych w sposób zapobiegający zanieczyszczeniu środowiska lub zagrożeniu życia ludzkiego, może zostać zwolnione z przepisów wymienionych w pkt 2 ppkt 3.1, 3.2 i 3.3. załącznika I do niniejszej dyrektywy.
3. Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 75/442/EWG, państwa członkowskie mogą oświadczyć na własny użytek, że składowanie odpadów innych niż odpady niebezpieczne, które nie są odpadami obojętnymi, wynikające z robót poszukiwawczych, wydobycia, obróbki i składowania zasobów mineralnych oraz z działalności kamieniołomów i składowanych w sposób zapobiegający zanieczyszczeniu środowiska lub zagrożeniu życia ludzkiego, może zostać zwolnione z przepisów wymienionych w pkt 2 ppkt 3.1, 3.2 i 3.3. załącznika I do niniejszej dyrektywy. Komisja określa w drodze aktów wykonawczych, co stanowi składowanie odpadów innych niż odpady niebezpieczne. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 17 ust. 2.”;
Poprawka 27
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 2 – litera -a (nowa)
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 5 – ustęp 1
-a)   ust. 1 otrzymuje brzmienie:
1.  Państwa Członkowskie ustanawiają strategię krajową dotyczącą zmniejszenia ilości odpadów ulegających biodegradacji, które trafiają na składowiska nie później niż dwa lata po dacie ustanowionej w art. 18 ust. 1, i powiadamiają Komisję o tej strategii. Strategia taka powinna obejmować środki mające na celu osiągnięcie celów wymienionych w ust. 2, w szczególności poprzez recykling, kompostowanie, produkcję biogazu i odzyskiwanie materiałów/energii. W ciągu 30 miesięcy od daty ustanowionej w art. 18 ust. 1 Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie przedstawiające zebrane strategie krajowe.
1.  Państwa Członkowskie, we współpracy z regionalnymi i lokalnymi organami odpowiedzialnymi za gospodarowanie odpadami, ustanawiają strategię krajową dotyczącą stopniowego odchodzenia od składowania odpadów ulegających biodegradacji nie później niż dwa lata po dacie ustanowionej w art. 18 ust. 1, i powiadamiają Komisję o tej strategii. Strategia taka powinna obejmować środki mające na celu osiągnięcie celów wymienionych w ust. 2, w szczególności poprzez recykling, kompostowanie, produkcję biogazu, odzyskiwanie materiałów lub – jeżeli zastosowanie tych metod nie jest możliwe – odzyskiwanie energii. W ciągu 30 miesięcy od daty ustanowionej w art. 18 ust. 1 Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie przedstawiające zebrane strategie krajowe.
Poprawka 28
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 2 – litera b
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 5 – ustęp 3 – litera f
f)  odpady, które zostały selektywnie zebrane zgodnie z art. 11 ust. 1 i art. 22 dyrektywy 2008/98/WE.
f)  odpady, które zostały selektywnie zebrane zgodnie z art. 11 ust. 1 i art. 22 dyrektywy 2008/98/WE oraz opakowania lub odpady opakowaniowe zdefiniowane w art. 3 dyrektywy 94/62/WE.
Poprawka 29
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 2 – litera c
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 5 – ustęp 5
5.  Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zagwarantowania, by do 2030 r. ilość składowanych odpadów komunalnych została zmniejszona do 10 % całkowitej ilości wytwarzanych odpadów komunalnych.
5.  Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zagwarantowania, by do 2030 r. ilość składowanych odpadów komunalnych została zmniejszona do 5% całkowitej ilości wytwarzanych odpadów komunalnych.
Poprawka 30
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 2 – litera c
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 5 – ustęp 5 a (nowy)
5a.   Do dnia 31 grudnia 2030 r. państwa członkowskie wprowadzą zasadę akceptowania na składowiskach odpadów innych niż niebezpieczne wyłącznie resztkowych odpadów komunalnych.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 2 – litera c
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 5 – ustęp 6 – akapit 1
Estonia, Grecja, Chorwacja, Łotwa, Malta, Rumunia i Słowacja mogą uzyskać przedłużenie terminu realizacji celu, o którym mowa w ust. 5, o dodatkowe pięć lat. Państwo członkowskie powiadamia Komisję o zamiarze skorzystania z tego przepisu najpóźniej 24 miesiące przed upływem terminu określonego w ust. 5. W przypadku przedłużenia terminu państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zmniejszenia do 2030 r. ilości składowanych odpadów komunalnych do 20 % całkowitej ilości wytwarzanych odpadów komunalnych.
Państwo członkowskie może złożyć wniosek o przedłużenie terminu realizacji celu, o którym mowa w ust. 5, o dodatkowe pięć lat, jeżeli w 2013 r. na składowiska trafiło ponad 65 % jego odpadów komunalnych.
Państwo członkowskie kieruje do Komisji wniosek o takie przedłużenie do dnia 31 grudnia 2028 r.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 2 – litera c
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 5 – ustęp 6 – akapit 2
Do powiadomienia należy dołączyć plan wdrażania przedstawiający środki konieczne do zapewnienia zgodności z celami przed upływem nowego terminu. Plan powinien również zawierać szczegółowy harmonogram wdrażania proponowanych środków oraz ocenę ich oczekiwanych skutków.
Do wniosku o przedłużenie należy dołączyć plan wdrażania przedstawiający środki konieczne do zapewnienia zgodności z celem przed upływem nowego terminu. Plan powinien zostać opracowany na podstawie oceny dotychczasowych planów gospodarowania odpadami, jak również zawierać szczegółowy harmonogram wdrażania proponowanych środków oraz ocenę ich oczekiwanych skutków.
Ponadto plan, o którym mowa w akapicie trzecim musi spełniać co najmniej poniższe wymogi:
a)   wykorzystuje odpowiednie instrumenty ekonomiczne, aby stworzyć zachęty do stosowania hierarchii postępowania z odpadami zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE;
b)   wykazuje skuteczne i wydajne wykorzystanie funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności za pośrednictwem wymiernych inwestycji długoterminowych, których celem jest finansowanie rozwoju infrastruktury gospodarowania odpadami potrzebnej do realizacji ustalonych celów;
c)   dostarcza wysokiej jakości danych statystycznych i generuje jednoznaczne prognozy dotyczące zdolności w zakresie gospodarowania odpadami i różnic w stosunku do celów określonych w ust. 5 niniejszego artykułu, art. 5 i 6 dyrektywy 94/62/WE oraz art. 11 ust. 2 dyrektywy 2008/98/WE;
d)   określił programy zapobiegania powstawaniu odpadów zgodnie z art. 29 dyrektywy 2008/98/WE.
Komisja ocenia, czy wymogi określone w akapicie czwartym lit. a)–d) zostały spełnione.
Wniosek o przedłużenie uważa się za przyjęty, jeżeli Komisja nie zgłosi zastrzeżeń do przedstawionego planu w ciągu pięciu miesięcy od jego otrzymania.
W przypadku zgłoszenia przez Komisję zastrzeżeń do przedstawionego planu zobowiązuje ona dane państwo członkowskie do przedłożenia poprawionego planu w terminie dwóch miesięcy od otrzymania jej zastrzeżeń.
Komisja ocenia poprawiony plan w terminie dwóch miesięcy od jego otrzymania i przyjmuje lub odrzuca w formie pisemnej wniosek o przedłużenie terminu. W przypadku braku decyzji ze strony Komisji w podanym terminie wniosek o przedłużenie terminu uważa się za przyjęty.
W terminie dwóch miesięcy od dnia wydania decyzji Komisja informuje o nich Radę i Parlament Europejski.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 2 – litera c
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 5 – ustęp 7
7.  Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2024 r. Komisja bada możliwość obniżenia wartości celu określonego w ust. 5 i wprowadzenia ograniczeń w zakresie składowania odpadów innych niż niebezpieczne innych niż odpady komunalne. W tym celu sprawozdanie Komisji, w stosownym przypadku z załączonym do niego wnioskiem, zostaje przesłane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
7.  Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2018 r. Komisja bada możliwość wprowadzenia celu i ograniczeń w zakresie składowania odpadów innych niż niebezpieczne innych niż odpady komunalne. W tym celu sprawozdanie Komisji, w stosownym przypadku z załączonym do niego wnioskiem ustawodawczym, zostaje przesłane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 2 – litera c a (nowa)
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 5 – ustęp 7 a (nowy)
ca)   w art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:
7a.   Komisja zbada ponadto wykonalność przedstawienia wniosku w sprawie ram regulacyjnych dotyczących usprawnionego wydobycia ze składowisk, by umożliwić odzyskiwanie surowców wtórnych występujących na składowiskach. Do 31 grudnia 2025 r. państwa członkowskie dokonają ewidencji istniejących składowisk, określą swój potencjał usprawnionego wydobycia ze składowisk i udzielą stosownych informacji.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 5 a – ustęp 2 – wprowadzenie
2.  Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, zawierają następujące elementy:
2.  Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, są udostępniane publicznie i zawierają następujące elementy:
Poprawka 36
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 5 a – ustęp 2 – litera b a (nowa)
„ba) przykłady najlepszych praktyk stosowanych w całej Unii, mogące być wskazówką na drodze do osiągnięcia celów określonych w art. 5.”;
Poprawka 37
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3 a (nowy)
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 5 b (nowy)
3a)   dodaje się art. 5b w brzmieniu:
Artykuł 5b
Wymiana najlepszych praktyk i informacji
Komisja tworzy platformę regularnej i zorganizowanej wymiany najlepszych praktyk i informacji między Komisją a państwami członkowskimi dotyczących praktycznego wdrażania wymogów niniejszej dyrektywy. Wymiana ta przyczyni się do zapewnienia odpowiedniego zarządzania, egzekwowania, współpracy transgranicznej, wymiany najlepszych praktyk, takich jak umowy dotyczące innowacji i wzajemna weryfikacja. Ponadto platforma ta jest zachętą dla pionierów i umożliwia przechodzenie na wyższy etap rozwoju z pominięciem etapów pośrednich. Komisja udostępnia publicznie wyniki wymiany informacji prowadzonej na ten platformie.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3 b (nowy)
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 6 – litera a
3b)   art. 6 lit. a) otrzymuje brzmienie:
„a) składowane są jedynie odpady, które zostały poddane obróbce. Przepisy te nie muszą znaleźć zastosowania do odpadów obojętnych w przypadku, których obróbka nie jest technicznie możliwa, ani też do innych rodzajów odpadów, których obróbka nie powoduje lepszego wypełniania przepisów niniejszej dyrektywy, określonych w art. 1, w zakresie redukcji ilości odpadów lub zagrożenia ludzkiego zdrowia lub środowiska;”
„a) składowane są jedynie odpady, które zostały poddane obróbce. Przepisy te nie muszą znaleźć zastosowania do odpadów obojętnych w przypadku, których obróbka nie jest technicznie możliwa, ani też do innych rodzajów odpadów, których obróbka nie powoduje lepszego wypełniania przepisów niniejszej dyrektywy, określonych w art. 1, w zakresie redukcji ilości odpadów lub zagrożenia ludzkiego zdrowia lub środowiska, pod warunkiem że dane państwo członkowskie osiągnęło cele dotyczące redukcji ustanowione w art. 5 ust. 2 niniejszej dyrektywy i cele dotyczące recyklingu ustanowione w art. 11 dyrektywy 2008/98/WE;”
Poprawka 39
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 4
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 6 – litera a – akapit 2
4)  w art. 6 lit. a) dodaje się zdanie w brzmieniu:
4)  w art. 6 lit. a) dodaje się akapit w brzmieniu:
„Państwa członkowskie zapewniają, aby środki podjęte zgodnie z niniejszą literą nie zagrażały realizacji celów dyrektywy 2008/98/WE, w szczególności dotyczących intensyfikacji działań w zakresie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, określonych w art. 11 tej dyrektywy.”
„Państwa członkowskie zapewniają, aby środki podjęte zgodnie z niniejszą literą nie zagrażały realizacji celów dyrektywy 2008/98/WE, w szczególności dotyczących hierarchii postępowania z odpadami i intensyfikacji działań w zakresie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, określonych w art. 11 tej dyrektywy.”
Poprawka 40
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 6
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 15 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie zgłaszają Komisji dane dotyczące wdrażania art. 5 ust. 2 i 5 za każdy rok kalendarzowy. Zgłaszają te dane drogą elektroniczną w terminie 18 miesięcy od zakończenia roku sprawozdawczego, którego dotyczą zebrane dane. Dane są zgłaszane w formacie określonym przez Komisję zgodnie z ust. 5. Pierwsze sprawozdanie obejmuje dane za okres od dnia 1 stycznia [enter year of transposition of this Directive + 1 year] r. do dnia 31 grudnia [enter year of transposition of this Directive + 1 year] r.
1.  Państwa członkowskie zgłaszają Komisji dane dotyczące wdrażania art. 5 ust. 2 i 5 za każdy rok kalendarzowy. Zgłaszają te dane drogą elektroniczną w terminie 12 miesięcy od zakończenia roku sprawozdawczego, którego dotyczą zebrane dane. Dane są zgłaszane w formacie określonym przez Komisję zgodnie z ust. 5. Pierwsze sprawozdanie dotyczące celu określonego w art. 5 ust. 5 obejmuje dane za okres od dnia 1 stycznia [enter year of transposition of this Directive + 1 year] r. do dnia 31 grudnia [enter year of transposition of this Directive + 1 year] r.
Poprawka 41
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 6 a (nowy)
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 15a (nowy)
6a)   dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 15a
Instrumenty wspierające przechodzenie na gospodarkę o obiegu zamkniętym
Aby przyczynić się do osiągnięcia celów określonych w niniejszej dyrektywie, państwa członkowskie wykorzystują odpowiednie instrumenty ekonomiczne i podejmują inne środki stanowiące zachętę do stosowania hierarchii postępowania z odpadami. Takie instrumenty i środki mogą obejmować instrumenty i środki wskazane z załączniku IVa do dyrektywy 2008/98/WE.”;
Poprawka 42
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 6 b (nowy)
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 15 b (nowy)
6b)   dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 15b
Ustalanie wskaźnika przepuszczalności dla składowisk
Komisja opracowuje i zatwierdza w drodze aktów wykonawczych metodę stosowaną do ustalenia wskaźnika przepuszczalności dla składowisk, na polu i dla całości obszaru składowiska. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 17 ust. 2.”;
Poprawka 43
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 6 c (nowy)
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 15 c (nowy)
6c)   dodaje się art. 15c w brzmieniu:
„Artykuł 15c
Norma europejska pobierania próbek z odpadów
Komisja opracowuje w drodze aktów wykonawczych normę europejską pobierania próbek z odpadów. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 17 ust. 2. Do czasu przyjęcia tych aktów wykonawczych państwa członkowskie mogą stosować normy i procedury krajowe.”;
Poprawka 44
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 9
Dyrektywa 1999/31/WE
Artykuł 17a – ustęp 3 a (nowy)
3a.   Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.
Poprawka 45
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 9 a (nowy)
Dyrektywa 1999/31/WE
Załącznik I – punkt 3.5
9a)   w załączniku I skreśla się pkt 3.5
Poprawka 46
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 9 b (nowy)
Dyrektywa 1999/31/WE
Załącznik II – punkt 5
9b)   w załączniku II skreśla się pkt 5

(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0031/2017).


