Indeks 
Teksty przyjęte
Wtorek, 4 kwietnia 2017 r. - StrasburgWersja ostateczna
Parametry statków rybackich ***I
 Homologacja i nadzór rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów ***I
 Olej palmowy i wylesianie lasów deszczowych
 Kobiety i ich rola na obszarach wiejskich
 Dochodzenie w sprawie pomiarów emisji w sektorze motoryzacyjnym

Parametry statków rybackich ***I
PDF 399kWORD 49k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady określającego parametry statków rybackich (przekształcenie) (COM(2016)0273 – C8-0187/2016 – 2016/0145(COD))
P8_TA(2017)0096A8-0376/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza – przekształcenie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0273),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0187/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 października 2016 r.(1),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych(2),

–  uwzględniając pismo Komisji Prawnej z dnia 17 października 2016 r. skierowane do Komisji Rybołówstwa zgodnie z art. 104 ust. 3 Regulaminu,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje, zwłaszcza rezolucję z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego i tradycyjnego rybołówstwa przybrzeżnego oraz reformy wspólnej polityki rybołówstwa(3),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez właściwą komisję na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 15 lutego 2017 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 104 i 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa (A8-0376/2016),

A.  mając na uwadze, że konsultacyjna grupa robocza służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji stwierdziła, że wniosek Komisji nie zawiera żadnych zmian merytorycznych innych niż te określone jako takie we wniosku, oraz mając na uwadze, że w odniesieniu do ujednolicenia niezmienionych przepisów wcześniejszych aktów z tymi zmianami wniosek ogranicza się do zwykłego ujednolicenia istniejących tekstów, bez zmiany co do istoty;

1.  uchwala poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu, biorąc pod uwagę zalecenia konsultacyjnej grupy roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/... określającego parametry statków rybackich (wersja przekształcona)

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/1130.)

(1) Dz.U. C 34 z 2.2.2017, s. 140.
(2) Dz.U. C 77 z 28.3.2002, s. 1.
(3) Dz.U. C 419 z 16.12.2015, s. 167.


