Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 6 kwietnia 2017 r. - StrasburgWersja ostateczna
Rosja, aresztowanie Aleksieja Nawalnego i innych demonstrantów
 Bialoruś
 Bangladesz, w tym małżeństwa dzieci
 Hurtowe rynki usług roamingu ***I
 Wykaz państw trzecich, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz tych, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Ukraina) ***I
 Europejski Korpus Solidarności
 Adekwatność ochrony zapewnianej przez Tarczę Prywatności UE-USA

Rosja, aresztowanie Aleksieja Nawalnego i innych demonstrantów
PDF 335kWORD 53k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 kwietnia 2017 r. w sprawie Rosji, w szczególności aresztowania Aleksieja Nawalnego i innych demonstrantów (2017/2646(RSP))
P8_TA(2017)0125RC-B8-0245/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Rosji, w szczególności rezolucję z dnia 23 października 2012 r.(1), rezolucję z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie rządów prawa w Rosji(2), rezolucję z dnia 13 marca 2014 r. w sprawie Rosji: wyroki dla demonstrantów uczestniczących w wydarzeniach na Placu Bołotnym(3), zalecenie z dnia 2 kwietnia 2014 r., rezolucję z dnia 23 października 2014 r. w sprawie zamknięcia organizacji pozarządowej Memoriał (laureata Nagrody im. Sacharowa z 2009 r.) w Rosji(4), rezolucję z dnia 15 stycznia 2015 r. w sprawie Rosji, w szczególności przypadku Aleksieja Nawalnego(5), rezolucję z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie zabójstwa rosyjskiego przywódcy opozycji Borysa Niemcowa i stanu demokracji w Rosji(6), a także rezolucję z dnia 24 listopada 2016 r. w sprawie Ildara Dadina, więźnia sumienia w Rosji(7),

–  uwzględniając konstytucję Rosji, w szczególności art. 29, który chroni wolność słowa, i art. 31, który dotyczy prawa do pokojowych zgromadzeń, a także międzynarodowe zobowiązania w zakresie praw człowieka, które Rosja podjęła jako członek Rady Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) oraz ONZ,

–  uwzględniając „Partnerstwo na rzecz modernizacji” zainicjowane w 2010 r. w Rostowie nad Donem oraz fakt, że rosyjscy przywódcy zobowiązali się, iż zasady praworządności będą podstawą modernizacji Rosji,

–  uwzględniając art. 5 Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz art. 7 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, których stroną jest Federacja Rosyjska i które stanowią, że nikt nie może być poddawany torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu,

–  uwzględniając deklarację ONZ w sprawie obrońców praw człowieka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 9 grudnia 1998 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie ukraińskich więźniów w Rosji oraz sytuacji na Krymie(8),

–  uwzględniając siódme okresowe sprawozdanie Federacji Rosyjskiej rozpatrywane przez Komitet Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych na 3136. i 3137. posiedzeniu, które odbyły się w dniach 16 i 17 marca 2015 r.;

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w dniu 26 marca 2017 r. w pochodach, marszach i demonstracjach przeciwko korupcji w ponad 80 miastach w całej Rosji wzięło udział od 33 000 do 93 000 osób; mając na uwadze, że w miastach w całej Rosji policja aresztowała ponad 2 000 protestujących, w tym około 1 000 w Moskwie; mając na uwadze, że polityk opozycji Aleksiej Nawalny został zatrzymany i ukarany grzywną w wysokości 350 USD za organizację zakazanych protestów, a następnie został skazany na 15 dni aresztu; mając na uwadze, że manifestacje te uznaje się za największe protesty od czasu antykremlowskich demonstracji w 2011 i 2012 r.;

B.  mając na uwadze, że wyrok sądu okręgowego w Kirowie z dnia 8 lutego 2017 r., skazujący rosyjskiego polityka opozycji Aleksieja Nawalnego za próby defraudacji, miał na celu uciszenie kolejnego niezależnego głosu politycznego w Federacji Rosyjskiej; mając na uwadze, że Europejski Trybunał Praw Człowieka orzekł, że Nawalny został pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego w postępowaniu prowadzonym przeciwko niemu w tej samej sprawie w 2013 r.;

C.  mając na uwadze, że rząd rosyjski wszczął dochodzenie karne przeciwko niezidentyfikowanym osobom, które nawoływały w internecie do demonstracji w Moskwie w dniu 2 kwietnia 2017 r. wzywającej do rezygnacji premiera Dmitrija Miedwiediewa, zakończenia operacji wojskowych Rosji na Ukrainie i w Syrii, uwolnienia Nawalnego oraz wypłaty odszkodowania działaczom zatrzymanym podczas protestów w Moskwie w dniu 26 marca 2017 r.; mając na uwadze, że w dniu 2 kwietnia 2017 r. podczas protestów opozycji w Moskwie co najmniej 31 osób aresztowano, a następnie zatrzymano za „naruszenie porządku publicznego”;