Opakowania i odpady opakowaniowe ***I
PDF 787kWORD 81k
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 14 marca 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (COM(2015)0596 – C8-0385/2015 – 2015/0276(COD))(1)
P8_TA(2017)0072A8-0029/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw -1 (nowy)
(-1)   Z uwagi na zależność Unii od importu surowców oraz na gwałtowne uszczuplenie znacznych ilości zasobów naturalnych w krótkiej perspektywie czasowej kluczowym wyzwaniem jest odzyskiwanie jak największych ilości zasobów na terytorium Unii oraz przyspieszenie przechodzenia na gospodarkę o obiegu zamkniętym.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw -1 a (nowy)
(-1a)   Gospodarowanie odpadami należy przekształcić w zrównoważoną gospodarkę materiałami. Okazję ku temu stwarza przegląd dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/62/WE1a.
__________________
1a Dyrektywa 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 365 z 31.12.1994, s. 10).
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1
(1)  Gospodarowanie odpadami w Unii należy ulepszyć w celu ochrony, zachowania i poprawy jakości środowiska naturalnego, ochrony zdrowia ludzkiego, zapewnienia ostrożnego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych oraz wspierania gospodarki o obiegu zamkniętym.
(1)  Gospodarowanie odpadami w Unii należy ulepszyć w celu ochrony, zachowania i poprawy jakości środowiska naturalnego, ochrony zdrowia ludzkiego, zapewnienia ostrożnego i efektywnego wykorzystywania zasobów naturalnych, propagowania zasad gospodarki o obiegu zamkniętym, rozszerzenia skali dystrybucji energii odnawialnej, zwiększenia efektywności energetycznej oraz zmniejszenia zależności Unii od importowanych surowców, co zapewni nowe możliwości ekonomiczne i długoterminową konkurencyjność. Aby stworzyć gospodarkę o rzeczywiście zamkniętym obiegu, należy wprowadzić dodatkowe środki w zakresie zrównoważonej produkcji i konsumpcji, kładąc główny nacisk na cały cykl życia produktów w sposób pozwalający oszczędzać zasoby i zamknąć obieg. Bardziej efektywne korzystanie z zasobów przyniosłoby także znaczne oszczędności netto dla unijnych przedsiębiorstw, organów publicznych i konsumentów, zmniejszając jednocześnie całkowitą ilość rocznych emisji gazów cieplarnianych.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1 a (nowy)
(1a)   Tworząc polityczne i społeczne zachęty do promowania odzysku i recyklingu jako zrównoważonej metody postępowania z surowcami naturalnymi w gospodarce o obiegu zamkniętym, należy respektować hierarchię postępowania z odpadami określoną w art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE1a i rygorystycznie stosować podejście, w którym zapobieganie ma pierwszeństwo przed recyklingiem.
__________________
1a Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3).
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1 b (nowy)
(1b)   Zaśmiecanie i niewłaściwe usuwanie opakowań i odpadów opakowaniowych negatywnie wpływają zarówno na środowisko morskie, jak i na gospodarkę Unii oraz stwarzają ryzyko – którego można uniknąć – dla zdrowia publicznego. Wiele spośród przedmiotów najczęściej znajdowanych na plażach zawiera odpady opakowaniowe, co ma długoterminowe konsekwencje dla środowiska wpływające negatywnie na turystykę i korzystanie z tych obszarów naturalnych przez społeczeństwo. Ponadto fakt, że odpady opakowaniowe trafiają do środowiska morskiego, narusza kolejność priorytetów w hierarchii postępowania z odpadami, ponieważ niewłaściwego usuwania nie poprzedza przygotowanie do ponownego użycia, recykling ani innego rodzaju odzysk. Aby zmniejszyć nieproporcjonalny udział odpadów opakowaniowych wśród odpadów morskich, należy ustanowić wiążący cel poparty ukierunkowanymi środkami przyjętymi przez państwa członkowskie.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2
(2)  Zmiana celów określonych w dyrektywie 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady13 w zakresie odzysku i recyklingu opakowań i odpadów opakowaniowych powinna polegać na zwiększeniu celów dotyczących przygotowania do ponownego wykorzystania i recyklingu odpadów opakowaniowych, aby lepiej odzwierciedlały unijną ambicję dążenia do gospodarki o obiegu zamkniętym.
(2)  Zmiana celów określonych w dyrektywie 94/62/WE w zakresie odzysku i recyklingu opakowań i odpadów opakowaniowych powinna polegać na zwiększeniu celów dotyczących recyklingu odpadów opakowaniowych, aby lepiej odzwierciedlały unijną ambicję dążenia do gospodarki o obiegu zamkniętym.
__________________
3 Dyrektywa 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 365 z 31.12.1994, s. 10).
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2 a (nowy)
(2a)   Aby propagować stosowanie nadających się do ponownego użycia odpadów opakowaniowych, a jednocześnie przyczyniać się do tworzenia miejsc pracy i oszczędności zasobów, należy ustanowić odrębne cele ilościowe dotyczące ponownego użycia, do których osiągnięcia powinny dążyć państwa członkowskie.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2 b (nowy)
(2b)   Zwiększenie skali ponownego użycia opakowań może przyczynić się do obniżenia ogólnych kosztów w łańcuchu dostaw i do zmniejszenia wpływu odpadów opakowaniowych na środowisko. Państwa członkowskie powinny wspierać wprowadzanie do obrotu opakowań nadających się do ponownego użycia, które po zakończeniu ich cyklu życia można poddać recyklingowi.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2 c (nowy)
(2c)   W niektórych sytuacjach, np. w usługach gastronomicznych, opakowanie jednorazowego użytku jest niezbędne do zagwarantowania higieny żywności oraz zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów. Państwa członkowskie powinny brać to pod uwagę przy opracowywaniu środków zapobiegawczych oraz powinny propagować zwiększenie recyklingu takich opakowań.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3
(3)  Ponadto, aby zapewnić większą spójność przepisów dotyczących odpadów, definicje zawarte w dyrektywie 94/62/WE należy dostosować do przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE14, mających zastosowanie do odpadów w ogóle.
(3)  Ponadto, aby zapewnić większą spójność przepisów dotyczących odpadów, bez uszczerbku dla specyfiki opakowań i odpadów opakowaniowych, definicje zawarte w dyrektywie 94/62/WE należy w odpowiednich przypadkach dostosować do przepisów dyrektywy 2008/98/WE, mających zastosowanie do odpadów w ogóle.
__________________
14 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3).
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4
(4)  Dalsze podniesienie celów określonych w dyrektywie 94/62/WE dotyczących przygotowania do ponownego wykorzystania i recyklingu odpadów opakowaniowych przyniosłoby wyraźne korzyści środowiskowe, gospodarcze i społeczne.
(4)  Dalsze podniesienie celów określonych w dyrektywie 94/62/WE dotyczących recyklingu odpadów opakowaniowych przyniosłoby wyraźne korzyści środowiskowe, gospodarcze i społeczne.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 a (nowy)
(4a)   Zapobieganie powstawaniu odpadów jest najbardziej skutecznym sposobem na poprawę efektywności wykorzystania zasobów, ograniczenie oddziaływania odpadów na środowisko naturalne oraz propagowanie wysokiej jakości materiałów pochodzących z recyklingu. Z tych powodów, aby zmniejszyć wpływ produktów na środowisko, państwa członkowskie powinny przyjąć podejście oparte na cyklu życia produktów. Państwa członkowskie powinny przedsięwziąć środki zachęcające do wprowadzania opakowań nadających się do ponownego użycia oraz środki ograniczające zużycie opakowań nienadających się do recyklingu i nadmierne opakowanie. W tym celu państwa członkowskie powinny wykorzystywać odpowiednie instrumenty ekonomiczne i inne środki stanowiące zachętę do stosowania hierarchii postępowania z odpadami. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania środków wymienionych w załączniku IVa do dyrektywy 2008/98/WE. Ponadto działania służące zapobieganiu powstawania odpadów nie powinny umniejszać roli opakowania polegającej na utrzymaniu higieny i bezpieczeństwa konsumentów.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 b (nowy)
(4b)   Państwa członkowskie powinny wprowadzić odpowiednie zachęty do stosowania hierarchii postępowania z odpadami, w szczególności za pomocą zachęt finansowych i podatkowych służących osiągnięciu celów niniejszej dyrektywy w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów opakowaniowych i w zakresie ich recyklingu, takich jak podatki od składowania odpadów, opłaty za spalanie, systemy opłat proporcjonalnych do ilości wyrzucanych odpadów, systemy rozszerzonej odpowiedzialności producenta oraz zachęty dla władz lokalnych. Te środki powinny stanowić element programów zapobiegania powstawaniu odpadów opakowaniowych we wszystkich państwach członkowskich.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 c (nowy)
(4c)   W większości przypadków opakowanie nie zależy od konsumenta ani nie podlega jego decyzji, lecz jest decyzją producenta. Systemy rozszerzonej odpowiedzialności producenta to odpowiednie narzędzie, które pozwala zarówno zapobiegać powstawaniu odpadów opakowaniowych, jak i tworzyć systemy gwarantujące zwrot lub zbiórkę zużytych opakowań lub odpadów opakowaniowych od konsumenta lub innego użytkownika końcowego lub ze strumienia odpadów, oraz ponowny użytek lub odzysk, w tym recykling, zebranych opakowań lub odpadów opakowaniowych.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 d (nowy)
(4d)   Aby skuteczniej zapobiegać powstawaniu odpadów opakowaniowych i zmniejszyć ich wpływ na środowisko, a jednocześnie propagować wysokiej jakości materiały pochodzące z recyklingu, należy poddać przeglądowi podstawowe wymogi niniejszej dyrektywy i załącznik II do niej i w stosownym przypadku wprowadzić do nich zmiany w celu zaostrzenia wymogów, co przyczyni się do lepszego projektowania z myślą o ponownym użyciu i wysokiej jakości recyklingu opakowań.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 e (nowy)
(4e)   Krajowe strategie państw członkowskich powinny obejmować podnoszenie wiedzy społeczeństwa na temat różnych środków zachęty oraz korzyści wynikających z produktów wytworzonych z odpadów poddanych recyklingowi, co pobudzi inwestycje w przemyśle recyklingowym.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 f (nowy)
(4f)   Wspieranie zrównoważonej biogospodarki może przyczynić się do zmniejszenia uzależnienia Europy od importowanych surowców. Poprawa warunków rynkowych dla bioopakowań nadających się do recyklingu i ulegających biodegradacji opakowań nadających się do kompostowania oraz przegląd istniejących przepisów utrudniających stosowanie takich materiałów stwarzają okazję do pobudzenia dalszych badań naukowych i innowacji oraz zastąpienia w produkcji opakowań surowców opartych na paliwach kopalnych surowcami ze źródeł odnawialnych, jeśli jest to korzystne z punktu widzenia cyklu życia i sprzyja dalszemu recyklingowi organicznemu.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5
(5)  Dzięki stopniowemu podnoszeniu obowiązujących obecnie celów w zakresie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów opakowaniowych powinien zostać zapewniony stopniowy i skuteczny odzysk wartościowych dla gospodarki materiałów odpadowych, oparty na prawidłowym gospodarowaniu odpadami zgodnym z hierarchią postępowania z odpadami. W ten sposób można zapewnić przywracanie europejskiej gospodarce wartościowych materiałów zawartych w odpadach, co oznacza postęp w realizacji unijnej inicjatywy na rzecz surowców15 i w tworzeniu gospodarki o obiegu zamkniętym.
(5)  Dzięki stopniowemu podnoszeniu obowiązujących obecnie celów w zakresie recyklingu odpadów opakowaniowych powinien zostać zapewniony stopniowy i skuteczny odzysk wartościowych dla gospodarki materiałów odpadowych, oparty na prawidłowym gospodarowaniu odpadami zgodnym z hierarchią postępowania z odpadami. W ten sposób można zapewnić przywracanie europejskiej gospodarce wartościowych materiałów zawartych w odpadach, co oznacza postęp w realizacji unijnej inicjatywy na rzecz surowców15 i w tworzeniu gospodarki o obiegu zamkniętym, bez uszczerbku dla przepisów w zakresie bezpieczeństwa żywności, zdrowia konsumentów i materiałów przeznaczonych do kontaktu z żywnością.
__________________
__________________
15 COM(2013)0442.
15 COM(2013)0442.
Poprawka 89
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 a (nowy)
(5a)   Gospodarka o obiegu zamkniętym powinna wdrażać wyraźne postanowienia siódmego programu działań w zakresie środowiska wzywającego do opracowania cykli życia nietoksycznych materiałów, aby odpady poddane recyklingowi mogły być wykorzystywane jako główne i pewne źródło surowców dla Unii.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 b (nowy)
(5b)   W momencie gdy materiał pochodzący z recyklingu ponownie trafia do gospodarki, gdyż utracił status odpadu dzięki spełnieniu szczególnych kryteriów znoszących status odpadu lub został zastosowany w nowym produkcie, musi on być w pełni zgodny z unijnymi przepisami dotyczącymi chemikaliów.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 c (nowy)
(5c)   Istnieją znaczne różnice między odpadami opakowaniowymi z gospodarstw domowych a przemysłowymi i handlowymi odpadami opakowaniowymi. Aby mieć jasny i dokładny obraz obu strumieni, państwa członkowskie powinny przekazywać dane dotyczące tych strumieni odrębnie.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6
(6)  Wiele państw członkowskich nie utworzyło jeszcze w pełni infrastruktury koniecznej do gospodarowania odpadami. Aby zapobiec zablokowaniu materiałów nadających się do recyklingu na końcu hierarchii postępowania z odpadami, należy zatem koniecznie określić jasne cele strategiczne.
(6)  Wiele państw członkowskich nie utworzyło jeszcze w pełni infrastruktury koniecznej do gospodarowania odpadami i recyklingu. Aby zapobiec zablokowaniu materiałów nadających się do recyklingu na końcu hierarchii postępowania z odpadami i określić zachęty do inwestowania w innowacyjną infrastrukturę gospodarowania odpadami i recyklingu należy zatem koniecznie określić jasne cele strategiczne dotyczące budowy zakładów przetwarzania odpadów i instalacji niezbędnych w zapobieganiu, ponownym użyciu i recyklingu.
Poprawka 23
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6 a (nowy)
(6a)   Aby przyczynić się do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy i zachęcić do przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym, Komisja powinna wspierać koordynację oraz wymianę informacji i najlepszych praktyk między państwami członkowskimi oraz poszczególnymi sektorami gospodarki. Wymianę tę można ułatwić za pomocą platform komunikacyjnych, które mogą pomóc w rozpowszechnianiu wiedzy o nowych rozwiązaniach przemysłowych oraz umożliwić lepszy ogląd dostępnych zdolności, co przyczyniłoby się do powiązania przemysłu odpadowego z innymi sektorami oraz wspierałoby symbiozę przemysłową.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 7
(7)  W wyniku połączenia celów dotyczących recyklingu i ograniczenia składowania określonych w dyrektywach 2008/98/WE i 1999/31/WE unijne cele w zakresie odzysku energii i wartości docelowe dotyczące recyklingu odpadów opakowaniowych określone w dyrektywie 94/62/WE nie są już potrzebne.
(7)  W wyniku połączenia celów dotyczących recyklingu i ograniczenia składowania określonych w dyrektywach Rady 2008/98/WE i 1999/31/WE1a unijne cele w zakresie odzysku energii dotyczące odpadów opakowaniowych określone w dyrektywie 94/62/WE nie są już potrzebne.
__________________
1a Dyrektywa Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182 z 16.7.1999, s. 1).
Poprawka 25
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8
(8)  W niniejszej dyrektywie wyznaczono długoterminowe cele dla unijnej gospodarki odpadami i przedstawiono jasne wskazówki dla przedsiębiorców i państw członkowskich dotyczące inwestycji niezbędnych do realizacji celów niniejszej dyrektywy. Przy opracowywaniu krajowych strategii gospodarowania odpadami i planowaniu inwestycji w infrastrukturę gospodarowania odpadami państwa członkowskie powinny robić dobry użytek z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych zgodnie z hierarchią odpadów, wspierając zapobiegnie wytwarzaniu odpadów, ponowne użycie i recykling.
(8)  W niniejszej dyrektywie wyznaczono długoterminowe cele dla unijnej gospodarki odpadami i przedstawiono jasne wskazówki dla przedsiębiorców i państw członkowskich dotyczące inwestycji niezbędnych do realizacji celów niniejszej dyrektywy. Przy opracowywaniu krajowych strategii gospodarowania odpadami i planowaniu inwestycji w infrastrukturę gospodarowania odpadami i w gospodarkę o obiegu zamkniętym państwa członkowskie powinny robić dobry użytek z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych zgodnie z hierarchią odpadów oraz powinny opracowywać te strategie i plany inwestycyjne tak, aby w pierwszej kolejności były ukierunkowane na zapobieganie powstawaniu odpadów i ponowne użycie, a w następnej kolejności na recykling, zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami.
Poprawka 26
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9 a (nowy)
(9a)   Należy dokonać przeglądu przepisów dotyczących dalszego zwiększenia wartości docelowych dla recyklingu od roku 2030 na podstawie doświadczeń ze stosowaniem niniejszej dyrektywy.
Poprawka 28
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 11
(11)  Aby obliczać, czy cele w zakresie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu są osiągane, państwa członkowskie powinny mieć możliwość uwzględnienia produktów i części składowych, które są przygotowywane do ponownego użycia przez uznane podmioty zajmujące się przygotowywaniem odpadów do ponownego użycia oraz w ramach uznanych systemów zwrotu kaucji. W celu wprowadzenia ujednoliconych warunków dotyczących tych obliczeń, Komisja przyjmie szczegółowe zasady identyfikacji uznanych podmiotów zajmujących się przygotowaniem do ponownego użycia i uznanych systemów zwrotu kaucji oraz zasady zbierania, weryfikacji i zgłaszania danych.
(11)  Aby zapewnić jednolite obliczanie danych dotyczących celów w zakresie recyklingu, Komisja powinna przyjąć szczegółowe zasady identyfikacji podmiotów zajmujących się recyklingiem oraz zasady gromadzenia, identyfikowalności, weryfikacji i zgłaszania danych. Po przyjęciu tej zharmonizowanej metodyki, przy obliczaniu, czy cele w zakresie recyklingu są osiągane, państwa członkowskie powinny mieć możliwość uwzględnienia recyklingu metali, który odbywa się w związku ze spalaniem lub współspalaniem.
Poprawka 29
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 12
(12)  W celu zapewnienia wiarygodności zbieranych danych dotyczących przygotowania do ponownego użycia konieczne jest ustanowienie wspólnych zasad dotyczących sprawozdawczości. Jednocześnie należy ustanowić bardziej precyzyjne zasady, zgodnie z którymi państwa członkowskie powinny zgłaszać to, co jest rzeczywiście poddawane recyklingowi i może być zaliczane na poczet realizacji celów w zakresie recyklingu. W związku z tym sprawozdawczość dotycząca realizacji celów recyklingu musi zasadniczo opierać się na ilościach odpadów poddawanych procesowi ostatecznego recyklingu. Aby ograniczyć obciążenia administracyjne, państwa członkowskie powinny być upoważnione, pod pewnymi ścisłymi warunkami, do zgłaszania współczynników recyklingu na podstawie wydajności sortowni odpadów. Ubytek masy materiałów lub substancji wynikający z fizycznych lub chemicznych procesów transformacji i będący nieodłącznym elementem procesu ostatecznego recyklingu, nie powinien być odejmowany od masy odpadów zgłaszanych jako poddane recyklingowi.
(12)  W celu zapewnienia wiarygodności zbieranych danych dotyczących recyklingu konieczne jest ustanowienie wspólnych zasad dotyczących gromadzenia, identyfikowalności, weryfikacji i zgłaszania danych. Jednocześnie należy ustanowić bardziej precyzyjne zasady, zgodnie z którymi państwa członkowskie powinny zgłaszać to, co jest rzeczywiście poddawane recyklingowi i może być zaliczane na poczet realizacji celów w zakresie recyklingu. Obliczenia dotyczące osiągnięcia celów powinny opierać się na jednej, zharmonizowanej metodzie zapobiegającej zgłaszaniu odpadów odrzuconych jako poddanych recyklingowi. Z myślą o tym sprawozdawczość dotycząca osiągnięcia celów w zakresie recyklingu musi opierać się na ilościach odpadów wprowadzanych do procesu ostatecznego recyklingu. Ubytek masy materiałów lub substancji wynikający z fizycznych lub chemicznych procesów transformacji i będący nieodłącznym elementem procesu ostatecznego recyklingu, nie powinien być odejmowany od masy odpadów zgłaszanych jako poddane recyklingowi.
Poprawka 30
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 14
(14)  Dane statystyczne zgłaszane przez państwa członkowskie są niezbędne dla Komisji do oceny przestrzegania przepisów dotyczących odpadów w państwach członkowskich. Należy poprawić jakość, wiarygodność i porównywalność statystyk dzięki wprowadzeniu jednego punktu wprowadzania wszystkich danych dotyczących odpadów, zlikwidowaniu przestarzałych wymogów w zakresie sprawozdawczości, przeprowadzeniu analizy porównawczej krajowych metod sprawozdawczości i wprowadzeniu sprawozdania z kontroli jakości danych.
(14)  Dane i informacje zgłaszane przez państwa członkowskie są niezbędne dla Komisji do oceny przestrzegania przepisów dotyczących odpadów w państwach członkowskich. Należy poprawić jakość, wiarygodność i porównywalność przekazywanych danych dzięki wprowadzeniu wspólnej metodyki gromadzenia i przetwarzania danych z wiarygodnych źródeł oraz dzięki ustanowieniu jednego punktu wprowadzania wszystkich danych dotyczących odpadów, zlikwidowaniu przestarzałych wymogów w zakresie sprawozdawczości, przeprowadzeniu analizy porównawczej krajowych metod sprawozdawczości i wprowadzeniu sprawozdania z kontroli jakości danych.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16
(16)  Przekazywanie wiarygodnych danych statystycznych dotyczących gospodarowania odpadami ma zasadnicze znaczenie dla efektywnego wdrażania przepisów i zapewnienia porównywalności danych ze wszystkich państw członkowskich. W związku z tym podczas przygotowywania sprawozdań na temat zgodności z celami określonymi w przepisach dyrektywy 94/62/WE państwa członkowskie powinny być zobowiązane do stosowania najnowszej metodyki opracowanej przez Komisję i krajowe urzędy statystyczne państw członkowskich.
(16)  Przekazywanie wiarygodnych danych statystycznych dotyczących gospodarowania odpadami ma zasadnicze znaczenie dla efektywnego wdrażania przepisów i zapewnienia porównywalności danych ze wszystkich państw członkowskich. W związku z tym podczas przygotowywania sprawozdań na temat zgodności z celami określonymi w przepisach dyrektywy 94/62/WE państwa członkowskie powinny być zobowiązane do stosowania wspólnej metodyki gromadzenia i przetwarzania danych opracowanej przez Komisję we współpracy z krajowymi urzędami statystycznymi państw członkowskich oraz krajowymi, regionalnymi i lokalnymi organami odpowiedzialnymi za gospodarowanie odpadami.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16 a (nowy)
(16a)   Państwa członkowskie powinny przekazywać Komisji na żądanie i bez zwłoki wszelkie informacje niezbędne do oceny wykonywania całej niniejszej dyrektywy oraz jej wpływu na środowisko i zdrowie ludzkie.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 17
(17)  W celu uzupełnienia lub zmiany dyrektywy 94/62/WE uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu powinny zostać przekazane Komisji w odniesieniu do art. 6a ust. 2, art. 6a ust. 5, art. 11 ust. 3, art. 19 ust. 2 i art. 20. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(17)  W celu uzupełnienia dyrektywy 94/62/WE należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w odniesieniu do zasad obliczania, w jakim stopniu osiągnięto cele dotyczące recyklingu, niektórych wyjątków dotyczących maksymalnych poziomów stężenia metali ciężkich w niektórych materiałach poddawanych recyklingowi, ogniw produktów i rodzajów opakowania, wspólnej metodyki gromadzenia i przetwarzania danych oraz formatu przekazywanych danych dotyczących osiągnięcia celów w zakresie recyklingu, a także zmiany wykazu przykładów ilustrujących definicję opakowań oraz wszelkich trudności technicznych napotkanych przy wykonywaniu niniejszej dyrektywy. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 18
(18)  Aby zapewnić jednolite warunki wykonania dyrektywy 94/62/WE, należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do art. 12 ust. 3d i art. 19. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/201116.
(18)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania dyrektywy 94/62/WE, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do dostosowania do postępu naukowo-technicznego systemu identyfikacji dotyczącego charakteru stosowanych materiałów opakowaniowych. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/201116.
__________________
__________________
16 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
16 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
Poprawka 35
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 21 a (nowy)
(21a)   Państwa członkowskie powinny zapewnić wprowadzenie wysokich wymagań w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy dla wszystkich unijnych pracowników, zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami unijnymi i szczególnymi rodzajami ryzyka, jakie napotykają pracownicy niektórych sektorów produkcji, recyklingu i gospodarki opadami.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt -1 (nowy)
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 1 – ustęp 2
-1)   w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. W tym celu niniejsza dyrektywa ustanawia środki zmierzające w pierwszym rzędzie do zapobiegania powstawaniu odpadów opakowaniowych oraz w ramach dodatkowych zasad podstawowych, do wielokrotnego użytku opakowań, recyklingu oraz innych form odzysku odpadów opakowaniowych, a co za tym idzie zmniejszenia ilości ostatecznie unieszkodliwianych odpadów.”
„2. W tym celu niniejsza dyrektywa ustanawia środki zmierzające w pierwszym rzędzie do zapobiegania powstawaniu odpadów opakowaniowych oraz w ramach dodatkowych zasad podstawowych, do wielokrotnego użytku opakowań, recyklingu oraz innych form odzysku odpadów opakowaniowych, a co za tym idzie zmniejszenia ilości ostatecznie unieszkodliwianych odpadów, aby przyczynić się do przechodzenia na gospodarkę o obiegu zamkniętym.”;
Poprawka 37
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera b a (nowa)
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 3 – punkt 2 a (nowy)
ba)   dodaje się punkt w brzmieniu:
„2a) »bioopakowania« oznaczają wszelkie opakowania wykonane z materiałów pochodzenia biologicznego, z wyjątkiem materiałów zawartych w formacjach geologicznych lub skamieniałych;”;
Poprawka 38
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera c
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 3 – punkty od 3 do 10
c)  skreśla się pkt 3–10;
c)  skreśla się pkt 3 i 4 oraz pkt 6–10;
Poprawka 39
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera d
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 3 – ustęp 2
„Ponadto stosuje się definicje „odpadów”, „wytwórcy odpadów”, „posiadacza odpadów”, „gospodarowania odpadami”, „zbierania”, „selektywnej zbiórki”, „zapobiegania”, „ponownego użycia”, „przetwarzania”, „odzysku”, „przygotowania do ponownego użycia”, „recyklingu”, „procesu ostatecznego recyklingu” i „unieszkodliwiania”, zawarte w art. 3 dyrektywy 2008/98/WE.”;
„Ponadto stosuje się definicje »odpadów«, »wytwórcy odpadów«, »posiadacza odpadów«, »gospodarowania odpadami«, »zbierania«, »selektywnej zbiórki«, »zapobiegania«, »sortowania«, »odpadów komunalnych«, »odpadów przemysłowych i handlowych«, »przetwarzania«, »odzysku«, »recyklingu«, »recyklingu organicznego«, »procesu ostatecznego recyklingu«, »śmieci« i »unieszkodliwiania«, zawarte w art. 3 dyrektywy 2008/98/WE.”;
Poprawka 40
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 2
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 4 – ustęp 1 – akapit 2
„Środki takie mogą składać się z programów krajowych, środków zachęty polegających na wprowadzeniu systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta w celu zminimalizowania wpływu opakowań na środowisko lub podobnych działań podejmowanych, w stosownych przypadkach, w konsultacji z podmiotami gospodarczymi, i mających na celu skupianie i wykorzystywanie licznych inicjatyw w zakresie zapobiegania podejmowanych w państwach członkowskich. Są one zgodne z celami niniejszej dyrektywy określonymi w art. 1 ust. 1.”;
„Państwa członkowskie podejmują środki w celu zminimalizowania wpływu opakowań na środowisko i przyczyniają się do osiągnięcia celów w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów, które ustanowiono w art. 9 ust. -1 dyrektywy 2008/98/WE. Takie środki obejmują rozszerzoną odpowiedzialność producenta określoną w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy oraz zachęty do wprowadzania opakowań nadających się do ponownego użycia.
Państwa członkowskie podejmują środki służące trwałemu ograniczeniu zużycia opakowań nienadających się do recyklingu i nadmiernego opakowania. Takie środki nie mogą negatywnie wpływać na higienę i bezpieczeństwo żywności.
Ponadto państwa członkowskie mogą podejmować inne działania przyjęte w konsultacji z podmiotami gospodarczymi, organizacjami konsumenckimi i organizacjami zajmującymi się ochroną środowiska, i mające na celu skupianie i wykorzystywanie licznych inicjatyw w zakresie zapobiegania podejmowanych w państwach członkowskich.
Są one zgodne z celami niniejszej dyrektywy określonymi w art. 1 ust. 1.
Państwa członkowskie wykorzystują odpowiednie instrumenty ekonomiczne i inne środki w celu stworzenia zachęt do stosowania hierarchii postępowania z odpadami. Takie instrumenty i środki mogą obejmować instrumenty i środki wymienione w załączniku IVa do dyrektywy 2008/98/WE.”;
Poprawka 41
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 2 a (nowy)
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 4 – ustęp 3
2a)   w art. 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
3.  Jeżeli zachodzi potrzeba, Komisja przedstawia wnioski w sprawie środków mających na celu wzmocnienie oraz uzupełnienie stosowania wymogów zasadniczych oraz zapewniających, że nowe opakowanie może wprowadzone na rynek wyłącznie wtedy gdy producent podjął wszelkie niezbędne środki w celu zminimalizowania ich wpływu na środowisko naturalne bez naruszania zasadniczych funkcji opakowania.”
„3. Do dnia 31 grudnia 2020 r. Komisja przedstawi wnioski w celu aktualizacji zasadniczych wymogów, aby wzmocnić i uzupełnić stosowanie tych wymogów tak, aby nowe opakowania mogły być wprowadzone na rynek wyłącznie wtedy, gdy producent podjął wszelkie niezbędne środki w celu zminimalizowania ich wpływu na środowisko naturalne bez naruszania zasadniczych funkcji opakowania. Po konsultacji ze wszystkimi zainteresowanymi stronami Komisja przedstawia wniosek ustawodawczy w sprawie aktualizacji wymogów, w szczególności aby udoskonalić projektowanie z myślą o ponownym użyciu i wysokiej jakości recyklingu opakowań.”;
Poprawka 42
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 2 b (nowy)
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 4 – ustęp 3 a (nowy)
2b)   w art. 4 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3a. Państwa członkowskie, gdy jest to korzystne dla środowiska z punktu widzenia cyklu życia, zachęcają do stosowania bioopakowań nadających się do recyklingu i ulegających biodegradacji opakowań nadających się do kompostowania przez podejmowanie takich środków, jak:
a)   promowanie stosowania takich opakowań, między innymi, za pomocą instrumentów ekonomicznych;
b)   poprawa warunków rynkowych dla takich produktów;
c)   przegląd istniejących przepisów utrudniających używanie takich produktów.”;
Poprawka 43
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 2 c (nowy)
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 5 – nagłówek
2c)   w art. 5 dodaje się tytuł w brzmieniu:
„Ponowne użycie”;
Poprawka 44
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 2 d (nowy)
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 5 – ustęp 1
2d)   w art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
Państwa Członkowskie mogą zachęcać do stosowania systemów opakowań wielokrotnego użytku w sposób przyjazny dla środowiska, zgodnie z Traktatem.
1.   „Zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami państwa członkowskie zachęcają do stosowania systemów opakowań wielokrotnego użytku w sposób przyjazny dla środowiska, zgodnie z Traktatem, bez naruszania zasad higieny żywności i bezpieczeństwa konsumentów.”;
Poprawka 45
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 2 e (nowy)
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 5 – ustęp 1 a (nowy)
2e)   w art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„1a. Państwa członkowskie dążą do osiągnięcia następujących celów dotyczących ponownego użycia opakowań:
a)   nie później niż do dnia 31 grudnia 2025 r. do ponownego użycia trafia co najmniej 5 % wagowo wszystkich odpadów opakowaniowych ;
b)   nie później niż do dnia 31 grudnia 2030 r. do ponownego użycia trafia co najmniej 10 % wagowo wszystkich odpadów opakowaniowych;”;
Poprawka 46
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 2 f (nowy)
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 5 – ustęp 1 b (nowy)
2f)   w art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„1b. W celu zachęcenia do operacji ponownego użycia państwa członkowskie mogą podjąć m.in. następujące środki:
–   stosowanie systemów zwrotu kaucji w przypadku opakowań nadających się do ponownego użycia;
–   ustalanie minimalnej ilości opakowań nadających się do ponownego użycia, wprowadzanych do obrotu każdego roku w każdym strumieniu opakowań;
–   ustanowienie odpowiednich zachęt ekonomicznych dla producentów opakowań nadających się do ponownego użycia.”;
Poprawka 47
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 2 g (nowy)
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 5 – ustęp 1 c (nowy)
2g)   w art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:
1c.  Opakowania i ponownie używane opakowania zebrane w systemie zwrotu kaucji mogą zostać zaliczone na poczet osiągnięcia celów w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów, wyznaczonych w krajowych programach zapobiegania.
Poprawka 48
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3 – litera a
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 – nagłówek
a)  tytuł otrzymuje brzmienie: „Odzysk, ponowne użycie i recykling”;
a)  tytuł otrzymuje brzmienie: „Odzysk i recykling”;
Poprawka 49
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3 – litera a a (nowa)
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 – ustęp -1 (nowy)
aa)   w art. 6 dodaje się ust. -1 w brzmieniu:
„-1. Państwa członkowskie tworzą systemy sortowania wszystkich materiałów opakowaniowych.”;
Poprawka 50
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3 – litera b
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 – ustęp 1 – litera f
f)  nie później niż do dnia 31 grudnia 2025 r. co najmniej 65 % wagowo wszystkich odpadów opakowaniowych zostanie przygotowane do ponownego użycia i poddane recyklingowi;
f)  nie później niż do dnia 31 grudnia 2025 r. co najmniej 70 % wagowo wszystkich powstałych odpadów opakowaniowych zostanie poddane recyklingowi;
Poprawka 51
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3 – litera b
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 – ustęp 1 – litera g
g)  nie później niż do dnia 31 grudnia 2025 r. następujące minimalne cele wagowe w zakresie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zostaną osiągnięte w odniesieniu do następujących określonych materiałów zawartych w odpadach opakowaniowych:
g)  nie później niż do dnia 31 grudnia 2025 r. następujące minimalne cele wagowe w zakresie recyklingu zostaną osiągnięte w odniesieniu do następujących określonych materiałów zawartych w odpadach opakowaniowych:
(i)  55 % tworzyw sztucznych;
(i)  60 % tworzyw sztucznych;
(ii)  60 % drewna;
(ii)  65 % drewna;
(iii)  75 % metali żelaznych;
(iii)  80 % metali żelaznych;
(iv)  75 % aluminium;
(iv)  80 % aluminium;
(v)  75 % szkła;
(v)  80 % szkła;
(vi)  75 % papieru i tektury;
(vi)  90 % papieru i tektury;
Poprawka 52
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3 – litera b
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 – ustęp 1 – litera h
h)  nie później niż do dnia 31 grudnia 2030 r. co najmniej 75 % wagowo wszystkich odpadów opakowaniowych zostanie przygotowane do ponownego użycia i poddane recyklingowi;
h)  nie później niż do dnia 31 grudnia 2030 r. co najmniej 80 % wagowo wszystkich powstałych odpadów opakowaniowych zostanie poddane recyklingowi;
Poprawka 53
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3 – litera b
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 – ustęp 1 – litera i
i)  nie później niż do dnia 31 grudnia 2030 r. następujące minimalne cele wagowe w zakresie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zostaną osiągnięte w odniesieniu do następujących określonych materiałów zawartych w odpadach opakowaniowych:
i)  nie później niż do dnia 31 grudnia 2030 r. następujące minimalne cele wagowe w zakresie recyklingu zostaną osiągnięte w odniesieniu do następujących określonych materiałów zawartych w odpadach opakowaniowych:
(i)  75 % drewna;
(i)  80 % drewna;
(ii)  85 % metali żelaznych;
(ii)  90 % metali żelaznych;
(iii)  85 % aluminium;
(iii)  90 % aluminium;
(iv)  85 % szkła;
(iv)  90 % szkła;
(v)   85 % papieru i tektury.
Poprawka 54
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3 – litera c
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 – ustęp 3
3.  Odpady opakowaniowe przekazane innemu państwu członkowskiemu w celu przygotowania do ponownego użycia, recyklingu lub odzysku w tym innym państwie członkowskim mogą być zaliczone na poczet realizacji celów określonych w ust. 1 lit. f) – i) przez to państwo członkowskie, w którym zostały zebrane.
3.  Odpady opakowaniowe przekazane innemu państwu członkowskiemu w celu recyklingu w tym innym państwie członkowskim mogą być zaliczone na poczet realizacji celów określonych w ust. 1 lit. f) – i) przez to państwo członkowskie, w którym zostały zebrane.
Poprawka 55
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3 – litera c a (nowa)
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 – ustęp 4
ca)   w art. 6 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
4.  Państwa Członkowskie, w odpowiednim przypadku, wspomagają użycie materiałów uzyskanych z recyklingu odpadów opakowaniowych do wytwarzania opakowań i innych produktów przez:
„4. Państwa członkowskie, gdy jest to korzystne z punktu widzenia cyklu życia oraz zgodne z hierarchią postępowania z odpadami, wspomagają użycie materiałów uzyskanych z recyklingu odpadów opakowaniowych do wytwarzania opakowań i innych produktów przez:
a)  poprawienie warunków rynkowych dla takich materiałów;
a)  poprawienie warunków rynkowych dla takich materiałów;
b)  dokonanie przeglądu istniejących rozporządzeń zapobiegających użyciu tych materiałów.
b)  dokonanie przeglądu istniejących rozporządzeń zapobiegających użyciu tych materiałów;
ba)   wykorzystanie odpowiednich instrumentów ekonomicznych, aby stworzyć zachęty do szerszego stosowania surowców wtórnych, które mogą obejmować działania promujące zawartość materiałów z recyklingu w produktach oraz stosowanie kryteriów zielonych zamówień publicznych;
bb)   promowanie materiałów, które – poddane recyklingowi – nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, gdy w wyniku recyklingu powstaje materiał przeznaczony do kontaktu z żywnością.”;
Poprawka 56
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3 – litera d
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 – ustępy 5, 8 i 9
d)  uchyla się ust. 5, 8 i 9;
d)  uchyla się ust. 5 i 9;
Poprawka 57
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3 – litera d a (nowa)
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 – ustęp 8
da)   ust. 8 otrzymuje brzmienie:
8.   Komisja, tak szybko jak to jest możliwe, lecz nie później niż do dnia 30 czerwca 2005 r., składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie w sprawie postępu we wprowadzaniu w życie niniejszej dyrektywy oraz jej wpływu na środowisko, jak również na funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Sprawozdanie uwzględnia szczególne okoliczności w każdym Państwie Członkowskim. Zawiera ono:
„8. W tym celu najpóźniej do dnia 31 grudnia 2024 r. Komisja przeanalizuje cele ustanowione w art. 6 i postępy na drodze do ich osiągnięcia, uwzględniając najlepsze praktyki i środki stosowane przez państwa członkowskie w dążeniu do tych celów.
W swojej ocenie Komisja rozważy możliwość określenia:
a)  ocenę skuteczność, wprowadzanie w życie oraz stosowanie wymogów zasadniczych;
a)  celów dla innych strumieni odpadów opakowaniowych;
b)  dodatkowe środki zapobiegania zmniejszające wpływ na środowisko naturalne opakowań zbiorczych w najszerszym zakresie bez wpływu na ich zasadnicze funkcje;
b)  oddzielnych celów dla odpadów opakowaniowych z gospodarstw domowych i dla przemysłowych i handlowych odpadów opakowaniowych.
c)   możliwy rozwój wskaźników środowiskowych dotyczących opakowań aby uczynić zapobieganie odpadom opakowaniowym łatwiejsze oraz bardziej skuteczne;
W tym celu Komisja sporządzi sprawozdanie, które zostanie przesłane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w stosownym przypadku wraz z dołączonym do niego wnioskiem ustawodawczym.”;
d)   plany zapobiegania odpadom opakowaniowym;
e)   wspieranie ponownego użycia oraz, w szczególności, porównanie kosztów z korzyściami ponownego użycia oraz poddania recyklingowi;
f)   odpowiedzialność producenta, włącznie z jej aspektem finansowym;
g)   wysiłki w celu dalszego zmniejszenia oraz, w odpowiednim przypadku, ostatecznego wykluczenia metali ciężkich oraz innych niebezpiecznych substancji z opakowań do 2010 r.
Do sprawozdania tego załącza się, w odpowiednim przypadku, wnioski o przeprowadzenie rewizji odpowiednich przepisów niniejszej dyrektywy, jeżeli takie przepisy zostały przedstawione do tego czasu.
Poprawka 58
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 4
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 a – ustęp 1
„1. Do celów obliczania, czy cele ustanowione w art. 6 ust. 1 lit. f) – i) zostały osiągnięte:
„1. Do celów obliczania, czy cele ustanowione w art. 6 ust. 1 lit. f) – i) zostały osiągnięte masę odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi należy liczyć jako masę odpadów wprowadzanych w procesie ostatecznego recyklingu w danym roku.
a)   masę odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi należy rozumieć jako masę odpadów wprowadzanych w procesie ostatecznego recyklingu;
b)   masę odpadów opakowaniowych przygotowanych do ponownego użycia należy rozumieć jako masę odpadów opakowaniowych, które zostały odzyskane lub zebrane przez uznany podmiot zajmujący się przygotowaniem do ponownego użycia oraz przeszły wszystkie niezbędne czynności w zakresie kontroli, oczyszczania i naprawy umożliwiające ponowne użycie bez dalszego sortowania i wstępnej obróbki;
c)   państwa członkowskie mogą uwzględniać produkty i części składowe przygotowywane do ponownego użycia przez uznane podmioty zajmujące się przygotowaniem do ponownego użycia lub w ramach uznanych systemów zwrotu kaucji. Do obliczenia skorygowanego współczynnika odpadów opakowaniowych przygotowanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi z uwzględnieniem masy produktów i części składowych przygotowanych do ponownego użycia, państwa członkowskie wykorzystują zweryfikowane dane uzyskane od wspomnianych podmiotów i stosują wzór podany w załączniku IV.
Poprawka 59
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 4
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 a – ustęp 1 a (nowy)
1a.   Do dnia 31 grudnia 2018 r. Komisja wystąpi do europejskich organizacji normalizacyjnych o opracowanie europejskich norm jakości dla materiałów odpadowych wprowadzanych do procesu ostatecznego recyklingu i dla surowców wtórnych, w szczególności tworzyw sztucznych, w oparciu o najlepsze dostępne praktyki.
Poprawka 60
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 4
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 a – ustęp 2
2.  W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania ust. 1 lit. b) i c) oraz załącznika IV Komisja, zgodnie z art. 21a, przyjmuje akty delegowane ustanawiające minimalne wymogi jakościowe i wymogi operacyjne dotyczące identyfikacji uznanych podmiotów zajmujących się przygotowaniem do ponownego użycia oraz uznanych systemów zwrotu kaucji, w tym szczegółowe zasady gromadzenia, weryfikacji i przekazywania danych.
2.  W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania ust. 1 Komisja, zgodnie z art. 21a, przyjmuje akty delegowane, aby uzupełnić niniejszą dyrektywę, ustanawiając minimalne wymogi jakościowe i wymogi operacyjne dotyczące identyfikacji podmiotów zajmujących się ostatecznym recyklingiem, w tym szczegółowe zasady gromadzenia, identyfikowania, weryfikacji i przekazywania danych.
Poprawka 61
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 4
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 a – ustęp 2 a (nowy)
2a.   Komisja bada możliwości przyjęcia środków w celu usprawnienia sprawozdawczości w zakresie opakowań kompozytowych zgodnie z obowiązkami ustalonymi w niniejszej dyrektywie i w stosownym przypadku proponuje takie środki.
Poprawka 62
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 4
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 a – ustęp 3
3.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 masę odpadów po każdej operacji sortowania można zgłosić jako masę odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi, pod warunkiem że:
skreśla się
a)   takie odpady będące produktem sortowania są wprowadzane do procesu ostatecznego recyklingu;
b)   masa materiałów lub substancji, które nie są poddawane procesowi ostatecznego recyklingu i które są unieszkodliwiane lub poddawane odzyskowi energii, stanowi mniej niż 10 % całkowitej masy odpadów zgłaszanych jako poddane recyklingowi.
Poprawka 63
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 4
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 a – ustęp 4
4.  Państwa członkowskie ustanawiają skuteczny system kontroli jakości i identyfikowania odpadów opakowaniowych, aby zapewnić spełnienie warunków określonych w ust. 3 lit. a) i b). System ten może obejmować elektroniczne rejestry utworzone na podstawie art. 35 ust. 4 dyrektywy 2008/98/WE, specyfikacje techniczne wymogów jakościowych dotyczących sortowanych odpadów albo wszelkie inne równoważne środki zapewniające wiarygodność i dokładność gromadzonych danych na temat odpadów poddanych recyklingowi.
4.  Zgodnie z aktami delegowanymi przyjętymi na mocy ust. 2 państwa członkowskie ustanawiają skuteczny system kontroli jakości i identyfikowania odpadów opakowaniowych, aby zapewnić zgodność z przepisami określonymi w ust. 1. System ten może obejmować elektroniczne rejestry utworzone na podstawie art. 35 ust. 4 dyrektywy 2008/98/WE, specyfikacje techniczne wymogów jakościowych dotyczących sortowanych odpadów albo wszelkie inne równoważne środki zapewniające wiarygodność i dokładność gromadzonych danych na temat odpadów poddanych recyklingowi. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wybranym systemie kontroli jakości i identyfikowania.
Poprawka 64
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 4
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 a – ustęp 5
5.  Do celów obliczenia, czy cele ustanowione w art. 6 ust. 1 lit. f) – i) zostały osiągnięte, państwa członkowskie mogą uwzględnić recykling metali, który odbywa się w związku ze spalaniem, proporcjonalnie do ilości spalanych odpadów opakowaniowych, pod warunkiem że te metale poddane recyklingowi spełniają określone wymogi jakościowe. Państwa członkowskie stosują wspólną metodykę ustaloną zgodnie z art. 11a ust. 6 dyrektywy 2008/98/WE.
5.  Do celów obliczenia, czy cele ustanowione w art. 6 ust. 1 lit. f) – i) zostały osiągnięte, państwa członkowskie mogą uwzględnić recykling metali, który odbywa się w związku ze spalaniem lub współspalaniem, tylko jeżeli odpady posortowano przed spaleniem lub jeżeli spełniono obowiązek wprowadzenia selektywnej zbiórki papieru, metalu, tworzyw sztucznych, szkła i bioodpadów, proporcjonalnie do ilości spalanych lub współspalanych odpadów opakowaniowych, pod warunkiem że te metale poddane recyklingowi spełniają określone wymogi jakościowe. Państwa członkowskie stosują wspólną metodykę ustaloną zgodnie z art. 11a ust. 6 dyrektywy 2008/98/WE.
Poprawka 65
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 5
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 b – ustęp 1 – litera b a (nowa)
ba)   przykłady najlepszych praktyk stosowanych w całej Unii, mogące być wskazówką na drodze do osiągnięcia celów.
Poprawka 66
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 5
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 6 b – ustęp 2 a (nowy)
2a.   W razie konieczności sprawozdania, o których mowa w ust. 1 dotyczą stosowania wymogów niniejszej dyrektywy innych niż wymogi wymienione w ust. 1, w tym prognozowania realizacji celów określonych w programach zapobiegania powstawaniu odpadów oraz odsetka i ilości w przeliczeniu na mieszkańca odpadów komunalnych, które są unieszkodliwiane lub poddawane odzyskowi energii.
Poprawka 67
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 5 a (nowy)
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 7 – ustęp 1
5a)   art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że systemy te są ustanowione, aby zapewnić:
„1. Aby spełnić cele określone w niniejszej dyrektywie, państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że systemy te są ustanowione, aby zapewnić i promować:
a)  zwrot i/lub zbiórkę zużytych opakowań i/lub odpadów opakowaniowych od konsumenta lub innego użytkownika końcowego lub ze strumienia odpadów w celu ich doprowadzenia do najbardziej odpowiedniego sposobu w ramach gospodarowania odpadami;
a)  zwrot i/lub zbiórkę zużytych opakowań i/lub odpadów opakowaniowych od konsumenta lub innego użytkownika końcowego lub ze strumienia odpadów w celu ich doprowadzenia do najbardziej odpowiedniego sposobu w ramach gospodarowania odpadami;
b)  wielokrotny użytek lub odzysk, w tym recykling zebranych opakowań lub odpadów opakowaniowych,
b)  wielokrotny użytek lub odzysk, w tym recykling zebranych opakowań lub odpadów opakowaniowych.
zmierzające do realizacji celów określonych w niniejszej dyrektywie.
Systemy takie są otwarte dla podmiotów gospodarczych działających w danych sektorach oraz dla właściwych władz publicznych. Systemy te mają także zastosowanie do wyrobów przywożonych na nie dyskryminacyjnych warunkach, w tym do szczegółowych rozwiązań i wszelkich opłat nakładanych za dostęp do systemu, oraz są tak skonstruowane by, zgodnie z Traktatem, uniknąć przeszkód w handlu oraz zakłóceń konkurencji.”
Systemy takie są otwarte dla podmiotów gospodarczych działających w danych sektorach oraz dla właściwych władz publicznych. Systemy te mają także zastosowanie do wyrobów przywożonych na nie dyskryminacyjnych warunkach, w tym do szczegółowych rozwiązań i wszelkich opłat nakładanych za dostęp do systemu, oraz są tak skonstruowane by, zgodnie z Traktatem, uniknąć przeszkód w handlu oraz zakłóceń konkurencji.”
Poprawka 68
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 5 b (nowy)
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 7 a (nowy)
5b)   dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 7a
Specjalne środki dotyczące systemów zwrotu i zbierania
Państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki, aby zapewnić:
a)   selektywną zbiórkę co najmniej opakowań lub odpadów opakowaniowych z papieru, metalu, tworzyw sztucznych lub szkła;
b)   zbiórkę opakowań kompozytowych, zgodnie z definicją w dyrektywie Komisji 2005/270/WE, w ramach istniejących systemów zbierania spełniających standardy jakości wymagane w kontekście ostatecznego recyclingu.”;
Poprawka 69
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 5 c (nowy)
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 8 – ustęp 2
5c)   art. 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Dla ułatwienia zbiórki, wielokrotnego użytku i odzysku, w tym recyklingu, opakowania wskazują rodzaj wykorzystanych materiałów opakowaniowych w celu ich identyfikacji i klasyfikacji przez odpowiednią gałąź przemysłu na podstawie decyzji Komisji 97/129/WE [1].”;
„2. Dla ułatwienia zbiórki, wielokrotnego użytku i odzysku, w tym recyklingu, opakowania muszą zawierać przydatne dla tych celów informacje. W szczególności opakowania wskazują rodzaj wykorzystanych materiałów opakowaniowych w celu ich identyfikacji i klasyfikacji przez odpowiednią gałąź przemysłu na podstawie decyzji Komisji 97/129/WE [1].”;
[1] Dz.U. L 50 z 20.2.1997, s. 28.
[1] Dz.U. L 50 z 20.2.1997, s. 28.
Poprawka 70
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 7 – litera d
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 12 – ustęp 3 a
„3a. Państwa członkowskie przekazują Komisji dane dotyczące realizacji celów określonych w art. 6 ust. 1 lit. a)–i) za każdy rok kalendarzowy. Zgłaszają one te dane drogą elektroniczną w terminie 18 miesięcy od zakończenia roku sprawozdawczego, którego dotyczą zebrane dane.
„3a. Państwa członkowskie przekazują Komisji dane dotyczące realizacji celów określonych w art. 6 ust. 1 lit. a)–i) za każdy rok kalendarzowy. Państwa członkowskie gromadzą i przetwarzają dane zgodnie ze wspólną metodyką, o której mowa w ust. 3d, i zgłaszają je drogą elektroniczną w terminie 12 miesięcy od zakończenia roku sprawozdawczego, którego dotyczą zebrane dane.
Poprawka 71
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 7 – litera d
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 12 – ustęp 3 a – akapit 2
Dane są zgłaszane w formacie określonym przez Komisję zgodnie z ust. 3d. Pierwsze zgłoszenie obejmuje dane za okres od dnia 1 stycznia [enter year of entry into force of this Directive + 1 year] r. do dnia 31 grudnia [enter year of entry into force of this Directive + 1 year] r.
Dane są gromadzone i przetwarzane z zastosowaniem wspólnej metodyki, o której mowa w ust. 3d, i zgłaszane w formacie określonym przez Komisję zgodnie z ust. 3d. Pierwsze zgłoszenie, jeśli chodzi o cele ujęte w art. 6 lit. f)–i), obejmuje dane za okres od dnia 1 stycznia [enter year of entry into force of this Directive + 1 year] r. do dnia 31 grudnia [enter year of entry into force of this Directive + 1 year] r.
Poprawka 72
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 7 – litera d
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 12 – ustęp 3 c
3c.  Komisja dokonuje przeglądu danych zgłoszonych zgodnie z niniejszym artykułem i publikuje sprawozdanie dotyczące wyników tego przeglądu. Sprawozdanie to obejmuje ocenę organizacji gromadzenia danych, źródeł danych i metodyki stosowanej przez państwa członkowskie, jak również kompletności, rzetelności, aktualności oraz spójności tych danych. Ocena może zawierać konkretne zalecenia dotyczące usprawnień. Sprawozdanie to jest sporządzane co trzy lata.
3c.  Komisja dokonuje przeglądu danych zgłoszonych zgodnie z niniejszym artykułem i publikuje sprawozdanie dotyczące wyników tego przeglądu. Do czasu ustanowienia wspólnej metodyki gromadzenia i przetwarzania danych, o której mowa w ust. 3d, w sprawozdaniu tym ocenia się organizację gromadzenia danych, źródła danych i metodę stosowaną przez państwa członkowskie. Komisja ocenia również kompletność, rzetelność, aktualność oraz spójność przekazanych danych i informacji. Ocena może zawierać konkretne zalecenia dotyczące usprawnień. Sprawozdanie to jest sporządzane dziewięć miesięcy po pierwszym zgłoszeniu danych przez państwa członkowskie i co trzy lata od tej daty.
Poprawka 73
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 7 – litera d
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 12 – ustęp 3 c a (nowy)
3ca.   W sprawozdaniu Komisja przedstawia informacje na temat wykonywania całej dyrektywy oraz ocenia jej wpływ na zdrowie ludzkie, środowisko i rynek wewnętrzny. W stosownym przypadku sprawozdaniu może towarzyszyć wniosek w sprawie zmiany niniejszej dyrektywy.
Poprawka 74
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 7 – litera d
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 12 – ustęp 3 d
3d.  Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające format zgłaszania danych zgodnie z ust. 3a. Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.”;
3d.  Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 38a, akty delegowane w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez ustanowienie wspólnej metodyki gromadzenia i przetwarzania danych oraz formatu zgłaszania danych zgodnie z ust. 3a. ”;
Poprawka 75
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 12
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 21 a – ustęp 2
2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 6a ust. 2, art. 11 ust. 3, art. 19 ust. 2 i art. 20, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia [enter date of entry into force of this Directive] r.
2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 6a ust. 2, art. 11 ust. 3, art. 12 ust. 3d, art. 19 ust. 2 i art. 20, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia [enter date of entry into force of this Directive] r.
Poprawka 76
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 12
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 21 a – ustęp 3
3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 6a ust. 2, art. 11 ust. 3, art. 19 ust. 2 i art. 20, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 6a ust. 2, art. 11 ust. 3, art. 12 ust. 3d, art. 19 ust. 2 i art. 20, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
Poprawka 77
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 12
Dyrektywa 94/62/WE
Artykuł 21 a – ustęp 5
5.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 6a ust. 2, art. 11 ust. 3, art. 19 ust. 2 i art. 20 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;
5.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 6a ust. 2, art. 11 ust. 3, art. 12 ust. 3d, art. 19 ust. 2 i art. 20 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;
Poprawka 78
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 12 a (nowy)
Dyrektywa 94/62/WE
Załącznik II
12a)   Załącznik II do dyrektywy 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych zostaje zastąpiony zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Poprawka 79
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 14
Dyrektywa 94/62/WE
Załącznik IV
(14)   w załączniku IV do dyrektywy 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
skreśla się
Poprawka 80
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik – ustęp -1 (nowy)
Dyrektywa 94/62/WE
Załącznik II – punkt 1 – tiret 1
-1.   w załączniku II pkt 1 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
–   Opakowania są projektowane, wytwarzane i wprowadzane do obrotu w sposób pozwalający na ich wielokrotne użycie i odzysk, w tym recykling, oraz na zmniejszenie ich wpływu na środowisko po usunięciu odpadów opakowaniowych lub pozostałości po działaniach prowadzonych w ramach gospodarowania nimi.
„– Opakowania są projektowane, wytwarzane i wprowadzane do obrotu w sposób pozwalający na ich wielokrotne użycie i odzysk, w tym recykling – zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami – oraz na zmniejszenie ich wpływu na środowisko po usunięciu odpadów opakowaniowych lub pozostałości po działaniach prowadzonych w ramach gospodarowania nimi.
Poprawka 81
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik – ustęp -1 a (nowy)
Dyrektywa 94/62/WE
Załącznik II – punkt 1 – tiret 1 a (nowy)
-1a.   w załączniku II pkt 1 dodaje się tiret 1a w brzmieniu:
„– Opakowania produkuje się w sposób minimalizujący ich ślad węglowy, w tym przy użyciu zrównoważonych materiałów pochodzenia biologicznego ulegających biodegradacji.”
Poprawka 82
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik – punkt -1 b (nowy)
Dyrektywa 94/62/WE
Załącznik II – punkt 3 – litera c
(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)
c)  Opakowania podlegające odzyskowi przez kompostowanie
Odpady opakowaniowe przetwarzane przez kompostowanie mają takie właściwości biodegradacyjne, które nie stanowią przeszkody dla oddzielnej zbiórki, procesu kompostowania lub innych działań, jakim są poddawane.
Poprawka 83
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik – punkt -1 c (nowy)
Dyrektywa 94/62/WE
Załącznik II – punkt 3 – litera d
-1c)   w załączniku II pkt 3 lit. d) otrzymuje brzmienie:
d)  Opakowania ulegające biodegradacji
„d) Opakowania ulegające biodegradacji
Odpady opakowaniowe ulegające biodegradacji odznaczają się taką zdolnością rozkładu fizycznego, chemicznego, termicznego i biologicznego, która zapewni ostateczny rozkład gotowego kompostu na dwutlenek węgla, biomasę i wodę.
Odpady opakowaniowe ulegające biodegradacji odznaczają się taką zdolnością rozkładu fizycznego, chemicznego, termicznego i biologicznego, która zapewni ostateczny rozkład gotowego kompostu na dwutlenek węgla, biomasę i wodę. Opakowania z tworzyw sztucznych ulegające degradacji utleniającej uważa się za opakowania biodegradowalne.”
Poprawka 84
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik – ustęp 2
Dyrektywa 94/62/WE
Załącznik IV
Dodaje się załącznik IV w brzmieniu:
skreśla się
„ZAŁĄCZNIK IV
Metoda obliczeniowa dotycząca przygotowania do ponownego użycia produktów i części składowych do celów art. 6 ust. 1 lit. f) – i)
Aby obliczyć skorygowany współczynnik recyklingu i przygotowania do ponownego użycia zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. f) – i), państwa członkowskie stosują następujący wzór:
E=(A+R)*100 /(P+R)
E: skorygowany współczynnik recyklingu i ponownego użycia w danym roku;
A: masa odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi lub przygotowanych do ponownego użycia w danym roku;
R: masa produktów i części składowych przygotowanych do ponownego użycia w danym roku;
P: masa odpadów opakowaniowych wytworzonych w danym roku.”.