Homologacja i nadzór rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów ***I
PDF 1326kWORD 151k
Poprawki przyjete przez Parlament Europejski w dniu 4 kwietnia 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (COM(2016)0031 – C8-0015/2016 – 2016/0014(COD)) (1)
P8_TA(2017)0097A8-0048/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1
(1)  Rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez wewnętrznych granic, na którym należy zapewnić swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału. Przepisy dotyczące rynku wewnętrznego powinny być przejrzyste, proste i spójne, gwarantując tym samym pewność i jasność prawa z korzyścią dla przedsiębiorstw i konsumentów.
(1)  Rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez wewnętrznych granic, na którym należy zapewnić swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału. Przepisy dotyczące rynku wewnętrznego powinny być przejrzyste, proste, spójne i skuteczne, gwarantując tym samym pewność i jasność prawa z korzyścią dla przedsiębiorstw i konsumentów.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
(4)  W ocenie tej stwierdzono jednak, że istnieje potrzeba wprowadzenia przepisów dotyczących nadzoru rynku w celu uzupełnienia wymogów homologacji typu, potrzeba doprecyzowania procedur wycofania od użytkowników i procedur ochronnych, jak również warunków przyznawania rozszerzenia homologacji dla istniejących typów pojazdów, potrzeba poprawy wdrażania ram homologacji typu poprzez zharmonizowanie i wzmocnienie procedur homologacji typu i zgodności produkcji stosowanych przez organy państw członkowskich i służby techniczne, potrzeba uściślenia roli i zakresu odpowiedzialności podmiotów gospodarczych w łańcuchu dostaw, jak również organów i stron zaangażowanych we wdrażanie tych ram oraz potrzeba poprawy adekwatności alternatywnych systemów homologacji typu (krajowa homologacja pojazdów produkowanych w małych seriach i homologacja indywidualna pojazdu) oraz procesu wielostopniowej homologacji typu, aby zapewnić odpowiednią elastyczność dla rynków niszowych i MŚP, jednak bez zakłócania równych warunków działania.
(4)  W ocenie tej stwierdzono jednak, że istnieje potrzeba wprowadzenia przepisów dotyczących nadzoru rynku w celu uzupełnienia wymogów homologacji typu, potrzeba doprecyzowania procedur wycofania od użytkowników i procedur ochronnych, jak również warunków przyznawania rozszerzenia homologacji dla istniejących typów pojazdów, potrzeba poprawy wdrażania ram homologacji typu poprzez zharmonizowanie i wzmocnienie procedur homologacji typu i zgodności produkcji stosowanych przez organy państw członkowskich i służby techniczne, potrzeba jasnego określenia roli i zakresu odpowiedzialności podmiotów gospodarczych w łańcuchu dostaw, jak również organów i stron zaangażowanych we wdrażanie tych ram w taki sposób, aby te role i zakresy odpowiedzialności nie nakładały się na siebie, w celu zagwarantowania niezależności powyższych podmiotów, organów i stron oraz uniknięcia konfliktów interesów, oraz potrzeba poprawy adekwatności alternatywnych systemów homologacji typu (krajowa homologacja pojazdów produkowanych w małych seriach i homologacja indywidualna pojazdu) oraz procesu wielostopniowej homologacji typu, aby zapewnić odpowiednią elastyczność dla rynków niszowych i MŚP, jednak bez zakłócania równych warunków działania.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5
(5)  Ponadto niedawne problemy z wdrożeniem ram homologacji typu ujawniły szczególne słabości systemu i dowiodły potrzeby przeprowadzenia gruntownego przeglądu, aby zapewnić solidne, przejrzyste, przewidywalne i trwałe ramy prawne zapewniające wysoki poziom bezpieczeństwa, ochrony zdrowia oraz ochrony środowiska.
(5)  Ponadto niedawne problemy z wdrożeniem ram homologacji typu ujawniły szczególne słabości systemu i dowiodły potrzeby dalszego wzmacniania tych ram prawnych, aby zapewnić, że są one solidne, przejrzyste, przewidywalne i trwałe oraz gwarantują wysoki poziom bezpieczeństwa, ochrony zdrowia oraz ochrony środowiska.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5 a (nowy)
(5a)   Zważywszy że ochrona konsumentów jest jednym z priorytetów Unii, na producentów pojazdów poruszających się po terytorium Unii należy nałożyć wymóg poddawania tych pojazdów badaniom przed wprowadzeniem do obrotu oraz w trakcie ich eksploatacji. Państwa członkowskie i Komisja Europejska powinny być gwarantami tego podwójnego nadzoru w taki sposób, że jeden z tych podmiotów podejmuje działanie w przypadku nieskuteczności innego.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5 b (nowy)
(5b)   Unia powinna zrobić wszystko, aby uniknąć oszustw ze strony producentów samochodów polegających na fałszowaniu badań emisji spalin i zużycia paliwa, które mają na celu uzyskanie nieprawdziwych wyników bądź pominięcie wszelkich pozostałych uregulowań. Takim manipulacjom należy ostatecznie położyć kres.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5 c (nowy)
(5c)   Celem niniejszego rozporządzenia jest skorygowanie powolności operacji wycofywania pojazdów od użytkowników w Unii. Obowiązująca procedura nie pozwala zagwarantować skutecznej ochrony obywateli europejskich, w przeciwieństwie do procedury amerykańskiej, która umożliwia szybką reakcję. W związku z tym konieczne jest umożliwienie Komisji nałożenia na podmioty gospodarcze wymogu przyjęcia wszelkich środków ograniczających, włącznie z wycofaniem pojazdów od użytkowników, aby zapewnić zgodność z niniejszym rozporządzeniem pojazdów, układów, komponentów lub innych oddzielnych zespołów technicznych, które są niezgodne z wymogami.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5 d (nowy)
(5d)   W przypadku wykrycia w dopuszczonych pojazdach nieprawidłowości, które są sprzeczne z pierwotnymi zasadami wydawania zezwoleń lub naruszają bezpieczeństwo konsumentów albo przepisy dotyczące ograniczenia zanieczyszczenia, w interesie europejskich konsumentów leży możliwość polegania na szybkich, skoordynowanych i adekwatnych środkach naprawczych, w razie potrzeby włącznie z wycofaniem pojazdów od użytkowników mającym zastosowanie w całej Unii. Państwa członkowskie powinny dostarczyć Komisji wszystkie posiadane informacje, tak aby mogła ona podjąć szybkie i adekwatne działania w celu ochrony integralności jednolitego rynku.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6
(6)  Niniejsze rozporządzenie ustanawia zharmonizowane przepisy i zasady dotyczące homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, oraz homologacji indywidualnej pojazdu, w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego dla przedsiębiorstw i obywateli oraz wysokiego poziomu bezpieczeństwa, ochrony zdrowia i ochrony środowiska.
(6)  Niniejsze rozporządzenie ustanawia zharmonizowane przepisy i zasady dotyczące homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, oraz homologacji indywidualnej pojazdu, w celu zapewnienia spójnego stosowania wysokiej jakości norm weryfikacji zgodności produkcji, by umożliwić właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego z korzyścią dla przedsiębiorstw i z pełnym i należytym uwzględnieniem praw konsumentów, oraz by zaoferować wysoki poziom bezpieczeństwa, ochrony zdrowia i ochrony środowiska.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7
(7)  Niniejsze rozporządzenie ustanawia istotne wymagania techniczne i administracyjne dotyczące homologacji typu pojazdów silnikowych kategorii M i N oraz ich przyczep (kategoria O), a także układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa i efektywności środowiskowej. Kategorie te obejmują odpowiednio pojazdy silnikowe do przewozu pasażerów, pojazdy silnikowe do przewozu towarów, oraz ich przyczepy.
(7)  Niniejsze rozporządzenie ustanawia istotne wymagania techniczne i administracyjne dotyczące homologacji typu pojazdów silnikowych kategorii M i N oraz ich przyczep (kategoria O), a także układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, w celu zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa i efektywności środowiskowej. Kategorie te obejmują odpowiednio pojazdy silnikowe do przewozu pasażerów, pojazdy silnikowe do przewozu towarów, oraz ich przyczepy.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 a (nowy)
(7a)   Niniejsze rozporządzenie powinno zapewnić niezawodne, zharmonizowane i przejrzyste procedury homologacji typu i nadzoru rynku w państwach członkowskich.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 b (nowy)
(7b)   Niniejsze rozporządzenie powinno zapewnić, by krajowe organy udzielające homologacji typu zapewniały wykładnię wymogów w nim określonych oraz stosowały i egzekwowały te wymogi w całej Unii. Komisja powinna posiadać uprawnienia do nadzorowania prac organów krajowych w drodze regularnych audytów, powtórnych badań losowych próbek udzielonych homologacji typu oraz do ogólnego monitorowania zharmonizowanego stosowania niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 8 a (nowy)
(8a)   Do celów zgodności z niniejszym rozporządzeniem należy uwzględnić przepisy dyrektywy 2014/45/UE Parlamentu Europejskiego i Rady1a .
__________________
1a Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylająca dyrektywę 2009/40/WE (Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 51).
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9
(9)  Należy zapewnić skuteczne wdrożenie wymogów w zakresie homologacji typu poprzez wzmocnienie przepisów dotyczących zgodności produkcji polegające, między innymi, na obowiązkowych okresowych audytach metod kontroli zgodności i ciągłej zgodności produktów oraz poprzez zaostrzenie wymogów w zakresie kompetencji, obowiązków i działalności służb technicznych przeprowadzających badania w zakresie homologacji typu całego pojazdu pod nadzorem organów udzielających homologacji typu. Właściwe funkcjonowanie służb technicznych jest niezbędne do zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa i ochrony środowiska oraz zaufania obywateli do systemu. Kryteria wyznaczania służb technicznych określone w dyrektywie 2007/46/WE należy określić bardziej szczegółowo w celu zapewnienia ich spójnego stosowania. Metody oceny służb technicznych w państwach członkowskich w coraz większym stopniu różnią się ze względu na coraz większą złożoność ich pracy. Konieczne jest zatem określenie obowiązków proceduralnych zapewniających wymianę informacji i monitorowanie praktyk państw członkowskich w zakresie oceny, wyznaczania, zgłaszania i monitorowania ich służb technicznych. Takie obowiązki proceduralne powinny zlikwidować wszelkie istniejące rozbieżności w stosowanych metodach oraz w interpretacji kryteriów wyznaczania służb technicznych.
(9)  Należy zapewnić skuteczne wdrożenie wymogów w zakresie homologacji typu poprzez wzmocnienie przepisów dotyczących zgodności produkcji, poprzez zapewnienie lepszego dostępu do informacji, zdecydowane uregulowanie technik optymalizacji wyników badań laboratoryjnych, zwrócenie szczególnej uwagi na ryzyko stosowania nielegalnych urządzeń modyfikujących pracę silnika, zakazanych na mocy rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady1a, poprzez wprowadzenie obowiązkowych okresowych audytów metod kontroli zgodności i ciągłej zgodności produktów oraz poprzez zaostrzenie i harmonizację wymogów w zakresie kompetencji, obowiązków i działalności służb technicznych przeprowadzających badania w zakresie homologacji typu całego pojazdu pod nadzorem organów udzielających homologacji typu. Właściwe funkcjonowanie służb technicznych jest niezbędne do zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa i ochrony środowiska oraz zaufania obywateli do systemu. Kryteria wyznaczania służb technicznych określone w dyrektywie 2007/46/WE należy określić bardziej szczegółowo w celu zapewnienia, aby były one spójnie stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Metody oceniania służb technicznych w państwach członkowskich w coraz większym stopniu różnią się ze względu na coraz większą złożoność ich pracy. Konieczne jest zatem określenie obowiązków proceduralnych zapewniających wymianę informacji i monitorowanie praktyk państw członkowskich w zakresie oceny, wyznaczania, zgłaszania i monitorowania ich służb technicznych. Takie obowiązki proceduralne powinny zlikwidować wszelkie istniejące rozbieżności w stosowanych metodach oraz w interpretacji kryteriów wyznaczania służb technicznych. Aby zapewnić odpowiedni nadzór i równe warunki działania w całej Unii, ocena kandydującej służby technicznej powinna obejmować ocenę na miejscu oraz bezpośrednią obserwację przeprowadzania rzeczywistych badań dotyczących homologacji typu.
___________________
1a Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. L 171 z 29.6.2007, s. 1).
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10
(10)  Potrzeba kontroli i monitorowania służb technicznych przez organy wyznaczające wzrosła, ponieważ postęp techniczny zwiększył ryzyko braku niezbędnych kompetencji w służbach technicznych, umożliwiających im badanie nowych technologii lub wyrobów wchodzących w zakres zadań, do których zostały one wyznaczone. Postęp techniczny skraca cykle produktów, a częstotliwość ocen na miejscu w nadzorze i monitorowania różni się między organami wyznaczającymi, należy zatem ustanowić minimalne wymogi dotyczące częstotliwości nadzoru i monitorowania służb technicznych.
(10)  Potrzeba certyfikacji, kontroli i monitorowania służb technicznych wzrosła, ponieważ postęp techniczny zwiększył ryzyko braku niezbędnych kompetencji w służbach technicznych, umożliwiających im badanie nowych technologii lub wyrobów wchodzących w zakres zadań, do których zostały one wyznaczone. Ze względu na duże różnice interpretacji obecnego wdrażania dyrektywy 2007/46/WE i stosowania jej przepisów w trakcie procedury homologacji typu istnieją znaczne różnice pomiędzy służbami technicznymi. Dlatego certyfikacja, kontrola i monitorowanie powinny być zharmonizowane i zwiększone w celu zapewnienia równych szans w ramach jednolitego rynku europejskiego. Postęp techniczny skraca cykle produktów, a częstotliwość ocen na miejscu w nadzorze i monitorowania różni się między organami wyznaczającymi, należy zatem ustanowić minimalne wymogi dotyczące częstotliwości nadzoru i monitorowania służb technicznych.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12
(12)  W celu poprawy przejrzystości i wzajemnego zaufania oraz dalszego dostosowywania i opracowania kryteriów oceny, wyznaczania i zgłaszania służb technicznych, jak również procedury rozszerzenia i odnowienia, państwa członkowskie powinny współpracować między sobą oraz z Komisją. Państwa członkowskie powinny konsultować się między sobą i z Komisją na temat kwestii o ogólnym znaczeniu dla wykonania niniejszego rozporządzenia oraz przekazywać sobie nawzajem i Komisji informacje na temat wzoru listy kontrolnej oceny.
(12)  W celu poprawy przejrzystości i wzajemnego zaufania oraz dalszego dostosowywania i opracowania kryteriów oceny, wyznaczania i zgłaszania służb technicznych, jak również procedury rozszerzenia i odnowienia, państwa członkowskie powinny ustanowić mechanizmy współpracy między sobą oraz z Komisją. Państwa członkowskie powinny konsultować się między sobą i z Komisją na temat kwestii o ogólnym znaczeniu dla wykonania niniejszego rozporządzenia oraz przekazywać sobie nawzajem i Komisji informacje na temat wzoru listy kontrolnej oceny. Na mocy niniejszego rozporządzenia ustanawia się internetową bazę danych, która razem z systemem wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI) ustanowionym na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/20121a może stanowić przydatny środek elektroniczny oraz usprawnić współpracę administracyjną w zakresie zarządzania wymianą informacji za sprawą prostych i ujednoliconych procedur. W tym celu Komisja powinna rozważyć wykorzystanie istniejących internetowych baz danych, takich jak ETAES lub Eucaris.
__________________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym i uchylające decyzję Komisji 2008/49/WE („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz.U. L 316 z 14.11.2012, s. 1).
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12 a (nowy)
(12a)   Obecne problemy w dziedzinie homologacji typu ujawniły poważne niedostatki w dotychczasowych krajowych systemach nadzoru rynku i kontroli homologacji typu. Aby natychmiast zareagować na ujawnione niedociągnięcia, należy zatem upoważnić Komisję do wykonywania odpowiednich zadań nadzorczych.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13
(13)  Jeżeli wyznaczenie służby technicznej opiera się na akredytacji w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/200812, jednostki akredytujące i organy wyznaczające powinny wymieniać się informacjami istotnymi dla oceny kompetencji służb technicznych.
(13)  Jeżeli wyznaczenie służby technicznej opiera się na akredytacji w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/200812, jednostki akredytujące i organy wyznaczające powinny gwarantować kompetencje i niezależność służb technicznych.
__________________
__________________
12Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 30).
12 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 30).
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 14
(14)   Państwa członkowskie powinny pobierać opłaty za wyznaczanie i monitorowanie służb technicznych, tak aby zapewnić stabilność monitorowania służb technicznych w państwach członkowskich oraz stworzyć równe warunki działania dla służb technicznych. Aby zapewnić przejrzystość, państwa członkowskie powinny informować Komisję i pozostałe państwa członkowskie, zanim określą poziom i strukturę tych opłat.
skreśla się
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 14 a (nowy)
(14a)   Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby podmiot gospodarczy nie uiszczał bezpośrednio służbom technicznym opłat z tytułu kosztów homologacji typu i działań w zakresie nadzoru rynku. Przepis ten nie powinien ograniczać zdolności wyboru przez podmioty gospodarcze służb technicznych, z których usług chcą skorzystać w ramach tych działań.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 17
(17)   Należy zapewnić niezależność służb technicznych od producentów, między innymi przez unikanie bezpośrednich lub pośrednich płatności dokonywanych przez producentów za przeprowadzone inspekcje i badania dotyczące homologacji typu. Państwa członkowskie powinny zatem ustalić strukturę opłat za homologację typu, które pokryłyby wszystkie koszty przeprowadzania badań i inspekcji dotyczących homologacji typu przeprowadzonych przez służby techniczne wyznaczone przez organ udzielający homologacji typu, jak również koszty administracyjne wydawania homologacji typu oraz koszty przeprowadzania badań i inspekcji kontrolujących zgodność ex post.
skreśla się
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 17 a (nowy)
(17a)   Aby umożliwić działanie sił rynkowych, służby techniczne powinny stosować przepisy dotyczące procedur homologacji typu z całą przejrzystością i jednolicie, bez tworzenia niepotrzebnych obciążeń dla podmiotów gospodarczych. Aby zagwarantować wysoki poziom wiedzy technicznej i sprawiedliwe traktowanie wszystkich podmiotów gospodarczych, należy zapewnić jednolite techniczne stosowanie przepisów dotyczących procedur homologacji typu. Organy udzielające homologacji typu powinny wymieniać się informacjami na temat funkcjonowania różnych służb technicznych, które certyfikowały, w ramach forum ustanowionego na mocy niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 18
(18)  Niezbędny jest solidny mechanizm egzekwowania przepisów, który zapewniłby przestrzeganie wymogów niniejszego rozporządzenia. Zapewnienie zgodności z wymogami homologacji typu i zgodności produkcji, określonymi w przepisach regulujących sektor motoryzacyjny, powinno być najważniejszym obowiązkiem organów udzielających homologacji, ponieważ jest to zadanie ściśle powiązane z wydawaniem homologacji typu i wymaga szczegółowej wiedzy merytorycznej. Ważne jest zatem, aby działalność organów udzielających homologacji była regularnie weryfikowana poprzez wzajemne oceny, aby zagwarantować jednolity poziom jakości i rygorystyczności wszystkich organów udzielających homologacji w egzekwowaniu wymogów homologacji typu. Ponadto należy przewidzieć weryfikację poprawności samej homologacji typu.
(18)  Niezbędny jest solidny mechanizm egzekwowania przepisów, który zapewniłby przestrzeganie wymogów niniejszego rozporządzenia. Zapewnienie zgodności z wymogami homologacji typu i zgodności produkcji, określonymi w przepisach regulujących sektor motoryzacyjny, powinno być najważniejszym obowiązkiem organów udzielających homologacji, ponieważ jest to zadanie ściśle powiązane z wydawaniem homologacji typu i wymaga szczegółowej wiedzy merytorycznej. Ważne jest zatem, aby działalność organów udzielających homologacji podlegała regularnym kontrolom nadzorczym na poziomie unijnym, w tym niezależnym audytom, aby zagwarantować jednolity poziom jakości i rygorystyczności wszystkich organów udzielających homologacji w egzekwowaniu wymogów homologacji typu. Ponadto należy przewidzieć weryfikację poprawności samej homologacji typu przez niezależną osobę trzecią na poziomie UE.
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 19 a (nowy)
(19a)   Organy udzielające homologacji typu i organy nadzoru rynku nie powinny być ze sobą łączone przy wykonywaniu swoich zadań, aby uniknąć potencjalnych konfliktów interesów. W związku z tym organy te powinny być zorganizowane jako odrębne podmioty zgodnie ze strukturą administracji krajowej i nie powinny mieć wspólnych członków personelu ani wspólnej infrastruktury zgodnie ze strukturami i kompetencjami organów krajowych.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 19 b (nowy)
(19b)   Forum na rzecz egzekwowania przepisów powinno stanowić platformę wymiany informacji i niezależnej analizy w celu wsparcia funkcjonowania i wdrażania niniejszego rozporządzenia. W trakcie wymiany informacji Komisja może mieć powody, by uznać, że jeden lub większa liczba organów udzielających homologacji typu nie jest zgodna z wymogami niniejszego rozporządzenia. W takich przypadkach Komisja powinna mieć możliwość przyjęcia wszelkich koniecznych środków w celu zapewnienia zgodności, włącznie z wydaniem wytycznych, zaleceń lub innych instrumentów i odwołaniem się do innych procedur, z należytym uwzględnieniem proporcjonalności. W przypadkach poważnego naruszenia Komisja powinna mieć możliwość wycofania lub zawieszenia zdolności organu do przyjmowania wniosków dotyczących nowych homologacji typu, tak aby zagwarantować wysoki poziom ochrony konsumentów i środowiska.
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 21
(21)  W niniejszym rozporządzeniu należy uwzględnić przepisy dotyczące nadzoru rynku, aby wzmocnić prawa i obowiązki właściwych organów krajowych, zapewnić skuteczną koordynację ich działań w zakresie nadzoru rynku oraz jasno określić stosowne procedury.
(21)  W niniejszym rozporządzeniu zasadnicze znaczenie ma uwzględnienie przepisów dotyczących nadzoru rynku, aby wzmocnić prawa i obowiązki właściwych organów krajowych, zapewnić skuteczną koordynację ich działań w zakresie nadzoru rynku oraz jasno określić stosowne procedury.
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 21 a (nowy)
(21a)   Organy nadzoru rynku i organy udzielające homologacji powinny móc właściwie wykonywać zadania określone w niniejszym rozporządzeniu. W tym celu państwa członkowskie powinny w szczególności wyposażyć je w niezbędne zasoby.
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 22
(22)  W celu poprawy przejrzystości w przeprowadzaniu homologacji oraz usprawnienia wymiany informacji i niezależnej weryfikacji przez organy nadzoru rynku, organy udzielające homologacji i Komisję, dokumentacja homologacji typu powinna być dostępna w formie elektronicznej i udostępniona publicznie, z zastrzeżeniem wyłączeń ze względu na ochronę interesów handlowych oraz ochronę danych osobowych.
(22)  W celu poprawy przejrzystości w przeprowadzaniu homologacji oraz usprawnienia wymiany informacji i niezależnej weryfikacji przez organy nadzoru rynku, organy udzielające homologacji, Komisję i osoby trzecie ujawnienie informacji dotyczących pojazdów i badań jest niezbędne do przeprowadzenia takich kontroli. Informacje istotne do celów naprawy i konserwacji powinny być dostępne w formie elektronicznej i udostępnione publicznie, z zastrzeżeniem wyłączeń ze względu na ochronę interesów handlowych oraz ochronę danych osobowych. Informacje, które mają być ujawnione do tych celów, nie powinny mieć charakteru, który podważa poufność informacji zastrzeżonych i własność intelektualną.
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 23 a (nowy)
(23a)   Osoby trzecie, które przeprowadzają własne badania i weryfikację zgodności pojazdów z wymogami niniejszego rozporządzenia, powinny spełniać zasady przejrzystości i otwartości, w tym w odniesieniu do własności oraz struktury i modeli finansowania. Osoby trzecie powinny również spełniać te same wymogi, które obowiązują wyznaczone służby techniczne w odniesieniu do norm naukowych i metodologicznych stosowanych w przeprowadzanych przez nie badaniach.
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 24
(24)  Te bardziej szczegółowe obowiązki organów krajowych określone w niniejszym rozporządzeniu powinny obejmować badania i inspekcje kontrolujące zgodność ex post przeprowadzane na wystarczającej liczbie pojazdów wprowadzonych do obrotu. Wybór pojazdów poddawanych weryfikacji zgodności ex post powinien opierać się na właściwej ocenie ryzyka, uwzględniającej wagę ewentualnej niezgodności i prawdopodobieństwo jej wystąpienia.
(24)  Te bardziej szczegółowe obowiązki organów krajowych określone w niniejszym rozporządzeniu powinny obejmować badania i inspekcje kontrolujące zgodność ex post przeprowadzane na wystarczającej liczbie pojazdów wprowadzonych do obrotu. Wybór pojazdów poddawanych weryfikacji zgodności ex post powinien opierać się na właściwej ocenie ryzyka, uwzględniającej wagę ewentualnej niezgodności i prawdopodobieństwo jej wystąpienia. Powinien on ponadto opierać się na wyraźnie i precyzyjnie określonych kryteriach oraz uwzględniać miedzy innymi wyrywkowe kontrole wszystkich obecnych modeli, pojazdów z zamontowanym nowym silnikiem lub technologią, pojazdów z wysokim lub bardzo niskim zużyciem paliwa i pojazdów z bardzo wysoką wielkością sprzedaży. Ponadto powinien on uwzględniać historię zgodności, uwagi od użytkowników, wyniki badań detekcji zdalnej oraz obawy wyrażane przez niezależne placówki badawcze.
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 24 a (nowy)
(24a)   Istotnym jest, aby Komisja miała możliwość sprawdzenia zgodności z homologacjami typu i z przepisami mającymi zastosowanie do pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, a także zapewnienia prawidłowości homologacji typu przez organizowanie, przeprowadzanie lub zlecanie przeprowadzenia badań i inspekcji pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych już dopuszczonych do obrotu.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 25 a (nowy)
(25a)   Osoby trzecie, które przeprowadzają własne badania i weryfikację zgodności pojazdów z wymogami niniejszego rozporządzenia, powinny spełniać zasady przejrzystości i otwartości, w tym w odniesieniu do własności oraz struktury i modeli finansowania. Osoby trzecie powinny również stosować podejście zbliżone do podejścia wyznaczonych służb technicznych, zachowując te same normy przy przeprowadzaniu i interpretowaniu badań.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 25 b (nowy)
(25b)   Nadzór rynku powinien również uwzględniać podejście oparte na analizie ryzyka, skupiając się między innymi na danych uzyskanych ze zdalnych urządzeń monitorujących umieszczonych na poboczu drogi, skargach, sprawozdaniach z okresowych kontroli technicznych, oczekiwanym okresie trwałości i wcześniej zidentyfikowanych problemowych pojazdach, układach, komponentach i oddzielnych zespołach technicznych.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 25 c (nowy)
(25c)   W celu weryfikacji emisji z pojazdów organy nadzoru rynku powinny między innymi korzystać z technologii detekcji zdalnej, aby pomóc w określeniu, które aspekty, takie jak wysoki poziom zanieczyszczenia powietrza i hałasu, lub które modele pojazdów należy poddać dalszym badaniom. Podczas podejmowania takich działań organy te powinny współpracować i koordynować swoje działania z organami odpowiedzialnymi za okresowe badania techniczne zgodnie z dyrektywa 2014/45/UE w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych.
Poprawka 347
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 25 d (nowy)
(25d)   W celu wsparcia państw członkowskich w wykrywaniu urządzeń ograniczających skuteczność działania w dniu 26 stycznia 2017 r. Komisja opublikowała wytyczne dotyczące oceny pomocniczych strategii kontroli emisji i obecności urządzeń ograniczających skuteczność działania. Zgodnie z postanowieniami zawartymi w tych wytycznych badania prowadzone przez Komisję, organy udzielające homologacji typu oraz służby techniczne w celu wykrycia urządzeń ograniczających skuteczność działania powinny nadal mieć charakter niespodziewany, a także powinny wykraczać poza zalecane warunki badań i parametry, aby skutecznie wykrywać urządzenia ograniczające skuteczność działania.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 26
(26)  Aby zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa funkcjonalnego pojazdu, ochronę osób znajdujących się w pojeździe i innych użytkowników dróg oraz ochronę środowiska, należy nadal harmonizować i dostosowywać do postępu naukowo-technicznego wymagania techniczne i normy środowiskowe mające zastosowanie do pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych.
(26)  Aby zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa funkcjonalnego pojazdu, ochronę osób znajdujących się w pojeździe i innych użytkowników dróg oraz ochronę środowiska i zdrowia publicznego, należy nadal harmonizować i dostosowywać do postępu naukowo-technicznego wymagania techniczne i normy środowiskowe mające zastosowanie do pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 26 a (nowy)
(26a)   Aby zapewnić i ciągle zwiększać wysoki poziom bezpieczeństwa funkcjonalnego pojazdu, należy ułatwiać ochronę osób znajdujących się w pojeździe i innych użytkowników dróg, ochronę środowiska i wprowadzanie nowych technologii w oparciu o postęp techniczny i naukowy. Należy to czynić przez ograniczenie wymaganych badań i dokumentów potrzebnych do udzielenia homologacji typu UE dla takich technologii.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 27
(27)  Na cele niniejszego rozporządzenia nie może mieć wpływu fakt, że niektóre układy, komponenty, oddzielne zespoły techniczne lub części i wyposażenie mogą być montowane w pojeździe po jego wprowadzeniu do obrotu, zarejestrowaniu lub dopuszczeniu. Należy zatem przyjąć odpowiednie środki w celu zapewnienia, aby układy, komponenty, oddzielne zespoły techniczne lub części i wyposażenie, które mogą być zamontowane w pojazdach i które mogą znacznie zakłócić funkcjonowanie układów istotnych dla ochrony środowiska lub bezpieczeństwa funkcjonalnego, podlegały kontroli organu udzielającego homologacji przed ich wprowadzeniem do obrotu, zarejestrowaniem lub dopuszczeniem.
(27)  Na cele niniejszego rozporządzenia nie może mieć wpływu fakt, że niektóre układy, komponenty, oddzielne zespoły techniczne lub części i wyposażenie mogą być montowane w pojeździe po jego wprowadzeniu do obrotu, zarejestrowaniu lub dopuszczeniu. Należy zatem przyjąć odpowiednie środki w celu zapewnienia, aby układy, komponenty, oddzielne zespoły techniczne lub części i wyposażenie, które mogą być zamontowane w pojazdach i które mogą zakłócić funkcjonowanie układów istotnych dla ochrony środowiska lub bezpieczeństwa funkcjonalnego, podlegały kontroli organu udzielającego homologacji przed ich wprowadzeniem do obrotu, zarejestrowaniem lub dopuszczeniem.
Poprawka 37
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 29
(29)  Ponieważ zgodność produkcji jest jedną z podstaw systemu homologacji typu UE, ustalenia wprowadzone przez producenta w celu zapewnienia takiej zgodności powinny być zatwierdzane przez właściwy organ lub wyznaczoną w tym celu odpowiednio wykwalifikowaną służbę techniczną i powinny podlegać regularnej weryfikacji w drodze niezależnych audytów okresowych. Ponadto organy udzielające homologacji powinny zapewniać weryfikację ciągłej zgodności przedmiotowych produktów.
(29)  Ponieważ zgodność produkcji jest jedną z podstaw systemu homologacji typu UE, ustalenia wprowadzone przez producenta w celu zapewnienia takiej zgodności powinny być zatwierdzane przez właściwy organ lub wyznaczoną w tym celu odpowiednio wykwalifikowaną służbę techniczną i powinny podlegać regularnej weryfikacji. Ponadto organy udzielające homologacji powinny zapewniać weryfikację ciągłej zgodności przedmiotowych produktów.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 30
(30)  Ciągła ważność homologacji typu wymaga, aby producent informował organ, który homologował jego typ pojazdu o wszelkich zmianach charakterystyki typu lub mających zastosowanie do tego typu wymogów w zakresie bezpieczeństwa i efektywności środowiskowej. Ważne jest zatem, aby okres ważności wydawanych świadectw homologacji typu był ograniczony w czasie oraz by świadectwa te mogły być odnawiane dopiero po sprawdzeniu i uznaniu przez organ udzielający homologacji, że typ pojazdu nadal spełnia wszystkie obowiązujące wymogi. Ponadto należy doprecyzować warunki przedłużenia homologacji typu, aby zapewnić jednolite stosowanie procedur i egzekwowania wymogów w zakresie homologacji typu w całej Unii.
(30)  Ciągła ważność homologacji typu wymaga, aby producent informował organ, który homologował jego typ pojazdu o wszelkich zmianach charakterystyki typu lub mających zastosowanie do tego typu wymogów w zakresie bezpieczeństwa i efektywności środowiskowej. Ważne jest zatem, aby okres ważności wydawanych świadectw homologacji typu był ograniczony w czasie oraz by świadectwa te mogły być odnawiane dopiero po sprawdzeniu i uznaniu przez organ udzielający homologacji, że typ pojazdu nadal spełnia wszystkie obowiązujące wymogi. Ponadto należy doprecyzować warunki przedłużenia homologacji typu, aby zapewnić jednolite stosowanie procedur i egzekwowania wymogów w zakresie homologacji typu w całej Unii. Jednak z uwagi na naturę niektórych układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, na przykład lusterek wstecznych, wycieraczek przedniej szyby i opon, wymogi te są bardziej statyczne. W innych przypadkach, na przykład tych systemów, które są związane z zarządzaniem emisjami, może istnieć potrzeba ograniczenia okresu ważności, tak jak w przypadku pojazdów. Dlatego należy przekazać Komisji uprawnienie do utworzenia wykazu układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, których dotyczy ograniczony okres ważności.
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 31
(31)  Ocena zgłoszonych poważnych zagrożeń dla bezpieczeństwa oraz szkód dla zdrowia publicznego i środowiska powinna być prowadzona na szczeblu krajowym, przy czym należy zapewnić koordynację na szczeblu Unii, jeżeli zgłoszone zagrożenie lub szkoda mogą wystąpić poza terytorium jednego państwa członkowskiego, w celu wspólnego korzystania z zasobów i zapewnienia spójności w zakresie czynności naprawczych podejmowanych w dążeniu do ograniczenia stwierdzonego ryzyka i szkód.
(31)  Ocena zgłoszonych poważnych zagrożeń dla bezpieczeństwa oraz szkód dla zdrowia publicznego i środowiska powinna być prowadzona na szczeblu krajowym, przy czym należy zapewnić koordynację na szczeblu Unii, jeżeli zgłoszone zagrożenie lub szkoda mogą wystąpić poza terytorium jednego państwa członkowskiego, w celu wspólnego korzystania z zasobów i zapewnienia spójności w zakresie czynności naprawczych podejmowanych w dążeniu do ograniczenia stwierdzonego ryzyka i szkód. Szczególną uwagę należy zwrócić na zamienne wyposażenie, układy i zespoły techniczne modyfikujące oddziaływanie na środowisko układu wydechowego. Powinny one w stosownych przypadkach podlegać obowiązkowi uzyskania pozwolenia.
Poprawka 40
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 33
(33)  Producentom produkującym pojazdy w małych seriach należy zapewnić odpowiednią elastyczność przy użyciu alternatywnych systemów homologacji typu. Powinni oni korzystać z unijnego rynku wewnętrznego, pod warunkiem że produkowane przez nich pojazdy spełniają szczególne wymogi w zakresie homologacji typu UE dla pojazdów produkowanych w małych seriach. W niektórych ograniczonych przypadkach należy zezwolić na krajową homologację typu w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych seriach. Aby zapobiec nieprawidłowościom, stosowanie uproszczonej procedury w przypadku pojazdów produkowanych w małych seriach powinno dotyczyć jedynie bardzo ograniczonej produkcji. Niezbędne jest zatem precyzyjne zdefiniowanie pojęcia pojazdów produkowanych w małych seriach przez podanie liczby produkowanych pojazdów, wymogów, jakie muszą zostać spełnione, oraz warunków wprowadzania takich pojazdów do obrotu. Równie ważne jest określenie alternatywnego systemu homologacji dla pojedynczych pojazdów, w szczególności aby zapewnić wystarczającą elastyczność w przypadku homologacji pojazdów budowanych w wielu etapach.
(33)  Producentom produkującym pojazdy w małych seriach należy zapewnić odpowiednią elastyczność przy użyciu alternatywnych systemów homologacji typu. Powinni oni korzystać z unijnego rynku wewnętrznego, pod warunkiem że produkowane przez nich pojazdy spełniają szczególne wymogi w zakresie homologacji typu UE dla pojazdów produkowanych w małych seriach. W niektórych ograniczonych przypadkach należy zezwolić na krajową homologację typu w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych seriach. Aby zapobiec nieprawidłowościom, stosowanie uproszczonej procedury w przypadku pojazdów produkowanych w małych seriach powinno dotyczyć jedynie bardzo ograniczonej produkcji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Niezbędne jest zatem precyzyjne zdefiniowanie pojęcia pojazdów produkowanych w małych seriach przez podanie liczby produkowanych pojazdów, wymogów, jakie muszą zostać spełnione, oraz warunków wprowadzania takich pojazdów do obrotu. Równie ważne jest określenie alternatywnego systemu homologacji dla pojedynczych pojazdów, w szczególności aby zapewnić wystarczającą elastyczność w przypadku homologacji pojazdów budowanych w wielu etapach.
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 35 a (nowy)
(35a)   W celu zapewnienia skutecznej konkurencji na rynku obejmującym usługi w zakresie informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów oraz w celu wyjaśnienia, że informacje o których mowa, to również informacje, których trzeba udzielać niezależnym podmiotom innym niż stacje obsługi, aby umożliwić całemu rynkowi niezależnych napraw i konserwacji pojazdów konkurowanie z autoryzowanymi punktami sprzedaży, niezależnie od tego, czy producent pojazdu bezpośrednio udziela takich informacji swoim autoryzowanym punktom sprzedaży i stacjom obsługi, należy doprecyzować informacje, które mają być przekazywane do celów dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów.
Poprawka 42
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 36 a (nowy)
(36a)   Jako że obecnie nie ma wspólnej zorganizowanej procedury wymiany danych o elementach pojazdu między producentami pojazdów i niezależnymi podmiotami, należy opracować zasady takiej wymiany danych. Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) powinien formalnie opracować wspólną zorganizowaną procedurę dotyczącą znormalizowanego formatu wymienianych danych, przy czym mandat udzielony CEN nie przesądza z góry o poziomie szczegółowości tej normy. Prace CEN powinny przede wszystkim jednakowo odzwierciedlać interesy i potrzeby producentów pojazdów oraz niezależnych podmiotów i powinny również obejmować badanie takich rozwiązań jak otwarte formaty danych opisane przez dobrze zdefiniowane metadane w celu dostosowania istniejącej infrastruktury informatycznej.
Poprawka 43
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 37 a (nowy)
(37a)   W celu zapewnienia efektywnej konkurencji na rynku usług w zakresie informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów należy podkreślić, że informacje, o których mowa, to również informacje, których trzeba udzielać niezależnym podmiotom innym niż stacje obsługi w formacie umożliwiającym dalsze przetwarzanie elektroniczne, aby umożliwić całemu rynkowi niezależnych napraw i utrzymania pojazdów konkurowanie z autoryzowanymi punktami sprzedaży, niezależnie od tego, czy producent pojazdu bezpośrednio udziela takich informacji swoim autoryzowanym punktom sprzedaży i stacjom obsługi.
Poprawka 44
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 37 b (nowy)
(37b)   Bez uszczerbku dla obowiązku producentów pojazdów w zakresie udzielenia informacji dotyczących naprawy i utrzymania za pośrednictwem swojej strony internetowej, dane z urządzeń pokładowych powinny pozostawać bezpośrednio i niezależnie dostępne dla niezależnych podmiotów.
Poprawka 45
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 40
(40)  Państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące sankcji nakładanych w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić wdrożenie tych przepisów. Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powinny corocznie zgłaszać nałożone sankcje Komisji w celu monitorowania spójności wdrażania tych przepisów.
(40)  Państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące sankcji nakładanych w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić wdrożenie tych przepisów. Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powinny regularnie zgłaszać Komisji nałożone sankcje za pośrednictwem internetowej bazy danych w celu monitorowania spójności wdrażania tych przepisów.
Poprawka 46
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 40 a (nowy)
(40a)   Należy uznać, że nastąpiło fałszowanie wyników badania, jeżeli wyniki te nie mogą zostać empirycznie potwierdzone przez właściwy organ po odtworzeniu lub uwzględnieniu wszystkich parametrów badania.
Poprawka 47
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 40 b (nowy)
(40b)   Kary administracyjne nakładane przez Komisję można by wykorzystać do celów środków nadzoru rynku i środków wspierania osób, które ucierpiały z powodu naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia, lub innych podobnych działań na rzecz poszkodowanych konsumentów i, w stosownych przypadkach, ochrony środowiska.
Poprawka 48
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 40 c (nowy)
(40c)   W przypadku braku zgodności konsument może znaleźć się w sytuacji osobistej szkody lub uszkodzenia mienia. W takim przypadku konsument powinien mieć prawo ubiegać się o odszkodowanie na mocy odpowiednich przepisów dotyczących produktów wadliwych lub niezgodnych towarów, w tym – stosownie do przypadku – dyrektywy Rady 85/374/EWG1a, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/44/WE1b i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/114/WE1c. Ponadto konsument może skorzystać ze środków odwoławczych opartych na prawie umów, stosownie do prawa jego państwa członkowskiego.
_____________
1a Dyrektywa Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (Dz.U. L 210 z 7.8.1985, s. 29).
1b Dyrektywa 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz.U. L 171 z 7.7.1999, s. 12.)
1c Dyrektywa 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 21).
Poprawka 49
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 45 a (nowy)
(45a)   W celu zapewnienia skutecznej konkurencji na rynku obejmującym usługi w zakresie informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów należy wyjaśnić, że informacje, o których mowa, to również informacje, których trzeba udzielać niezależnym podmiotom innym niż stacje obsługi w formacie umożliwiającym dalsze przetwarzanie elektroniczne, aby umożliwić całemu rynkowi niezależnych napraw i utrzymania pojazdów konkurowanie z autoryzowanymi punktami sprzedaży, niezależnie od tego, czy producent pojazdu bezpośrednio udziela takich informacji swoim autoryzowanym punktom sprzedaży i stacjom obsługi.
Poprawka 50
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 3 – wprowadzenie
3.  W przypadku następujących pojazdów i maszyn, producent może wystąpić o homologację typu lub homologację indywidualną pojazdu na podstawie niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że pojazdy te spełniają istotne wymagania niniejszego rozporządzenia:
3.  W przypadku następujących pojazdów i maszyn, producent może wystąpić o homologację typu lub homologację indywidualną pojazdu na podstawie niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że pojazdy te spełniają wymagania niniejszego rozporządzenia:
Poprawka 51
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 3 – litera b
b)  pojazdów zaprojektowanych i zbudowanych do użytku sił zbrojnych, obrony cywilnej, straży pożarnej oraz służb odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego;
b)  pojazdów zaprojektowanych i zbudowanych do użytku sił zbrojnych, obrony cywilnej, straży pożarnej, organów zarządzania kryzysowego oraz służb odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego;
Poprawka 52
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – wprowadzenie
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
Do celów niniejszego rozporządzenia i aktów regulacyjnych Unii wymienionych w załączniku IV, o ile w tych aktach nie przewidziano inaczej, stosuje się następujące definicje:
Poprawka 53
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 2
2)  „nadzór rynku” oznacza działania i środki podejmowane przez organy nadzoru rynku w celu zapewnienia, aby pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne oraz części i wyposażenie udostępniane na rynku spełniały wymogi określone w odpowiednich przepisach unijnych oraz aby nie zagrażały one zdrowiu, bezpieczeństwu ani żadnemu innemu aspektowi ochrony interesu publicznego;
2)  „nadzór rynku” oznacza działania i środki podejmowane przez organy nadzoru rynku w celu zapewnienia, aby pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne oraz części i wyposażenie udostępniane na rynku spełniały wymogi określone w odpowiednich przepisach unijnych oraz aby nie zagrażały one zdrowiu, bezpieczeństwu, środowisku naturalnemu ani żadnemu innemu aspektowi ochrony interesu publicznego, w tym prawom konsumenta;
Poprawka 54
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 7 a (nowy)
7a)   „oryginalne części lub wyposażenie” oznaczają części lub wyposażenie, które wyprodukowano zgodnie ze specyfikacjami i normami produkcyjnymi przewidzianymi przez producenta pojazdów dla produkcji części wyposażenia do montażu danego pojazdu; obejmują one części lub wyposażenie, które wyprodukowano na tej samej linii produkcyjnej co te części wyposażenia; o ile nie wykazano inaczej, zakłada się, że części są oryginalnymi częściami, jeśli producent zaświadczy, że części te odpowiadają jakością częściom używanym do montażu pojazdu, którego to dotyczy, i zostały wyprodukowane zgodnie ze specyfikacjami i normami produkcyjnymi producenta pojazdu;
Poprawka 55
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 9
9)  „producent” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która jest odpowiedzialna za wszystkie aspekty homologacji typu pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, lub homologacji indywidualnej pojazdu lub procedurę udzielania zezwoleń dla części i wyposażenia, za zapewnienie zgodności produkcji oraz za kwestie dotyczące nadzoru rynku w odniesieniu do tych wyprodukowanych pojazdów, układów, komponentów, oddzielnych zespołów technicznych, części i wyposażenia, bez względu na to, czy osoba ta bezpośrednio uczestniczy we wszystkich etapach projektowania i budowy tych pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych;
9)  „producent” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która jest odpowiedzialna za przestrzeganie przepisów administracyjnych i wymogów technicznych w zakresie niezbędnym do uzyskania homologacji typu pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, lub homologacji indywidualnej pojazdu lub procedury udzielania zezwoleń dla części i wyposażenia oraz za zapewnienie zgodności produkcji, a także za usprawnienie przestrzegania przepisów w zakresie nadzoru rynku w odniesieniu do tych wyprodukowanych pojazdów, układów, komponentów, oddzielnych zespołów technicznych, części i wyposażenia, bez względu na to, czy osoba ta bezpośrednio uczestniczy we wszystkich etapach projektowania i budowy tych pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych;
Poprawka 56
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 16
16)  „rejestracja” oznacza stałe lub czasowe administracyjne zezwolenie na dopuszczenie pojazdu do ruchu drogowego, obejmujące identyfikację pojazdu i nadanie mu numeru seryjnego;
16)  „rejestracja” oznacza administracyjne zezwolenie na dopuszczenie pojazdu do ruchu drogowego, obejmujące jego identyfikację i nadanie mu numeru seryjnego, zwanego numerem rejestracyjnym, na stałe lub czasowo, w tym na krótki okres;
Poprawka 57
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 35
35)  „typ pojazdu” oznacza konkretną kategorię pojazdów, dla których wspólne są przynajmniej podstawowe kryteria określone w części B załącznika II i która może zawierać warianty i wersje, o których jest w niej mowa;
35)  „typ pojazdu” oznacza konkretną grupę pojazdów, dla których wspólne są przynajmniej podstawowe kryteria określone w części B załącznika II i która może zawierać warianty i wersje, o których jest w niej mowa;
Poprawka 58
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 37
37)  „pojazd podstawowy” oznacza każdy pojazd, który jest używany w początkowym etapie wielostopniowej homologacji typu;
37)  „pojazd podstawowy” oznacza każdy pojazd, który jest używany w początkowym etapie wielostopniowej homologacji typu, bez względu na to, czy jest to pojazd silnikowy;
Poprawka 59
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 42
42)  „homologacja indywidualna pojazdu” oznacza procedurę, w wyniku której organ udzielający homologacji zaświadcza, że dany pojazd, niezależnie od tego, czy jest on jedynym egzemplarzem, jest zgodny z odpowiednimi przepisami administracyjnymi i wymaganiami technicznymi dotyczącymi homologacji indywidualnej UE pojazdu i krajowej homologacji indywidualnej pojazdu;
42)  „homologacja indywidualna pojazdu” oznacza procedurę, w wyniku której organ udzielający homologacji zaświadcza, że dany pojazd, niezależnie od tego, czy jest on jedynym egzemplarzem, jest zgodny z odpowiednimi przepisami administracyjnymi i wymaganiami technicznymi dotyczącymi homologacji indywidualnej UE pojazdu lub krajowej homologacji indywidualnej pojazdu;
Poprawka 60
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 46
46)  „informacje dotyczące naprawy i konserwacji pojazdów” oznaczają wszelkie informacje niezbędne do przeprowadzenia diagnostyki, obsługi, sprawdzenia, okresowego przeglądu, naprawy, przeprogramowania lub przywrócenia ustawień pojazdu, a także montażu w pojeździe części i wyposażenia, które producent przekazuje autoryzowanym punktom sprzedaży i stacjom obsługi, w tym wszelkie późniejsze zmiany i informacje uzupełniające do tych informacji;
46)  „informacje dotyczące naprawy i konserwacji pojazdów” oznaczają wszelkie informacje niezbędne do przeprowadzenia diagnostyki, obsługi, sprawdzenia, badania przydatności do ruchu drogowego, naprawy, przeprogramowania lub przywrócenia ustawień, a także montażu w pojeździe komponentów, które producent wykorzystuje lub przekazuje miedzy innymi autoryzowanym partnerom, punktom sprzedaży, stacjom obsługi i sieci, aby oferować produkty lub usługi dla celów naprawy i konserwacji pojazdów, w tym wszelkie późniejsze zmiany i informacje uzupełniające do tych informacji;
Poprawka 61
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 55
55)  „ocena na miejscu” oznacza kontrolę prowadzoną przez organ udzielający homologacji typu w obiektach służby technicznej lub jednego z jej podwykonawców lub podmiotów zależnych;
55)  „ocena na miejscu” oznacza kontrolę w obiektach służby technicznej lub jednego z jej podwykonawców lub podmiotów zależnych;
Poprawka 62
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 56 a (nowy)
56a)   „urządzenie ograniczające skuteczność działania” oznacza dowolny funkcjonalny element konstrukcyjny, który, gdy odpowiednio działa, uniemożliwia skuteczną i efektywną pracę homologowanych układów sterowania i monitorowania pojazdu, a także uniemożliwia zgodność z wymogami homologacji w całym spektrum rzeczywistych warunków jazdy.
Poprawka 63
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 2 – akapit 2
Komisja posiada uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 88, aby zmienić załącznik II dotyczący kategoryzacji podkategorii pojazdów, typów pojazdów i typów nadwozia w celu dostosowania go do postępu technicznego.
Komisja posiada uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 88, aby zmienić załącznik II dotyczący typów pojazdów i typów nadwozia w celu dostosowania go do postępu technicznego.
Poprawka 64
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 1 – akapit 2 a (nowy)
Państwa członkowskie zapewniają, aby organy udzielające homologacji typu oraz organy nadzoru rynku przestrzegały ścisłego podziału ról i obowiązków oraz działały niezależnie od siebie.
Poprawka 65
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 1 a (nowy)
1a.   Jeżeli za homologację typu pojazdów, w tym indywidualną homologację typu pojazdu, odpowiada więcej niż jeden organ udzielający homologacji w państwie członkowskim, to państwo członkowskie wyznacza jeden organ udzielający homologacji typu odpowiedzialny za wymianę informacji z organami udzielającymi homologacji innych państw członkowskich oraz za wypełnianie obowiązków określonych w rozdziale XV niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 66
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 4
4.  Państwa członkowskie organizują i prowadzą nadzór rynku i kontrole pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych wprowadzanych do obrotu zgodnie z rozdziałem III rozporządzenia (WE) nr 765/2008.
4.  Państwa członkowskie organizują i prowadzą nadzór rynku i kontrole pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych wprowadzanych do obrotu zgodnie z rozdziałem III rozporządzenia (WE) nr 765/2008, z wyjątkiem jego art. 18 ust. 5.
Poprawka 67
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 5
5.  Państwa członkowskie wprowadzają niezbędne środki w celu zapewnienia, aby organy nadzoru rynku, jeżeli uznają to za konieczne i uzasadnione, mogły być uprawnione do wejścia na teren podmiotów gospodarczych i pobrania niezbędnych próbek pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych do celów badania zgodności.
5.  Państwa członkowskie wprowadzają niezbędne środki w celu zapewnienia, aby organy nadzoru rynku, jeżeli uznają to za konieczne i uzasadnione, mogły być uprawnione do wejścia na teren podmiotów gospodarczych na ich terytorium i pobrania niezbędnych próbek pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych do celów badania zgodności.
Poprawka 68
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 6
6.  Państwa członkowskie dokonują okresowych przeglądów i ocen funkcjonowania swych działań w zakresie homologacji typu. Takie przeglądy i oceny są przeprowadzane przynajmniej co cztery lata, a ich wyniki przekazywane są pozostałym państwom członkowskim i Komisji. Państwo członkowskie udostępnia do wiadomości publicznej streszczenie tych wyników, w szczególności podając liczbę udzielonych homologacji typu z wyszczególnieniem tożsamości konkretnych producentów.
6.  Państwa członkowskie dokonują okresowych przeglądów i ocen funkcjonowania swych działań w zakresie homologacji typu, w tym zgodności wydanych homologacji typu z niniejszym rozporządzeniem. Takie przeglądy i oceny są przeprowadzane przynajmniej co trzy lata, a ich wyniki przekazywane są pozostałym państwom członkowskim, Parlamentowi Europejskiemu i Komisji. Wyniki są omawiane przez forum ustanowione na mocy art. 10. Państwo członkowskie udostępnia do wiadomości publicznej pełne sprawozdanie z tych wyników, które obejmuje w szczególności liczbę udzielonych homologacji typu lub odrzuconych wniosków, przedmiot świadectwa homologacji typu oraz tożsamość konkretnych producentów i służb technicznych odpowiedzialnych za nadzorowanie badań homologacji typu.
Poprawka 69
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 7
7.  Państwa członkowskie dokonują okresowych przeglądów i ocen funkcjonowania swych działań w zakresie nadzoru. Takie przeglądy i oceny są przeprowadzane przynajmniej co cztery lata, a ich wyniki przekazywane są pozostałym państwom członkowskim i Komisji. Państwo członkowskie udostępnia do wiadomości publicznej streszczenie tych wyników
7.  Państwa członkowskie dokonują okresowych przeglądów i ocen funkcjonowania swych działań w zakresie nadzoru. Takie przeglądy i oceny są przeprowadzane przynajmniej co trzy lata, a ich wyniki przekazywane są pozostałym państwom członkowskim, Parlamentowi Europejskiemu i Komisji. Wyniki są omawiane przez forum ustanowione na mocy art. 10. Państwo członkowskie podaje do wiadomości publicznej streszczenie tych wyników, które obejmuje w szczególności liczbę pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych podlegających badaniom lub innej ocenie. Streszczenie obejmuje wykaz pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych, które okazały się niezgodne z wymogami niniejszego rozporządzenia, jeśli takowe występują, nazwy poszczególnych producentów oraz krótki opis charakteru niezgodności.
Poprawka 70
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 7 a (nowy)
7a.   Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 88 uzupełniających niniejsze rozporządzenie przez wprowadzenie wspólnych kryteriów wyznaczania, przeglądu i oceny organów udzielających homologacji i organów nadzoru rynku na szczeblu krajowym.
Poprawka 71
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 1 a (nowy)
1a.   Organy udzielające homologacji wdrażają i wprowadzają w życie wymogi zawarte w niniejszym rozporządzeniu w jednolity i spójny sposób, tak aby zapewnić równe szanse i uniknąć stosowania na terenie Unii rozbieżnych norm. Współpracują one w pełni z forum i Komisją przy podejmowanych przez nie działaniach z zakresu audytu i nadzoru dotyczących stosowania niniejszego rozporządzenia oraz na żądanie dostarczają wszystkich niezbędnych informacji.
Poprawka 72
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 2
2.  Organy udzielające homologacji wykonują swoje obowiązki w sposób niezależny i bezstronny. Przestrzegają one zasad poufności, jeżeli jest to konieczne do ochrony tajemnicy handlowej, z zastrzeżeniem obowiązku informowania, określonego w art. 9 ust. 3, w celu ochrony interesów użytkowników w Unii.
2.  Organy udzielające homologacji wykonują swoje obowiązki w sposób niezależny i bezstronny. Przestrzegają one zasad poufności w celu ochrony tajemnicy handlowej podmiotów gospodarczych, z zastrzeżeniem obowiązku informowania, określonego w art. 9 ust. 3, w celu ochrony interesów użytkowników w Unii zgodnie z obowiązującym prawem.
Poprawka 73
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 3 – akapit 1
Jeżeli za homologację pojazdów, w tym homologację indywidualną pojazdu, odpowiada więcej niż jeden organ udzielający homologacji, państwo członkowskie wyznacza jeden organ udzielający homologacji typu odpowiedzialny za wymianę informacji z organami udzielającymi homologacji innych państw członkowskich oraz za obowiązki określone w rozdziale XV niniejszego rozporządzenia.
skreśla się
Poprawka 74
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 3 – akapit 2
Organy udzielające homologacji w państwie członkowskim współpracują ze sobą, dzieląc się informacjami istotnymi w punktu widzenia ich roli i wykonywanych przez nie funkcji.
Organy udzielające homologacji w państwie członkowskim wprowadzają procedury mające zapewnić sprawną i skuteczną koordynację oraz sprawną i skuteczną wymianę informacji istotnych z punktu widzenia ich roli i wykonywanych przez nie funkcji.
Poprawka 75
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 3 a (nowy)
3a.   W przypadku gdy organ udzielający homologacji stwierdzi, że pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, powiadamia o tym niezwłocznie Komisję i inne państwa członkowskie. Natychmiast po otrzymaniu tego powiadomienia Komisja powiadamia członków forum na rzecz egzekwowania przepisów.
Poprawka 76
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 5
5.   Komisja może przyjmować akty wykonawcze w celu określenia wspólnych kryteriów mianowania, przeglądu i oceny organów udzielających homologacji na szczeblu krajowym. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 87 ust. 2.
skreśla się
Poprawka 77
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 1
1.  Organy nadzoru rynku przeprowadzają regularne kontrole, aby sprawdzić zgodność pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych z wymaganiami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, a także pod względem poprawności homologacji typu. Kontrole te przeprowadza się w adekwatnej skali, poprzez badanie dokumentacji, badanie polegające na prowadzeniu pojazdu oraz badania laboratoryjne, na podstawie statystycznie istotnych prób. Wykonując te czynności, organy nadzoru rynku biorą pod uwagę ustalone zasady oceny ryzyka, skargi oraz inne informacje.
1.  Organy nadzoru rynku przeprowadzają regularne badania i inspekcje zgodnie z krajowymi programami rocznymi zatwierdzonymi zgodnie z ust. 2 i 3, aby sprawdzić, czy pojazdy, układy, komponenty i oddzielne zespoły techniczne są zgodne z homologacjami typu i mającym zastosowanie prawodawstwem. Te badania i inspekcje przeprowadzane są m.in. w drodze badań laboratoryjnych i badań emisji w rzeczywistych warunkach jazdy, na podstawie statystycznie istotnych prób, a uzupełniają je badania dokumentacji. Co roku państwa członkowskie przeprowadzają badania lub inspekcje określonej liczby typów stanowiącej łącznie co najmniej 20 % liczby typów wprowadzonych do obrotu w tym państwie członkowskim w poprzednim roku. Wykonując te czynności, organy nadzoru rynku biorą pod uwagę ustalone zasady oceny ryzyka, uzasadnione skargi oraz inne istotne informacje, w tym wyniki badań opublikowane przez uznane osoby trzecie, nowe technologie dostępne na rynku i sprawozdania z okresowych badań technicznych oraz dane ze zdalnych urządzeń monitorujących umieszczonych na poboczu drogi.
Poprawka 78
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 1 a (nowy)
1a.   Przy wykonywaniu zadań technicznych, takich jak badania lub kontrole, organy nadzoru rynku mogą polegać na niezależnych organizacjach badawczych. Odpowiedzialność za wyniki spoczywa na organie nadzoru rynku. Jeżeli do celów niniejszego artykułu wykorzystano służby techniczne, organy nadzoru rynku zapewniają, aby skorzystano z usług innej służby technicznej niż ta, która przeprowadziła pierwotne badania homologacji typu.
Poprawka 79
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 1 b (nowy)
1b.   Organy nadzoru rynku sporządzają i przedkładają krajowy program nadzoru rynku do zatwierdzenia przez Komisję w perspektywie rocznej lub wieloletniej. Państwa członkowskie mogą także przedkładać wspólne programy i działania.
Krajowe programy nadzoru rynku zawierają co najmniej następujące informacje:
a)   skalę i zakres planowanych działań związanych z nadzorem rynku;
b)   szczegółowe informacje na temat sposobu realizacji działań w zakresie nadzoru rynku, w tym informacje na temat wykorzystania badań dokumentacji, kontroli fizycznych i laboratoryjnych oraz tego, w jaki sposób działania te odzwierciedlają zasady oceny ryzyka i podejmują kwestie uzasadnionych skarg, dużej liczby konkretnych modeli samochodów w eksploatacji na odnośnym terytorium, włącznie z ich częściami, pierwszego zastosowania nowego silnika lub technologii, sprawozdania z okresowych kontroli technicznych i inne istotne informacje, w tym od podmiotów gospodarczych oraz z wyników testów publikowanych przez uznane osoby trzecie;
c)   podsumowanie działań podjętych w ramach poprzedniego programu, w tym odpowiednie dane statystyczne na temat skali przeprowadzonych działań, działań następczych oraz ich wyników. W przypadku programu wieloletniego podsumowanie działań jest przygotowywane i przedkładane co roku Komisji i forum na rzecz egzekwowania przepisów; oraz
d)   szczegóły ustaleń dotyczących finansowania, notyfikowanych na mocy art. 30 ust. 4, i zasobów ludzkich przeznaczonych na nadzór rynku, a także ich adekwatności w odniesieniu do planowanych działań w zakresie nadzoru rynku.
Poprawka 80
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 2
2.  Organy nadzoru rynku wymagają od podmiotów gospodarczych udostępnienia dokumentacji i informacji, które uznają za niezbędne do wykonywania swojej działalności.
2.  Organy nadzoru rynku wymagają od podmiotów gospodarczych udostępnienia dokumentacji i informacji, które uznają za niezbędne do wykonywania swojej działalności. Obejmuje to dostęp do oprogramowania, algorytmów, sterowników silnika i wszelkich innych specyfikacji technicznych, które organy nadzoru rynku uznają za niezbędne.
Poprawka 81
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 3
3.  W odniesieniu do pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych posiadających homologację typu, organy nadzoru rynku należycie uwzględniają świadectwa zgodności przedstawione przez podmioty gospodarcze.
3.  W odniesieniu do pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych posiadających homologację typu, organy nadzoru rynku należycie uwzględniają świadectwa zgodności, znaki homologacji typu lub świadectwa homologacji typu przedstawione przez podmioty gospodarcze.
Poprawka 82
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 4 – akapit 1
Organy nadzoru rynku wprowadzają odpowiednie środki w celu ostrzeżenia użytkowników na ich terytorium, w adekwatnych ramach czasowych, o zagrożeniach stwierdzonych w odniesieniu do wszelkich pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, tak aby zapobiec ryzyku obrażenia lub innym szkodom lub aby ograniczyć to ryzyko lub szkody.
Organy nadzoru rynku wprowadzają odpowiednie środki w celu ostrzeżenia użytkowników na ich terytorium, w adekwatnych ramach czasowych, o stwierdzonych niezgodnościach w odniesieniu do wszelkich pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, tak aby zapobiec ryzyku obrażenia lub innym szkodom lub aby ograniczyć to ryzyko lub szkody. Informacje te udostępniane są na stronie internetowej organu nadzoru rynku w prostym i zrozumiałym języku.
Poprawka 83
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 5
5.  Jeżeli organy nadzoru rynku jednego państwa członkowskiego zdecydują o wycofaniu z rynku pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego zgodnie z art. 49 ust. 5, informują one o tym zainteresowany podmiot gospodarczy i, w stosownych przypadkach, właściwy organ udzielający homologacji.
5.  Jeżeli organy nadzoru rynku jednego państwa członkowskiego zdecydują o wycofaniu z rynku pojazdu, układu, komponentu i oddzielnego zespołu technicznego zgodnie z art. 49 ust. 5, informują one o tym zainteresowany podmiot gospodarczy i właściwy organ udzielający homologacji.
Poprawka 84
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 5 a (nowy)
5a.   W przypadku gdy organ nadzoru rynku uzna, że pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny nie jest zgodny z wymogami zawartymi w niniejszym rozporządzeniu, informuje on o tym niezwłocznie Komisję oraz pozostałe państwa członkowskie. Natychmiast po otrzymaniu tego powiadomienia Komisja powiadamia członków forum na rzecz egzekwowania przepisów.
Poprawka 85
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 6
6.  Organy nadzoru rynku wykonują swoje obowiązki w sposób niezależny i bezstronny. Jeżeli jest to konieczne, przestrzegają one zasad poufności w ochronie tajemnicy handlowej, z zastrzeżeniem obowiązku informowania, określonego w art. 9 ust. 3, w najszerszym niezbędnym zakresie, w celu ochrony interesów użytkowników w Unii Europejskiej.
6.  Organy nadzoru rynku wykonują swoje obowiązki w sposób niezależny i bezstronny. Przestrzegają one zasad poufności w celu ochrony tajemnicy handlowej podmiotów gospodarczych, z zastrzeżeniem obowiązku informowania, określonego w art. 9 ust. 3 w jak najszerszym zakresie koniecznym do ochrony interesów użytkowników w Unii Europejskiej.
Poprawka 86
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 7
7.   Państwa członkowskie dokonują okresowych przeglądów i ocen funkcjonowania swych działań w zakresie nadzoru. Takie przeglądy i oceny są przeprowadzane przynajmniej co cztery lata, a ich wyniki przekazywane są pozostałym państwom członkowskim i Komisji. Państwo członkowskie udostępnia do wiadomości publicznej streszczenie tych wyników
skreśla się
Poprawka 87
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 8
8.   Organy nadzoru rynku różnych państw członkowskich koordynują działania w zakresie nadzoru rynku, współpracują ze sobą nawzajem i dzielą się ze sobą i z Komisją wynikami tych działań. W stosownych przypadkach organy nadzoru rynku uzgadniają podział pracy i specjalizację.
skreśla się
Poprawka 88
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 9
9.  Jeśli w danym państwie członkowskim za nadzór rynku i kontrole na granicach zewnętrznych odpowiedzialny jest więcej niż jeden organ, organy te współpracują ze sobą, prowadząc wymianę informacji mających znaczenie dla pełnionej przez nie roli i wykonywanych przez nie funkcji.
9.  Jeśli w danym państwie członkowskim za nadzór rynku i kontrole na granicach zewnętrznych odpowiedzialny jest więcej niż jeden organ, organy te wdrażają procedury mające zapewnić sprawną i skuteczną koordynację oraz sprawną i skuteczną wymianę informacji mających znaczenie dla pełnionej przez nie roli i wykonywanych przez nie funkcji.
Poprawka 89
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 10
10.   Komisja może przyjmować akty wykonawcze w celu ustalenia kryteriów określających skalę, zakres i częstotliwość przeprowadzania kontroli weryfikujących zgodność pobranych próbek, o których mowa w ust. 1. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 87 ust. 2.
skreśla się
Poprawka 90
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 10 a (nowy)
10a.   Organy nadzoru rynku podają do wiadomości publicznej sprawozdanie z ustaleń po każdej przeprowadzonej weryfikacji zgodności i przekazują te ustalenia państwom członkowskim i Komisji. Komisja przekazuje to sprawozdanie członkom forum na rzecz egzekwowania przepisów. Sprawozdanie zawiera szczegółowe informacje dotyczące pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych, które są oceniane, oraz tożsamość odnośnego producenta, a także krótki opis ustaleń, w tym charakter ewentualnych niezgodności.
Poprawka 91
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit 1
Komisja organizuje i przeprowadza lub wymaga przeprowadzania, w stosownym zakresie, badań i inspekcji pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych już udostępnionych na rynku, w celu sprawdzenia, czy te pojazdy, układy, komponenty i oddzielne zespoły techniczne są zgodne z homologacjami typu i z obowiązującymi przepisami prawnymi, jak również w celu zapewnienia prawidłowości homologacji typu.
Komisja organizuje i przeprowadza lub wymaga przeprowadzania, w stosownym zakresie – z należytym uwzględnieniem uzgodnionych krajowych programów działań w zakresie nadzoru rynku zatwierdzonych zgodnie z art. 8 – badań i inspekcji pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych już udostępnionych na rynku, w celu sprawdzenia, czy te pojazdy, układy, komponenty i oddzielne zespoły techniczne są zgodne z homologacjami typu i z obowiązującymi przepisami prawnymi.
Badania i inspekcje organizowane i przeprowadzane przez Komisję lub przez nią zlecone dotyczą kwestii zgodności eksploatacyjnej pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych.
Te badania i inspekcje przeprowadzane są m.in. w drodze badań laboratoryjnych i badań emisji w rzeczywistych warunkach jazdy, na podstawie statystycznie istotnych prób, a uzupełniają je badania dokumentacji.
Wykonując te czynności, Komisja bierze pod uwagę ustalone zasady oceny ryzyka, uzasadnione skargi oraz inne informacje, w tym wyniki badań przeprowadzonych przez uznane osoby trzecie, nowe technologie dostępne na rynku, sprawozdania z okresowych badań technicznych oraz dane ze zdalnych urządzeń monitorujących umieszczonych na poboczu drogi.
Poprawka 92
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit 1 a (nowy)
Bez uszczerbku dla akapitu pierwszego, jeżeli Komisja, na podstawie informacji udzielonych przez państwa członkowskie, wniosku jednego z członków forum na rzecz egzekwowania przepisów lub wyników badań opublikowanych przez uznane osoby trzecie, sądzi, że państwo członkowskie nie wypełnia prawidłowo swoich obowiązków w zakresie homologacji typu i nadzoru rynku wynikających z niniejszego rozporządzenia, Komisja organizuje i samodzielnie przeprowadza lub zleca przeprowadzenie badań i kontroli pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych już dostępnych na rynku.
Poprawka 93
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit 1 b (nowy)
Przy wykonywaniu zadań technicznych, takich jak badania lub kontrole, Komisja może polegać na niezależnych organizacjach badawczych. Odpowiedzialność za wyniki spoczywa na Komisji. Jeżeli do celów niniejszego artykułu wyznaczono służby techniczne, Komisja zapewnia, aby skorzystano z usług innej służby technicznej niż ta, która przeprowadziła pierwotne badania homologacji typu.
Poprawka 94
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 2
2.  Producenci posiadający homologację typu lub podmioty gospodarcze dostarczają Komisji na żądanie statystycznie istotną liczbę wyprodukowanych pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych wybranych przez Komisję, które są reprezentatywne dla pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych dostępnych do wprowadzenia do obrotu na podstawie danej homologacji typu. Te pojazdy, układy, komponenty i oddzielne zespoły techniczne muszą być dostarczone do badania w momencie, w miejscu i w okresie wymaganym przez Komisję.
2.  Producenci posiadający homologację typu lub podmioty gospodarcze dostarczają Komisji na żądanie statystycznie istotną liczbę wyprodukowanych pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych wybranych przez Komisję, które są reprezentatywne dla pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych dostępnych do wprowadzenia do obrotu na podstawie danej homologacji typu. Te pojazdy, układy, komponenty i oddzielne zespoły techniczne muszą być dostarczone do badania w momencie, w miejscu i w okresie wymaganym – zależnie od sytuacji – przez Komisję.
Poprawka 95
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 2 a (nowy)
2a.   Państwa członkowskie udzielają wszelkiej niezbędnej pomocy oraz dostarczają całą dokumentację i zapewniają inne wsparcie techniczne, którego wymagają eksperci Komisji, aby umożliwić im przeprowadzenie badań, kontroli i inspekcji. Państwa członkowskie zapewniają ekspertom Komisji dostęp do wszystkich obiektów lub ich części oraz do informacji, w tym do systemów komputerowych i oprogramowania, istotnych dla wykonania ich zadań.
Poprawka 96
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 3 – akapit 1
W celu umożliwienia Komisji przeprowadzania badań, o których mowa w ust. 1 i 2, państwa członkowskie udostępniają Komisji wszelkie dane dotyczące homologacji typu pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych podlegających badaniom kontrolującym zgodność. Dane te muszą zawierać przynajmniej informacje zawarte w świadectwie homologacji typu i w jego załącznikach, o których mowa w art. 26 ust. 1.
W celu umożliwienia Komisji przeprowadzania badań, o których mowa w ust. 1 i 2, państwa członkowskie niezwłocznie udostępniają Komisji wszelkie dane dotyczące homologacji typu pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych podlegających badaniom kontrolującym zgodność. Dane te muszą zawierać przynajmniej informacje zawarte w świadectwie homologacji typu i w jego załącznikach, o których mowa w art. 26 ust. 1.
Poprawka 97
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 4
4.  Producenci pojazdów udostępniają publicznie dane niezbędne osobom trzecim do przeprowadzania badań kontrolujących zgodność. Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia, jakie dane mają być udostępnione publicznie, oraz warunków takich publikacji, z zastrzeżeniem ochrony tajemnic handlowych oraz ochrony danych osobowych zgodnie z prawem Unii i prawem krajowym. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 87 ust. 2.
4.  Producenci pojazdów bezpłatnie i bez zbędnej zwłoki udostępniają dane niezbędne uznanym osobom trzecim do przeprowadzania badań kontrolujących zgodność. Dane te zawierają wszystkie parametry i ustawienia, które są niezbędne do dokładnego odtworzenia warunków testowych zastosowanych podczas badania homologacyjnego. Wszystkie takie przekazane dane są traktowane zgodnie z uzasadnioną ochroną informacji biznesowych. Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia, jakie dane mają być udostępnione, oraz warunków takiego udostępnienia, w tym warunków zapewnienia dostępu do takich informacji poprzez internetową bazę danych, o której mowa w art. 10a, z zastrzeżeniem ochrony tajemnic handlowych oraz ochrony danych osobowych zgodnie z aktami prawnymi Unii i prawem krajowym. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 87 ust. 2.
Poprawka 98
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 4 a (nowy)
4a.   Komisja organizuje i przeprowadza wspólne audyty organów udzielających homologacji typu i krajowych organów nadzoru rynku w celu sprawdzenia, czy wdrażają one w spójny sposób wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu i wykonują swoje zadania w sposób niezależny i skrupulatny. Po konsultacji z forum Komisja przyjmuje roczny plan wspólnych audytów, w którym przy ustalaniu częstotliwości przeprowadzania ocen uwzględnia się wyniki uprzednich ocen. Ilekroć Komisja ma powody, aby uznać, że organ udzielający homologacji typu nie wywiązuje się ze swoich obowiązków na podstawie niniejszego rozporządzenia, Komisja może wymagać przeprowadzania wspólnych audytów co roku.
Poprawka 99
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 4 b (nowy)
4b.   W celu wykonania tego zadania Komisja zleca świadczenie usług niezależnych audytorów osobom trzecim w drodze otwartego zaproszenia do składania ofert. Audytorzy wykonują swoje obowiązki w sposób niezależny i bezstronny. Audytorzy zachowują poufność w celu ochrony tajemnicy handlowej zgodnie z obowiązującymi przepisami. Państwa członkowskie udzielają wszelkiej niezbędnej pomocy oraz dostarczają całą dokumentację i zapewniają wsparcie, o które zwracają się audytorzy, aby umożliwić im realizację powierzonych im zadań. Państwa członkowskie zapewniają audytorom dostęp do wszelkich obiektów lub ich części oraz do informacji, w tym do systemów komputerowych i oprogramowania, istotnych dla wykonania ich zadań. Na żądanie państwo członkowskie może być upoważnione do wysłania obserwatora do wspólnego audytu organizowanego na mocy niniejszego artykułu. Obserwatorzy ci nie mają wpływu na jakiekolwiek decyzje związane z wynikiem wspólnego audytu.