D.  mając na uwadze, że Federacja Rosyjska jako pełnoprawny członek Rady Europy, sygnatariusz Powszechnej deklaracji praw człowieka ONZ i Konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, zobowiązała się do przestrzegania zasad demokracji, praworządności i poszanowania podstawowych wolności i praw człowieka; mając na uwadze, że Unia Europejska wielokrotnie oferowała dodatkowe wsparcie i wiedzę fachową, aby pomóc Rosji w modernizacji i przestrzeganiu porządku konstytucyjnego i prawnego zgodnie ze standardami Rady Europy;

E.  mając na uwadze obawy dotyczące rozwoju sytuacji w Federacji Rosyjskiej, jeżeli chodzi o poszanowanie i ochronę praw człowieka oraz o przestrzeganie wspólnie uzgodnionych zasad demokratycznych i zasad państwa prawa; mając na uwadze, że Federacja Rosyjska ratyfikowała 11 z 18 międzynarodowych traktatów dotyczących praw człowieka;

F.  mając na uwadze, że znowelizowano kodeks karny Federacji Rosyjskiej i wprowadzono nowy artykuł 212.1, zgodnie z którym można oskarżać osoby o naruszenie ustawy o zgromadzeniach publicznych, nie zważając na to, że nowelizacja ta ogranicza wolność słowa i zgromadzeń;

G.  mając na uwadze, że według Centrum Obrony Praw Człowieka Memoriał liczba więźniów politycznych w Federacji Rosyjskiej znacznie wzrosła w ostatnich latach i w 2016 r. wynosiła w sumie 102 osoby;

1.  potępia działania policji w Federacji Rosyjskiej, zmierzające do zablokowania i rozpędzenia pokojowych demonstracji antykorupcyjnych, a także zatrzymanie setek obywateli, w tym Aleksieja Nawalnego, którego organizacja zainicjowała demonstracje;

2.  wzywa władze rosyjskie do natychmiastowego uwolnienia oraz wycofania zarzutów wobec Aleksieja Nawalnego i wszystkich pokojowych demonstrantów, dziennikarzy i działaczy zatrzymanych na wiecach antykorupcyjnych, które odbyły się w Moskwie i w wielu innych miastach Rosji w dniach 26 marca i 2 kwietnia 2017 r.; zwraca uwagę na fakt, że władze rosyjskie ponoszą pełną odpowiedzialność za bezpieczeństwo i dobre traktowanie zatrzymanych;

3.  podkreśla fakt, że wydawane wyroki są motywowane politycznie, i wzywa rosyjski wymiar sprawiedliwości do okazania niezależności od wpływów politycznych; wzywa władze rosyjskie, aby położyły kres zastraszaniu dziennikarzy, przeciwników politycznych oraz działaczy politycznych i działaczy społeczeństwa obywatelskiego, a także by w pełni szanowały międzynarodowe zobowiązania w zakresie praw człowieka oraz gwarantowały wolność mediów i wolność zgromadzeń;

4.  zwraca uwagę na wysoką frekwencję w powszechnych protestach antykorupcyjnych na całym terytorium Federacji Rosyjskiej w niedzielę 26 marca 2017 r., w szczególności na silne zaangażowanie młodych ludzi w protesty przeciwko korupcji oraz na nasilenie rządów autorytarnych w Rosji; z zadowoleniem przyjmuje to zaangażowanie jako obiecujący objaw zwiększonego zainteresowania sprawami publicznymi i politycznymi;

5.  wyraża głębokie zaniepokojenie, że – jak pokazuje przykład Aleksieja Nawalnego – władze rosyjskie wykorzystują ustawę o zgromadzeniach publicznych, by w przyspieszonym trybie skazywać pokojowych demonstrantów na karę więzienia i popełniać kolejne systemowe nadużycia;

6.  potępia nieustanne wysiłki zmierzające do uciszenia Aleksieja Nawalnego, a także wyraża poparcie dla starań jego organizacji, by podnieść świadomość na temat korupcji w instytucjach publicznych i wśród przedstawicieli politycznych oraz osób piastujących urzędy publiczne, a także zwalczać to zjawisko; z głębokim zaniepokojeniem przyjmuje decyzję sądu z lutego 2017 r., która de facto wyklucza Aleksieja Nawalnego ze sceny politycznej, jeszcze bardziej ogranicza pluralizm polityczny w Rosji i rodzi poważne wątpliwości co do uczciwości procesów demokratycznych w Rosji;