(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0029/2017).


Równość kobiet i mężczyzn w UE w latach 2014–2015
PDF 432kWORD 76k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej w latach 2014–2015 (2016/2249(INI))
P8_TA(2017)0073A8-0046/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2 oraz art. 3 ust. 3 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i art. 8 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 23 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając europejską Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

–  uwzględniając Konwencję Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 18 grudnia 1979 r. w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (konwencja CEDAW),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiającą normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępującą decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW(1),

–  uwzględniając deklarację pekińską i pekińską platformę działania, przyjęte podczas czwartej Światowej Konferencji w sprawie Kobiet w dniu 15 września 1995 r., oraz późniejsze dokumenty końcowe przyjęte na posiedzeniach specjalnych Organizacji Narodów Zjednoczonych Pekin +5 (2000 r.), Pekin +10 (2005 r.) i Pekin +15 (2010 r.),

–  uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie zwalczania handlu ludźmi i eksploatacji prostytucji z 1949 r.,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, zastępującą decyzję ramową Rady 2002/629/WSiSW(2),

–  uwzględniając swoje stanowisko z dnia 20 października 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 92/85/EWG w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dyrektywa w sprawie urlopu macierzyńskiego)(3),

–  uwzględniając dyrektywę 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy(4),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług(5),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2013/62/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniającą dyrektywę 2010/18/UE w sprawie wdrożenia zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez BUSINESSEUROPE, UEAPME, CEEP i ETUC w związku ze zmianą statusu Majotty względem Unii Europejskiej(6),

–  uwzględniając przyjęte od 1975 r. dyrektywy UE dotyczące poszczególnych aspektów równego traktowania mężczyzn i kobiet (dyrektywę 2010/41/UE(7), dyrektywę 2010/18/UE(8), dyrektywę 2006/54/WE, dyrektywę 2004/113/WE, dyrektywę 92/85/EWG(9), dyrektywę 86/613/EWG(10) i dyrektywę 79/7/EWG(11)),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 14 marca 2012 r. dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie poprawy równowagi płci wśród dyrektorów niewykonawczych spółek, których akcje są notowane na giełdzie, i odnośnych środków (dyrektywa w sprawie kobiet w zarządach) (COM(2012)0614),

–  uwzględniając Konwencję Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencję stambulską) i jej art. 3, który określa płeć jako „społecznie skonstruowane role, zachowania, działania i atrybuty, które dane społeczeństwo uznaje za odpowiednie dla kobiet i mężczyzn”,

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 4 marca 2016 r. dotyczący decyzji Rady w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (COM(2016)0111),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 16 czerwca 2016 r. w sprawie równości płci (00337/2016),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dni 5–6 czerwca 2014 r. pt. „Zapobieganie wszelkim formom przemocy wobec kobiet i dziewcząt, w tym okaleczaniu żeńskich narządów płciowych, i zwalczanie takiej przemocy” (09543/2014),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 7 grudnia 2015 r. pt. „Równość kobiet i mężczyzn w procesie decyzyjnym” (14327/2015),

–  uwzględniając deklarację trzech prezydencji z dnia 7 grudnia 2015 r. podpisaną przez Holandię, Słowację i Maltę,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 marca 2010 r. zatytułowany „Europa 2020: Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 3 marca 2015 r. zatytułowany „2014 Report on equality between women and men” [Sprawozdanie w sprawie równości kobiet i mężczyzn za rok 2014] (SWD(2015)0049),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 4 marca 2016 r. zatytułowany „2015 Report on equality between women and men” [Sprawozdanie w sprawie równości kobiet i mężczyzn za rok 2015] (SWD(2016)0054),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 3 grudnia 2015 r. zatytułowany „Strategic engagement for gender equality 2016–2019” [Strategiczne zaangażowanie na rzecz równouprawnienia płci w latach 2016–2019] (SWD(2015)0278),

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 10 lutego 2010 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – rok 2009(12), z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – rok 2010(13), z dnia 13 marca 2012 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – rok 2011(14), a także z dnia 10 marca 2015 r. w sprawie postępów w dążeniu do równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – 2013 r.(15),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 25 listopada 2013 r. zatytułowany „Położenie kresu okaleczaniu żeńskich narządów płciowych” (COM(2013)0833) oraz swoją rezolucję z dnia 6 lutego 2014(16) r. w sprawie położenia kresu okaleczaniu żeńskich narządów płciowych,

–  uwzględniając wyniki badania przeprowadzonego przez Agencję Praw Podstawowych (FRA) dotyczącego lesbijek, gejów, osób biseksualnych i transpłciowych w Unii Europejskiej, opublikowanego w maju 2013 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie FRA pt. „Przemoc wobec kobiet. Badanie na poziomie Unii Europejskiej. Wyniki badania w skrócie”, opublikowane w marcu 2014 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie FRA pt. „The fundamental rights situation of intersex people” [Sytuacja w zakresie praw podstawowych osób interseksualnych] opublikowane w maju 2015 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie europejskiej sieci krajowych organów ds. równości (EQUINET) pt. „The Persistence of Discrimination, Harassment and Inequality for Women. The Work of Equality Bodies informing a new European Commission Strategy for Gender Equality” [Utrzymywanie się dyskryminacji, molestowania i nierówności w stosunku do kobiet. Prace organów ds. równości wykorzystane w nowej strategii Komisji Europejskiej na rzecz równouprawnienia], opublikowane w 2015 r.

–  uwzględniając sprawozdania Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound) pt. „The gender employment gap: challenges and solutions” [Różnice w poziomie zatrudnienia ze względu na płeć – wyzwania i rozwiązania] (2016 r.), „Social partners and gender equality in Europe” [Partnerzy społeczni i równouprawnienie płci w Europie] (2014 r.), „Developments in working life in Europe: EurWORK annual review” [Zmiany w życiu zawodowym w Europie: Roczny przegląd EurWORK] (2014 r. i 2015 r.) i „Szóste europejskie badanie warunków pracy” (2016 r.),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 3 lutego 2016 r. w sprawie nowej strategii na rzecz praw kobiet i równouprawnienia płci w Europie po roku 2015(17) oraz swoje sprawozdanie z dnia 9 czerwca 2015 r. w sprawie strategii UE na rzecz równości kobiet i mężczyzn w okresie po 2015 r.(18),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 lutego 2014 r. w sprawie zwalczania przemocy wobec kobiet(19),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 września 2015 r. w sprawie wzmacniania pozycji dziewcząt przez edukację w UE(20),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 marca 2016 r. w sprawie sytuacji uchodźczyń i kobiet ubiegających się o azyl w UE(21),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie kobiet wykonujących pracę domową i opiekuńczą w UE(22),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie ubóstwa: perspektywa płci(23),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 września 2016 r. w sprawie tworzenia na rynku pracy warunków sprzyjających równowadze między życiem zawodowym a prywatnym(24),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 września 2016 r. w sprawie stosowania dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy („dyrektywy w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy”)(25),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 marca 2016 r. w sprawie uwzględniania aspektu płci w pracach Parlamentu Europejskiego(26),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 maja 2016 r. w sprawie wdrażania dyrektywy 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar z perspektywy równości płci(27),

–  uwzględniając opublikowane przez Komisję w dniu 3 czerwca 2013 r. sprawozdanie z postępów w odniesieniu do celów barcelońskich zatytułowane „The development of childcare facilities for young children in Europe with a view to sustainable and inclusive growth” [Rozwój struktur opieki nad dziećmi w Europie na rzecz trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu](28),

–  uwzględniając zalecenie Komisji z dnia 20 lutego 2013 r. pt. „Inwestowanie w dzieci: przerwanie cyklu marginalizacji”(29),

–  uwzględniając wskaźnik równouprawnienia płci w 2015 r. opracowany przez Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE) oraz czwarty przegląd realizacji pekińskiej platformy działania w państwach członkowskich UE (Pekin +20) i inne sprawozdania tego instytutu,

–  uwzględniając badanie europejskiej sieci specjalistów prawników w dziedzinie równouprawnienia płci pt. „A comparative analysis of gender equality law in Europe 2015” [Analiza porównawcza przepisów w dziedzinie równouprawnienia w Europie w 2015 r.] ze stycznia 2016 r.,

–  uwzględniając wnioski z 48. sesji Komisji Narodów Zjednoczonych ds. Statusu Kobiet w marcu 2004 r., dotyczące roli mężczyzn i chłopców w osiągnięciu równouprawnienia płci(30),

–  uwzględniając dokument pt. „Transforming our World: The 2030 Agenda for Sustainable Development” [Przekształcamy nasz świat: program działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030] przyjęty na zorganizowanym przez ONZ Światowym Szczycie w sprawie Zrównoważonego Rozwoju w dniu 25 września 2015 r. oraz cele dotyczące równouprawnienia płci, praw kobiet i wzmocnienia pozycji kobiet ujęte w tym dokumencie,

–  uwzględniając przygotowane na zlecenie Komisji sprawozdanie statystyczne z kwietnia 2014 r. pt. „Single parents and employment in Europe” [Osoby samotnie wychowujące dzieci a zatrudnienie w Europie](31),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0046/2017),

A.  mając na uwadze, że wskaźnik równouprawnienia płci EIGE za 2015 r. wskazuje na marginalną poprawę: UE jest wciąż w połowie drogi do osiągnięcia równouprawnienia płci, a ogólny wynik wzrósł z 51,3 pkt do 52,9 pkt na 100; mając na uwadze, że konieczne są szybsze postępy, jeżeli UE ma osiągnąć cele strategii „Europa 2020”;

B.  mając na uwadze, że w ostatnich latach niektóre państwa członkowskie doświadczyły znacznego nasilenia się ruchów obywatelskich i politycznych, które szkodzą równouprawnieniu kobiet i mężczyzn, a nawet podważają ogólne zapotrzebowanie na strategie polityczne w dziedzinie równości płci; mając na uwadze, że te ruchy godzące w równouprawnienie płci mają na celu wzmocnienie tradycyjnych ról kobiet i mężczyzn oraz podważanie dotychczasowych i przyszłych osiągnięć w obszarze równouprawnienia płci, praw kobiet i praw osób LGBTI;

C.  mając na uwadze, że równość między kobietami i mężczyznami jest podstawowym prawem Unii Europejskiej zapisanym w Traktatach oraz w karcie praw podstawowych; mając na uwadze, że celem Unii Europejskiej w tej dziedzinie jest również zagwarantowanie równych szans i równego traktowania mężczyzn i kobiet, jak również zwalczanie wszelkich przejawów dyskryminacji ze względu na płeć;

D.  mając na uwadze, że w 2015 r. wskaźnik zatrudnienia kobiet osiągnął najwyższą w historii wartość 64,5 %, ale nadal był niższy niż wskaźnik odnoszący się do zatrudnienia mężczyzn, który wynosił 75,6 %; mając na uwadze godny ubolewania fakt, że w przypadku kobiet prawdopodobieństwo zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy jest czterokrotnie wyższe niż w przypadku mężczyzn i w wielu przypadkach zatrudnienie w takiej formie nie wynika z woli kobiet; mając na uwadze, że młodzi ludzie pomimo posiadania pracy żyją w ubóstwie, zwłaszcza w Grecji, Hiszpanii, Chorwacji, we Włoszech, na Cyprze, w Portugalii i na Słowacji;

E.  mając na uwadze, że wskaźnik bezrobocia kobiet jest zaniżony, ponieważ wiele kobiet nie jest zarejestrowanych jako bezrobotne, co dotyczy w szczególności kobiet na obszarach wiejskich lub odizolowanych, pomagających w przedsiębiorstwach rodzinnych, oraz wielu kobiet zajmujących się wyłącznie prowadzeniem domu i opieką nad dziećmi; mając też na uwadze, że sytuacja ta przyczynia się do powstawania nierówności w dostępie do usług publicznych (zasiłków, świadczeń emerytalno-rentowych, urlopów macierzyńskich, zwolnień lekarskich, zabezpieczenia społecznego itd.);

F.  mając na uwadze, że w sprawozdaniu Eurofoundu dotyczącym różnic w poziomie zatrudnienia ze względu na płeć oszacowano, iż różnice w poziomie zatrudnienia ze względu na płeć kosztują UE około 370 mld EUR rocznie, co stanowi 2,8 % unijnego PKB(32);

G.  mając na uwadze, że w krajach dotkniętych kryzysem gospodarczym i cięciami budżetowymi kobiety były obciążone w nieproporcjonalnie dużym stopniu, szczególnie kobiety młode, starsze, samotne matki i kobiety cierpiące z powodu różnych form dyskryminacji; mając również na uwadze, że sytuacja ta doprowadziła do ich ubóstwa i marginalizacji społecznej oraz jeszcze większego wykluczenia z rynku pracy; mając na uwadze, że cięcia w wydatkach publicznych na opiekę i usługi medyczne prowadzą do przeniesienia odpowiedzialności za opiekę – ponoszoną w większości przez kobiety – ze społeczeństwa na gospodarstwa domowe;

H.  mając na uwadze, że w UE utrzymuje się feminizacja ubóstwa, a rosnący wysoki poziom bezrobocia, ubóstwa i marginalizacji społecznej wśród kobiet jest ściśle powiązany z cięciami budżetowymi na usługi publiczne, takie jak opieka zdrowotna, kształcenie, usługi i świadczenia socjalne; mając na uwadze, że taka polityka prowadzi do coraz większej niepewności zatrudnienia, zwłaszcza z powodu coraz częściej występującego zjawiska przymusowego zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz stosowania umów na czas określony;

I.  mając na uwadze, że w 2015 r. trzy czwarte obowiązków domowych i dwie trzecie obowiązków związanych ze sprawowaniem opieki rodzicielskiej wykonywały pracujące kobiety, które przez to były obarczone podwójnym ciężarem odpowiedzialności; mając na uwadze, że kobiety zasadniczo biorą zdecydowanie większą odpowiedzialność za zadania opieki rodzicielskiej i obowiązki domowe; mając na uwadze, że tradycyjne role i stereotypy dotyczące kobiet mają nadal duży wpływ na podział zadań między kobiety a mężczyzn w gospodarstwie domowym, w miejscu pracy i w całym społeczeństwie; mając na uwadze, że tradycyjny podział obowiązków utrwala obecny stan rzeczy, ogranicza możliwości zatrudnienia i rozwoju osobistego kobiet oraz pozostawia im niewiele czasu na zaangażowanie społeczne lub w życie wspólnoty bądź aktywny udział w gospodarce; mając na uwadze, że równy podział pracy niezarobkowej, takiej jak opieka i obowiązki domowe, między kobiety a mężczyzn to warunek niezależności ekonomicznej kobiet w perspektywie długoterminowej;

J.  mając na uwadze, że mimo obowiązujących ram politycznych i prawodawstwa na szczeblu unijnym i krajowym urlopy rodzicielskie są nadal przyczyną dyskryminacji i stygmatyzacji zarówno kobiet, jak i mężczyzn; mając również na uwadze, że sytuacja ta dotyka szczególnie kobiety, bo to one są głównymi opiekunkami korzystającymi z urlopów rodzicielskich;

K.  mając na uwadze, że prawie jedna czwarta państw członkowskich UE nie posiada żadnych przepisów ustawowych dotyczących urlopu ojcowskiego, a wśród tych, które je mają, taki urlop wynosi tylko jeden dzień, dwa lub kilka dni; mając na uwadze, że w ośmiu państwach członkowskich urlopowi ojcowskiemu nie towarzyszy żadne świadczenie pieniężne, a średnie wykorzystanie takiego urlopu jest małe – tylko 10 % ojców bierze przynajmniej jeden dzień, tymczasem 97 % kobiet wykorzystuje urlop rodzicielski przysługujący obojgu rodzicom; mając na uwadze, że propagowanie szerszego wykorzystania urlopów rodzicielskich i ojcowskich ma zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia równouprawnienia płci; mając na uwadze, że badania przeprowadzone przez Eurofound(33) unaoczniły aspekty, które wpływają na poziom wykorzystania urlopów rodzicielskich przez ojców, a mianowicie: poziom wynagrodzenia, elastyczność systemu urlopów, dostępność informacji, dostępność i elastyczność usług związanych z opieką nad dziećmi oraz strach przed wykluczeniem z rynku pracy w wyniku wykorzystania takiego urlopu;

L.  mając na uwadze, że jednym z warunków aktywnego włączenia kobiet w rynek pracy jest dostępność wysokiej jakości, ogólnodostępnych i przystępnych cenowo placówek i usług opieki nad dziećmi, osobami starszymi i innymi zależnymi członkami rodziny; mając na uwadze, że cele barcelońskie są doskonałym narzędziem w dążeniu do rzeczywistej równości mężczyzn i kobiet, a wszystkie państwa członkowskie powinny postawić sobie za zadanie jak najszybsze ich osiągnięcie; mając na uwadze, że coraz częściej z powodu braku wysokiej jakości i przystępnych cenowo placówek i usług opieki nad dziećmi matki są zmuszone wybierać między pracą w niepełnym wymiarze godzin a rezygnacją z pracy, aby zapewnić opiekę swoim dzieciom, co niekorzystnie wpływa na dochody gospodarstw domowych i na wysokość przyszłych emerytur kobiet;

M.  mając na uwadze, że kształcenie i szkolenie dziewcząt i kobiet stanowi istotną wartość europejską, podstawowe prawo człowieka i nieodzowny element wzmocnienia pozycji dziewcząt i kobiet na szczeblu społecznym, kulturowym i zawodowym oraz nieskrępowanego korzystania przez nie z pozostałych praw społecznych, ekonomicznych, kulturalnych i politycznych, a w konsekwencji zapobiegania przemocy wobec kobiet i dziewcząt; mając na uwadze, że bezpłatna, obowiązkowa edukacja powszechna jest podstawowym warunkiem gwarantowania równych szans dla wszystkich, ponieważ powinna ona być dostępna dla wszystkich dzieci, bez jakiejkolwiek dyskryminacji i niezależnie od ich statusu pobytowego; mając na uwadze, że zwalczanie różnic w traktowaniu kobiet i mężczyzn zaczyna się w wieku przedszkolnym i wymaga stałego nadzoru pedagogicznego nad programami nauczania, celami rozwoju i efektami uczenia się;

N.  mając na uwadze, że równouprawnienie płci należy do odpowiedzialności wszystkich członków społeczeństwa i wymaga zaangażowania ze strony zarówno kobiet, jak i mężczyzn; mając na uwadze, że władze powinny zobowiązać się do opracowania kampanii edukacyjnych dla mężczyzn i młodszych pokoleń w celu zaangażowania mężczyzn i chłopców jako partnerów, aby zapobiegać wszystkim rodzajom przemocy uwarunkowanej płcią i stopniowo je eliminować, a także działać na rzecz wzmocnienia pozycji kobiet;

O.  mając na uwadze, że pomimo iż kobiety osiągają średnio wyższy poziom edukacji niż mężczyźni, różnice w wynagrodzeniu mężczyzn i kobiet w UE nadal utrzymują się na poziomie 16,1 %, choć sytuacja w poszczególnych państwach członkowskich nie jest jednakowa;

P.  mając na uwadze, że pozioma i pionowa segregacja płci w miejscu pracy jest nadal powszechnym zjawiskiem, którego przyczyną jest m.in. przypisywanie mniejszej wartości zawodom uznawanym za kobiece niż tym uznawanym za męskie, utrzymujące się zjawisko szklanego sufitu, które uniemożliwia kobietom osiąganie najwyższych i najlepiej płatnych stanowisk, a także zatrudnianie zbyt dużej liczby kobiet w niepełnym wymiarze godzin, za co otrzymują one niższe wynagrodzenie niż w pracy w pełnym wymiarze godzin; mając na uwadze, że choć liczba kobiet posiadających wyższe wykształcenie jest równa liczbie mężczyzn z dyplomem studiów wyższych, a nawet ją przewyższa, wpływ stereotypów płciowych na kształcenie, szkolenie oraz decyzje podejmowane przez uczniów w szkole może rzutować na wybory dokonywane przez nich w dalszym życiu, a ponadto ma istotne konsekwencje dla rynku pracy; mając na uwadze, że rozpowszechnione w społeczeństwie stereotypy odnoszące się do niemożności pogodzenia rodzicielstwa z zatrudnieniem w pełnym wymiarze godzin stawiają kobiety na niekorzystnej pozycji i mogą zniechęcić młode kobiety od inwestowania w wyższe wykształcenie oraz rozwój kariery zawodowej;

Q.  mając na uwadze, że złożony wskaźnik czasu pracy zarobkowej i niezarobkowej zastosowany w badaniu Eurofoundu wskazuje, że – po podliczeniu godzin pracy zarobkowej i niezarobkowej wykonywanej przez kobiety – ogólnie pracują one dłużej(34);

R.  mając na uwadze, że w sektorach powiązanych między innymi z towarami, usługami lub rolnictwem kobiety i mężczyźni mają nierówny dostęp do zasobów gospodarczych i finansowych, takich jak aktywa, kapitał, zasoby produkcyjne i kredyty;

S.  mając na uwadze, że nadal utrzymują się różnice w wysokości emerytur mężczyzn i kobiet, a w 2014 r. różnice te wynosiły aż 40,2 %; mając na uwadze, że są one wynikiem kumulujących się w czasie niekorzystnych dla kobiet okoliczności, takich jak brak dostępu do zasobów finansowych (zasiłki i systemy emerytalne) dostępnych w przypadku zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, do otrzymywania których wiele kobiet nie kwalifikuje się, jako że pracują one często na niepełny etat lub mają przerwy w zatrudnieniu wynikające z wypełniania obowiązków opiekuńczych;

T.  mając na uwadze, że niektóre państwa członkowskie w UE nadal stosują praktykę braku indywidualizacji systemów podatkowych i systemów zabezpieczenia społecznego; mając na uwadze, że może to prowadzić do uzależnienia kobiet od ich małżonków, jako że mogą one otrzymywać prawa tylko za pośrednictwem swych związków z mężczyznami;

U.  mając na uwadze, że w ostatniej dekadzie ogólny udział kobiet w parlamentach krajowych/federalnych wzrósł tylko o około 6 %, osiągając 29 % w 2015 r.;

V.  mając na uwadze, że w 2015 r. tylko 6,5 % prezesów i 4,3 % dyrektorów generalnych w największych spółkach giełdowych było kobietami;

W.  mając na uwadze, że pomimo zaangażowania UE na rzecz równości płci w procesie podejmowania decyzji w zarządach agencji UE obserwuje się poważne braki w dziedzinie równowagi płci oraz utrzymujące się wzorce segregacji płciowej, przy czym średnio 71 % członków zarządów to mężczyźni i tylko co trzeci członek zarządów jest kobietą, a spośród 42 dyrektorów wykonawczych w agencjach UE tylko 6 to kobiety;

X.  mając na uwadze, że ponad połowa kobiet będących ofiarami zabójstw ginie z rąk partnera, krewnego lub członka rodziny(35); mając na uwadze, że 33 % kobiet w UE doświadczyło przemocy fizycznej lub seksualnej, a 55 % było molestowanych seksualnie, z czego 32 % w miejscu pracy; mając na uwadze, że kobiety są szczególnie narażone na wykorzystywanie seksualne i fizyczne oraz przemoc w internecie, a także uporczywe nękanie i zastraszanie w cyberprzestrzeni;

Y.  mając na uwadze, że przemoc wobec kobiet jest najpowszechniejszą formą łamania praw człowieka na świecie, która dotyka wszystkich warstw społecznych, niezależnie od wieku, poziomu wykształcenia, dochodów, pozycji społecznej czy kraju pochodzenia lub zamieszkania, i stanowi ona główną przeszkodę w osiągnięciu równości między kobietami a mężczyznami; mając na uwadze, że liczba zabójstw kobiet w państwach członkowskich nie spada;

Z.  mając na uwadze, że sondaże opinii publicznej dotyczące postaw wobec przemocy w stosunku do kobiet wskazują na niepokojącą tendencję do obwiniania ofiary, co może być skutkiem patriarchatu; mając na uwadze, że niejednokrotnie brak jest stanowczego potępienia takich zachowań przez organy publiczne i inne instytucje;

AA.  mając na uwadze, że cyfrowe sposoby komunikacji przyczyniły się do rozpowszechnienia się mowy nienawiści i gróźb pod adresem kobiet – w Europie 18 % kobiet było narażonych na różne formy prześladowania przez internet od wieku dojrzewania, a 9 milionów Europejek jest ofiarami przemocy w internecie; mając na uwadze, że brak jest reakcji ze strony wymiaru sprawiedliwości na przemoc wobec kobiet w internecie; mając na uwadze, że osoby dopuszczające się niegodziwego traktowania lub propagowania nienawiści rzadko są wskazywane organom ścigania, objęte dochodzeniami, ścigane i skazywane;

AB.  mając na uwadze, że wobec 23 % kobiet homoseksualnych i 35 % osób transpłciowych dopuszczono się napaści fizycznej / na tle seksualnym lub gróźb przemocy w domu lub w innym miejscu (na ulicy, w środkach transportu zbiorowego, w miejscu pracy itp.) przynajmniej raz w ciągu ostatnich pięciu lat;

AC.  mając na uwadze, że z sondażu EU dotyczącego grup LGBT wynika, że kobiety homoseksualne, biseksualne i transpłciowe są narażone na ogromne ryzyko dyskryminacji ze względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową; mając na uwadze, że dyskryminacja ze względu na płeć łączy się z innymi formami dyskryminacji ze względu na rasę i pochodzenie etniczne, religię, niepełnosprawność, zdrowie, tożsamość płciową, orientację seksualną lub warunki społeczno-ekonomiczne;

AD.  mając na uwadze, że kobiety z określonych grup żyją w pogarszających się warunkach i często muszą stawiać czoła różnorodnym trudnościom i zagrożeniom, a także dyskryminacji;

AE.  mając na uwadze, że w 2015 r. w UE nastąpił bezprecedensowy wzrost liczby uchodźców i osób ubiegających się o azyl; mając na uwadze, że według Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców (UNHCR) ponad połowę tych uchodźców i osób ubiegających się o azyl stanowiły kobiety i dzieci; mając również na uwadze doniesienia o przypadkach wykorzystywania i przemocy, w tym przemocy seksualnej, wobec kobiet i dzieci podczas podróży, w tym w przeludnionych ośrodkach recepcyjnych w UE;

AF.  mając na uwadze, że kobiety i dziewczęta stanowią 80 % zarejestrowanych ofiar handlu ludźmi(36); mając na uwadze, że identyfikacja ofiar jest nadal wyzwaniem, a także mając na uwadze, że należy udzielać ofiarom większego wsparcia i zapewniać im skuteczniejszą ochronę, zaś wszystkie działania mające na celu walkę z handlem ludźmi muszą uwzględniać aspekt płci;

AG.  mając na uwadze, że jednym z głównych celów handlu ludźmi jest wykorzystywanie seksualne, a kobiety, które stały się jego ofiarami, są skazane na życie w niewoli i tyranii, jaką jest codzienna przemoc, zarówno fizyczna, jak i psychiczna;

AH.  mając na uwadze, że zdrowie i prawa seksualne i reprodukcyjne są podstawowymi prawami człowieka, a także stanowią podstawowy element równouprawnienia płci i samostanowienia, a także mając na uwadze, że należy je uwzględnić w strategii UE na rzecz zdrowia;

AI.  mając na uwadze, że odmowa podjęcia działania sprzecznego z własnym sumieniem bądź ze względu na własne przekonania nigdy nie powinna być zagrożeniem dla zdrowia kobiety;

AJ.  mając na uwadze, że z wdrażaniem w państwach członkowskich UE praw dotyczących równouprawnienia płci wiązały się konkretne trudności z transpozycją i stosowaniem odnośnych dyrektyw, takie jak znaczne braki w prawodawstwie i jego niekonsekwentne stosowanie przez sądy krajowe, a także, co ważniejsze, ogólny brak świadomości na temat zasad i przepisów dotyczących równouprawnienia(37);

AK.  mając na uwadze, że zwłaszcza unijne dyrektywy dotyczące równouprawnienia płci nie zostały prawidłowo wdrożone w wielu państwach członkowskich UE, które nie chronią osób transpłciowych przed dyskryminacją w dostępie do zatrudnienia oraz do towarów i usług;

AL.  mając na uwadze, że mechanizmy instytucjonalne mające zapewniać równouprawnienie płci są często marginalizowane w krajowych strukturach rządowych, podzielone na różne obszary polityki, ich funkcjonowanie utrudniają złożone i poszerzające się mandaty, brak odpowiedniego personelu, szkoleń, danych i wystarczających zasobów oraz brak odpowiedniego wsparcia ze strony przywódców politycznych(38);

AM.  mając na uwadze, że utrzymujący się problem braku całościowych, wiarygodnych danych z podziałem na płeć jest przyczyną wieloznaczności i zniekształca obraz sytuacji dotyczącej równouprawnienia płci, w szczególności pod względem przemocy wobec kobiet i przemocy ze względu na płeć; mając na uwadze, że gromadzenie takich danych pozwoliłoby nie tylko na stworzenie wyraźnego obrazu sytuacji, ale również zwrócenie uwagi na najpilniejsze kwestie;

AN.  mając na uwadze, że partnerzy społeczni mają do odegrania kluczową rolę w osiągnięciu celów równouprawnienia ze względu na ich istotny udział w kształtowaniu rynku pracy i warunków społecznych przez zaangażowanie w podejmowanie decyzji i rokowania zbiorowe na różnych szczeblach, chociaż jasne jest, że ich rola w poszczególnych państwach i systemach stosunków pracy uwarunkowana jest w dużym stopniu tradycją i potencjałem organizacyjnym tych państw(39);

AO.  mając na uwadze, że według sondażu Eurobarometru z 2016 r. 55 % Europejczyków chciałoby, by UE aktywniej działała w obszarze równego traktowania mężczyzn i kobiet; mając na uwadze, że zobowiązanie Komisji do osiągnięcia równouprawnienia płci zgodnie z Traktatami jest niezależne od wyników sondaży;

1.  jest głęboko zaniepokojony, że UE nadal jest dopiero w połowie drogi do osiągnięcia równouprawnienia płci, zgodnie ze wskaźnikiem równouprawnienia płci opublikowanym przez EIGE w 2015 r.; głęboko ubolewa nad faktem, że równouprawnienie płci i zwalczanie dyskryminacji ze względu na płeć tracą na znaczeniu, są marginalizowane jako cele polityczne i podważane jako dziedzina polityki, w szczególności w kontekście gwałtownego sprzeciwu w całej Europie w odniesieniu do praw kobiet, osób LGBTI i praw w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego; uważa więc, że należy zastanowić się nad przyczynami tej tendencji oraz przeanalizować obecne strategie, narzędzia i podejścia w dziedzinie równouprawnienia płci;