Poprawka 100
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 4 c (nowy)
4c.   Wynik wspólnego audytu przekazywany jest wszystkim państwom członkowskim i Komisji, a streszczenie wyniku podawane jest do wiadomości publicznej. Jest on omawiany przez forum ustanowione na mocy art. 10.
Poprawka 101
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 4 d (nowy)
4d.   Zainteresowane państwa członkowskie przekazują Komisji i innym państwom członkowskim informacje na temat sposobów realizacji zaleceń wynikających ze sprawozdania z audytu, o którym mowa w ust. 4c.
Poprawka 102
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 –ustęp 4 e (nowy)
4e.   Komisja może zażądać dalszych informacji od państw członkowskich i ich krajowych organów udzielających homologacji typu i organów nadzoru rynku, jeżeli mają one podstawy sądzić, po zbadaniu przez forum, że istnieją przypadki niezgodności z niniejszym rozporządzeniem. Państwa członkowskie i ich odpowiednie organy przekazują te informacje bez zbędnej zwłoki.
Poprawka 103
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 5 – akapit 2
Jeżeli te badania i inspekcje kwestionują poprawność samej homologacji typu, Komisja informuje organ udzielający homologacji lub organy udzielające homologacji, jak również forum wymiany informacji o egzekwowaniu przepisów.
Jeżeli te badania i inspekcje kwestionują poprawność samej homologacji typu, Komisja niezwłocznie informuje organ udzielający homologacji lub organy udzielające homologacji, jak również państwa członkowskie i członków forum na rzecz egzekwowania przepisów.
Poprawka 104
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 5 – akapit 2 a (nowy)
Komisja przyjmuje odpowiednie środki w celu ostrzeżenia użytkowników na terenie Unii, w tym odpowiednich organów udzielających homologacji typu, w adekwatnych ramach czasowych, o wszelkich niezgodnościach, jakie wykryła w odniesieniu do wszelkich pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, tak aby zapobiec ryzyku obrażenia lub innym szkodom lub aby ograniczyć to ryzyko lub szkody. Informacje te udostępniane są na stronie internetowej odnośnych organów nadzoru rynku w prostym i zrozumiałym języku.
Poprawka 105
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 5 – akapit 3
Komisja publikuje sprawozdanie z ustaleń po każdej przeprowadzonej weryfikacji zgodności.
Komisja podaje do wiadomości publicznej sprawozdanie z ustaleń po każdej przeprowadzonej weryfikacji zgodności i przekazuje swoje ustalenia państwom członkowskim i członkom forum na rzecz egzekwowania przepisów. Sprawozdanie zawiera szczegółowe informacje dotyczące pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych, które są oceniane, oraz tożsamość odnośnego producenta, a także krótki opis ustaleń, w tym charakter ewentualnych niezgodności, oraz w stosownych przypadkach zawiera zalecenia działań następczych dla państw członkowskich.
Poprawka 106
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 1
1.  Komisja ustanawia forum wymiany informacji o egzekwowaniu przepisów (zwane dalej „forum”) i przewodniczy mu.
1.  Komisja ustanawia forum na rzecz egzekwowania przepisów (zwane dalej „forum”), przewodniczy mu i zarządza nim.
Poprawka 107
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 1 – akapit 2
W skład forum wchodzą członkowie mianowani przez państwa członkowskie.
W skład forum wchodzą członkowie mianowani przez państwa członkowskie, w tym ich organy odpowiedzialne za homologacje typu i nadzór rynku.
W razie konieczności, a co najmniej raz do roku, forum zaprasza na swoje posiedzenia także obserwatorów. Zaproszeni obserwatorzy obejmują przedstawicieli Parlamentu Europejskiego, służb technicznych, uznanych organizacji badawczych osób trzecich, przedstawicieli przemysłu, badań i innych odpowiednich podmiotów gospodarczych, organizacji pozarządowych działających w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony środowiska i przedstawicieli grup konsumenckich. Obserwatorzy zapraszani na posiedzenia forum stanowią szeroki, reprezentatywny i wyważony przekrój unijnych i krajowych organów reprezentujących odpowiednie zainteresowane strony.
Poprawka 108
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 1 a (nowy)
1a.   Komisja publikuje na swojej stronie internetowej kalendarz posiedzeń, porządek obrad i protokoły, w tym listę obecności.
Poprawka 109
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 2 – akapit 1
Forum koordynuje sieć organów krajowych odpowiedzialnych za homologację typu i nadzór rynku.
Forum koordynuje sieć organów krajowych odpowiedzialnych za homologację typu i nadzór rynku w celu ułatwienia wdrożenia niniejszego rozporządzenia, w szczególności wymogów dotyczących oceny, wyznaczania i monitorowania wyznaczonych podmiotów oraz ogólnego stosowania wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Poprawka 110
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 2 – akapit 2
Jego zadania doradcze obejmują m.in. promowanie dobrych praktyk, wymianę informacji na temat problemów związanych z egzekwowaniem przepisów, współpracy, opracowania metod i narzędzi pracy, opracowania procedury elektronicznej wymiany informacji, oceny zharmonizowanych projektów egzekwowania przepisów, sankcji i wspólnych inspekcji.
Jego zadania obejmują:
a)   rozpatrywanie uzasadnionych skarg, dowodów lub innych istotnych informacji dotyczących ewentualnej niezgodności, przedstawionych przez uznane osoby trzecie;
b)   wspólne omówienie i ocenę krajowych programów nadzoru rynku w następstwie ich przedłożenia Komisji;
c)   wymianę informacji w odniesieniu do nowych technologii, które są lub staną się dostępne na rynku;
d)   ocenę wyników przeglądów – zarówno tych, o których mowa w art. 6 ust. 6, jak i wynikających ze wspólnego audytu, o którym mowa w art. 71 ust. 8 – funkcjonowania organów udzielających homologacji typu;
e)   przegląd wyników ocen funkcjonowania nadzoru rynku;
f)   ocenę wyników ocen – zarówno tych, o których mowa w art. 80 ust. 3a, jak i wynikających ze wspólnego audytu, o którym mowa w art. 80 ust. 4 – funkcjonowania służb technicznych; oraz
g)   ocenę – przynajmniej co dwa lata – skuteczności działań z zakresu egzekwowania przepisów, z uwzględnieniem, w stosownych przypadkach, spójności i skuteczności wszelkich napraw, wycofania od użytkowników lub kar stosowanych przez państwa członkowskie, gdy pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne, w których stwierdzono niezgodność, zostały wprowadzone do obrotu w więcej niż jednym państwie członkowskim.
Poprawka 111
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 2 a (nowy)
2a.   W przypadku gdy po rozpatrzeniu w ramach forum Komisja ma podstawy sądzić, że istnieją przypadki niezgodności z niniejszym rozporządzeniem, Komisja może zażądać dalszych informacji od państw członkowskich i ich krajowych organów udzielających homologacji i organów nadzoru rynku. Państwa członkowskie i ich odpowiednie organy przekazują te informacje bez zbędnej zwłoki.
Poprawka 112
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – artykuł 2 b (nowy)
2b.   Corocznie Komisja podaje do publicznej wiadomości sprawozdanie z działalności forum. Sprawozdanie to zawiera szczegółowe wyjaśnienie rozpatrywanych przezeń kwestii, działań wynikających z tych rozważań i rozumowania leżącego u podstaw tych działań, w tym w wypadku, gdyby nie przewidziano żadnych działań. Każdego roku Komisja przedstawia sprawozdanie z działalności forum Parlamentowi Europejskiemu.
Poprawka 113
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 2 c (nowy)
2c.   Jeżeli Komisja wykaże, że dany organ udzielający homologacji typu naruszył którykolwiek z wymogów niniejszego rozporządzenia w następstwie wspólnego audytu, niezwłocznie informuje ona państwa członkowskie, Parlament Europejski i Komisję. Komisja może przyjąć wszelkie niezbędne środki w celu usunięcia niezgodności. W niektórych przypadkach i przy należytym uwzględnieniu charakteru niezgodności Komisja jest upoważniona do zawieszenia lub cofnięcia uprawnienia danego organu udzielającego homologacji do przyjmowania wniosków o świadectwo homologacji typu UE, o którym mowa w art. 21.
Poprawka 114
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 2 – akapit 1 a (nowy)
W ciągu dwóch miesięcy po zawieszeniu lub wycofaniu takiego uprawnienia zgodnie z ust. 3 Komisja przedstawia państwom członkowskim sprawozdanie ze swoich ustaleń dotyczących niezgodności. Jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych wprowadzonych już do obrotu, Komisja poleca danym organom udzielającym homologacji typu zawieszenie lub cofnięcie, w rozsądnym terminie, wszystkich nienależnie wydanych świadectw.
Poprawka 115
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 a (nowy)
Artykuł 10a
Internetowa baza danych
1.   Komisja ustanawia internetową bazę danych do bezpiecznej elektronicznej wymiany informacji związanych z procedurami homologacji typu, wydanymi zezwoleniami, nadzorem rynku i innymi odpowiednimi działaniami pomiędzy krajowymi organami udzielającymi homologacji typu, organami nadzoru rynku, państwami członkowskimi i Komisją.
2.   Komisja jest odpowiedzialna za koordynację dostępu i otrzymywanie regularnych aktualizacji z odpowiednimi organami oraz za bezpieczeństwo i poufność danych odnoszących się do zapisów przechowywanych w bazie danych.
3.   Państwa członkowskie przekazują do bazy danych informacje wymagane na mocy art. 25. Ponadto państwa członkowskie dostarczają danych dotyczących numeru identyfikacyjnego zarejestrowanych pojazdów i numeru rejestracyjnego pojazdu przypisanego do pojazdu zgodnie z dyrektywą Rady 1999/37/WE1a i regularnie przekazują Komisji aktualizacje. Informacje te są udostępniane w formacie umożliwiającym wyszukiwanie.
4.   Komisja ustanawia interfejs między bazą danych i unijnym systemem szybkiej informacji (RAPEX) oraz systemem informacyjnym i komunikacyjnym do celów nadzoru rynku (ICSMS) w celu ułatwienia działań w zakresie nadzoru rynku i zapewnienia koordynacji, spójności i dokładności informacji udostępnianych konsumentom i osobom trzecim.
5.   Komisja ustanawia też publicznie dostępny interfejs, który obejmuje informacje zawarte w załączniku IX oraz dane organu udzielającego homologacji wydającego świadectwo homologacji typu na mocy art. 24 i służb technicznych, które przeprowadziły badania wymagane na mocy art. 28. Komisja dopilnowuje, aby informacje te były przedstawione w formacie umożliwiającym wyszukiwanie.
Komisja zapewnia również dostęp do informacji niezbędnych do weryfikacji zgodności zgodnie z aktami wykonawczymi przyjętymi na podstawie art. 9 ust. 4.
6.   Jako część bazy danych Komisja opracowuje narzędzie do przesyłania wyników badań osób trzecich i skarg na działanie pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych. Informacje przedłożone za pomocą tego narzędzia uwzględnia się w związku z działaniami w zakresie nadzoru rynku, określonymi w art. 8 i 9.
7.   Aby przetestować przydatność stosowania systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI) do celów wymiany informacji objętych niniejszym artykułem, do dnia... [3 miesiące po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia] zostanie uruchomiony projekt pilotażowy.
__________________
1a Dyrektywa Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz.U. L 138 z 1.6.1999, s. 57).
Poprawka 116
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 1
1.  Producent zapewnia, aby pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne, które wyprodukował i które wprowadzono do obrotu lub dopuszczono, były produkowane i homologowane zgodnie z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
1.  Producent zapewnia, aby pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne, które są wprowadzane do obrotu lub które dopuszczono, były produkowane i homologowane zgodnie z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu oraz aby pozostawały zgodne z tymi wymogami bez względu na zastosowaną metodę badań.
Poprawka 117
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 2 – akapit 1 a (nowy)
Producent odpowiada przed organem udzielającym homologacji za wszystkie aspekty procedury homologacji i za zapewnienie zgodności produkcji bez względu na zastosowaną metodę badań.
Poprawka 118
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 4
4.  Do celów homologacji typu UE producent mający siedzibę poza Unią wyznacza jednego przedstawiciela mającego siedzibę w Unii do celów reprezentowania go przed organem udzielającym homologacji. Producent wyznacza również jednego przedstawiciela mającego siedzibę w Unii do celów nadzoru rynku, przy czym może to być przedstawiciel wyznaczony do celów homologacji typu UE.
4.  Do celów homologacji typu UE producent pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych mający siedzibę poza Unią wyznacza jednego przedstawiciela mającego siedzibę w Unii do celów reprezentowania go przed organem udzielającym homologacji. Producent wyznacza również jednego przedstawiciela mającego siedzibę w Unii do celów nadzoru rynku, przy czym może to być przedstawiciel wyznaczony do celów homologacji typu UE.
Poprawka 119
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 4 a (nowy)
4a.   Ubiegając się o homologację typu UE, producent zapewnia, aby przy projektowaniu pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych nie stosowano strategii lub innych środków niepotrzebnie zmieniających wyniki uzyskiwane w obowiązujących procedurach badań, kiedy te pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne są użytkowane w warunkach, jakich można racjonalnie oczekiwać w czasie normalnego funkcjonowania i użytkowania.
Producent ujawnia wszelkie strategie zarządzania pracą silnika wdrażane za pomocą sprzętu albo oprogramowania. Producent ujawnia wszystkie odpowiednie informacje dotyczące takich strategii zarządzania, w tym stosowane oprogramowanie, parametry takich strategii oraz uzasadnienie techniczne opisujące, dlaczego są one konieczne.
Poprawka 120
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 5
5.   Producent odpowiada przed organem udzielającym homologacji za wszystkie aspekty procedury homologacji i za zapewnienie zgodności produkcji, niezależnie od tego, czy bezpośrednio uczestniczy we wszystkich etapach budowy pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego.
skreśla się
Poprawka 121
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 6 a (nowy)
6a.   W celu ochrony środowiska, zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów producent prowadzi dochodzenie i ewidencję skarg i niezgodności pojazdów, układów, komponentów, oddzielnych zespołów technicznych, części lub wyposażenia, które wprowadził do obrotu, i informuje swoich importerów oraz dystrybutorów o tego rodzaju monitorowaniu.
Jeżeli liczba skarg i niezgodności dotyczących wyposażenia związanego z bezpieczeństwem lub emisjami przekroczy 30 przypadków lub 1 procent spośród wszystkich pojazdów, w zależności od tego, która z tych wartości jest niższa, układów, komponentów, oddzielnych zespołów technicznych, części lub wyposażenia określonego typu, wariantu lub wersji, które zostały wprowadzone do obrotu, szczegółowe informacje są niezwłocznie przesyłane do odpowiedniego organu udzielającego homologacji odpowiedzialnego za pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie, oraz do Komisji.
Informacje zawierają opis problemu i szczegółowe dane niezbędne do zidentyfikowania niezgodnego typu, wariantu i wersji pojazdu, układu, komponentu, oddzielnego zespołu technicznego, części lub wyposażenia. Te dane wczesnego ostrzegania są wykorzystywane do identyfikowania potencjalnych tendencji w skargach konsumentów oraz badania potrzeby wycofania od użytkowników inicjowanego przez producenta i podjęcia działań w zakresie nadzoru rynku przez państwa członkowskie i Komisję.
Poprawka 122
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 7 a (nowy)
7a.   Producent dopilnowuje, aby użytkownik pojazdu, po otrzymaniu wcześniej stosownych informacji, zgodził się na przetwarzanie i przekazywanie wszystkich danych generowanych podczas użytkowania pojazdu zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/6791a. Jeśli przetwarzanie i przekazywanie danych nie jest konieczne do bezpiecznego funkcjonowania pojazdu, producent dopilnowuje, aby użytkownik pojazdu miał możliwość łatwego przerwania przesyłu danych.
__________________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).
Poprawka 123
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 1 – akapit 1
Producent, który sądzi, że pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie, które zostały wprowadzone do obrotu lub dopuszczone, nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem lub że homologacji typu udzielono na podstawie nieprawidłowych danych, niezwłocznie podejmuje stosowne środki niezbędne do doprowadzenia pojazdu, układu, komponentu, oddzielnego zespołu technicznego, części lub wyposażenia do zgodności z wymogami, wycofania ich z obrotu lub od użytkowników, stosownie do okoliczności.
W przypadku gdy producent sądzi, że pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie, które zostały wprowadzone do obrotu lub dopuszczone, nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem lub że homologacji typu udzielono na podstawie nieprawidłowych danych, producent niezwłocznie przyjmuje stosowne środki niezbędne do doprowadzenia pojazdu, układu, komponentu, oddzielnego zespołu technicznego, części lub wyposażenia do zgodności z wymogami, wycofania ich z obrotu lub od użytkowników, stosownie do okoliczności.
Poprawka 124
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 2
2.  W przypadku gdy pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie stwarza poważne zagrożenie, producent niezwłocznie szczegółowo informuje o niezgodności oraz wszelkich podjętych środkach organy udzielające homologacji i organy nadzoru rynku w państwach członkowskich, w których pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie zostały udostępnione na rynku lub dopuszczone.
2.  W przypadku gdy pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie stwarza poważne zagrożenie, producent niezwłocznie szczegółowo informuje o niezgodności i ryzyku oraz wszelkich podjętych środkach organy udzielające homologacji i organy nadzoru rynku w państwach członkowskich, w których pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie zostały udostępnione na rynku lub dopuszczone.
Poprawka 125
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 3 – akapit 1
Producent przechowuje pakiet informacyjny, o którym mowa w art. 24 ust. 4, przez okres dziesięciu lat od chwili wprowadzenia pojazdu do obrotu, a w przypadku układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego – przez okres pięciu lat od chwili jego wprowadzenia do obrotu.
Producent przechowuje pakiet informacyjny, o którym mowa w art. 24 ust. 4, a ponadto producent pojazdu przechowuje do wglądu organów udzielających homologacji kopię świadectw zgodności, o których mowa w art. 34, przez okres dziesięciu lat po upływie ważności homologacji typu UE pojazdu, a w przypadku układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego – przez okres pięciu lat po upływie ważności homologacji typu UE.
Poprawka 126
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 3 – akapit 2
Producent pojazdu przechowuje do wglądu organów udzielających homologacji kopię świadectwa zgodności, o którym mowa w art. 34.
skreśla się
Poprawka 127
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 4 – akapit 1
Na uzasadnione żądanie organu krajowego producent przekazuje mu za pośrednictwem organu udzielającego homologacji, kopię świadectwa homologacji typu UE lub zezwolenie, o którym mowa w art. 55 ust. 1, wykazujące zgodność pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego w języku łatwo zrozumiałym dla tego organu krajowego.
Na uzasadnione żądanie organu krajowego lub Komisji producent przekazuje temu organowi lub Komisji, za pośrednictwem organu udzielającego homologacji, kopię świadectwa homologacji typu UE lub zezwolenie, o którym mowa w art. 55 ust. 1, wykazujące zgodność pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, części lub wyposażenia w łatwo zrozumiałym języku.
Poprawka 128
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 4 – akapit 2
Na uzasadnione żądanie organu krajowego producent współpracuje z nim we wszelkich działaniach podjętych zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 mających na celu usunięcie zagrożeń, jakie stwarza pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie, które udostępnił na rynku.
Na uzasadnione żądanie organu krajowego lub Komisji producent współpracuje z tym organem lub Komisją we wszelkich działaniach podjętych zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 mających na celu usunięcie zagrożeń, jakie stwarza pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie, które udostępnił na rynku.
Poprawka 129
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – tytuł
Obowiązki przedstawicieli producenta w zakresie nadzoru rynku
Obowiązki przedstawicieli producenta
Poprawka 130
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 1 – wprowadzenie
1.  Przedstawiciel producenta do spraw nadzoru rynku wykonuje zadania określone w pełnomocnictwie udzielonym mu przez producenta. Pełnomocnictwo to umożliwia temu przedstawicielowi przynajmniej:
1.  Przedstawiciel producenta wykonuje zadania określone w pełnomocnictwie udzielonym mu przez producenta. Pełnomocnictwo to umożliwia temu przedstawicielowi przynajmniej:
Poprawka 131
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 1 – litera a
a)  dostęp do folderu informacyjnego, o którym mowa w art. 22, oraz do świadectwa zgodności, o którym mowa w art. 34, w jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej. Dokumentację taką udostępnia się organom udzielającym homologacji przez okres dziesięciu lat od chwili wprowadzenia pojazdu do obrotu, a w przypadku układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego – przez okres pięciu lat od chwili jego wprowadzenia do obrotu;
a)  dostęp do świadectwa homologacji typu i załączników oraz do świadectwa zgodności w jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej. Dokumentację taką udostępnia się organom udzielającym homologacji oraz organom nadzoru rynku przez okres dziesięciu lat od chwili wprowadzenia pojazdu do obrotu, a w przypadku układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego – przez okres pięciu lat od chwili jego wprowadzenia do obrotu;
Poprawka 132
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 1 – litera b
b)  na uzasadnione żądanie organu udzielającego homologacji – dostarczanie mu wszystkich informacji i dokumentacji niezbędnych do wykazania zgodności produkcji pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego;
b)  na uzasadnione żądanie organu udzielającego homologacji – dostarczanie mu wszystkich informacji i dokumentacji niezbędnych do wykazania zgodności produkcji pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, w tym wszelkie specyfikacje techniczne wymagane do celów homologacji typu oraz dostęp do oprogramowania i algorytmów;
Poprawka 133
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 3 – wprowadzenie
3.  W zmianie tej uwzględnia się przynajmniej następujące aspekty:
3.  W zmianie pełnomocnictwa uwzględnia się przynajmniej następujące aspekty:
Poprawka 134
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 2 – akapit 1
Przed wprowadzeniem do obrotu posiadających homologację typu pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych importer sprawdza, czy organ udzielający homologacji skompletował pakiet informacyjny, o którym mowa w art. 24 ust. 4, oraz czy na układzie, komponencie lub oddzielnym zespole technicznym umieszczono wymagany znak homologacji typu i czy są one zgodne z art. 11 ust. 7.
Przed wprowadzeniem do obrotu posiadających homologację typu pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych importer sprawdza, czy posiadają one ważne świadectwo homologacji typu oraz czy na komponencie lub oddzielnym zespole technicznym umieszczono wymagany znak homologacji typu i czy są one zgodne z art. 11 ust. 7.
Poprawka 135
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 3
3.  W przypadku gdy importer sądzi, że pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny nie jest zgodny z wymogami zawartymi w niniejszym rozporządzeniu, a w szczególności że nie odpowiada homologowanemu typowi, nie wprowadza do obrotu, nie zezwala na dopuszczenie ani nie rejestruje pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego do czasu zapewnienia ich zgodności. Jeżeli sądzi on, że pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie stwarza poważne zagrożenie, informuje o tym producenta i organy nadzoru rynku. W przypadku pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, które uzyskały homologację typu, importer informuje o tym również organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji typu.
3.  W przypadku gdy importer sądzi, że pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny nie jest zgodny z wymogami zawartymi w niniejszym rozporządzeniu, a w szczególności gdy nie odpowiada homologowanemu typowi, importer nie wprowadza do obrotu, nie zezwala na dopuszczenie ani nie rejestruje pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego do czasu zapewnienia ich zgodności. Jeżeli sądzi on, że pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie stwarza poważne zagrożenie, importer informuje o tym producenta i organy nadzoru rynku. W przypadku pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, które uzyskały homologację typu, importer informuje o tym również organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji typu.
Poprawka 136
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 6
6.  W celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów importer prowadzi dochodzenie i ewidencję skarg i przypadków wycofania od użytkowników pojazdów, układów, komponentów, oddzielnych zespołów technicznych, części lub wyposażenia, które wprowadził do obrotu, i informuje swoich dystrybutorów o tego rodzaju monitorowaniu.
6.  W celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów importer prowadzi dochodzenie i ewidencję skarg, niezgodności i przypadków wycofania od użytkowników pojazdów, układów, komponentów, oddzielnych zespołów technicznych, części lub wyposażenia, które wprowadził do obrotu, i informuje swoich dystrybutorów o tego rodzaju skargach i przypadkach wycofania od użytkowników.
Poprawka 137
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 6 a (nowy)
6a.   Importer niezwłoczne informuje odpowiedniego producenta o skargach i zgłoszeniach dotyczących zagrożeń, podejrzewanych incydentów lub problemów z niezgodnością dotyczących pojazdów, układów, komponentów, oddzielnych zespołów technicznych, części lub wyposażenia, które wprowadził do obrotu.
Poprawka 138
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 15 – ustęp 1
1.  Jeżeli pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny, który został wprowadzony do obrotu przez importera, nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, importer niezwłocznie wprowadza odpowiednie środki niezbędne do zapewnienia zgodności pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, ich wycofania z obrotu lub od użytkowników, stosownie do okoliczności.
1.  Jeżeli pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny, który został wprowadzony do obrotu przez importera, nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, importer niezwłocznie wprowadza pod kontrolą producenta odpowiednie środki niezbędne do zapewnienia zgodności pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, ich wycofania z obrotu lub od użytkowników, stosownie do okoliczności. Importer informuje również producenta i organ udzielający homologacji typu, który udzielił homologacji typu.
Poprawka 139
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 15 – ustęp 2 – akapit 1
W przypadku gdy pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie stwarza poważne zagrożenie, importer niezwłocznie szczegółowo informuje o poważnym zagrożeniu producenta, organy udzielające homologacji i organy nadzoru rynku w państwach członkowskich, w których pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie zostały wprowadzone do obrotu.
W przypadku gdy wprowadzony do obrotu pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie stwarza poważne zagrożenie, importer niezwłocznie szczegółowo informuje o poważnym zagrożeniu producenta, organy udzielające homologacji i organy nadzoru rynku w państwach członkowskich, w których pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie zostały wprowadzone do obrotu.
Poprawka 140
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 16 – ustęp 1
Przed udostępnieniem na rynku, rejestracją lub dopuszczeniem pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego dystrybutor sprawdza, czy pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny jest opatrzony tabliczką znamionową lub znakiem homologacji typu i czy towarzyszą mu wymagane dokumenty oraz instrukcje i informacje dotyczące bezpieczeństwa, wymagane na mocy art. 63, w języku lub językach urzędowych danego państwa członkowskiego, a także czy producent i importer spełnili wymogi określone odpowiednio w art. 11 ust. 7 oraz art. 14 ust. 4.
1.   Przed udostępnieniem na rynku, rejestracją lub dopuszczeniem pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego dystrybutor sprawdza, czy pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny jest opatrzony tabliczką znamionową lub znakiem homologacji typu i czy towarzyszą mu wymagane dokumenty oraz instrukcje i informacje dotyczące bezpieczeństwa, wymagane na mocy art. 63, w języku lub językach urzędowych danego państwa członkowskiego, a także czy producent i importer spełnili wymogi określone odpowiednio w art. 11 ust. 7 oraz art. 14 ust. 4.
2.   W celu ochrony środowiska, zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów dystrybutor prowadzi dochodzenie w sprawie skarg i niezgodności pojazdów, układów, komponentów, oddzielnych zespołów technicznych, części lub wyposażenia, które wprowadził do obrotu. Ponadto importer lub producent jest niezwłocznie informowany o wszelkich skargach i niezgodnościach dotyczących aspektów środowiskowych lub aspektów bezpieczeństwa pojazdu.
Poprawka 141
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 1
1.  W przypadku gdy dystrybutor sądzi, że pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny nie jest zgodny z wymogami zawartymi w niniejszym rozporządzeniu, nie udostępnia na rynku, nie rejestruje ani nie dopuszcza pojazdu, układu, komponentu ani oddzielnego zespołu technicznego do czasu zapewnienia ich zgodności.
1.  W przypadku gdy dystrybutor sądzi, że pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny nie jest zgodny z wymogami zawartymi w niniejszym rozporządzeniu, dystrybutor informuje producenta, importera i organ udzielający homologacji typu, który udzielił homologacji typu, o tym fakcie i nie wprowadza do obrotu, nie rejestruje ani nie dopuszcza pojazdu, układu, komponentu ani oddzielnego zespołu technicznego do czasu zapewnienia ich zgodności.
Poprawka 142
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 2
2.  Dystrybutor który sądzi, że pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny, który udostępnił na rynku, nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, informuje o tym producenta lub importera, aby zapewnić podjęcie odpowiednich środków niezbędnych do zapewnienia zgodności pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, ich wycofania z obrotu lub od użytkowników, stosownie do okoliczności, zgodnie z art. 12 ust. 1 lub art. 15 ust. 1.
2.  W przypadku gdy dystrybutor sądzi, że pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny, który udostępnił na rynku, nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, informuje o tym producenta, importera oraz organ udzielający homologacji typu, który udzielił homologacji typu, aby zapewnić przyjęcie odpowiednich środków niezbędnych do zapewnienia zgodności pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, ich wycofania z obrotu lub od użytkowników, stosownie do okoliczności, zgodnie z art. 12 ust. 1 lub art. 15 ust. 1.
Poprawka 143
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 3
3.  W przypadku gdy pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie stwarza poważne zagrożenie, dystrybutor niezwłocznie szczegółowo informuje o tym poważnym zagrożeniu producenta, importera, organy udzielające homologacji i organy nadzoru rynku w państwach członkowskich, w których ten pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie zostały udostępnione na rynku. Dystrybutor informuje ich również o wszelkich podjętych działaniach oraz podaje szczegółowe informacje dotyczące w szczególności poważnego zagrożenia oraz podjętych przez producenta środków naprawczych.
3.  W przypadku gdy pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie stwarza poważne zagrożenie, dystrybutor niezwłocznie szczegółowo informuje o tym poważnym zagrożeniu producenta, importera, organy udzielające homologacji i organy nadzoru rynku w państwach członkowskich, w których ten pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie zostały udostępnione na rynku. Dystrybutor informuje ich również o wszelkich podjętych działaniach oraz podaje szczegółowe informacje dotyczące podjętych przez producenta środków naprawczych.
Poprawka 144
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 4
4.  Na uzasadnione żądanie organu krajowego dystrybutor współpracuje z nim we wszelkich działaniach podjętych zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 mających na celu usunięcie zagrożeń, jakie stwarza pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie, które udostępnił na rynku.
4.  Na uzasadnione żądanie organu krajowego lub Komisji dystrybutor współpracuje z tym organem lub Komisją we wszelkich działaniach podjętych zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 mających na celu usunięcie zagrożeń, jakie stwarza pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie, które udostępnił na rynku.
Poprawka 145
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 20 − ustęp 2
2.  W odniesieniu do homologacji typu układu, homologacji typu komponentu i homologacji typu oddzielnego zespołu technicznego zastosowanie ma tylko jednostopniowa homologacja typu.
2.  Nie naruszając wymogów aktów prawnych wymienionych w załączniku IV, w odniesieniu do homologacji typu układu, homologacji typu komponentu i homologacji typu oddzielnego zespołu technicznego zastosowanie ma tylko jednostopniowa homologacja typu.
Poprawka 146
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 20 – ustęp 4
4.  Homologacji typu UE w odniesieniu do ostatniego etapu kompletacji udziela się dopiero po zweryfikowaniu przez organ udzielający homologacji, czy pojazd, któremu udzielono homologacji typu, na ostatnim etapie spełnia w chwili udzielenia homologacji wszystkie mające zastosowanie wymagania techniczne. Weryfikacja ta obejmuje sprawdzenie dokumentacji pod względem wszystkich wymogów objętych zakresem homologacji typu UE w odniesieniu do niekompletnego typu pojazdu udzielonej w ramach procedury wielostopniowej, nawet jeśli udzielono jej dla innej kategorii pojazdu.
4.  Homologacji typu UE w odniesieniu do ostatniego etapu kompletacji udziela się dopiero po zweryfikowaniu przez organ udzielający homologacji, czy pojazd, któremu udzielono homologacji typu, na ostatnim etapie spełnia w chwili udzielenia homologacji wszystkie mające zastosowanie wymagania techniczne, zgodnie z procedurami określonymi w załączniku XVII. Weryfikacja ta obejmuje sprawdzenie dokumentacji pod względem wszystkich wymogów objętych zakresem homologacji typu UE w odniesieniu do niekompletnego typu pojazdu udzielonej w ramach procedury wielostopniowej, w tym jeśli udzielono jej dla innej kategorii pojazdu. Obejmuje ona również sprawdzenie, czy działanie układów, którym udzielono homologacji typu oddzielnie, nadal jest zgodne z tymi homologacjami typu po wbudowaniu tych układów w cały pojazd.
Poprawka 147
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 20 − ustęp 5
5.  Wybór procedury homologacji typu, o której mowa w ust. 1, nie wpływa na mające zastosowanie istotne wymogi, z którymi homologowany typ pojazdu musi być zgodny w chwili udzielenia homologacji typu całego pojazdu.
5.  Wybór procedury homologacji typu, o której mowa w ust. 1, nie wpływa na żadne mające zastosowanie wymogi, z którymi homologowany typ pojazdu musi być zgodny w chwili udzielenia homologacji typu całego pojazdu.
Poprawka 148
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 20 – ustęp 6 a (nowy)
6a.   Producent udostępnia organowi udzielającemu homologacji tyle pojazdów, części lub oddzielnych zespołów technicznych, ile zgodnie z odpowiednimi aktami prawnymi jest koniecznych do przeprowadzenia wymaganych badań.
Poprawka 149
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 21 − ustęp 2
2.  W odniesieniu do konkretnego typu pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego można złożyć tylko jeden wniosek i tylko w jednym państwie członkowskim.
2.  W odniesieniu do konkretnego typu pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego można złożyć tylko jeden wniosek i tylko w jednym państwie członkowskim. Po złożeniu wniosku producentowi nie zezwala się na przerwanie procedury i złożenie innego wniosku dotyczącego tego samego typu do innego organu udzielającego homologacji lub innych służb technicznych. Ponadto w przypadku odmowy udzielenia homologacji typu lub niepomyślnego wyniku badania w służbie technicznej producentowi nie zezwala się na złożenie innego wniosku dotyczącego tego samego typu do innego organu udzielającego homologacji lub innej służby technicznej.
Poprawka 150
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 22 – ustęp 1 – litera a
a)  dokument informacyjny określony w załączniku I w odniesieniu do jednostopniowej lub mieszanej homologacji typu albo w załączniku III w odniesieniu do homologacji typu krok po kroku;
a)  dokument informacyjny określony w załączniku I w odniesieniu do jednostopniowej lub mieszanej homologacji typu całego pojazdu albo w załączniku III w odniesieniu do homologacji typu całego pojazdu krok po kroku lub w odpowiednich aktach prawnych w przypadku homologacji układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego;
Poprawka 151
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 22 – ustęp 1 – litera d
d)  wszelkie dodatkowe informacje wymagane przez organ udzielający homologacji w ramach procedury rozpatrywania wniosku.
d)  wszelkie dodatkowe informacje wymagane przez organ udzielający homologacji w ramach procedury homologacji typu.
Poprawka 152
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 22 – ustęp 2
2.  Folder informacyjny dostarcza się w formacie elektronicznym, który zostanie określony przez Komisję, ale może on również zostać dostarczony w formie papierowej.
2.  Folder informacyjny dostarcza się w formacie elektronicznym.
Poprawka 153
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 23 – ustęp 1 – akapit 1
Do wniosku o udzielenie homologacji typu krok po kroku, poza folderem informacyjnym, o którym mowa w art. 22, dołącza się kompletny zestaw świadectw homologacji typu UE, w tym sprawozdań z badań, wymaganych zgodnie z mającymi zastosowanie aktami wymienionymi w załączniku IV.
Do wniosku o udzielenie homologacji typu krok po kroku, poza folderem informacyjnym, o którym mowa w art. 22, dołącza się kompletny zestaw świadectw homologacji typu UE, w tym sprawozdań z badań i dokumentów zawierających informacje, wymaganych zgodnie z aktami prawnymi wymienionymi w załączniku IV.
Poprawka 154
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 23 – ustęp 1 – akapit 2
W przypadku wystąpienia o homologację typu układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego zgodnie z mającymi zastosowanie aktami wymienionymi w załączniku IV organ udzielający homologacji musi mieć dostęp do folderu informacyjnego do czasu udzielenia homologacji typu całego pojazdu lub odmowy jej udzielenia.
W przypadku wystąpienia o homologację typu układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego zgodnie z aktami prawnymi wymienionymi w załączniku IV organ udzielający homologacji musi mieć dostęp do folderu informacyjnego i dokumentów informacyjnych do czasu udzielenia homologacji typu całego pojazdu lub odmowy jej udzielenia.
Poprawka 155
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 23 – ustęp 2 – akapit 1
Do wniosku o udzielenie mieszanej homologacji typu, poza folderem informacyjnym, o którym mowa w art. 22, dołącza się świadectwa homologacji typu UE, w tym sprawozdania z badań, wymagane zgodnie z mającymi zastosowanie aktami wymienionymi w załączniku IV.
Do wniosku o udzielenie mieszanej homologacji typu, poza folderem informacyjnym, o którym mowa w art. 22, dołącza się świadectwa homologacji typu UE, w tym sprawozdania z badań i dokumenty informacyjne, wymagane zgodnie z aktami prawnymi wymienionymi w załączniku IV.
Poprawka 156
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 23 – ustęp 3 – akapit 1 – litera a
a)  na pierwszym etapie – te części folderu informacyjnego i świadectw homologacji typu UE, które są istotne dla stanu kompletacji pojazdu podstawowego;
a)  na pierwszym etapie – te części folderu informacyjnego i świadectw homologacji typu UE i sprawozdań z badań, które są istotne dla stanu kompletacji pojazdu podstawowego;
Poprawka 157
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 23 – ustęp 3 – akapit 1 – litera b
b)  na etapie drugim i kolejnych – te części folderu informacyjnego i świadectw homologacji typu UE, które są istotne dla bieżącego stanu kompletacji, wraz z kopią świadectwa homologacji typu UE pojazdu wydanego na poprzednim etapie wytworzenia oraz pełnymi danymi dotyczącymi wszelkich zmian i uzupełnień dokonanych przez producenta w pojeździe.
b)  na etapie drugim i kolejnych – te części folderu informacyjnego i świadectw homologacji typu UE, które są istotne dla bieżącego stanu kompletacji, wraz z kopią świadectwa homologacji typu UE całego pojazdu wydanego na poprzednim etapie wytworzenia oraz pełnymi danymi dotyczącymi wszelkich zmian i uzupełnień dokonanych przez producenta w pojeździe.
Poprawka 158
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 23 – ustęp 3 – akapit 2
Informacje określone w lit. a) i b) mogą zostać dostarczone zgodnie z art. 22 ust. 2.
Informacje określone w lit. a) i b) muszą zostać dostarczone zgodnie z art. 22 ust. 2.
Poprawka 159
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 23 – ustęp 4 – akapit 1
Organ udzielający homologacji oraz służby techniczne muszą posiadać dostęp do oprogramowania i algorytmów pojazdu.
Organ udzielający homologacji oraz służby techniczne muszą posiadać dostęp do oprogramowania, sprzętu i algorytmów pojazdu, wraz z dokumentacją lub innymi informacjami pozwalającymi na właściwy i odpowiedni poziom zrozumienia układów, w tym procesu projektowania systemowego i koncepcji systemowej, i funkcji takiego oprogramowania i sprzętu umożliwiających pojazdowi spełnienie wymogów niniejszego rozporządzenia.
W okresie ważności homologacji typu UE zapewnia się dostęp do oprogramowania, sprzętu i algorytmów pojazdu, aby umożliwić sprawdzenie, czy wymogi niniejszego rozporządzenia są przestrzegane podczas okresowej kontroli. Po wygaśnięciu świadectwa homologacji typu i w przypadku nieprzedłużenia ważności tego świadectwa dostęp jest nadal udzielany na żądanie. Informacje ujawniane w tych konkretnych celach nie mogą mieć charakteru naruszającego poufność informacji zastrzeżonych i własności intelektualnej. Składając wniosek o homologację, producent przekazuje organom udzielającym homologacji i służbie technicznej – w ujednoliconym formacie – wersję oprogramowania sterującego układami i komponentami związanymi z bezpieczeństwem oraz ustawienia i kalibracje związane z emisjami. W celu wykrycia późniejszych niezgodnych z prawem zmian w tym oprogramowaniu służba techniczna jest uprawniona do oznaczenia oprogramowania przez ustawienie odpowiednich parametrów.
Poprawka 160
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 24 – ustęp 2 – litera d
d)  w przypadku homologacji typu całego pojazdu zgodnie z procedurami krok po kroku, mieszaną lub wielostopniową, organ udzielający homologacji sprawdza, zgodnie z art. 20 ust. 4, czy układy, komponenty i oddzielne zespoły techniczne są objęte oddzielnymi homologacjami typu zgodnie z wymogami mającymi zastosowanie w chwili udzielenia homologacji typu całego pojazdu.
d)  w przypadku homologacji typu całego pojazdu zgodnie z procedurami krok po kroku, mieszaną lub wielostopniową, organ udzielający homologacji sprawdza, zgodnie z art. 20 ust. 4, czy układy, komponenty i oddzielne zespoły techniczne są objęte oddzielnymi ważnymi homologacjami typu zgodnie z wymogami mającymi zastosowanie w chwili udzielenia homologacji typu całego pojazdu.
Poprawka 161
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 24 – ustęp 4 – akapit 2
Pakiet informacyjny zawiera spis treści wyraźnie wskazujący wszystkie strony i format każdego z dokumentów oraz chronologiczny zapis etapów przeprowadzania homologacji typu UE.
Pakiet informacyjny może być prowadzony w formie elektronicznej i zawiera spis treści wyraźnie wskazujący wszystkie strony i format każdego z dokumentów oraz chronologiczny zapis etapów przeprowadzania homologacji typu UE.
Poprawka 162
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 24 – ustęp 5
5.  Organ udzielający homologacji odmawia udzielenia homologacji typu UE, jeśli stwierdzi, że typ pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, mimo że jest zgodny z obowiązującymi wymogami, stwarza poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa lub może poważnie zaszkodzić środowisku lub zdrowiu publicznemu. W takim przypadku niezwłocznie przesyła on organom udzielającym homologacji pozostałych państw członkowskich oraz Komisji szczegółową dokumentację wyjaśniającą powody jego decyzji i zawierającą dowody potwierdzające jego ustalenia.
5.  Organ udzielający homologacji odmawia udzielenia homologacji typu UE, jeśli stwierdzi, że typ pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, mimo że jest zgodny z obowiązującymi wymogami, stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa lub może poważnie zaszkodzić środowisku lub zdrowiu publicznemu. W takim przypadku niezwłocznie przesyła on organom udzielającym homologacji pozostałych państw członkowskich oraz Komisji szczegółową dokumentację wyjaśniającą powody jego decyzji i zawierającą dowody potwierdzające jego ustalenia.
Poprawka 163
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 24 – ustęp 6 – akapit 1
Zgodnie z art. 20 ust. 4 i 5, w przypadku procedur krok po kroku, mieszanej lub wielostopniowej organ udzielający homologacji odmawia udzielenia homologacji typu UE, jeśli stwierdzi, że układy, części lub oddzielne zespoły techniczne nie są zgodne z wymaganiami określonymi w niniejszym rozporządzeniu lub w aktach prawnych wymienionych w załączniku IV.
Zgodnie z art. 20, w przypadku procedur krok po kroku, mieszanej lub wielostopniowej, organ udzielający homologacji odmawia udzielenia homologacji typu UE, jeśli stwierdzi, że układy, części lub oddzielne zespoły techniczne nie są zgodne z wymaganiami określonymi w niniejszym rozporządzeniu lub w aktach prawnych wymienionych w załączniku IV.
Poprawka 164
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 25 – ustęp 1
1.  Organ udzielający homologacji w terminie jednego miesiąca od wydania świadectwa lub zmiany świadectwa homologacji typu UE wysyła organom udzielającym homologacji pozostałych państw członkowskich oraz Komisji kopię świadectwa homologacji typu UE wraz z załącznikami, w tym sprawozdania z badań, o których mowa w art. 23, dla każdego typu pojazdu, układu, komponentu i zespołu technicznego, któremu udzielił homologacji. Kopia ta jest przesyłana za pośrednictwem wspólnego bezpiecznego elektronicznego systemu wymiany danych lub w formie zabezpieczonego pliku elektronicznego.
1.  Organ udzielający homologacji w terminie jednego miesiąca od wydania świadectwa lub zmiany świadectwa homologacji typu UE przekazuje do internetowej bazy danych informacje obejmujące kopię świadectwa homologacji typu UE wraz z załącznikami, w tym sprawozdania z badań, o których mowa w art. 23, dla każdego typu pojazdu, układu, komponentu i zespołu technicznego, któremu udzielił homologacji.
Poprawka 165
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 25 – ustęp 3
3.   Na wniosek organu udzielającego homologacji innego państwa członkowskiego lub Komisji organ udzielający homologacji, który wydał homologację typu UE, wysyła wnioskującemu organowi udzielającemu homologacji w terminie jednego miesiąca od otrzymania tego wniosku kopię świadectwa homologacji typu UE, wraz z załącznikami, za pośrednictwem wspólnego bezpiecznego elektronicznego systemu wymiany danych lub w formie zabezpieczonego pliku elektronicznego.
skreśla się
Poprawka 166
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 25 – ustęp 4
4.  Organ udzielający homologacji niezwłocznie informuje organy udzielające homologacji pozostałych państw członkowskich oraz Komisję o każdej odmowie udzielenia lub cofnięciu homologacji typu UE, podając przyczyny swojej decyzji.
4.  Organ udzielający homologacji niezwłocznie informuje organy udzielające homologacji pozostałych państw członkowskich oraz Komisję o każdej odmowie udzielenia lub cofnięciu homologacji typu UE, podając przyczyny swojej decyzji. Organ udzielający homologacji aktualizuje również te informacje w internetowej bazie danych.
Poprawka 167
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 26 – ustęp 1 – litera d
d)  w przypadku homologacji typu całego pojazdu – wypełniony wzór świadectwa zgodności.
d)  w przypadku homologacji typu całego pojazdu – wypełniony wzór świadectwa zgodności typu pojazdu.
Poprawka 168
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 28 – ustęp 1
1.  Zgodność z wymogami technicznymi określonymi w niniejszym rozporządzeniu i w aktach prawnych wymienionych w załączniku IV wykazuje się poprzez odpowiednie badania prowadzone przez wyznaczone służby techniczne zgodnie z odpowiednimi aktami prawnymi wymienionymi w załączniku IV.
1.  Do celów homologacji typu UE organ udzielający homologacji weryfikuje zgodność z wymogami technicznymi określonymi w niniejszym rozporządzeniu i w odpowiednich aktach prawnych wymienionych w załączniku IV poprzez odpowiednie badania prowadzone przez wyznaczone służby techniczne.
Format sprawozdań z badań musi być zgodny z ogólnymi wymogami określonymi w załączniku V dodatek 3.
Poprawka 169
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 28 – ustęp 2
2.  Producent udostępnia organowi udzielającemu homologacji pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne, które zgodnie z odpowiednimi aktami wymienionymi w załączniku IV są konieczne do przeprowadzenia wymaganych badań.
2.  Producent udostępnia odnośnym służbom technicznym oraz organowi udzielającemu homologacji pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne, które zgodnie z odpowiednimi aktami wymienionymi w załączniku IV są konieczne do przeprowadzenia wymaganych badań.
Poprawka 170
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 28 – ustęp 3 a (nowy)
3a.   Wymagane badania przeprowadza się zgodnie z odpowiednimi aktami prawnymi wymienionymi w załączniku IV. Jeżeli w procedurach badań określonych w odpowiednich aktach prawnych przewidziany jest zakres wartości, służby techniczne mogą wyznaczać parametry i warunki stosowane do przeprowadzenia odpowiednich badań, o których mowa w ust. 1. W przypadku homologacji typu całego pojazdu organy zapewniają, aby pojazdy wybrane do badań w jak najmniejszym stopniu spełniały odnośne kryteria oraz aby badania te nie prowadziły do uzyskania wyników, które są systematycznie rozbieżne z osiągami uzyskiwanymi, gdy pojazdy te są eksploatowane w warunkach, których można w sposób uzasadniony oczekiwać podczas normalnego działania i użytkowania.
Poprawka 348
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 28 – ustęp 3 b (nowy)
3b.   W celu weryfikacji zgodności z art. 3 ust. 10 oraz art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Komisja, organy udzielające homologacji typu oraz służby techniczne mogą odejść od standardowych procedur badań oraz zakresu wartości i powinny dokonywać niespodziewanych zmian warunków i parametrów, w szczególności wykraczając poza wartości i procedury określone w aktach prawnych wymienionych w załączniku IV.
Poprawka 171
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 29 – ustęp 2
2.  Organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji typu całego pojazdu, sprawdza statystycznie istotną liczbę próbek pojazdu i świadectw zgodności pod względem ich zgodności z art. 34 i 35 oraz sprawdza poprawność danych w świadectwach zgodności.
2.  Organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji typu całego pojazdu, sprawdza odpowiednią i statystycznie istotną liczbę próbek pojazdu i świadectw zgodności pod względem ich zgodności z art. 34 i 35 oraz sprawdza poprawność danych w świadectwach zgodności.
Poprawka 172
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 29 – ustęp 4
4.  W celu sprawdzenia, czy pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny jest zgodny z homologowanym typem, organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji typu UE, przeprowadza kontrole lub badania wymagane dla homologacji typu UE, na próbkach pobranych u producenta, w tym również w zakładzie produkcyjnym.
4.  W celu sprawdzenia, czy pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny jest zgodny z homologowanym typem, organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji typu UE, przeprowadza kontrole lub badania wymagane dla homologacji typu UE, na próbkach pobranych u producenta, w tym również w zakładzie produkcyjnym. Organ udzielający homologacji przeprowadza pierwszą taką kontrolę w ciągu roku od dnia wydania świadectw zgodności. Organ udzielający homologacji przeprowadza kolejne kontrole co najmniej raz w roku w określonych przez siebie losowych odstępach czasowych.
Poprawka 173
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 29 – ustęp 4 a (nowy)
4a.   Przeprowadzając badania sprawdzające zgodnie z ust. 2 i 4, organ udzielający homologacji wyznacza inną służbę techniczną niż służba, która była wykorzystywana podczas pierwotnego badania homologacji typu.
Poprawka 174
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 29 – ustęp 5
5.  Organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji typu UE i stwierdza, że producent nie produkuje już pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych zgodnie z homologowanym typem, lub stwierdza, że świadectwa zgodności przestały być zgodne z art. 34 i 35, chociaż produkcja jest kontynuowana, podejmuje środki niezbędne do zapewnienia właściwego stosowania procedury zgodności produkcji lub cofa homologację typu.
5.  Organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji typu UE i który stwierdza, że producent nie produkuje już pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych zgodnie z homologowanym typem, z wymogami niniejszego rozporządzenia lub wymogami aktów prawnych wymienionych w załączniku IV, lub który stwierdza, że świadectwa zgodności przestały być zgodne z art. 34 i 35, chociaż produkcja jest kontynuowana, podejmuje środki niezbędne do zapewnienia właściwego stosowania ustaleń dotyczących zgodności produkcji lub cofa homologację typu. Organ udzielający homologacji może podjąć decyzję o wprowadzeniu wszystkich niezbędnych środków ograniczających zgodnie z art. 53 i 54.
Poprawka 175
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 30 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie określają strukturę opłat krajowych na potrzeby pokrycia kosztów ich homologacji typu i działań nadzoru rynku, jak również badań w zakresie homologacji typu oraz badań i inspekcji zgodności produkcji przeprowadzanych przez służby techniczne, które zostały przez nie wyznaczone.
1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby koszty ich działań związanych z homologacją typu i nadzorem rynku zostały pokryte. Państwa członkowskie mogą wprowadzić strukturę opłat lub mogą finansować takie działania z budżetów krajowych bądź mogą zastosować obie metody jednocześnie. Służby techniczne nie pobierają opłat bezpośrednio.
Poprawka 176
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 30 – ustęp 2
2.  Opłaty krajowe są pobierane od producentów, którzy złożyli wniosek o homologację typu w danym państwie członkowskim. Służby techniczne nie pobierają opłat bezpośrednio.
2.  W przypadku zastosowania struktury opłat opłaty krajowe są pobierane od producentów, którzy złożyli wniosek o homologację typu w danym państwie członkowskim. Jeżeli struktura opłat ma zastosowanie do zgodności produkcji, opłaty krajowe są pobierane od producenta przez państwo członkowskie, w którym odbywa się produkcja.
Poprawka 177
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 30 – ustęp 3
3.  Struktura opłat krajowych obejmuje również koszty inspekcji i badań sprawdzających zgodność, przeprowadzanych przez Komisję zgodnie z art. 9. Kwoty te stanowią zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel w budżecie ogólnym Unii Europejskiej zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia finansowego26.
3.  Komisja zapewnia, aby koszty inspekcji i badań zleconych przez Komisję zgodnie z art. 9 zostały pokryte. W tym celu wykorzystywany jest budżet ogólny Unii Europejskiej.
__________________
26Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2015 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).
Poprawka 178
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 30 – ustęp 4
4.  Państwa członkowskie informują szczegółowo inne państwa członkowskie oraz Komisję o swojej strukturze opłat krajowych. Pierwsze powiadomienie następuje w dniu [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia +1 rok] r. O kolejnych aktualizacjach struktur opłat krajowych powiadamia się inne państwa członkowskie oraz Komisję corocznie.
4.  Państwa członkowskie informują szczegółowo inne państwa członkowskie oraz Komisję o swoim mechanizmie finansowym lub mechanizmach finansowych. Pierwsze powiadomienie następuje w dniu [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia +1 rok] r. O kolejnych aktualizacjach struktur opłat krajowych powiadamia się inne państwa członkowskie oraz Komisję corocznie.
Poprawka 179
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 30 – ustęp 5
5.   Komisja może przyjmować akty wykonawcze w celu określenia dopłat uzupełniających, o których mowa w ust. 3, mających zastosowanie do opłat krajowych, o których mowa w ust. 1. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 87 ust. 2.
skreśla się
Poprawka 180
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 31 − ustęp 5
5.  Jeżeli organ udzielający homologacji stwierdzi, że zmiany szczegółowych danych zawartych w pakiecie informacyjnym są tak istotne, że nie mogą być objęte rozszerzeniem istniejącej homologacji typu, odmawia zmiany homologacji typu UE i żąda, by producent wystąpił o nową homologację typu UE.
5.  Jeżeli organ udzielający homologacji stwierdzi, że zmiany szczegółowych danych zawartych w pakiecie informacyjnym nie mogą być objęte rozszerzeniem istniejącej homologacji typu, odmawia zmiany homologacji typu UE i żąda, by producent wystąpił o nową homologację typu UE.
Poprawka 181
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 32 – ustęp 2 – akapit 1 – litera b a (nowa)
ba)   wyniki badania sprawdzającego przeprowadzonego przez Komisję lub organy nadzoru rynku wykazują niezgodność z którymikolwiek unijnymi przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa lub ochrony środowiska;
Poprawka 182
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 33 – ustęp 1
1.   Homologacje typu pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych wydaje się na ograniczony okres 5 lat bez możliwości przedłużenia. Datę wygaśnięcia wskazuje się w świadectwie homologacji typu. Po wygaśnięciu świadectwa homologacji typu, może ono zostać odnowione na wniosek producenta jedynie w przypadku, gdy organ udzielający homologacji stwierdził, że typ pojazdu, układu, komponentu i oddzielnego zespołu technicznego spełnia wszystkie wymogi odpowiednich aktów prawnych dla nowych pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych tego typu.
1.   Homologacje typu pojazdów kategorii M1 i N1, a także układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych wymienionych zgodnie z ust. 1a wydaje się na ograniczony okres siedmiu lat, a w przypadku pojazdów kategorii N2, N3, M2, M3 i O – na ograniczony okres dziesięciu lat. Datę wygaśnięcia wskazuje się w świadectwie homologacji typu UE.
Przed wygaśnięciem świadectwa homologacji typu może ono zostać odnowione na wniosek producenta jedynie w przypadku, gdy organ udzielający homologacji stwierdził, że typ pojazdu jako całość spełnia wszystkie wymogi odpowiednich aktów prawnych dla nowych pojazdów tego homologowanego typu, w tym protokołów badań. Jeżeli organ udzielający homologacji stwierdzi, że niniejszy akapit ma zastosowanie, nie jest wymagane powtarzanie badań, o których mowa w art. 28.
Aby umożliwić organowi udzielającemu homologacji realizację jego zadań, producent składa wniosek nie wcześniej niż 12 miesięcy, a najpóźniej sześć miesięcy przed upływem ważności świadectwa homologacji typu UE.
Poprawka 183
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 33 – ustęp 1 a (nowy)
1a.   Homologacje typu układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych wydaje się z zasady na czas nieokreślony. Ponieważ niektóre układy, komponenty i oddzielne zespoły techniczne mogą z uwagi na swój charakter lub cechy techniczne wymagać częstszego aktualizowania, odnośne homologacje typu wydaje się na okres siedmiu lat. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 88 stanowiących uzupełnienie niniejszego rozporządzenia poprzez ustanowienie wykazu układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, dla których – ze względu na charakter tych układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych – homologacje typu muszą być wydawane jedynie na czas określony.
Poprawka 184
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 33 – ustęp 2 – litera b
b)  jeżeli nastąpi dobrowolne trwałe zaniechanie produkcji pojazdów zgodnych z homologowanym typem pojazdu;
b)  jeżeli nastąpi dobrowolne trwałe zaniechanie produkcji pojazdów zgodnych z homologowanym typem pojazdu, które w każdym przypadku uznaje się za zaistniałe, jeżeli żaden pojazd odnośnego typu nie został wyprodukowany w ciągu poprzednich dwóch lat;
Poprawka 185
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 34 – ustęp 4
4.  Osoba lub osoby upoważnione do podpisywania świadectw zgodności są pracownikami producenta i są należycie upoważnione do przyjmowania w imieniu producenta pełnej odpowiedzialności prawnej w odniesieniu do projektu i konstrukcji pojazdu lub zgodności jego produkcji.
4.  Osoba lub osoby upoważnione do podpisywania świadectw zgodności są pracownikami producenta i są należycie upoważnione do przyjmowania w imieniu producenta odpowiedzialności prawnej w odniesieniu do projektu i konstrukcji pojazdu lub zgodności jego produkcji.
Poprawka 186
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 36 – ustęp 3 a (nowy)
3a.   Podmioty gospodarcze wprowadzają do obrotu wyłącznie pojazdy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne, które są oznaczone w sposób zgodny z niniejszym rozporządzeniem.
Poprawka 187
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 38 – ustęp 3
3.  Jeżeli nie podjęto działań niezbędnych do dostosowania aktów prawnych, o których mowa w ust. 1, Komisja może, na wniosek państwa członkowskiego, które udzieliło tymczasowej homologacji typu UE, w drodze decyzji zezwolić na rozszerzenie tymczasowej homologacji typu UE. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 87 ust. 2.
3.  Jeżeli nie podjęto działań niezbędnych do dostosowania aktów prawnych, o których mowa w ust. 1, Komisja może, na wniosek państwa członkowskiego, które udzieliło tymczasowej homologacji typu UE, w drodze decyzji zezwolić na przedłużenie ważności tymczasowej homologacji typu UE. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 87 ust. 2.
Poprawka 188
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 40 − ustęp 2
2.  Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o zwolnieniu wszystkich typów pojazdów, o których mowa w ust. 1, z jednego lub większej liczby istotnych wymogów określonych w aktach prawnych wymienionych w załączniku IV, pod warunkiem że określą one stosowne wymogi alternatywne.
2.  Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o zwolnieniu wszystkich typów pojazdów, o których mowa w ust. 1, z obowiązku spełnienia jednego lub większej liczby wymogów określonych w aktach prawnych wymienionych w załączniku IV, pod warunkiem że określą one stosowne wymogi alternatywne.
Poprawka 189
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 40 – ustęp 2 a (nowy)
2a.   Ponadto należy zapewnić większą elastyczność MŚP o małej produkcji, które nie są w stanie spełniać tych samych kryteriów dotyczących ograniczeń czasowych co duże przedsiębiorstwa produkcyjne.
Poprawka 190
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 41 – ustęp 3 – akapit 2 a (nowy)
Jeżeli w terminie trzech miesięcy, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie zostanie zgłoszony sprzeciw, krajową homologację typu uznaje się za przyjętą.
Poprawka 191
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 42 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie udzielają homologacji indywidualnej UE pojazdowi, który spełnia wymagania określone w dodatku 2 do części I załącznika IV lub, w przypadku pojazdów specjalnego przeznaczenia, w części III załącznika IV.
1.  Państwa członkowskie udzielają homologacji indywidualnej UE pojazdowi, który spełnia wymagania określone w dodatku 2 do części I załącznika IV lub, w przypadku pojazdów specjalnego przeznaczenia, w części III załącznika IV. Przepis ten nie ma zastosowania do pojazdów niekompletnych.
Poprawka 192
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 42 − ustęp 2
2.  Wniosek o homologację indywidualną UE pojazdu składa producent, właściciel pojazdu lub jego przedstawiciel, pod warunkiem że przedstawiciel ten ma siedzibę w Unii.
2.  Wniosek o homologację indywidualną UE pojazdu składa właściciel pojazdu, producent lub przedstawiciel producenta, pod warunkiem że przedstawiciel ten ma siedzibę w Unii.
Poprawka 193
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 43 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o zwolnieniu określonego pojazdu, niezależnie od tego, czy jest to jedyny egzemplarz pojazdu, z obowiązku spełniania wymogów jednego lub wielu przepisów niniejszego rozporządzenia lub istotnych wymogów określonych w aktach prawnych wymienionych w załączniku IV, pod warunkiem że wprowadzą stosowne wymogi alternatywne.
1.  Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o zwolnieniu określonego pojazdu, niezależnie od tego, czy jest to jedyny egzemplarz pojazdu, z obowiązku spełniania wymogów jednego lub wielu przepisów niniejszego rozporządzenia lub wymogów określonych w aktach prawnych wymienionych w załączniku IV, pod warunkiem że wprowadzą stosowne wymogi alternatywne.
Poprawka 194
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 43 – ustęp 2
2.  Wniosek o krajową homologację indywidualną pojazdu składa producent, właściciel pojazdu lub jego przedstawiciel, pod warunkiem że przedstawiciel ten ma siedzibę w Unii.
2.  Wniosek o krajową homologację indywidualną pojazdu składa właściciel pojazdu, producent lub przedstawiciel producenta, pod warunkiem że przedstawiciel ten ma siedzibę w Unii.
Poprawka 195
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 43 – ustęp 6 – akapit 1
Format świadectwa krajowej homologacji indywidualnej pojazdu odpowiada wzorowi świadectwa homologacji typu UE określonemu w załączniku VI i zawiera przynajmniej informacje niezbędne do wypełnienia wniosku o rejestrację przewidziane w dyrektywie Rady 1999/37/WE28.
Format świadectwa krajowej homologacji indywidualnej pojazdu odpowiada wzorowi świadectwa homologacji typu UE określonemu w załączniku VI i zawiera przynajmniej informacje znajdujące się we wzorze homologacji indywidualnej UE pojazdu określonym w załączniku VI.
__________________
28Dyrektywa Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz.U. L 138 z 1.6.1999, s. 57).
Poprawka 196
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 44 – ustęp 3
3.  Państwo członkowskie zezwala na udostępnienie na rynku, rejestrację lub dopuszczenie pojazdu, któremu inne państwo członkowskie udzieliło krajowej homologacji indywidualnej pojazdu zgodnie z art. 43, chyba że to państwo członkowskie ma uzasadnione powody, aby sądzić, że stosowne wymogi alternatywne, na podstawie których pojazd uzyskał homologację, nie są równoważne jego własnym wymaganiom.
3.  Państwo członkowskie zezwala na udostępnienie na rynku, rejestrację lub dopuszczenie pojazdu, któremu inne państwo członkowskie udzieliło krajowej homologacji indywidualnej pojazdu zgodnie z art. 43, chyba że to państwo członkowskie ma uzasadnione powody, aby sądzić, że stosowne wymogi alternatywne, na podstawie których pojazd uzyskał homologację, nie są równoważne jego własnym wymaganiom lub że pojazd nie spełnia tych wymagań.
Poprawka 197
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 45 – ustęp 1
1.  Procedury przewidziane w art. 43 i 44 mogą mieć zastosowanie do określonego pojazdu podczas kolejnych etapów jego kompletacji zgodnie z wielostopniową homologacją typu.
1.  Procedury przewidziane w art. 42 i 43 mogą mieć zastosowanie do określonego pojazdu podczas kolejnych etapów jego kompletacji zgodnie z wielostopniową homologacją typu. W przypadku pojazdów homologowanych w ramach wielostopniowej homologacji typu stosuje się załącznik XVII.
Poprawka 198
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 45 − ustęp 2
2.  Procedury określone w art. 43 i 44 nie mogą zastąpić etapu pośredniego w zwykłej kolejności stosowanej w ramach wielostopniowej homologacji typu i nie mogą mieć zastosowania w celu otrzymania homologacji pojazdu w pierwszym etapie.
2.  Procedury określone w art. 42 i 43 nie zastępują etapu pośredniego w zwykłej kolejności stosowanej w ramach wielostopniowej homologacji typu i nie mają zastosowania w celu otrzymania homologacji pojazdu w pierwszym etapie.
Poprawka 199
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 46 – ustęp 1 – akapit 2
Pojazdy niekompletne mogą być udostępniane na rynku lub dopuszczane, ale organy krajowe odpowiedzialne za rejestrację pojazdów mogą odmówić wydania zezwolenia na ich rejestrację i użytkowanie na drogach.
Pojazdy niekompletne mogą być udostępniane na rynku, ale organy krajowe odpowiedzialne za rejestrację pojazdów mogą odmówić wydania zezwolenia na ich rejestrację, dopuszczenie i użytkowanie na drogach.
Poprawka 201
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 47 – ustęp 1 – akapit 2
Pierwszy akapit stosuje się również do pojazdów, które znajdowały się na terytorium Unii i nie zostały jeszcze udostępnione na rynku ani zarejestrowane czy dopuszczone, zanim ich homologacja typu UE utraciła ważność.
Pierwszy akapit stosuje się również do pojazdów, które znajdowały się na terytorium Unii i nie zostały jeszcze zarejestrowane czy dopuszczone, zanim ich homologacja typu UE utraciła ważność.
Poprawka 202
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 47 – ustęp 3 – akapit 1
Producent, który chce udostępnić na rynku, zarejestrować lub dopuścić pojazdy z końcowej partii produkcji zgodnie z ust. 1 składa w tym celu wniosek do organu krajowego państwa członkowskiego, które udzieliło homologacji typu UE. Wniosek ten określa wszelkie powody natury technicznej lub ekonomicznej, które uniemożliwiają tym pojazdom spełnianie nowych wymogów homologacji typu i zawiera numer VIN przedmiotowych pojazdów.
Producent, który chce udostępnić na rynku, zarejestrować lub dopuścić pojazdy z końcowej partii produkcji zgodnie z ust. 1 składa w tym celu wniosek do organu udzielającego homologacji typu państwa członkowskiego, które udzieliło homologacji typu UE. Wniosek ten określa wszelkie powody natury technicznej lub ekonomicznej, które uniemożliwiają tym pojazdom spełnianie nowych wymogów homologacji typu i zawiera numer VIN przedmiotowych pojazdów.
Poprawka 203
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 47 – ustęp 3 – akapit 2
Zainteresowany organ krajowy w terminie trzech miesięcy od otrzymania tego wniosku podejmuje decyzję, czy udzielić zezwolenia na wprowadzanie do obrotu, rejestrację i dopuszczenie tych pojazdów na terytorium danego państwa i określa liczbę pojazdów, dla których może zostać przyznane pozwolenie.
Zainteresowany krajowy organ udzielający homologacji typu w terminie trzech miesięcy od otrzymania tego wniosku podejmuje decyzję, czy udzielić zezwolenia na wprowadzanie do obrotu, rejestrację i dopuszczenie tych pojazdów na terytorium danego państwa i określa liczbę pojazdów, dla których może zostać przyznane pozwolenie.
Poprawka 204
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 47 – ustęp 4
4.  Jedynie pojazdy z końcowej partii produkcji posiadające ważne świadectwo zgodności, które utrzymało swą ważność przez co najmniej trzy miesiące po dacie wydania, ale dla których homologacja typu utraciła ważność na mocy art. 33 ust. 2 lit. a), mogą być udostępniane na rynku, rejestrowane lub dopuszczane w Unii.
4.  Jedynie pojazdy z końcowej partii produkcji posiadające ważne świadectwo zgodności, które utrzymało swą ważność przez co najmniej trzy miesiące po dacie wydania, ale dla których homologacja typu utraciła ważność na mocy art. 33 ust. 2 lit. a), mogą być rejestrowane lub dopuszczane w Unii.
Poprawka 205
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 47 – ustęp 6
6.  Państwa członkowskie prowadzą ewidencję numerów VIN pojazdów, w odniesieniu do których udzieliły zezwolenia dotyczącego udostępnienia na rynku, rejestracji lub dopuszczenia zgodnie z niniejszym artykułem.
6.  Państwa członkowskie prowadzą ewidencję numerów VIN pojazdów, w odniesieniu do których udzieliły rejestracji lub dopuszczenia zgodnie z niniejszym artykułem.
Poprawka 206
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 49 – tytuł
Procedura postępowania na poziomie krajowym z pojazdami, układami, komponentami lub oddzielnymi zespołami technicznymi stwarzającymi poważne zagrożenie
Krajowa ocena dotycząca pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie, że stanowią poważne zagrożenie lub wykazują brak zgodności
Poprawka 207
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 49 – ustęp 1
1.  Organy nadzoru rynku jednego państwa członkowskiego, które podjęły działania zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i art. 8 niniejszego rozporządzenia lub mają wystarczające powody, aby sądzić, że dany pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny objęty niniejszym rozporządzeniem stwarza poważne zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa osób lub innych aspektów ochrony interesów publicznych objętych niniejszym rozporządzeniem, niezwłocznie informują o tym organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji.
1.  W przypadku gdy, na podstawie działań w zakresie nadzoru rynku lub informacji przekazanych przez organ udzielający homologacji, producentów bądź w ramach złożonych skarg, organy nadzoru rynku jednego państwa członkowskiego mają powody, aby sądzić, że dany pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny objęty zakresem niniejszego rozporządzenia stwarzają poważne zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa osób lub innych aspektów ochrony interesów publicznych objętych zakresem niniejszego rozporządzenia bądź nie są zgodne z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, te organy nadzoru rynku dokonują oceny danego pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego pod kątem spełniania wszystkich wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu. Odpowiednie podmioty gospodarcze w pełni współpracują z organami nadzoru rynku.
Poprawka 208
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 49 – ustęp 2 – akapit 1
Organ udzielający homologacji, o którym mowa w ust. 1, dokonuje oceny w odniesieniu do danego pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego pod kątem spełnienia wszystkich wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu. Odpowiednie podmioty gospodarcze w pełni współpracują z organami udzielającymi homologacji i organami nadzoru rynku.
skreśla się
Poprawka 209
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 49 – ustęp 2 – akapit 1 a (nowy)
Art. 20 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 ma zastosowanie do oceny ryzyka produktu.
Poprawka 210
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 49 – ustęp 2 – akapit 3
Art. 21 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 ma zastosowanie do środków ograniczających, o których mowa w akapicie drugim.
skreśla się
Poprawka 211
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 49 – ustęp 3
3.   Właściwy organ udzielający homologacji informuje Komisję oraz pozostałe państwa członkowskie o wynikach oceny, o której mowa w ust. 1, oraz działaniach wymaganych od danego podmiotu gospodarczego.
skreśla się
Poprawka 212
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 49 a (nowy)
Artykuł 49a
Krajowa procedura postępowania z pojazdami, układami, komponentami lub oddzielnymi zespołami technicznymi stwarzającymi poważne zagrożenie lub wykazującymi brak zgodności
1.   W przypadku gdy po przeprowadzeniu oceny, o której mowa w art. 49, organy nadzoru rynku jednego państwa członkowskiego uznają, że dany pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny stwarza poważne zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa osób lub innych aspektów ochrony interesów publicznych objętych niniejszym rozporządzeniem lub nie jest zgodny z tym rozporządzeniem, niezwłocznie żądają od odnośnego podmiotu gospodarczego wprowadzenia wszelkich odpowiednich środków naprawczych w celu zapewnienia, aby dany pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny, w momencie wprowadzenia go do obrotu, zarejestrowania lub dopuszczenia, nie stwarzał już takiego zagrożenia ani nie wykazywał braku zgodności.
2.   Podmiot gospodarczy, zgodnie z obowiązkami, o których mowa w art. 11–19, zapewnia przyjęcie wszystkich odpowiednich środków naprawczych w odniesieniu do wszystkich odnośnych pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych, które wprowadził do obrotu, zarejestrował lub dopuścił w Unii.