7.  przypomina, że wolność pokojowego gromadzenia się jest prawem, a nie przywilejem, i że prawo to – wraz z prawem do wolności opinii i wypowiedzi oraz prawem do wolności zrzeszania się – odgrywa decydującą rolę w tworzeniu i funkcjonowaniu skutecznego systemu demokratycznego; wzywa władze rosyjskie do pełnego wywiązywania się z podjętych przez nie międzynarodowych zobowiązań, w tym na forum Rady Europy oraz Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE), do przestrzegania podstawowych wolności słowa, zrzeszania się i pokojowego gromadzenia się, które stanowią prawa podstawowe zapisane w konstytucji, a także do niezwłocznego uwolnienia pokojowych demonstrantów, którzy zostali zatrzymani;

8.  wzywa władze rosyjskie do zaprzestania wszelkich prześladowań – również na szczeblu sądownictwa – przeciwników politycznych, dziennikarzy i obrońców praw człowieka w Federacji Rosyjskiej, a także do zagwarantowania, że – niezależnie od okoliczności – mogą oni wykonywać swoje legalne działania, bez jakiejkolwiek ingerencji z zewnątrz;

9.  jest zdania, że szereg procesów i postępowań sądowych przeciwko członkom opozycji i organizacjom pozarządowym w ostatnich latach budzi wątpliwości co do niezawisłości i bezstronności instytucji sądowych Federacji Rosyjskiej; wzywa rosyjskie organy sądownicze i organy ścigania, by pełniły swoje obowiązki przy zachowaniu bezstronności i niezawisłości oraz bez ingerencji ze strony polityków;

10.  podkreśla, że wolność zgromadzeń w Federacji Rosyjskiej gwarantuje art. 31 rosyjskiej konstytucji oraz europejska konwencja praw człowieka (EKPC), której stroną jest Rosja, co nakłada na rosyjskie władze obowiązek jej przestrzegania; wzywa Federację Rosyjską do poszanowania zasad praworządności oraz wolności słowa i zgromadzeń;

11.  przypomina o znaczeniu pełnego przestrzegania przez Rosję – członka Rady Europy i OBWE – jej międzynarodowych zobowiązań prawnych oraz podstawowych praw człowieka i zasad państwa prawa zapisanych w EKPC oraz w Międzynarodowym pakcie praw obywatelskich i politycznych (MPPOiP);

12.  wzywa Federację Rosyjską do zmiany przepisów, które nadmiernie ograniczają i kryminalizują wolność zgromadzeń; potępia fakt, że Federacja Rosyjska uprawniła także Trybunał Konstytucyjny – za pomocą nowych przepisów z grudnia 2015 r. – do uchylania wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka;

13.  odnotowuje zarzuty korupcji wobec czołowych polityków rosyjskich; wzywa Komisję, Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) i państwa członkowskie do podejmowania systematycznych działań przeciwko wszelkim próbom prania pieniędzy lub korzystania z nielegalnych aktywów wewnątrz UE; zobowiązuje również komisję śledczą PE ds. dokumentów panamskich do zwrócenia szczególnej uwagi na wszelkie ślady podejrzanych przepływów rosyjskich środków pieniężnych za pośrednictwem banków mających siedzibę w UE;

14.  apeluje do Rady i państw członkowskich o opracowanie jednolitej polityki wobec Rosji, zobowiązującej państwa członkowskie i instytucje UE do prezentowania wspólnego zdecydowanego stanowiska w sprawie roli praw człowieka w stosunkach między UE a Rosją, a także w sprawie konieczności zaprzestania ograniczania wolności słowa, zgromadzeń i stowarzyszeń w Rosji;

15.  wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel i ESDZ do zadbania o to, by przypadki wszystkich osób prześladowanych z przyczyn politycznych poruszono w czasie konsultacji między UE a Rosją dotyczących praw człowieka, kiedy zostaną one wznowione, oraz by w każdym przypadku przedstawicielom Rosji uczestniczącym w tych konsultacjach przedstawiono formalne wezwanie do udzielenia odpowiedzi; wzywa przewodniczących Rady i Komisji oraz wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel, by nadal bacznie przyglądali się tym sprawom, poruszali te kwestie przy okazji rozmaitych spotkań z przedstawicielami Rosji oraz składali Parlamentowi sprawozdania z rozmów z władzami rosyjskimi;

16.  potępia zamach terrorystyczny w Sankt Petersburgu i zwraca się do przewodniczącego, by wyraził głębokie współczucie i solidarność z ofiarami, ich rodzinami i narodem rosyjskim;

17.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, a także prezydentowi, rządowi i parlamentowi Federacji Rosyjskiej;

(1) Dz.U. C 68 E z 7.3.2014, s. 13.
(2) Dz.U. C 65 z 19.2.2016, s. 150.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0253.
(4) Dz.U. C 274 z 27.7.2016, s. 21.
(5) Dz.U. C 300 z 18.8.2016, s. 2.
(6) Dz.U. C 316 z 30.8.2016, s. 126.
(7) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0446.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0087.