2.  podkreśla, że Traktat o Unii Europejskiej zobowiązuje Unię do walki z marginalizacją społeczną i dyskryminacją, natomiast Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ustanawia jako cel Unii eliminację nierówności między mężczyznami i kobietami oraz propagowanie równouprawnienia; zaznacza, że zasada równouprawnienia płci nie stanowi przeszkody dla dalszego stosowania lub przyjmowania środków oferujących konkretne korzyści mniej reprezentowanej płci, zgodnie z art. 23 Karty praw podstawowych;

3.  wzywa Komisję do uwzględnienia kwestii płci we wszystkich budżetach i działaniach politycznych oraz w realizacji programów i działań wspólnotowych, a także do przeprowadzania oceny skutków w perspektywie płci przy określaniu nowych strategii politycznych, by zapewniać bardziej spójną i świadomą reakcję UE na wyzwania związane z równouprawnieniem płci; wzywa państwa członkowskie do podjęcia odpowiednich środków na szczeblu krajowym;

4.  zwraca się do Komisji o dokonanie dokładniejszej oceny negatywnego wpływu cięć wydatków publicznych na prawa kobiet i równouprawnienie płci w państwach członkowskich, a także do podjęcia działań na rzecz zapobieżenia temu wpływowi i zatrzymania go;

5.  wyraża ubolewanie z powodu nieuwzględnienia aspektu płci w strategii „Europa 2020” i apeluje o ogólne i bardziej zdecydowane włączanie go do tej strategii, zajęcie się strukturalnymi przyczynami ubóstwa kobiet, w szczególności w ramach formułowania zaleceń dla poszczególnych krajów w kontekście europejskiego semestru, a także o włączenie konkretnych wytycznych politycznych w dziedzinie redukowania nierówności ze względu na płeć do rocznej analizy wzrostu gospodarczego;

6.  zwraca uwagę, że dyskryminacja ze względu na płeć częściowo pokrywa się z dyskryminacją z innych przyczyn, a także że dyskryminacja z wielu przyczyn jednocześnie ma nieproporcjonalnie duży wpływ na kobiety; jest zdania, że w trybie pilnym należy podjąć walkę z ubóstwem kobiet, zwłaszcza kobiet starszych i samotnych matek, ofiar przemocy uwarunkowanej płcią, kobiet niepełnosprawnych, migrantek, kobiet ubiegających się o azyl lub uchodźczyń oraz przedstawicielek mniejszości; zachęca państwa członkowskie do współpracy z władzami regionalnymi i lokalnymi, organami ścigania, krajowymi organami ds. równości i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego na rzecz aktywniejszego monitorowania powiązań pomiędzy płcią a dyskryminacją z różnych przyczyn oraz do realizacji skuteczniejszych strategii na rzecz integracji przez zapewnienie wydajnego wykorzystywania zasobów przeznaczonych na politykę społeczną, w szczególności środków z Europejskiego Funduszu Społecznego i funduszy strukturalnych;

7.  popiera wezwanie Rady, by Komisja wyszła z nową inicjatywą określającą strategię na rzecz równouprawnienia płci na lata 2016–2020, która obejmowałaby osoby transpłciowe i interseksualne, a także by wzmocniła status jej strategicznego zaangażowania w kwestie równouprawnienia płci, które to zaangażowanie powinno być ściśle połączone ze strategią „Europa 2020” i powinno uwzględniać oenzetowski program działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030;

8.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wzmocnienia strategii politycznych na rzecz wspierania zatrudniania kobiet na wysokiej jakości stanowiskach pracy we wszystkich sektorach oraz do podjęcia działań na rzecz zwalczania prekariatu, a także do zwiększenia inwestycji w tym względzie;

9.  zachęca państwa członkowskie do propagowania inicjatyw, środków i działań mających na celu pomaganie i doradzanie kobietom, które podejmują decyzję o zostaniu przedsiębiorcą;

10.  wzywa Komisję do włączenia perspektywy płci do polityki makroekonomicznej oraz do wprowadzenia innowacyjnych środków służących osiągnięciu większego równouprawnienia płci pod względem możliwości zatrudnienia i opieki;

11.  zauważa, że równy udział kobiet i mężczyzn w rynku pracy oraz lepsze i bardziej sprawiedliwe wynagrodzenie dla kobiet nie tylko zwiększy niezależność ekonomiczną kobiet, ale także znacząco rozszerzy potencjał gospodarczy UE, a zarazem zagwarantuje jej sprawiedliwy i sprzyjający włączeniu społecznemu charakter; podkreśla, że według prognoz OECD pełna konwergencja wskaźników uczestnictwa sprawiłaby, że do 2030 r. PKB na mieszkańca wzrósłby o 12,4 %;

12.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do monitorowania i podejmowania działań przeciwko naruszeniom praw pracowniczych, w szczególności kobiet, które coraz częściej stanowią tanią siłę roboczą i są ofiarami dyskryminacji, a także do przyjęcia polityki i podejmowania środków mających na celu identyfikację i zwalczanie mobbingu w miejscu pracy, jak również zapobieganie temu zjawisku i informowanie o nim; dotyczy to również molestowania pracownic w ciąży lub ewentualnego niesprawiedliwego traktowania po powrocie z urlopu macierzyńskiego lub podczas ubiegania się o pracę; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia danych segregowanych ze względu na płeć oraz ze względu na rodzicielstwo dotyczących uwarunkowanych płcią różnic w wynagrodzeniach i emeryturach;

13.  podkreśla, że edukacja jest ważnym narzędziem umożliwiającym kobietom pełne uczestnictwo w rozwoju społeczno-gospodarczym; podkreśla, że środki na rzecz uczenia się przez całe życie mają zasadnicze znaczenie dla wyposażania kobiet w umiejętności, które umożliwiają im powrót do zatrudnienia lub polepszenie jego jakości, podwyższenie dochodów i poprawę warunków pracy; wzywa Komisję do promowania inicjatyw oferujących wsparcie w zakresie wdrażania kształcenia zawodowego kobiet, podejmowania studiów wyższych w dziedzinie nauk ścisłych, techniki i IT, opracowywania programów szkoleniowych dla kadry nauczycielskiej podejmujących tematykę równości płci i zapobiegania przekazywaniu stereotypów za pośrednictwem materiałów programowych i dydaktycznych; wzywa uniwersytety i instytuty badawcze do przyjmowania strategii politycznych w zakresie równouprawnienia płci w oparciu o wytyczne opracowane przez EIGE, we współpracy z Komisją (instrument GEAR – Gender Equality in Academia and Research) [Równouprawnienie płci w środowisku akademickim i badawczym];

14.  wzywa państwa członkowskie do zajęcia się kwestią równości płci, seksizmu i stereotypów płci w swoich systemach edukacji na wszystkich poziomach oraz do zadbania o to, aby cele systemów kształcenia obejmowały edukację w poszanowaniu praw podstawowych, podstawowych wolności oraz równych praw i równych szans dla kobiet i mężczyzn oraz aby ich zasady jakości obejmowały również likwidację przeszkód utrudniających osiągnięcie rzeczywistej równości kobiet i mężczyzn oraz wspieranie pełnej równości płci;

15.  wzywa Komisję, by w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi przedstawiła ambitny, kompleksowy pakiet środków ustawodawczych i nieustawodawczych dotyczących równowagi między życiem zawodowym a prywatnym w ramach programu prac na 2017 r. oraz w kontekście ogłoszonego europejskiego filaru praw socjalnych, a także z uwzględnieniem obowiązujących dyrektyw w sprawie macierzynstwa 92/85/EWG i urlopu rodzicielskiego 2010/18/UE oraz wniosków w sprawie dyrektyw dotyczących urlopu ojcowskiego i opiekuńczego, zachęcających do równego wykorzystywania tych urlopów przez mężczyzn i kobiety we wszystkich kategoriach pracowników;

16.  stwierdza z uznaniem, że w latach 2014–2015 niektóre państwa członkowskie zmieniły swoje polityki lub przepisy w sprawie urlopu rodzicielskiego, wprowadzając niezbywalność prawa do urlopu, obowiązkowy charakter urlopu ojcowskiego, dłuższy urlop ojcowski lub premie, jeżeli urlop jest dzielony między rodzicami lub w równym stopniu wykorzystywany przez obydwoje rodziców, co wzmacnia prawa rodziców, zapewnia wyższy stopień równości między kobietami a mężczyznami i bardziej odpowiedni podział obowiązków opiekuńczych i domowych, a także daje kobietom większe możliwości w zakresie pełnego uczestnictwa w rynku pracy; wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia środków mających na celu zachęcanie mężczyzn do równego dzielenia się obowiązkami domowymi i angażowania się w opiekę nad dziećmi i innymi osobami pozostającymi na utrzymaniu;

17.  wzywa Eurofound do dalszych działań na rzecz monitorowania jakości zatrudnienia i życia zawodowego w postaci europejskiego badania warunków pracy, opartego o koncepcję jakości pracy obejmującą zarobki, perspektywy, jakość czasu pracy, wykorzystanie umiejętności i zakres swobody, środowisko społeczne, zagrożenia fizyczne oraz intensywność pracy; wzywa Eurofound do objęcia badaniami tych dziedzin polityki, porozumień między partnerami społecznymi i praktyk stosowanych w przedsiębiorstwach, które wspierają równowagę między życiem zawodowym a prywatnym, a także do rozwijania badań na temat sposobu zarządzania organizacją czasu pracy w gospodarstwach domowych prowadzonych przez dwie osoby pracujące oraz najlepszych sposobów wsparcia dla takich osób;

18.  wzywa państwa członkowskie, które jeszcze tego nie zrobiły, by przystąpiły do indywidualizacji praw w zakresie polityki sprawiedliwości społecznej, w szczególności w systemach podatkowych, aby wyeliminować względy finansowe sprawiające, że mniej zarabiający małżonek wycofuje się z rynku pracy lub pracuje niepełnym wymiarze czasu;

19.  wyraża uznanie państwom członkowskim, które osiągnęły oba cele barcelońskie; zachęca Portugalię, Holandię, Luksemburg, Finlandię, Włochy, Maltę i Estonię do realizacji drugiego celu i wzywa Polskę, Chorwację i Rumunię, czyli kraje, w których daleko jest do realizacji obu tych celów, by zintensyfikowały wysiłki na rzecz zapewnienia formalnej opieki nad dziećmi, aby przyczynić się do poprawy równowagi między życiem prywatnym a zawodowym pracowników; zwraca uwagę, że obecne ustalenia wyraźnie wskazują, że inwestycje w opiekę nad dziećmi i osobami starszymi przyczynią się do zwiększenia liczby kobiet zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu i do umożliwienia im większej integracji lokalnej i społecznej;

20.  ponawia apel do Komisji i państw członkowskich o prowadzenie działań mających na celu ustanowienie gwarancji dla dzieci, która zapewniłaby, że każde dziecko europejskie zagrożone ubóstwem uzyska dostęp do bezpłatnej opieki zdrowotnej, bezpłatnego kształcenia, bezpłatnej opieki, godziwych warunków mieszkaniowych i odpowiedniego żywienia; podkreśla, że taka polityka musi uwzględniać sytuację kobiet i dziewcząt, w szczególności ze społeczności o szczególnych potrzebach i marginalizowanych; zwraca uwagę, że inicjatywa dotycząca gwarancji dla młodzieży musi obejmować perspektywę płci;

21.  wyraża ubolewanie z powodu utrzymywania się zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć i zróżnicowania emerytur ze względu na płeć oraz wzywa Komisję, państwa członkowskie i partnerów społecznych do podjęcia pilnych działań mających na celu jego wyeliminowanie;

22.  zauważa, że pierwszym krokiem w zwalczaniu zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć jest ustanowienie przejrzystości w zakresie poziomów wynagrodzenia i z entuzjazmem odnotowuje, że wiele przedsiębiorstw wprowadziło praktykę analizowania i publikowania różnic w wynagrodzeniach zatrudnianych mężczyzn i kobiet; zwraca się do wszystkich pracodawców i związków zawodowych o opracowanie i wdrożenie sprawnych, konkretnych narzędzi oceny stanowisk, które mogłyby posłużyć do ustalenia równej płacy za tę samą pracę i pracę o równej wartości; zachęca ponadto państwa członkowskie do przeprowadzania regularnie analiz wynagrodzeń, publikowania danych i zwrócenia się do przedsiębiorstw o wprowadzanie mechanizmów wewnętrznych służących wykrywaniu różnic w wynagrodzeniu;

23.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja uznaje kwestię równego wynagrodzenia za taką samą pracę lub za pracę o równej wartości za jeden z kluczowych obszarów działania; w związku z tym wzywa do przekształcenia dyrektywy z 2006 r. w sprawie równego traktowania;

24.  potępia fakt, że w ponad połowie państw członkowskich zróżnicowanie emerytur ze względu na płeć rośnie; zachęca Cypr, Niemcy i Holandię do zmniejszenia różnicy pomiędzy emeryturami kobiet i mężczyzn, która wynosi prawie 50 %; wzywa Maltę, Hiszpanię, Belgię, Irlandię, Grecję, Włochy i Austrię do zlikwidowania różnicy pomiędzy odsetkiem kobiet i mężczyzn objętych świadczeniami emerytalnymi, ponieważ od 11 % do 36 % kobiet w tych krajach nie ma prawa do emerytury;

25.  wyraża uznanie dla rządu Szwecji za osiągnięcie parytetu płci, a Słowenii i Francji – za wynik bliski parytetu oraz zachęca Węgry, Słowację i Grecję, w których rządach nie zasiadają kobiety(40), do zadbania, by kobiety były wystarczająco reprezentowane na wszystkich szczeblach politycznego i gospodarczego procesu decyzyjnego; apeluje do państw członkowskich o zagwarantowanie parytetu płci na wysokich stanowiskach rządowych, w instytucjach i organach sektora publicznego oraz na listach wyborczych, aby zapewnić równą reprezentację kobiet i mężczyzn w organach samorządowych, a także w parlamentach regionalnych i krajowym oraz w Parlamencie Europejskim; podkreśla, że liczne badania wykazały, iż odpowiednie działania ustawodawcze mogą doprowadzić do szybkich zmian w zakresie równowagi płci w polityce; podziela opinię Komisji, w której zaznaczono, że aby system parytetów był skuteczny, powinny mu towarzyszyć przepisy dotyczące porządku na listach kandydatów i odpowiednie sankcje w wypadku nieprzestrzegania;

26.  podkreśla, że wyraźnie widoczna niedostateczna reprezentacja kobiet na stanowiskach politycznych, zarówno wybieranych, jak i mianowanych, w skali Unii Europejskiej i jej państw członkowskich stanowi deficyt demokracji, który osłabia legitymację procesów decyzyjnych zarówno na szczeblu krajowym, jak i na szczeblu Unii Europejskiej;

27.  apeluje w związku z tym do instytucji unijnych o dołożenie wszelkich starań, aby zagwarantować równość płci w kolegium komisarzy i na wysokich stanowiskach we wszystkich instytucjach, agencjach, instytutach i organach UE;

28.  wyraża zaniepokojenie, że w 2015 r. większość krajów była poniżej średniej unijnej pod względem poziomu reprezentacji kobiet w zarządach dużych spółek giełdowych w porównaniu z 2010 r.; docenia niemniej ogólną tendencję wzrostową, w szczególności we Francji, Włoszech, Zjednoczonym Królestwie, Belgii i Danii;

29.  ponawia wezwanie, by Rada szybko przyjęła dyrektywę w sprawie równowagi płci wśród dyrektorów niewykonawczych spółek giełdowych (dyrektywa w sprawie kobiet w zarządach), co będzie stanowiło ważny pierwszy krok do osiągnięcia równej reprezentacji w sektorze publicznym i prywatnym; zauważa, że najbardziej widoczne są postępy (z 11,9 % w 2010 r. do 22,7 % w 2015 r.) w państwach członkowskich, w których przyjęto prawodawstwo w sprawie kwot w zarządach(41);

30.  ubolewa nad tym, że tylko jedno państwo członkowskie osiągnęło parytet płci na najwyższych stanowiskach w szkolnictwie wyższym, z zadowoleniem przyjmuje jednak ogólne zwiększenie reprezentacji kobiet w na tych stanowiskach;

31.  wzywa państwa członkowskie do zapobiegania wszelkim rodzajom przemocy wobec kobiet oraz przemocy ze względu na płeć i reagowania na nie oraz do wdrożenia kolejnych strategii prewencyjnych, do powszechnego udostępniania wyspecjalizowanych usług wsparcia i ochrony, by wszystkie ofiary miały do nich dostęp, oraz do zwrócenia szczególnej uwagi na aspekty praw ofiar związane z płcią, w tym z tożsamością płciową i ekspresją płciową ofiary, przy składaniu sprawozdań w sprawie wdrażania dyrektywy o prawach ofiar w 2017 r.; wzywa Radę do zastosowania klauzuli pomostowej przez jednogłośne przyjęcie decyzji, na mocy której przemoc ze względu na płeć zostałaby dodana do dziedzin przestępczości wymienionych w art. 83 ust. 1 TFUE; zwraca się do Komisji, aby w ramach środków uzupełniających ustawodawstwo unijne w sprawie ochrony ofiar wprowadziła unijny rejestr europejskich nakazów ochrony;

32.  zdecydowanie podkreśla, że formy przemocy i dyskryminacji ze względu na płeć, w tym – lecz nie tylko – gwałt i przemoc seksualna, molestowanie seksualne, okaleczanie żeńskich narządów płciowych, przymusowe małżeństwa i przemoc domowa głęboko naruszają godność człowieka; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wprowadzenia polityki „zero tolerancji” w odniesieniu do wszystkich form przemocy wobec kobiet, w tym przemocy domowej, w przypadkach gdy ofiary niechętnie je zgłaszają, ponieważ sprawcami przemocy są ich partnerzy lub członkowie rodzin; ponadto apeluje do państw członkowskich o uwypuklenie sytuacji kobiet niepełnosprawnych będących ofiarami przemocy domowej i często niemogących uwolnić się ze związku, w którym są nękane;

33.  z zadowoleniem przyjmuje postępy w podpisywaniu przez państwa członkowskie konwencji stambulskiej, która jest pierwszym prawnie wiążącym instrumentem międzynarodowym dotyczącym zapobiegania przemocy wobec kobiet i zwalczania jej; wzywa te 14 państw członkowskich, które jeszcze nie ratyfikowały konwencji, do niezwłocznego uczynienia tego kroku; z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji z marca 2016 r. dotyczący przystąpienia UE do konwencji stambulskiej; wzywa Radę i Komisję do przyspieszenia negocjacji w sprawie podpisania i zawarcia konwencji stambulskiej oraz popiera przystąpienie do niej bez zastrzeżeń i na szeroką skalę; ponadto wzywa Komisję do uwzględnienia definicji przemocy ze względu na płeć zgodnie z dyrektywą 2012/29/UE oraz do jak najszybszego przedstawienia kompleksowej europejskiej strategii na rzecz zapobiegania przemocy uwarunkowanej płcią i zwalczania jej, która powinna zawierać wiążący akt ustawodawczy;

34.  z uznaniem wypowiada się o praktyce współpracy Eurostatu, krajowych władz sądowych i policji przy wymianie danych, by rzucić światło na godne potępienia zjawisko przemocy ze względu na płeć w UE, i zwraca się do nich, by uczyniły z niej stałą praktykę przez coroczne monitorowanie, we współpracy z EIGE, występowania przestępstw popełnianych przeciwko kobietom;

35.  podkreśla bliski związek między stereotypami a wyraźnie rosnącą liczbą przypadków prześladowania kobiet i seksizmu w internecie oraz w mediach społecznościowych, co prowadzi również do nowych form przemocy wobec kobiet i dziewcząt, takich jak cyberprzemoc, nękanie w internecie, wykorzystywanie poniżających obrazów online, rozpowszechnianie w mediach społecznościowych prywatnych zdjęć i filmów bez zgody zainteresowanych osób; zwraca uwagę na potrzebę zwalczania tych zjawisk już od najmłodszych la; podkreśla, że takie sytuacje mogą zaistnieć z powodu braku ochrony ze strony organów publicznych i innych instytucji, których obowiązkiem jest tworzenie neutralnego płciowo środowiska i stygmatyzowanie seksizmu;

36.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o wdrożenie środków prawnych i sądowych do zwalczania zjawiska przemocy wobec kobiet w internecie; w szczególności wzywa UE i państwa członkowskie do połączenia sił w ramach kompleksowej europejskiej strategii na rzecz zapobiegania przemocy uwarunkowanej płcią i zwalczania jej, która to strategia miałaby na celu stworzenie ram, ram, w oparciu o które uznaje się nowe formy przemocy w internecie za przestępstwo i za pomocą których oferuje się wsparcie psychologiczne dla kobiet i dziewcząt, które padły ofiarą przemocy w internecie; wzywa do przeprowadzenia oceny wpływu w aspekcie płci strategii Unii Europejskiej w zakresie bezpieczeństwa cybernetycznego i działalności Europejskiego Centrum ds. Walki z Cyberprzestępczością (Europol), aby uwzględnić te kwestie i przyjąć perspektywę płci w pracach realizowanych w ich ramach;

37.  po raz kolejny zwraca się do Komisji o utworzenie europejskiego obserwatorium przemocy ze względu na płeć w ramach istniejącego już EIGE, którym kierowałby europejski koordynator ds. zapobiegania przemocy wobec kobiet i dziewcząt;

38.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by uwzględniły środki służące ochronie kobiet i osób LGBTI przed molestowaniem w miejscu pracy; wzywa Komisję do zmiany obecnej decyzji ramowej UE w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych(42), by uwzględniała ona seksizm, przestępstwa z nienawiści oraz podżeganie do nienawiści ze względu na orientację seksualną, tożsamość płciową i cechy płciowe;

39.  potępia fakt, że w większości państw UE nadal praktykuje się „normalizujące” operacje narządów płciowych u niemowląt interseksualnych, chociaż nie są one niezbędne z medycznego punktu widzenia; apeluje do państw członkowskich o unikanie takich form leczenia bez uzyskania dobrowolnej i świadomej zgody osoby zainteresowanej;

40.  zauważa, że na Malcie i w Grecji osoby interseksualne są chronione przed dyskryminacją ze względu na cechy płciowe; wzywa państwa członkowskie, by podczas wdrażania dyrektyw unijnych dotyczących równouprawnienia płci uwzględniły aspekt tożsamości płciowej i cech płciowych w ustawodawstwie krajowym dotyczącym równouprawnienia płci;

41.  podkreśla, że uwarunkowane płcią formy przemocy i dyskryminacji, w tym m.in. gwałt i przemoc seksualna, okaleczanie żeńskich narządów płciowych, wymuszone małżeństwa, przemoc domowa, tzw. zbrodnie honorowe oraz dyskryminacja ze względu na płeć sankcjonowana przez państwo, stanowią przejawy prześladowania i że powinny być uznane za uzasadnione powody do starania się o azyl w UE; popiera tworzenie bezpiecznych i legalnych dróg wjazdu do UE; przypomina, że kobiety i dziewczęta są szczególnie narażone na wykorzystywanie przez przemytników;

42.  ponawia apel do wszystkich państw członkowskich o natychmiastowe zaprzestanie umieszczania w ośrodkach detencyjnych dzieci, kobiet ciężarnych i karmiących piersią oraz osób będących ofiarami gwałtu, przemocy seksualnej i handlu ludźmi, a także wzywa do zapewnienia odpowiedniej pomocy psychologicznej i medycznej ze strony psycholożek, pracownic socjalnych, pielęgniarek i lekarek, odpowiednio przeszkolonych do działania w takich sytuacjach kryzysowych; przypomina, że na wszystkich etapach procesu migracyjnego powinna być zapewniona terminowa pomoc dla uchodźców będących ofiarami przemocy ze względu na płeć lub (domniemaną) orientację seksualną bądź tożsamość płciową, co obejmuje niezwłoczną relokację, w przypadku gdy takiej osobie nie można zapewnić bezpieczeństwa, a także wysokiej jakości pomoc w zakresie zdrowia psychicznego i niezwłoczne uznanie tożsamości płciowej na czas trwania procedury azylowej, co stanowi środek służący zapobieganiu przemocy;

43.  potwierdza, że przy wdrażaniu prawodawstwa unijnego dotyczącego zwalczania handlu ludźmi, który stanowi obecnie jedną z najbardziej dochodowych form przestępczości zorganizowanej, konsekwentnie należy monitorować wymiar dotyczący płci w zapobieganiu i zwalczaniu handlu ludźmi oraz ponawia wezwanie, by Komisja nadal monitorowała te kwestie w swojej ocenie przestrzegania odnośnej dyrektywy przez państwa członkowskie i jej wdrażania, zapewniając, że wypełniane są obowiązki dotyczące sprawozdawczości, zgodnie z harmonogramem, jak określono w dyrektywie;

44.  wzywa Komisję do wspierania – zarówno finansowo, jak i logistycznie – państw członkowskich zwalczających handel ludźmi, w szczególności Włoch i Grecji, które w związku z trwającym kryzysem migracyjnym znalazły się w pierwszej linii pod względem reagowania na zaistniałą sytuację;

45.  wzywa do działań na szczeblu krajowym i UE w celu zwalczania ciągle utrwalanych stereotypów i dyskryminacji ze względu na płeć, które to działania miałyby postać kampanii informacyjnych dotyczących niestereotypowego przedstawiania kobiet i dziewcząt oraz mężczyzn i chłopców i skierowanych do wszystkich grup społeczeństwa; wzywa państwa członkowskie do podjęcia pozytywnych inicjatyw, takich jak strategie motywowania kobiet do wyboru kariery i zawodów, w których liczba kobiet jest niewystarczająca, a mężczyzn do podejmowania obowiązków rodzinnych i sprawiedliwego udziału w wykonywaniu obowiązków domowych, lub kampanie podnoszenia poziomu świadomości wśród mężczyzn na temat tego, jaką krzywdę przemoc, w tym handel ludźmi do celów wykorzystywania seksualnego, przymusowe małżeństwa i przymusowa praca wyrządzają kobietom, mężczyznom i dzieciom oraz negatywnie wpływają na równość płci, a także do podjęcia działań – w formie kampanii informacyjnych – ograniczających popyt na kobiety i dzieci będące ofiarami handlu ludźmi;

46.  ponownie stwierdza, że kobiety muszą mieć kontrolę nad swoim zdrowiem seksualnym i reprodukcyjnym oraz prawami przysługującymi im w tym zakresie; wzywa wszystkie państwa członkowskie do zagwarantowania łatwego dostępu kobiet do dobrowolnego planowania rodziny i do usług w zakresie zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego, łącznie z zapobieganiem ciąży oraz bezpieczną i legalną aborcją; wzywa państwa członkowskie i Komisję do podjęcia działań kształtujących świadomość publiczną w celu uzmysłowienia mężczyznom i kobietom praw i obowiązków w kwestiach seksualnych i reprodukcyjnych;

47.  zwraca uwagę na rosnącą tendencję zbyt częstego powoływania się na klauzulę sumienia, co skutkuje utrudnionym dostępem do usług w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego; wzywa państwa członkowskie UE do dopilnowania, by klauzule sumienia nie uniemożliwiały pacjentom uzyskiwania dostępu do zgodnej z prawem opieki zdrowotnej;

48.  uważa, że odmowa świadczenia ratujących życie usług w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, w tym dokonywania bezpiecznej aborcji, stanowi rażące naruszenie podstawowych praw człowieka;

49.  podkreśla znaczenie aktywnych polityk prewencyjnych, edukacji i informacji skierowanych do nastolatków, osób młodych i dorosłych, aby zapewnić obywatelom zdrowie seksualne i reprodukcyjne oraz zapobiegać chorobom przenoszonym drogą płciową i niechcianym ciążom;

50.  zachęca właściwe organy państw członkowskich do promowania równości kobiet i mężczyzn w ramach kompleksowych programów edukacji seksualnej i przygotowującej do życia w związku, w tym również uczenia dziewcząt i chłopców relacji opartych na zgodzie, szacunku i wzajemności, a także w sporcie i rekreacji, gdzie stereotypy i oczekiwania związane z płcią mogą wpływać na samoocenę, zdrowie, nabywanie umiejętności, rozwój intelektualny, integrację społeczną oraz kształtowanie tożsamości dziewcząt i chłopców;

51.  podkreśla, jak ważne jest zachęcanie mężczyzn do pełnego uczestnictwa we wszystkich działaniach mających na celu równouprawnienie płci oraz wskazanie wszystkich kontekstów, w których można dotrzeć do dużej liczby mężczyzn, zwłaszcza w zdominowanych przez mężczyzn instytucjach, branżach i stowarzyszeniach, uwrażliwianie mężczyzn na ich role i obowiązki w promowaniu równouprawnienia płci oraz wspieranie zasady podziału kompetencji i obowiązków między kobiety i mężczyzn w miejscu pracy, w społecznościach, w sferze prywatnej oraz w większych społecznościach krajowych i międzynarodowych;

52.  wzywa państwa członkowskie do monitorowania tych przypadków, w których media i sektor reklamy promują seksualizację i uprzedmiotowienie kobiet, a także często propagują stereotypowe obrazy kobiecej młodości, piękna i seksualności jako wzorzec powodzenia społecznego; wzywa Komisję do podejmowania kroków prawnych w przypadkach naruszania dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych przez państwo członkowskie i do promowania dobrych praktyk w prywatnych i publicznych przedsiębiorstwach medialnych za pośrednictwem zachęt; wzywa media i sektor reklamy do poszanowania godności kobiet i do zadbania o to, by ich wizerunek był wolny od stereotypów i dyskryminacji oraz zgodny z istniejącą różnorodnością typów kobiecych; wzywa ponadto media i sektor reklamy do poświęcenia uwagi zdrowym stylom życia, różnym modelom rodziny i stylów życia;

53.  przypomina o zobowiązaniach podjętych przez UE w planach działania UE-CELAC (Wspólnota Państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów) na 2013 r. i 2015 r. dotyczących eliminacji przemocy wobec kobiet oraz wyraża zaniepokojenie brakiem wdrożenia rozdziału 7 tych planów dotyczącego promocji równouprawnienia płci; wzywa państwa członkowskie i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych do współpracy oraz do przyznania zasobów ekonomicznych i instytucjonalnych na zapewnienie realizacji zaleceń dotyczących promowania równouprawnienia płci uzgodnionych w planach działania, zwłaszcza w odniesieniu do eliminacji wszelkich form przemocy zgodnie z Konwencją z Belém do Pará, konwencją stambulską i konwencją CEDAW;

54.  podkreśla, że wyniki badań sugerują, iż skutki zmiany klimatu okazują się poważniejsze w przypadku kobiet niż mężczyzn, jako że kobiety najprawdopodobniej będą bardziej odczuwać ciężar ubóstwa; uważa, że kobiety muszą aktywnie uczestniczyć w polityce klimatycznej i działaniach związanych z klimatem;

55.  wzywa Komisję do wystąpienia z wnioskiem dotyczącym nadrzędnej strategii zrównoważonego rozwoju obejmującej wszystkie istotne obszary polityki wewnętrznej i zewnętrznej oraz do opracowania skutecznych mechanizmów monitorowania, weryfikacji i odpowiedzialności w zakresie wdrożenia programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030, w tym w zakresie jego celów i wskaźników równouprawnienia płci, praw kobiet oraz wzmocnienia pozycji kobiet;

56.  wzywa Komisję, by skuteczniej monitorowała wdrażanie istniejącego prawodawstwa UE w dziedzinie równości płci w państwach członkowskich, a jednocześnie podkreśla konieczność wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w przypadkach braku wdrożenia odpowiednich przepisów;

57.  ubolewa, że pomimo ogłoszenia deklaracji międzyinstytucjonalnej w sprawie uwzględniania aspektu płci, która została załączona do wieloletnich ram finansowych, nie wprowadzono jak dotąd środków służących sporządzaniu budżetu z uwzględnieniem aspektu płci; podkreśla w związku z tym potrzebę dokładnego monitorowania wdrażania ujętych we wspólnym oświadczeniu zasad odnoszących się do rocznych procedur budżetowych, oraz apeluje o przyznanie komisji przedmiotowo właściwej formalnej roli w rewizji wieloletnich ram finansowych;

58.  wzywa rządy krajowe do zagwarantowania istnienia i trwałości organów, którym powierzono zaprojektowanie, koordynację i wdrożenie polityk dotyczących równouprawnienia płci, a także zapewnienia im odpowiednich zasobów finansowych, będzie głównym wskaźnikiem zobowiązania rządów do promowania równouprawnienia płci;

59.  wzywa instytucje UE do wprowadzenia konkretnych wskaźników dotyczących równouprawnienia płci, w tym wskaźnika równouprawnienia płci EIGE, do systemu monitorowania przyszłych unijnych mechanizmów dotyczących demokracji, rządów prawa i praw podstawowych;

60.  zwraca się do Komisji o opracowanie obszerniejszej strategii równości, mającej na celu położenie kresu wszelkim formom dyskryminacji kobiet i mężczyzn obejmującej horyzontalną dyrektywę w sprawie walki z dyskryminacją; wzywa zatem Radę do możliwie najszybszego uzgodnienia wspólnego stanowiska w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania osób bez względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek, płeć lub orientację seksualną (COM(2008)0426), która jest zablokowana w Radzie od czasu przyjęcia jej przez Parlament w dniu 2 kwietnia 2009 r.(43); wzywa ponownie Radę, by uwzględniła aspekt płci jako czynnik dyskryminacji;

61.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i rządom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 57.
(2) Dz.U. L 101 z 15.4.2011, s. 1.
(3) Dz.U. C 70 E z 8.3.2012, s. 162.
(4) Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 23.
(5) Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 37.
(6) Dz.U. L 353 z 28.12.2013, s. 7.
(7) Dz.U. L 180 z 15.7.2010, s. 1.
(8) Dz.U. L 68 z 18.3.2010, s. 13.
(9) Dz.U. L 348 z 28.11.1992, s. 1.
(10) Dz.U. L 359 z 19.12.1986, s. 56.
(11) Dz.U. L 6 z 10.1.1979, s. 24.
(12) Dz.U. C 341 E z 16.12.2010, s. 35.
(13) Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 65.
(14) Dz.U. C 251 E z 31.8.2013, s. 1.
(15) Dz.U. C 316 z 30.8.2016, s. 2.
(16) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0105.
(17) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0042.
(18) Dz.U. C 407 z 4.11.2016, s. 2.
(19) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0126.
(20) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0312.
(21) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0073.
(22) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0203.
(23) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0235.
(24) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0338.
(25) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0360.
(26) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0072.
(27) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0227.
(28) ISBN 978-92-79-29898-1
(29) Dz.U. L 59 z 2.3.2013, s. 5.
(30) http://www.un.org/womenwatch/daw/csw/csw48/ac-men-auv.pdf
(31) ISBN 978-92-79-36171-5.
(32) Sprawozdanie Eurofound (2016 r.): „The gender pension gap: challenges and solutions” [Różnice w poziomie zatrudnienia ze względu na płeć – wyzwania i rozwiązania].
(33) Sprawozdanie Eurofound (2015 r.): Sprawozdanie Eurofoundu (2015) pt. „Promoting uptake of parental and paternity leave among fathers in the European Union” [Promowanie wykorzystania urlopów rodzicielskich i ojcowskich wśród ojców w Unii Europejskiej].
(34) Eurofound (2015): „First findings: Sixth European Working Conditions Survey” [Ustalenia wstępne: szósty europejski sondaż na temat warunków pracy].
(35) http://ec.europa.eu/eurostat/web/crime/database
(36) Sprawozdanie Eurostatu, „Trafficking in human beings” [Handel ludźmi], wydanie z 2015 r.
(37) Europejska sieć specjalistów prawników w dziedzinie równouprawnienia płci i niedyskryminowania: „A comparative analysis of gender equality law in Europe” [Analiza porównawcza przepisów dotyczących równouprawnienia w Europie w 2015 r.].
(38) EIGE (2014), „Effectiveness of institutional mechanisms for the advancement of gender equality. Review of the implementation of the Beijing Platform for Action in the EU Member States”. [Skuteczność mechanizmów instytucjonalnych pod względem poprawy równouprawnienia płci. Przegląd realizacji pekińskiej platformy działania w państwach członkowskich UE.], 2014 r.
(39) Sprawozdanie Eurofoundu pt. „Social partners and gender equality in Europe” [Partnerzy społeczni i równouprawnienie płci w Europie], 2014 r.
(40) Sytuacja ta miała miejsce w latach 2014 i 2015.
(41) Broszura Komisji Europejskiej „Gender balance on corporate boards – Europe is cracking the glass ceiling” [Równowaga płci w zarządach spółek – Europa kruszy szklany sufit], październik 2015 r.; Komisja Europejska, DG JUST, „Women in economic decision-making in the EU: Progress report: A Europe 2020 initiative” [Kobiety w procesie podejmowania decyzji gospodarczych w UE: sprawozdanie z postępów: inicjatywa strategii Europa 2020], 2012 r.; Aagoth Storvik i Mari Teigen, „Women on Board: The Norwegian Experience” [Kobiety w zarządach: doświadczenia Norwegii], czerwiec 2010 r.
(42) Dz.U. L 328 z 6.12.2008, s. 55.
(43) Dz.U. C 137 E z 27.5.2010, s. 68.