3.   W przypadku gdy podmiot gospodarczy nie przyjmie odpowiednich środków naprawczych w terminie, o którym mowa w ust. 1, bądź w przypadku gdy zagrożenie wymaga pilnego podjęcia działań, organy krajowe przyjmują wszystkie odpowiednie tymczasowe środki ograniczające w celu zakazania lub ograniczenia udostępnienia na rynku, rejestracji lub dopuszczania odnośnych pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych na swoim rynku krajowym lub ich wycofania z obrotu lub od użytkowników.
Art. 21 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 stosuje się do środków ograniczających, o których mowa w niniejszym ustępie.
Poprawka 213
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 50 – tytuł
Procedury powiadamiania i sprzeciwu związane ze środkami ograniczającymi podejmowanymi na poziomie krajowym
Środki naprawcze i ograniczające na szczeblu UE
Poprawka 214
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 50 – ustęp 1 – akapit 1
Organy krajowe niezwłocznie informują Komisję i pozostałe państwa członkowskie o środkach ograniczających podjętych zgodnie z art. 49 ust. 1 i 5.
Państwo członkowskie, które przyjmuje środki naprawcze i ograniczające zgodnie z art. 50 ust. 1 i 3, niezwłocznie powiadamia Komisję i pozostałe państwa członkowskie za pomocą systemu elektronicznego, o którym mowa w art. 22 rozporządzenia (WE) nr 765/2008. To państwo członkowskie niezwłocznie powiadamia także organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji.
Poprawka 215
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 50 – ustęp 1 – akapit 2
Przekazane informacje obejmują wszystkie dostępne szczegóły, w szczególności dane niezbędne do identyfikacji pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych niespełniających wymogów, informacje na temat ich pochodzenia, charakteru występującej niezgodności i wynikającego z niej zagrożenia, rodzaju i okresu obowiązywania podjętych krajowych środków ograniczających, a także argumentów przedstawionych przez odpowiedni podmiot gospodarczy.
2.   Przekazane informacje obejmują wszystkie dostępne szczegóły, w szczególności dane niezbędne do identyfikacji odnośnych pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych, informacje na temat ich pochodzenia, charakteru niezgodności i zagrożenia, rodzaju i okresu obowiązywania podjętych krajowych środków naprawczych i ograniczających, a także argumentów przedstawionych przez odpowiedni podmiot gospodarczy. Wskazują one także, czy zagrożenie wynika z którejkolwiek z poniższych przyczyn:
a)   niespełniania przez pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne wymogów związanych ze zdrowiem lub bezpieczeństwem osób, ochroną środowiska lub innymi aspektami ochrony interesów publicznych objętymi zakresem niniejszego rozporządzenia;
b)   niedociągnięć w odpowiednich aktach prawnych wymienionych w załączniku IV.
Poprawka 216
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 50 − ustęp 2
2.   Organ udzielający homologacji, o którym mowa w art. 49 ust. 1, wskazuje, czy niezgodność wynika z jednej z poniższych sytuacji:
skreśla się
a)   niespełniania przez pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne wymogów związanych ze zdrowiem lub bezpieczeństwem osób, ochroną środowiska lub innymi aspektami ochrony interesów publicznych objętymi zakresem niniejszego rozporządzenia;
b)   niedociągnięć w odpowiednich aktach prawnych wymienionych w załączniku IV.
Poprawka 217
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 50 – ustęp 3
3.   Państwa członkowskie, inne niż państwo członkowskie wszczynające procedurę, w terminie jednego miesiąca od otrzymania informacji, o których mowa w ust. 1, informują Komisję i pozostałe państwa członkowskie o wszystkich przyjętych środkach ograniczających i przekazują wszelkie dodatkowe informacje, którymi dysponują, dotyczące niezgodności danych pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych, a w przypadku sprzeciwu wobec zgłoszonego środka krajowego przedstawiają swoje zastrzeżenia.
skreśla się
Poprawka 218
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 50 – ustęp 3 a (nowy)
3a.   W przypadku gdy w terminie jednego miesiąca od powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, inne państwo członkowskie lub Komisja nie zgłoszą sprzeciwu wobec środka naprawczego lub ograniczającego przyjętego przez dane państwo członkowskie, środek ten uznaje się za uzasadniony. Pozostałe państwa członkowskie zapewniają bezzwłoczne przyjęcie podobnych środków naprawczych lub ograniczających w odniesieniu do danych pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych.
Poprawka 219
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 50 – ustęp 4
4.  W przypadku gdy w terminie jednego miesiąca od otrzymania informacji, o których mowa w ust. 1, jedno spośród pozostałych państw członkowskich albo Komisja zgłosi sprzeciw wobec środka ograniczającego podjętego przez państwo członkowskie, Komisja poddaje ten środek ocenie zgodnie z art. 51.
4.  W przypadku gdy w terminie jednego miesiąca od powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, jedno spośród pozostałych państw członkowskich albo Komisja zgłosi sprzeciw wobec środka naprawczego lub ograniczającego przyjętego przez państwo członkowskie lub w przypadku gdy Komisja uzna środek krajowy za sprzeczny z przepisami Unii, Komisja niezwłocznie konsultuje się z odnośnymi państwami członkowskimi oraz z odpowiednim podmiotem gospodarczym lub podmiotami gospodarczymi.
Poprawka 220
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 50 – ustęp 5
5.  W przypadku gdy w terminie jednego miesiąca od otrzymania informacji, o których mowa w ust. 1, inne państwo członkowskie ani Komisja nie zgłoszą sprzeciwu wobec środka ograniczającego podjętego przez państwo członkowskie, środek ten uznaje się za uzasadniony. Pozostałe państwa członkowskie zapewniają wprowadzenie podobnych środków ograniczających w odniesieniu do danego pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego.
5.  Na podstawie wyników tych konsultacji Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące ujednoliconych środków naprawczych lub ograniczających na szczeblu Unii. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 87 ust. 2.
Komisja kieruje te akty wykonawcze do wszystkich państw członkowskich i niezwłocznie powiadamia o nich odpowiednie podmioty gospodarcze. Państwa członkowskie bezzwłocznie stosują te akty wykonawcze. Powiadamiają one o tym fakcie Komisję.
Poprawka 221
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 50 – ustęp 5 a (nowy)
5a.   W przypadku uznania przez Komisję krajowego środka za nieuzasadniony przyjmuje ona akty wykonawcze wymagające od odnośnego państwa członkowskiego wycofania lub zmiany takiego środka. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 87 ust. 2.
Poprawka 222
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 50 – ustęp 5 b (nowy)
5b.   W przypadku gdy środek krajowy zostaje uznany za uzasadniony, a ryzyko braku zgodności jest przypisane niedostatkom w aktach prawnych wymienionych w załączniku IV, Komisja proponuje:
a)   w przypadku gdy dotyczy to aktów prawnych, niezbędne zmiany danego aktu;
b)   w przypadku gdy dotyczy to regulaminów EKG ONZ, projekt niezbędnych zmian do odpowiednich regulaminów EKG ONZ zgodnie z przepisami załącznika III do decyzji Rady 97/836/WE.
Poprawka 223
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 51
Artykuł 51
skreśla się
Unijna procedura w sprawie środków ochronnych
1.   W przypadku gdy w ramach procedury określonej w art. 50 ust. 3 i 4 zgłoszono sprzeciw wobec środka ograniczającego podjętego przez państwo członkowskie lub w przypadku gdy Komisja uzna środek krajowy za sprzeczny z przepisami Unii, Komisja niezwłocznie poddaje ten środek krajowy ocenie po konsultacji z państwami członkowskimi i odpowiednim podmiotem gospodarczym lub podmiotami gospodarczymi. Na podstawie wyników tej oceny Komisja przyjmuje decyzję określającą, czy dany środek krajowy jest uzasadniony. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 87 ust. 2.
Komisja kieruje swoją decyzję do wszystkich państw członkowskich i niezwłocznie powiadamia o niej odpowiednie podmioty gospodarcze. Państwa członkowskie niezwłocznie wykonują decyzję Komisji i informują o tym Komisję.
2.   Jeżeli Komisja uzna środek krajowy za uzasadniony, wszystkie państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia wycofania z obrotu na swoim rynku pojazdu, układów, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego niespełniającego wymogów i informują o tym Komisję. Jeżeli Komisja uzna krajowy środek za nieuzasadniony, zainteresowane państwo członkowskie wycofuje lub dostosowuje środek zgodnie z decyzją Komisji, o której mowa w ust. 1.
3.   W przypadku gdy środek krajowy zostaje uznany za uzasadniony i przypisany niedostatkom w aktach prawnych wymienionych w załączniku IV, Komisja proponuje następujące odpowiednie środki:
a)   w przypadku gdy dotyczy to aktów prawnych, Komisja proponuje niezbędne zmiany danego aktu;
b)   w przypadku gdy dotyczy to regulaminów EKG ONZ, Komisja przygotowuje projekt niezbędnych zmian do odpowiednich regulaminów EKG ONZ zgodnie z przepisami załącznika III do decyzji Rady 97/836/WE.
Poprawka 224
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 51 a (nowy)
Artykuł 51a
Środki naprawcze i ograniczające w następstwie działań Komisji w zakresie nadzoru rynku
1.   W przypadku gdy po przeprowadzeniu kontroli zgodnie z art. 9 Komisja uzna, że dany pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny stwarza poważne zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa osób lub innych aspektów ochrony interesów publicznych objętych niniejszym rozporządzeniem lub nie jest zgodny z tym rozporządzeniem, niezwłocznie żąda od odnośnego podmiotu gospodarczego wprowadzenia wszelkich odpowiednich środków naprawczych w celu zapewnienia, aby dany pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny, w momencie wprowadzenia go do obrotu, zarejestrowania lub dopuszczenia, nie stwarzał już takiego zagrożenia ani nie wykazywał braku zgodności.
W przypadku gdy podmiot gospodarczy nie podejmie odpowiednich środków naprawczych w terminie, o którym mowa w akapicie pierwszym, bądź w przypadku gdy zagrożenie wymaga pilnego podjęcia działań, Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające wszelkie unijne środki naprawcze i ograniczające, które uzna za niezbędne na szczeblu Unii. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 87 ust. 2.
Komisja kieruje tę akty wykonawcze do wszystkich państw członkowskich i niezwłocznie powiadamia o nich odpowiednie podmioty gospodarcze. Państwa członkowskie bezzwłocznie stosują te akty wykonawcze. Powiadamiają one o tym fakcie Komisję.
2.   W przypadku gdy zagrożenie lub brak zgodności wynikają z niedostatków w aktach prawnych wymienionych w załączniku IV, Komisja proponuje:
a)   w przypadku gdy dotyczy to aktów prawnych, niezbędne zmiany danego aktu;
b)   w przypadku gdy dotyczy to regulaminów EKG ONZ, projekt niezbędnych zmian do odpowiednich regulaminów EKG ONZ zgodnie z przepisami załącznika III do decyzji Rady 97/836/WE.
Poprawka 225
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 52
Artykuł 52
skreśla się
Spełniające wymogi pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne stwarzające poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa lub mogące poważnie zaszkodzić zdrowiu lub środowisku
1.   W przypadku gdy po przeprowadzeniu oceny zgodnie z art. 49 ust. 1 państwo członkowskie stwierdza, że pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne stwarzają poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa lub mogą poważnie zaszkodzić środowisku lub zdrowiu publicznemu, mimo że spełniają mające zastosowanie wymogi lub są odpowiednio oznakowane, wymaga ono, aby odpowiedni podmiot gospodarczy podjął wszystkie odpowiednie środki naprawcze w celu zapewnienia, aby wprowadzane do obrotu, rejestrowane lub dopuszczane pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne nie stwarzały już zagrożenia, lub podejmuje ono środki ograniczające w celu wycofania pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych z obrotu lub od użytkowników w rozsądnym terminie, w zależności od charakteru zagrożenia.
Państwo członkowskie może odmówić rejestracji takich pojazdów, dopóki podmiot gospodarczy nie przyjmie wszystkich odpowiednich środków naprawczych.
2.   Podmiot gospodarczy zapewnia podjęcie odpowiednich środków naprawczych w odniesieniu do wszystkich pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych, o których mowa w ust. 1.
3.   Państwo członkowskie w terminie jednego miesiąca od wystąpienia z żądaniem, o którym mowa w ust. 1, przekazuje Komisji i pozostałym państwom członkowskim wszystkie dostępne informacje, w szczególności dane niezbędne do identyfikacji danego pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, pochodzenia oraz łańcucha dostaw pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, informacje o charakterze stwarzanego zagrożenia oraz o charakterze i czasie trwania podjętych krajowych środków ograniczających.
4.   Komisja niezwłocznie przeprowadza konsultacje z państwami członkowskimi i odpowiednim podmiotem gospodarczym lub podmiotami gospodarczymi, a w szczególności z organem udzielającym homologacji, który udzielił homologacji typu, i dokonuje oceny podjętego środka krajowego. Na podstawie tej oceny Komisja decyduje, czy uznać środek krajowy, o którym mowa w ust. 1, za uzasadniony, a w razie potrzeby proponuje odpowiednie środki. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 87 ust. 2.
5.   Komisja kieruje swoją decyzję do wszystkich państw członkowskich i niezwłocznie powiadamia o niej odpowiednie podmioty gospodarcze.
Poprawka 226
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 53
Artykuł 53
skreśla się
Przepisy ogólne dotyczące niezgodnych pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych
1.   Jeżeli pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne, którym towarzyszy świadectwo zgodności lub które są opatrzone znakiem homologacji, są niezgodne z homologowanym typem lub z niniejszym rozporządzeniem lub zostały homologowane na podstawie nieprawidłowych danych, organy udzielające homologacji, organy nadzoru rynku lub Komisja mogą wprowadzić niezbędne środki ograniczające zgodnie z art. 21 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 w celu zakazu lub ograniczenia udostępniania na rynku, rejestracji lub dopuszczania niezgodnych z wymogami pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych, lub w celu wycofania ich z obrotu lub od użytkowników, włącznie z cofnięciem homologacji typu przez organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji typu UE, do czasu wprowadzenia przez odpowiedni podmiot gospodarczy wszystkich właściwych środków naprawczych w celu przywrócenia zgodności pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych.
2.   Do celów ust. 1 rozbieżności w szczegółowych danych zawartych w świadectwie homologacji typu UE lub pakiecie informacyjnym uznaje się za niezgodność z homologowanym typem.
Poprawka 227
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 54 – tytuł
Procedury powiadamiania i sprzeciwu dotyczące niezgodnych pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych
Homologacja typu UE niespełniająca wymogów
Poprawka 228
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 54 – ustęp 1
1.  Jeżeli organ udzielający homologacji lub organ nadzoru rynku stwierdzi, że pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne są niezgodne z niniejszym rozporządzeniem lub homologacji typu udzielono na podstawie nieprawidłowych danych lub pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne, którym towarzyszy świadectwo zgodności lub które są opatrzone znakiem homologacji, są niezgodne z homologowanym typem, może on wprowadzić wszelkie stosowne środki ograniczające zgodnie z art. 53 ust. 1.
1.  Jeżeli organ udzielający homologacji stwierdzi, że homologacja typu, której udzielono, jest niezgodna z przepisami niniejszego rozporządzenia, odmawia uznania takiej homologacji. Organ udzielający homologacji informuje pozostałe państwa członkowskie i Komisję o organie, który udzielił homologacji typu UE.
Poprawka 229
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 54 − ustęp 2
2.  Organ udzielający homologacji lub organ nadzoru rynku lub Komisja zwraca się również do organu udzielającego homologacji, który udzielił homologacji typu UE, o sprawdzenie, czy pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne znajdujące się w produkcji nadal odpowiadają homologowanemu typowi lub, w stosownych przypadkach, czy przywrócono zgodność pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych, które są już wprowadzone do obrotu.
2.  Jeżeli w terminie jednego miesiąca od powiadomienia organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji typu UE, potwierdzi brak zgodności homologacji typu, ten organ udzielający homologacji cofa homologację typu.
Poprawka 230
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 54 – ustęp 3
3.   W przypadku homologacji typu całego pojazdu, jeżeli niezgodność pojazdu wynika z niezgodności układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, wniosek, o którym mowa w ust. 2, należy również skierować do organu udzielającego homologacji, który udzielił homologacji typu UE dla tego układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego.
skreśla się
Poprawka 231
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 54 – ustęp 4
4.   W przypadku wielostopniowej homologacji typu, jeżeli niezgodność pojazdu skompletowanego wynika z niezgodności układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego będącego częścią pojazdu niekompletnego lub z niezgodności samego pojazdu niekompletnego, wniosek, o którym mowa w ust. 2, należy również skierować do organu udzielającego homologacji, który udzielił homologacji typu UE dla tego układu, komponentu, oddzielnego zespołu technicznego lub pojazdu niekompletnego.
skreśla się
Poprawka 232
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 54 – ustęp 5
5.   Po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 1–4, organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji typu UE, dokonuje oceny w odniesieniu do danych pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych pod kątem spełnienia wszystkich wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu. Organ udzielający homologacji sprawdza również dane, na podstawie których udzielono homologacji. Odpowiednie podmioty gospodarcze w pełni współpracują z organem udzielającym homologacji.
skreśla się
Poprawka 233
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 54 – ustęp 6
6.   W przypadku stwierdzenia niezgodności przez organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji typu UE dla pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, organ ten niezwłocznie żąda od podmiotu gospodarczego wprowadzenia wszelkich odpowiednich środków naprawczych w celu przywrócenia zgodności pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego oraz, w razie potrzeby, organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji typu UE, wprowadza środki, o których mowa w art. 53 ust. 1, jak najszybciej, a najpóźniej w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania wniosku.
skreśla się
Poprawka 234
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 54 – ustęp 7
7.   Władze krajowe wprowadzające środki ograniczające zgodnie z art. 53 ust. 1 niezwłocznie informują o tym Komisję i pozostałe państwa członkowskie.
skreśla się
Poprawka 235
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 54 – ustęp 8 – akapit 1
Jeżeli w ciągu jednego miesiąca od zgłoszenia środków ograniczających wprowadzonych przez organ udzielający homologacji lub organ nadzoru rynku zgodnie z art. 53 ust. 1, zostanie wniesiony sprzeciw przez inne państwo członkowskie w odniesieniu do zgłoszonego środka ograniczającego lub Komisja stwierdzi niezgodność zgodnie z art. 9 ust. 5, Komisja niezwłocznie przeprowadza konsultacje z państwami członkowskimi i właściwym podmiotem gospodarczym lub podmiotami gospodarczymi, a w szczególności z organem udzielającym homologacji, który udzielił homologacji typu, i dokonuje oceny wprowadzonego środka krajowego. Na podstawie tej oceny Komisja może podjąć decyzję o wprowadzeniu niezbędnych środków ograniczających przewidzianych w art. 53 ust. 1 w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 87 ust. 2.
Jeżeli w ciągu jednego miesiąca od zgłoszenia odmowy udzielenia homologacji typu przez organ udzielający homologacji organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji typu UE, wniesie sprzeciw, Komisja niezwłocznie przeprowadza konsultacje z państwami członkowskimi, a zwłaszcza z organem udzielającym homologacji, który udzielił homologacji typu, oraz odnośnym podmiotem gospodarczym.
Poprawka 236
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 54 – ustęp 8 a (nowy)
8a.   Na podstawie tej oceny Komisja przyjmuje akty wykonawcze zawierające jej decyzję dotyczącą tego, czy odmowa udzielenia homologacji typu UE przyjęta na mocy ust. 1 jest uzasadniona. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 87 ust. 2.
Poprawka 237
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 54 – ustęp 8 b (nowy)
8b.   W przypadku gdy w następstwie przeprowadzenia przez Komisję kontroli zgodnie z art. 9 Komisja uzna, że homologacja typu, której udzielono, jest niezgodna z niniejszym rozporządzeniem, Komisja niezwłocznie konsultuje się z państwami członkowskimi, a zwłaszcza z organem udzielającym homologacji, który udzielił homologacji typu, oraz z odnośnym podmiotem gospodarczym. Po przeprowadzeniu takich konsultacji Komisja przyjmuje akty wykonawcze zawierające jej decyzję dotyczącą tego, czy homologacja typu, której udzielono, jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 87 ust. 2.
Poprawka 238
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 54 – ustęp 9
9.  Jeżeli w ciągu jednego miesiąca od otrzymania zgłoszenia o środkach ograniczających wprowadzonych zgodnie z art. 53 ust. 1 inne państwo członkowskie ani Komisja nie zgłoszą sprzeciwu wobec środka ograniczającego wprowadzonego przez państwo członkowskie, środek ten uznaje się za uzasadniony. Pozostałe państwa członkowskie zapewniają wprowadzenie podobnych środków ograniczających w odniesieniu do danego pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego.
9.  W przypadku produktów objętych homologacją typu niespełniającą wymogów, które są już dostępne na rynku, zastosowanie mają przepisy art. 49–53.
Poprawka 239
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 55
[...]
skreśla się
Poprawka 240
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 56
[...]
skreśla się
Poprawka 241
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 57
Artykuł 57
skreśla się
Przepisy ogólne dotyczące wycofywania pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych
1.   Producent, któremu udzielono homologacji typu całego pojazdu i który jest zobowiązany do wycofania pojazdów od użytkowników zgodnie z art. 12 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 17 ust. 2, art. 49 ust. 1, art. 49 ust. 6, art. 51 ust. 4, art. 52 ust. 1, art. 53 ust. 1 niniejszego rozporządzenia lub art. 20 rozporządzenia (WE) nr 765/2008, niezwłocznie informuje o tym organ udzielający homologacji, który udzielił mu homologacji typu całego pojazdu.
2.   Producent układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych, któremu udzielono homologacji typu UE i który jest zobowiązany do wycofania układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych od użytkowników zgodnie z art. 12 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 17 ust. 2, art. 49 ust. 1, art. 49 ust. 6, art. 51 ust. 4, art. 52 ust. 1 i art. 53 ust. 1 niniejszego rozporządzenia lub art. 20 rozporządzenia (WE) nr 765/2008, niezwłocznie informuje o tym organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji typu UE.
3.   Producent proponuje organowi udzielającemu homologacji, który udzielił homologacji typu, zestaw odpowiednich środków zaradczych służących przywróceniu zgodności pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych oraz, w stosownych przypadkach, usunięciu poważnego zagrożenia, o którym mowa w art. 20 rozporządzenia (WE) nr 765/2008.
Organ udzielający homologacji przeprowadza ocenę w celu sprawdzenia, czy zaproponowane środki są wystarczające i terminowe oraz niezwłocznie informuje o proponowanych środkach zaradczych organy udzielające homologacji pozostałych państw członkowskich i Komisję.
Poprawka 242
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 58
[...]
skreśla się
Poprawka 243
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 59
Artykuł 59
skreśla się
Prawo podmiotów gospodarczych do wysłuchania, powiadamianie o decyzjach i środkach odwoławczych
1.   Oprócz przypadków, gdy z powodu poważnego zagrożenia dla zdrowia ludzi, bezpieczeństwa lub środowiska konieczne jest podjęcie natychmiastowych działań, umożliwia się danemu podmiotowi gospodarczemu zgłoszenie organowi krajowemu uwag w odpowiednim okresie przed przyjęciem przez organy krajowe państw członkowskich środka na mocy art. 49–58.
Jeżeli działanie podjęto bez wysłuchania podmiotu gospodarczego, podmiotowi temu jak najszybciej umożliwia się zgłoszenie uwag, po czym organ krajowy bezzwłocznie poddaje środek przeglądowi.
2.   We wszelkich środkach przyjętych przez organy krajowe określa się dokładnie powody ich przyjęcia.
Jeżeli środek skierowany jest do określonego podmiotu gospodarczego, o środku tym powiadamia się bezzwłocznie ten podmiot, załączając jednocześnie informację o środkach odwoławczych przysługujących na mocy przepisów danego państwa członkowskiego oraz o związanych z tymi środkami terminach.
Jeżeli środek ma zasięg ogólny, jest on odpowiednio publikowany w krajowym dzienniku urzędowym lub w równoważnym publikatorze.
3.   Środek przyjęty przez organy krajowe uchyla się lub zmienia niezwłocznie po tym, jak podmiot gospodarczy wykaże, że podjął skuteczne działania naprawcze.
Poprawka 244
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 60 – ustęp 3 – akapit 2
Ten akt delegowany określa daty rozpoczęcia obowiązkowego stosowania regulaminu EKG ONZ lub zmian do niego i w stosownych przypadkach zawiera przepisy przejściowe.
Ten akt delegowany określa daty rozpoczęcia obowiązkowego stosowania regulaminu EKG ONZ lub zmian do niego i w stosownych przypadkach zawiera przepisy przejściowe oraz, zwłaszcza do celów homologacji typu, datę pierwszej rejestracji i dopuszczenia pojazdów oraz udostępnienia na rynku układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, gdy mają one zastosowanie.
Poprawka 245
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 63 – ustęp 1
1.  Producent nie może dostarczyć żadnych informacji technicznych dotyczących szczegółowych danych na temat typu pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu lub w aktach delegowanych lub wykonawczych przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia, które są niezgodne ze szczegółowymi danymi dotyczącymi typu homologowanego przez organ udzielający homologacji
1.  Producent nie może dostarczyć żadnych informacji technicznych dotyczących szczegółowych danych na temat typu pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, w aktach delegowanych lub wykonawczych przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia lub w aktach prawnych wymienionych w załączniku IV, które są niezgodne ze szczegółowymi danymi dotyczącymi typu homologowanego przez organ udzielający homologacji.
Poprawka 246
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 65 – ustęp 1 – akapit 1
Producenci zapewniają niezależnym podmiotom nieograniczony i znormalizowany dostęp do informacji z OBD i innych urządzeń i narzędzi, w tym wszelkiego stosownego oprogramowania, oraz do informacji dotyczących naprawy i konserwacji pojazdów.
Producenci zapewniają niezależnym podmiotom nieograniczony, znormalizowany i niedyskryminacyjny dostęp do informacji z OBD i innych urządzeń i narzędzi, w tym pełne odniesienia i dostępne pliki do pobrania odnośnego oprogramowania i informacji dotyczących naprawy i konserwacji pojazdów. Informacje te podaje się w przystępny sposób w formie możliwych do odczytu maszynowego i przetworzenia elektronicznego zbiorów danych. Niezależne podmioty mają dostęp do usług zdalnej diagnostyki, z których korzystają producenci, autoryzowane punkty sprzedaży i stacje obsługi.
Poprawka 247
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 65 – ustęp 2 – akapit 2
Informacje dotyczące OBD oraz naprawy i konserwacji pojazdów są udostępniane na stronach internetowych producentów w znormalizowanym formacie lub, jeżeli nie jest to wykonalne ze względu na charakter informacji, w innej odpowiedniej formie. W szczególności dostęp ten udzielany jest w sposób niedyskryminacyjny w porównaniu z informacją i dostępem udzielonym autoryzowanym punktom sprzedaży i stacjom obsługi.
Informacje dotyczące OBD oraz naprawy i konserwacji pojazdów są udostępniane na stronach internetowych producentów w znormalizowanym formacie lub, jeżeli nie jest to wykonalne ze względu na charakter informacji, w innej odpowiedniej formie. Dla niezależnych podmiotów innych niż stacje obsługi informacje podaje się również w formacie pozwalającym na odczyt maszynowy, możliwym do przetworzenia za pomocą ogólnodostępnych narzędzi informatycznych i oprogramowania, co pozwala niezależnym podmiotom realizować działania związane z ich działalnością w łańcuchu dostaw na rynku wtórnym.
Poprawka 248
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 65 – ustęp 3 a (nowy)
3a.   Na potrzeby OBD pojazdu, diagnostyki, naprawy i konserwacji bezpośredni strumień danych o pojeździe udostępniany jest poprzez znormalizowane łącze określone w regulaminie ONZ nr 83, załącznik XI, dodatek 1, pkt 6.5.1.4 oraz w regulaminie ONZ nr 49, załącznik 9B.
Poprawka 249
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 65 – ustęp 10
10.  Komisja posiada uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 88, aby zmienić i uzupełnić załącznik XVIII w celu uwzględnienia zmian technicznych i regulacyjnych lub zapobiec nieprawidłowościom poprzez aktualizację wymogów dotyczących dostępu do informacji dotyczących OBD oraz naprawy i konserwacji pojazdów oraz poprzez przyjęcie i włączenie norm, o których mowa w ust. 2 i 3.
10.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 88, aby zmienić i uzupełnić załącznik XVIII w celu uwzględnienia zmian technicznych i regulacyjnych lub zapobiec nieprawidłowościom poprzez aktualizację wymogów dotyczących dostępu do informacji dotyczących OBD oraz naprawy i konserwacji pojazdów oraz poprzez przyjęcie i włączenie norm, o których mowa w ust. 2 i 3. Komisja jest także uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 88 w celu zmiany niniejszego rozporządzenia poprzez utworzenie załącznika XVIIIA, aby uwzględnić rozwój technologiczny w dziedzinie wymiany danych cyfrowych korzystających z bezprzewodowej sieci rozległej, zapewniając tym samym niezależnym podmiotom stały bezpośredni dostęp do danych w pojeździe i zasobów oraz neutralność projektu technicznego wobec konkurencji.
Poprawka 250
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 66 − ustęp 2
2.  Ostateczny producent jest odpowiedzialny za dostarczanie niezależnym podmiotom informacji o całym pojeździe.
2.  W przypadku wielostopniowej homologacji typu ostateczny producent jest odpowiedzialny za udostępnienie informacji dotyczących OBD oraz naprawy i konserwacji pojazdów w odniesieniu do własnego etapu bądź własnych etapów produkcji oraz odesłania do wcześniejszego etapu lub etapów.
Poprawka 251
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 67 – ustęp 1
1.  Producent może pobierać opłaty w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości za dostęp do informacji dotyczących naprawy i konserwacji pojazdów innych niż informacje, o których mowa w art. 65 ust. 8. Opłaty te nie mogą zniechęcać do korzystania z dostępu do informacji poprzez nieuwzględnienie zakresu, w jakim niezależny podmiot z nich korzysta.
1.  Producent może pobierać opłaty w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości za dostęp do informacji dotyczących naprawy i konserwacji pojazdów innych niż informacje, o których mowa w art. 65 ust. 9. Opłaty te nie mogą zniechęcać do korzystania z dostępu do informacji poprzez nieuwzględnienie zakresu, w jakim niezależny podmiot z nich korzysta.
Poprawka 252
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 69 – ustęp 3
3.  Jeżeli niezależny podmiot lub stowarzyszenie handlowe reprezentujące niezależne podmioty złożyło skargę do organu udzielającego homologacji dotyczącą nieprzestrzegania przez producenta przepisów art. 65–70, organ udzielający homologacji przeprowadza kontrolę w celu sprawdzenia zgodności producenta z wymogami.
3.  Jeżeli niezależny podmiot lub stowarzyszenie handlowe reprezentujące niezależne podmioty złożyło skargę do organu udzielającego homologacji dotyczącą nieprzestrzegania przez producenta przepisów art. 65–70, organ udzielający homologacji przeprowadza kontrolę w celu sprawdzenia zgodności producenta z wymogami. Organ udzielający homologacji zwraca się z wnioskiem do organu udzielającego homologacji, który udzielił homologacji typu całego pojazdu, o zbadanie skargi, a następnie zwraca się do producenta pojazdu o przekazanie dowodu, że jego system jest zgodny z przepisami rozporządzenia. Wyniki tego badania przekazuje się krajowemu organowi udzielającemu homologacji oraz niezależnemu podmiotowi lub odnośnemu stowarzyszeniu branżowemu w terminie trzech miesięcy od daty złożenia wniosku.
Poprawka 253
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 71 – ustęp 1
1.  Organ udzielający homologacji typu wyznaczony przez państwo członkowskie zgodnie z art. 7 ust. 3, zwany dalej „organem udzielającym homologacji typu” odpowiada za ocenę, wyznaczanie, zgłaszanie i monitorowanie służb technicznych, w tym, w stosownych przypadkach, podwykonawców lub podmiotów zależnych tych służb technicznych.
1.  Organ udzielający homologacji typu wyznaczony przez państwo członkowskie zgodnie z art. 7 ust. 3 lub jednostka akredytująca zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 765/2008, zwany(a) dalej „organem wyznaczającym”, odpowiada za ocenę, wyznaczanie, zgłaszanie i monitorowanie służb technicznych w odnośnym państwie członkowskim, w tym, w stosownych przypadkach, podwykonawców lub podmiotów zależnych tych służb technicznych.
Poprawka 254
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 71 – ustęp 2
2.  Organ udzielający homologacji typu jest tworzony, organizowany i zarządzany tak, by chroniona była jego obiektywność i bezstronność oraz by uniknąć wszelkich konfliktów interesów ze służbami technicznymi.
2.  Organ wyznaczający jest tworzony, organizowany i zarządzany tak, by chroniona była jego obiektywność i bezstronność oraz by uniknąć wszelkich konfliktów interesów ze służbami technicznymi.
Poprawka 255
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 71 – ustęp 3
3.  Organ udzielający homologacji typu organizuje się tak, aby zgłoszenie służby technicznej było przeprowadzane przez pracowników innych niż pracownicy, którzy przeprowadzili ocenę tej służby technicznej.
3.  Organ wyznaczający organizuje się tak, aby zgłoszenie służby technicznej było przeprowadzane przez pracowników innych niż pracownicy, którzy przeprowadzili ocenę tej służby technicznej.
Poprawka 256
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 71 – ustęp 4
4.  Organ udzielający homologacji typu nie wykonuje żadnych działań wykonywanych przez służby techniczne i nie świadczy usług konsultingowych na zasadach komercyjnych lub konkurencyjnych.
4.  Organ wyznaczający nie wykonuje żadnych działań wykonywanych przez służby techniczne i nie świadczy usług konsultingowych na zasadach komercyjnych lub konkurencyjnych.
Poprawka 257
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 71 – ustęp 5
5.  Organ udzielający homologacji typu gwarantuje poufność informacji, które otrzymuje.
5.  Organ wyznaczający gwarantuje poufność informacji, które otrzymuje.
Poprawka 258
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 71 – ustęp 6
6.  Organ udzielający homologacji typu musi mieć do dyspozycji kompetentnych pracowników, których liczba jest wystarczająca do właściwego wykonywania zadań przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu.
6.  Organ wyznaczający musi mieć do dyspozycji kompetentnych pracowników, których liczba jest wystarczająca do właściwego wykonywania zadań określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Poprawka 259
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 71 – ustęp 8
8.   Organ udzielający homologacji typu jest poddawany wzajemnej ocenie przez dwa organy udzielające homologacji typu innych państw członkowskich co dwa lata.
skreśla się
Państwa członkowskie sporządzają roczny plan ocen wzajemnych, zapewniając stosowną rotację oceniających i ocenianych organów udzielających homologacji typu, i przedkładają go Komisji.
Ocena wzajemna obejmuje wizytę na miejscu w służbie technicznej podlegającej ocenianemu organowi. Komisja może uczestniczyć w ocenie i decydować o swoim udziale na podstawie analizy oceny ryzyka.
Poprawka 260
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 71 – ustęp 9
9.   Wynik oceny wzajemnej przekazywany jest wszystkim państwom członkowskim i Komisji, a streszczenie wyniku podawane jest do wiadomości publicznej. Jest ona omawiana przez forum ustanowione w art. 10 na podstawie oceny wyników przeprowadzonej przez Komisję i wydanych zaleceń.
skreśla się
Poprawka 261
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 71 – ustęp 10
10.   Państwa członkowskie przekazują Komisji i innym państwom członkowskim informacje na temat sposobów realizacji zaleceń ze sprawozdania z oceny wzajemnej.
skreśla się
Poprawka 262
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 72 – ustęp 1 – litera b
b)  kategoria B: nadzorowanie badań, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu i w aktach wymienionych w załączniku IV, w przypadku gdy badania te są prowadzone w obiektach producenta lub strony trzeciej;
b)  kategoria B: nadzorowanie badań, włącznie z ich przygotowywaniem, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu i w aktach wymienionych w załączniku IV, w przypadku gdy badania te są prowadzone w obiektach producenta lub strony trzeciej; badania są przygotowywane i nadzorowane przez inspektora ze służb technicznych;
Poprawka 263
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 72 – ustęp 3
3.  Służba techniczna jest powoływana na mocy prawa krajowego danego państwa członkowskiego i posiada osobowość prawną, z wyjątkiem akredytowanej wewnętrznej służby technicznej producenta, o której mowa w art. 76.
3.  Służba techniczna jest powoływana na mocy prawa krajowego danego państwa członkowskiego i posiada osobowość prawną, z wyjątkiem służby technicznej należącej do organu udzielającego homologacji typu i z wyjątkiem akredytowanej wewnętrznej służby technicznej producenta, o której mowa w art. 76.
Poprawka 264
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 73 – ustęp 5
5.  Pracownicy służby technicznej dochowują tajemnicy zawodowej w odniesieniu do wszystkich informacji, które uzyskują w trakcie wykonywania swoich zadań na mocy niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem w odniesieniu do organu udzielającego homologacji lub w przypadkach wymaganych na mocy prawa Unii lub prawa krajowego.
5.  Pracownicy służby technicznej dochowują tajemnicy zawodowej w odniesieniu do wszystkich informacji, które uzyskują w trakcie wykonywania swoich zadań na mocy niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem w odniesieniu do organu wyznaczającego lub w przypadkach wymaganych na mocy prawa Unii lub prawa krajowego.
Poprawka 265
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 74 – ustęp 1 – wprowadzenie
1.  Służba techniczna musi być w stanie wykonywać wszystkie rodzaje czynności, w odniesieniu do których ubiega się o wyznaczenie zgodnie z art. 72 ust. 1. Wykazuje ona organowi udzielającemu homologacji typu, że:
1.  Służba techniczna musi być w stanie wykonywać wszystkie rodzaje czynności, w odniesieniu do których ubiega się o wyznaczenie zgodnie z art. 72 ust. 1. Wykazuje ona organowi wyznaczającemu lub, w przypadku akredytacji, krajowej jednostce akredytującej, że:
Poprawka 266
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 75 – ustęp 1
1.  Za zgodą wyznaczającego organu udzielającego homologacji typu służby techniczne mogą zlecać podwykonawstwo niektórych czynności, do których wykonywania zostały wyznaczone zgodnie z art. 72 ust. 1, lub powierzać ich wykonanie podmiotowi zależnemu.
1.  Za zgodą organu wyznaczającego lub, w przypadku akredytacji, krajowej jednostki akredytującej, służby techniczne mogą zlecać podwykonawstwo niektórych czynności, do których wykonywania zostały wyznaczone zgodnie z art. 72 ust. 1, lub powierzać ich wykonanie podmiotowi zależnemu.
Poprawka 267
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 75 – ustęp 2
2.  W przypadku gdy służba techniczna zleca podwykonawcom określone zadania związane z kategoriami czynności, do których wykonania została wyznaczona, lub korzysta w tym celu z usług podmiotu zależnego, zapewnia ona, aby podwykonawca lub podmiot zależny spełniały wymogi określone w art. 73 i 74, oraz informuje o tym organ udzielający homologacji typu.
2.  W przypadku gdy służba techniczna zleca podwykonawcom określone zadania związane z kategoriami czynności, do których wykonania została wyznaczona, lub korzysta w tym celu z usług podmiotu zależnego, zapewnia ona, aby podwykonawca lub podmiot zależny spełniały wymogi określone w art. 73 i 74, oraz informuje o tym organ wyznaczający lub, w przypadku akredytacji, krajową jednostkę akredytującą.
Poprawka 268
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 75 – ustęp 4
4.  Służby techniczne przechowują do wglądu organu udzielającego homologacji typu odpowiednie dokumenty dotyczące oceny kompetencji podwykonawcy lub podmiotu zależnego oraz wykonywanych przez nich zadań.
4.  Służby techniczne przechowują do wglądu organu wyznaczającego lub, w przypadku akredytacji, krajowej jednostki akredytującej odpowiednie dokumenty dotyczące oceny kompetencji podwykonawcy lub podmiotu zależnego oraz wykonywanych przez nich zadań.
Poprawka 269
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 75 – ustęp 4 a (nowy)
4a.   Podwykonawcy służb technicznych są zgłaszani do organu udzielającego homologacji typu, a ich nazwy są publikowane przez Komisję.
Poprawka 270
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 76 – ustęp 2 – litera c a (nowa)
ca)   podlega audytowi zgodnie art. 80, przy czym „wspólna komisja audytorów” zastępuje „organ udzielający homologacji typu” w całym tekście i wykonuje odnośne zadania; audyt jest przeprowadzany zgodnie z lit. a), b) i c);
Poprawka 271
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 76 – ustęp 3
3.  Komisja nie musi być powiadamiana o wewnętrznej służbie technicznej do celów art. 78, ale producent, którego ta służba techniczna jest częścią, lub krajowa jednostka akredytująca przekazuje informację o jej akredytacji organowi udzielającemu homologacji typu na jego wniosek.
3.  Komisję powiadamia się o wewnętrznej służbie technicznej zgodnie z art. 78.
Poprawka 272
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 77 – ustęp -1 (nowy)
—  1. Kandydująca służba techniczna przedkłada formalny wniosek organowi udzielającemu homologacji państwa członkowskiego, w którym służba techniczna ubiega się o wyznaczenie, zgodnie z załącznikiem V dodatek 2 część 4. Kandydująca służba techniczna ubiega się o wyznaczenie do czynności, które są wyszczególnione we wniosku zgodnie z art. 72 ust. 1.
Poprawka 273
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 77 – ustęp 1 – akapit 1
Przed wyznaczeniem służby technicznej organ udzielający homologacji typu ocenia ją zgodnie z listą kontrolną oceny obejmującą przynajmniej wymogi wymienione w załączniku V dodatek 2. Ocena obejmuje ocenę na miejscu w obiektach służby technicznej ubiegającej się o wyznaczenie, oraz, w stosownych przypadkach, w obiektach podmiotu zależnego lub podwykonawcy, znajdujących się w Unii lub poza Unią.
Zanim organ udzielający homologacji typu wyznaczy służbę techniczną, organ udzielający homologacji typu lub jednostka akredytująca, o której mowa w art. 71 ust. 1, ocenia ją zgodnie ze zharmonizowaną listą kontrolną oceny obejmującą przynajmniej wymogi wymienione w załączniku V dodatek 2. Ocena obejmuje ocenę na miejscu w obiektach służby technicznej ubiegającej się o wyznaczenie, oraz, w stosownych przypadkach, w obiektach podmiotu zależnego lub podwykonawcy, znajdujących się w Unii lub poza Unią.
Poprawka 274
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 77 – ustęp 1 – akapit 2
Przedstawiciele organów udzielających homologacji typu z co najmniej dwóch innych państw członkowskich, przy współpracy z organem udzielającym homologacji typu państwa członkowskiego, w którym kandydująca służba techniczna ma siedzibę, i wraz z przedstawicielem Komisji, tworzą zespół ds. oceny wspólnej i uczestniczą w ocenie kandydującej służby technicznej, w tym w ocenie na miejscu. Wyznaczający organ udzielający homologacji typu państwa członkowskiego, w którym kandydująca służba techniczna ma siedzibę, zapewnia tym przedstawicielom terminowy dostęp do dokumentów niezbędnych do oceny kandydującej służby technicznej.
1b.   W przypadku gdy oceny dokonuje organ udzielający homologacji, przedstawiciel Komisji uczestniczy w pracach wspólnego zespołu oceniającego wraz z organem wyznaczającym, który dokonuje oceny kandydującej służby technicznej, w tym oceny na miejscu. W celu wykonania tego zadania Komisja zleca świadczenie usług niezależnych audytorów osobom trzecim w drodze otwartego zaproszenia do składania ofert. Audytorzy wykonują swoje obowiązki w sposób niezależny i bezstronny. Audytorzy przestrzegają zasady poufności w celu ochrony tajemnicy handlowej zgodnie z obowiązującymi przepisami. Państwa członkowskie udzielają wszelkiej niezbędnej pomocy oraz dostarczają całą dokumentację i zapewniają wsparcie, o które zwracają się audytorzy, aby umożliwić im realizację powierzonych zadań. Państwa członkowskie zapewniają audytorom dostęp do wszelkich obiektów lub ich części oraz do informacji, w tym do systemów komputerowych i oprogramowania, istotnych dla wykonania ich zadań.
(Na początku art. 77 zmieniona została kolejność i numeracja ustępów).
Poprawka 275
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 77 – ustęp 1 a (nowy)
1a.   W przypadku gdy oceny dokonuje jednostka akredytująca, kandydująca służba techniczna dostarcza organowi udzielającemu homologacji ważny certyfikat akredytacji oraz odnośne sprawozdanie z oceny potwierdzające spełnienie wymogów ustanowionych w załączniku V dodatek 2 dotyczących działań, w odniesieniu do których kandydująca służba techniczna ubiega się o wyznaczenie.
(Na początku art. 77 zmieniona została kolejność i numeracja ustępów).
Poprawka 276
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 77 – ustęp 1 c (nowy)
1c.   W przypadku gdy służba techniczna wystąpiła z wnioskiem o wyznaczenie przez kilka organów udzielających homologacji typu zgodnie z art. 78 ust. 3, ocenę przeprowadza się tylko raz, pod warunkiem że obejmuje ona zakres wyznaczenia służby technicznej.
(Na początku art. 77 zmieniona została kolejność i numeracja ustępów).
Poprawka 277
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 77 – ustęp 5
5.  Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o nazwiskach przedstawicieli organu udzielającego homologacji typu, którzy mogą być wezwani do każdej oceny wspólnej.
5.  Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o nazwiskach przedstawicieli organu wyznaczającego, którzy mogą być wezwani do każdej oceny wspólnej.
Poprawka 278
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 77 – ustęp 7 – akapit 1
Organ udzielający homologacji typu przekazuje Komisji i organom wyznaczającym innych państw członkowskich sprawozdanie z oceny wraz z dokumentacją potwierdzającą kompetencje służby technicznej oraz wprowadzonymi mechanizmami umożliwiającymi regularne monitorowanie służby technicznej i zapewnienie ciągłego spełniania przez nią wymogów niniejszego rozporządzenia.
Organ wyznaczający przekazuje Komisji i organom wyznaczającym innych państw członkowskich sprawozdanie z oceny wraz z dokumentacją potwierdzającą kompetencje służby technicznej oraz wprowadzonymi mechanizmami umożliwiającymi regularne monitorowanie służby technicznej i zapewnienie ciągłego spełniania przez nią wymogów niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 279
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 77 – ustęp 7 – akapit 2
Powiadamiający organ udzielający homologacji typu przedstawia ponadto dowody na to, że dysponuje kompetentnym personelem w celu monitorowania służby technicznej zgodnie z art. 71 ust. 6.
Organ wyznaczający przedkładający sprawozdanie z oceny przedstawia ponadto dowody na to, że dysponuje kompetentnym personelem w celu monitorowania służby technicznej zgodnie z art. 71 ust. 6.
Poprawka 280
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 77 – ustęp 8
8.  Organy udzielające homologacji typu innych państw członkowskich oraz Komisja mogą dokonać przeglądu sprawozdania z oceny i dokumentacji, zadawać pytania lub wyrażać zastrzeżenia oraz zwrócić się o dodatkową dokumentację w terminie jednego miesiąca od otrzymania sprawozdania z oceny i dokumentacji.
8.  Organy wyznaczające innych państw członkowskich oraz Komisja mogą dokonać przeglądu sprawozdania z oceny i dokumentacji, zadawać pytania lub wyrażać zastrzeżenia oraz zwrócić się o dodatkową dokumentację w terminie jednego miesiąca od otrzymania sprawozdania z oceny i dokumentacji.
Poprawka 281
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 77 – ustęp 9
9.  Organ udzielający homologacji typu państwa członkowskiego, w którym służba techniczna ma siedzibę, ustosunkowuje się do pytań, zastrzeżeń i wniosków o dodatkową dokumentację w terminie czterech tygodni od ich otrzymania.
9.  Organ wyznaczający państwa członkowskiego, w którym służba techniczna ma siedzibę, ustosunkowuje się do pytań, zastrzeżeń i wniosków o dodatkową dokumentację w terminie czterech tygodni od ich otrzymania.
Poprawka 282
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 77 – ustęp 10
10.  Organy udzielające homologacji typu innych państw członkowskich lub Komisja mogą indywidualnie lub wspólnie skierować zalecenia do organu udzielającego homologacji typu w państwie członkowskim, w którym kandydująca służba techniczna ma siedzibę, w terminie czterech tygodni od otrzymania odpowiedzi, o której mowa w ust. 9. Organ udzielający homologacji typu uwzględnia te zalecenia przy podejmowaniu decyzji o wyznaczeniu służby technicznej. Jeżeli organ udzielający homologacji typu postanowi o niestosowaniu się do zaleceń skierowanych przez inne państwa członkowskie lub Komisję, uzasadnia swoją decyzję w terminie dwóch tygodni od jej podjęcia.
10.  Organy wyznaczające innych państw członkowskich lub Komisja mogą indywidualnie lub wspólnie skierować zalecenia do organu wyznaczającego w państwie członkowskim, w którym kandydująca służba techniczna ma siedzibę, w terminie czterech tygodni od otrzymania odpowiedzi, o której mowa w ust. 9. Organ wyznaczający uwzględnia te zalecenia przy podejmowaniu decyzji o wyznaczeniu służby technicznej. Jeżeli organ wyznaczający postanowi o niestosowaniu się do zaleceń skierowanych przez inne państwa członkowskie lub Komisję, uzasadnia swoją decyzję w terminie dwóch tygodni od jej podjęcia.
Poprawka 283
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 78 – ustęp 2 – akapit 1
W ciągu 28 dni od zgłoszenia państwo członkowskie lub Komisja mogą wnieść pisemne zastrzeżenia, przedstawiając swoje argumenty, dotyczące bądź służby technicznej, bądź jej monitorowania przez organ udzielający homologacji typu. Jeżeli państwo członkowskie lub Komisja wniosą zastrzeżenia, zawiesza się skuteczność zgłoszenia. W takim przypadku Komisja konsultuje się z zaangażowanymi stronami oraz podejmuje decyzję w drodze aktu wykonawczego, czy zawieszenie zgłoszenia może zostać uchylone, czy też nie. Ten akt wykonawczy przyjmowany jest zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 87 ust. 2.
W ciągu jednego miesiąca od zgłoszenia państwo członkowskie lub Komisja mogą wnieść pisemne zastrzeżenia, przedstawiając swoje argumenty, dotyczące bądź służby technicznej, bądź jej monitorowania przez organ wyznaczający. Jeżeli państwo członkowskie lub Komisja wniosą zastrzeżenia, zawiesza się skuteczność zgłoszenia. W takim przypadku Komisja konsultuje się z zaangażowanymi stronami oraz przyjmuje akty wykonawcze w celu podjęcia decyzji, czy zawieszenie zgłoszenia może zostać uchylone, czy też nie. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 87 ust. 2.
Poprawka 284
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 78 – ustęp 3
3.  Tę samą służbę techniczną może wyznaczyć kilka organów udzielających homologacji typu i mogą ją zgłosić Komisji państwa członkowskie tych organów udzielających homologacji typu niezależnie od kategorii czynności, które ta służba techniczna wykonuje zgodnie z art. 72 ust. 1.
3.  Tę samą służbę techniczną może wyznaczyć kilka organów wyznaczających i mogą ją zgłosić Komisji państwa członkowskie tych organów wyznaczających niezależnie od kategorii czynności, które ta służba techniczna wykonuje zgodnie z art. 72 ust. 1.
Poprawka 285
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 78 – ustęp 4
4.  Jeżeli akt wykonawczy wymieniony w załączniku IV zobowiązuje organ udzielający homologacji typu do wyznaczenia konkretnej organizacji lub właściwego organu, do prowadzenia czynności niewymienionych w kategoriach czynności, o których mowa w art. 72 ust. 1, państwo członkowskie dokonuje zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1.
4.  Jeżeli akt wykonawczy wymieniony w załączniku IV zobowiązuje organ wyznaczający do wyznaczenia konkretnej organizacji lub właściwego organu, do prowadzenia czynności niewymienionych w kategoriach czynności, o których mowa w art. 72 ust. 1, państwo członkowskie dokonuje zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1.
Poprawka 286
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 79 – ustęp 1 – akapit 1
W przypadku gdy organ udzielający homologacji typu stwierdza lub otrzymuje informację, że służba techniczna przestała spełniać wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu, organ ten ogranicza, zawiesza lub cofa wyznaczenie, stosownie do wagi niespełnienia tych wymogów.
W przypadku gdy organ wyznaczający stwierdza lub otrzymuje informację, że służba techniczna przestała spełniać wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu, organ ten ogranicza, zawiesza lub cofa wyznaczenie, stosownie do wagi niespełnienia tych wymogów.
Poprawka 287
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 79 – ustęp 1 – akapit 2
Organ udzielający homologacji typu niezwłocznie powiadamia Komisję i inne państwa członkowskie o zawieszeniu, ograniczeniu lub cofnięciu zgłoszenia.
Organ wyznaczający niezwłocznie powiadamia Komisję i inne państwa członkowskie o zawieszeniu, ograniczeniu lub cofnięciu zgłoszenia.
Poprawka 288
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 79 – ustęp 3 – akapit 1
Organ udzielający homologacji typu powiadamia inne organy udzielające homologacji typu i Komisję, jeżeli niespełnianie wymogów przez służbę techniczną ma wpływ na świadectwa homologacji typu wydane na podstawie sprawozdań z badań i inspekcji wydanych przez służbę techniczną, której dotyczy zmiana w zgłoszeniu.
Organ wyznaczający powiadamia inne organy wyznaczające i Komisję, jeżeli niespełnianie wymogów przez służbę techniczną ma wpływ na świadectwa homologacji typu wydane na podstawie sprawozdań z badań i inspekcji wydanych przez służbę techniczną, której dotyczy zmiana w zgłoszeniu.
Poprawka 289
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 79 – ustęp 3 – akapit 2
W ciągu dwóch miesięcy od powiadomienia o zmianach w zgłoszeniu organ udzielający homologacji typu przedkłada Komisji i innym organom udzielającym homologacji typu sprawozdanie ze swoich ustaleń dotyczących niespełniania wymogów. Jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych wprowadzonych już do obrotu, wyznaczający organ udzielający homologacji typu poleca danym organom udzielającym homologacji typu zawieszenie lub cofnięcie w rozsądnym terminie wszystkich nienależnie wydanych świadectw.
W ciągu dwóch miesięcy od powiadomienia o zmianach w zgłoszeniu organ wyznaczający przedkłada Komisji i innym organom wyznaczającym sprawozdanie ze swoich ustaleń dotyczących niespełniania wymogów. Jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych wprowadzonych już do obrotu, organ wyznaczający poleca danym organom udzielającym homologacji typu zawieszenie lub cofnięcie w rozsądnym terminie wszystkich nienależnie wydanych świadectw.
Poprawka 290
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 79 – ustęp 4 – wprowadzenie
4.  Inne świadectwa wydane na podstawie sprawozdań z badań i inspekcji wydanych przez służbę techniczną, której zgłoszenie zostało zawieszone, ograniczone lub cofnięte, pozostają ważne w następujących okolicznościach:
4.  Świadectwa homologacji typu wydane na podstawie sprawozdań z badań i inspekcji wydanych przez służbę techniczną, której zgłoszenie zostało zawieszone, ograniczone lub cofnięte, pozostają ważne w następujących okolicznościach:
Poprawka 291
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 79 – ustęp 4 – litera a
a)  w przypadku zawieszenia zgłoszenia, pod warunkiem, że w ciągu trzech miesięcy od zawieszenia organ udzielający homologacji typu, który wydał świadectwo homologacji typu, potwierdzi na piśmie organom udzielającym homologacji typu innych państw członkowskich oraz Komisji, że przejmuje funkcje danej służby technicznej w okresie zawieszenia;
a)  w przypadku zawieszenia wyznaczenia, pod warunkiem że w ciągu trzech miesięcy od zawieszenia organ udzielający homologacji typu, który wydał świadectwo homologacji typu, potwierdzi na piśmie organom udzielającym homologacji typu innych państw członkowskich oraz Komisji, że przejmuje funkcje danej służby technicznej w okresie zawieszenia;
Poprawka 292
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 79 – ustęp 4 – litera b
b)  w przypadku ograniczenia lub cofnięcia zgłoszenia, przez okres trzech miesięcy od ograniczenia lub cofnięcia. Organ udzielający homologacji typu, który wydał świadectwa, może przedłużyć ważność tych świadectw na kolejne trzymiesięczne okresy, na maksymalny łączny okres dwunastu miesięcy, pod warunkiem że w tym okresie przejmie on funkcje służby technicznej, której zgłoszenie zostało ograniczone lub cofnięte.
b)  w przypadku ograniczenia lub cofnięcia wyznaczenia, przez okres trzech miesięcy od ograniczenia lub cofnięcia. Organ udzielający homologacji typu, który wydał świadectwa, może przedłużyć ważność tych świadectw na kolejne trzymiesięczne okresy, na maksymalny łączny okres dwunastu miesięcy, pod warunkiem że w tym okresie przejmie on funkcje służby technicznej, której zgłoszenie zostało ograniczone lub cofnięte.
Poprawka 293
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 79 – ustęp 6
6.  Wyznaczenie służby technicznej może zostać odnowione tylko po tym, jak organ udzielający homologacji typu sprawdzi, czy służba techniczna nadal spełnia wymogi niniejszego rozporządzenia. Ocenę taką przeprowadza się zgodnie z procedurą określoną w art. 77.
6.  Wyznaczenie służby technicznej może zostać odnowione tylko po tym, jak organ wyznaczający sprawdzi, czy służba techniczna nadal spełnia wymogi niniejszego rozporządzenia. Ocenę taką przeprowadza się zgodnie z procedurą określoną w art. 77.
Poprawka 294
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 80 – ustęp 1 – akapit 1
Organ udzielający homologacji typu stale monitoruje służby techniczne w celu zapewnienia zgodności z wymogami określonymi w art. 72–76, 84 i 85 oraz załączniku V dodatek 2.
Organ wyznaczający lub, w przypadku akredytacji, krajowa jednostka akredytująca stale monitoruje służby techniczne w celu zapewnienia zgodności z wymogami określonymi w art. 72–76, 84 i 85 oraz załączniku V dodatek 2.
Poprawka 295
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 80 – ustęp 1 – akapit 2
Służby techniczne dostarczają na żądanie wszystkie istotne informacje i dokumenty wymagane do umożliwienia organowi udzielającemu homologacji typu weryfikacji zgodności z tymi wymogami.
Służby techniczne dostarczają na żądanie wszystkie istotne informacje i dokumenty wymagane do umożliwienia organowi wyznaczającemu lub, w przypadku akredytacji, krajowej jednostce akredytującej weryfikacji zgodności z tymi wymogami.
Poprawka 296
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 80 – ustęp 1 – akapit 3
Służby techniczne informują bezzwłocznie organ udzielający homologacji typu o wszelkich zmianach, w szczególności dotyczących ich pracowników, infrastruktury, podmiotów zależnych lub podwykonawców, które mogą mieć wpływ na spełnianie wymogów określonych w art. 72–76, 84 i 85 oraz w dodatku 2 do załącznika V lub na ich zdolność do realizacji zadań dotyczących oceny zgodności w odniesieniu do pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, do których zostały one wyznaczone.
Służby techniczne informują bezzwłocznie organ wyznaczający lub, w przypadku akredytacji, krajową jednostkę akredytującą o wszelkich zmianach, w szczególności dotyczących ich pracowników, infrastruktury, podmiotów zależnych lub podwykonawców, które mogą mieć wpływ na spełnianie wymogów określonych w art. 72–76, 84 i 85 oraz w dodatku 2 do załącznika V lub na ich zdolność do realizacji zadań dotyczących oceny zgodności w odniesieniu do pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, do których zostały one wyznaczone.
Poprawka 297
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 80 – ustęp 3 – akapit 1
Organ udzielający homologacji typu państwa członkowskiego, w których służba techniczna ma siedzibę, zapewnia, aby służba techniczna wykonywała swoje obowiązki określone w ust. 2, o ile nie ma uzasadnionej przyczyny dla zaniechania tego.
Organ wyznaczający państwa członkowskiego, w których służba techniczna ma siedzibę, zapewnia, aby służba techniczna wykonywała swoje obowiązki określone w ust. 2, o ile nie ma uzasadnionej przyczyny dla zaniechania tego.
(Numeracja we wniosku Komisji jest nieprawidłowa; dwa ustępy zostały opatrzone numerem „3”).
Poprawka 298
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 80 – ustęp 3 – akapit 4
Służba techniczna lub organ udzielający homologacji typu mogą wystąpić o poufne traktowanie informacji przekazywanych organom innego państwa członkowskiego lub Komisji.
Służba techniczna lub organ wyznaczający mogą wystąpić o poufne traktowanie informacji przekazywanych organom innego państwa członkowskiego lub Komisji.
(Numeracja we wniosku Komisji jest nieprawidłowa; dwa ustępy zostały opatrzone numerem „3”).
Poprawka 299
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 80 – ustęp 3 – akapit 1
Co najmniej co 30 miesięcy organ udzielający homologacji typu ocenia, czy każda podległa mu służba techniczna nadal spełnia wymogi określone w art. 72–76, 84 i 85 oraz w dodatku 2 do załącznika V. Ocena taka obejmuje wizytę na miejscu w każdej podległej jej służbie technicznej.
Co najmniej co trzy lata organ wyznaczający ocenia, czy każda podległa mu służba techniczna nadal spełnia wymogi określone w art. 72–76, 84 i 85 oraz w dodatku 2 do załącznika V, oraz przedkłada ocenę odpowiedzialnemu państwu członkowskiemu. Ocenę taką przeprowadza zespół ds. oceny wspólnej wyznaczony zgodnie z procedurą opisaną w art. 77 ust. 1–4 i obejmuje ona wizytę na miejscu w każdej podległej jej służbie technicznej.
(Numeracja we wniosku Komisji jest nieprawidłowa; dwa ustępy zostały opatrzone numerem „3”).
Poprawka 300
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 80 – ustęp 3 – akapit 2
W ciągu dwóch miesięcy po zakończeniu tej oceny służby technicznej, państwa członkowskie przekazują Komisji i innym państwom członkowskim sprawozdania z tych działań monitorujących. Sprawozdania zawierają streszczenie oceny, które podawane jest do wiadomości publicznej.
Wynik oceny przekazywany jest wszystkim państwom członkowskim i Komisji, a streszczenie wyniku podawane jest do wiadomości publicznej. Jest ona omawiana przez forum ustanowione na mocy art. 10.
(Numeracja we wniosku Komisji jest nieprawidłowa; dwa ustępy zostały opatrzone numerem „3”).
Poprawka 301
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 81 – ustęp 1 – akapit 1
Komisja bada wszystkie przypadki, w których przedłożono jej zastrzeżenia dotyczące kompetencji służby technicznej lub ciągłego spełniania przez tę służbę techniczną wymogów i obowiązków, którym podlega ona na mocy niniejszego rozporządzenia. Komisja może wszcząć takie dochodzenie również z własnej inicjatywy.
Komisja we współpracy z organem udzielającym homologacji typu odnośnego państwa członkowskiego bada wszystkie przypadki, w których przedłożono jej zastrzeżenia dotyczące kompetencji służby technicznej lub ciągłego spełniania przez tę służbę techniczną wymogów i obowiązków, którym podlega ona na mocy niniejszego rozporządzenia. Komisja może wszcząć takie dochodzenie również z własnej inicjatywy.
Poprawka 302
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 81 − ustęp 2
2.  Komisja konsultuje się z organem udzielającym homologacji typu państwa członkowskiego, w którym służba techniczna ma swoją siedzibę, w ramach dochodzenia, o którym mowa w ust. 1. Organ udzielający homologacji typu tego państwa członkowskiego przekazuje Komisji, na jej żądanie, wszelkie istotne informacje dotyczące działalności danej służby technicznej oraz spełniania przez nią wymogów dotyczących niezależności i kompetencji.
2.  Komisja współpracuje z organem udzielającym homologacji typu państwa członkowskiego, w którym służba techniczna ma swoją siedzibę, w ramach dochodzenia, o którym mowa w ust. 1. Organ udzielający homologacji typu tego państwa członkowskiego przekazuje Komisji, na jej żądanie, wszelkie istotne informacje dotyczące działalności danej służby technicznej oraz spełniania przez nią wymogów dotyczących niezależności i kompetencji.
Poprawka 303
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 82 – ustęp 4
4.  Wymiana informacji jest koordynowana przez forum, o którym mowa w art. 10.
4.  Wymiana informacji jest koordynowana przez forum ustanowione na mocy art. 10.
Poprawka 304
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 83 – ustęp 1
1.  Jeżeli wyznaczenie służby technicznej opiera się na akredytacji w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 765/2008, państwa członkowskie zapewniają, aby organ udzielający homologacji typu przekazywał krajowej jednostce akredytującej, która udzieliła akredytacji danej służbie technicznej, zgłoszenia incydentów oraz inne informacje, które odnoszą się do kwestii będących pod kontrolą służby technicznej, jeżeli informacje te są istotne dla oceny działalności służby technicznej.
1.  Jeżeli wyznaczenie służby technicznej opiera się również na akredytacji w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 765/2008, państwa członkowskie zapewniają, aby organ udzielający homologacji typu przekazywał krajowej jednostce akredytującej, która udzieliła akredytacji danej służbie technicznej, zgłoszenia incydentów oraz inne informacje, które odnoszą się do kwestii będących pod kontrolą służby technicznej, jeżeli informacje te są istotne dla oceny działalności służby technicznej.
Poprawka 305
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 84 – ustęp 2 – litera a
a)  umożliwiać swojemu organowi udzielającemu homologacji obserwowanie działalności służby technicznej podczas oceny zgodności;
a)  umożliwiać swojemu organowi udzielającemu homologacji lub zespołowi ds. oceny wspólnej, o którym mowa w art. 77 ust. 1, obserwowanie działalności służby technicznej podczas badań do celów homologacji typu;
Poprawka 306
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 88 − ustęp 2
2.   Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 2, art. 10 ust. 3, art. 22 ust. 3, art. 24 ust. 3, art. 25 ust. 5, art. 26 ust. 2, art. 28 ust. 5, art. 29 ust. 6, art. 34 ust. 2, art. 55 ust. 2 i 3, art. 56 ust. 2, art. 60 ust. 3, art. 65 ust. 10, art. 76 ust. 4 i art. 90 ust. 2, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.   Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 7a, art. 10 ust. 3, art. 22 ust. 3, art. 24 ust. 3, art. 25 ust. 5, art. 26 ust. 2, art. 28 ust. 5, art. 29 ust. 6, art. 33 ust. 1a, art. 34 ust. 2, art. 60 ust. 3, art. 65 ust. 10, art. 76 ust. 4 i art. 90 ust. 2, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 307
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 88 – ustęp 3
3.   Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 2, art. 10 ust. 3, art. 22 ust. 3, art. 24 ust. 3, art. 25 ust. 5, art. 26 ust. 2, art. 28 ust. 5, art. 29 ust. 6, art. 34 ust. 2, art. 55 ust. 2 i 3, art. 56 ust. 2, art. 60 ust. 3, art. 65 ust. 10, art. 76 ust. 4 i art. 90 ust. 2, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
3.   Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 7a, art. 10 ust. 3, art. 22 ust. 3, art. 24 ust. 3, art. 25 ust. 5, art. 26 ust. 2, art. 28 ust. 5, art. 29 ust. 6, art. 33 ust. 1a, art. 34 ust. 2, art. 60 ust. 3, art. 65 ust. 10, art. 76 ust. 4 i art. 90 ust. 2, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
Poprawka 308
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 88 – ustęp 3 a (nowy)
3a.   Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.
Poprawka 309
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 88 − ustęp 5
5.   Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 2, art. 10 ust. 3, art. 22 ust. 3, art. 24 ust. 3, art. 25 ust. 5, art. 26 ust. 2, art. 28 ust. 5, art. 29 ust. 6, art. 34 ust. 2, art. 55 ust. 2 i 3, art. 56 ust. 2, art. 60 ust. 3, art. 65 ust. 10, art. 76 ust. 4 i art. 90 ust. 2 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
5.   Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 7a, art. 10 ust. 3, art. 22 ust. 3, art. 24 ust. 3, art. 25 ust. 5, art. 26 ust. 2, art. 28 ust. 5, art. 29 ust. 6, art. 33 ust. 1a, art. 34 ust. 2, art. 60 ust. 3, art. 65 ust. 10, art. 76 ust. 4 i art. 90 ust. 2 wchodzi w życie tylko wtedy, kiedy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub kiedy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Poprawka 353
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 89 – nagłówek
Sankcje
Sankcje i zobowiązania
Poprawka 310
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 89 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji za niedopełnienie przez podmioty gospodarcze i służby techniczne zobowiązań określonych w artykułach niniejszego rozporządzenia, w szczególności w art. 11–19, 72–76, 84 i 85 oraz wprowadzają wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich wdrożenia. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
1.  Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji za niedopełnienie przez podmioty gospodarcze i służby techniczne zobowiązań określonych w artykułach niniejszego rozporządzenia oraz wprowadzają wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich wdrożenia. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. W szczególności sankcje muszą być proporcjonalne do liczby niezgodnych pojazdów zarejestrowanych na rynku danego państwa członkowskiego lub liczby niezgodnych układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych wprowadzonych do obrotu na rynku danego państwa członkowskiego.
Poprawka 311
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 89 – ustęp 2 – litera a
a)  składanie fałszywych oświadczeń w trakcie procedur homologacyjnych lub procedur prowadzących do wycofania od użytkowników;
a)  składanie fałszywych oświadczeń w trakcie procedur homologacyjnych lub procedur prowadzących do wprowadzenia środków naprawczych lub ograniczających zgodnie z rozdziałem XI;
Poprawka 312
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 89 – ustęp 2 – litera b
b)  fałszowanie wyników badań dotyczących homologacji typu;
b)  fałszowanie wyników badań dotyczących homologacji typu lub nadzoru rynku, w tym udzielanie homologacji na podstawie nieprawidłowych danych;
Poprawka 313
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 89 – ustęp 2 – litera c a (nowa)
ca)   nienależyte wypełnienie przez służby techniczne wymagań dotyczących ich wyznaczenia;
Poprawka 354
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 89 – ustęp 2 – litera c b (nowa)
cb)   jeżeli za pomocą badań lub inspekcji do celów sprawdzenia zgodności bądź alternatywnych metod stwierdzono, że pojazdy, komponenty, układy lub oddzielne zespoły techniczne nie spełniają wymogów homologacji typu określonych w niniejszym rozporządzeniu lub innym akcie prawnym wymienionym w załączniku IV lub że homologacji typu udzielono na podstawie nieprawidłowych danych.
Poprawka 314
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 89 – ustęp 3 – litera b
b)  udostępnianie na rynku pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych podlegających homologacji bez uzyskania takiej homologacji lub fałszowanie w tym celu dokumentów lub oznakowań.
b)  udostępnianie na rynku pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych podlegających homologacji bez uzyskania takiej homologacji lub fałszowanie w tym celu dokumentów, świadectw zgodności, tabliczek znamionowych lub znaków homologacji.
Poprawka 315
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 89 – ustęp 5
5.  Państwa członkowskie corocznie przedkładają Komisji sprawozdanie dotyczące nałożonych sankcji.
5.  Państwa członkowskie wysyłają powiadomienie o nałożonych sankcjach do internetowej bazy danych ustanowionej na mocy art. 25. Powiadomienia wysyłane są w terminie jednego miesiąca od nałożenia sankcji.
Poprawka 355
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 89 – ustęp 5 a (nowy)
5a.   Jeżeli stwierdzono, że pojazdy, komponenty i oddzielne zespoły techniczne nie spełniają wymogów homologacji typu określonych w niniejszym rozporządzeniu lub w jakimkolwiek akcie prawnym wymienionym w załączniku IV, podmioty gospodarcze powinny ponosić odpowiedzialność za wszelkie szkody wyrządzone właścicielom odnośnych pojazdów na skutek tej niezgodności lub w następstwie wycofania.
Poprawka 316
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 90 – ustęp 1 – akapit 1
Jeżeli weryfikacja zgodności przez Komisję, o której mowa w art. 9 ust. 1 i 4 lub art. 54 ust. 1, wykaże niezgodność pojazdu, układu, komponentu, oddzielnego zespołu technicznego z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, Komisja może nałożyć grzywny administracyjne na dany podmiot gospodarczy w związku z naruszeniem niniejszego rozporządzenia. Nałożone grzywny administracyjne muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. W szczególności grzywny muszą być proporcjonalne do liczby niezgodnych pojazdów zarejestrowanych na rynku Unii lub liczby niezgodnych układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych udostępnionych na rynku Unii.
Jeżeli weryfikacja zgodności przez Komisję, o której mowa w art. 9 ust. 1 i 4 lub art. 54 ust. 1, lub przez organy nadzoru rynku, o których mowa w art. 8 ust. 1, wykaże niezgodność pojazdu, układu, komponentu, oddzielnego zespołu technicznego z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, Komisja może nałożyć grzywny administracyjne na dany podmiot gospodarczy w związku z naruszeniem niniejszego rozporządzenia. Nałożone grzywny administracyjne muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. W szczególności grzywny muszą być proporcjonalne do liczby niezgodnych pojazdów zarejestrowanych na rynku Unii lub liczby niezgodnych układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych udostępnionych na rynku Unii.
Poprawka 317
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 90 – ustęp 1 – akapit 2
Grzywny administracyjne nałożone przez Komisję nie mogą uzupełniać sankcji nałożonych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 89 dla tego samego naruszenia przepisów i nie mogą przekraczać 30 000 EUR za jeden niezgodny pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny.
Grzywny administracyjne nałożone przez Komisję nie mogą uzupełniać sankcji nałożonych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 89 dla tego samego naruszenia przepisów.
Grzywny administracyjne nałożone przez Komisję nie mogą przekraczać 30 000 EUR za jeden niezgodny pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny.
Poprawka 318
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 91 – ustęp 1 – punkt 3 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 715/2007
Artykuł 5 – ustęp 2 – akapit 1 a (nowy)
3a)   w art. 5 po ust. 2 lit. c) dodaje się akapity w brzmieniu:
„Producenci ubiegający się o homologację typu UE dla pojazdu, w którym zastosowano BES, AES lub urządzenie ograniczające skuteczność działania określone w niniejszym rozporządzeniu lub rozporządzeniu (UE) 2016/646, przedkładają organowi udzielającemu homologacji typu wszystkie informacje, w tym uzasadnienia techniczne, których organ udzielający homologacji typu może w uzasadniony sposób wymagać, aby mógł ustalić, czy BES lub AES jest urządzeniem ograniczającym skuteczność działania oraz czy można zastosować odstępstwo od zakazu stosowania urządzeń ograniczających skuteczność działania na podstawie niniejszego artykułu.
Organ udzielający homologacji nie wydaje homologacji typu UE, dopóki nie skończy przeprowadzać oceny i nie stwierdzi, że typ pojazdu nie jest wyposażony w zakazane urządzenie ograniczające skuteczność działania zgodnie z niniejszym artykułem i rozporządzeniem (WE) nr 692/2008.”.
Poprawka 345
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 91 – ustęp 1 – punkt 6
Rozporządzenie (WE) nr 715/2007
Artykuł 11 a – ustęp 1 – litera b a (nowa)
ba)   zapotrzebowanie na paliwo oraz wartości CO2 określone w rzeczywistych warunkach jazdy są podawane do wiadomości publicznej.
Poprawka 346
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 91 – ustęp 1 – punkt 6 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 715/2007
Artykuł 14 a (nowy)
(6a)   dodaje się art. 14a w brzmieniu:
„Artykuł 14a
Przegląd
Komisja dokonuje przeglądu wartości granicznych emisji określonych w załączniku I w celu poprawy jakości powietrza w Unii oraz osiągnięcia unijnych wartości granicznych dotyczących jakości powietrza, a także poziomów zalecanych przez WHO, oraz w razie potrzeby przedstawia wnioski dotyczące nowych neutralnych pod względem technologicznym granicznych wielkości emisji Euro7 mających zastosowanie do wszystkich pojazdów M1 i N1 wprowadzonych do obrotu w Unii.”.
Poprawka 319
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik XII - punkt 1 - kolumna 2
Jednostki
Jednostki
1 000
1500
0
0
1000
1500
0
1500
0
0
0
0
Poprawka 320
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik XII - punkt 2 - kolumna 2
Jednostki
Jednostki
100
250
250
250
500 do dnia 31 października 2016 r.
500 do dnia 31 października 2016 r.
250 od dnia 1 listopada 2016 r.
250 od dnia 1 listopada 2016 r.
250
250
500
500
250
250
Poprawka 321
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik XIII – część I – tabela