Bialoruś
PDF 341kWORD 55k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 kwietnia 2017 r. w sprawie sytuacji na Białorusi (2017/2647(RSP))
P8_TA(2017)0126RC-B8-0253/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje i zalecenia dotyczące Białorusi, w tym w sprawie europejskiej polityki sąsiedztwa,

–  uwzględniając oświadczenia przewodniczącego Delegacji do spraw stosunków z Białorusią z dnia 27 marca 2017 r., rzecznika Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 17 marca 2017 r., specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji w zakresie praw człowieka na Białorusi z dnia 14 i 28 marca 2017 r., Zgromadzenia Parlamentarnego OBWE z dnia 24 marca 2017 r., dyrektora OBWE/ODIHR z dnia 17 i 26 marca 2017 r., Komisji Praw Człowieka Zgromadzenia Parlamentarnego OBWE z dnia 27 marca 2017 r. oraz Centrum Ochrony Obrońców Praw Człowieka (FIDH-OMCT) z dnia 29 marca 2017 r. na temat niedawnych aresztowań pokojowo nastawionych demonstrantów i bezprawnych zatrzymań na Białorusi,

–  uwzględniając konkluzje Rady w sprawie Białorusi, zwłaszcza konkluzje z dnia 15 lutego 2016 r. znoszące środki ograniczające wobec 170 osób i trzech białoruskich przedsiębiorstw,

–  uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2017/350 z dnia 27 lutego 2017 r.(1) przedłużającą do dnia 28 lutego 2018 r. środki ograniczające skierowane przeciwko Białorusi obejmujące embargo na broń oraz zamrożenie aktywów i zakaz podróży wobec czterech osób wymienionych w związku z niewyjaśnionym zaginięciem w 1999 i 2000 r. dwóch polityków opozycyjnych, jednego biznesmena i jednego dziennikarza,

–  uwzględniając wybory parlamentarne, które odbyły się dnia 11 września 2016 r., oraz wybory prezydenckie, które odbyły się dnia 11 października 2015 r.; uwzględniając liczne deklaracje władz białoruskich zapowiadające, że niektóre z zaleceń OBWE/ODIHR wydanych po wyborach prezydenckich w 2015 r. zostaną wdrożone przed wyborami parlamentarnymi w 2016 r. oraz uwzględniając sprawozdanie końcowe OBWE/ODIHR z dnia 28 stycznia 2016 r. w sprawie wyborów prezydenckich na Białorusi w dniu 11 października 2015 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie FIDH i Centrum Praw Człowieka „Wiasna” w sprawie pracy przymusowej i powszechnego naruszania praw pracowniczych na Białorusi,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka i Deklarację ONZ w sprawie obrońców praw człowieka, Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych ONZ, europejską konwencję praw człowieka oraz Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że rząd Białorusi wprowadził podpisany w 2015 r. przez prezydenta Aleksandra Łukaszenkę dekret nr 3 o przeciwdziałaniu uzależnieniu od świadczeń socjalnych, tzw. podatek od pasożytnictwa społecznego, który zaczęto stosować od lutego 2017 r. – dekret ten karze osoby bezrobotne, nakładając na nie sankcje w formie specjalnego podatku na finansowanie wydatków rządowych, przy czym zakres sankcji obejmuje specjalną opłatę w wysokości około 240 EUR, tj. mniej więcej dwie trzecie średniej miesięcznej pensji na Białorusi, po przymusową pracę obywateli, którzy przepracowali w ciągu roku mniej niż 183 dni; mając na uwadze, że dekret spotkał się z powszechną krytyką ze strony obywateli, działaczy i dziennikarzy;

B.  mając na uwadze, że mimo presji wywieranej przez państwowe media i siły bezpieczeństwa, w tym mimo obecności uzbrojonych funkcjonariuszy mających rozpędzać demonstracje, w dziesiątkach miast na całej Białorusi trwały od dnia 17 lutego i w ciągu marca 2017 r. masowe pokojowe protesty tysięcy obywateli w reakcji na przyjęcie prezydenckiego dekretu nr 3 i przeciwko budowie centrum biznesu w pobliżu uroczyska Kurapaty, miejsca pamięci ofiar stalinizmu;