Równe traktowanie mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług
PDF 440kWORD 60k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie stosowania dyrektywy Rady 2004/113/WE wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług (2016/2012(INI))
P8_TA(2017)0074A8-0043/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 19 ust. 1 i art. 260 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając Protokół (nr 1) w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Protokół (nr 2) w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności,

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług(1),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji ze stosowania dyrektywy Rady 2004/113/WE wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług (COM(2015)0190),

–  uwzględniając wytyczne Komisji z dnia 22 grudnia 2011 r. dotyczące stosowania dyrektywy Rady 2004/113/WE w odniesieniu do ubezpieczeń, w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-236/09 (Test-Achats)(2),

–  uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 1 marca 2011 r. w sprawie C-236/09 (Test-Achats)(3),

–  uwzględniając Konwencję Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencja stambulska) i jej art. 3, w którym zdefiniowano „płeć społeczno-kulturową” jako „społecznie skonstruowane role, zachowania, działania i atrybuty, które dane społeczeństwo uznaje za odpowiednie dla kobiet lub mężczyzn”,

–  uwzględniając komunikat Komisji pt. „Europejski program na rzecz gospodarki dzielenia się” (COM(2016)0356),

–  uwzględniając europejską ocenę wdrożenia dyrektywy nr 2004/113/WE dotyczącej równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług, którą Biuro Analiz Parlamentu Europejskiego(4) przeprowadziło w styczniu 2017 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie europejskiej sieci krajowych organów ds. równości (Equinet) dotyczące organów ds. równouprawnienia oraz dyrektywy o równouprawnieniu w dostępie do towarów i usług,

–  uwzględniając sprawozdanie europejskiej sieci ekspertów prawnych w dziedzinie równouprawnienia płci z 2014 r. na temat prawa w dziedzinie równości płci w 33 państwach Europy oraz transpozycji przepisów UE do prawa krajowego,

–  uwzględniając sprawozdanie europejskiej sieci ekspertów prawnych w dziedzinie równouprawnienia płci z lipca 2009 r. zatytułowane „Dyskryminacja ze względu na płeć w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług oraz transpozycja dyrektywy 2004/113/WE”,

–  uwzględniając orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-13/94, zgodnie z którym zakaz dyskryminacji ze względu na płeć może również obejmować zakaz dyskryminacji wynikającej ze zmiany płci przez daną osobę(5), a także uwzględniając badanie Agencji Praw Podstawowych UE z 2014 r. dotyczące osób LGBTI wraz ze sprawozdaniem agencji zatytułowanym „Ujęcie zawodowe: wyzwania w zakresie równości osób LGBT” we wszystkich obszarach dotyczących towarów i usług,

–  uwzględniając wniosek Komisji dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania osób bez względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną (COM(2008)0426) oraz stanowisko Parlamentu z dnia 2 kwietnia 2009 r. w tej sprawie(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie czynników zewnętrznych utrudniających przedsiębiorczość kobiet w Europie(7),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz opinie Komisji Transportu i Turystyki, jak również Komisji Prawnej (A8-0043/2017),

A.  mając na uwadze, że przeciwdziałanie bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji na tle płci w dziedzinie towarów i usług stanowi integralną część zasady równości kobiet i mężczyzn, która jest podstawową wartością Unii Europejskiej, oraz że zarówno Traktaty, jak i Karta praw podstawowych zakazują jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na płeć i nakazują zapewnienie równości kobiet i mężczyzn we wszystkich obszarach i we wszystkich państwach członkowskich UE;

B.  mając na uwadze, że dyrektywa 2004/113/WE (dalej „dyrektywa”) rozszerza zasadę równego traktowania kobiet i mężczyzn poza sferę zatrudnienia i rynku pracy, obejmując nią dostęp do towarów i usług oraz ich dostarczanie,

C.  mając na uwadze, że dyrektywa przewiduje zakaz bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć w dostępie do oferowanych publicznie towarów i usług oraz w ich dostarczaniu, zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym;

D.  mając na uwadze, że dyrektywa ma zastosowanie do wszystkich towarów i usług dostarczanych za wynagrodzeniem, w rozumieniu art. 57 TFUE i zgodnie z odnośnym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; mając na uwadze, że wynagrodzenie nie zawsze muszą płacić odbiorcy usług oraz że może ono być świadczone w formie płatności pośredniej, w której odbiorca usługi nie zawsze musi partycypować;

E.  mając na uwadze, że media, sektor reklamowy i usługi związane z kształceniem, a także usługi świadczone w sferze prywatnej są wyłączone z zakresu stosowania dyrektywy; mając na uwadze, że państwa członkowskie posiadają uprawnienia ustawodawcze do zagwarantowania równego traktowania kobiet i mężczyzn w innych obszarach, a także mając na uwadze, ze w niektórych przypadkach ustawodawstwo krajowe wykracza poza wymogi dyrektywy i obejmuje także dyskryminację kobiet i mężczyzn w mediach, reklamie i edukacji;

F.  mając na uwadze, że wszystkie 28 państw członkowskich dokonało transpozycji dyrektywy do prawa krajowego; mając na uwadze, że ze sprawozdania Komisji wynika, iż w 2015 r. z sześcioma państwami członkowskimi wciąż toczyły się intensywne rozmowy w sprawie wdrożenia dyrektywy w wystarczającym zakresie;

G.  mając na uwadze, że w wyroku w sprawie Test-Achats Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, iż art. 5 ust. 2 dyrektywy działa na niekorzyść osiągnięcia celu, jakim jest równe traktowanie kobiet i mężczyzn; mając na uwadze, że przepis tego artykułu uznano za nieważny ze skutkiem od dnia 21 grudnia 2012 r. i w rezultacie składki i świadczenia identyczne dla obu płci są obowiązkowe we wszystkich państwach członkowskich;

H.  mając na uwadze, że jednymi z głównych obszarów, które sprawiają problem przy wdrażaniu dyrektywy, są: zbyt wąskie rozumienie pojęcia towarów i usług, szerokie i w niektórych przypadkach niejasne uzasadnianie nierównego traktowania w oparciu o art. 4 ust. 5, a także niedostateczna ochrona kobiet w okresie macierzyństwa i ciąży;

I.  mając na uwadze, że zakaz dyskryminacji nie może naruszać poszanowania innych podstawowych praw i wolności, w tym ochrony prywatności działań wykonywanych w tym kontekście, a także wolności religii;

J.  mając na uwadze, że dyrektywa w sprawie równego traktowania zaproponowana w 2008 r. rozszerzałaby ochronę przed dyskryminacją ze względu na religię lub światopogląd, wiek, niepełnosprawność i orientację seksualną, tak by ochrona ta odnosiła się nie tylko do rynku pracy, lecz także do ochrony socjalnej, łącznie z zabezpieczeniem społecznym i opieką zdrowotną, do przywilejów socjalnych, edukacji, a także dostępu do towarów i usług oraz ich dostarczania; mając na uwadze, że Rada nie przyjęła dotychczas stanowiska w sprawie wyżej wspomnianego wniosku dotyczącego dyrektywy;

K.  mając na uwadze, że choć niedawny komunikat Komisji zatytułowany „Europejski program na rzecz gospodarki dzielenia się” stanowi dobry punkt wyjścia dla skutecznego wsparcia i uregulowania tego sektora, to istnieje potrzeba włączenia perspektywy równości płci i odzwierciedlenia przepisów dyrektywy w dalszej analizie i zaleceniach w tej dziedzinie;

L.  mając na uwadze, że rozwinięcie pełnego potencjału dyrektywy zależy od skutecznego i spójnego uwzględniania aspektu płci w odnośnych sektorach, do których jej przepisy mają zastosowanie;

M.  mając na uwadze, że działania europejskiej sieci organów ds. równości są kluczowe dla poprawy wdrażania przepisów dotyczących równego traktowania, a także dla koordynacji współpracy i wymiany najlepszych praktyk między krajowymi organami ds. równości w całej UE;

Uwagi ogólne

1.  jest zaniepokojony faktem, że państwa członkowskie nie stosują dyrektywy jednolicie, i mimo postępu osiągniętego w tym zakresie wciąż istnieją w kilku państwach członkowskich i niektórych obszarach wyzwania i luki we wdrażaniu dyrektywy, którymi należy się niezwłocznie zająć; wzywa Komisję, aby w ramach dialogu z danymi państwami członkowskimi priorytetowo zajęła się wszelkimi utrzymującymi się lukami we wdrażaniu; podkreśla kluczową rolę państw członkowskich we wdrażaniu prawodawstwa i polityki UE, a także zaleca, by władze regionalne i lokalne udzielały większego wsparcia społeczeństwu obywatelskiemu i ściślej z nim współpracowały, co – obok wytycznych państw członkowskich dla przemysłu – może być konieczne dla zapewnienia pełnego wdrożenia dyrektywy;

2.  zauważa, że Komisja przedstawiła sprawozdanie w sprawie stosowania dyrektywy z dużym opóźnieniem od czasu pierwszego sprawozdania z 2009 r.;

3.  zauważa, że choć w sprawozdaniu Komisji stwierdzono, że nie zgłoszono szczególnych trudności z wdrożeniem niektórych przepisów dyrektywy, stwierdzenie to opiera się na bardzo nielicznych przypadkach dyskryminacji, które zostały zgłoszone, oraz że ogólnie istnieje bardzo niewiele informacji, a gromadzenie danych w tej dziedzinie znacznie się różni w skali państw członkowskich;

4.  podkreśla, że jednym z wyzwań, z jakimi zmagają się niektóre państwa członkowskie, jest niska świadomość praw i gwarancji obywatelskich przewidzianych w dyrektywie ze strony decydentów politycznych, usługodawców, a także samych obywateli; mając na uwadze, że brak wiedzy i świadomości obywateli na temat dyrektywy i jej przepisów może być powodem niższej liczby skarg dotyczących dyskryminacji na tle płci; wzywa państwa członkowskie, Komisję i zainteresowane podmioty do szerzenia wiedzy, ewentualnie we współpracy z organizacjami ochrony konsumenta, na temat przepisów dyrektywy w celu zwiększenia postrzeganego znaczenia równego traktowania w dziedzinie towarów i usług;

5.  zauważa, że jedynie kilka państw członkowskich zgłosiło istnienie szczególnych przepisów dotyczących działania pozytywnego; wzywa państwa członkowskie do lepszego włączania i promowania przepisów dotyczących działania pozytywnego, które opiera się na zasadnym celu i w ramach którego dąży się do zapobiegania nierównościom związanym z płcią lub do ich wyrównywania, zgodnie z dyrektywą;

Sektor ubezpieczeniowy, bankowy i finansowy

6.  z zadowoleniem przyjmuje wdrożenie przez państwa członkowskie wyroku w sprawie Test-Achats do prawa krajowego oraz fakt, że prawo krajowe zostało zmienione w sposób prawnie wiążący; zaznacza, że wciąż istnieją wyzwania związane ze zgodnością prawa krajowego z tym wyrokiem, na przykład w zakresie systemów ubezpieczenia zdrowotnego, oraz w odniesieniu do pełnego wyeliminowania dyskryminacji ze względu na ciążę i macierzyństwo;

7.  podkreśla, że wyrok – w którym zakazano stosowania aktuarialnych czynników związanych z płcią w polisach ubezpieczeniowych i wprowadzono obowiązek stosowania w prywatnych systemach ubezpieczenia, w tym również do emerytur, jednolitych dla obu płci składek i świadczeń – miał wyrównujący wpływ na wysokość emerytur; zauważa, że chociaż wyrok ten ma zastosowanie tylko do systemów prywatnych, to zasada równości płci w zakresie emerytur jest dobrą praktyką zmniejszającą zróżnicowanie emerytur ze względu na płeć; z zadowoleniem przyjmuje decyzję niektórych państw członkowskich, by pójść dalej niż przewiduje to zakres wyroku i rozszerzyć stosowanie zasady równości płci o inne rodzaje ubezpieczeń i emerytur, w tym pracownicze programy emerytalne, aby zapewnić równość kobiet i mężczyzn we wszystkich dziedzinach obliczania emerytur; zachęca państwa członkowskie do rozważenia możliwości pójścia za tym przykładem w odpowiednich przypadkach;

8.  uważa, że zasadnicze znaczenie ma zagwarantowanie właściwego i pełnego wdrożenia wyroku; wzywa Komisję, aby za pomocą okresowych sprawozdań monitorowała przestrzeganie tych zasad w państwach członkowskich, by zapewnić usunięcie wszelkich luk;

9.  zaznacza, że w dyrektywie wyraźnie zakazano wykorzystywania ciąży i macierzyństwa jako podstawy do wprowadzania różnic w obliczaniu składek i świadczeń do celów ubezpieczenia i powiązanych usług finansowych; wzywa państwa członkowskie, by dołożyły większej staranności i zwiększyły jasność w zakresie ochrony praw i dobrostanu kobiet w ciąży w tym zakresie, tak aby uchronić je przed kosztami związanymi z ciążą, które nie są objęte ubezpieczeniem, kierując się zasadą, że kobiety w ciąży nie powinny ponosić wyższych kosztów jedynie z powodu ciąży, a także aby zwiększyć świadomość usługodawców w kwestii specjalnej ochrony, jakiej podlegają kobiety w ciąży; podkreśla w szczególności potrzebę zapewnienia, aby okresy przejściowe w różnego rodzaju ubezpieczeniach, zwłaszcza ubezpieczeniach medycznych, nie kolidowały z prawami kobiet ciężarnych do równego traktowania przez cały okres ciąży;

10.  podkreśla, że zakaz dyskryminacji ze względu na płeć może również obejmować zakaz dyskryminacji wynikającej ze zmiany płci przez daną osobę(8), a także wzywa Komisję do zapewnienia ochrony kobiet i mężczyzn przed dyskryminacją na tym tle; podkreśla, że dyrektywa przewiduje ochronę w tym względzie, a wszelkie dalsze przepisy szczegółowe można wprowadzić na poziomie prawa krajowego państw członkowskich; zauważa w tym kontekście, że 13 państw członkowskich nie przyjęło jeszcze bezpośrednich przepisów prawnych chroniących osoby transpłciowe, które nadal doświadczają dyskryminacji pod względem dostarczania towarów i usług i dostępu do nich, a także zwraca uwagę, że takie przepisy mogłyby przyczynić się do zwiększenia wiedzy na temat zasady niedyskryminacji; wzywa Komisję do monitorowania dyskryminacji na tym tle w przyszłych sprawozdaniach z wdrożenia dyrektywy;

11.  ubolewa nad faktem, że wciąż utrzymują się praktyki dyskryminujące kobiety oraz praktyki dyskryminacyjne związane z ciążą, planami macierzyńskimi i macierzyństwem pod względem dostępu do usług oferowanych przez sektor ubezpieczeniowy i bankowy;

12.  zauważa, że większe trudności napotykane przez kobiety prowadzące działalność gospodarczą w dostępie do finansowania mogą być częściowo związane z trudnościami ze stworzeniem wystarczającej historii kredytowej i zdobyciem doświadczenia w zarządzaniu; wzywa państwa członkowskie do współpracy z sektorem finansowym, aby zapewnić równość kobiet i mężczyzn w dostępie do kapitału dla freelancerów i MŚP; zachęca je do zbadania możliwości wprowadzenia perspektywy równości płci w strukturach sprawozdawczych dotyczących przyznawania pożyczek, w dostosowywaniu profilów ryzyka, uprawnieniach inwestycyjnych oraz w strukturze personelu, a także w produktach finansowych; zachęca Komisję do współpracy z państwami członkowskimi w celu przyjęcia skutecznych środków wraz z konkretnymi przykładami, tak aby dopilnować, by każdy mógł w pełni i w odpowiedni sposób korzystać z dyrektywy jako skutecznego instrumentu ochrony swych praw w zakresie równego traktowania w dostępie do wszystkich towarów i usług;

13.  apeluje o przyjęcie holistycznego podejścia do przedsiębiorczości kobiet w celu zachęcenia kobiet do budowania kariery w przedsiębiorczości oraz wspierania ich w tym, ułatwienia dostępu do finansowania i możliwości biznesowych oraz utworzenia warunków umożliwiających kobietom wykorzystanie swojego potencjału i odnoszenie sukcesów w dziedzinie przedsiębiorczości dzięki zapewnieniu m.in. możliwości godzenia życia zawodowego z życiem osobistym, dostępu do placówek opieki nad dziećmi oraz szkoleń dostosowanych do potrzeb;

Sektor transportu i przestrzeń publiczna

14.  zauważa, że choć zakaz molestowania, w tym seksualnego i ze względu na płeć, jest zapisany w prawie krajowym, kobiety, osoby transpłciowe i interseksualne w dalszym ciągu systematycznie i często doświadczają różnych form nadużycia w środkach transportu, i wciąż istnieje potrzeba zaostrzenia środków zapobiegających molestowaniu, w tym zwiększenia świadomości usługodawców;

15.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania wymiany najlepszych praktyk w tym zakresie; apeluje, by skoncentrować się na takich środkach zapobiegawczych, które są zgodne z zasadą równości kobiet i mężczyzn, między innymi w świetle zalecenia zawartego w Konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencja stambulska), nie ograniczają wolności kobiet, i skupiają się głównie na potencjalnych sprawcach zamiast na zmianie zachowania kobiet jako potencjalnych ofiar; zauważa, że konwencja stambulska stanowi, iż „wdrożenie de jure i de facto równości kobiet i mężczyzn ma zasadnicze znaczenie dla zapobiegania przemocy wobec kobiet” i w związku z tym wzywa państwa członkowskie i Komisję do stosowania tego kompleksowego podejścia w polityce mającej na celu likwidację przemocy wobec kobiet, w tym we wdrażaniu przepisów dotyczących zwalczania molestowania przedstawionych w niniejszej dyrektywie; wzywa państwa członkowskie, które jeszcze tego nie uczyniły, do ratyfikowania konwencji stambulskiej oraz apeluje do Komisji i Rady o przyspieszenie procesu przystąpienia UE do tej konwencji;

16.  ubolewa, że rodzice i opiekunowie małych dzieci wiąż doświadczają fizycznych utrudnień w dostępie do różnych miejsc i innych przeszkód, takich jak niewystarczająca dostępność miejsc do przewijania dzieci w lokalach usługodawców; podkreśla potrzebę ochrony praw zarówno matek, jak i ojców, tak aby mieli oni równe szanse towarzyszyć dzieciom w pomieszczeniach usługodawców; podkreśla, że równe traktowanie kobiet i mężczyzn, jako rodziców i opiekunów małych dzieci, w zakresie dostępu do usług i korzystania z nich ma zasadnicze znaczenie dla ogólnej równości płci, ponieważ promuje równą i wspólną odpowiedzialność kobiet i mężczyzn za opiekę nad dziećmi; wzywa zatem państwa członkowskie do zapewnienia, by usługodawcy mieli większą świadomość potrzeby udostępnienia w ich pomieszczeniach takich samych bezpiecznych ułatwień dla obojga rodziców;

17.  zauważa ponadto, że opiekunowie, którymi są zazwyczaj kobiety, mają szczególne potrzeby dotyczące dostępności, w związku z czym zachęca Komisję do przeanalizowania wszystkich przeszkód i trudności napotykanych przez kobiety jako główne użytkowniczki usług transportu publicznego, i ogólnie przez opiekunów, zgodnie z konkluzjami piątej konferencji dotyczącej problemów kobiet w dziedzinie transportu, która odbyła się w Paryżu w 2014 r.; podkreśla, że pomimo badań w tej dziedzinie nie poświęcono zbyt wiele uwagi opracowywaniu strategii politycznych uwzględniających problematykę płci w sektorze transportu; zauważa, że włączenie perspektywy uwzględniającej aspekt płci na wczesnych etapach planowania i konstruowania środków transportu i innych przestrzeni publicznych, a także prowadzenie regularnych ocen wpływu pod kątem płci, stanowią dobrą i racjonalną pod względem kosztów praktykę umożliwiającą zniesienie fizycznych barier, które utrudniają równy dostęp rodzicom i opiekunom małych dzieci;

18.  zwraca uwagę na fakt, że w państwach członkowskich nadal dochodzi do nierównego traktowania kobiet ze względu na macierzyństwo lub ciążę, w tym kobiet karmiących piersią w lokalach usługodawców; uważa, że państwa członkowskie powinny wzmocnić i w pełni wdrożyć gwarantowaną w dyrektywie ochronę kobiet w okresie macierzyństwa i ciąży, w tym w okresie karmienia piersią; uważa, że usługodawcy muszą przestrzegać wytycznych zapisanych w dyrektywie i transponujących ją przepisów krajowych;

19.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zadbania o to, by pojazdy i infrastruktura transportu publicznego były jednakowo dostępne dla kobiet i mężczyzn – nie tylko użytkowników końcowych i pasażerów, lecz również specjalistów zatrudnionych w tym sektorze – oraz przystosowane do ich potrzeb;

20.  wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny przepisów dotyczących przyjmowania kobiet ciężarnych na pokład samolotów i udzielania im pomocy w czasie lotu oraz do poczynienia kroków na rzecz zapewnienia przez linie lotnicze zharmonizowanego podejścia w tym zakresie;

21.  wzywa Radę, aby przyjęła stanowisko Parlamentu dotyczące rozporządzenia w sprawie praw pasażerów, jeśli chodzi o spoczywający na obsłudze lotniska obowiązek, by przekazywać pasażerom wózki dziecięce natychmiast po zejściu z pokładu lub zapewnić alternatywny środek transportu, tak aby pasażerowie nie musieli nosić dzieci na terenie lotniska aż do miejsca odbioru bagażu;

22.  uważa, że oferta sieci usług wspierających macierzyństwo, mianowicie żłobków, przedszkoli i świetlic, jest absolutną koniecznością dla rzeczywistego wdrożenia zasady równości kobiet i mężczyzn w dostępie do dóbr i usług; uważa, że poziom oferty publicznej tej sieci musi odpowiadać potrzebom ludności;

23.  zauważa, że wciąż odnotowuje się przypadki dyskryminacji i nierówności w dostępie do dóbr i usług lekarskich, co ukazuje konieczność ułatwienia dostępu do bezpłatnych i dobrej jakości usług w zakresie zdrowia publicznego;

Gospodarka dzielenia się

24.  podkreśla nowe możliwe obszary stosowania dyrektywy, w szczególności w wyniku cyfryzacji niektórych usług i sektorów, a także szerzenia się społecznościowych form świadczenia usług, które zmieniają dostęp do towarów i usług oraz ich dostarczania, i zaznacza jednocześnie, że dyrektywa ma nadal zastosowanie do sfery cyfrowej; podkreśla, że opublikowany niedawno przez Komisję Europejską europejski program na rzecz gospodarki dzielenia się powinien stanowić pierwszy krok w kierunku promowania i skutecznego uregulowania tego sektora, oraz że na dalszych etapach Komisja powinna włączyć zasady uwzględniania aspektu płci oraz odzwierciedlić przepisy dyrektywy, aby zapewnić równe traktowanie kobiet i mężczyzn i skutecznie zapobiegać molestowaniu w kontekście świadczenia usług w ramach gospodarki dzielenia się, i zagwarantować odpowiedni poziom bezpieczeństwa;

25.  zauważa, że molestowanie stanowi szczególne wyzwania dla równości płci w dziedzinie gospodarki dzielenia się; podkreśla, że chociaż polityka zerowej tolerancji dla molestowania, przyjęta przez wiele platform, stanowi dobrą praktykę, którą należy dalej umacniać w tym sektorze, to zainteresowane platformy muszą priorytetowo traktować zapobieganie molestowaniu, a także rozważyć możliwość utworzenia jasnych procedur zgłaszania przypadków molestowania dla użytkowników; podkreśla konieczność wyjaśnienia przepisów dotyczących odpowiedzialności dostawców towarów i usług, w tym w przypadku molestowania przez osobę trzecią, oraz podłączenia platform online na podstawie dyrektywy;

26.  uważa, że publicznie dostępne i świadczone dla zysku usługi oferowane w ramach gospodarki dzielenia się wchodzą w zakres dyrektywy i powinny zatem być zgodne z zasadą równego traktowania kobiet i mężczyzn;

27.  zauważa w tym kontekście, że w sferze cyfrowej „zysk” niekoniecznie oznacza pieniądze i że dane są coraz częściej używane zamiast towarów i usług;

28.  wzywa Komisję do monitorowania zasady równości płci w gospodarce dzielenia się w ramach przyszłych sprawozdań ze stosowania dyrektywy oraz do wydania konkretnych wytycznych, które określiłyby dobre praktyki służące zagwarantowaniu równości kobiet i mężczyzn w odniesieniu do usług oferowanych w ramach gospodarki dzielenia się;

Zróżnicowane traktowanie

29.  podkreśla, że stosowanie art. 4 ust. 5 okazało się największym wyzwaniem przy wdrażaniu dyrektywy i stanowi przyczynę największej liczby skarg, jakie wpływają do organów ds. równości w państwach członkowskich, głównie w odniesieniu do sektora rekreacji i rozrywki;

30.  podkreśla, że mimo niejednoznaczności związanej ze stosowaniem art. 4 ust. 5 dyrektywy, głównym celem tego odstępstwa jest umożliwienie dalszego zwiększania równości kobiet i mężczyzn w kontekście dostarczania towarów i świadczenia usług;

31.  zauważa, że istnieją rozbieżne praktyki, na przykład w odniesieniu do przypadków, w których usługi są oferowane wyłącznie jednej płci lub po różnej cenie; podkreśla, że przypadki zróżnicowanego traktowania należy oceniać indywidualnie, aby sprawdzić, czy są one poparte zasadnym celem, zgodnie z dyrektywą;

32.  zachęca organy ds. równości i organizacje ochrony konsumentów zarówno do szerzenia wśród usługodawców wiedzy o ograniczeniach i warunkach zróżnicowanego traktowania, jak i do szerzenia wiedzy o prawach do równego traktowania wśród usługobiorców, ponieważ często okazuje się, że usługobiorcy nie są zaznajomieni z obowiązującymi przepisami w dziedzinie towarów i usług;

33.  uważa, że stosunkowy brak pozytywnego działania w oparciu o art. 4 ust. 5 w państwach członkowskich stanowi lukę we wdrażaniu dyrektywy; apeluje o promowanie form pozytywnego działania na podstawie zasadnego celu, w którym istniałby bezpośredni związek między preferencyjnym traktowaniem a niekorzystną sytuacją, której należy zapobiegać lub którą trzeba wyeliminować, takiego jak ochrona ofiar przemocy na tle seksualnym w przypadku schronisk dla przedstawicieli jednej płci;

34.  ponawia apel do Rady o rozważenie wszystkich możliwych sposobów zapewnienia, aby proponowana dyrektywa w sprawie równego traktowania została przyjęta bez opóźnień, co zagwarantuje równą i kompleksową ochronę przed dyskryminacją ze względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, religię czy światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną;

Zalecenia dotyczące lepszego stosowania dyrektywy

35.  wzywa Komisję do priorytetowego omówienia kwestii niedociągnięć w zakresie transpozycji z państwami członkowskimi, których niedociągnięcia dotyczą, w drodze przyjęcia praktycznych środków, oraz do wsparcia tych państw w spójniejszym wdrożeniu dyrektywy;

36.  podkreśla, że choć organy ds. równości odgrywają kluczową rolę w monitorowaniu i zapewnieniu pełnego stosowania praw wynikających z dyrektywy na szczeblu krajowym, to ich uprawnienia w odniesieniu do dostarczania towarów i dostępu do nich, a także skuteczność osiągania wyznaczonych celów, są różne; apeluje do państw członkowskich o zapewnienie organom ds. równości wystarczających uprawnień, zasobów i niezależności zgodnie z przepisami dyrektywy i prawa krajowego, aby mogły one skutecznie realizować ich główne zadania, do których należy świadczenie ofiarom dyskryminacji niezależnej pomocy przy wnoszeniu skarg, prowadzenie niezależnych badań nad dyskryminacją oraz publikowanie niezależnych sprawozdań i zaleceń, szerzenie wiedzy o dyrektywie oraz zwalczanie stereotypów dotyczących roli płci w zakresie dostarczania towarów i usług oraz dostępu do nich; zauważa, że należy odpowiednio wspierać krajowe organy ds. równości w wykonywaniu ich zadań w zakresie promowania, monitorowania i wspierania równego traktowania w niezależny i skuteczny sposób;

37.  apeluje do Komisji o zacieśnienie współpracy z organami ds. równości oraz o monitorowanie, czy odpowiednie przepisy dotyczące uprawnień tych organów są przestrzegane we wszystkich państwach członkowskich, a także o wsparcie w regularnym określaniu głównych wyzwań i wymianie najlepszych praktyk; wzywa Komisję, aby gromadziła najlepsze praktyki i udostępniała je państwom członkowskim w celu dostarczenia im środków niezbędnych do wspierania pozytywnych działań i do lepszego wdrożenia odnośnych przepisów na szczeblu krajowym;

38.  podkreśla, że należy usprawnić dostęp ofiar dyskryminacji do wymiaru sprawiedliwości, nadając niezależnym organom ds. równości uprawnienia do udzielania pomocy, w tym bezpłatnej pomocy prawnej, a także nadając im prawo do reprezentowania osób w sprawach o domniemane dyskryminowanie;

39.  wzywa Komisję do ścisłego monitorowania skuteczności krajowych organów zajmujących się skargami i procedurami w kontekście wdrażania dyrektywy oraz do zapewnienia przejrzystych i skutecznych mechanizmów składania skarg, w tym sankcji odstraszających;

40.  apeluje do Komisji, państw członkowskich i organów ds. równości, ewentualnie we współpracy z organizacjami ochrony konsumentów, o szerzenie znajomości przepisów dyrektywy zarówno wśród usługodawców, jak i użytkowników, w celu wdrożenia zasady równego traktowania w tej dziedzinie oraz ograniczenia liczby niezgłoszonych przypadków naruszenia dyrektywy;

41.  z uwagi na utrzymujące się luki w stosowaniu dyrektywy apeluje do Komisji o to, by zwróciła się do europejskiej sieci ekspertów prawnych, by we współpracy z organami ds. równości sporządziła nowe szczegółowe badanie, uwzględniające też krzyżowe formy nierównego traktowania kobiet i mężczyzn oraz dyskryminację z wielu przyczyn jednocześnie, w tym różne szczególnie narażone grupy społeczne, oraz by wspierała państwa członkowskie i zachęcała je do gromadzenia i udostępnianiu danych w celu pełnego wykorzystania potencjału dyrektywy; wzywa państwa członkowskie do udoskonalenia procesu gromadzenia kompleksowych, porównywalnych i szczegółowych danych dotyczących nękania i molestowania seksualnego w dziedzinie równego dostępu do towarów i usług, aby zróżnicować przyczyny dyskryminacji, oraz zachęca je w tym zakresie do ściślejszej współpracy z właściwymi instytucjami; wzywa Komisję do utworzenia publicznej bazy danych zawierających odpowiednie ustawodawstwo i orzecznictwo w sprawie równego traktowania kobiet i mężczyzn, która to baza byłaby środkiem szerzenia wiedzy o stosowaniu przepisów prawa w tej dziedzinie;

42.  zwraca uwagę, że dziedzina reklamy jest powiązana z obszarem towarów i usług, które są prezentowane konsumentom głównie za pomocą reklamy; podkreśla znaczenie reklamy w tworzeniu, utrwalaniu i rozwijaniu stereotypów związanych z płcią oraz dyskryminujących wizerunków kobiet; zachęca w związku z tym Komisję do przeprowadzenia badania na temat równości płci w reklamie oraz do zbadania potrzeby i możliwości wzmocnienia zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie reklamy, a także do promowania najlepszych praktyk w tym obszarze; z zadowoleniem przyjmuje krajowe przepisy i wytyczne w sprawie równości kobiet i mężczyzn w mediach, i zwraca się do państw członkowskich o umocnienie tych przepisów, tam gdzie jest to konieczne, w celu zapewnienia równego traktowania kobiet i mężczyzn;

43.  wzywa państwa członkowskie do wspierania dialogu z odpowiednimi podmiotami, które mają uzasadniony interes w przyczynianiu się do zwalczania dyskryminacji ze względu na płeć w dziedzinie dostępu do towarów i usług oraz ich dostarczania;

44.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do włączenia podejścia sektorowego uwzględniającego problematykę płci w proces wdrażania dyrektywy;

45.  apeluje do Komisji, by przy okazji monitorowania i wspierania państw członkowskich we wdrażaniu dyrektywy lepiej koordynowała wymogi tej dyrektywy z wymogami innych dyrektyw w dziedzinie równości;

o
o   o

46.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 37.
(2) Dz.U. C 11 z 13.1.2012, s. 1.
(3) Dz.U. C 130 z 30.4.2011, s. 4.
(4) PE 593.787
(5) ECLI:EU:C:1996:170. Patrz wspólne oświadczenie Rady i Komisji, addendum do wyniku prac nad wnioskiem dotyczącym dyrektywy Rady wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług (st.15622/04 ADD 1).
(6) Dz.U. C 137 E z 27.5.2010, s. 68.
(7) Teksty przyjęte. P8_TA(2016)0007.
(8) Wspólne oświadczenie Rady i Komisji, addendum do wyniku prac nad wnioskiem dotyczącym dyrektywy Rady wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług.