Tekst proponowany przez Komisję

Nr pozycji

Opis

Wymagania dotyczące osiągów

Procedura badania

Wymagania dotyczące oznaczania

Wymagania dotyczące oznaczania pakowania

1

[…]

 

 

 

 

2

 

 

 

 

 

3

 

 

 

 

 

Poprawka

Nr pozycji

Opis

Wymagania dotyczące osiągów

Procedura badania

Wymagania dotyczące oznaczania

Wymagania dotyczące oznaczania pakowania

1

Katalizatory gazów spalinowych i ich substraty

Emisje NOx

Normy EURO

Typ i wersja pojazdu

 

2

Turbosprężarki

Emisje CO2 i NOx

Normy EURO

Typ i wersja pojazdu

 

3

Układy sprężające mieszankę paliwowo-powietrzną inne niż turbosprężarki

Emisje CO2 i NOx

Normy EURO

Typ i wersja pojazdu

 

4

Filtry cząstek stałych (DPF)

PM

Normy EURO

Typ i wersja pojazdu

 

Poprawka 322
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik XVIII – punkt 2 – wprowadzenie
2.  Dostęp do informacji dotyczących OBD oraz naprawy i konserwacji pojazdów
(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)
Poprawka 323
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik XVIII – punkt 2 – podpunkt 2.8
2.8.  W odniesieniu do pojazdów kategorii objętych zakresem rozporządzenia nr 595/2009/WE, do celów pkt 2.6.2, jeżeli producenci korzystają z narzędzi diagnostycznych i badawczych zgodnie z normą ISO 22900 – Modułowy interfejs komunikacyjny pojazdu (MVCI) – i normą ISO 22901 – Otwarty format wymiany danych diagnostycznych (ODX) w swoich sieciach franczyzowych, pliki ODX są udostępniane niezależnym podmiotom za pośrednictwem stron internetowych producenta.
2.8.  Do celów pkt 2.6.2, jeżeli producenci korzystają z narzędzi diagnostycznych i badawczych zgodnie z normą ISO 22900 – Modułowy interfejs komunikacyjny pojazdu (MVCI) – i normą ISO 22901 – Otwarty format wymiany danych diagnostycznych (ODX) w swoich sieciach franczyzowych, pliki ODX są udostępniane niezależnym podmiotom za pośrednictwem stron internetowych producenta.
Poprawka 324
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik XVIII – punkt 2 – podpunkt 2.8 a (nowy)
2.8a.   Na potrzeby OBD pojazdu, diagnostyki, naprawy i konserwacji bezpośredni strumień danych o pojeździe udostępniany jest poprzez port szeregowy znormalizowanego łącza danych określony w załączniku 11 dodatek 1 pkt 6.5.1.4 regulaminu EKG ONZ nr 83 oraz w załączniku 9B ust. 4.7.3 regulaminu EKG ONZ nr 49.
Poprawka 325
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik XVIII – punkt 6 – podpunkt 6.1 – ustęp 3
Informacje o wszystkich częściach pojazdu, w które jest on wyposażony przez producenta pojazdu zgodnie z numerem VIN i dodatkowymi kryteriami, takimi jak rozstaw osi, moc wyjściowa silnika, wyposażenie lub opcje, i które można wymienić na części zamienne oferowane przez producenta pojazdu autoryzowanym stacjom obsługi lub punktom sprzedaży lub osobom trzecim przy pomocy odniesienia do numeru części z oryginalnego wyposażenia, udostępnia się w bazie danych łatwo dostępnej dla niezależnych podmiotów.
Informacje o wszystkich częściach pojazdu, w które jest on wyposażony przez producenta pojazdu zgodnie z numerem VIN i dodatkowymi kryteriami, takimi jak rozstaw osi, moc wyjściowa silnika, wyposażenie lub opcje, i które można wymienić na części zamienne oferowane przez producenta pojazdu autoryzowanym stacjom obsługi lub punktom sprzedaży lub osobom trzecim przy pomocy odniesienia do numeru części z oryginalnego wyposażenia, udostępnia się w formie możliwych do maszynowego odczytu i przetworzenia elektronicznego zbiorów danych w bazie danych dostępnej dla niezależnych podmiotów.
Poprawka 326
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik XVIII – punkt 6 – podpunkt 6.3
6.3.  Forum w sprawie dostępu do informacji o pojazdach, o którym mowa w art. 70, określa parametry dla spełnienia tych wymogów zgodnie z aktualnym stanem wiedzy. W tym celu niezależne podmioty uzyskują akredytację i autoryzację w oparciu o dokumenty wykazujące, że prowadzą legalną działalność gospodarczą i nie były skazane za działalność przestępczą.
6.3.  Forum w sprawie dostępu do informacji o pojazdach, o którym mowa w art. 70, określa parametry dla spełnienia tych wymogów zgodnie z aktualnym stanem wiedzy. W tym celu niezależne podmioty uzyskują akredytację i autoryzację w oparciu o dokumenty wykazujące, że prowadzą legalną działalność gospodarczą i nie były skazane za odnośną działalność przestępczą.
Poprawka 327
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik XVIII – punkt 6 – podpunkt 6.4
6.4.   W przypadku pojazdów objętych zakresem rozporządzenia (WE) nr 595/2009 przeprogramowania sterowników dokonuje się zgodnie z ISO 22900-2, SAE J2534 albo TMC RP1210B, stosując sprzęt niezastrzeżony. Można również stosować interfejs w postaci Ethernetu, portu szeregowego lub sieci lokalnej (LAN) oraz media alternatywne, jak płyta kompaktowa (CD), płyta DVD lub pamięci półprzewodnikowe wykorzystywane w urządzeniach informacyjno-rozrywkowych (np. systemy nawigacyjne, telefon), ale pod warunkiem że nie jest wymagane żadne zamknięte oprogramowanie komunikacyjne (np. sterowniki lub dodatkowe moduły) ani chroniony patentem sprzęt komputerowy. W celu zatwierdzania zgodności aplikacji producenta i interfejsów komunikacyjnych pojazdów (VCI) zgodnych z normami ISO 22900-2, SAE J2534 lub TMC RP1210B producent oferuje zatwierdzanie niezależnie stworzonych VCI lub wynajem i informacje dotyczące specjalistycznego sprzętu niezbędnego producentowi VCI do samodzielnego dokonania takiego zatwierdzenia. Opłaty za takie zatwierdzanie lub informacje i sprzęt komputerowy podlegają warunkom określonym w art. 67 ust. 1.
6.4.   Przeprogramowania sterowników dokonuje się zgodnie z ISO 22900-2 lub SAE J2534 lub TMC RP1210, stosując sprzęt niezastrzeżony.
Jeżeli przeprogramowanie lub diagnostyka przeprowadzane są z wykorzystaniem łącza DoIP zgodnego z normą ISO 13400, muszą być zgodne z wymogami norm, o których mowa w akapicie pierwszym.
W przypadku gdy producenci pojazdów używają dodatkowych, zastrzeżonych protokołów komunikacji, to specyfikacje tych protokołów muszą zostać udostępnione niezależnym podmiotom.
W celu zatwierdzania zgodności aplikacji producenta i interfejsów komunikacyjnych pojazdów (VCI) zgodnych z normami ISO 22900-2, SAE J2534 lub TMC RP1210 producent oferuje w ciągu sześciu miesięcy od udzielenia homologacji typu zatwierdzanie niezależnie stworzonych VCI oraz środowisko badania, w tym informacje dotyczące specyfikacji protokołu komunikacji oraz wynajem specjalistycznego sprzętu niezbędnego producentowi VCI do samodzielnego dokonania takiego zatwierdzenia. Opłaty za takie zatwierdzanie lub informacje i sprzęt komputerowy podlegają warunkom określonym w art. 67 ust. 1.
Należy zapewnić zgodność z wymogami albo poprzez zobowiązanie CEN do opracowania odpowiednich norm zgodności, albo poprzez użycie istniejących norm takich jak SAE J2534-3.
Opłaty za takie zatwierdzanie lub informacje i sprzęt komputerowy podlegają warunkom określonym w art. 67 ust. 1.
Poprawka 328
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik XVIII – punkt 6 – podpunkt 6.8 a (nowy)
6.8a.  Jeżeli informacje dotyczące OBD oraz naprawy i konserwacji pojazdu dostępne na stronie internetowej producenta nie zawierają określonych istotnych informacji, umożliwiających odpowiednie projektowanie i produkcję dodatkowych układów zasilania paliwami alternatywnymi, wówczas zainteresowany producent dodatkowych układów zasilania paliwami alternatywnymi musi mieć dostęp do informacji określonych w ust. 1, 3 i 4 dokumentu informacyjnego zamieszczonych w załączniku I, zwracając się z odpowiednim wnioskiem bezpośrednio do producenta. Odpowiednie dane kontaktowe muszą być wyraźnie podane na stronie internetowej producenta, a informacje należy dostarczyć w ciągu 30 dni. Informacje takie należy dostarczać tylko dla dodatkowych układów zasilania paliwami alternatywnymi objętych regulaminem EKG ONZ nr 115 lub komponentów zmodyfikowanych układów napędowych wykorzystujących paliwa alternatywne, które stanowią część układów objętych regulaminem EKG ONZ nr 115 i należy je przedstawić wyłącznie na wniosek wyraźnie określający dokładną specyfikację modelu pojazdu, którego dotyczy, i wyraźnie potwierdzający, że informacje są konieczne do opracowania dodatkowych układów zasilania paliwami alternatywnymi lub komponentów objętych regulaminem EKG ONZ nr 115.
Poprawka 329
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik XVIII – punkt 7 a (nowy)
7a.   Producenci pojazdów udostępniają za pośrednictwem serwisu internetowego lub do pobrania elektroniczny zbiór danych zawierający pełny wykaz numerów VIN (lub wymagany podzbiór) i skorelowaną indywidualną specyfikację oraz parametry konfiguracyjne, które były pierwotnie zintegrowane w pojeździe.
Poprawka 330
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik XVIII – punkt 7 b (nowy)
7b.   Przepisy dotyczące bezpieczeństwa układu elektronicznego
7b.1.   Każdy pojazd wyposażony w komputer kontroli emisji zanieczyszczeń musi być wyposażony w środki zapobiegające wprowadzaniu w nim zmian, z wyjątkiem modyfikacji dopuszczonych przez producenta. Producent musi dopuszczać możliwość modyfikacji, jeśli są one konieczne do celów diagnostyki, obsługi technicznej, kontroli, modernizacji lub naprawy pojazdu. Programowalne kody komputerowe lub parametry operacyjne są odporne na ingerencję osób niepowołanych oraz zapewniają poziom ochrony przynajmniej tak dobry jak ten przewidziany w postanowieniach ISO 15031-7 z dnia 15 marca 2001 r. (SAE J2186 z października 1996 r.). Wszelkie usuwalne układy pamięci przeznaczone do wzorcowania muszą być umieszczone w szczelnej obudowie, zamontowane w zaplombowanym pojemniku lub chronione algorytmami elektronicznymi, a jakiekolwiek zmiany mogą być w nich dokonywane wyłącznie przy użyciu specjalistycznych narzędzi i procedur. Tego rodzaju ochrona może być dozwolona jedynie w przypadku funkcji bezpośrednio związanych z kalibracją emisji lub zapobieganiem kradzieży pojazdu.
7b.2.   Zaprogramowanych komputerowo parametrów pracy silnika nie wolno zmieniać bez zastosowania specjalistycznych narzędzi i procedur (np. przylutowanych lub obudowanych części komputerowych bądź zaplombowanej (lub zalutowanej) części obudowy komputera).
7b.3.   W przypadku mechanicznych pomp wtrysku paliwa, w które są wyposażane silniki o zapłonie samoczynnym, producenci muszą podjąć odpowiednie kroki w celu zabezpieczenia ustawień maksymalnej dawki paliwa przed ingerencją osób niepowołanych w czasie użytkowania pojazdu.
7b.4.   Producenci mogą zwrócić się do organu homologacyjnego o zwolnienie ich z obowiązku spełnienia jednego ze wspomnianych wymogów ust. 8 w odniesieniu do pojazdów, co do których istnieje małe prawdopodobieństwo, że mogą wymagać zabezpieczenia. Przy rozpatrywaniu wniosku o wspomniane zwolnienie kryteria oceniane przez organ homologacyjny obejmują aktualną dostępność podzespołów rejestrujących pracę pojazdu, osiągi pojazdu oraz przewidywaną wielkość sprzedaży pojazdu.
7b.5.   Producenci wykorzystujący programowalne układy kodów komputerowych (np. kasowana elektrycznie programowalna pamięć przeznaczona tylko do odczytu, EEPROM) muszą zabezpieczyć je przed nieupoważnionym przeprogramowaniem. Producenci stosują udoskonalone strategie zapobiegania nieuprawnionemu manipulowaniu oraz funkcje zabezpieczania zapisu wymagające elektronicznego dostępu do komputera zewnętrznego utrzymywanego przez producenta, do którego muszą mieć również dostęp niezależne podmioty, przy zastosowaniu zabezpieczeń przewidzianych w ust. 6.2 oraz pkt 6.4. Metody zapewniające pożądany poziom ochrony przed nieuprawnionym dostępem są zatwierdzane przez organ udzielający homologacji.
Poprawka 331
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik XVIII – dodatek 2 – podpunkt 3.1.1
3.1.1.  każdy dodatkowy system informacji o protokole konieczny dla przeprowadzenia pełnej diagnostyki będącej uzupełnieniem norm określonych w pkt 4.7.3 załącznika 9B do regulaminu EKG ONZ nr 49, obejmujący dodatkowe informacje o protokołach sprzętu i oprogramowania, identyfikację parametrów, funkcje przesyłu, wymogi utrzymania aktywności lub warunki błędu;
3.1.1.  każdy dodatkowy system informacji o protokole konieczny dla przeprowadzenia pełnej diagnostyki będącej uzupełnieniem norm określonych w pkt 4.7.3 załącznika 9B do regulaminu EKG ONZ nr 49 oraz w pkt 6.5.1.4 załącznika 11 do regulaminu EKG ONZ nr 83, obejmujący dodatkowe informacje o protokołach sprzętu i oprogramowania, identyfikację parametrów, funkcje przesyłu, wymogi utrzymania aktywności lub warunki błędu;
Poprawka 332
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik XVIII – dodatek 2 – podpunkt 3.1.2
3.1.2.  szczegółowe informacje dotyczące sposobu uzyskania i interpretacji wszystkich kodów usterki niezgodnych z normami określonymi w pkt 4.7.3 załącznika 9B do regulaminu EKG ONZ nr 49;
3.1.2.  szczegółowe informacje dotyczące sposobu uzyskania i interpretacji wszystkich kodów usterki niezgodnych z normami określonymi w pkt 4.7.3 załącznika 9B do regulaminu EKG ONZ nr 49 oraz w pkt 6.5.1.4 załącznika 11 do regulaminu EKG ONZ nr 83;

(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0048/2017).