Fundusze unijne na rzecz równouprawnienia płci
PDF 473kWORD 64k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie funduszy unijnych na rzecz równouprawnienia płci (2016/2144(INI))
P8_TA(2017)0075A8-0033/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2 oraz art. 3 ust. 3 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i art. 8 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 23 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe (WRF) na lata 2014–2020(1),

–  uwzględniając załączone do WRF wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady oraz Komisji(2) w sprawie uwzględniania aspektu płci,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1304/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1081/2006(3),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(4),

–  uwzględniając komunikat Komisji pt. „Śródokresowy przegląd/rewizja wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 – Budżet UE ukierunkowany na wyniki” (COM(2016)0603),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji pt. „Program »Horyzont 2020« – roczne sprawozdanie z monitorowania za rok 2014” (SWD(2016)0123),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji „Projekt budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017 – Ogólne zestawienie dochodów i wydatków według sekcji” (COM(2016)0300),

–  uwzględniając wspólny dokument roboczy Komisji oraz Wysoki Przedstawiciel Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa pt. „Równouprawnienie płci i wzmocnienie pozycji kobiet: odmiana losu dziewcząt i kobiet w kontekście stosunków zewnętrznych UE w latach 2016–2020” (SWD(2015)0182),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji pt. „Strategiczne zaangażowanie na rzecz równouprawnienia płci w latach 2016–2019” (SWD(2015)0278),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 września 2016 r. w sprawie tworzenia na rynku pracy warunków sprzyjających równowadze między życiem zawodowym a prywatnym(5),

–  uwzględniając studium Departamentu Tematycznego D Parlamentu Europejskiego z 2015 r. pt. „The EU Budget for Gender Equality” [Budżet UE na rzecz równouprawnienia płci] oraz analizę uzupełniającą Departamentu Tematycznego C z 2016 r. dotyczącą wykorzystania funduszy na rzecz równouprawnienia płci w wybranych państwach członkowskich,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 września 2010 r. pt. „Strategia na rzecz równości kobiet i mężczyzn 2010–2015” (COM(2010)0491),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 marca 2016 r. w sprawie uwzględniania aspektu płci w pracach Parlamentu Europejskiego(6),

–  uwzględniając sprawozdanie Rady Europy w sprawie sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci: sprawozdanie końcowe grupy ekspertów ds. sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci – Strasburg 2005 r.,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz opinie Komisji Budżetowej i Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0033/2017),

A.  mając na uwadze, że równouprawnienie kobiet i mężczyzn jest podstawową zasadą Unii Europejskiej zapisaną w Traktatach; mając na uwadze, że art. 8 TFUE wprowadza zasadę uwzględniania problematyki płci, która brzmi następująco: „we wszystkich swoich działaniach Unia zmierza do zniesienia nierówności oraz wspierania równości mężczyzn i kobiet”,

B.  mając na uwadze 17 celów zrównoważonego rozwoju wskazanych przez Organizację Narodów Zjednoczonych jako cele do osiągnięcia przed rokiem 2030, a w szczególności cel nr 5 dotyczący równouprawnienia płci, który ma zastosowanie do wszystkich 17 celów;

C.  mając na uwadze, że w dokumencie Komisji pt. „Strategiczne zaangażowanie na rzecz równości płci w latach 2016–2019”, opublikowanym w grudniu 2015 r., podkreśla się kluczową rolę finansowania unijnego we wspieraniu równouprawnienia płci; mając na uwadze, że żadna instytucja UE nie stosuje konsekwentnie zasady opracowywania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci;

D.  mając na uwadze, że decyzje w zakresie wydatków i przychodów w różny sposób wpływają na kobiety i mężczyzn;

E.  mając na uwadze, że w swojej rezolucji z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie przygotowania przeglądu powyborczego WRF na lata 2014–2020 zawierającej jego uwagi poprzedzające wniosek(7) Komisji, Parlament wspiera skuteczne włączanie aspektu płci do polityki;

F.  mając na uwadze, że kwestie dotyczące płci uwzględnia się zwykle częściej w tzw. miękkich obszarach polityki, takich jak rozwój zasobów ludzkich, niż w obszarach tzw. twardych, takich jak infrastruktura czy ICT, które to obszary otrzymują większe wsparcie finansowe;

G.  mając na uwadze, że należy zapewnić dobrze skonstruowany system urlopów rodzinnych lub opiekuńczych, a także dobrej jakości, łatwo dostępne i przystępne cenowo placówki opieki, również publiczne, aby umożliwić obywatelom zachowanie równowagi między życiem zawodowym a prywatnym, mając również na uwadze, że nakłady na takie placówki należy uznać za część inwestycji infrastrukturalnych; mając na uwadze, że ww. dwa czynniki warunkują uczestnictwo kobiet w rynku pracy, ich obecność na stanowiskach kierowniczych, w sektorze nauki i badań naukowych, a tym samym równouprawnienie płci;

H.  mając na uwadze, że Parlament Europejski, Rada i Komisja we wspólnej deklaracji apelują, aby roczne procedury budżetowe stosowane do wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 w stosownych przypadkach obejmowały elementy związane z aspektem płci, a także by uwzględniały to, w jaki sposób ogólne ramy finansowe Unii przyczyniają się do zwiększenia równouprawnienia płci i zapewniają uwzględnianie aspektu płci; mając na uwadze, że pomimo to potrzebne jest bardziej zdecydowane zaangażowanie w kwestię uwzględniania aspektu płci, ponieważ aktualne strategie polityczne są realizowane w minimalnym stopniu, a na kwestie związane z płcią przeznacza się niewystarczające środki budżetowe;

I.  mając na uwadze, że od czasu kryzysu w 2008 r. znaczenie równouprawnienia płci w debatach publicznych i programach politycznych wyraźnie zmalało, zarówno na szczeblu UE, jak i na szczeblu krajowym; mając na uwadze, że konsolidacja budżetowa i ograniczenia budżetowe będące następstwem kryzysu mogą skutkować jeszcze większym obniżeniem poziomu środków na strategie na rzecz równouprawnienia płci oraz organy zajmujące się tymi kwestiami;

J.  mając na uwadze, że w czasach kryzysu zaufania do UE całkowita przejrzystość jej finansów powinna być dla wszystkich instytucji europejskich priorytetem, z którego nie wolno rezygnować;

K.  mając na uwadze, że według wskaźnika równouprawnienia płci w roku 2015 opublikowanego przez Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE), cel równouprawnienia płci w Europie jest jeszcze wciąż daleki od realizacji;

L.  mając na uwadze, że jednym z najważniejszych środków równouprawnienia płci jest równa płaca, mając jednak na uwadze, że równie ważne są działania ze strony UE w zakresie zwiększenia udziału kobiet w rynku pracy, a także osiągnięcia jednakowej niezależności ekonomicznej kobiet i mężczyzn, propagowania równego uczestnictwa kobiet i mężczyzn w procesach decyzyjnych, walki z przemocą uwarunkowaną płcią oraz ochrony ofiar i wspierania ich, jak również propagowania równouprawnienia płci i praw kobiet na całym świecie oraz wyniki tych działań;

M.  mając na uwadze, że w ramach pekińskiej platformy działania ONZ wezwano w 1995 r. do stosowania podejścia uwzględniającego aspekt płci w odniesieniu do procedur budżetowych;

Uwagi ogólne

1.  z zadowoleniem przyjmuje planowane uznanie kwestii uwzględniania równouprawnienia płci zgodnie z art. 8 TFUE za przekrojowy cel unijnej polityki budżetowej w funduszach i programach UE;

2.  ubolewa jednak, że ważne zobowiązanie polityczne UE w kwestii równouprawnienia płci oraz uwzględniania aspektu płci nie przekłada się jeszcze w pełni na decyzje o przydziale i wykorzystaniu środków budżetowych we wszystkich obszarach polityki unijnej w ramach metodyki sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci;

3.  zwraca uwagę, że sporządzanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci jest częścią ogólnej strategii w zakresie równouprawnienia płci i dlatego podkreśla, że zaangażowanie instytucji UE ma kluczowe znaczenie w tym względzie; ubolewa zatem, że nie przyjęto unijnej strategii równouprawnienia płci na lata 2016–2020 i wzywa Komisję do nadania wyższego statusu opracowanym przez nią ramom strategicznego zaangażowania na rzecz równouprawnienia płci w latach 2016–2019 przez przyjęcie ich w formie komunikatu, zgodnie z konkluzjami Rady w sprawie równouprawnienia płci z dnia 16 czerwca 2016 r.;

4.  podkreśla znaczenie struktur i procesów dotyczących opracowywania budżetu oraz potrzebę zmiany tych z nich, które skutkują różnicami w traktowaniu kobiet i mężczyzn lub w sposób niezamierzony sprzyjają ich powstawaniu;

5.  zwraca uwagę, że poprawa wiedzy na temat uwzględniania aspektu płci i sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci oraz szkolenia w tym zakresie są konieczne, by tworzyć struktury i procedury uwzględniające problematykę płci;

6.  zauważa, że niektóre programy unijne (np. Europejski Fundusz Społeczny, program „Prawa, równość i obywatelstwo” na lata 2014–2020, program „Horyzont 2020”, Instrument Pomocy Przedakcesyjnej II w dziedzinie pomocy humanitarnej, Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju i Europejski Instrument na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka) obejmują konkretne działania związane z równouprawnieniem płci, natomiast inne (takie jak program UE na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych, Europejski Fundusz Pomocy Najbardziej Potrzebującym, Europejski Fundusz Morski i Rybacki oraz Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji) zawierają odniesienia do ogólnych zasad równouprawnienia płci, jednak bardzo niewiele programów faktycznie określa jasne cele i konkretne zasoby lub przewiduje systematyczne wdrażanie i monitorowanie;

7.  ubolewa, że niektóre programy uwzględniają równouprawnienie płci wyłącznie jako cel przekrojowy, co skutkuje nie tylko do mniejszym wsparciem dla działań w tym zakresie, ale praktycznie uniemożliwia wyliczenie, jakie kwoty przeznacza się na kwestie dotyczące płci(8);

8.  ubolewa nad faktem, że większość finansowanych przez UE programów nie przewiduje szczegółowych działań, na które przeznaczone są konkretne środki budżetowe na rzecz równouprawnienia płci; zauważa, że równouprawnienie płci powinno zostać uznane za cel strategiczny w odpowiednich tytułach budżetu UE, a co za tym idzie, powinno się określić konkretne kwoty na poszczególne cele i działania polityczne, aby stały się one bardziej przejrzyste i nie przesłaniały celów w dziedzinie płci; uważa również, że w zadaniach kontroli budżetu musi zostać określony stopień, w jakim stopniu zarówno budżet UE, jak i jego realizacja sprzyjają polityce równouprawnienia lub ją utrudniają;

9.  ubolewa, że przy wyznaczaniu i wdrażaniu kierunków polityki na szczeblu UE oraz na szczeblu instytucji krajowych bardzo rzadko wykorzystuje się narzędzia służące uwzględnianiu aspektu płci, takie jak wskaźniki płci, oceny wpływu w aspekcie płci i sporządzanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci; wyraża ubolewanie w związku z brakiem kompleksowych wskaźników dotyczących płci i danych segregowanych według kryterium płci oraz podkreśla fakt, że Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE) powinien gromadzić takie wskaźniki oraz dane, aby uzyskać spójny obraz wpływu polityki UE na równouprawnienie płci, a także móc dokonać korekty ewentualnej odpowiedzialności finansowej i budżetowej w tym względzie; podkreśla zasadniczą rolę, jaką EIGE odgrywa w eliminowaniu niedociągnięć we współpracy miedzy statystykami a decydentami politycznymi, aby podnieść poziom wiedzy na temat wyzwań związanych z gromadzeniem danych szczególnie chronionych; w związku z tym ponawia apel o dalsze opracowywanie wskaźników i statystyk dotyczących kwestii płci, aby umożliwić ocenę budżetu UE z tej perspektywy oraz umożliwić nadzór nad sporządzaniem budżetu z uwzględnieniem aspektu płci;

10.  ubolewa, że mimo załączonej do wieloletnich ram finansowych wspólnej deklaracji w sprawie uwzględniania aspektu płci, w dziedzinie tej poczyniono niewielkie postępy;

11.  głęboko ubolewa, że na podstawie WRF na lata 2014–2020 nie powstała czytelna strategia na rzecz równouprawnienia, w której określono by konkretne cele i przydział środków;

12.  ubolewa, że w komunikacie Komisji w sprawie średniookresowego przeglądu WRF opublikowanym we wrześniu 2016 r. nie ma wzmianki o wprowadzaniu w życie zasady uwzględniania aspektu płci;

13.  wzywa do włączenia strategii w zakresie równouprawnienia płci oraz zasady uwzględniania aspektu płci do europejskiego semestru;

14.  podkreśla, że faktycznymi priorytetami Unii Europejskiej powinny być przejrzystość i dostęp do informacji dotyczących rzeczywistych osiągnięć w zakresie równouprawnienia płci, a nie tylko wdrażanie przepisów;

15.  wzywa do przyjęcia przepisów w zakresie uwzględniania aspektu płci również w obszarach, które nie są uważane za bezpośrednio związane z kwestią równouprawnienia płci, takich jak ICT, transport, przedsiębiorczość, wsparcie inwestycji czy zmiana klimatu;

16.  uważa, że na wszystkich etapach procesu sporządzania budżetu należy zaangażować w prace sieć ekspertów i organizacji zewnętrznych, aby poprawić przejrzystość tego procesu i nadać mu bardziej demokratyczny charakter, w szczególności w odniesieniu do stosowania podejścia zakładającego sporządzanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci;

Finansowanie unijne na rzecz równouprawnienia płci w obszarach zatrudnienia, spraw społecznych i integracji społecznej za pośrednictwem europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych

17.  zwraca uwagę, że europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne stanowią najważniejsze wsparcie finansowe na rzecz wdrażania polityki w obszarze równouprawnienia płci w UE, co zwłaszcza odnosi się do Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS), którego celem jest sprzyjanie pełnej integracji kobiet na rynku pracy; podkreśla, że na mocy rozporządzenia (UE) nr 1304/2013 uwzględnianie aspektu płci jest obowiązkowym elementem wszystkich etapów programów i projektów finansowanych z EFS, obejmujących przygotowanie, wdrażanie, monitorowanie i ocenę;

18.  podkreśla istotną rolę usług publicznych w promowaniu równouprawnienia płci; wzywa Komisję i państwa członkowskie do współpracy na rzecz osiągnięcia celów wyznaczonych w Barcelonie, aby umożliwić wszystkim obywatelom zachowanie równowagi między życiem zawodowym a prywatnym, również z wykorzystaniem odpowiednich narzędzi i zachęt, w tym funduszy europejskich, takich jak EFS, Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), zapewniających niezbędne finansowanie w infrastrukturę społeczną na rzecz świadczenia wysokiej jakości, ogólnodostępnych i przystępnych cenowo usług opieki nad dziećmi i innymi osobami niesamodzielnymi, w tym osobami starszymi i niepełnosprawnymi członkami rodziny pozostającymi na utrzymaniu; zauważa, że doprowadzi to do aktywniejszego udziału kobiet w rynku pracy oraz ich niezależności ekonomicznej;

19.  ubolewa, że kobiety wciąż cierpią z powodu nierównego traktowania na rynku pracy, na które składa się niższy poziom ich zatrudnienia, zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć, częstsze podejmowanie przez kobiety nietypowych form pracy i praca w niepełnym wymiarze czasu pracy, mniej korzystne uprawnienia emerytalne, segregacja płciowa w strukturze zawodowej oraz wolniejsze tempo awansu; podkreśla znaczenie EFS dla zapewniania finansowania do celów walki z dyskryminacją i promowania równouprawnienia płci na rynku pracy;

20.  zauważa, że tradycyjne podejście nie uwzględnia nieodpłatnej pracy takiej jak opieka nad dziećmi czy opieka na osobami starszymi przy wypłacaniu świadczeń socjalnych;

21.  zauważa, że według dokumentu roboczy służb Komisji na temat strategicznego zaangażowania na rzecz równouprawnienia płci w latach 2016–2019, w latach 2014–2020 na środki promowania równouprawnienia płci przeznaczona zostanie kwota 5,85 mld EUR, z czego 1,6 % zostanie wykorzystane na realizację specjalnego priorytetu inwestycyjnego w ramach EFS dotyczącego równouprawnienia kobiet i mężczyzn we wszystkich dziedzinach, w tym w dostępie do zatrudnienia, rozwoju kariery, godzeniu życia zawodowego i prywatnego oraz promowaniu równego wynagrodzenia za taką samą pracę;

22.  zauważa, że środki finansowe pochodzące z EFRR powinny nadal służyć wspieraniu inwestycji w opiekę nad dziećmi i osobami starszymi oraz w inną publiczną i prywatną infrastrukturę społeczną, aby wspierać m.in. skuteczniejsze utrzymanie równowagi między pracą a życiem prywatnym;

23.  podkreśla istotną rolę EFRROW w zapewnianiu środków finansowych koniecznych do wsparcia usług publicznych i infrastruktury socjalnej na obszarach wiejskich oraz w promowaniu dostępu kobiet do gruntów i inwestycji;

24.  apeluje do Komisji o zaproponowanie nowego ukierunkowanego działania mającego na celu zachęcanie kobiet do aktywności na rynku pracy, takiego jak specjalny program na rzecz przedsiębiorczości kobiet finansowany z EFRROW;

25.  wzywa Komisję, państwa członkowskie oraz organy władzy lokalnej i regionalnej, by wykorzystały potencjał finansowania przekrojowego w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych do wspierania projektów, których celem jest propagowanie równouprawnienia płci; podkreśla znaczenie stosowania zasady partnerstwa w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, co sprzyja uwzględnianiu aspektu płci na szczeblu lokalnym;

26.  przypomina o znaczeniu wymogu uwzględnienia wskaźników segregowanych według kryterium płci w procesach monitorowania i oceny programów operacyjnych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1303/2013 ustanawiającym wspólne przepisy dotyczące europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, aby uniknąć umniejszania znaczenia kwestii równouprawnienia płci na etapie wdrażania tych programów;

27.  ubolewa, że mimo dążeń do wypracowania standardu w tej dziedzinie nie opracowano jeszcze systematycznej metody realizacji zasady uwzględniania aspektu płci w europejskich funduszach strukturalnych i inwestycyjnych ani nie przewidziano ukierunkowanych działań powiązanych z ogólną strategią w zakresie uwzględniania aspektu płci; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by podwyższyły nakłady finansowe na ocenę równouprawnienia płci oraz konsekwentnie monitorowały proces realizacji zasady uwzględniania aspektu płci;

28.  przypomina, że europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne podlegają uwarunkowaniom ex ante w zakresie płci obejmującym wymóg organizowania szkoleń dla odnośnych pracowników i zapewniania udziału organów odpowiedzialnych za równouprawnienie płci w procesie opracowywania i wdrażania programów; wzywa Komisję do zapewnienia, że wymóg ten zostanie spełniony; domaga się skutecznego wykorzystywania działających już stałych organów zajmujących się kwestią równouprawnienia płci na szczeblu państw członkowskich; z ogromnym zadowoleniem przyjmuje w związku z tym wzorcowe praktyki krajowe, takie jak społeczność European Community of Practice on Gender Mainstreaming Gender (CoP) w Szwecji; wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania niezależności, skuteczności, a także wystarczających uprawnień i zasobów organom zajmującym się kwestiami równouprawnienia, by umożliwić im wykonywanie ich podstawowych zadań;

29.  podkreśla, że ważne jest zwrócenie szczególnej uwagi na środki europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, z których wspiera się inwestycje w usługi edukacyjne, socjalne, usługi opieki zdrowotnej i placówki opieki nad dziećmi, oraz nadanie im priorytetowego znaczenia z uwagi na obniżenie poziomu finansowania tych usług na szczeblu krajowym i lokalnym, a także z uwagi na możliwość tworzenia nowych miejsc pracy;

30.  zaleca, aby w WRF przeznaczyć więcej środków na infrastrukturę socjalną oraz usługi opieki nad dziećmi i osobami starszymi;

Finansowanie unijne na rzecz równouprawnienia płci w obszarach praw podstawowych, równości i obywatelstwa w ramach programu „Prawa, równość i obywatelstwo” na lata 2014–2020

31.  wyraża ubolewanie, że w ramach pozycji budżetowych odnoszących się do programu „Prawa, równość, obywatelstwo” nie określono zasobów przewidzianych na poszczególne cele programu, co znacznie utrudnia analizę wydatków na równouprawnienie płci i przeciwdziałanie przemocy wobec kobiet;

32.  zauważa, że zgodnie z dokumentem roboczym służb Komisji na temat strategicznego zaangażowania na rzecz równouprawnienia płci w latach 2016–2019 dwa cele odnoszące się do równouprawnienia płci i do programu Daphne na rzecz zwalczania przemocy wobec kobiet pochłaniają około 35 % funduszy programu „Prawa, równość, obywatelstwo”, zaś łączny budżet na równouprawnienie płci w dziedzinie praw podstawowych, równości i obywatelstwa w ramach programu „Prawa, równość i obywatelstwo” na lata 2014–2020 wynosi 439,5 mln EUR; zaznacza, że większość funduszy zostanie przeznaczona na cel Daphne, a nie na realizację celów związanych z równouprawnieniem płci; niemniej jednak ubolewa, że na program Daphne nie przewidziano odrębnej pozycji budżetowej, biorąc pod uwagę, że jest to obecnie jeden z celów szczegółowych programu „Prawa, równość i obywatelstwo”; zwraca uwagę na potrzebę przeznaczenia odpowiedniego wsparcia finansowego na program Daphne, by zapewnić mu widoczność i dotychczasowy, bardzo wysoki poziom realizacji;

33.  podkreśla, że ogłoszone na lata 2014–2020 zaproszenia do składania wniosków w ramach celu Daphne dotyczą wszystkich form przemocy wobec kobiet lub dzieci; zauważa, że większość środków przeznaczono na zwalczanie i zapobieganie przemocy związanej ze szkodliwymi praktykami (39 %) oraz na wsparcie ofiar przemocy uwarunkowanej płcią, przemocy w rodzinie lub przemocy domowej za pomocą wyspecjalizowanych usług wsparcia skierowanego do kobiet (24 %);

34.  zauważa, że w ramach celu dotyczącego równouprawnienia płci zajęto się następującymi priorytetami: jednakowa niezależność ekonomiczna kobiet i mężczyzn oraz zachowanie równowagi między życiem zawodowym a prywatnym (44 % przeznaczonych środków); propagowanie wzorców w odniesieniu do ról związanych z płcią oraz walka ze stereotypami w kształceniu, szkoleniu i w miejscu pracy (44 %), a także wsparcie sieci do spraw równouprawnienia płci na szczeblu unijnym (12 %);

35.  podkreśla, że kształtowanie postaw obywatelskich powinno odnosić się nie tylko do obrony i rozszerzania praw, lecz także do kwestii opieki społecznej, dobrobytu, kształcenia i szkolenia wolnego od stereotypów związanych z płcią, a także do dostępu do usług socjalnych i usług opieki zdrowotnej, w tym kwestii zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego;

36.  dlatego też ubolewa nad obniżeniem poziomu środków na program szczegółowy Daphne; zwraca uwagę, że w 2013 r. budżet na program Daphne wynosił 18 mln EUR w środkach na zobowiązania, dla porównania w 2012 r. jego wysokość wynosiła 19,5 mln EUR, a w 2011 r. – 20 mln EUR; zauważa ponadto, że w 2016 r. w ramach programu prac „Prawa, równość, obywatelstwo” na cel ten przewidziano nieco ponad 14 mln EUR;

37.  apeluje do Komisji, aby przygotowując roczny program prac przestrzegała właściwego i sprawiedliwego rozdziału wsparcia finansowego na poszczególne obszary wchodzące w zakres celów szczegółowych programu „Prawa, równość, obywatelstwo”, a także uwzględniła poziom funduszy, które już zostały przydzielone w poprzednim okresie programowania (2007–2013);

38.  wzywa Komisję do udzielenia większego wsparcia europejskim sieciom zajmującym się kwestią równouprawnienia płci, aby poprawić możliwości wzajemnego uczenia się, zwłaszcza wśród władz szczebla niższego niż krajowy; uważa w szczególności, że konieczne jest wsparcie na rzecz większego zaangażowania kobiet w proces decyzyjny;

39.  apeluje o większą przejrzystość co do sposobu osiągania celu w obszarze zwalczania przemocy w ramach programu „Prawa, równość, obywatelstwo”; podkreśla, że ważne jest, by fundusze docierały do organizacji działających na poziomie najbliższym obywatelom oraz do organów władzy lokalnej i regionalnej, aby zapewnić skuteczne wdrażanie; wzywa do nadania priorytetowego charakteru działaniom na rzecz organizacji zajmujących się walką z przemocą i udzielaniem wsparcia ofiarom wszelkich form przemocy;

40.  przyznaje, że należy zapewniać wsparcie dla realizowanych już na szczeblu lokalnym i regionalnym inicjatyw w zakresie równouprawnienia płci, takich jak „Europejska karta równouprawnienia kobiet” i „Mężczyźni w życiu lokalnym”;

41.  wzywa Komisję, by zaostrzyła wymogi dotyczące gromadzenia danych segregowanych według kryterium płci we wdrażaniu tego programu, gdyż jest to istotne narzędzie skutecznej analizy przy sporządzaniu budżetu z uwzględnieniem aspektu płci;

Unijne finansowanie równouprawnienia płci w obszarze badań naukowych i innowacji za pośrednictwem programu „Horyzont 2020”

42.  podkreśla, że zgodnie z wymogami art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1291/2013 w sprawie programu „Horyzont 2020” (zwanego dalej „omawianym programem”) w każdej z części składowych tego programu aspekt równouprawnienia płci oraz aspekt płci w badaniach naukowych uwzględnia się jako zagadnienie przekrojowe;

43.  zwraca uwagę na trzy cele dotyczące uwzględniania aspektu płci w ramach omawianego programu, a mianowicie: propagowanie równych szans i równowagi płci w zespołach projektowych; zapewnianie równowagi płci w procesie decyzyjnym oraz uwzględnianie aspektu płci w dziedzinach, w których prowadzone są badania naukowe;

44.  z zadowoleniem przyjmuje zapewnione w ramach omawianego programu wsparcie dla ośrodków badawczych w zakresie wdrażania planów dotyczących równouprawnienia płci; z zadowoleniem przyjmuje wspólny projekt Komisji i EIGE polegający na stworzeniu narzędzia online na potrzeby planów w dziedzinie równouprawnienia płci, które byłoby środkiem rozpoznania i wymiany wzorcowych praktyk z właściwymi zainteresowanymi stronami;

45.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wnioskodawcy mają możliwość uwzględnienia w swoich wnioskach kosztów szkolenia i konkretnych badań związanych z płcią jako kosztów kwalifikowalnych;

46.  z zadowoleniem odnosi się do faktu, że równowaga płci wśród pracowników jest jednym z elementów wpływających na pozycję w hierarchii ważności wśród kryteriów oceny w programie „Horyzont 2020”, a sposób, w jaki analiza płci biologicznej lub społeczno-kulturowej jest uwzględniania we wniosku podlega ocenie równolegle z innymi istotnymi aspektami wniosku;

47.  z zadowoleniem przyjmuje specjalne wskaźniki wykorzystywane, by monitorować wdrażanie aspektu równouprawnienia płci w ramach omawianego programu, oraz fakt, że w 2014 r. zachowano równowagę płci w grupach doradczych programu „Horyzont 2020”, w których udział kobiet wyniósł 52 %(9);

48.  uważa, że konieczny jest dalszy przegląd omawianego programu – w tym w oparciu o konkretne wskaźniki, takie jak odsetek uczestniczących kobiet oraz kobiet koordynujących projekty w ramach programu „Horyzont 2020” – by ocenić uzyskane wyniki i, jeśli zajdzie taka potrzeba, zaproponować skorygowanie określonych działań;

49.  domaga się, by w jeszcze większym stopniu uwzględnić aspekt płci w programie „Horyzont 2020” oraz wyznaczać cele w odniesieniu do równouprawnienia płci na wszystkich etapach cyklu badawczego w ramach strategii, programów i projektów;

50.  apeluje o utrzymanie niezależnej pozycji budżetowej na realizację projektów dotyczących zmian strukturalnych związanych z uwzględnianiem aspektu płci (takich jak projekt GERI dotyczący równouprawnienia płci w obszarze badań i innowacji na lata 2014–2016) oraz innych zagadnień dotyczących równouprawnienia płci w dziedzinie badań naukowych i innowacji;

51.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że jednym z celów programu „Nauka z udziałem społeczeństwa i dla społeczeństwa” jest zapewnienie równouprawnienia płci zarówno w procesie realizacji badań naukowych, jak i w ich treści; z zadowoleniem przyjmuje również dotacje „Wspieranie organizacji badawczych we wdrażaniu planów równouprawnienia płci” oraz „Promowanie równouprawnienia płci w ramach programu »Horyzont 2020« oraz w europejskiej przestrzeni badawczej”, ubolewa jednak, że budżet nie zawiera konkretnych pozycji w odniesieniu do poszczególnych celów tego programu;

Inne programy i fundusze obejmujące konkretne cele w obszarze równouprawnienia płci

52.  zwraca uwagę, że klęski żywiołowe mają istotny wpływ na infrastrukturę powiązaną z usługami publicznymi, w związku z tym dotykają one szczególnie kobiet; wzywa Komisję do wprowadzenia do Funduszu Solidarności Unii Europejskiej wymogu przeprowadzania analiz z uwzględnieniem perspektywy płci w procesie dokonywania oceny wpływu na populacje;

53.  zauważa, że w dziedzinie działań zewnętrznych i współpracy na rzecz rozwoju plan działania na rzecz równouprawnienia płci na lata 2016–2020 obejmuje działalność UE w państwach trzecich i kilka instrumentów pomocy zewnętrznej, które sprzyjają realizacji celów w dziedzinie równouprawnienia kobiet i mężczyzn;

54.  podkreśla, że dziewczęta i kobiety będące ofiarami konfliktów zbrojnych mają prawo do potrzebnej im opieki medycznej, w tym dostępu do antykoncepcji, antykoncepcji awaryjnej oraz aborcji; przypomina, że pomoc humanitarna UE musi zabezpieczać prawa dziewcząt i kobiet wynikające z międzynarodowego prawa humanitarnego i nie powinna podlegać ograniczeniom nakładanym przez innych partnerów będących darczyńcami, co zapisano w budżecie UE na 2016 r.; z zadowoleniem przyjmuje podejście przyjęte przez UE w tym zakresie; zachęca Komisję do utrzymania zajmowanego przez nią stanowiska;

55.  wzywa Komisję do przeznaczenia unijnych funduszy rozwojowych na dobrowolne, nowoczesne planowanie rodziny oraz usługi w dziedzinie zdrowia reprodukcyjnego, aby zniwelować niedobór środków finansowych wynikający z wydanego przez USA zakazu dotowania z funduszy federalnych organizacji rozwojowych działających na rzecz prawa kobiet do aborcji (ang. global gag rule), a tym samym ratować życie kobiet, chronić ich zdrowie i zapobiegać rozprzestrzenianiu się chorób przekazywanych drogą płciową;

56.  podkreśla, że uwzględnianie aspektu płci to również jedna z podstawowych zasad niedawno utworzonego Funduszu Azylu, Migracji i Integracji; ponawia wezwanie do uwzględnienia problematyki płci w polityce migracji i azylu przez zapewnienie kobietom dostępu do bezpiecznej przestrzeni, konkretnej opieki zdrowotnej powiązanej ze zdrowiem reprodukcyjnym i seksualnym, a także do zwrócenia szczególnej uwagi na specyficzne potrzeby osób wymagających szczególnego traktowania, takich jak kobiety, które padły ofiarą przemocy, w tym przemocy seksualnej, osoby małoletnie bez opieki, i innych grup ryzyka, w tym osób LGBTI;

57.  wzywa do przyjęcia kompleksowych wytycznych ogólnounijnych dotyczących płci w ramach polityki migracji i azylu oraz do zapewnienia odpowiedniego finansowania kompleksowych programów szkoleniowych dla specjalistów, którzy mogą zetknąć się z uchodźcami i osobami ubiegającymi się o azyl; nalega, aby uwzględniały one związane z płcią potrzeby uchodźczyń i szkodliwe skutki uwarunkowanych płcią działań, takich jak handel kobietami i dziewczętami;

58.  zwraca uwagę na aktualne problemy związane z przepełnieniem ośrodków dla uchodźców oraz wpływem, jaki zjawisko to ma na bezpieczeństwo kobiet; wzywa do szerszego wykorzystania Funduszu Azylu, Migracji i Integracji w celu poprawy warunków w ośrodkach dla uchodźców dzięki stworzeniu osobnych pomieszczeń sypialnych i sanitarnych dla kobiet i mężczyzn oraz zapewnieniu im dostępu do usług zdrowotnych uwzględniających aspekt płci, w tym do opieki prenatalnej i poporodowej;

59.  uważa, że należy zachęcać państwa członkowskie do szerszego korzystania z funduszy spójności i europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych równolegle z Funduszem Azylu, Migracji i Integracji, aby propagować integrację uchodźców na rynku pracy ze szczególnym uwzględnieniem faktu, że ogólnodostępna opieka nad dziećmi stwarza uchodźczyniom możliwość podjęcia pracy;

60.  wzywa do rozważenia podwyższenia poziomu środków finansowych dostępnych w ramach programów Daphne i Odyseusz oraz rozszerzenia zakresu tych programów, a także do poddania ocenie ewentualności dalszego rozszerzenia tych programów w celu zaradzenia niezwykle trudnej sytuacji uchodźczyń oraz zapewnienia skuteczniejszego wsparcia w reagowaniu na krzywdy uwarunkowane płcią;

61.  podkreśla, że uruchomiono inne fundusze, takie jak Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego, specjalne instrumenty finansowe, np. instrument wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych, oraz inne doraźne instrumenty i dotacje, aby zaspokoić potrzeby związane z bieżącym kryzysem uchodźczym; zwraca uwagę, że monitorowanie wykorzystania tych funduszy jest trudne, zwłaszcza z perspektywy płci, i apeluje o koordynację, skuteczność, przejrzystość i uwzględnianie aspektu płci w wykorzystaniu funduszy unijnych w tym obszarze;

62.  wzywa do przeznaczenia specjalnych środków finansowych na wsparcie ukierunkowanych działań, w które zaangażowane są organizacje społeczeństwa obywatelskiego oraz samorządy regionalne i lokalne, mających na celu zapewnienie zaspokojenia podstawowych potrzeb, praw człowieka, ochrony i bezpieczeństwa kobiet i dziewcząt ubiegających się o azyl, będących uchodźczyniami i migrantkami, w tym kobiet w ciąży i kobiet w starszym wieku, jak również ochronę osób LGBTI;

Zalecenia polityczne

63.  ponawia apel o opracowywanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci na wszystkich szczeblach unijnej procedury budżetowej; apeluje o konsekwentne stosowanie zasady opracowywania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci w całej procedurze budżetowej, aby wydatki budżetowe można było wykorzystać jako środek propagowania równouprawnienia płci;

64.  apeluje, aby zasada sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci i zasada włączania aspektu płci do polityki były uwzględniane w programach finansowania UE na okres po roku 2020 i w ramach tych programów wdrażane z myślą o podwyższeniu poziomu finansowania unijnego środków walki z dyskryminacją ze względu na płeć oraz przy uwzględnieniu następujących elementów:

   i) wskazywanie ukrytych i widocznych problemów dotyczących płci;
   ii) określanie w miarę możliwości powiązanych przydziałów zasobów oraz
   iii) ocena, czy unijne programy finansowania podtrzymają, czy zmienią obserwowane obecnie nierówności między kobietami i mężczyznami (oraz grupami kobiet i mężczyzn), dziewczętami i chłopcami oraz wzorce relacji między płciami;

65.  apeluje, aby wszystkie tytuły budżetu UE były w jednakowym stopniu ukierunkowane na osiąganie ambitnych celów w obszarze równouprawnienia płci i były zgodne ze standardami w zakresie uwzględniania aspektu płci;

66.  wzywa do przeznaczenia określonej kwoty na poszczególne cele strategiczne oraz wyraźnego określenia działań mających na celu osiągnięcie równouprawnienia płci, aby poprawić przejrzystość i zapewnić większą rozliczalność;

67.  zwraca uwagę, że uwzględnianie aspektu płci nie jest działaniem jednorazowym, zaś opracowywanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci wymaga ciągłego zaangażowania na rzecz zrozumienia kwestii płci obejmującego analizy i konsultacje, a także ciągłego dostosowywania budżetu, aby uwzględnić zmieniające się potrzeby kobiet i mężczyzn oraz dziewcząt i chłopców;

68.  uważa, że unijne środki finansowe w wysokości 6,17 mld EUR przyznane w obrębie obecnych WRF na osiągnięcie celów strategicznego zaangażowania na rzecz równouprawnienia płci stanowią pierwszy krok;

69.  uważa, że śródokresowy przegląd WRF mógłby umożliwić poprawę wyników budżetu unijnego pod kątem osiągania równouprawnienia płci oraz przedstawienie tych osiągnięć opinii publicznej;

70.  ubolewa zatem nad decyzją Komisji, by nie wziąć pod uwagę wdrożenia zasady uwzględniania aspektu płci w śródokresowym przeglądzie WRF oraz apeluje o podjęcie konkretniejszych działań, aby rozwiązać tę kwestię;

71.  apeluje o stosowanie wskaźników dotyczących płci na etapie wyboru projektów, monitorowania i oceny wszystkich działań finansowanych z budżetu UE; wzywa ponadto do obowiązkowej oceny oddziaływania pod kątem płci ogólnych uwarunkowań ex ante oraz do gromadzenia segregowanych według kryterium płci danych dotyczących beneficjentów i uczestników;

72.  zdecydowanie zaleca przekazywanie danych segregowanych według kryterium płci do wiadomości publicznej w celu zapewnienia rozliczalności i przejrzystości finansowej;

73.  wzywa do wykorzystania metodyki zawartej w opracowaniu „Gender Equality Index 2015 – Measuring gender equality in the European Union 2005–2012” [Wskaźnik równouprawnienia płci 2015 – pomiar równouprawnienia w Unii Europejskiej w latach 2005–2012], opublikowanym przez EIGE w 2015 r., do pomiaru nierówności płci, która to metodyka stanowiłaby podstawę do planowania i realizacji unijnych programów finansowania;

74.  wzywa instytucje UE oraz państwa członkowskie, by organizowały regularne programy szkoleń i wsparcia technicznego poświęcone narzędziom służącym uwzględnianiu aspektu płci, z których mają korzystać wszyscy pracownicy zaangażowani w kształtowanie polityki i procedury budżetowe; apeluje, by zachęcać do włączania zasady sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci zarówno do strategii unijnych, jak i krajowych, aby skuteczniej propagować równouprawnienie płci;

75.  wzywa Komisję do uważnego monitorowania skuteczności krajowych procedur i organów zajmujących się skargami odnoszącymi się do wdrażania dyrektyw w sprawie równouprawnienia płci;

76.  zwraca się do Trybunału Obrachunkowego, aby także uwzględniał perspektywę płci przy ocenie wykonania budżetu Unii w odniesieniu do osiągnięcia szczegółowych celów polityki równouprawnienia w UE i do przekrojowych aspektów tej polityki, zarówno w jej zaleceniach, jak i sprawozdaniach specjalnych; podobnie wzywa państwa członkowskie, aby wprowadziły do swoich budżetów aspekt płci w celu analizowania programów i polityk rządowych, ich wpływu na przydział środków i ich wkładu w równouprawnienie kobiet i mężczyzn;

77.  ponownie wyraża zaniepokojenie z powodu rażącego braku równowagi płci – największego spośród wszystkich instytucji UE – wśród członków Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, który obecnie liczy 28 mężczyzn i jedynie 3 kobiety (2 mniej niż na początku 2016 r.); zwraca się do Rady, by od chwili obecnej i do osiągnięcia możliwej do przyjęcia równowagi proponowała Parlamentowi dwóch kandydatów – mężczyznę i kobietę – w przypadku każdej przyszłej nominacji;

78.  pochwala pracę biura Rzecznika Praw Obywatelskich w Polsce, które zgodnie z ustawą równościową jest organem odpowiedzialnym za realizację przepisów dotyczących równego traktowania; wyraża głębokie zaniepokojenie niedawnymi cięciami budżetu tych części biura Rzecznika Praw Obywatelskich, które zajmują się równouprawnieniem płci; przypomina, że krajowy organ odpowiadający za realizację zasady równego traktowania powinien dysponować odpowiednim personelem i środkami finansowymi oraz powinno się szanować jego niezależność i jej przestrzegać;

o
o   o

79.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(2) Dz.U. C 436 z 24.11.2016, s. 51.
(3) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 470.
(4) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0338.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0072.
(7) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0309.
(8) Dokument roboczy Komisji część I pt. „Ogólne zestawienie dochodów i wydatków według sekcji” dołączony do „Projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017” – ,(COM(2016)0300, s. 15.
(9) Komisja Europejska, Dyrekcja Generalna ds. badań naukowych i innowacji, „Horizon 2020 Annual Monitoring Report 2014” [«Sprawozdanie z rocznego monitoringu programu „Horyzont 2020”»], ISBN 978-92-79-57749-9, s. 44.


Wpływ technologii dużych zbiorów danych na prawa podstawowe
PDF 520kWORD 62k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie wpływu technologii dużych zbiorów danych na prawa podstawowe: prywatność, ochrona danych, niedyskryminacja, bezpieczeństwo i ściganie przestępstw (2016/2225(INI))
P8_TA(2017)0076A8-0044/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 16 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 1, 7, 8, 11, 14, 21, 47 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opracowane przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych wytyczne dotyczące regulacji odnoszących się do elektronicznych banków danych, zawarte w rezolucji 45/95 z dnia 14 grudnia 1990 r.,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE („ogólne rozporządzenie o ochronie danych”)(1), a także uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającą decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW(2),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 6 maja 2015 r. dla Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, zatytułowany „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy”(COM(2015)0192),

–  uwzględniając konwencję Rady Europy nr 108 z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych (ETS nr 108) oraz protokół dodatkowy do tej konwencji z dnia 8 listopada 2001 r. (ETS nr 181)(3),

–  uwzględniając zalecenie Komitetu Ministrów Rady Europy CM/Rec(2010)13 dla państw członkowskich o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych w kontekście profilowania, przyjęte w dniu 23 listopada 2010 r.(4),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Rzecznika Ochrony Danych nr 7/2015 z dnia 19 listopada 2015 r. pt. „Podjęcie wyzwań związanych z dużymi zbiorami danych – apel o przejrzystość, kontrolę nad użytkownikami, ochronę danych w fazie projektowania i rozliczalność”(5),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Inspektora Ochrony Danych nr 8/2016 z dnia 23 września 2016 r. pt. „Opinia EIOD w sprawie spójnego egzekwowania praw podstawowych w epoce dużych zbiorów danych”(6),

–  uwzględniając oświadczenie Grupy Roboczej ds. Ochrony Danych Art. 29 z dnia 16 września 2014 r. w sprawie wpływu rozwijania dużych zbiorów danych na ochronę osób w związku z przetwarzaniem ich danych osobowych w UE(7),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0044/2017),

A.  mając na uwadze, że termin „duże zbiory danych” odnosi się do zbierania, analizy i stałego gromadzenia dużych ilości danych, w tym danych osobowych, z przeróżnych źródeł, które są automatycznie przetwarzane za pomocą algorytmów komputerowych oraz zaawansowanych technik przetwarzania danych, wykorzystujących zarówno dane zapisane, jak i przesyłane strumieniowo, aby ustalić pewne korelacje, tendencje i wzorce (analiza dużych zbiorów danych);

B.  mając na uwadze, że niektóre przypadki użycia dużych zbiorów danych obejmują szkolenie urządzeń sztucznej inteligencji, takich jak sieci neuronowe i modele statystyczne, w celu przewidywania pewnych zdarzeń i zachowań; mając na uwadze, że dane szkoleniowe są często wątpliwej jakości i nie są neutralne;

C.  mając na uwadze, że postęp technologii komunikacyjnych oraz wszechobecnie stosowane urządzenia elektroniczne, przyrządy monitorujące, media społecznościowe, powiązania z internetem i sieci internetowe, w tym urządzenia przekazujące informacje bez udziału człowieka, doprowadziły do rozwinięcia masy stale rosnących zbiorów danych, które poprzez zaawansowane techniki przetwarzania i analizy umożliwiają niespotykany do tej pory wgląd w zachowanie ludzi, życie prywatne i życie naszych społeczeństw;

D.  mając na uwadze, że służby wywiadowcze państw trzecich i państw członkowskich w coraz większym stopniu polegają na przetwarzaniu i analizie takich zbiorów danych, które nie podlegają żadnym ramom prawnym lub w ostatnim czasie stały się przedmiotem przepisów prawnych, których zgodność z unijnym prawem pierwotnym i wtórnym budzi wątpliwości i wymaga potwierdzenia;

E.  mając na uwadze, że nasilenie zjawisk takich jak nękanie, przemoc wobec kobiet i podatność dzieci na zagrożenia ma miejsce również w środowisku internetowym; mając na uwadze, że Komisja i państwa członkowskie powinny przyjąć wszelkie niezbędne środki prawne w celu przeciwdziałania tym zjawiskom;

F.  mając na uwadze, że coraz więcej korporacji, przedsiębiorstw, organów, agencji, organizacji rządowych i pozarządowych (jak i ogólnie sektor publiczny i prywatny), przywódców politycznych, podmiotów społeczeństwa obywatelskiego, środowisk akademickich i naukowych oraz obywateli wykorzystuje takie zbiory danych i korzysta z analizy dużych zbiorów danych dla celów związanych z konkurencyjnością, innowacyjnością, prognozowaniem rynkowym, kampaniami politycznymi, ukierunkowaną reklamą, badaniami naukowymi i kształtowaniem polityki w dziedzinie transportu, opodatkowania, usług finansowych, inteligentnych miast, egzekwowania prawa, przejrzystości, zdrowia publicznego i reagowania na klęski naturalne, a także w celu wpływania na wyniki wyborcze i polityczne na przykład poprzez ukierunkowaną komunikację;

G.  mając na uwadze, że rynek dużych zbiorów danych rośnie, w miarę jak coraz powszechniej akceptuje się technologie i procesy podejmowania decyzji w oparciu o dane, uznając, że zapewniają one rozwiązania; mając na uwadze, że nie opracowano jeszcze metodologii potrzebnej do przeprowadzenia opartej na faktach oceny całkowitego wpływu dużych zbiorów danych, istnieją jednak dowody wskazujące na to, że analiza dużych zbiorów danych może mieć istotne oddziaływanie horyzontalne zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym; mając na uwadze, że w przedstawionej przez Komisję strategii jednolitego rynku cyfrowego dla Europy uznano potencjał opartych na danych technologii, usług i dużych zbiorów danych jako czynnika wspomagającego wzrost gospodarczy, innowacje i cyfryzację w UE;

H.  mając na uwadze, że analiza dużych zbiorów danych na różne sposoby generuje wartość dodaną, na co wskazują liczne pozytywne przykłady wiążące się z istotnymi korzyściami dla obywateli, np. w dziedzinie opieki zdrowotnej, walki ze zmianą klimatu, obniżania zużycia energii, poprawy bezpieczeństwa w transporcie i rozwoju inteligentnych miast, przez co optymalizuje się działalność przedsiębiorstw i podnosi ich skuteczność, a także poprawia warunki pracy oraz wykrywa i zwalcza nadużycia; mając na uwadze, że technologia dużych zbiorów danych może być źródłem przewagi konkurencyjnej w procesach podejmowania decyzji w europejskich przedsiębiorstwach, a sektor publiczny może czerpać korzyści z większej skuteczności dzięki lepszemu zrozumieniu rozwoju społeczno-gospodarczego na jego różnych poziomach;

I.  mając na uwadze, że duże zbiory danych charakteryzują się wspomnianymi wyżej korzyściami dla obywateli, środowisk akademickich i naukowych oraz sektora publicznego i prywatnego, ale wiążą się również z poważnymi zagrożeniami, mianowicie w zakresie ochrony praw podstawowych, takich jak prawo do ochrony prywatności i danych osobowych oraz prawo do bezpieczeństwa danych, ale także wolności słowa i niedyskryminacji, gwarantowanych Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej i prawodawstwem unijnym; mając na uwadze, że techniki pseudonimizacji i szyfrowania mogą ograniczać ryzyko związane z analizą dużych zbiorów danych i dlatego odgrywają ważną rolę w ochronie prywatności podmiotu danych, a jednocześnie pozytywnie wpływają na innowacje i wzrost gospodarczy; mając na uwadze, że elementy te należy postrzegać jako objęte obecnym przeglądem dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej;

J.  mając na uwadze, że wszechobecność czujników, szerokie rutynowe wytwarzanie danych i współczesne czynności przetwarzania danych nie zawsze są wystarczająco przejrzyste, co ogranicza zdolność obywateli i władz do oceny procesów oraz celu gromadzenia, kompilacji, analizy i sposobu wykorzystania danych osobowych; mając na uwadze, że zacieranie się granic między danymi osobowymi a danymi nieosobowymi może wynikać ze stosowania analizy dużych zbiorów danych, co może prowadzić do tworzenia nowych danych osobowych;

K.  mając na uwadze, że sektor dużych zbiorów danych rośnie o 40% rocznie, czyli siedmiokrotnie szybciej niż rynek informatyczny; mając na uwadze, że koncentracja dużych zbiorów danych wytwarzanych wskutek nowych technologii oferuje informacje o kluczowym znaczeniu dla dużych korporacji, co pociąga za sobą bezprecedensowe zmiany w równowadze sił między obywatelami, rządami i podmiotami prywatnymi; mając na uwadze, że taka koncentracja siły w rękach korporacji może utwierdzać monopole i praktyki stanowiące nadużycie oraz negatywnie wpływać na prawa konsumentów i uczciwą konkurencję rynkową; mając na uwadze, że interesy jednostki oraz ochrona praw podstawowych wymagają dokładniejszej kontroli w kontekście łączenia dużych zbiorów danych;

L.  mając na uwadze, że duże zbiory danych mają ogromny, niezrealizowany potencjał jako czynnik wspomagający produktywność i jako sposób na oferowanie obywatelom lepszych produktów i usług; podkreśla jednak, że powszechne korzystanie z inteligentnych urządzeń, sieci i aplikacji internetowych przez obywateli, przedsiębiorstwa i organizacje nie musi oznaczać zadowolenia z oferowanych produktów, lecz raczej wskazuje na szersze zrozumienie, że usługi te stały się niezbędne do życia, komunikacji i pracy pomimo braku zrozumienia zagrożeń, jakie mogą one stwarzać dla naszego dobrego samopoczucia, bezpieczeństwa i dla naszych praw;

M.  mając na uwadze, że konieczne jest rozróżnienie między ilością a jakością danych, aby ułatwić skuteczne wykorzystanie dużych zbiorów danych (za pomocą algorytmów i innych narzędzi analitycznych); mając na uwadze, że niskiej jakości dane lub niskiej jakości procedury będące podstawą procesów decyzyjnych i narzędzi analitycznych mogą skutkować nieobiektywnymi algorytmami, fałszywymi korelacjami, błędami, niedocenianiem skutków prawnych, społecznych i etycznych, możliwością wykorzystania danych do celów dyskryminacyjnych lub do nadużyć oraz marginalizacją roli człowieka w tych procesach, co może prowadzić do błędnych procedur podejmowania decyzji negatywnie oddziałujących na życie i możliwości obywateli, zwłaszcza grup zmarginalizowanych, a także mieć negatywny wpływ na społeczeństwa i przedsiębiorstwa;

N.  mając na uwadze, że rozliczalność za stosowanie algorytmów i przejrzystość powinny oznaczać wdrażanie środków technicznych i operacyjnych gwarantujących przejrzystość, niedyskryminację zautomatyzowanego procesu podejmowania decyzji i obliczanie prawdopodobieństwa indywidualnego zachowania; mając na uwadze, że przejrzystość powinna umożliwiać jednostkom otrzymywanie istotnych informacji o rządzących zasadach, znaczeniu i przewidywanych konsekwencjach; mając na uwadze, że powinno to obejmować informacje o danych wykorzystywanych na potrzeby szkoleń w zakresie analizy dużych zbiorów danych oraz umożliwiać jednostkom zrozumienie i monitorowanie decyzji mających na nie wpływ;

O.  mając na uwadze, że analiza danych i algorytmy w coraz większym stopniu wpływają na informacje udostępniane obywatelom; mając na uwadze, że techniki te w razie niewłaściwego stosowania mogą zagrozić poszanowaniu praw podstawowych do informacji oraz wolności i pluralizmowi mediów; mając na uwadze, że system nadawania publicznego w państwach członkowskich jest bezpośrednio związany z potrzebami demokratycznymi, społecznymi i kulturowymi każdego społeczeństwa oraz z potrzebą zachowania pluralizmu mediów, jak określono w protokole w sprawie systemu publicznego nadawania w państwach członkowskich, dołączonym do traktatu z Amsterdamu (11997D/PRO/09);

P.  mając na uwadze, że mnożenie się przetwarzania i analizowania danych, multum podmiotów uczestniczących w gromadzeniu, zatrzymywaniu, przetwarzaniu, przechowywaniu i wymianie danych, a także łączenie dużych zbiorów danych zawierających dane osobowe i nieosobowe z przeróżnych źródeł oznacza co prawda znaczne możliwości, ale wywołało także ogromną niepewność wśród obywateli oraz w sektorze publicznym i prywatnym co do specjalnych wymogów dotyczących zgodności z obowiązującymi w UE zasadami ochrony danych;

Q.  mając na uwadze, że istnieje nadmiar nieustrukturyzowanych przestarzałych systemów zawierających duże ilości danych zgromadzonych przez lata przez przedsiębiorstwa, objętych niejasnymi systemami zarządzania danymi, które należy systematycznie dostosowywać do obowiązujących przepisów;

R.  mając na uwadze, że należy dążyć do zacieśniania współpracy i do większej spójności między różnymi organami regulacyjnymi oraz organami ds. nadzoru nad konkurencją, organami ds. ochrony konsumentów i organami ochrony danych na szczeblu krajowym i unijnym, aby zagwarantować spójne podejście w odniesieniu do konsekwencji wynikających dla praw podstawowych ze stosowania dużych zbiorów danych oraz zrozumienie tychże konsekwencji; mając na uwadze, że ustanowienie i dalszy rozwój cyfrowej izby rozliczeniowej(8) jako opartej na zasadzie dobrowolności sieci organów ścigania może przyczynić się do usprawnienia ich pracy i prowadzonych przez nie czynności z zakresu egzekwowania przepisów, a także może pogłębić efekty synergii oraz skutkować lepszą ochroną praw i interesów jednostek;

Uwagi ogólne

1.  podkreśla, że obywatele, sektor publiczny i prywatny oraz środowiska akademickie i naukowe będą mogły w pełni wykorzystać perspektywy i możliwości, jakie niosą ze sobą duże zbiory danych, kiedy zostanie zapewnione publiczne zaufanie do tych technologii dzięki ścisłemu przestrzeganiu praw podstawowych i obowiązujących w UE przepisów w zakresie ochrony danych, a także dzięki pewności prawnej dla wszystkich zainteresowanych podmiotów; podkreśla, że przetwarzanie danych osobowych możliwe jest jedynie w oparciu o podstawy prawne określone w art. 6 rozporządzenia (UE) 2016/679; uważa, że przejrzystość i należyte informowanie zainteresowanych grup docelowych ma kluczowe znaczenie dla budowania zaufania publicznego oraz dla ochrony praw indywidualnych;

2.  podkreśla, że przestrzeganie istniejących przepisów prawnych w zakresie ochrony danych oraz wysokie standardy naukowe i etyczne to elementy o kluczowym znaczeniu dla budowania zaufania do rozwiązań, których podstawą są duże zbiory danych, oraz dla niezawodności tych rozwiązań; podkreśla ponadto, że informacje ujawniane w wyniku analizy dużych zbiorów danych nie przedstawiają żadnej kwestii w sposób bezstronny i są wiarygodne jedynie na tyle, na ile umożliwiają to dane bazowe; podkreśla, że badania prognostyczne oparte na dużych zbiorach danych mogą zaoferować jedynie prawdopodobieństwo statystyczne i wobec tego nie zawsze mogą służyć do dokładnego przewidywania indywidualnych zachowań; w związku z tym podkreśla, że potrzebne są solidne standardy naukowe i etyczne, aby zarządzać gromadzeniem danych i oceniać wyniki takich analiz;

3.  zaznacza, że szczególnie chronione informacje o osobach można wywnioskować z danych niewymagających ochrony, co prowadzi do zatarcia różnicy między jednym a drugim rodzajem danych;

4.  podkreśla, że niski poziom wiedzy i zrozumienia wśród obywateli na temat charakteru dużych zbiorów danych umożliwia wykorzystywanie danych osobowych w sposób inny niż zamierzony; zauważa, że w UE niezwykle ważna jest edukacja i działalność uświadamiająca w kwestii praw podstawowych; wzywa instytucje UE i państwa członkowskie do inwestowania w umiejętności cyfrowe i działania uświadamiające w zakresie praw cyfrowych, prywatności i ochrony danych wśród obywateli, w tym również wśród dzieci; podkreśla, że tego typu edukacja powinna uwzględniać zrozumienie zasad i logiki działania algorytmów i procesów automatycznego podejmowania decyzji oraz tego, jak merytorycznie je interpretować; ponadto podkreśla potrzebę edukacji wspomagającej zrozumienie, gdzie i jak gromadzone są strumienie danych (pozyskiwanie danych z internetu, łączenie danych przesyłanych strumieniowo z danymi z sieci społecznościowych i urządzeń połączonych oraz ich agregowanie w nowy strumień danych);

Duże zbiory danych do celów handlowych i w sektorze publicznym

Ochrona prywatności i danych

5.  wskazuje, że unijne przepisy w zakresie ochrony prywatności i danych osobowych, prawo do równości, zasada niedyskryminacji, przysługujące jednostkom prawo do otrzymywania informacji na temat zasad automatycznego podejmowania decyzji i profilowania oraz prawo do dochodzenia roszczeń mają zastosowanie w przetwarzaniu danych, gdy przetwarzanie jest poprzedzone technikami pseudonimizacji, a także w każdym przypadku, kiedy wykorzystanie danych nieosobowych może mieć wpływ na prywatne życie osób lub inne prawa i wolności oraz prowadzić do stygmatyzacji całych grup społecznych;

6.  podkreśla, że jednolity rynek cyfrowy należy zbudować w oparciu o niezawodne, godne zaufania i bardzo szybkie sieci i usługi, które chronią prawa podstawowe osób, których dane dotyczą, do ochrony danych osobowych i prywatności przy jednoczesnym zachęcaniu do innowacji i analizy dużych zbiorów danych, aby stworzyć właściwe warunki działania i zagwarantować równe szanse z myślą o wspomożeniu europejskiej gospodarki cyfrowej;

7.  ponadto podkreśla możliwość ponownej identyfikacji jednostek poprzez skorelowanie różnych rodzajów zanonimizowanych danych; podkreśla, że prawo Unii w zakresie ochrony prywatności i danych osobowych ma zastosowanie do przetwarzania takich skorelowanych danych tylko wówczas, gdy rzeczywiście istnieje możliwość ponownej identyfikacji jednostki;

8.  podkreśla, że wspomniane wyżej zasady powinny służyć jako ramy na potrzeby procedur podejmowania decyzji w sektorze publicznym i prywatnym oraz przez inne podmioty wykorzystujące dane; podkreśla potrzebę dużo większego nacisku na rozliczalność za stosowanie algorytmów oraz przejrzystość w odniesieniu do przetwarzania i analizowania danych przez sektor publiczny i prywatny oraz wszelkie inne podmioty korzystające z analizy danych, gdyż są to podstawowe narzędzia gwarantujące, że jednostka będzie należycie poinformowana o przetwarzaniu jej danych osobowych;

9.  podkreśla fundamentalną rolę, jaką Komisja, Europejska Rada Ochrony Danych, krajowe organy ochrony danych osobowych i inne niezależne organy nadzorcze powinny w przyszłości odgrywać, aby promować przejrzystość, sprawiedliwość proceduralną oraz pewność prawa dotyczącego ogólnych i konkretnych standardów ochrony praw podstawowych i gwarancji związanych z wykorzystywaniem przetwarzania i analizowanych danych w sektorze publicznym i prywatnym; apeluje o ściślejszą współpracę między organami regulującymi zachowania w środowisku cyfrowym, aby w ten sposób wzmocnić efekty synergii między ramami regulacyjnymi dla konsumentów a organami ds. ochrony konkurencji i danych osobowych; wzywa do wyposażenia tych organów w odpowiednie środki finansowe i kadrowe; dostrzega ponadto potrzebę powołania cyfrowej izby rozliczeniowej;

10.  podkreśla, że istotą dużych zbiorów danych powinno być osiąganie porównywalnych korelacji przy użyciu jak najmniejszej liczby danych osobowych; podkreśla w związku z tym, że środowiska naukowe, biznesowe i publiczne powinny skupić się na badaniach i innowacjach w dziedzinie anonimizacji;

11.  przyznaje, że stosowanie pseudonimizacji, anonimizacji lub szyfrowania danych osobowych może zmniejszać ryzyko dla osób, których dane dotyczą, kiedy dane osobowe wykorzystuje się w zastosowaniach opartych na dużych zbiorach danych; zwraca ponadto uwagę na korzyści płynące z pseudonimizacji, o której mowa w ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych, stanowiącej właściwe zabezpieczenie; przypomina, że anonimizacja stanowi nieodwracalny proces, w wyniku którego nie można już wykorzystywać danych osobowych jedynie w celu identyfikacji lub wskazania konkretnej osoby fizycznej; jest zdania, że zobowiązania umowne powinny gwarantować, że zanonimizowane dane nie będą mogły zostać ponownie przyporządkowane przy użyciu dodatkowych korelacji w drodze łączenia różnych źródeł danych; apeluje do sektora publicznego i prywatnego, a także do innych podmiotów zaangażowanych w analizę dużych zbiorów danych o regularne przeprowadzanie przeglądu takich zagrożeń w świetle nowych technologii oraz o dokumentowanie trafności przyjętych środków; apeluje do Komisji, Europejskiej Rady Ochrony Danych i innych niezależnych organów nadzorczych o przygotowanie wytycznych dotyczących prawidłowego anonimizowania danych, aby uniknąć w przyszłości nadużyć w stosowaniu tych środków oraz monitorować stosowane praktyki;

12.  wzywa sektor prywatny i publiczny oraz innych administratorów danych do korzystania z instrumentów przewidzianych w ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych, takich jak kodeksy postępowania i systemy certyfikacji, aby dążyć do większej pewności w zakresie konkretnych obowiązków, jakie nakłada na nie prawo unijne, oraz do zapewnienia zgodności stosowanych przez nie praktyk i prowadzonych działań z odpowiednimi unijnymi standardami i gwarancjami prawnymi;

13.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zadbania o to, by technologie oparte na danych nie zawężały ani nie ograniczały w dyskryminacyjny sposób dostępu do pluralistycznego środowiska medialnego, lecz wspierały wolność i pluralizm mediów; podkreśla, że współpraca między rządami, instytucjami kształcenia i organizacjami medialnymi będzie odgrywać centralną rolę w dążeniu do tego, by wspierano umiejętność korzystania z mediów cyfrowych z myślą o wzmocnieniu pozycji obywateli oraz ochronie ich prawa do informacji i wolności wypowiedzi;

14.  jest zdania, że publikację danych osobowych przez organy publiczne z przyczyn związanych z interesem publicznym, takich jak zapobieganie korupcji, konfliktom interesów, oszustwom podatkowym i praniu pieniędzy, można dopuścić w demokratycznym społeczeństwie, pod warunkiem że dane ujawnia się na warunkach określonych przepisami prawa i wprowadzono odpowiednie zabezpieczenia, a publikacja taka jest niezbędna w danym celu i proporcjonalna;

Bezpieczeństwo

15.  uznaje wartość dodaną rozwoju technologicznego, który przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa; przyznaje, że niektóre z najbardziej palących zagrożeń związanych z czynnościami przetwarzania danych, takimi jak techniki dotyczące dużych zbiorów danych (zwłaszcza w kontekście internetu rzeczy), budzących niepokój obywateli, to naruszenie bezpieczeństwa, niedozwolony dostęp do danych i nielegalna inwigilacja; uważa, że uporanie się z takimi zagrożeniami bez naruszenia praw podstawowych wymaga prawdziwej i skoordynowanej współpracy między sektorem prywatnym i publicznym, organami egzekwowania prawa i niezależnymi organami nadzorczymi; w związku z tym podkreśla, że szczególną uwagę należy zwrócić na bezpieczeństwo systemów administracji elektronicznej, a także na dodatkowe środki prawne, takie jak odpowiedzialność za oprogramowanie;

16.  jest zdania, że należy też zachęcać do stosowania pełnego szyfrowania transmisji, a w razie konieczności je nakazywać, zgodnie z zasadą uwzględnienia ochrony danych już w fazie projektowania; zaleca w tym względzie, aby wszelkie przyszłe ramy ustawodawcze wyraźnie zabraniały dostawcom usług szyfrowania, usług komunikacyjnych i innym organizacjom (na wszystkich poziomach łańcucha dostaw), by ci umożliwiali lub ułatwiali stosowanie celowo pozostawionych luk w zabezpieczeniach;

17.  podkreśla, że intensywne generowanie danych i wzmożone przepływy danych wiążą się z nowymi zagrożeniami oraz nowymi wyzwaniami w dziedzinie bezpieczeństwa informacji; w związku z tym apeluje o uwzględnianie ochrony prywatności już w fazie projektowania oraz o domyślną ochronę prywatności, stosowanie w odpowiednich przypadkach technik anonimizacji i technik szyfrowania oraz o przeprowadzanie obowiązkowej oceny skutków w zakresie ochrony prywatności; podkreśla, że środki takie powinny być stosowane przez wszystkie podmioty zaangażowane w analizę dużych zbiorów danych w sektorze prywatnym i publicznym, a także inne podmioty mające do czynienia z danymi wymagającymi szczególnej ochrony, takie jak prawnicy, dziennikarze i pracownicy służby zdrowia, aby korzystanie z dużych zbiorów danych nie skutkowało zwiększeniem podatności na zagrożenia związane z bezpieczeństwem informacji;

18.  przypomina, że zgodnie z art. 15 dyrektywy 2000/31/WE państwa członkowskie nie mogą nakładać na usługodawców świadczących usługi transmisji, przechowywania i hostingu ogólnego obowiązku nadzorowania informacji, które przekazują lub przechowują, ani ogólnego obowiązku aktywnego poszukiwania faktów lub okoliczności wskazujących na bezprawną działalność; przypomina w szczególności, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-360/10 i C-70/10 odrzucił środki „aktywnego nadzoru” nad prawie wszystkimi usługobiorcami (w jednej sprawie chodziło o dostawców usług internetowych, a w drugiej – o sieć społecznościową) i sprecyzował, że wszelkie narzucanie podmiotom świadczącym usługi hostingu obowiązku prowadzenia ogólnego nadzoru jest zakazane;

Niedyskryminacja

19.  podkreśla, że z powodu korzystania ze zbiorów danych i systemów algorytmicznych w ramach przeprowadzania ocen i sporządzania prognoz na różnych etapach przetwarzania danych technologia dużych zbiorów danych może prowadzić nie tylko do naruszania podstawowych praw jednostek, ale również skutkować zróżnicowanym traktowaniem i pośrednią dyskryminacją grup społecznych o podobnej charakterystyce, zwłaszcza w kwestii uczciwych i równych szans dostępu do edukacji i zatrudnienia, podczas naboru lub oceny jednostek, albo też w kontekście określania nowych przyzwyczajeń użytkowników mediów społecznościowych w związku z ich rolą jako konsumentów;

20.  wzywa Komisję, państwa członkowskie i organy ochrony danych do określenia i podjęcia wszelkich możliwych środków służących ograniczeniu do minimum algorytmicznej dyskryminacji i uprzedzeń oraz do opracowania solidnych i wspólnych ram etycznych na potrzeby przejrzystego przetwarzania danych osobowych i automatycznego podejmowania decyzji, tak aby ramy te mogły być pomocą w korzystaniu z danych i bieżącym egzekwowaniu prawa Unii;

21.  wzywa Komisję, państwa członkowskie i organy ochrony danych do przeprowadzenia konkretnej oceny konieczności zapewnienia nie tylko przejrzystości algorytmów, lecz także przejrzystości w odniesieniu do możliwych uprzedzeń w danych szkoleniowych wykorzystywanych do wyciągania wniosków na podstawie dużych zbiorów danych;

22.  zaleca, aby przedsiębiorstwa regularnie przeprowadzały oceny reprezentatywności swoich zbiorów danych, sprawdzały, czy nie pojawiają się w nich elementy uprzedzenia, i opracowywały strategie przezwyciężania tych uprzedzeń; podkreśla potrzebę analizowania precyzyjności i znaczenia prognoz opartych na analizie danych pod kątem sprawiedliwości i zasad etycznych;

Duże zbiory danych do celów naukowych

23.  podkreśla, że analiza dużych zbiorów danych może być korzystna dla rozwoju nauki i badań naukowych; uważa, że rozwój analizy dużych zbiorów danych i korzystanie z niej w celach naukowych musi odbywać się z należytym poszanowaniem podstawowych wartości określonych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i zgodnie z aktualnym prawodawstwem unijnym w zakresie ochrony danych;

24.  przypomina, że na mocy ogólnego rozporządzenia o ochronie danych dalsze przetwarzanie danych osobowych w celach statystycznych może prowadzić jedynie do powstania danych zagregowanych, z których nie można ponownie wywnioskować danych odnoszących się do jednostek;

Duże zbiory danych do celów egzekwowania prawa

Ochrona prywatności i danych

25.  przypomina wszystkim podmiotom zajmującym się egzekwowaniem prawa, które stosują przetwarzanie i analizę danych, że w dyrektywie (UE) 2016/680: uregulowano przetwarzanie danych osobowych przez państwa członkowskie do celów egzekwowania prawa; zawarto wymóg, zgodnie z którym gromadzenie i przetwarzanie danych osobowych do celów egzekwowania prawa zawsze musi być odpowiednie i rzeczowe oraz nie może wykraczać poza konkretne, wyraźne i prawnie uzasadnione cele, w związku z którymi dane są przetwarzane; stwierdzono, iż jednoznacznie należy wskazać cel i potrzebę gromadzenia tych danych; postanowiono, iż decyzje opierające się wyłącznie na zautomatyzowanym przetwarzaniu, w tym również na profilowaniu, i mające niekorzystne skutki prawne dla podmiotu danych lub poważnie nań wpływające są zakazane, chyba że dopuszcza je prawo Unii lub prawo państwa członkowskiego, któremu podlega administrator i które przewiduje odpowiednie zabezpieczenia praw i wolności podmiotu danych, a przynajmniej prawo do uzyskania interwencji ludzkiej ze strony administratora; wzywa Komisję, Europejską Radę Ochrony Danych i inne niezależne organy nadzorcze o opublikowanie wytycznych, zaleceń i najlepszych praktyk, aby doprecyzować kryteria i warunki dotyczące decyzji, których podstawą jest profilowanie oraz korzystanie z dużych zbiorów danych do celów egzekwowania prawa;

26.  podkreśla znaczenie, jakie ma zapewnienie zgodności z dyrektywą (UE) 2016/680 w odniesieniu do przeprowadzania uprzednich ocen wpływu i kontroli uwzględniających obawy etyczne, aby ocenić inkluzywny charakter, dokładność i jakość danych oraz zadbać o to, aby osoby, których dotyczą decyzje, lub podmioty uczestniczące w procesie decyzyjnym były w stanie zrozumieć i zakwestionować gromadzenie lub analizę danych, wzorce i korelacje oraz zapobiec szkodliwym konsekwencjom dla niektórych grup ludzi;

27.  zaznacza, że działania rządów i organów egzekwowania prawa polegające na masowej inwigilacji i nieuzasadnionym dostępie do danych handlowych i innych danych osobowych mogą poważnie podważyć zaufanie obywateli do usług cyfrowych;

28.  przypomina, że prawodawstwo zezwalające organom publicznym na regularny dostęp do treści komunikacji elektronicznej należy uznać za narażające na szwank istotę podstawowego prawa do poszanowania życia prywatnego, zagwarantowanego na mocy art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

29.  podkreśla potrzebę włączenia wytycznych i systemów do zasad udzielania zamówień publicznych na modele, narzędzia i programy przetwarzania danych w oparciu o duże zbiory danych, przeznaczone do celów egzekwowania prawa, aby zagwarantować, że przed dokonaniem ostatecznego zakupu organ egzekwowania prawa może sprawdzić i sprawdza kod źródłowy tych modeli, narzędzi i programów pod kątem jego zgodności, poprawności i bezpieczeństwa, przy czym należy brać pod uwagę, że oprogramowanie zamknięte ogranicza przejrzystość i rozliczalność; zaznacza, że pewne modele prowadzenia prewencyjnych działań policyjnych bardziej sprzyjają prywatności niż inne, np. jeśli prognozy probabilistyczne dotyczą miejsc lub zdarzeń, a nie pojedynczych osób;

Bezpieczeństwo

30.  podkreśla bezwzględną potrzebę ochrony baz danych organów ścigania przed naruszeniem zasad bezpieczeństwa i bezprawnym dostępem, gdyż jest to przedmiotem obaw obywateli; uważa wobec tego, że uporanie się z takimi zagrożeniami wymaga skoordynowanej i skutecznej współpracy między organami egzekwowania prawa, sektorem prywatnym, rządami i niezależnymi organami nadzorującymi ochronę danych; żąda gwarancji odpowiednich zabezpieczeń danych osobowych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 i dyrektywą (UE) 2016/680, a także minimalizacji zagrożeń za pomocą bezpiecznej i zdecentralizowanej architektury baz danych;

Niedyskryminacja

31.  ostrzega, że ze względu na intruzywny charakter decyzji i środków podejmowanych przez organy egzekwowania prawa, w tym również w oparciu o przetwarzanie i analizę danych, odnośnie do życia i praw obywateli potrzebna jest maksymalna ostrożność, aby uniknąć nielegalnej dyskryminacji i obierania za cel danej osoby lub grupy osób, wyodrębnionych ze względu na rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, poglądy polityczne lub wszelkie inne poglądy, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek, płeć, ekspresję płciową, tożsamość płciową, orientację seksualną, status pobytowy, stan zdrowia lub przynależność do mniejszości narodowej, co często jest przedmiotem profilowania etnicznego lub intensywniejszych działań nadzorczych w zakresie egzekwowania prawa, a także jednostek posiadających cechy szczególne; wzywa do właściwego szkolenia osób bezpośrednio odpowiedzialnych za gromadzenie danych i użytkowników informacji uzyskiwanych w wyniku analizy danych;

32.  wzywa organy egzekwowania prawa państw członkowskich, które wykorzystują analizę danych, do przestrzegania najwyższych standardów etycznych podczas analizowania danych i do zapewnienia udziału ludzi oraz rozliczalności na poszczególnych etapach podejmowania decyzji, nie tylko aby ocenić reprezentatywność, dokładność i jakość danych, lecz także aby ocenić trafność każdej decyzji podejmowanej na podstawie takich informacji;

o
o   o

33.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1.
(2) Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89.
(3) http://www.coe.int/en/web/conventions/full-list/-/conventions/treaty/108
(4) https://search.coe.int/cm/Pages/result_details.aspx?ObjectID=09000016805cdd00
(5) https://secure.edps.europa.eu/EDPSWEB/webdav/site/mySite/shared/Documents/Consultation/Opinions/2015/15-11-19_Big_Data_EN.pdf
(6) https://secure.edps.europa.eu/EDPSWEB/webdav/site/mySite/shared/Documents/Consultation/Opinions/2016/16-09-23_BigData_opinion_EN.pdf
(7) http://ec.europa.eu/justice/data-protection/article-29/documentation/opinion-recommendation/files/2014/wp221_en.pdf
(8) Opinia Europejskiego Inspektora Ochrony Danych nr 8/2016 z dnia 23 września 2016 r., s. 15.