Olej palmowy i wylesianie lasów deszczowych
PDF 410kWORD 72k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2017 r. w sprawie oleju palmowego i wylesiania lasów deszczowych (2016/2222(INI))
P8_TA(2017)0098A8-0066/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając cele zrównoważonego rozwoju ONZ na lata 2015–2030,

–  uwzględniając porozumienie paryskie osiągnięte podczas 21. sesji Konferencji Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu (COP21),

–  uwzględniając sprawozdanie techniczne Komisji zatytułowane „Wpływ europejskiej konsumpcji na wylesianie (2013-063)(1)”,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 17 października 2008 r. zatytułowany „Podjęcie wyzwań związanych z wylesianiem i degradacją lasów w celu przeciwdziałania zmianom klimatycznym i utracie różnorodności biologicznej” (COM(2008)0645),

–  uwzględniając deklarację amsterdamską z dnia 7 grudnia 2015 r. zatytułowaną „W kierunku zaprzestania wylesiania w ramach łańcuchów towarów rolnych obejmujących państwa europejskie”, w której wyrażono poparcie dla w pełni zrównoważonego łańcucha dostaw oleju palmowego do 2020 r. oraz dla zakończenia nielegalnego wylesiania do 2020 r.,

–  uwzględniając obietnicę wsparcia rządowego dla planu pełnego zrównoważenia przemysłu oleju palmowego do 2020 r. złożoną przez pięć państw członkowskich, które podpisały deklarację amsterdamską: Danię, Niemcy, Francję, Zjednoczone Królestwo i Holandię,

–  uwzględniając europejską strategię na rzecz niskoemisyjnej mobilności z lipca 2016 r. i wniosek Komisji z 30 listopada 2016 r. dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (wersja przekształcona) (COM(2016)0767),

–  uwzględniając zlecone i sfinansowane przez Komisję studium z dnia 4 października 2016 r. zatytułowane „The land use change impact of biofuels consumed in the EU: Quantification of area and greenhouse gas impacts” [„Wpływ zużycia biopaliw w UE na zmianę użytkowania gruntów: kwantyfikacja obszaru i wpływu gazów cieplarnianych”],

–  uwzględniając sprawozdanie zatytułowane „Globiom: the basis for biofuel policy post-2020” [„Globiom: podstawa polityki w zakresie biopaliw po 2020 r.”],

–  uwzględniając sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 18/2016 w sprawie unijnego systemu certyfikacji zrównoważonych ekologicznie biopaliw,

–  uwzględniając Konwencję o różnorodności biologicznej ONZ,

–  uwzględniając Konwencję o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES),

–  uwzględniając protokół z Nagoi do Konwencji o różnorodności biologicznej dotyczący dostępu do zasobów genetycznych oraz sprawiedliwego i równego podziału korzyści wynikających z ich wykorzystania, który został przyjęty w dniu 29 października 2010 r. w Nagoi (Japonia), a wszedł w życie w dniu 12 października 2014 r.,

–  uwzględniając unijną strategię ochrony różnorodności biologicznej na okres do 2020 r. i jej śródokresowy przegląd(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 2 lutego 2016 r. w sprawie śródokresowego przeglądu unijnej strategii ochrony różnorodności biologicznej(3),

–  uwzględniając Światowy Kongres Ochrony Przyrody (World Conservation Congress) zorganizowany w 2016 r. na Hawajach przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN) i jego wniosek 066 w sprawie złagodzenia wpływu poszerzania uprawy palmy olejowej i powiązanej działalności na różnorodność biologiczną,

–  uwzględniając Deklarację praw ludów tubylczych ONZ,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinie Komisji Rozwoju, Komisji Handlu Międzynarodowego oraz Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A8-0066/2017),

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska ratyfikowała porozumienie paryskie i powinna odgrywać podstawową rolę w osiąganiu wyznaczonych celów w zakresie walki ze zmianą klimatu, ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju;

B.  mając na uwadze, że UE odegrała ważną rolę w kształtowaniu celów zrównoważonego rozwoju, które blisko wiążą się z kwestią oleju palmowego (cele nr 2, 3, 6, 14, 16 i 17, a zwłaszcza 12, 13 i 15);

C.  mając na uwadze, że zgodnie z agendą na rzecz zrównoważonego rozwoju do 2030 r. UE zobowiązała się wspierać wdrażanie zrównoważonego gospodarowania wszelkiego rodzaju lasami, zatrzymać wylesianie, odnawiać zniszczone lasy i znacznie zwiększyć zalesianie i ponowne zalesianie na całym świecie do 2020 r.; mając na uwadze, że zgodnie z agendą na rzecz zrównoważonego rozwoju do 2030 r. UE zobowiązała się również do zapewnienia zrównoważonej zrównoważonych wzorców konsumpcji i produkcji, do zachęcania przedsiębiorstw do przyjęcia zrównoważonych praktyk i włączenia informacji o zrównoważoności do ich cyklu sprawozdawczego oraz do promowania zrównoważonych praktyk w zakresie zamówień publicznych zgodnie z polityką krajową i priorytetami globalnymi do 2020 r.;

D.  mając na uwadze, że istnieje wiele czynników prowadzących do globalnego wylesiania, w tym produkcja towarów rolnych takich jak soja, wołowina, kukurydza i olej palmowy;

E.  mając na uwadze, że niemal połowa (49 %) niedawnego wylesiania w strefie tropikalnej wynika z nielegalnej wycinki na potrzeby rolnictwa komercyjnego, a zniszczenia te spowodowane są popytem z zagranicy na towary rolne takie jak olej palmowy, wołowina, soja, a także na produkty drzewne; mając na uwadze, że według szacunków nielegalne przekształcanie lasów tropikalnych w grunty dla rolnictwa komercyjnego powoduje powstanie 1,47 gigaton dwutlenku węgla rocznie, co odpowiada 25 % rocznych emisji z paliw kopalnych w UE(4);

F.  mając na uwadze, że w 2015 r. w Indonezji i na Borneo odnotowano najbardziej dotkliwe pożary lasów od prawie dwóch dekad, do czego przyczyniły się globalna zmiana klimatu, zmiana użytkowania gruntów i wylesianie; mając na uwadze, że w przyszłości w tych regionach skrajnie suche warunki pogodowe mogą występować coraz częściej, o ile nie zostaną podjęte skoordynowane działania w celu zapobiegania pożarom;

G.  mając na uwadze, że pożary lasów w Indonezji i na Borneo naraziły 69 milionów ludzi na szkodliwe dla zdrowia zanieczyszczenie powietrza i są przyczyną tysięcy przedwczesnych zgonów;

H.  mając na uwadze, że pożary w Indonezji zwykle są spowodowane karczowaniem gruntów pod plantacje palmy olejowej i inne użytkowanie rolnicze; mając na uwadze, że 52 % pożarów w Indonezji w 2015 r. miało miejsce na bogatych w węgiel torfowiskach, przez co Indonezja dołączyła do państw ponoszących największą odpowiedzialność za ocieplenie na świecie(5);

I.  mając na uwadze, że brak dokładnych map koncesji na uprawę palmy olejowej oraz publicznych rejestrów gruntów w wielu krajach produkujących utrudnia ustalenie odpowiedzialności za pożary lasów;

J.  mając na uwadze, że Unia Europejska zgodziła się na mocy deklaracji nowojorskiej w sprawie lasów „pomóc w osiągnięciu celu sektora prywatnego, jakim jest wyeliminowanie wylesiania z produkcji towarów rolnych, takich jak olej palmowy, soja, papier i wyroby z mięsa wołowego, nie później niż do roku 2020, przy czym odnotowano, że wiele przedsiębiorstw ma jeszcze bardziej ambitne cele”;

K.  mając na uwadze, że w 2008 r. UE zobowiązała się do ograniczenia wylesiania o co najmniej 50 % do roku 2020 i powstrzymania globalnej utraty powierzchni terenów zalesionych do roku 2030;

L.  mając na uwadze, że bezcenne ekosystemy tropikalne, pokrywające jedynie 7 % powierzchni Ziemi, są coraz bardziej zagrożone wylesianiem; mając na uwadze, że zakładanie plantacji palmy olejowej skutkuje ogromnymi pożarami lasów, wysychaniem rzek, erozją gleby, melioracją torfowisk, zanieczyszczaniem cieków wodnych i ogólną utratą różnorodności biologicznej, co prowadzi do zaniku podstawowych usług ekosystemowych i ma zasadniczy wpływ na klimat, zachowanie zasobów naturalnych i zachowanie środowiska Ziemi z myślą o obecnych i przyszłych jej mieszkańcach;

M.  mając na uwadze, że konsumpcja oleju palmowego i pochodnych produktów przetworzonych odgrywa zasadniczą rolę w oddziaływaniu unijnej konsumpcji na wylesianie w skali globalnej;

N.  mając na uwadze, że według przewidywań popyt na oleje roślinne będzie wzrastał(6), a prognozy wskazują, że do 2050 r. popyt na olej palmowy wzrośnie dwukrotnie(7); mając na uwadze, że aż 90 % wzrostu produkcji oleju palmowego w okresie od lat 70. do dzisiaj przypada na Indonezję i Malezję; mając ponadto na uwadze, że uprawa palmy olejowej rozwija się również w innych państwach azjatyckich, a także w Afryce i Ameryce Łacińskiej, gdzie wciąż zakłada się nowe plantacje i rozszerza te już istniejące, co prowadzić będzie do dalszego niszczenia środowiska; mając jednak na uwadze, że zastąpienie oleju palmowego innymi olejami roślinnymi wymagałoby większej powierzchni upraw;

O.  mając na uwadze, że rozpowszechnione wykorzystanie oleju palmowego wynika przede wszystkim z niskich kosztów tego produktu, które można osiągnąć dzięki zwiększaniu liczby plantacji palmy olejowej na obszarach wylesionych; mając ponadto na uwadze, że wykorzystanie oleju palmowego w sektorze spożywczym jest powiązane z niezrównoważonym modelem masowej produkcji i konsumpcji, który jest sprzeczny z wykorzystywaniem i promowaniem ekologicznych składników i produktów wysokiej jakości, które pochodzą z lokalnych rynków;

P.  mając na uwadze rosnące wykorzystanie oleju palmowego jako biopaliwa oraz w przetworzonej żywności (zawiera go już około 50 % pakowanych produktów);

Q.  mając na uwadze, że niektóre firmy handlujące olejem palmowym nie są w stanie udowodnić ponad wszelką wątpliwość, że olej palmowy w ich łańcuchu dostaw nie ma związku z wylesianiem, melioracją torfowisk lub zanieczyszczeniem środowiska i że wyprodukowano go z poszanowaniem podstawowych praw człowieka oraz odpowiednich norm społecznych;

R.  mając na uwadze, że Komisja, w ramach siódmego unijnego programu działań w zakresie środowiska, jest zobowiązana do oceny oddziaływania na środowisko unijnej konsumpcji produktów żywnościowych i nieżywnościowych w kontekście globalnym oraz, w stosownych przypadkach, opracowania wniosków dotyczących polityki w odpowiedzi na wyniki takich ocen i rozważenia opracowania planu działania Unii Europejskiej w sprawie wylesiania i degradacji lasów;

S.  mając na uwadze planowane przez Komisję badania nad wylesianiem i olejem palmowym;

T.  mając na uwadze, że nie jest znana całkowita emisja gazów cieplarnianych spowodowana zmianami użytkowania gruntów związanymi z uprawami palmy olejowej; mając na uwadze konieczność poprawy ocen naukowych w tym zakresie;

U.  mając na uwadze, że w krajach produkujących brak jest wiarygodnych danych dotyczących powierzchni gruntów przeznaczonych na uprawę palmy olejowej, zarówno tę zatwierdzoną, jak i tę niezatwierdzoną; mając na uwadze, że jest to przeszkoda stawiająca od początku pod znakiem zapytania działania służące certyfikowaniu oleju palmowego ze zrównoważonych upraw;

V.  mając na uwadze, że w 2014 r. sektor energii był odpowiedzialny za 60 % importu oleju palmowego do UE, przy czym 46 % importowanego oleju palmowego zużyto jako paliwo w transporcie (sześciokrotnie więcej niż w 2010 r.), a 15 % na wytwarzanie energii elektrycznej i cieplnej;

W.  mając na uwadze prognozy wskazujące, że do 2020 r. ilość gruntów, które zostaną na całym świecie przekształcone w uprawy palmy olejowej na potrzeby produkcji biodiesla, wyniesie 1 Mha (milion hektarów), z czego 0,57 Mha będzie pochodzić z lasów pierwotnych Azji Południowo-Wschodniej(8);

X.  mając na uwadze, że całkowita powierzchnia gruntów, których sposób użytkowania zmieniono wskutek regulacji unijnych dotyczących biopaliw do roku 2020, wynosi 8,8 Mha, w tym 2,1 Mha gruntów jest przekształcane w Azji Południowo-Wschodniej pod presją wynikającą z ekspansji plantacji palmy olejowej, z których połowa powstaje kosztem lasów tropikalnych i torfowisk;

Y.  mając na uwadze, że wylesianie lasów deszczowych niszczy siedliska przyrodnicze i zagraża przetrwaniu ponad połowy gatunków zwierząt na świecie i ponad dwóch trzecich gatunków roślin; mając na uwadze, że w lasach deszczowych żyją niektóre z najrzadszych gatunków na świecie, często będących gatunkami endemicznymi, ujętych w czerwonej księdze Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody jako gatunki krytycznie zagrożone, czyli takie, w przypadku których stwierdzone, szacowane, przewidywane lub podejrzewane zmniejszenie populacji danego gatunku przekracza 80 % w okresie 10 lat lub w trzech kolejnych pokoleniach; mając na uwadze, że konsumentów w UE należy lepiej informować o wysiłkach czynionych w celu ochrony tych gatunków zwierząt i roślin;

Z.  mając na uwadze liczne dochodzenia ujawniające powszechne naruszanie podstawowych praw człowieka w czasie tworzenia i eksploatacji plantacji palmy olejowej w wielu krajach, w tym przymusowe eksmisje, przemoc zbrojną, pracę dzieci, niewolę za długi i dyskryminację społeczności tubylczych;

AA.  mając na uwadze bardzo niepokojące doniesienia(9) o tym, że znaczna część światowej produkcji oleju palmowego łączy się z naruszaniem podstawowych praw człowieka i odpowiednich standardów społecznych, częstymi przypadkami pracy dzieci i licznymi konfliktami dotyczącymi gruntów między społecznościami lokalnymi i tubylczymi a posiadaczami koncesji na produkcję oleju palmowego;

Uwagi ogólne

1.  przypomina, że najważniejszymi założeniami celów zrównoważonego rozwoju są: zrównoważone rolnictwo, bezpieczeństwo żywnościowe i zrównoważona gospodarka leśna;

2.  przypomina o podstawowym znaczeniu lasów w dostosowywaniu się do zmiany klimatu i łagodzeniu jej skutków;

3.  zauważa złożoność czynników powodujących wylesianie na świecie, takich jak karczowanie gruntów pod hodowlę bydła i uprawę roślin, w szczególności produkcję paszy sojowej dla zwierząt gospodarskich w UE czy też oleju palmowego, a także niekontrolowane rozrastanie się miast, pozyskiwanie drewna czy inne formy intensywnej działalności rolnej;

4.  zauważa, że 73 % światowego wylesiania jest wynikiem karczowania gruntów pod uprawy rolne, a 40 % światowego wylesiania spowodowane jest przekształcaniem lasów w wielkie monokulturowe plantacje palmy olejowej(10);

5.  zauważa, że wykorzystywanie oleju palmowego nie jest jedyną przyczyną wylesiania i że problem ten wynika również z coraz częstszych nielegalnych wyrębów i presji demograficznej;

6.  zauważa, że inne oleje roślinne, wytwarzane z soi, rzepaku i innych roślin uprawnych, mają znacznie większy wpływ na środowisko i wymagają znacznie szerszego wykorzystania gruntów niż olej palmowy; zauważa, że uprawa innych roślin oleistych zazwyczaj wiąże się z bardziej intensywnym stosowaniem pestycydów i nawozów;

7.  zauważa z niepokojem, że obserwowany na świecie masowy popyt na ziemię wynika z rosnącego światowego zapotrzebowania na biopaliwa i surowce oraz ze spekulowania gruntami i towarami rolnymi;

8.  przypomina, że UE jest ważnym importerem produktów uzyskanych w wyniku wylesiania, mających niszczycielski wpływ na różnorodność biologiczną;

9.  zauważa, że w handlu międzynarodowym nieco poniżej jednej czwartej (pod względem wartości) wszystkich produktów rolnych pochodzących z nielegalnego wylesiania jest przeznaczona dla UE, w tym 27 % soi, 18 % oleju palmowego, 15 % wołowiny oraz 31 % skór(11);

10.  podkreśla, że aby skutecznie zwalczać wylesianie związane z konsumpcją produktów rolnych, działania UE powinny brać pod uwagę nie tylko produkcję oleju palmowego, ale wszystkie tego rodzaju przywożone produkty rolne;

11.  przypomina, że Malezja i Indonezja to główni producenci oleju palmowego, wytwarzający – jak się szacuje – 85 do 90 % produkcji światowej, oraz z zadowoleniem przyjmuje fakt, że obszar lasów pierwotnych w Malezji zwiększa się od 1990 r., ale jest nadal zaniepokojony faktem, że obecne poziomy wylesiania w Indonezji powodują zmniejszanie się łącznej powierzchni lasów o 0,5 % co pięć lat;

12.  przypomina, że Indonezja stała się niedawno trzecim krajem na świecie pod względem ilości wytwarzanego CO2 oraz że kraj ten odczuwa zanik różnorodności biologicznej, a kilka zagrożonych gatunków dzikiej fauny i flory jest bliskich wyginięcia;

13.  przypomina, że olej palmowy stanowi około 40 % globalnego obrotu olejami roślinnymi oraz że UE, sprowadzająca około 7 mln ton rocznie, jest drugim co do wielkości jego importerem na świecie;

14.  wyraża zaniepokojenie faktem, że około połowy obszaru nielegalnie wycinanych lasów jest wykorzystywane do produkcji oleju palmowego na rynek UE;

15.  zauważa, że olej palmowy jest wykorzystywany jako składnik lub substytut w sektorze rolno-spożywczym ze względu na jego wydajność i właściwości chemiczne, np. łatwość przechowywania czy temperaturę topnienia, a także niższą cenę jako surowca;

16.  stwierdza ponadto, że makuch z rdzenia palmy jest stosowany w UE w paszach, szczególnie w tuczu bydła mlecznego i mięsnego;

17.  podkreśla w tym kontekście, że normy socjalne, sanitarne i środowiskowe w UE są surowsze;

18.  w pełni uznaje złożoność tematyki oleju palmowego i podkreśla znaczenie wypracowania globalnego rozwiązania opartego na zasadzie zbiorowej odpowiedzialności wielu podmiotów; stanowczo zaleca zasadę zbiorowej odpowiedzialności wszystkich uczestników łańcucha dostaw, w tym: UE i innych organizacji międzynarodowych, państw członkowskich, instytucji finansowych, rządów krajów produkujących, ludności tubylczej i społeczności lokalnych, przedsiębiorstw krajowych i międzynarodowych zaangażowanych w proces produkcji, dystrybucji i przetwarzania oleju palmowego, stowarzyszeń konsumentów i organizacji pozarządowych; jest ponadto przekonany, że wszystkie te podmioty muszą koniecznie wziąć udział w skoordynowanych wysiłkach na rzecz rozwiązania wielu poważnych problemów związanych z niezrównoważoną produkcją i konsumpcją oleju palmowego;

19.  podkreśla wspólną globalną odpowiedzialność za osiągnięcie zrównoważonej produkcji oleju palmowego i zwraca uwagę na ważną rolę przemysłu spożywczego w pozyskiwaniu alternatywnych produktów wytworzonych w sposób zrównoważony;

20.  zauważa, że pewna liczba producentów towarów i podmiotów handlujących nimi, sprzedawców detalicznych i innych pośredników w łańcuchu dostaw, w tym przedsiębiorstw europejskich, zobowiązała się do wytwarzania produktów i handlu nimi w sposób niepowodujący wylesiania ani przekształcania bogatych w węgiel torfowisk, przy poszanowaniu praw człowieka oraz zasad przejrzystości, identyfikowalności, weryfikacji przez stronę trzecią i odpowiedzialnego zarządzania;

21.  przyznaje, że ochrona lasów deszczowych i różnorodności biologicznej na świecie mają doniosłe znaczenie dla przyszłości Ziemi i ludzkości, ale podkreśla, że wysiłki na rzecz ich zachowania powinny być połączone z instrumentami polityki rozwoju obszarów wiejskich, tak aby zapobiegać ubóstwu i rozwijać zatrudnienie dla małych społeczności rolniczych na tych obszarach;

22.  uważa, że wysiłki na rzecz powstrzymania wylesiania muszą obejmować budowanie zdolności lokalnych, wsparcie technologiczne, wymianę najlepszych praktyk między społecznościami i pomoc dla drobnych producentów w jak najefektywniejszym wykorzystywaniu gruntów uprawnych bez potrzeby dalszego przekształcania lasów; zwraca w tym kontekście uwagę na ogromny tkwiący w praktykach agroekologicznych potencjał maksymalizowania funkcji ekosystemu dzięki połączeniu technik wysoce zróżnicowanego sadzenia, agroleśnictwa i permakultury, bez uciekania się do uzależnienia od nakładów lub plantacji monokulturowych;

23.  zauważa, że uprawa palmy olejowej może przyczyniać się do rozwoju gospodarczego danego państwa i oferować rolnikom opłacalne możliwości ekonomiczne, pod warunkiem że uprawa ta odbywa się w sposób odpowiedzialny i zrównoważony oraz że określi się rygorystyczne warunki zrównoważonej uprawy;

24.  przyjmuje do wiadomości istnienie różnego typu dobrowolnych systemów certyfikacji, jak np. RSPO, ISPO czy MSPO, i z zadowoleniem przyjmuje ich rolę w promowaniu zrównoważonej produkcji oleju palmowego; zauważa jednak, że kryteria zrównoważonego rozwoju tych standardów są przedmiotem krytyki, zwłaszcza w zakresie spójności ekologicznej i społecznej; podkreśla, że istnienie różnych systemów jest mylące dla konsumentów i że ostatecznym celem powinno być stworzenie jednolitego systemu certyfikacji, który ułatwiłby konsumentom identyfikację oleju palmowego produkowanego w sposób zrównoważony; apeluje do Komisji o zapewnienie, by taki system certyfikacji zagwarantował, że na rynek UE trafi tylko olej palmowy produkowany w sposób zrównoważony;

25.  zauważa, że zewnętrzni partnerzy UE również muszą być bardziej świadomi roli, którą odgrywają w rozwiązywaniu kwestii dotyczących zrównoważonego rozwoju i wylesiania, w tym przez praktyki pozyskiwania produktów;

Zalecenia

26.  wzywa Komisję do wypełnienia międzynarodowych zobowiązań UE, podjętych m.in. w ramach COP21, Forum Narodów Zjednoczonych ds. Lasów(12), Konwencji Narodów Zjednoczonych o różnorodności biologicznej (CBD)(13), nowojorskiej deklaracji w sprawie lasów, celu zrównoważonego rozwoju dotyczącego powstrzymania wylesiania do 2020 r.(14);

27.  dostrzega potencjał inicjatyw takich jak nowojorska deklaracja w sprawie lasów(15), która ma wspierać sektor prywatny w osiągnięciu do 2020 r. celów w zakresie powstrzymania wylesiania związanego z produkcją takich towarów rolnych jak olej palmowy, soja, papier i wołowina; zauważa, że niektóre przedsiębiorstwa mają ambitniejsze cele, lecz choć 60 % przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z olejem palmowym przystąpiło do tych inicjatyw, do tej pory tylko 2 % jest w stanie prześledzić do źródła pochodzenie oleju palmowego, którym handluje(16);

28.  odnotowuje wysiłki i postępy poczynione przez sektor produkcji żywności, aby pozyskiwać certyfikowany olej palmowy ze zrównoważonych upraw (CSPO); apeluje do wszystkich sektorów przemysłu wykorzystujących olej palmowy do zwiększenia wysiłków na rzecz pozyskiwania CSPO;

29.  wzywa Komisję i wszystkie państwa członkowskie UE, które jeszcze tego nie uczyniły, do okazania zaangażowania w działania na rzecz ustanowienia ogólnounijnego krajowego zobowiązania do pozyskiwania w 100 % certyfikowanego oleju palmowego ze zrównoważonych upraw do roku 2020, m.in. przez podpisanie i wdrożenie deklaracji amsterdamskiej pt. „W kierunku eliminacji wylesiania z łańcuchów towarów rolnych obejmujących kraje europejskie”, i w działania na rzecz ustanowienia zobowiązania branżowego, m.in. przez podpisanie i wdrożenie deklaracji amsterdamskiej, w której wyrażono poparcie dla w pełni zrównoważonego łańcucha dostaw oleju palmowego do 2020 r.;

30.  wzywa firmy uprawiające palmę olejową do przestrzegania porozumienia z Bangkoku w sprawie jednolitego podejścia do wypełniania zobowiązań do powstrzymania się od wylesiania i do przestrzegania zasad HCS (High Carbon Stock), które pomagają określić obszary odpowiednie do tworzenia plantacji palmy olejowej, np. obszary zdegradowane o niskiej zdolności do magazynowania węgla i małych walorach przyrodniczych;

31.  wzywa UE, by utrzymała swoje zobowiązania, przyspieszyła trwające obecnie negocjacje w sprawie umów o dobrowolnym partnerstwie dotyczących egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa (FLEGT) i zapewniła, by ostateczna wersja umów obejmowała drewno pochodzące z przekształcania lasów przy rozwoju plantacji palmy olejowej; podkreśla potrzebę zapewnienia, by umowy te były zgodne z przepisami prawa międzynarodowego i zobowiązaniami dotyczącymi ochrony środowiska, praw człowieka i zrównoważonego rozwoju oraz by prowadziły do odpowiednich środków ochrony lasów i zrównoważonego gospodarowania nimi, w tym ochrony praw społeczności lokalnych oraz ludności tubylczej; zauważa, że podobne podejście można by zastosować w celu zapewnienia odpowiedzialnego łańcucha dostaw oleju palmowego; sugeruje, że polityka UE w sektorze oleju palmowego powinna bazować na zasadach FLEGT dotyczących dialogu wielostronnego i rozwiązywania głęboko zakorzenionych problemów w zakresie sprawowania rządów w krajach produkujących, a także na wspierającej unijnej polityce importowej; zauważa, że środki te mogą doprowadzić do lepszej kontroli sektora oleju palmowego w krajach docelowych;

32.  zauważa, że ważnym elementem jest współpraca z krajami produkującymi olej palmowy przez wymianę informacji na temat zrównoważonych i opłacalnych ekonomicznie rozwiązań oraz praktyk handlowych; wspiera kraje produkujące olej palmowy w ich wysiłkach zmierzających do opracowania zrównoważonych praktyk, które mogą przyczynić się do poprawy warunków życiowych i gospodarczych w tych krajach;

33.  zwraca się do Komisji o zachęcanie do wymiany dobrych praktyk z zakresu przejrzystości oraz współpracy między rządami i przedsiębiorstwami stosującymi olej palmowy, a także o działanie wraz z państwami członkowskimi i państwami trzecimi na rzecz opracowania i wdrożenia ustawodawstwa krajowego oraz przestrzegania zwyczajowych praw własności społeczności lokalnych, zapewniających ochronę lasów, mieszkańców lasów i ich źródeł utrzymania;

34.  wzywa Komisję, by w ramach umowy o dobrowolnym partnerstwie w sprawie FLEGT oceniła konieczność utworzenia mechanizmów służących rozwiązaniu problemu przekształcania lasów na potrzeby rolnictwa komercyjnego oraz by w procesie tym umocniła jeszcze pozycję organizacji społeczeństwa obywatelskiego, społeczności tubylczych oraz rolników-właścicieli gruntów;

35.  apeluje do UE, aby w uzupełnieniu umów o dobrowolnym partnerstwie stworzyła przepisy nawiązujące do tych umów w odniesieniu do oleju palmowego, na wzór rozporządzenia UE w sprawie drewna, obejmujące zarówno przedsiębiorstwa, jak i instytucje finansowe; odnotowuje, że UE uregulowała łańcuchy dostaw drewna, ryb i minerałów z regionów ogarniętych konfliktami, ale nie uregulowała jeszcze łańcuchów dostaw towarów rolniczych stanowiących zagrożenie dla lasów; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by wzmogły wysiłki na rzecz wdrożenia rozporządzenia w sprawie drewna, aby lepiej zmierzyć jego skuteczność oraz stwierdzić, czy rozporządzenie to może posłużyć za model przy opracowywaniu aktu prawodawczego Unii mającego na celu zapobieganie sprzedaży w UE oleju palmowego pochodzącego z niezrównoważonej produkcji;

36.  wzywa Komisję, by wraz ze wszystkimi zainteresowanymi stronami z sektora publicznego i prywatnego zainicjowała kampanie informacyjne i dostarczała konsumentom pełne informacje o pozytywnych efektach produkcji oleju palmowego ze zrównoważonych upraw z punktu widzenia środowiska, społeczeństwa i polityki; apeluje do Komisji o opracowanie łatwo rozpoznawalnego znaku umieszczanego na wszystkich produktach zawierających olej palmowy i informującego konsumentów, czy dany produkt pochodzi ze zrównoważonych upraw, i stanowczo zaleca, by znak ten był umieszczany na produkcie lub opakowaniu lub by był łatwo dostępny dzięki jego cechom technologicznym;

37.  wzywa Komisję, by ściśle współpracowała z innymi znaczącymi konsumentami oleju palmowego, takimi jak Chiny i Indie, oraz z krajami produkującymi olej palmowy w celu podniesienia ich świadomości oraz poszukiwania wspólnych rozwiązań problemu wylesiania obszarów tropikalnych i degradacji lasów;

38.  oczekuje z niecierpliwością wyników badań Komisji nad wylesianiem i olejem palmowym, które mają być zaprezentowane niezwłocznie po zakończeniu tych badań;

39.  zwraca się do Komisji o dostarczenie pełnych danych dotyczących stosowania i konsumpcji oleju palmowego w Europie oraz jego importu do UE;

40.  wzywa Komisję, by prowadziła intensywniejsze badania w celu zgromadzenia informacje na temat wpływu europejskiej konsumpcji i europejskich inwestycji na proces wylesiania, a także na problemy społeczne, zagrożone gatunki i zanieczyszczenie środowiska w państwach trzecich oraz by wezwała partnerów handlowych spoza UE do podjęcia analogicznych działań;

41.  apeluje do Komisji, by rozwijała technologie i przedstawiła konkretny plan działań, obejmujący kampanie informacyjne, aby ograniczyć wpływ europejskiej konsumpcji i europejskich inwestycji na wylesianie w państwach trzecich;

42.  przyjmuje do wiadomości pozytywny wkład istniejących systemów certyfikacji, lecz ubolewa, że RSPO, ISPO, MSPO ani żaden inny uznawany główny system certyfikacji nie zakazuje skutecznie swoim członkom przekształcania lasów deszczowych i torfowisk w plantacje palmy olejowej; uważa zatem, że te główne systemy certyfikacji nie przynoszą skutecznego ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w procesie zakładania plantacji i uprawy, w związku z czym nie zapobiegły one ogromnym pożarom lasów i torfowisk; wzywa Komisję, aby zapewniła niezależną kontrolę i monitorowanie tych systemów certyfikacji, aby zagwarantować, że olej palmowy wprowadzany na rynek UE spełnia wszystkie odpowiednie standardy i jest produkowany w sposób zrównoważony; odnotowuje, że kwestia zrównoważonego charakteru sektora oleju palmowego nie może zostać rozwiązana wyłącznie dzięki środkom dobrowolnym i politycznym, lecz konieczne są również wiążące zasady i obowiązkowe programy certyfikacji przedsiębiorstw produkujących olej palmowy;

43.  apeluje do UE, aby wprowadziła minimalne kryteria zrównoważoności dla wprowadzanego na rynek UE oleju palmowego i produktów zawierających go, tak by olej palmowy w UE:

   nie przyczyniał się bezpośrednio ani pośrednio do degradacji ekosystemu, takiej jak wylesianie lasów pierwotnych lub wtórnych, niszczenie lub degradacja torfowisk czy innych siedlisk cennych środowiskowo, oraz nie przyczyniał się do utraty różnorodności biologicznej, przede wszystkim w odniesieniu do wszelkich zagrożonych gatunków roślin i zwierząt,
   nie przyczyniał się do zmian w praktykach gospodarowania gruntami mających negatywny wpływ na środowisko,
   nie przyczyniał się do powstawania problemów i konfliktów gospodarczych, społecznych lub środowiskowych, w tym w szczególności do pracy dzieci, pracy przymusowej, masowego wykupu i dzierżawy ziemi i wysiedlania społeczności tubylczych lub lokalnych,
   był produkowany z pełnym poszanowaniem podstawowych praw człowieka i praw społecznych oraz w pełnej zgodności z odpowiednimi normami społecznymi i normami pracy gwarantującymi bezpieczeństwo i dobre warunki życiowe pracowników,
   był certyfikowany w systemie umożliwiającym członkostwo drobnym rolnikom uprawiającym palmę olejową i zapewniającym sprawiedliwy udział w zyskach,
   był produkowany na plantacjach zarządzanych z zastosowaniem nowoczesnych technik agroekologicznych wspierających przejście na zrównoważone praktyki rolnicze, by minimalizować szkodliwe skutki środowiskowe i społeczne;

44.  zauważa, że rygorystyczne standardy odpowiedzialnej produkcji oleju palmowego, w tym opracowane przez grupę ds. innowacji w zakresie oleju palmowego (POIG), już istnieją, ale nie zostały jeszcze powszechnie przyjęte przez przedsiębiorstwa i w ramach systemów certyfikacji, za wyjątkiem RSPO Next;

45.  zwraca uwagę, jak ważna dla wszystkich podmiotów w łańcuchu dostaw jest możliwość odróżnienia oleju palmowego pozyskiwanego w sposób zrównoważony od oleju pozyskiwanego w sposób niezrównoważony, a także jego pozostałości i produktów ubocznych; zwraca uwagę na znaczenie identyfikowalności towarów i przejrzystości na wszystkich etapach łańcucha dostaw;

46.  wzywa UE do wprowadzenia wiążących ram prawnych gwarantujących możliwość prześledzenia wszystkich łańcuchów dostaw importerów towarów rolnych aż do miejsca pochodzenia surowca;

47.  wzywa Komisję, aby zwiększyła możliwości prześledzenia pochodzenia oleju palmowego importowanego do UE oraz, do czasu zastosowania jednolitego systemu certyfikacji, rozważyła zastosowanie zróżnicowanych stawek celnych, aby lepiej odzwierciedlić realne koszty związane ze szkodami środowiskowymi; wzywa ponadto Komisję, aby rozważyła wprowadzenie i stosowanie w sposób niedyskryminujący barier taryfowych i pozataryfowych ustanowionych na podstawie śladu węglowego oleju palmowego; apeluje o pełne stosowanie zasady „zanieczyszczający płaci” w odniesieniu do wylesiania;

48.  wzywa Komisję do jasnego określenia sankcji za nieprzestrzeganie przepisów przy jednoczesnym utrzymaniu stosunków handlowych z państwami trzecimi;

49.  wzywa w tym kontekście Komisję do zainicjowania reformy nomenklatury Systemu Zharmonizowanego (HS) Światowej Organizacji Celnej, co pozwoliłoby wprowadzić rozróżnienie na certyfikowany olej palmowy i jego pochodne ze zrównoważonej produkcji oraz olej palmowy i jego pochodne z niezrównoważonej produkcji;

50.  wzywa Komisję, aby w rozdziałach na temat zrównoważonego rozwoju w zawieranych umowach handlowych i umowach dotyczących współpracy na rzecz rozwoju bezzwłocznie uwzględniła wiążące zobowiązania mające przeciwdziałać wylesianiu, w tym w szczególności gwarancję niewylesiania w umowach handlowych zawieranych z krajami produkującymi, i zapewniać stanowcze i egzekwowalne środki służące eliminacji niezrównoważonych praktyk w leśnictwie w krajach produkujących;

51.  apeluje do Komisji i państw członkowskich, aby skoncentrowały się na tworzeniu narzędzi, dzięki którym tematyka środowiskowa będzie lepiej uwzględniana we współpracy na rzecz rozwoju; zauważa, że w ten sposób łatwiej będzie zapewnić, by działania na rzecz rozwoju nie przyczyniały się do nieprzewidzianych problemów ekologicznych, ale by tworzyły synergię z działaniami chroniącymi środowisko;

52.  zauważa, że słabe systemy rejestrów ziemi uprawnej w krajach produkujących stanowią główną przeszkodę dla kontroli rozszerzania plantacji palm olejowych, jednocześnie utrudniając drobnym rolnikom dostęp do kredytów niezbędnych do poprawienia zrównoważonego charakteru ich plantacji; stwierdza, że warunkiem skutecznej polityki ochrony środowiska jest wzmocnienie zarządzania i instytucji w sektorze leśnictwa na szczeblu lokalnym i krajowym; wzywa Komisję, by zapewniła krajom produkującym pomoc techniczną i finansową w celu wzmocnienia ich systemów rejestrów ziemi uprawnej i poprawy zrównoważenia środowiskowego plantacji palm olejowych; zauważa, że mapowanie obszarów w krajach produkujących, w tym z wykorzystaniem technologii satelitarnych i geoprzestrzennych, stanowi jedyny sposób, by monitorować koncesje na uprawę palmy olejowej i zastosować strategie dotyczące zalesiania, ponownego zalesiania i tworzenia korytarzy ekologicznych; apeluje do Komisji, aby wspierała kraje produkujące olej palmowy we wprowadzeniu systemów zapobiegania pożarom;

53.  popiera niedawno przyjęte moratorium rządu Indonezji dotyczące torfowisk, które powinno zapobiec rozszerzaniu plantacji na zalesionych torfowiskach; popiera utworzenie agencji ds. przywracania torfowisk w celu odtworzenia 2 mln hektarów torfowisk dotkniętych pożarami;

54.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by w ramach dialogów z tymi krajami zwracały uwagę na konieczność niezwiększania powierzchni przeznaczonej na uprawy palmy olejowej, w tym przez wprowadzenie moratorium na wydawanie nowych koncesji, tak aby zachować istniejące jeszcze lasy deszczowe;

55.  jest zaniepokojony faktem, że transakcje w obrocie gruntami mogą naruszać zapisaną w konwencji MOP nr 169 zasadę dobrowolnej, uprzedniej i świadomej zgody miejscowych społeczności; wzywa UE i państwa członkowskie do zapewnienia, by inwestorzy z siedzibą w UE w pełni przestrzegali międzynarodowych norm odpowiedzialnego inwestowania w rolnictwie, zwłaszcza wytycznych OECD i Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) dotyczących odpowiedzialnych łańcuchów dostaw w rolnictwie, dobrowolnych wytycznych FAO dotyczących własności ziemi, wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka oraz wytycznych OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych; podkreśla konieczność podjęcia działań zapewniających ofiarom nadużyć popełnianych przez przedsiębiorstwa dostęp do środków odwoławczych;

56.  apeluje zatem do odpowiednich organów w krajach pochodzenia o przestrzeganie praw człowieka, w tym praw mieszkańców lasów do ziemi, i zwiększenie zobowiązań środowiskowych, socjalnych i sanitarnych, z uwzględnieniem dobrowolnych wytycznych w zakresie własności ziemi FAO(17);

57.  wzywa UE do wspierania mikro-, małych i rodzinnych lokalnych przedsiębiorstw wiejskich oraz do propagowania krajowych i lokalnych prawnych rejestrów własności lub posiadania gruntów;

58.  zwraca uwagę na niski współczynnik wylesiania ziem należących do ludów tubylczych, gdzie obowiązują tradycyjne zabezpieczone systemy własności ziemi i zarządzania zasobami, co ma duży potencjał efektywnej pod względem kosztów redukcji emisji i zapewniania globalnych usług ekosystemowych; apeluje o sięganie po międzynarodowe fundusze na rzecz klimatu i rozwoju w celu zabezpieczenia ziem należących do ludów tubylczych i miejscowych społeczności oraz o wspieranie ludów tubylczych i społeczności, które inwestują w ochronę swoich ziem;

59.  przypomina, że od zasobów leśnych zależy w szczególności utrzymanie ubogich kobiet na obszarach wiejskich; zaznacza, że należy uwzględniać aspekt płci w krajowej polityce leśnej i realizujących ją instytucjach, aby wspierać np. równy dostęp kobiet do własności gruntów oraz do innych zasobów;

60.  przypomina Komisji o jej komunikacie pt. „Podjęcie wyzwań związanych z wylesianiem i degradacją lasów w celu przeciwdziałania zmianom klimatycznym i utracie różnorodności biologicznej” (COM(2008)0645), w którym zwrócono uwagę na całościowe podejście do wylesiania lasów tropikalnych, z uwzględnieniem wszystkich czynników prowadzących do wylesiania, w tym produkcji oleju palmowego; przypomina Komisji o jej celu w negocjacjach COP21, jakim jest powstrzymanie globalnej utraty powierzchni terenów zalesionych najpóźniej do roku 2030 oraz zmniejszenie wylesiania obszarów tropikalnych brutto do roku 2020 przynajmniej o 50 % w porównaniu z obecnymi poziomami;

61.  wzywa Komisję, by zintensyfikowała prace nad unijnym planem działania w sprawie wylesiania i degradacji lasów, który zawierałby konkretne środki regulacyjne w celu zagwarantowania, że żadne łańcuchy dostaw i transakcje finansowe powiązane z UE nie powodują wylesiania i degradacji lasów, zgodnie z siódmym programem działań w zakresie środowiska oraz unijnym planem działania w sprawie oleju palmowego; wzywa Komisję, aby przyjęła jednolitą definicję pojęcia „niepowodujący wylesiania”;

62.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do opracowania definicji lasu obejmującej różnorodność biologiczną, społeczną i kulturową, aby zapobiegać masowemu wykupowi i dzierżawie ziemi i niszczeniu lasów tropikalnych w wyniku zakładania rozległych monokultur palmy olejowej, gdyż zaszkodziłoby to zobowiązaniom UE w dziedzinie zmiany klimatu; podkreśla potrzebę priorytetowego traktowania gatunków rodzimych, co służy ochronie ekosystemów, siedlisk i miejscowych społeczności;

63.  wzywa Komisję do przedstawienia planu działań UE na rzecz odpowiedzialnego prowadzenia działalności gospodarczej;

64.  podkreśla, że instytucje finansowe zaangażowane we wspieranie rozwoju powinny zapewniać wiążący charakter ich polityki gwarancji społecznych i środowiskowych oraz jej pełne dostosowanie do prawa międzynarodowego w dziedzinie praw człowieka; apeluje o większą przejrzystość finansowania w prywatnych instytucjach finansowych i publicznych organach finansowych;

65.  wzywa państwa członkowskie, by wprowadziły obowiązkowe wymogi promujące olej palmowy ze zrównoważonych upraw we wszystkich krajowych procedurach udzielania zamówień publicznych;

66.  zauważa z niepokojem, że rolnictwo komercyjne nadal jest istotnym czynnikiem globalnego wylesiania, a około połowy wszystkich wycinek lasów tropikalnych od 2000 r. było wynikiem nielegalnego przekształcania lasów w grunty dla rolnictwa komercyjnego, co może się również wiązać z ryzykiem konfliktów; apeluje o lepszą koordynację polityki leśnej, rolnictwa komercyjnego, użytkowania gruntów i rozwoju obszarów wiejskich z myślą o osiągnięciu celów zrównoważonego rozwoju i realizacji zobowiązań dotyczących zmiany klimatu; podkreśla, że również w tej dziedzinie potrzebna jest spójność polityki na rzecz rozwoju, w tym jeśli chodzi o politykę UE na rzecz odnawialnych źródeł energii;

67.  zwraca uwagę na problemy związane z procesami koncentracji gruntów i zmianami użytkowania gruntów przy tworzeniu monokultur, na przykład plantacji palmy olejowej;

68.  wzywa Komisję do wspierania dalszych badań nad wpływem zmian sposobu użytkowania gruntów – w tym wylesiania i produkcji bioenergii – na emisję gazów cieplarnianych;

69.  wzywa Komisję, by dała przykład innym krajom, wprowadzając w prawodawstwie UE zasady rozliczania emisji gazów cieplarnianych z uprawianych terenów podmokłych i ze zmian użytkowania gruntów na terenach podmokłych;

70.  zwraca uwagę na skutki wielkich monokultur palmy olejowej, które potęgują obecność organizmów szkodliwych, zanieczyszczenie wody chemikaliami rolniczymi i erozję gleby, a także wpływają na pochłanianie dwutlenku węgla i równowagę ekologiczną całego regionu, utrudniając migrację różnych gatunków zwierząt;

71.  odnotowuje wyniki najnowszych badań wykazujące, że agroleśnictwo wielouprawowe zastosowane do plantacji palmy olejowej może przynieść połączone korzyści w zakresie różnorodności biologicznej, produktywności i pozytywnych skutków społecznych;

72.  wzywa Komisję, by zagwarantowała spójność i zwiększyła efekty synergii między wspólną polityką rolną (WPR) a innymi politykami unijnymi oraz by zapewniła, że będą one realizowane zgodnie z programami – takimi jak REDD – mającymi na celu powstrzymanie wylesiania w krajach rozwijających się; zwraca się do Komisji o zapewnienie, by reforma WPR nie prowadziła pośrednio ani bezpośrednio do dalszego wylesiania oraz by wspierała cel, jakim jest zakończenie globalnego wylesiania; zwraca się ponadto do Komisji i państw członkowskich o zapewnienie, by problemy środowiskowe związane z wylesianiem wynikającym z produkcji oleju palmowego rozwiązywano, uwzględniając również cele zawarte w strategii UE na rzecz różnorodności biologicznej na okres do 2020 r., które to cele powinny stanowić integralną część działań zewnętrznych UE w tej dziedzinie;

73.  apeluje do Komisji o wsparcie organizacji działających głównie in situ, lecz również ex situ na rzecz ochrony wszystkich gatunków zwierząt dotkniętych utratą siedlisk przyrodniczych w konsekwencji wylesiania spowodowanego uprawą palmy olejowej;

74.  apeluje o zintensyfikowanie na szczeblu UE badań nad zrównoważonymi paszami, aby stworzyć dla rolnictwa europejskiego alternatywy wobec produktów z palmy olejowej;

75.  zwraca uwagę, że 70 % biopaliw zużywanych w UE pochodzi z upraw lub produkcji unijnych, natomiast 23 % biopaliw importowanych do UE to olej palmowy, głównie z Indonezji, a 6 % z nich to soja(18);

76.  zauważa pośrednie skutki popytu na biopaliwa w UE powiązane z niszczeniem lasów tropikalnych;

77.  zauważa, że po uwzględnieniu pośredniej zmiany sposobu użytkowania gruntów (ILUC) biopaliwa pochodzące z upraw w niektórych przypadkach mogą nawet prowadzić do wzrostu netto emisji gazów cieplarnianych, np. ze względu na wypalanie siedlisk przyrodniczych o wysokich zasobach węgla, takich jak lasy tropikalne i torfowiska; wyraża zaniepokojenie faktem, że wpływ ILUC nie jest objęty oceną systemów dobrowolnych dokonywaną przez Komisję;

78.  wzywa instytucje UE, by w ramach przeglądu dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii ujęły w dobrowolnym systemie szczegółowe procedury weryfikacji dotyczące konfliktów wokół własności ziemi, pracy przymusowej i pracy dzieci, złych warunków pracy rolników oraz zagrożeń dla zdrowia i bezpieczeństwa; analogicznie wzywa UE, by wzięła pod uwagę oddziaływanie ILUC oraz uwzględniła w przeglądzie dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii wymogi dotyczące odpowiedzialności społecznej;

79.  apeluje o włączenie do unijnej polityki w dziedzinie biopaliw efektywnych kryteriów zrównoważonego rozwoju, które będą chronić obszary cenne ze względu na różnorodność biologiczną, obszary zasobne w węgiel i torfowiska, jak również obejmą kryteria społeczne;

80.  przyjmuje do wiadomości najnowsze sprawozdanie(19) Europejskiego Trybunału Obrachunkowego analizujące dotychczasowe systemy certyfikacji biopaliw, w którym Trybunał stwierdza, że systemom tym brakuje ważnych aspektów zrównoważonego rozwoju, np. nie uwzględnia się pośrednich skutków popytu, brakuje w nich weryfikacji i nie mogą one zagwarantować, że certyfikowane biopaliwa nie powodują wylesiania ani związanych z nim negatywnych skutków społeczno-gospodarczych; zdaje sobie sprawę z obaw o przejrzystość przy ocenie systemów certyfikacji; wzywa Komisję do poprawienia przejrzystości systemów zrównoważonej produkcji, co obejmuje odpowiedni wykaz aspektów, które są poddawane analizie, takich jak sprawozdania roczne i możliwość zwrócenia się o kontrole przeprowadzane przez niezależne strony trzecie; apeluje o zwiększenie uprawnień Komisji do weryfikacji i monitorowania systemów, sprawozdań i działań;

81.  wzywa do wdrożenia odpowiednich zaleceń Trybunału, w myśl uzgodnień Komisji;

82.  zauważa z niepokojem, że 46 % oleju palmowego przywożonego do UE przeznacza się na produkcję biopaliw i że ilość ta wymaga użytkowania około miliona hektarów gruntów na obszarach tropikalnych; wzywa Komisję do podjęcia działań w celu stopniowego wycofania – najlepiej do 2020 r. – wchodzących w skład biopaliw olejów roślinnych, w tym oleju palmowego, które są czynnikiem powodującym wylesianie;

83.  zauważa, że sam zakaz lub stopniowe eliminowanie oleju palmowego może prowadzić do zastąpienia go w produkcji biopaliw innymi tropikalnymi olejami roślinnymi, najprawdopodobniej produkowanymi w tych samych wrażliwych ekologicznie regionach, gdzie produkuje się olej palmowy, i mogącymi mieć znacznie większy wpływ na różnorodność biologiczną, użytkowanie gruntów i emisje gazów cieplarnianych niż sam olej palmowy; zaleca znalezienie i promowanie bardziej zrównoważonych alternatyw w produkcji biopaliw, takich jak europejskie oleje z krajowych upraw rzepaku i słonecznika;

84.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do równoczesnego wspierania dalszego rozwoju biopaliw drugiej i trzeciej generacji, aby zmniejszyć ryzyko pośredniej zmiany sposobu użytkowania gruntów w Unii i stymulować przechodzenie na zaawansowane biopaliwa zgodnie z dyrektywą (UE) 2015/1513 oraz zgodnie z unijnymi ambicjami dotyczącymi gospodarki o obiegu zamkniętym, efektywnego gospodarowania zasobami i mobilności niskoemisyjnej;

o
o   o

85.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, a także rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) http://ec.europa.eu/environment/forests/pdf/1.%20Report%20analysis%20of%20impact.pdf
(2) Komunikat Komisji pt. „Nasze ubezpieczenie na życie i nasz kapitał naturalny: unijna strategia ochrony różnorodności biologicznej na okres do 2020 r.” (COM(2011)0244).
(3).Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0034.
(4) Źródło: Forest Trends, „Consumer Goods and Deforestation: An Analysis of the Extent and Nature of Illegality in Forest Conversion for Agriculture and Timber Plantations” [„Towary konsumpcyjne a wylesianie: analiza zakresu i charakteru niezgodności z prawem przekształcania lasów w uprawy rolne i plantacje drewna”] (http://www.forest-trends.org/documents/files/doc_4718.pdf).
(5) Źródło: World Resources Institute ((http://www.wri.org/blog/2015/10/indonesia%E2%80%99s-fire-outbreaks-producing-more-daily-emissions-entire-us-economy).
(6) http://www.fao.org/docrep/016/ap106e/ap106e.pdf (FAO, „World Agriculture Towards 2030/2050 – The 2012 Revision” [„Rolnictwo na świecie w perspektywie roku 2030/2050 – przegląd z 2012 r.”]).
(7) http://wwf.panda.org/what_we_do/footprint/agriculture/palm_oil/ (WWF)
(8) Źródło: Sprawozdanie Globiom (https://ec.europa.eu/energy/sites/ener/files/documents/Final%20Report_GLOBIOM_publication.pdf ).
(9) Na przykład: Amnesty International – „The Great Palm Oil Scandal” [„Wielki skandal związany z olejem palmowym”] (https://www.amnesty.org/en/documents/asa21/5243/2016/en/) i Rainforest Action Network – „The Human Cost of Conflict Palm Oil” [„Koszty ludzkie oleju palmowego z obszarów objętych konfliktami”] (https://d3n8a8pro7vhmx.cloudfront.net/rainforestactionnetwork/pages/15889/attachments/original/1467043668/The_Human_Cost_of_Conflict_Palm_Oil_RAN.pdf?1467043668).
(10) „The impact of EU consumption on deforestation: Comprehensive analysis of the impact of EU consumption on deforestation” [„Wpływ konsumpcji UE na wylesianie: kompleksowa ocena wpływu konsumpcji UE na wylesianie”], 2013, Komisja Europejska, http://ec.europa.eu/environment/forests/pdf/1.%20Report%20analysis%20of%20impact.pdf (s. 56).
(11) Źródło: FERN, „Stolen Goods: The EU’s complicity in illegal tropical deforestation” [„Skradzione dobra: współudział UE w nielegalnym wylesianiu lasów tropikalnych”] (http://www.fern.org/sites/fern.org/files/Stolen%20Goods_EN_0.pdf).
(12) Konkluzje Forum Narodów Zjednoczonych ds. Lasów.
(13) Konwencja Narodów Zjednoczonych o różnorodności biologicznej, cele Aichi: https://www.cbd.int/sp/targets/
(14) Cele zrównoważonego rozwoju, art. 15.2, cel powstrzymania wylesiania: https://sustainabledevelopment.un.org/sdg15
(15) Szczyt klimatyczny ONZ w 2014 r.
(16) http://forestdeclaration.org/wp-content/uploads/2015/09/2016-NYDF-Goal-2-Assessment-Report.pdf
(17) UN FAO’s Voluntary Guidelines on the Responsible Governance of Tenure of Land, Fisheries and Forests in the Context of National Food Security [„Dobrowolne wytyczne FAO w zakresie odpowiedzialnego zarządzania własnością gruntów, łowisk i lasów w kontekście krajowego bezpieczeństwa żywności”], Rzym 2012, http://www.fao.org/docrep/016/i2801e/i2801e.pdf
(18) EUROSTAT – Podaż, przetwarzanie i zużycie energii ze źródeł odnawialnych; Dane roczne (nrg_107a), Badanie Globiom „The land use change impact of biofuels consumed in the EU” [„Wpływ zużycia biopaliw w UE na zmianę użytkowania gruntów”], 2015, i http://www.fediol.be/
(19) Źródło: Europejski Trybunał Obrachunkowy, „Certyfikacja biopaliw – kontrolerzy stwierdzili uchybienia w zatwierdzaniu systemu i nadzorze nad nim” (http://www.eca.europa.eu/en/Pages/NewsItem.aspx?nid=7171).