Minimalne normy ochrony królików hodowlanych
PDF 353kWORD 59k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie minimalnych norm ochrony królików hodowlanych (2016/2077(INI))
P8_TA(2017)0077A8-0011/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 13 i 43 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2008/120/WE z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiającą minimalne normy ochrony świń,

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2008/119/WE z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiającą minimalne normy ochrony cieląt,

–  uwzględniając dyrektywę Rady 1999/74/WE z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiającą minimalne normy ochrony kur niosek,

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2007/43/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie ustanowienia minimalnych zasad dotyczących ochrony kurcząt utrzymywanych z przeznaczeniem na produkcję mięsa,

–  uwzględniając dyrektywę Rady 98/58/WE z dnia 20 lipca 1998 r. dotyczącą ochrony zwierząt hodowlanych,

–  uwzględniając badanie specjalne Eurobarometru nr 442 pt. „Attitudes of Europeans towards Animal Welfare” („Stosunek Europejczyków do dobrostanu zwierząt”), opublikowane w marcu 2016 r.,

–  uwzględniając opinię naukową dotyczącą dobrostanu zwierząt podczas transportu, wydaną przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) w dniu 12 stycznia 2011 r.,

–  uwzględniając opinię naukową dotyczącą wpływu obecnych systemów utrzymania i chowu na zdrowie i dobrostan hodowlanych królików domowych, wydaną przez EFSA w dniu 11 października 2005 r.,

–  uwzględniając rozdział 7.5 Kodeksu zdrowia zwierząt lądowych Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE) zatytułowany „Ubój zwierząt”,

–  uwzględniając Kodeks zaleceń w sprawie dobrostanu królików wydany przez rząd Zjednoczonego Królestwa,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A8-0011/2017),

A.  mając na uwadze, że pod względem liczby osobników króliki są czwartym gatunkiem zwierząt hodowlanych na świecie, a drugim w UE;

B.  mając na uwadze, że producenci europejscy muszą przestrzegać rygorystycznych norm w zakresie zdrowia i dobrostanu zwierząt, które to normy nie zawsze obowiązują w krajach trzecich, skąd UE dokonuje przywozu zwierząt do uboju;

C.  mając na uwadze, że konsumenci zwracają coraz większą uwagę na warunki chowu;

D.  mając na uwadze, że sektor hodowli królików odczuwa w pełni konsekwencje spadku spożycia mięsa w Unii Europejskiej, a także kryzysu gospodarczego w sektorze rolnym, oraz że ceny sprzedaży spadły w ciągu trzech lat o około 20 %, podczas gdy koszty produkcji utrzymały się na tym samym poziomie;

E.  mając na uwadze składniki odżywcze mięsa króliczego i rolę, jaką jego produkcja odgrywa w przedsiębiorstwach rodzinnych, gdzie duże znaczenie ma zatrudnienie kobiet, na licznych obszarach, gdzie możliwości zróżnicowania hodowli są niewielkie;

F.  mając na uwadze, że należy mieć wzgląd zarówno na dobrobyt rolników, jak i dobrostan zwierząt;

G.  mając na uwadze, że w większości przypadków chów królików ma na celu produkcję mięsa, a ubojowi na mięso poddawanych jest rocznie ponad 340 mln królików; mając na uwadze, że hodowla królików stanowi poniżej 1 % końcowej produkcji zwierzęcej w UE;

H.  mając na uwadze, że sektor hodowli królików w UE stale się kurczy oraz że dane liczbowe dotyczące 2016 r. wskazują na spadek produkcji o 4,7 % ze względu na wykazywaną przez konsumentów tendencję do niższego spożycia mięsa króliczego; mając na uwadze, że sektor hodowli królików działa w globalnych warunkach rynkowych i nie korzysta z pomocy bezpośredniej ani interwencji rynkowych w ramach pierwszego filaru wspólnej polityki rolnej;

I.  mając na uwadze, że w odniesieniu do mięsa króliczego bilans handlowy UE z Chinami jest ujemny; mając na uwadze, że 99 % mięsa króliczego przywożonego do UE pochodzi z Chin; mając na uwadze, że w przypadku braku działań producenci chińscy będą bardziej konkurencyjni od hodowców z UE, co wywrze niekorzystny wpływ na dobrostan zwierząt;

J.  mając na uwadze, że konieczne i pożyteczne jest osiągnięcie i utrzymanie opłacalnej hodowli królików, tak by nadal przyczyniała się ona do utrzymania struktury ludności wsi i do ochrony zatrudnienia, szczególnie kobiet, na obszarach, gdzie inne rodzaje produkcji nie są możliwe, a także nadal zapewniała konsumentom różnorodną żywność wysokiej jakości;

K.  mając na uwadze, że na poziomie ogólnoświatowym Unia Europejska znajduje się na pierwszym miejscu wśród państw będących producentami mięsa króliczego, plasując się przed Azją, a zwłaszcza Chinami, które przy produkcji w wysokości 417 000 ton są największym eksporterem;

L.  mając na uwadze, że hodowcy królików oraz cały sektor mają interes w tym, aby zgodnie z europejskim wzorcem produkcji w hodowli królików utrzymać najwyższe na świecie standardy bezpieczeństwa żywności, zdrowia i dobrostanu zwierząt oraz ochrony środowiska;

M.  mając na uwadze, że europejska hodowla królików opiera się na współistnieniu różnych systemów produkcji oraz jest istotnym sposobem zróżnicowania źródeł dochodów licznych małych gospodarstw rolnych na całym terytorium UE;

N.  mając na uwadze, że przy średnim spożyciu wynoszącym 1,70 kg na mieszkańca mięso królicze jest jednym z najrzadziej spożywanych mięs w Unii (spożycie na poziomie 1–2 % ogólnego spożycia mięsa);

O.  mając na uwadze, że istnieją poważne obawy dotyczące niskiego poziomu dobrostanu, wysokiego poziomu stresu, a także wysokiej śmiertelności i zachorowalności królików hodowlanych w Europie, co zostało już stwierdzone przez EFSA w 2005 r.; mając na uwadze, że warunki bytowe, żywienie, genetyka i zdrowie oraz optymalizacja stanu emocjonalnego królików hodowlanych są kwestiami istotnymi dla podmiotów sektora hodowli królików, zwłaszcza w związku z utrzymywaniem zdrowia i dobrostanu zwierząt;

P.  mając na uwadze, że od ich udomowienia większość królików w UE trzymana jest zwykle w klatkach bateryjnych, których charakterystyka może się różnić – i często faktycznie się różni – w poszczególnych krajach;

Q.  mając na uwadze, że króliki, podobnie jak pozostałe gatunki udomowione, nie zatraciły niektórych naturalnych zachowań, w związku z czym potrzebne są dalsze badania dotyczące środków i warunków, które można wdrożyć podczas chowu, aby w jak największym stopniu zapewnić królikom możliwość utrzymania naturalnych zachowań, pod warunkiem że wpłynie to pozytywnie na ich zdrowie;

R.  mając na uwadze, że do chowu intensywnego wykorzystuje się wcześnie dojrzewające i szybko rosnące rasy królików, zwane wcześniej mięsnymi, a przede wszystkim komercyjne hybrydy użytkowane na dużych fermach w produkcji brojlerów;

S.  mając na uwadze, że ekologiczne systemy produkcji, w ramach których tuczone króliki trzymane są w zbiorowych kojcach z dostępem do niewielkiej przestrzeni pastwiskowej i ogólnie do większej powierzchni, stanowią alternatywę wobec chowu klatkowego, chociaż takie systemy utrzymania grupowego mogą powodować problemy związane z negatywnymi interakcjami społecznymi oraz agresją wśród zwierząt, prowadzącą do zranień wpływających na ich zdrowie i dobrostan oraz do zwiększenia występowania chorób przekazywanych drogą oralno-fekalną;

T.  mając na uwadze, że niektóre przepisy krajowe dotyczące produkcji ekologicznej zalecają, by chów królików odbywał się w zbiorowych kojcach z dostępem do niewielkiej przestrzeni pastwiskowej przy wyjściu z kojca;

U.  mając na uwadze, że podobnie jak w przypadku innych zwierząt, takich jak ptaki, można by podjąć badania nad alternatywnymi systemami produkcji, m.in. systemami produkcji ekologicznej, które oferowałyby konsumentom szerszą gamę żywności i które do tej pory są słabo rozwinięte;

V.  mając na uwadze, że w związku z powyższym należy prowadzić dalsze badania dotyczące wyzwań i szans stwarzanych przez systemy utrzymania grupowego;

W.  mając na uwadze, że niewielkie znaczenie gospodarcze tego sektora w Unii Europejskiej silnie zniechęca do badań i innowacji mających na celu poprawę zdrowia i dobrostanu królików;

X.  mając na uwadze, że istnieją minimalne normy unijne dotyczące ochrony świń(1), cieląt(2), kur niosek(3) i brojlerów(4), a także ogólna dyrektywa Rady dotycząca ochrony zwierząt hodowlanych(5), jednak nie przyjęto konkretnych unijnych przepisów dotyczących minimalnych norm ochrony królików hodowlanych; mając na uwadze, że coraz więcej konsumentów i obywateli w całej UE domaga się wprowadzenia przepisów dotyczących królików hodowlanych i zapewnienia ich lepszego dobrostanu;

Y.  mając na uwadze, że zgodnie z dyrektywą 1999/74/WE od 2012 r. obowiązuje zakaz konwencjonalnej hodowli klatkowej kur niosek, który w znacznym stopniu został skutecznie wdrożony w państwach członkowskich;

Z.  mając na uwadze, że kilka państwa członkowskich już wprowadziło krajowe przepisy i wymogi prawne dotyczące chowu królików i we współpracy z sektorem opracowało przewodniki po dobrych praktykach; mając na uwadze, że w 2012 r. w Austrii zakazano chowu królików w klatkach do celów produkcji mięsa, a w Belgii obowiązują przepisy przewidujące, że do 2025 r. klatki bateryjne zostaną stopniowo wycofane i zastąpione systemami parkowymi;

AA.  mając na uwadze, że w europejskiej strategii w zakresie dobrostanu zwierząt stwierdzono, że zanim ustanowi się nowe przepisy, należy całkowicie wdrożyć przepisy istniejące obecnie oraz że należy promować rozwijanie przewodników po dobrych praktykach;

AB.  mając na uwadze, że ze względu na postulat przejścia na alternatywne systemy produkcji, a także zważywszy na niewielkie znaczenie gospodarcze hodowli królików dla europejskiej produkcji zwierzęcej, należy zachęcać państwa członkowskie i Komisje do podjęcia dalszych badań w dziedzinie zdrowia, dobrostanu, chowu, żywienia i zachowania królików, a także badań nad ich ogłuszaniem;

AC.  mając na uwadze, że w opinii naukowej w sprawie systemów utrzymania i chowu królików hodowlanych, wydanej przez EFSA w 2005 r., zalecono zwiększenie rozmiaru klatek, obniżenie maksymalnego poziomu gęstości obsady zwierząt hodowanych oraz działania terapeutyczne, w tym stosowanie dodatków służących ograniczaniu chorób;

AD.  mając na uwadze, że do królików mają zastosowanie zalecenia Kodeksu zdrowia zwierząt lądowych OIE dotyczące uboju zwierząt, w tym metody ogłuszania oraz wymogi związane z wiedzą personelu pracującego w rzeźni;

AE.  mając na uwadze, że art. 3 dyrektywy Rady 98/58/WE dotyczącej dobrostanu zwierząt wymaga podjęcia „uzasadnionych kroków” w celu zapewnienia dobrostanu zwierząt, natomiast w art. 4 określono standardy chowu zwierząt, odwołując się do „stosowanej praktyki i wiedzy naukowej”, co obejmuje standardy określone przez EFSA i OIE;

Uwagi ogólne

1.  zauważa, że chów królików w UE odbywa się zazwyczaj w nieulepszonych klatkach konwencjonalnych, w nienaturalnie ubogim środowisku, w którym zapewniony jest jedynie dostęp do poidła i karmnika i które nie spełnia wymogów optymalnego chowu zgodnych z najnowszymi badaniami naukowymi; zauważa też, że króliki są często karmione wyłącznie granulatami i pozbawione są dostępu do żywności zawierającej błonnik oraz że ciasnota drucianych klatek niewyposażonych w jakiekolwiek udogodnienia może prowadzić do nienaturalnych zachowań;

2.  zauważa, że potrzebne są dalsze badania naukowe nad systemami utrzymania, które mogłyby sprzyjać dobremu stanowi zdrowia oraz ograniczać ryzyko chorób lub infekcji wśród zwierząt;

3.  uznaje, że z powodzeniem wdrażane są rozwiązania alternatywne wobec chowu klatkowego królików, takie jak hodowla parkowa lub systemy królikarni, w których podstawową karmą jest trawa i które poprawiają komfort oraz dobrostan królików hodowlanych; uważa, że należy rozwijać i doskonalić system alternatywne oraz zachęcać do ich stosowania, a jednocześnie uznaje, że popyt na mięso królicze pochodzące z takich systemów może w pewnej mierze być ograniczony przez to, że dodatkowe koszty produkcji wpływają na końcową cenę produktu;

4.  zachęca do wykorzystywania systemów parków zbiorowych dla królików ze względu na oferowaną przez nie większą przestrzeń życiową umożliwiającą im więcej zachowań społecznych i więcej ruchu; wskazuje, że wykorzystywanie systemów parków zbiorowych poprawia dobrostan królików hodowlanych, ponieważ umożliwia im życie w warunkach bardziej zbliżonych do naturalnych; podkreśla, że zdrowie zwierząt zależy też od dwóch istotnych czynników hodowli, tj. od warunków panujących w budynkach oraz od rozwoju praktyk odpowiedniego chowu, bezpieczeństwa biologicznego i zarządzania;

5.  wzywa państwa członkowskie i Komisję, aby podjęły dalsze badania w celu wypracowania jak najlepszych systemów utrzymania zwierząt w celu poprawy ich dobrostanu w różnych typach hodowli, co umożliwiłoby wdrażanie udoskonaleń w gospodarstwach przy jednoczesnym zagwarantowaniu ich rentowności;

6.  podkreśla, że wszelkie mięso królicze na rynku UE, w tym mięso przywożone z państw trzecich, musi spełniać wysokie standardy w zakresie bezpieczeństwa i jakości żywności, a także kryteria w zakresie dobrostanu zwierząt; podkreśla zagrożenia wynikające z nieuczciwej konkurencji ze strony państw trzecich w przypadku braku egzekwowania odpowiednich standardów i kryteriów w odniesieniu do przywożonych towarów;

7.  domaga się, by Komisja i państwa członkowskie chroniły jakość i bezpieczeństwo przywożonych towarów zawierających mięso królicze, przeprowadzając szczegółowe kontrole i inspekcje podczas przywozu tych towarów do Unii;

8.  wyraża zadowolenie z powodu utworzenia europejskiej platformy poświęconej dobrostanowi zwierząt i wzywa Komisję oraz państwa członkowskie do wymiany kodeksów dobrych praktyk w dziedzinie hodowli królików i do szerszego korzystania z nich;

Hodowla królików

9.  zaznacza, że hodowla królików w UE jest wysoce zintensyfikowana, chociaż warunki, w jakich króliki są hodowane i trzymane, różnią się w wyniku rozbieżności pod względem celów hodowli królików i pod względem wymagań konsumentów na poszczególnych rynkach i w poszczególnych państwach członkowskich;

10.  wskazuje, że rozmiar klatek różni się w zależności od wieku i wagi zwierząt oraz że wpływa to na możliwości wykonywania ruchów takich jak przeciąganie się, siadanie i stawanie z postawionymi uszami (typowa dla gatunku pozycja obserwacyjna), stawanie słupka, swobodne obracanie się i kicanie; podkreśla, że ten brak ruchu może też prowadzić do osłabienia kości, wystąpienia zachowań świadczących o stereotypii oraz uszkodzenia opuszki podeszwowej;

11.  podkreśla, że systemy trzymania zostały z czasem ulepszone poprzez wyposażenie w udogodnienia takie jak np. podnóżki, aby zmniejszyć obrażenia łap u zwierząt i poprawić ich dobrostan; zauważa jednak, że z dzisiejszego punktu widzenia konstrukcja niektórych starszych typów będących w użyciu klatek może być nieodpowiednia;

12.  z zaniepokojeniem zauważa, że u królików hodowlanych obserwuje się charakterystyczną dla tego gatunku wysoką zachorowalność i śmiertelność z powodu czynników takich jak wyższy odsetek zakażeń pasożytniczych (kokcydioza, owsica itd.) oraz podatność na choroby zakaźne, jak wirusowe zapalenie wątroby typu D (HDV) i myksomatoza;

13.  zaznacza, że EFSA doszedł w 2005 r. do wniosku, że śmiertelność i zachorowalność królików hodowlanych zdają się utrzymywać na znacznie wyższym poziomie niż w przypadku innych gatunków zwierząt hodowlanych z uwagi na infekcje jelitowe i infekcje układu oddechowego, a także problemy z reprodukcją; zauważa również, że w tym samym sprawozdaniu EFSA ostrzeżono przed znacznymi zagrożeniami dla zdrowia królików wynikającymi z produkcji na wolnym wybiegu, w porównaniu z klatkami, szczególnie z powodu kokcydiozy i zakażeń pasożytniczych;

14.  z zadowoleniem odnotowuje postępy wielu producentów w projektowaniu systemów utrzymania zgodnych z zaleceniami EFSA; zauważa jednak z zaniepokojeniem brak leków i badań, które pozwoliłyby uporać się z chorobami wśród królików hodowlanych;

Chów królików

15.  wyraża zaniepokojenie, że w UE króliki będące przedmiotem chowu i tuczu w celu produkcji mięsa zazwyczaj trzymane są w klatkach starego typu, które nie spełniają nowoczesnych wymogów hodowli i w których przestrzeń przypadająca na jednego królika jest mniejsza niż powierzchnia dwóch kartek formatu A4;

16.  wskazuje, że króliki są niezwykle wrażliwymi zwierzętami i mogą cierpieć z powodu różnorodnych problemów związanych z ich dobrostanem oraz zapadać na choroby wywoływane niewłaściwymi warunkami hodowli, w tym śmiertelne zakażenia wirusowe, choroby układu oddechowego oraz uszkodzenia stawu skokowego wynikające z siedzenia na siatce drucianej stanowiącej podłoże klatki;

17.  wskazuje, że hodowcy królików i weterynarze mają do dyspozycji niewiele narzędzi leczniczych służących zwalczaniu pojawiających się problemów zdrowotnych oraz że potrzebne są wzmożone wysiłki, aby zaradzić brakowi badań i inwestycji w leki przeznaczone do stosowania w rzadkich przypadkach i u rzadkich gatunków;

18.  zauważa też, że żywienie ma duży wpływ na dobrostan zwierząt i ich zdrowie, dlatego uważa, że króliki powinny mieć stały dostęp do zbilansowanego pokarmu z odpowiednią ilością błonnika;

19.  zauważa jednak, że zagrożenia dla zdrowia są ograniczone dzięki bardzo rygorystycznym przepisom UE w zakresie zdrowia, oraz podkreśla, że na mocy obowiązującego prawodawstwa (dyrektywa 98/58/EC) chore zwierzęta powinny być natychmiast poddawane leczeniu, połączonemu z izolacją zwierzęcia w okresie rekonwalescencji, a w razie potrzeby zakończonemu eutanazją;

20.  uznaje, że zapewnianie szkoleń dla osób zaangażowanych we wszelkie aspekty kontaktów ze zwierzętami w ramach chowu królików, a także zapewnianie kodeksów dobrych praktyk opierających się na wiarygodnych analizach technicznych i naukowych ma istotne znaczenie dla poprawy wyników oraz dla rozumienia odnośnych wymogów związanych z dobrostanem zwierząt, a tym samym dla zapobieżenia ich zbędnemu cierpieniu;

21.  zauważa, że króliki odsadzone w celu tuczenia i królice trzymane w alternatywnych systemach parków zbiorowych – gdzie powierzchnia wynosi zwykle 750 cm² na królika w okresie wzrostu oraz 800 cm² na królicę – dysponują większą swobodą ruchu, a także możliwością interakcji społecznej i zabawy oraz że platformy w systemach parków zbiorowych umożliwiają królikom unikanie osobników agresywnych przez schodzenie im z drogi, przy czym królice z młodymi przebywają w osobnych pomieszczeniach;

22.  uznaje, że takie systemy będą źródłem kosztów dla gospodarstw, co należy uwzględnić, zapewniając pomoc finansową tym hodowcom, którzy dobrowolnie opowiedzą się za tym systemem hodowli królików; zwraca się do Komisji o wspieranie sektora hodowli królików w przyszłych budżetach UE; zauważa, że w ramach programów rozwoju obszarów wiejskich dostępne jest wsparcie finansowe dla tych rolników, którzy stosują środki w zakresie dobrostanu zwierząt poprawiające dobrostan królików;

23.  przypomina, że przy wprowadzaniu jakichkolwiek obowiązkowych środków należy sporządzić odpowiedni kosztorys przewidujący wsparcie dla hodowców królików; uważa ponadto, że należy przewidzieć oddzielną linię na promowanie spożycia mięsa króliczego;

24.  podkreśla, że nasilenie badań nad grupowym trzymaniem zwierząt byłoby korzystne dla ich dobrostanu, szczególnie badań dotyczących okresów, w których królice muszą być trzymane osobno, a następnie kiedy są ponownie wprowadzane do grupy;

25.  zaleca, aby we wszelkiego rodzaju systemach samce powyżej 12 tygodnia życia trzymane do celów hodowlanych przebywały zawsze w osobnych pomieszczeniach ze względu na problemy związane z agresją;

Transport i ubój

26.  wskazuje, że transport jest dla królików stresującym doświadczeniem; podkreśla, że należy nakarmić i napoić króliki przed transportem na duże odległości, a także zapewnić im odpowiednie pożywienie, wodę i przestrzeń podczas przejazdu oraz że czas transportu powinien być jak najbardziej ograniczony ze względu na wrażliwość tego gatunku; zaznacza, że istnieje bardzo wiele różnorodnych czynników stresogennych mających wpływ na dobrostan, m.in. upał, niedożywienie, odwodnienie, ból i urazy, zimno, choroba lokomocyjna i lęk;

27.  podkreśla, że dobrostan królików hodowlanych w trakcie transportu i przy uboju zależy również od podejścia i metod postępowania stosowanych przez hodowców, przewoźników i pracowników rzeźni, a także od logistyki transportu; wzywa Komisję, aby monitorowała wdrażanie i egzekwowanie obowiązujących przepisów UE, zwłaszcza rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu;

28.  podkreśla, że przed ubojem króliki należy całkowicie ogłuszyć, aby zagwarantować, że nie będą cierpiały, odczuwały bólu ani stresu; przypomina, że ubój musi odbywać się bez ryzyka, że ogłuszone zwierzę odzyska świadomość, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1099/2009 w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania; przypomina, że rozwój praktycznych badań nad technikami ogłuszania wykorzystywanymi w przypadku innych gatunków umożliwiłby opracowanie metod elektrycznych lub innych metod ogłuszania, takich jak ogłuszanie za pomocą mieszaniny gazów, które to metody byłyby odpowiednie z uwagi na szczególne cechy królików, potencjalnie opłacalne z handlowego punktu widzenia, a jednocześnie bardziej humanitarne;

Oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe

29.  dostrzega wysiłki europejskich producentów w dziedzinie ograniczania stosowania antybiotyków w hodowli królików; podkreśla, że rozpowszechnione stosowanie antybiotyków w chowie królików, zwłaszcza w intensywnych rodzajach chowu, może prowadzić do wzrostu oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe;

30.  zauważa, że opieranie się na antybiotykach na dużą skalę może prowadzić do zwiększenia oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, przez co zasadnicze znaczenie ma dążenie do ich bardziej odpowiedzialnego stosowania; jest zdania, że sytuacja ta dotyczy również hodowli królików, podobnie jak i innych sektorów produkcji zwierzęcej, oraz że w ramach tej hodowli trzeba poczynić znaczne wysiłki w celu promocji odpowiedzialnego stosowania antybiotyków, aby utrzymywać ich skuteczność i zapobiegać oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe;

31.  podkreśla, że aby osiągnąć i utrzymać wysokie standardy sanitarne we wszystkich systemach hodowli, głównie przez rozwój środków zapobiegawczych i ukierunkowane kontrole, należy zachęcać państwa członkowskie do stopniowego wycofywania konwencjonalnych klatek bateryjnych w całej UE, a jednocześnie promować opłacalne gospodarczo udoskonalone systemy hodowli;

32.  podkreśla, że antybiotyki należy stosować wyłącznie do leczenia, a po ich zastosowaniu powinien następować odpowiedni okres karencji przed ubojem, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 dotyczącym maksymalnych limitów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, aby zagwarantować bezpieczeństwo mięsa króliczego;

33.  podkreśla, że rzadsze stosowanie antybiotyków i wynikający z niego pozytywny wpływ na zdrowie publiczne, będzie możliwe tylko wtedy, kiedy położy się większy nacisk na zarządzanie fermami króliczymi i ich monitorowanie;

Podsumowanie

34.  zważywszy na wysoką liczbę królików hodowanych i poddawanych ubojowi w UE oraz na szkodliwy wpływ obecnie stosowanych systemów chowu królików na dobrostan zwierząt, zachęca Komisję, aby sporządziła plan działania dotyczący zrównoważonych finansowo minimalnych norm ochrony królików hodowlanych; podkreśla, że plan ten powinien obejmować wymierne cele śródokresowe w połączeniu z regularną sprawozdawczością oraz powinien obejmować, w porządku chronologicznym, co najmniej:

   opracowanie wytycznych obejmujących dobre praktyki i ustanawiających zasady dotyczące dobrostanu zwierząt w odniesieniu do królików, we współpracy ze wszystkimi podmiotami zaangażowanymi w produkcję i innymi zainteresowanymi stronami w sektorze hodowli królików,
   zalecenie Komisji, uwzględniające obowiązujące środki krajowe, zawierające – w stosownych przypadkach – propozycje wspólnego podejścia UE, w szczególności w odniesieniu do zdrowia, dobrostanu i warunków bytowych królików,
   w stosownym terminie – wniosek ustawodawczy dotyczący minimalnych norm ochrony królików hodowlanych;

35.  zwraca się do Komisji o wykorzystywanie ustaleń i wyników naukowych jako podstawy przy proponowaniu środków dotyczących wymogów związanych z pomieszczeniami dla królic hodowlanych oraz królików trzymanych do celów produkcji mięsa, przy czym w przypadku takich wymogów trzeba uwzględniać biologiczne potrzeby zwierząt oraz zachowania typowe dla gatunku;

36.  uważa, że należy stosować wymogi zawarte w art. 3 i 4 dyrektywy 98/58/WE do „wszystkich uzasadnionych kroków” podejmowanych w celu zapewnienia dobrostanu zwierząt oraz że należy określić standardy zgodnie ze „stosowaną praktyką i wiedzą naukową”, aby wdrożyć naukowe zalecenia EFSA i OIE w sprawie dobrostanu królików;

37.  wskazuje, że należy zachować równowagę między różnymi uwzględnianymi aspektami związanymi z dobrostanem i zdrowiem zwierząt, sytuacją finansową i warunkami pracy rolników, zrównoważonym charakterem produkcji, wpływem na środowisko oraz ochroną konsumentów; uważa, że należy również uwzględniać zainteresowanie konsumentów mięsem króliczym dobrej jakości oferowanym po przystępnych cenach;

38.  podkreśla, że celem WPR jest zaopatrywanie konsumentów w całej UE w produkty rolno-spożywcze, przy uwzględnieniu ich potrzeb i życzeń dotyczących zdrowych, wysokojakościowych i przystępnych cenowo produktów rolno-spożywczych;

39.  zachęca państwa członkowskie i sektor rolnictwa do tworzenia przejrzystych systemów etykietowania produktów oraz do wykorzystywania systemów etykietowania określonych w rozdziale V rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, aby zapewnić większą przejrzystość rynkową, utrzymywać normy jakości oraz chronić zdrowie konsumentów, a dzięki temu umożliwić konsumentom podejmowanie świadomych i przejrzystych wyborów dotyczących zakupu, jednocześnie podkreślając pochodzenie produktu i chroniąc go przed nieuczciwą konkurencją;

40.  podkreśla, że wszystkie obowiązujące przepisy powinny być zharmonizowane na szczeblu UE; zwraca uwagę, że wymiana informacji do celów opracowania przewodników po dobrych praktykach oraz wspieranie wytycznych krajowych mają kluczowe znaczenie dla tego procesu;

41.  wzywa wszystkie państwa członkowskie, aby z myślą o wyrównaniu warunków działania dostosowały swoje przepisy do obowiązujących przepisów w zakresie dobrostanu królików wprowadzonych przez Austrię, Belgię, Niemcy i Zjednoczone Królestwo;

42.  uznaje potrzebę dalszych badań naukowych w dziedzinie hodowli królików, z uwzględnieniem postulatów dotyczących przejścia na alternatywne systemy produkcji; zachęca państwa członkowskie i Komisję do zapewnienia specjalnego wsparcia budżetowego i do podjęcia działań w następujących dziedzinach:

   zdrowie królików hodowlanych,
   dobrostan królików hodowlanych,
   warunki bytowe królików hodowlanych,
   hodowla królików hodowlanych, w tym rozmnażanie królików odmian o genetycznie uwarunkowanym łagodniejszym usposobieniu,
   chów królików hodowlanych,
   zachowanie królików hodowlanych,
   żywienie królików hodowlanych,
   choroby typowe dla gatunku, śmiertelność i zachorowalność królików hodowlanych,
   odpowiednie produkty lecznicze, szczepionki oraz leczenie dla królików hodowlanych, w uwzględnieniem coraz poważniejszych problemów związanych z opornością na środki przeciwdrobnoustrojowe,
   odpowiednie dostosowane do cech gatunku metody ogłuszania królików hodowlanych;

43.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby przedstawiały dane dotyczące produkcji mięsa króliczego i handlu tym mięsem oraz włączyły mięso królicze w zakres działalności Europejskiego Centrum Obserwacji Rynku Mięsa;

o
o   o

44.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Dyrektywa Rady 2008/120/WE z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiająca minimalne normy ochrony świń. Dz.U. L 47 z 18.2.2009, s. 5.
(2) Dyrektywa Rady 2008/119/WE z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiająca minimalne normy ochrony cieląt. Dz.U. L 10 z 11.1.2009, s. 7.
(3) Dyrektywa Rady 1999/74/WE z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiająca minimalne normy ochrony kur niosek. Dz.U. L 203 z 3.8.1999, s. 53.
(4) Dyrektywę Rady 2007/43/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie ustanowienia minimalnych zasad dotyczących ochrony kurcząt utrzymywanych z przeznaczeniem na produkcję mięsa. Dz.U. L 182 z 12.7.2007, s. 19.
(5) Dyrektywa Rady 98/58/WE z dnia 20 lipca 1998 r. dotycząca ochrony zwierząt hodowlanych. Dz.U. L 221 z 8.8.1998, s. 23.

Informacja prawna