Kobiety i ich rola na obszarach wiejskich
PDF 370kWORD 63k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2017 r. w sprawie kobiet i ich roli na obszarach wiejskich (2016/2204(INI))
P8_TA(2017)0099A8-0058/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2 i 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), a także art. 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając Protokół nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej,

–  uwzględniając protokół nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności,

–  uwzględniając art. 21 oraz art. 23 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając pekińską platformę działania,

–  uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet przyjętą w 1979 r.,

–  uwzględniając dyrektywę Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego(1),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/54/WE z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy(2),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/41/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn prowadzących działalność na własny rachunek oraz uchylającą dyrektywę Rady 86/613/EWG(3),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006(4),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005(5),

–  uwzględniając art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 w sprawie Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 marca 2008 r. w sprawie sytuacji kobiet na obszarach wiejskich UE(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie roli kobiet w rolnictwie i na obszarach wiejskich(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie inicjatywy w zakresie zielonego zatrudnienia: pełne wykorzystanie potencjału zielonej gospodarki pod względem tworzenia miejsc pracy(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 września 2015 r. w sprawie przedsiębiorstw rodzinnych w Europie(9),

–  uwzględniając zalecenie Komitetu ONZ ds. Światowego Bezpieczeństwa Żywnościowego z dnia 17 października 2016 r. w sprawie produkcji zwierzęcej i światowego bezpieczeństwa żywnościowego, zwłaszcza te spośród tych zaleceń, które dotyczą równości płci i wzmocnienia pozycji kobiet,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 października 2016 r. w sprawie ułatwiania tworzenia miejsc pracy na obszarach wiejskich za pośrednictwem wspólnej polityki rolnej(10),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając wspólne obrady Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia zgodnie z art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0058/2017),

Wielofunkcyjność ról kobiet na obszarach wiejskich

A.  mając na uwadze, że sytuacja społeczno-gospodarcza i warunki życia uległy w ostatnich dekadach istotnej zmianie i że istnieją znaczne różnice pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskim, a także w samych państwach członkowskich;

B.  mając na uwadze, że kobiety wnoszą znaczący wkład w gospodarkę wiejską oraz mając na uwadze, że środki dywersyfikacji i koncepcja wielofunkcyjności jako niezbędna podstawa zrównoważonych strategii rozwoju, choć jeszcze nie wszędzie są w pełni wykorzystywane, otwierają przed kobietami nowe możliwości dzięki innowacji i tworzeniu nowych koncepcji pozwalających nadać nową dynamikę sektorowi rolnemu;

C.  mając na uwadze, że kobiety bardzo często promują rozwijanie dodatkowej działalności w ramach gospodarstwa rolnego lub poza nim, która wykracza poza zakres produkcji rolnej i pozwala wnieść prawdziwą wartość dodaną w działalność prowadzoną na obszarach wiejskich;

D.  mając na uwadze, że kobiety zamieszkujące obszary wiejskie nie stanowią jednorodnej grupy, ponieważ ich sytuacja, zajęcie, wkład w życie społeczeństwa i wreszcie ich potrzeby i interesy znacznie się różnią w zależności od państwa członkowskiego oraz w obrębie państw członkowskich;

E.  mając na uwadze, że kobiety aktywnie angażują się w działalność rolniczą, przedsiębiorczość i turystykę oraz odgrywają istotną rolę w podtrzymywaniu tradycji kulturowych na obszarach wiejskich, co może przyczynić się do tworzenia lub wzmacniania regionalnej tożsamości;

F.  mając na uwadze, że równość mężczyzn i kobiet jest jedną z podstawowych zasad Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, a propagowanie tej zasady jest jednym z jej zasadniczych celów; mając na uwadze, że równość kobiet i mężczyzn jest podstawową wartością UE, uznaną w traktatach i Karcie praw podstawowych, a UE podjęła się szczególnego zadania polegającego na włączeniu tego zagadnienia do wszystkich działań; mając na uwadze, że uwzględnianie aspektu płci jest ważnym narzędziem służącym włączaniu tej zasady do środków, działań i strategii politycznych UE mających na celu upowszechnianie równości kobiet i mężczyzn oraz zwalczanie dyskryminacji w celu zwiększenia aktywnego udziału kobiet w rynku pracy oraz działalności gospodarczej i społecznej; mając na uwadze, że narzędzie to ma zastosowanie również do europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, w tym do EFRROW;

G.  mając na uwadze, że rodzinne gospodarstwa rolne to najpowszechniejszy model prowadzenia działalności rolniczej w UE-28, w której 76,5 % pracy wykonywana jest przez właściciela gospodarstwa lub członków jego rodziny(11) i z tego względu należy je wspierać i chronić; mając na uwadze, że rodzinne gospodarstwa rolne przyczyniają się do wspierania solidarności międzypokoleniowej, a także odpowiedzialności społecznej i środowiskowej, przyczyniając się tym samym do zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich;

H.  mając na uwadze, że w sytuacji postępującej urbanizacji utrzymanie aktywnej zawodowo, dynamicznej i dobrze prosperującej ludności na obszarach wiejskich, ze szczególnym uwzględnieniem obszarów o ograniczeniach naturalnych, ma zasadnicze znaczenie, ponieważ od tego zależy ochrona środowiska naturalnego i krajobrazu;

I.  mając na uwadze, że starzenie się ludności wraz z porzucaniem działalności rolnej i spowolnieniem gospodarczym na obszarach wiejskich UE to niektóre z głównych przyczyn wyludniania się obszarów wiejskich i ich opuszczania przez kobiety, co ma ujemne skutki zarówno dla rynku pracy, jak i dla infrastruktury społecznej; mając na uwadze, że proces ten można zatrzymać jedynie, jeżeli europejskie instytucje i rządy uczynią wszystko, co leży w ich mocy, aby zwiększyć uznanie dla pracy i praw kobiet, a także zapewnić na obszarach wiejskich niezbędne usługi, które umożliwią godzenie życia zawodowego i rodzinnego;

J.  mając na uwadze, że agroturystyka, oferująca towary i usługi na wsi za pośrednictwem rodzinnych i spółdzielczych przedsiębiorstw, należy do działalności gospodarczej niskiego ryzyka, tworzy miejsca pracy, umożliwia godzenie obowiązków życia prywatnego z pracą oraz zachęca mieszkańców wsi, a zwłaszcza kobiety, do pozostawania na wsi;

K.  mając na uwadze, że kryzys gospodarczy dał się dotkliwie odczuć w Unii Europejskiej i był brzemienny w skutkach dla wielu obszarów i regionów wiejskich; mając na uwadze, że skutki kryzysu są nadal widoczne i że młodzi ludzie ze środowisk wiejskich borykają się z wysokim poziomem bezrobocia, ubóstwa i wyludnienia, a problemy te dotykają przede wszystkim kobiet; mając na uwadze, że kobiety bezpośrednio odczuwają skutki kryzysu przy zarządzaniu gospodarstwami i domostwami;

L.  mając na uwadze, że sytuacja ta stanowi poważne wyzwanie dla wspólnej polityki rolnej (WPR), która powinna zapewnić zrównoważony rozwój obszarów wiejskich przy jednoczesnym zwiększaniu ich potencjału;

M.  mając na uwadze, że niezbędne jest utrzymanie zrównoważonego i dynamicznego sektora rolnego jako głównej podstawy ekonomicznej, środowiskowej i społecznej obszarów wiejskich przyczyniającej się do rozwoju wsi, zrównoważonej produkcji żywności, różnorodności biologicznej i tworzenia miejsc pracy;

N.  mając na uwadze, że należy poprawić status małych i rodzinnych gospodarstw rolnych jako podstawowych producentów żywności oraz utrzymać ich działalność rolniczą i hodowlaną poprzez wspieranie innowacji i zapewnienie odpowiednich zasobów finansowych i środków na poziomie unijnym; mając na uwadze, że w latach 2005–2010 zlikwidowanych zostało 2,4 mln gospodarstw rolnych, przy czym były to w większości małe i rodzinne gospodarstwa rolne, co doprowadziło do wzrostu bezrobocia na obszarach wiejskich;

O.  mając na uwadze, że promowanie środków na rzecz dywersyfikacji i rozwoju krótkich łańcuchów dostaw, a także promowanie organizacji producentów, może przyczynić się do zwiększenia odporności sektora, który boryka się z wyzwaniami związanymi z nieuczciwymi praktykami handlowymi i coraz mniej stabilnymi rynkami;

P.  mając na uwadze, że ważne jest wspieranie i propagowanie udziału kobiet w łańcuchu rolno-spożywczym, jako że odgrywają one ważną rolę głównie w produkcji i przetwórstwie;

Q.  mając na uwadze, że dostęp do uczenia się przez całe życie, możliwość potwierdzenia umiejętności nabytych w warunkach pozaformalnych oraz przekwalifikowania się i zdobycia nowych umiejętności, które można wykorzystać na dynamicznie rozwijającym się rynku pracy, stanowią kluczowy warunek zwiększenia zatrudnienia wśród kobiet na obszarach wiejskich;

R.  mając na uwadze, że spółdzielnie, towarzystwa świadczeń wzajemnych oraz inne alternatywne modele biznesowe mają ogromny potencjał w zakresie stymulowania zrównoważonego i integracyjnego wzrostu gospodarczego, a także wzmacniania pozycji kobiet pod względem gospodarczym na obszarach wiejskich oraz w sektorze rolnictwa;

S.  mając na uwadze, że włączanie kobiet i dziewcząt w edukację oraz kształcenie ustawiczne, szczególnie w dziedzinie nauk ścisłych, techniki, inżynierii i matematyki oraz przedsiębiorczości, jest konieczne, aby osiągnąć równouprawnienie płci w sektorze rolnictwa i produkcji żywności, a także w turystyce oraz innych rodzajach działalności prowadzonej na obszarach wiejskich;

Wyzwania dla kobiet na obszarach wiejskich

T.  mając na uwadze, że kobiety stanowią nieco mniej niż 50 % wszystkich osób w wieku produkcyjnym na obszarach wiejskich UE, ale stanowią jedynie około 45 % ludności aktywnej zawodowo; mając na uwadze, że wiele kobiet nie jest rejestrowanych jako bezrobotne ani ujmowanych w statystykach dotyczących stopy bezrobocia i że nie ma jasnych danych dotyczących udziału kobiet w rolnictwie, kobiet będących właścicielami przedsiębiorstw rolnych czy też kobiet zatrudnionych w rolnictwie;

U.  mając na uwadze, że w 2009 r. w regionach UE z przewagą obszarów wiejskich zatrudnionych było jedynie 61 % kobiet w wieku od 20 do 64 lat(12); mając na uwadze, że w wielu państwach członkowskich kobiety zamieszkujące obszary wiejskie mają ograniczony dostęp do zatrudnienia i ich szanse na rozwinięcie działalności w sektorze rolnym są stosunkowo niewielkie, choć odgrywają one ważną rolę w rozwoju tych obszarów, a także w ich strukturze społecznej poprzez zapewnianie gospodarstwom domowym dochodów lub poprawę warunków życia;

V.  mając na uwadze, że w 2014 r. kobiety wypracowały 35 % całkowitego czasu pracy w rolnictwie, świadcząc 53,8 % pracy w niepełnym wymiarze godzin i 30,8 % pracy na cały etat, przez co wniosły istotny wkład w produkcję rolną; mając na uwadze, że praca wykonywana przez małżonki i inne kobiety będące członkami rodziny jest często konieczna i stanowi w rzeczywistości pracę „niewidoczną” z uwagi na brak statusu osób zatrudnionych, który pozwalałby na uznanie takiej pracy i objęcie danej osoby systemem zabezpieczeń społecznych, co zapobiegałoby ewentualnej utracie praw, takich jak zwolnienie chorobowe i urlop macierzyński oraz zapewniałoby im niezależność finansową;

W.  mając na uwadze, że w niektórych państwach członkowskich, takich jak Francja, istnieją różne statusy prawne dla współmałżonków prowadzących zarejestrowaną działalność zawodową w gospodarstwie (współpracownik w gospodarstwie, pracownik lub osoba kierująca gospodarstwem), co umożliwia rzeczywistą ochronę socjalną w razie trudności w życiu prywatnym lub zawodowym;

X.  mając na uwadze, że średnio jedynie 30 % gospodarstw rolnych w UE zarządzają kobiety; mając na uwadze, że w rolnictwie pracuje duża liczba kobiet, przy czym większość z nich klasyfikowana jest jako współmałżonka właściciela gospodarstwa, co w 2007 r. odpowiadało 80,1 % wszystkich małżonków(13);

Y.  mając na uwadze, że właścicielem gospodarstwa rolnego jest osoba, która figuruje w dokumentach bankowych, dokumentacji dotyczącej dotacji i praw nabytych oraz osoba, która reprezentuje gospodarstwo wobec organów stowarzyszonych lub spółdzielczych; mając na uwadze, że fakt, iż ktoś nie jest właścicielem gospodarstwa nie oznacza, że osoba ta nie ma żadnych praw związanych z takim statusem własności (prawo do jednolitej płatności, premii za krowy mamki, uprawnienia do sadzenia winorośli, dochodów itp.) oraz że sprawia to, iż sytuacja kobiet rolniczek jest słaba i niekorzystna;

Z.  mając na uwadze, że aby móc czerpać korzyści z pozytywnych efektów programów pomocy na rzecz kobiet pracujących w rolnictwie, kobiety powinny być uznawane jako osoby będące właścicielami lub współwłaścicielami; mając na uwadze, że posiadanie przez kobiety praw własności lub współwłasności gospodarstw powinno być wspierane przez Unię Europejską i że powinno to pozytywnie wpływać na ich sytuację na rynku pracy, uprawnienia socjalne i niezależność ekonomiczną, a tym zwiększać ich widoczność (i uznanie ich wkładu w gospodarkę i w dochody) na obszarach wiejskich, a także zapewniać szerszy dostęp do ziemi;

AA.  mając na uwadze potrzebę zwiększenia widoczności kobiet z obszarów wiejskich w statystkach europejskich, krajowych i regionalnych, aby odzwierciedlić ich sytuację i rolę, jaką odgrywają;

AB.  mając na uwadze, że łatwiejszy dostęp ludzi młodych i kobiet do ziemi przyczyni się do poprawy wymiany pokoleń w rolnictwie i będzie sprzyjać wzrostowi gospodarczemu oraz dobrobytowi socjalnemu;

AC.  mając na uwadze, że świadczenie dobrej jakości i przystępnych cenowo usług publicznych i prywatnych, w tym opieki nad dziećmi, osobami starszymi i innymi osobami niesamodzielnym, w tym nad osobami niepełnosprawnymi, ma istotne znaczenie dla wszystkich mieszkańców obszarów wiejskich; mając na uwadze, że takie usługi są szczególne ważne dla ułatwienia możliwości godzenia życia prywatnego, rodzinnego i zawodowego, zwłaszcza w przypadku kobiet, ponieważ to one odgrywają kluczową rolę w opiece nad dziećmi, osobami niesamodzielnymi i starszymi członkami rodziny;

AD.  mając na uwadze, że rolę kobiet na obszarach wiejskich cechuje wielofunkcyjność i w związku z tym takie usługi umożliwiłyby im pracę zawodową i dalszy rozwój ich kariery, zapewniając zarazem sprawiedliwy rozdział obowiązków rodzinnych i opiekuńczych;

AE.  mając na uwadze, że podstawą poprawy jakości życia na obszarach wiejskich jest dostępność infrastruktury transportowej, takiej jak połączenia transportowe, dostęp do szybkiego szerokopasmowego internetu, w tym usług w dziedzinie przesyłu danych w sieci telefonii komórkowej, zaopatrzenie w energię elektryczną, usługi społeczne, zdrowotne i edukacyjne;

AF.  mając na uwadze, że obszary wiejskie nadal pozostają w tyle, jeżeli chodzi o zasięg łączności szerokopasmowej w stosunku o zasięgu krajowego we wszystkich państwach UE-28; mając na uwadze, że w 2015 r. 98,4 % gospodarstw rolnych miało dostęp do przynajmniej jednego rodzaju technologii szerokopasmowej, ale jedynie 27,8 % miało dostęp do usług nowej generacji; mając na uwadze, że infrastruktura cyfrowa, która nie jest w pełni rozwinięta na wszystkich obszarach wiejskich UE, może być bardzo pomocna w dostępie do informacji, możliwości kształcenia, a także wymiany informacji i dobrych praktyk wśród kobiet na obszarach wiejskich oraz może stanowić ważny element wsparcia pozwalający utrzymać populację kobiet na obszarach wiejskich;

AG.  mając na uwadze, że edukacja jest podstawowym narzędziem służącym propagowaniu wartości, jaką jest równość, oraz że wartość tę należy propagować przekrojowo, nie tylko w szkole, lecz także w ramach szkolenia zawodowego, a szczególnie nakierowanego na sektor pierwotny;

AH.  mając na uwadze, że poprawa ogólnych warunków na obszarach wiejskich zaowocuje zagwarantowaniem lepszego statusu kobiet na tych obszarach;

AI.  mając na uwadze, że znaczny wkład kobiet w rozwój lokalny i rozwój obszarów wiejskich nie jest dostatecznie odzwierciedlony w ich uczestnictwie w odpowiednich procesach podejmowania decyzji z uwagi na fakt, że kobiety na obszarach wiejskich są często niedostatecznie reprezentowane w organach decyzyjnych, takich jak spółdzielnie rolnicze, związki zawodowe i samorządy gminne; mając na uwadze, że coraz większa reprezentacja kobiet w takich organach jest niezmiernie ważna;

AJ.  mając na uwadze, że kobiety na obszarach wiejskich również odczuwają skutki różnic w wynagrodzeniach i świadczeniach emerytalnych kobiet i mężczyzn, które pogłębiają się w niektórych państwach członkowskich Unii; mając na uwadze, że w związku z tym należy poświęcić więcej uwagi opracowaniu aktualnych statystyk dotyczących sytuacji zatrudnienia kobiet na obszarach wiejskich, a także ich warunków pracy i życia;

AK.  mając na uwadze, że do tej pory nie stworzono podprogramów tematycznych na rzecz kobiet na obszarach wiejskich i że udział kobiet w wykorzystaniu instrumentów dostępnych w ramach programów rozwoju obszarów wiejskich do 2014 r. był niestety niewielki; mając na uwadze, że spośród 6,1 mln uczestników szkoleń tylko 28 % stanowiły kobiety; mając na uwadze, że kobiety stanowiły jedynie 19 % beneficjentów inwestycji w środki trwałe w małych gospodarstwach rolnych na cele modernizacji, zaś w przypadku środków na cele dywersyfikacji rolnictwa ich udział wyniósł 33 %; mając na uwadze, że w zakresie nowo utworzonych miejsc pracy w ramach zastosowania środków osi 3 (dywersyfikacja gospodarki na obszarach wiejskich) kobiety stanowiły jedynie 38 % beneficjentów;

1.  podkreśla czynną rolę kobiet na obszarach wiejskich i uznaje wkład kobiet w gospodarkę na tych obszarach, jako przedsiębiorców, szefowych przedsiębiorstw rodzinnych i propagatorek zrównoważonego rozwoju; jest zdania, że z perspektywy społecznej, gospodarczej i środowiskowej przedsiębiorczość kobiet na obszarach wiejskich jest jednym z głównych filarów zrównoważonego rozwoju i należy ją propagować, pobudzać i wspierać w ramach strategii rozwoju obszarów wiejskich, w szczególności poprzez edukację i szkolenia zawodowe, propagowanie własności będącej w rękach kobiet, sieci przedsiębiorców i dostępu do inwestycji i kredytów, propagowanie włączenia kobiet w struktury zarządzania, a także poprzez stwarzanie odpowiednich możliwości niezbędnych do tego, aby wspierać młode kobiety, kobiety samozatrudnione, pracujące w niepełnym wymiarze godzin i uzyskujące niskie dochody;

2.  wzywa Komisję, aby wspólnie z państwami członkowskimi wspierała pomyślne godzenie życia zawodowego z rodzinnym, , powstawanie nowych możliwości pracy i poprawę jakości życia na obszarach wiejskich, a także zachęcałakobiety do urzeczywistniania własnych projektów;

3.  z zadowoleniem przyjmuje wsparcie kobiet na obszarach wiejskich w formie inicjatyw polegających na docenieniu ich działalności przez społeczność oraz na tworzeniu sieci kontaktów; podkreśla w szczególności zasadniczą rolę kobiet jako członków małych i rodzinnych gospodarstw rolnych, które stanowią podstawową komórkę życia społecznego i gospodarczego obszarów wiejskich, zajmującą się produkcją żywności, ochroną tradycyjnej wiedzy i umiejętności, tożsamością regionalną oraz ochroną środowiska; jest zdania, że kobiety trudniące się rolnictwem mają do odegrania ważną rolę, jeżeli chodzi o zapewnienie przetrwania dobrze rokujących małych i rodzinnych gospodarstw rolnych;

4.  jest zdania, że w związku z różnymi rolami, zajęciami i sytuacją kobiet na obszarach wiejskich, poprawa ich perspektyw zatrudnienia wymaga odpowiednio dostosowanej pomocy i wsparcia ich potrzeb i interesów;

5.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania, pobudzania, ułatwiania i propagowania dostępu kobiet na obszarach wiejskich do rynku pracy jako priorytetu w ich przyszłych działaniach na rzecz rozwoju, a także do wyznaczenia celów związanych z zapewnieniem trwałego zatrudnienia za wynagrodzeniem w tym kontekście; ponadto zwraca się do państw członkowskich o włączenie w ramy programów rozwoju obszarów wiejskich strategii, w których szczególny nacisk zostanie położony na wkład kobiet w osiąganie celów strategii „Europa 2020”;

6.  zauważa, że udział kobiet w rynku pracy na obszarach wiejskich obejmuje szerokie spektrum miejsc pracy, które wykraczają poza konwencjonalne rolnictwo i podkreśla w związku z tym, że kobiety na obszarach wiejskich mogą być siłą napędową zmian polegających na przechodzeniu do bardziej zrównoważonego i ekologicznego rolnictwa, a także mogą odegrać ważną rolę w tworzeniu zielonych miejsc pracy;

7.  wzywa państwa członkowskie do bardziej ukierunkowanego wykorzystania europejskiego instrumentu mikrofinansowego Progress oraz szerzenia wiedzy na jego temat, stosowania szczególnych środków EFRROW na rzecz zatrudnienia kobiet, promowania i doskonalenia różnych rozwiązań w zakresie pracy kobiet, z uwzględnieniem ich specyficznej sytuacji na obszarach wiejskich, zapewnienia różnego rodzaju zachęt wspierających utrzymanie i rozwój start-upów i MŚP oraz wprowadzenia inicjatyw służących tworzeniu nowych i utrzymaniu istniejących już miejsc pracy w sektorze rolnictwa i poprawie ich atrakcyjności dla młodych kobiet;

8.  zachęca państwa członkowskie, by regularnie monitorowały sytuację kobiet na obszarach wiejskich oraz jak najszerzej wykorzystywały środki i specjalne instrumenty istniejące w ramach WPR z myślą o zwiększeniu odsetka kobiet będących ich beneficjentami i poprawie ich sytuacji;

9.  zaleca, by Komisja w ramach przyszłej reformy WPR utrzymała i ulepszyła podprogramy tematyczne dotyczące kobiet na obszarach wiejskich i skupiła się w tych programach między innymi na wprowadzaniu do obrotu, sprzedaży bezpośredniej i promowaniu produktów na szczeblu lokalnym lub regionalnym, gdyż mogą one przyczynić się do tworzenia nowych perspektyw pracy dla kobiet na obszarach wiejskich;

10.  zwraca uwagę, że równouprawnienie kobiet i mężczyzn to zasadniczy cel UE i jej państw członkowskich; wzywa Komisję i Radę, aby zadbały o uwzględnianie równości płci we wszystkich programach, działaniach i inicjatywach UE i w związku z tym apeluje o uwzględnianie aspektu płci w WPR i polityce spójności obszarów wiejskich; proponuje nowe ukierunkowane działania zmierzające, za pomocą EFRROW, do zachęcenia do udziału w rynku pracy kobiet z obszarów wiejskich;

11.  wyraża nadzieję, że lepsza znajomość sytuacji kobiet na obszarach wiejskich umożliwi w perspektywie średnioterminowej opracowanie europejskiej karty kobiet zajmujących się rolnictwem, w której określona zostanie ta koncepcja, a także zidentyfikowane zostaną formy bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji, jakiej doświadczają kobiety na obszarach wiejskich, oraz środki z zakresu pozytywnej dyskryminacji w celu wyeliminowania tych poprzednich;

12.  apeluje do państw członkowskich – w kontekście uwarunkowań w zakresie równości kobiet i mężczyzn, będącej obowiązkiem i kluczowym celem UE i jej państw członkowskich, oraz niedyskryminacji – o korzystanie w bardziej synergiczny sposób z instrumentów dostępnych w ramach EFRROW, LEADER+, programu „Horyzont 2020” i Europejskiego Funduszu Społecznego w celu tworzenia lepszych warunków życia i pracy na obszarach wiejskich, realizowania specjalnie dostosowanych strategii politycznych służących integracji społecznej i ekonomicznej i wzmocnieniu pozycji kobiet i dziewcząt, zwłaszcza z grup o szczególnych potrzebach i grup zmarginalizowanych, oraz zwiększenia wiedzy na temat wszystkich możliwości oferowanych kobietom na tych obszarach na mocy istniejących przepisów;

13.  podkreśla, jak ważne jest opracowanie konkretnych środków na rzecz wsparcia szkoleń i zatrudnienia oraz ochrony praw najbardziej podatnych na zagrożenia grup kobiet o specjalnych potrzebach, takich jak kobiety niepełnosprawne, migrantki, w tym migrantki sezonowe, uchodźczynie i kobiety należące do mniejszości, a także ofiary przemocy na tle płciowym, kobiety słabo wykształcone lub nieposiadające wykształcenia, samotne matki itp.;

14.  kładzie nacisk na kluczową rolę, jaką kobiety odgrywają zazwyczaj w prowadzeniu rachunkowości w gospodarstwach rodzinnych, a w tym kontekście zwraca uwagę na brak wsparcia w formie doradztwa, gdy gospodarstwo ma problemy finansowe;

15.  zachęca państwa członkowskie do dopilnowania, aby w pełni uznano udział kobiet w zarządzaniu gospodarstwami rolnymi, a także do wspierania i ułatwiania dostępu kobiet do praw własności lub współwłasności gospodarstw;

16.  zachęca państwa członkowskie do wspierania informacji i działań pomocy technicznej oraz do wymiany dobrych praktyk z innymi państwami członkowskimi w zakresie nadania statusu zawodowego małżonkom współpracującym w gospodarstwach, co pozwoli im korzystać z indywidualnych praw, w tym z urlopu macierzyńskiego, ubezpieczenia społecznego w razie wypadku przy pracy, dostępu do kształcenia oraz uprawnień emerytalnych;

17.  wzywa instytucje europejskie do promowania przepisów WPR umożliwiających równy podział pomocy, a tym samym zapewniających wsparcie dla małych gospodarstw rolnych;

18.  podkreśla ważną rolę, jaką odgrywa wspieranie udziału kobiet z obszarów wiejskich w procesie decyzyjnym za pomocą szkoleń zmierzających do zwiększenia ich obecności w obszarach i sektorach, w których są niedoreprezentowane, a także kampanii uświadamiających znaczenie aktywnego uczestnictwa kobiet w spółdzielniach, zarówno na szczeblu członkowskim, jak i kierowniczym;

19.  apeluje do państw członkowskich o promowanie równości kobiet i mężczyzn w organach zarządczych i przedstawicielskich, w celu wspierania równego udziału i uprawnień oraz większej obecności kobiet w grupach roboczych i komitetach monitorujących programy rozwoju obszarów wiejskich oraz we wszelkiego rodzaju organizacjach, stowarzyszeniach i instytucjach publicznych związanych z rolnictwem, tak by w procesie decyzyjnym uwzględniany był zarówno punkt widzenia kobiet, jak i mężczyzn, oraz o zachęcanie kobiet do przynależności do lokalnych grup działania i do budowania lokalnych partnerstw w ramach programu LEADER;

20.  apeluje o wspieranie organizacji kobiet i rolników, gdyż mają one ważną rolę do odegrania w promowaniu i inicjowaniu nowych programów rozwoju i dywersyfikacji;

21.  wzywa państwa członkowskie do pełnego wdrożenia obowiązujących aktów ustawodawczych dotyczących równego traktowania kobiet i mężczyzn, także w zakresie zabezpieczenia społecznego oraz urlopów macierzyńskich i wychowawczych; zachęca je do ulepszenia przepisów z dziedziny równouprawnienia kobiet i mężczyzn na rynku pracy i zapewnienia zabezpieczenia społecznego zarówno mężczyznom, jak i kobietom pracującym na obszarach wiejskich;

22.  wzywa Komisję do monitorowania transpozycji obowiązujących aktów ustawodawczych, aby uporać się z dyskryminacją i wyzwaniami, przed którymi stoją kobiety mieszkające i pracujące na obszarach wiejskich;

23.  zwraca uwagę na konieczność podjęcia skutecznych działań na szczeblu europejskim i krajowym w celu ograniczenia obecnego zróżnicowania wynagrodzeń i emerytur ze względu na płeć; zachęca Komisję, aby wraz z państwami członkowskimi i odnośnymi władzami regionalnymi rozważyła wielowymiarowy charakter zróżnicowania emerytur ze względu na płeć i jednocześnie opracowała konkretne środki polityczne w ramach unijnej strategii rozwoju obszarów wiejskich, gdyż szereg czynników, takich jak różnice w możliwościach zatrudnienia i w wysokości wynagrodzenia, przerywanie kariery zawodowej, praca na niepełny etat, praca nieformalna małżonków współpracujących, konstrukcja systemów emerytalnych oraz niższe składki, mogą przyczyniać się do pogłębiania różnic w wysokości świadczeń emerytalnych;

24.  apeluje ponadto do państw członkowskich o zapewnienie godziwych świadczeń emerytalnych, w tym emerytury minimalnej na szczeblu krajowym, aby pomóc w szczególności kobietom na obszarach wiejskich zachować niezależność ekonomiczną po osiągnięciu wieku emerytalnego;

25.  podkreśla, że unijne strategie w zakresie warunków życia kobiet na obszarach wiejskich powinny uwzględniać warunki życia i pracy kobiet wykonujących prace sezonowe w sektorze rolnym, zwłaszcza potrzebę ochrony socjalnej, ubezpieczenia zdrowotnego i opieki zdrowotnej; podkreśla, że pracy tych kobiet należy nadać jak największą wartość;

26.  wzywa państwa członkowskie do wzmocnienia roli partnerów społecznych i organizacji pomocy społecznej współpracujących z władzami przy nadzorowaniu przestrzegania prawa pracy, zwalczaniu pracy nierejestrowanej oraz działaniach na rzecz przestrzegania praw socjalnych i standardów bezpieczeństwa, a tym samym do ułatwienia integracji społeczno-gospodarczej wszystkich kobiet pracujących, w tym pracownic sezonowych, migrantek i uchodźczyń;

27.  wzywa Komisję i władze krajowe do opracowania na szczeblu państw członkowskich baz danych i sieci służących rejestrowaniu informacji i zwiększeniu wiedzy na temat ekonomicznej i społecznej sytuacji kobiet na obszarach wiejskich oraz ich wkładu w życie społeczne;

28.  zwraca się zatem do Komisji i państw członkowskich o dokonanie przeglądu planów statystycznych w celu uwzględnienia mechanizmów pomiaru całkowitego udziału kobiet w dochodach i gospodarce na obszarach wiejskich, i zachowanie, w miarę możliwości, podziału wskaźników ze względu na płeć, jak również optymalne wykorzystanie dostępnych danych na temat ekonomicznej i społecznej sytuacji kobiet na obszarach wiejskich i ich zaangażowania w prowadzoną działalność, z myślą o lepszym dostosowaniu strategii politycznych;

29.  apeluje o poprawę regularnego monitorowania WPR, gromadzenia danych oraz wskaźników oceny w celu określenia roli kobiet w rolnictwie i ich udziału w „niewidzialnej” pracy;

30.  podkreśla, że należy przywiązywać większą wagę do prowadzenia aktualnych statystyk dotyczących własności ziemi wśród kobiet;

31.  wzywa Komisję do zapewnienia, we współpracy z państwami członkowskimi i władzami regionalnymi, nie tylko odpowiednich materiałów informacyjnych na temat możliwości wsparcia skierowanych w szczególności do kobiet zajmujących się rolnictwem i kobiet na obszarach wiejskich, lecz również pełnego dostępu do kształcenia i szkoleń zawodowych w sektorze rolnictwa i sektorach powiązanych, w tym kształcenia podyplomowego i kursów specjalistycznych dla przedsiębiorców i producentów rolnych, co pozwoli kobietom zdobywać umiejętności z zakresu rozwoju przedsiębiorstwa, wiedzę oraz dostęp do źródeł finansowania i mikrofinansowania z myślą o rozpoczęciu i ugruntowaniu działalności gospodarczej, a także uczestniczyć w całym szeregu form działalności produkcyjnej odbywającej się na obszarach wiejskich oraz zwiększyć ich konkurencyjność w rolnictwie i na obszarach wiejskich, także w ramach agroturystyki powiązanej z gałęziami rolnictwa towarowego;

32.  wzywa do zapewnienia szeroko zakrojonego profesjonalnego doradztwa w zakresie dywersyfikacji zawodowej i biznesowej oraz podjęcia działań na rzecz wzmocnienia pozycji gospodarczej kobiet, propagowania spółdzielni, towarzystw usług wzajemnych, przedsiębiorstw społecznych i alternatywnych modeli biznesowych oraz poprawy podejścia biznesowego kobiet i ich umiejętności w tej dziedzinie;

33.  przypomina w tym kontekście, że Nowy europejski program na rzecz umiejętności opracowany przez Komisję stanowi szansę dla państw członkowskich na lepsze określanie i poświadczanie umiejętności nabytych poza kształceniem formalnym i szkoleniem zawodowym, w celu przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu i zagrożeniu ubóstwem;

34.  apeluje o zachęcanie kobiet o wysokich kwalifikacjach w obszarze rolnictwa, hodowli bydła i leśnictwa do udziału w programach szkoleniowych pozwalających prowadzić działania związane z doradztwem dla gospodarstw rolnych i innowacjami, i ułatwianie im udziału w tego rodzaju programach;

35.  zaleca stopniowe wprowadzanie do programów szkoleń poświęconych działalności rolnej modułów dotyczących równości, uwzględnienie tej tematyki przy przygotowywaniu materiałów dydaktycznych, prowadzenie kampanii społecznych na rzecz równości na obszarach wiejskich oraz nadanie szczególnej wagi kwestii równości w szkołach wiejskich;

36.  podkreśla znaczenie doradztwa i wsparcia dla kobiet, aby umożliwić im prowadzenie działalności rolniczej oraz innych rodzajów innowacyjnych działań na obszarach wiejskich;

37.  zwraca uwagę na znaczenie, jakie ma promowanie i wspieranie organizacji kobiet wiejskich – w tym pobudzanie działalności sieci, platform, baz danych i stowarzyszeń jako kluczowych elementów rozwoju społecznego, gospodarczego i kulturalnego – gdyż budują one sieci i kanały służące informacji, szkoleniom i tworzeniu miejsc pracy, oraz dążą do zwiększenia wymiany doświadczeń i najlepszych praktyk na wszystkich szczeblach i podniesienia świadomości na temat społecznej i gospodarczej sytuacji kobiet na obszarach wiejskich; zachęca do podejmowania przedsięwzięć biznesowych i tworzenia stowarzyszeń, spółdzielni i organizacji reprezentujących kobiety;

38.  apeluje do podmiotów regionalnych, by realizowały – z wykorzystaniem środków finansowych z drugiego filara – programy na rzecz zwiększenia świadomości, służące podkreśleniu neutralności płciowej wszystkich zawodów, a także zerwaniu z nadal jeszcze bardzo tradycyjnym podziałem zadań w rolnictwie;

39.  apeluje do państw członkowskich o wspieranie równego dostępu do ziemi, zapewnienie praw własności i dziedziczenia oraz ułatwienie kobietom dostępu do kredytów, tak aby zachęcić je do osiedlania się na obszarach wiejskich oraz do czynnego udziału w działalności rolnej; zachęca ponadto państwa członkowskie do zajęcia się kwestią masowego wykupu oraz koncentracji gruntów na szczeblu UE;

40.  z zadowoleniem przyjmuje nowe modele kredytów rolniczych, których wprowadzenie stało się możliwe dzięki bliskiej współpracy Komisji i Europejskiego Banku Inwestycyjnego, i zaleca, aby państwa członkowskie jak najczęściej je stosowały;

41.  wzywa państwa członkowskie oraz władze regionalne i lokalne do zapewnienia przystępnych cenowo i wysokiej jakości obiektów i usług publicznych i prywatnych potrzebnych w życiu codziennym na obszarach wiejskich, w szczególności w dziedzinie zdrowia, kształcenia i opieki; zauważa, że dotyczy to wiejskich ośrodków opieki nad dziećmi, zakładów opieki zdrowotnej, placówek edukacyjnych, domów opieki nad osobami starszymi i niesamodzielnymi, usług zastępczych w razie choroby i ciąży oraz oferty kulturalnej;

42.  podkreśla, że ważne jest tworzenie nowych możliwości płatnego zatrudnienia, zwłaszcza dla kobiet, w celu ochrony społeczności wiejskich i zapewnienia warunków ułatwiających zachowanie równowagi między życiem zawodowym a osobistym;

43.  wzywa państwa członkowskie i władze regionalne, aby wykorzystały fundusze strukturalne i Fundusz Spójności do rozwoju i modernizacji infrastruktury transportowej, zabezpieczenia dostaw energii i zapewnienia sprawnych infrastruktur i usług szybkich połączeń szerokopasmowych na obszarach wiejskich; podkreśla, że ogromne znaczenie ma cyfrowy rozwój obszarów wiejskich i wypracowanie kompleksowego podejścia („cyfrowa wioska”);

44.  apeluje do Komisji o uznanie roli rozszerzenia jej agendy cyfrowej na obszary wiejskie, jako że postęp cyfrowy może w dużym stopniu przyczynić się do tworzenia nowych miejsc pracy, ułatwić rozpoczęcie pracy na własny rachunek, pomóc w zwiększeniu konkurencyjności i rozwoju turystyki, a także w osiągnięciu równowagi między życiem zawodowym a osobistym;

45.  apeluje do władz lokalnych i krajowych oraz innych instytucji o ochronę podstawowych praw człowieka migrantów i pracowników sezonowych oraz ich rodzin, w szczególności kobiet i osób znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, jak również wspieranie ich integracji ze społecznością lokalną;

46.  zwraca uwagę na dysproporcje w dostępie do opieki nad dziećmi na obszarach miejskich i wiejskich, a także na regionalne rozbieżności we wdrażaniu celów barcelońskich dotyczących placówek opieki nad dziećmi;

47.  potępia wszelkie formy przemocy wobec kobiet oraz zauważa, że zasadnicze znaczenie ma pomoc ofiarom; występuje zatem do państw członkowskich oraz władz regionalnych i lokalnych o wysłanie jasnego sygnału, że nie ma tolerancji dla przemocy wobec kobiet, a także realizację strategii politycznych i oferowanie usług dostosowanych do warunków panujących na obszarach wiejskich, aby zapobiegać i przeciwdziałać przemocy wobec kobiet, jednocześnie zapewniając ofiarom dostęp do pomocy;

48.  wzywa w związku z tym państwa członkowskie oraz władze regionalne i lokalne do dopilnowania, aby kobiety z obszarów wiejskich i obszarów oddalonych, które są ofiarami przemocy, nie były pozbawione równego dostępu do pomocy, i ponawia apel do UE i jej państw członkowskich o jak najszybszą ratyfikację konwencji stambulskiej;

49.  ponownie wzywa Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego dyrektywy UE w sprawie przemocy wobec kobiet;

50.  podkreśla, że obszary wiejskie w państwach członkowskich mają do odegrania zasadniczą rolę w gospodarce i bezpieczeństwie żywnościowym naszego nowoczesnego społeczeństwa, w którym ponad 12 mln rolników wytwarza dostateczną ilość zdrowej i bezpiecznej żywności dla pół miliarda konsumentów w całej Unii Europejskiej; podkreśla, że utrzymanie dynamiki społeczności na tych obszarach dzięki zachęcaniu kobiet i rodzin do pozostania na nich jest sprawą najwyższej wagi;

51.  apeluje w związku z tym do Komisji i państw członkowskich o zapewnienie silnej i odpowiednio finansowanej WPR, która służyłaby europejskim rolnikom i konsumentom, wpierała rozwój obszarów wiejskich, łagodziła skutki zmian klimatu oraz chroniła i waloryzowała środowisko naturalne, jednocześnie dostarczając bezpieczną żywność wysokiej jakości i tworząc więcej miejsc pracy;

52.  zwraca uwagę, że na obszarach wiejskich często znajdują się obiekty dziedzictwa przyrodniczego i kulturowego, które trzeba chronić i rozwijać w połączeniu ze zrównoważoną turystyką oraz edukacją środowiskową;

53.  podkreśla znaczenie koncepcji wielofunkcyjności, obejmującej inne rodzaje działalności gospodarczej, społecznej, kulturalnej i środowiskowej na obszarach wiejskich, które towarzyszą produkcji rolnej i tworzą nowe miejsca pracy, zwłaszcza dla kobiet; zachęca zatem państwa członkowskie do wspierania środków dywersyfikacji działalności, takich jak bezpośrednia sprzedaż produktów, usługi społeczne, usługi opiekuńcze i agroturystyka; uważa, że ze względu na rosnące zainteresowanie tego rodzaju turystyką, należy stworzyć sieć przedsiębiorstw z tej branży i wymieniać się najlepszymi praktykami;

54.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. L 6 z 10.1.1979, s. 24.
(2) Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 23.
(3) Dz.U. L 180 z 15.7.2010, s. 1.
(4) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 320.
(5) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 487.
(6) Dz.U. C 66 E z 20.3.2009, s. 23.
(7) Dz.U. C 296 E z 2.10.2012, s. 13.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0264.
(9) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0290.
(10) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0427.
(11) Wg publikacji Eurostatu pt. „Farm Structure Survey” [Badanie struktury gospodarstw rolnych].
(12) Komisja Europejska, „Agriculture and Rural Development. EU Agricultural Economic Briefs. Rural Areas and the Europe 2020 Strategy – Employment” („Rolnictwo i rozwój obszarów wiejskich. Sprawozdania dotyczące gospodarki rolnej UE. Obszary wiejskie i strategia »Europa 2020« – Zatrudnienie”), sprawozdanie nr 5 – listopad 2011.
(13) Komisja Europejska, „Agricultural Economic Briefs. Women in EU agriculture and rural areas: hard work, low profile” („Sprawozdania dotyczące gospodarki rolnej. Kobiety w rolnictwie i na obszarach wiejskich UE: ciężka praca, niski status”), sprawozdanie nr 7, czerwiec 2012 r.


Dochodzenie w sprawie pomiarów emisji w sektorze motoryzacyjnym
PDF 468kWORD 67k
Zalecenie Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2017 r. dla Rady i Komisji w następstwie dochodzenia w sprawie pomiarów emisji w sektorze motoryzacyjnym (2016/2908(RSP))
P8_TA(2017)0100B8-0177/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 226 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając decyzję 95/167/WE, Euratom, EWWiS Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 19 kwietnia 1995 r. w sprawie szczegółowych przepisów regulujących egzekwowanie przez Parlament Europejski jego prawa do prowadzenia dochodzeń(1),

–  uwzględniając decyzję (UE) 2016/34 z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie utworzenia komisji śledczej ds. pomiarów emisji w sektorze motoryzacyjnym, a także określenia jej uprawnień, składu i kadencji(2),

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów(3),

–  uwzględniając dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającą ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów(4),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 października 2015 r. w sprawie pomiarów emisji w sektorze motoryzacyjnym(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 września 2016 r. w sprawie dochodzenia w sprawie pomiarów emisji w sektorze motoryzacyjnym (sprawozdanie wstępne)(7) (oparte na sprawozdaniu wstępnym A8-0246/2016),

–  uwzględniając sprawozdanie końcowe komisji śledczej ds. pomiarów emisji w sektorze motoryzacyjnym (A8-0049/2017),

–  uwzględniając projekt zalecenia komisji śledczej ds. pomiarów emisji w sektorze motoryzacyjnym,

–  uwzględniając art. 198 ust. 12 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że art. 226 TFUE stanowi podstawę prawną dla powołania przez Parlament Europejski tymczasowej komisji śledczej do zbadania zarzutów naruszenia lub niewłaściwego administrowania w stosowaniu prawa Unii, bez uszczerbku dla właściwości sądów krajowych lub unijnych, oraz mając na uwadze, że stanowi to istotny aspekt uprawnień nadzorczych Parlamentu;

B.  mając na uwadze, że na podstawie wniosku Konferencji Przewodniczących Parlament, na posiedzeniu w dniu 17 grudnia 2015 r., postanowił powołać komisję śledczą do zbadania zarzutów niestosowania prawa Unii w odniesieniu do pomiarów emisji w sektorze motoryzacyjnym oraz że komisja ta miała opracować wszelkie zalecenia, jakie uzna za niezbędne w tej kwestii;

C.  mając na uwadze, że komisja śledcza rozpoczęła prace w dniu 2 marca 2016 r. i w dniu 28 lutego 2017 r. przyjęła sprawozdanie końcowe, w którym określono metodykę i zawarto wnioski z dochodzenia;

D.  mając na uwadze, że w ostatnich dekadach udział w rynku samochodów osobowych napędzanych olejem napędowym wzrósł w Unii Europejskiej do takiego poziomu, że pojazdy te stanowią obecnie ponad połowę nowych samochodów sprzedawanych w prawie każdym państwie członkowskim; mając na uwadze, że ten stały wzrost udziału w rynku pojazdów z silnikiem wysokoprężnym wynika również z unijnej polityki przeciwdziałania zmianie klimatu, ponieważ technologia silników wysokoprężnych ma przewagę nad silnikami benzynowymi, jeśli chodzi o emisję CO2; mając na uwadze, że na etapie spalania silniki wysokoprężne w porównaniu z silnikami benzynowymi emitują znacznie więcej zanieczyszczeń innych niż CO2, takich jak NOx, SOx i pył zawieszony, które mają znaczny i bezpośredni, szkodliwy wpływ na zdrowie publiczne; mając na uwadze, że technologie służące ograniczaniu tych zanieczyszczeń istnieją i są wprowadzane na rynek;

E.  mając na uwadze, że istnieje obecnie technologia pozwalająca spełniać normy Euro 6 dotyczące NOx dla pojazdów z silnikiem wysokoprężnym, w tym w odniesieniu do rzeczywistych warunków jazdy i bez wywierania negatywnego wpływu na emisje CO2;

F.  mając na uwadze, że najlepsze praktyki ze Stanów Zjednoczonych przewidujące bardziej rygorystyczne normy emisji mające zastosowanie zarówno do pojazdów z silnikiem benzynowym, jak i do pojazdów z silnikiem wysokoprężnym, oraz bardziej rygorystyczna polityka egzekwowania przepisów stanowią normę, do której UE powinna dążyć;

G.  mając na uwadze, że ochrona zdrowia publicznego i środowiska powinna być wspólną sprawą społeczną i wspólnym obowiązkiem społecznym, i wszystkie zainteresowane strony, w tym sektor motoryzacyjny, mają do odegrania w tej dziedzinie ważną rolę;

1.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podjęcia niezbędnych kroków w celu upublicznienia sprawozdania końcowego komisji śledczej, zgodnie z art. 198 ust. 11 Regulaminu oraz art. 4 ust. 2 decyzji 95/167/WE, Euratom, EWWS;

2.  wzywa Radę i Komisję, aby zadbały o podjęcie konkretnych działań w związku z wynikami dochodzenia i wynikającymi z nich zaleceniami, zgodnie z decyzją 95/167/WE, Euratom, EWWS;

3.  wzywa Komisję, aby w ciągu 18 miesięcy od przyjęcia niniejszego zalecenia – a następnie w regularnych odstępach – przedłożyła Parlamentowi kompleksowe sprawozdanie z działań podjętych przez Komisję i państwa członkowskie w związku z wynikami prac komisji śledczej i jej zaleceniami;

4.  zwraca się do przewodniczącego, aby zobowiązał Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisję Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Komisję Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz Komisję Transportu i Turystyki do kontroli działań podjętych w związku z wynikami prac komisji śledczej i jej zaleceniami, zgodnie z art. 198 ust. 13 Regulaminu;

5.  zwraca się do przewodniczącego, aby zobowiązał Komisję Spraw Konstytucyjnych do podjęcia działań w związku z zaleceniami komisji śledczej dotyczącymi ograniczeń uprawnień śledczych Parlamentu;

Badania laboratoryjne i rzeczywiste emisje

6.  wzywa Komisję do zmiany struktury wewnętrznej w taki sposób, aby zgodnie z zasadą odpowiedzialności zbiorowej portfolio jednego komisarza (i dyrekcji generalnej) obejmowało równocześnie odpowiedzialność za prawodawstwo w zakresie jakości powietrza i za politykę odnoszącą się do źródeł emisji zanieczyszczeń; apeluje o zwiększenie zasobów ludzkich i technicznych w Komisji przeznaczonych na prace związane z pojazdami, układami pojazdów i technologiami kontroli emisji oraz o dalszą poprawę przez Wspólne Centrum Badawcze (JRC) specjalistycznej wiedzy technicznej jego pracowników;

7.  w związku z tym apeluje do Komisji o zmianę jej struktury wewnętrznej oraz zmianę podziału kompetencji tak, aby wszystkie obecne kompetencje ustawodawcze Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego, Przemysłu, Przedsiębiorczości i MŚP (DG GROW) w obszarze emisji z pojazdów zostały przekazane Dyrekcji Generalnej ds. Środowiska (DG ENV);

8.  wzywa Komisję, aby zadbała o zapewnienie JRC odpowiednich zasobów ludzkich i specjalistycznej wiedzy technicznej oraz odpowiedniego poziomu autonomii, w tym środków pozwalających utrzymać w organizacji personel dysponujący odpowiednim doświadczeniem w zakresie pojazdów i technologii kontroli emisji oraz badania pojazdów; zauważa, że JRC może mieć nowe obowiązki w zakresie kontroli w związku z wymogami w kontekście wniosku w sprawie nowego rozporządzenia dotyczącego nadzoru rynku i homologacji typu;

9.  apeluje o pełne upublicznienie za pośrednictwem bazy danych wszystkich wyników badań JRC w niezanonimizowanym formacie; wzywa ponadto Laboratorium Emisji z Pojazdów JRC (VELA) do składania sprawozdań radzie nadzorczej, w której skład wchodzą przedstawiciele państw członkowskich oraz organizacji ochrony środowiska i zdrowia;

10.  wzywa współprawodawców, aby w związku z dokonywaną zmianą rozporządzenia (WE) nr 715/2007 zapewnili, żeby środki na mocy art. 5 ust. 3 i art. 14, które mają uzupełniać lub zmieniać niektóre, inne niż istotne elementy aktu ustawodawczego, były przyjmowane w drodze aktów delegowanych, co zagwarantuje odpowiednią kontrolę ze strony Parlamentu i Rady, a jednocześnie ograniczy możliwość powstawania nieuzasadnionych opóźnień w przyjmowaniu tych środków; zdecydowanie sprzeciwia się opcji przewidującej podejmowanie takich środków w drodze aktów wykonawczych;

11.  apeluje o szybkie przyjęcie trzeciego i czwartego pakietu w sprawie emisji zanieczyszczeń w rzeczywistych warunkach jazdy (RDE) w celu zakończenia tworzenia ram regulacyjnych nowej procedury homologacji typu oraz o szybkie rozpoczęcie stosowania tych ram; przypomina, że aby badania RDE skutecznie przyczyniły się do zmniejszenia różnic między emisjami mierzonymi w laboratorium i w ruchu drogowym, specyfikacje badań i procedury oceny powinny zostać określone bardzo dokładnie i powinny obejmować szeroki zakres różnych warunków jazdy, w tym temperaturę, obciążenie silnika, prędkość pojazdu, wysokość, rodzaj drogi oraz inne parametry, które można zidentyfikować w ruchu na terytorium Unii;

12.  zwraca uwagę na skargę o unieważnienie drugiego pakietu RDE złożoną przez kilka miast UE ze względu na fakt, że przez wprowadzenie nowych, wyższych wartości granicznych emisji NOx rozporządzenie Komisji zmienia istotny element aktu podstawowego, naruszając tym samym zasadniczy wymóg proceduralny oraz przepisy dyrektywy w sprawie jakości powietrza (2008/50/WE) w odniesieniu do ograniczenia maksymalnych poziomów emisji tlenków azotu dla pojazdów z silnikiem wysokoprężnym;

13.  wzywa Komisję, aby dokonała w 2017 r. przeglądu współczynnika zgodności stosowanego do badań RDE w zakresie emisji NOx, jak przewidziano w drugim pakiecie RDE; apeluje do Komisji o kolejne coroczne zmiany współczynnika zgodności, odpowiednio do postępu technicznego, aby obniżyć go do wartości 1 najpóźniej do 2021 r.;

14.  wzywa Komisję, aby dokonała przeglądu obowiązujących przepisów Unii w celu ustalenia, czy wprowadzanie do obrotu innych układów pojazdów lub innych produktów może wynikać z nieadekwatnych procedur badania, jak ma to miejsce w przypadku emisji z pojazdów lub innych obszarów, w których również brakuje działań w zakresie nadzoru rynku, oraz aby przedstawiła odpowiednie wnioski ustawodawcze w celu zapewnienia egzekwowania norm rynku wewnętrznego;

15.  wzywa Komisję do przedstawienia wniosków dotyczących wprowadzenia kontroli w zakresie ochrony środowiska na szczeblu UE w celu monitorowania zgodności z normami środowiskowymi dla produktów, dopuszczalnymi wartościami emisji w odniesieniu do pozwoleń na eksploatację oraz ogólnie unijnym prawem ochrony środowiska;

16.  wzywa Komisję do kontynuowania prac nad udoskonaleniem działania PEMS, aby zwiększać dokładność i zmniejszać margines błędu; uważa, że w odniesieniu do pyłu zawieszonego technologia PEMS powinna umożliwiać uwzględnianie cząstek mniejszych niż 23 nanometry i stanowiących największe zagrożenie dla zdrowia publicznego;

17.  uważa, że przepisy horyzontalne dotyczące tworzenia i działania grup ekspertów Komisji, przyjęte przez Komisję w dniu 30 maja 2016 r., są doskonalsze w porównaniu ze starszymi przepisami, na przykład jeśli chodzi o wymóg sporządzania merytorycznych i pełnych protokołów posiedzeń; wzywa Komisję do dokonania przeglądu tych przepisów w celu wzmocnienia postanowień dotyczących zrównoważonego składu grup ekspertów; wzywa Komisję do rygorystycznego i natychmiastowego wprowadzenia w życie (zaktualizowanych) przepisów horyzontalnych oraz do sporządzenia sprawozdania dla Parlamentu i Rady zawierającego ocenę ich stosowania;

18.  wzywa do publicznego udostępnienia list uczestników i protokołów posiedzeń komitetów procedury komitetowej, takich jak Komitet Techniczny ds. Pojazdów Silnikowych (TCMV), i grup ekspertów Komisji, takich jak grupa robocza ds. pojazdów silnikowych lub grupa robocza ds. emisji w rzeczywistych warunkach jazdy pochodzących z lekkich samochodów dostawczych lub osobowych (RDE-LDV);

19.  wzywa państwa członkowskie, aby zapewniły parlamentom narodowym większą przejrzystość pod względem dostępu do dokumentów z posiedzeń TCMV;

20.  wzywa Komisję do dokonania znaczącej zmiany obecnych strategii dotyczących archiwizowania i przechowywania informacji oraz do zapewnienia, by opracowania tematyczne, komunikaty między służbami, projekty i nieoficjalne wymiany informacji między Komisją, państwami członkowskimi, Radą i ich przedstawicielami były domyślnie archiwizowane; wyraża ubolewanie z powodu występujących w rejestrach publicznych braków, które powstały w następstwie zdecydowanie zbyt wąskiego zakresu dokumentów przygotowanych do archiwizacji, co wymaga aktywnej interwencji w celu zarchiwizowania dokumentów;

Urządzenia ograniczające skuteczność działania

21.  uważa, że choć procedura RDE zminimalizuje ryzyko stosowania urządzeń ograniczających skuteczność działania, to nie zapobiegnie w pełni potencjalnemu uciekaniu się do nielegalnych praktyk; w związku z tym zaleca – zgodnie z podejściem przyjętym przez władze USA – uwzględnienie w badaniach dotyczących homologacji typu i badaniach zgodności eksploatacyjnej pewnego stopnia nieprzewidywalności, aby zapobiec wykorzystywaniu jakichkolwiek pozostałych luk i zapewnić zgodność w ciągu całego cyklu życia pojazdu; z zadowoleniem przyjmuje zatem protokół badań urządzeń ograniczających skuteczność działania zawarty w wytycznych dotyczących oceny pomocniczych strategii kontroli emisji i obecności urządzeń ograniczających skuteczność działania, przyjętych przez Komisję w dniu 26 stycznia 2017 r. i mających zastosowanie do pojazdów będących już na rynku; oczekuje, że właściwe organy państw członkowskich szybko zaczną stosować ten protokół podczas działań związanych z nadzorem rynku i prowadzić zalecane badania pojazdów w zmieniających się w nieprzewidywalny sposób standardowych warunkach badania, takich jak temperatura otoczenia, wzorce prędkości, obciążenie pojazdu i czas trwania badania, co może obejmować „badanie z zaskoczenia”;

22.  zauważa z zaniepokojeniem, że oficjalne badania pojazdów pod kątem emisji CO2 i zużycia paliwa będą nadal ograniczały się do procedury badania laboratoryjnego (WLTP), co oznacza, że nielegalne stosowanie urządzeń ograniczających skuteczność działania nadal będzie możliwe i może pozostawać niewykryte; wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby ustanowiły programy zdalnego monitorowania floty – z wykorzystaniem urządzeń teledetekcji drogowej lub wbudowanych czujników – w celu badania efektywności środowiskowej użytkowanej floty oraz wykrywania ewentualnych nielegalnych praktyk, które mogą prowadzić do ciągłego występowania różnic między wynikami przedstawianymi w dokumentach a osiąganymi w rzeczywistości;

23.  wzywa Komisję, aby dalej analizowała powody, dla których bardziej rygorystyczne postanowienia dotyczące urządzeń ograniczających skuteczność działania zawarte w przepisach odnoszących się do pojazdów ciężarowych nie zostały wprowadzone do przepisów dotyczących lekkich pojazdów dostawczych lub osobowych;

24.  wzywa Komisję, aby przeprowadziła wewnętrzny przegląd w celu zweryfikowania twierdzenia, że ustalenia badań prowadzonych przez JRC i omawiane przez służby Komisji obawy dotyczące możliwości stosowania przez producentów nielegalnych praktyk nigdy nie dotarły na wyższe poziomy hierarchii; wzywa Komisję do przedstawienia wniosków Parlamentowi;

25.  uważa, że należy ustanowić w Komisji jasny mechanizm sprawozdawczości, który zapewniałby, aby w przypadku stwierdzenia przez JRC niezgodności były one zgłaszane na wszystkich odpowiednich poziomach w hierarchii Komisji;

26.  apeluje do Komisji o upoważnienie JRC do dalszego badania, wraz z organami krajowymi i niezależnymi instytutami badawczymi, podejrzanego profilu emisji zaobserwowanego w przypadku niektórych samochodów w sierpniu 2016 r.;

27.  wzywa państwa członkowskie, aby wymagały od producentów samochodów – w związku z wprowadzonym niedawno obowiązkiem ujawniania przez producentów samochodów podstawowych i pomocniczych strategii emisji – wyjaśnienia wszelkich irracjonalnych profili emisji z pojazdów obserwowanych podczas badań oraz wykazania potrzeby stosowania wyjątków określonych w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007; wzywa państwa członkowskie, aby przekazały Komisji i Parlamentowi wyniki własnych dochodzeń oraz dane badań technicznych;

28.  wzywa Komisję, aby ściśle monitorowała egzekwowanie przez państwa członkowskie zwolnień w zakresie stosowania urządzeń ograniczających skuteczność działania; z zadowoleniem przyjmuje zatem metodykę oceny technicznej pomocniczych strategii kontroli emisji zawartą w wytycznych Komisji z dnia 26 stycznia 2017 r.; wzywa Komisję, aby w stosownych przypadkach wszczynała postępowania w sprawie naruszenia przepisów;

Homologacja typu i zgodność eksploatacyjna

29.  apeluje, w interesie konsumentów i ochrony środowiska, o szybkie przyjęcie wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep (2016/0014(COD))(8), które zastępuje obecną dyrektywę ramową w sprawie homologacji typu, oraz o wprowadzenie go w życie nie później niż w 2020 r.; uważa, że zachowanie równie ambitnego poziomu jak w pierwotnym wniosku Komisji, w szczególności jeśli chodzi o wprowadzenie unijnego nadzoru nad systemem, to absolutne minimum wymagane do usprawnienia unijnego systemu; uważa ponadto, że bardziej kompleksowy i skoordynowany system homologacji typu i nadzoru rynku, obejmujący nadzór unijny, wspólne audyty i współpracę z organami krajowymi i między tymi organami, powinien być celem, jaki należy osiągnąć w toku międzyinstytucjonalnych negocjacji w sprawie tego dossier;

30.  uważa, że tylko ściślejszy nadzór na szczeblu UE może zapewnić właściwe egzekwowanie unijnych przepisów dotyczących pojazdów oraz skuteczne i sprawne prowadzenie działań związanych z nadzorem rynku w UE; wzywa Komisję, aby zapewniła pełne i jednolite wdrożenie nowych ram w zakresie homologacji typu i nadzoru rynku oraz aby koordynowała prace krajowych organów ds. homologacji typu i nadzoru rynku i pełniła rolę mediatora w przypadku różnicy zdań;

31.  apeluje o drastyczne zaostrzenie nadzoru rynku na podstawie jasno zdefiniowanych przepisów i jaśniejszego podziału obowiązków w nowych unijnych ramach w zakresie homologacji typu w celu stworzenia lepszego, skutecznego i funkcjonalnego systemu;

32.  uważa, że unijny nadzór w nowych ramach UE w zakresie homologacji typu powinien wiązać się z ponownym badaniem – na odpowiednią skalę i przy zastosowaniu szerokiego zestawu badań na podstawie statystycznie istotnych prób – pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych już udostępnionych na rynku w celu sprawdzenia ich zgodności z homologacją typu i stosownymi przepisami, a także z zainicjowaniem środków naprawczych obejmujących wycofanie pojazdów z obrotu, cofnięcie homologacji typu i kary administracyjne; uważa, że zasadnicze znaczenie dla wykonania tego zadania ma wiedza specjalistyczna JRC;

33.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do oceny amerykańskiej praktyki losowych badań pojazdów poza linią produkcyjną i badań eksploatacyjnych oraz do wyciągnięcia niezbędnych wniosków w odniesieniu do usprawnienia działań w zakresie nadzoru rynku;

34.  proponuje, aby w przypadku pojazdów osobowych losowym badaniom w ramach nadzoru rynku, w tym z nieokreślonymi protokołami badań, poddawać co najmniej 20 % nowych modeli wprowadzanych na rynek Unii każdego roku oraz reprezentatywną liczbę starszych modeli, aby zweryfikować, czy pojazdy są zgodne z unijnymi przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa i ochrony środowiska w ruchu drogowym; uważa, że podczas wyboru pojazdów do zbadania na szczeblu Unii należy kierować się uzasadnionymi skargami oraz uwzględniać badania przeprowadzane przez stronę trzecią, dane z systemów teledetekcji, sprawozdania z okresowych kontroli technicznych oraz inne informacje;

35.  wskazuje na potrzebę systematycznego egzekwowania przez właściwe organy krajowe zgodności produkcji i zgodności eksploatacyjnej pojazdów oraz dalszej koordynacji i nadzoru na szczeblu UE; uważa, że badanie zgodności produkcji i zgodności eksploatacyjnej powinno być przeprowadzane przez służby techniczne inne niż służby odpowiedzialne za homologację typu danego pojazdu oraz że wewnętrzne służby techniczne powinny być wykluczone z przeprowadzania badania emisji do celów homologacji typu; wzywa państwa członkowskie do ostatecznego wyjaśnienia, który organ odpowiada za nadzór rynku na ich terytorium, aby zagwarantować, że dany organ jest świadomy swoich obowiązków, oraz do przekazania odpowiednich informacji Komisji; uważa, że znacznie bliższa współpraca i wymiana informacji między organami nadzoru rynku państw członkowskich a Komisją, w tym na temat krajowych planów nadzoru rynku, poprawi ogólną jakość nadzoru rynku w UE i umożliwi Komisji wykrycie słabych punktów w krajowych systemach nadzoru rynku;

36.  uważa, że większa koordynacja i dialog między organami udzielającymi homologacji typu a Komisją w formie forum, któremu przewodniczy Komisja, przyczyni się do promocji dobrych praktyk mających na celu zapewnienie skutecznego i zharmonizowanego wdrożenia rozporządzenia w sprawie homologacji typu i nadzoru rynku;

37.  uważa, że możliwość pełnego niezależnego przeglądu wyników badań homologacji typu, w tym danych z prób wybiegu, poprawi skuteczność ram, oraz że odpowiednie dane powinny być dostępne dla właściwych podmiotów;

38.  apeluje o właściwe i niezależne finansowanie homologacji typu, nadzoru rynku i działalności służb technicznych, na przykład dzięki ustanowieniu struktury opłat, za pośrednictwem budżetów krajowych państw członkowskich bądź w drodze połączenia tych dwóch metod; uważa, że organy udzielające homologacji typu powinny ponosić odpowiedzialność za sprawdzenie handlowych i ekonomicznych stosunków między producentami samochodów i dostawcami z jednej strony a służbami technicznymi z drugiej strony, aby zapobiegać konfliktom interesów;

39.  zwraca uwagę na amerykański system homologacji typu – w którym opłaty pobierane od producentów na pokrycie kosztu programów certyfikacji i dostosowania są przekazywane Departamentowi Skarbu USA, a z kolei Kongres przydziela fundusze Agencji Ochrony Środowiska (EPA) na realizację jej programów – jako paradygmat, który może posłużyć do poprawy niezależności systemu UE;

40.  wzywa do szybkiego przyjęcia, wdrożenia i stosowania czwartego pakietu RDE regulującego wykorzystywanie PEMS do kontroli zgodności eksploatacyjnej i badań przeprowadzanych przez stronę trzecią; wzywa Komisję, by udzieliła JRC mandatu do przeprowadzania badań emisji z użyciem PEMS w ramach kontroli zgodności eksploatacyjnej na szczeblu europejskim w kontekście nowych ram homologacji typu;

41.  wzywa współprawodawców, by w przyszłym rozporządzeniu w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych ustanowili ogólnounijną sieć teledetekcji służącą monitorowaniu rzeczywistych emisji floty samochodowej i identyfikowaniu nadmiernie zanieczyszczających pojazdów w celu ukierunkowania kontroli zgodności eksploatacyjnej i wykrywania samochodów, które mogły zostać poddane nielegalnej modyfikacji sprzętu (np. wyłączanie układu recyrkulacji spalin (EGR), usuwanie filtra cząstek stałych w silnikach wysokoprężnych lub selektywnej redukcji katalitycznej (SCR)) lub oprogramowania (nielegalna zmiana oprogramowania jednostki sterującej pracą silnika, ang. chip tuning);

42.  wzywa Komisję do skorzystania z uprawnień delegowanych określonych w art. 17 dyrektywy 2014/45/UE w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep, aby zaktualizować metody badań w okresowych kontrolach technicznych samochodów w celu pomiaru ich emisji NOx;

43.  uważa, że organy udzielające homologacji typu, organy nadzoru rynku i służby techniczne powinny wykonywać powierzone im obowiązki; jest zdania, że powinny one zatem znacząco i stale poprawiać swój poziom kompetencji, w związku z czym wzywa do ustanowienia regularnych i niezależnych kontroli zdolności tych podmiotów;

44.  zwraca się do Komisji o przeanalizowanie możliwości nałożenia na producentów obowiązku informowania tej instytucji o wyborze służby technicznej w celu zapewnienia Komisji pełnego oglądu sytuacji;

45.  wzywa państwa członkowskie, aby wymagały od producentów samochodów ujawniania i uzasadniania wobec organów udzielających homologacji typu ich strategii dotyczących emisji, jak ma to miejsce w przypadku pojazdów ciężarowych;

46.  wzywa państwa członkowskie, aby przeanalizowały, czy „standardowe” rozwiązania w rodzaju składanych przez producenta propozycji naprawy pojazdów wyposażonych w nieuczciwe systemy są rzeczywiście zgodne z przepisami dotyczącymi emisji, oraz aby przeprowadzały wybiórcze kontrole nowych pojazdów po naprawie;

Egzekwowanie i kary

47.  apeluje o surowsze i skuteczniejsze egzekwowanie w UE przepisów dotyczących emisji z pojazdów; proponuje niezwłoczne zreformowanie struktury zarządzania w zakresie emisji z samochodów i jej dostosowanie do innych sektorów transportu;

48.  przypomina, że przepisy dotyczące pomiaru emisji zostały ustanowione w celu zapewnienia lepszej jakości powietrza, czego nie osiągnięto wcześniej, częściowo ze względu na słabe egzekwowanie prawa, a częściowo z powodu zafałszowania danych przez niektórych producentów samochodów; uważa, że odpowiednie organy powinny uwzględniać emisje z samochodów i dane dotyczące rozwoju jakości powietrza, aby ocenić, czy osiągnięto zamierzony cel;

49.  proponuje stworzenie stałych międzynarodowych ram współpracy w zakresie emisji w celu umożliwienia organom wymiany informacji i prowadzenia wspólnych działań nadzorczych; zauważa, że takimi działaniami są już objęte inne produkty w UE;

50.  wzywa Komisję do wszczęcia postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom przeciwko państwom członkowskim, które nie wprowadziły skutecznego nadzoru rynku ani krajowego systemu kar za naruszenie prawa UE zgodnie z wymogami obowiązującego prawodawstwa;

51.  proponuje, by Komisja została uprawniona do nakładania na producentów pojazdów skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających grzywien administracyjnych oraz do nakazywania działań zaradczych i naprawczych w przypadku stwierdzenia niezgodności pojazdów; uważa, że możliwe sankcje powinny obejmować cofnięcie homologacji typu i ustanowienie ogólnounijnych programów wycofania z rynku;

52.  uważa, że środki z grzywien nakładanych na producentów pojazdów, środki uzyskane w wyniku postępowań w sprawie naruszenia przepisów wszczętych wobec państw członkowskich z powodu nieprzestrzegania przepisów UE dotyczących emisji oraz opłaty z tytułu przekroczenia poziomu emisji w nowych samochodach osobowych (linia budżetowa 711) powinny być wykorzystywane jako dochody przeznaczone na specjalne projekty lub programy UE w dziedzinie jakości powietrza i ochrony środowiska, oraz że nie powinny one zmniejszać opartych na dochodzie narodowym brutto wkładów państw członkowskich do budżetu UE; wzywa do włączenia w tym celu niezbędnych postanowień do odpowiednich przepisów Unii; proponuje, aby środki z grzywien mogły być również częściowo wykorzystywane przez państwa członkowskie na potrzeby wypłaty odszkodowań osobom, na które naruszenie wywarło negatywny wpływ, oraz na potrzeby innych działań z korzyścią dla konsumentów;

53.  wzywa państwa członkowskie do dopilnowania, by przepisy dotyczące kar stosowane w przypadku naruszenia przez producentów postanowień rozporządzenia (WE) nr 715/2007 były skuteczne, proporcjonalne i odstraszające oraz by niezwłocznie informować o nich Komisję;

54.  wzywa państwa członkowskie do stosowania bardziej kategorycznych środków w następstwie skandalu z fałszowaniem pomiarów emisji; apeluje do państw członkowskich i ich organów udzielających homologacji typu o badanie informacji dotyczących podstawowych i pomocniczych strategii kontroli emisji – które mają być ujawniane przez producentów samochodów – dla homologowanych pojazdów zgodnych z normami Euro 5 i Euro 6, które wykazują w programach badań nieuzasadnione emisje, a także o sprawdzanie ich zgodności z wytycznymi interpretacyjnymi Komisji w sprawie przepisów dotyczących urządzeń ograniczających skuteczność działania; apeluje do państw członkowskich o stosowanie w przypadku niezgodności dostępnych sankcji, w tym programów obowiązkowego wycofania z rynku i cofnięcia homologacji typu; wzywa Komisję do zapewnienia skoordynowanego podejścia do takich programów w całej UE;

55.  zwraca się do państw członkowskich i Komisji o wyjaśnienie właścicielom pojazdów, których dotyczy problem, czy ich pojazdy wymagają naprawy oraz jakie są prawne konsekwencje napraw, jeśli chodzi o zgodność z przepisami dotyczącymi emisji, obowiązki w zakresie kontroli technicznej pojazdów, kwestie opodatkowania, konsekwencje ewentualnej ponownej klasyfikacji pojazdu itd.;

56.  zauważa, że trudno jest zebrać informacje o karach w państwach członkowskich z powodu braku danych statystycznych na szczeblu krajowym; wzywa Komisję i państwa członkowskie do regularnego gromadzenia takich danych;

57.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do wzmocnienia europejskich mechanizmów wdrażania, np. Europejskiej Sieci Wdrażania i Egzekwowania Prawa Ochrony Środowiska (IMPEL);

Prawa konsumenta

58.  uważa, że konsumenci w UE, którzy ponieśli szkody w związku z aferą Dieselgate, powinni otrzymać odpowiednią rekompensatę finansową od uwikłanych w nią producentów samochodów oraz że programy wycofania z rynku, które wdrożono tylko częściowo, nie powinny być postrzegane jako wystarczająca forma rekompensaty;

59.  w tym celu zwraca się do Komisji o przedstawienie wniosku ustawodawczego dotyczącego ustanowienia systemu zbiorowego dochodzenia roszczeń w celu stworzenia zharmonizowanego systemu dla konsumentów w UE i tym samym rozwiązania obecnej sytuacji, w której konsumenci są pozbawieni ochrony w większości państw członkowskich; zwraca się do Komisji o ocenę systemów istniejących w UE i poza jej granicami w celu określenia najlepszych praktyk w tej dziedzinie i włączenia ich do wspomnianego wniosku ustawodawczego;

60.  uważa, że jeżeli homologacja typu pojazdu zostaje cofnięta z powodu niezgodności z przepisami, właściciel pojazdu, którego to dotyczy, powinien uzyskać pełną rekompensatę za jego zakup;

61.  uważa, że konsumenci powinni mieć prawo do odpowiedniej rekompensaty, jeżeli wykazano, że niezbędne naprawy techniczne lub modulacje przeprowadzone w ramach programu wycofania pojazdu producenta z rynku wpłynęły negatywnie na pierwotne działanie pojazdu (np. pod względem zużycia paliwa, efektywności, trwałości komponentów, emisji itd.);

62.  wzywa państwa członkowskie do dopilnowania, by konsumenci otrzymywali szczegółowe i zrozumiałe informacje dotyczące modyfikacji dokonanych w ramach programów wycofania z rynku i kontroli konserwacyjnych w celu poprawy przejrzystości dla konsumentów i zwiększenia zaufania do rynku motoryzacyjnego;

63.  ubolewa nad tym, że europejscy konsumenci są traktowani gorzej niż konsumenci w Stanach Zjednoczonych; zauważa ponadto, że konsumenci, których dotyczy ten problem, często otrzymują niejasne i niepełne informacje na temat przedmiotowych pojazdów, obowiązków związanych z ich naprawą oraz jej konsekwencjami;

64.  ubolewa nad tym, że w UE nie istnieje jednolity i zharmonizowany system umożliwiający konsumentom zbiorowe dochodzenie roszczeń w celu egzekwowania ich praw, a ponadto zauważa, że obecnie w wielu państwach członkowskich nie przewidziano możliwości uczestniczenia konsumentów w takich działaniach;

65.  podkreśla, że wycofane z rynku pojazdy muszą odpowiadać wymogom prawnym określonym w przepisach UE; ponadto zauważa, że oprócz programów wycofania z rynku należy rozważyć inne formy zadośćuczynienia; w tym celu wzywa Komisję do oceny obowiązujących przepisów UE w zakresie ochrony konsumentów i do przedłożenia w razie potrzeby stosownych wniosków;

66.  podkreśla znaczenie zapewnienia konsumentom realistycznych, dokładnych i solidnych informacji na temat zużycia paliwa i emisji zanieczyszczeń powietrza przez ich samochody, aby zwiększyć wiedzę konsumentów i umożliwić im podejmowanie świadomych decyzji dotyczących zakupu samochodu; wzywa do zmiany dyrektywy 1999/94/WE w sprawie etykietowania pojazdów, która powinna uwzględniać wymóg zapewniania informacji o innych emisjach zanieczyszczeń powietrza, takich jak NOx i cząstki stałe, w uzupełnieniu informacji o zużyciu paliwa i CO2;

67.  zwraca się do Komisji i państw członkowskich, aby podjęły wszelkie konieczne działania w celu zapewnienia konsumentom sprawiedliwej i odpowiedniej rekompensaty, najlepiej za pośrednictwem mechanizmów dochodzenia roszczeń zbiorowych;

Czyste ekologicznie pojazdy

68.  apeluje do Komisji i właściwych organów w państwach członkowskich o pełne zaangażowanie się w strategię na rzecz mobilności niskoemisyjnej oraz o jej pełne wdrożenie;

69.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by przeprowadziły ocenę skuteczności istniejących stref niskiej emisji w miastach – z uwzględnieniem faktu, że nie odzwierciedlono rzeczywistych emisji w europejskich normach dla lekkich pojazdów dostawczych lub osobowych – oraz by zbadały korzyści wynikające z wprowadzenia etykiety lub normy dla pojazdów o bardzo niskiej emisji zanieczyszczeń, które spełniają wymogi dopuszczalnych wartości emisji w rzeczywistych warunkach jazdy;

70.  apeluje do Komisji i współprawodawców, by przyjęli bardziej zintegrowane podejście w strategiach mających na celu poprawę efektywności środowiskowej samochodów, aby zapewnić postęp na drodze do osiągnięcia celów dotyczących zarówno dekarbonizacji, jak i jakości powietrza, na przykład przez wspieranie elektryfikacji lub przechodzenie na alternatywny napęd floty samochodowej;

71.  w związku z tym wzywa Komisję do dokonania przeglądu dyrektywy dotyczącej czystej energii dla transportu (2014/94/UE) oraz do przedstawienia projektu rozporządzenia w sprawie norm CO2 dla flot samochodowych wchodzących na rynek począwszy od 2025 r., z uwzględnieniem mandatów dotyczących pojazdów bezemisyjnych i pojazdów o bardzo niskiej emisji zanieczyszczeń, które zobowiązują do stopniowego zwiększenia udziału tych pojazdów w całej flocie w celu rezygnacji z nowych samochodów emitujących CO2 do 2035 r.;

72.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do sprzyjania strategiom ekologicznych zamówień publicznych za pośrednictwem nabywania pojazdów bezemisyjnych i pojazdów o bardzo niskiej emisji zanieczyszczeń przez organy publiczne dla ich własnych flot lub w ramach (pół)publicznych programów wspólnego użytkowania samochodów;

73.  apeluje do Komisji o dokonanie przeglądu dopuszczalnych wartości emisji określonych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 715/2007 w celu poprawy jakości powietrza w Unii i osiągnięcia unijnych dopuszczalnych wartości dotyczących jakości powietrza oraz poziomów zalecanych przez WHO, a także o przedstawienie najpóźniej do 2025 r. wniosków dotyczących, w stosownych przypadkach, nowych neutralnych pod względem technologicznym dopuszczalnych wartości emisji dla normy Euro 7 mających zastosowanie do wszystkich pojazdów M1 i N1 wprowadzanych do obrotu w Unii;

74.  zwraca się do Komisji o rozważenie przeglądu dyrektywy w sprawie odpowiedzialności za środowisko (2004/35/WE), aby uwzględnić szkody dla środowiska naturalnego w związku z zanieczyszczeniem powietrza spowodowanym przez producentów samochodów, którzy naruszają przepisy UE dotyczące emisji z samochodów; uważa, że gdyby można było obarczać producentów samochodów odpowiedzialnością finansową za naprawę spowodowanych przez nich szkód w środowisku, efektem mógłby być wyższy poziom prewencji i ostrożności;

75.  wzywa Komisję do współpracy z państwami członkowskimi w celu dopilnowania, by żaden szeregowy pracownik sektora motoryzacyjnego nie ucierpiał w wyniku skandalu dotyczącego emisji; uważa, że w tym celu państwa członkowskie i producenci samochodów powinni koordynować i wspierać plany szkoleń zawodowych, aby zagwarantować, że szeregowi pracownicy, których sytuacja w zakresie zatrudnienia pogorszyła się w związku ze skandalem dotyczącym emisji, otrzymają wszelką niezbędną ochronę i możliwości szkoleniowe, które pozwolą im wykorzystać posiadane umiejętności, np. w obszarze zrównoważonych rodzajów transportu;

Uprawnienia i ograniczenia komisji śledczej

76.  wzywa Radę i Komisję, aby dążyły do terminowego zakończenia negocjacji w sprawie wniosku Parlamentu dotyczącego projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego w sprawie szczegółowych przepisów regulujących wykonywanie przez Parlament Europejski uprawnień śledczych, zastępującego decyzję 95/167/WE, Euratom, EWWS;

77.  uważa, że dla sprawowania demokratycznej kontroli nad władzą wykonawczą niezbędne jest, by Parlament posiadał uprawnienia dochodzeniowe odpowiadające uprawnieniom parlamentów narodowych w UE; uważa, że w celu pełnienia tej roli demokratycznego nadzoru Parlament musi być uprawniony do wzywania świadków i wymagania ich stawiennictwa oraz wymagania przedstawienia dokumentów; uważa, że w celu umożliwienia egzekwowania tych uprawnień państwa członkowskie muszą zgodzić się na wdrożenie sankcji przeciwko osobom, które nie stawiły się lub nie przedstawiły dokumentów zgodnie z przepisami krajowymi dotyczącymi krajowych dochodzeń parlamentarnych; przypomina o wsparciu Parlamentu dla stanowiska określonego w sprawozdaniu z 2012 r. w tej sprawie;

78.  uważa, że uprawnienia komisji śledczych Parlamentu powinny być lepiej dostosowane do uprawnień parlamentów narodowych, szczególnie w celu zapewnienia skutecznego wzywania osób do stawienia się przed komisją i ich udziału oraz stosowania sankcji w przypadku odmowy współpracy; wzywa Komisję i państwa członkowskie do poparcia odpowiednich przepisów w obecnym wniosku Parlamentu;

79.  wzywa Komisję do pilnego przeglądu kodeksu postępowania komisarzy w celu włączenia do niego przepisów dotyczących odpowiedzialności byłych komisarzy w związku z dochodzeniem komisji śledczej w sprawie polityki prowadzonej w trakcie ich kadencji oraz przyjętego w tym czasie prawodawstwa;

80.  zwraca się do Komisji o wykorzystanie czasu między podjęciem decyzji na posiedzeniu plenarnym o powołaniu komisji śledczej a rzeczywistym rozpoczęciem przez nią prac do przygotowania wstępnych dokumentów związanych z mandatem tej komisji, aby przyspieszyć przekazywanie informacji i tym samym od samego początku ułatwić prace komisji śledczej; w związku z powyższym uważa, że należy dokonać przeglądu zasad archiwizowania i przekazywania dokumentów w Komisji oraz je usprawnić w celu ułatwienia przyszłych postępowań;

81.  proponuje utworzenie w Komisji pojedynczego punktu kontaktowego do spraw stosunków z parlamentarnymi komisjami śledczymi, szczególnie kiedy sprawa wchodzi w zakres kompetencji kilku dyrekcji generalnych, z myślą o ułatwieniu przepływu informacji z jednej strony oraz wykorzystywaniu dotychczasowych dobrych praktyk z drugiej strony;

82.  zauważa, że w przypadku kilku niedawnych komisji śledczych i komisji specjalnych Komisja i Rada w niektórych przypadkach nie dostarczyły dokumentów, o które wnioskowano, a w innych przypadkach dostarczyły je z dużym opóźnieniem; uważa, że należy wprowadzić mechanizm odpowiedzialności, aby zapewnić natychmiastowe i gwarantowane przekazywanie Parlamentowi dokumentów, których wymaga komisja śledcza lub komisja specjalna i do których ma prawo dostępu;

83.  apeluje do Komisji o zwiększenie jej zdolności do terminowego odpowiadania na wnioski komisji śledczych o udostępnienie dokumentów, jak również wnioski dziennikarzy i obywateli w ramach odpowiednich obowiązujących przepisów dotyczących dostępu do dokumentów, z zachowaniem akceptowalnego poziomu jakości; wzywa Komisję, by wydawała te dokumenty w ich oryginalnym formacie oraz nie dokonywała czasochłonnych zmian i konwersji formatu, mogących potencjalnie prowadzić do zmiany treści; ponadto poleca Komisji, aby upewniała się, że informacje przechowywane w formacie nadającym się do odczytu maszynowego, np. baza danych, były wydawane również w formacie nadającym się do odczytu maszynowego;

84.  zauważa, że obowiązkiem komisji śledczej jest stwierdzenie, czy informacje objęte zakresem wniosku są istotne dla prac tej komisji; zauważa, że zadanie to nie powinno być przejmowane przez odbiorcę wniosku o udostępnienie dokumentu; poleca Komisji odpowiednie odzwierciedlenie tego obowiązku w jej wytycznych dotyczących wniosków o dostęp do dokumentów;

85.  wzywa państwa członkowskie do wywiązywania się z zobowiązań prawnych wobec komisji śledczych zgodnie z decyzją 95/167/WE, Euratom, EWWS, w szczególności jej art. 3; ponadto, zważywszy na znaczne opóźnienia w udzielaniu odpowiedzi, wzywa je do wspierania komisji śledczych z poszanowaniem zasady lojalnej współpracy, o której mowa w art. 4 ust. 3 TFUE;

86.  wzywa państwa członkowskie, które wszczęły dochodzenia krajowe w sprawie emisji zanieczyszczeń z samochodów osobowych, do niezwłocznego przekazania Komisji i Parlamentowi pełnych zestawów danych i wyników tych postępowań;

87.  uważa, że pierwsza część mandatu komisji powinna skupiać się na gromadzeniu i analizie dowodów pisemnych przed rozpoczęciem przesłuchań publicznych; uważa za użyteczne wprowadzenie karencji między zakończeniem przesłuchań a przygotowaniem sprawozdania końcowego, aby umożliwić zgromadzenie dowodów, ich właściwą analizę oraz pełne uwzględnienie w sprawozdaniu;

88.  uważa, że dwunastomiesięczny okres prac komisji śledczych jest arbitralny i często niewystarczający; jest zdania, że członkowie komisji śledczej mogą najlepiej ocenić, czy dochodzenie powinno zostać przedłużone, a jeśli tak, to na jaki okres;

89.  zauważa, że w art. 198 Regulaminu Parlamentu należy jaśniej zdefiniować, kiedy rozpoczyna się okres prac komisji śledczej; uważa, że niezbędna jest dostateczna elastyczność, aby zapewnić wystarczająco dużo czasu na dochodzenie; apeluje, by prace komisji śledczej rozpoczynały się dopiero po otrzymaniu wnioskowanych dokumentów od instytucji UE;

90.  uważa, że przyszłe mandaty nie muszą koniecznie obejmować sprawozdania wstępnego, aby nie uprzedzać ostatecznych wniosków śledztwa;

91.  uważa, że w przyszłości należy inaczej organizować komisje śledcze w celu zapewnienia większej wydajności i skuteczności organizacji i prowadzenia ich prac, szczególnie w czasie przesłuchań jawnych;

92.  podkreśla, że wewnętrzne przepisy administracyjne Parlamentu są zgodne z utrwaloną praktyką komisji stałych i w związku z tym często nie odpowiadają doraźnemu charakterowi komisji śledczej, która działa w bardziej niecodziennych okolicznościach, bardzo specyficznym zakresie i ograniczonych ramach czasowych; uważa w związku z tym, że opracowanie zdefiniowanego zestawu zasad dotyczących skutecznego funkcjonowania komisji śledczych w odniesieniu do prowadzenia przesłuchań i organizowania podróży służbowych, na przykład w sposób gwarantujący sprawiedliwą reprezentację polityczną, zwiększyłoby efektywność; uważa, że istnieje ryzyko, iż ograniczenia finansowe mogą uniemożliwić komisjom śledczym przesłuchanie wszystkich ekspertów, których obecność uznają za niezbędną do wykonywania powierzonych im obowiązków; jest zdania, że należy uelastycznić wewnętrzne terminy udzielania pozwoleń na organizowanie przesłuchań i podróży służbowych;

93.  uważa, że komisjom śledczym należy przyznać priorytetowy dostęp i specjalne zasoby w ramach odpowiednich służb parlamentarnych, aby umożliwić tym ostatnim rozpatrywanie szczególnie wniosków o wykonanie ekspertyz, briefingów itd. w terminach określonych w przepisach;

94.  zauważa, że obowiązujące przepisy dotyczące dostępu do informacji niejawnych i innych informacji poufnych udostępnianych Parlamentowi przez Radę, Komisję lub państwa członkowskie w kontekście dochodzenia nie zapewniają pełnej jasności prawnej, ale są ogólnie interpretowane jako wykluczające akredytowanych asystentów parlamentarnych z możliwości przeglądania i analizowania w zabezpieczonej czytelni „innych informacji poufnych” nieoznaczonych klauzulą tajności; odnotowuje, że według szeregu posłów przepis ten uniemożliwia skuteczne i dokładne przeglądanie takich dokumentów w ograniczonym czasie, jakim dysponują komisje śledcze, oraz że komisja TAX2 (Komisja Specjalna ds. Interpretacji Prawa Podatkowego i Innych Środków o Podobnym Charakterze lub Skutkach) mogła korzystać z tych zasobów w bardziej kompleksowy i skuteczny sposób, ponieważ podczas jej prac akredytowani asystenci parlamentarni tymczasowo i wyjątkowo uzyskali dostęp do dokumentów; w związku z tym apeluje o wprowadzenie do renegocjowanego porozumienia międzyinstytucjonalnego jasno sformułowanego przepisu gwarantującego akredytowanym asystentom parlamentarnym prawo dostępu do dokumentów na podstawie zasady wiedzy koniecznej w ramach funkcji wspierania posłów; wzywa właściwe organy do przyspieszenia renegocjacji tego punktu, aby nie ograniczać skuteczności i efektywności przyszłych i toczących się dochodzeń parlamentarnych;

o
o   o

95.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego zalecenia oraz sprawozdania końcowego komisji śledczej Radzie i Komisji oraz parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 113 z 19.5.1995, s. 1.
(2) Dz.U. L 10 z 15.1.2016, s. 13.
(3) Dz.U. L 171 z 29.6.2007, s. 1.
(4) Dz.U. L 263 z 9.10.2007, s. 1.
(5) Dz.U. L 152 z 11.6.2008, s. 1.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0375.
(7) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0322.
(8) Zob. także teksty przyjęte w dniu 4 kwietnia 2017 r., P8_TA(2017)0097.

Informacja prawna