C.  mając na uwadze gwałtowną reakcję władz na te demonstracje, w szczególności w dniach 25 i 26 marca 2017 r.; mając na uwadze, że w Dniu Wolności – 25 marca – pokojowo nastawieni demonstranci usiłowali przemaszerować główną aleją Mińska, ale zostali zablokowani przez kordon oddziałów prewencji policji; mając na uwadze, że siły bezpieczeństwa zaatakowały protestujących, bijąc kobiety, małoletnich i osoby starsze wiekiem; mając na uwadze, że aresztowano setki protestujących, w tym krajowych i zagranicznych dziennikarzy relacjonujących wydarzenia; mając na uwadze, że w Mińsku zatrzymano co najmniej 700 osób, wśród nich przypadkowych obserwatorów;

D.  mając ma uwadze, że liczni obrońcy praw człowieka zostali zatrzymani, gdy obserwowali pokojowe demonstracje; mając na uwadze, że według Centrum Praw Człowieka „Wiasna” na koniec dnia 27 marca 2017 r. łącznie 177 osobom przedstawiono orzeczenia sądowe w związku z zarzutami administracyjnymi dotyczącymi udziału w protestach dnia 25 marca, przy czym w 74 przypadkach zastosowano zatrzymanie administracyjne, a w 93 – grzywny; mając na uwadze, że przed protestami wobec ponad 100 opozycjonistów zastosowano areszt jako środek prewencyjny;

E.  mając na uwadze, że 27 osób, w tym byłego więźnia politycznego i przywódcę Młodego Frontu Dzmitryja Daszkiewicza, aresztowano pod zarzutem planowania zamieszek przez grupy szkolone na Ukrainie, w Polsce i na Litwie; mając na uwadze, że zarzuca się im przestępstwo podlegające karze pozbawienia wolności do lat trzech; mając na uwadze, że Komitet Bezpieczeństwa Państwowego (KGB) odmawia ujawnienia liczby osób aresztowanych w związku ze sprawą tzw. masowych rozruchów;

F.  mając na uwadze, że Mikoła Statkiewicz, wybitny działacz opozycyjny i były kandydat w wyborach prezydenckich, który miał stanąć na czele demonstracji w Mińsku, został aresztowany i był przetrzymywany w ośrodku zatrzymań KGB przez trzy dni, przy czym nie podano informacji o miejscu jego pobytu; mając na uwadze, że aresztowani zostali również Siarhiej Kulinicz i Siarhiej Kuncewicz; mając na uwadze, że nielegalnie zatrzymany przed wiecem z 25 marca 2017 r. został również Uładzimir Niaklajeu, znany białoruski poeta i kandydat w wyborach prezydenckich w 2010 r., który w konsekwencji trafił do szpitala w wyniku pogorszenia się stanu zdrowia; mając na uwadze, że w marcu 2017 r. aresztowani zostali Pawał Siewiaryniec, Wital Rymaszeuski, Anatol Labiedźka i Jurij Hubarewicz, a także wielu działaczy społeczeństwa obywatelskiego; mając na uwadze, że 23 marca aresztowany został wiceprzewodniczący Ruchu „O Wolność” Aleś Łahwiniec; mając na uwadze, że prewencyjnie zatrzymano około 60 obserwatorów praw człowieka;

G.  mając na uwadze, że 25 marca 2017 r. policja wtargnęła do biur Centrum Praw Człowieka „Wiasna” w stolicy Białorusi i prewencyjnie zaaresztowała co najmniej 57 osób zaangażowanych w monitorowanie toczących się pokojowych protestów; mając na uwadze, że przedtem inni obrońcy praw człowieka, np. dyrektor Centrum Praw Człowieka „Pomoc Prawna dla Ludności” Oleh Wołczek oraz członek filii Centrum Praw Człowieka „Wiasna” w Homlu Anatol Papłauny zostali zatrzymani i skazani na krótkotrwałe kary pozbawienia wolności; mając na uwadze, że również członek „Wiasny” Leanid Sudalenka został zatrzymany i skazany za złożenie ponad 200 skarg obywatelskich na przepisy wyżej wspomnianego dekretu prezydenckiego nr 3;

H.  mając na uwadze, że według Białoruskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy odnotowano 120 przypadków naruszeń praw dziennikarzy; mając na uwadze, że cały kraj odcięto od internetu, a dziennikarze zostali ukarani za relacjonowanie wydarzeń lub skazani na kary pozbawienia wolności pod zarzutem chuligaństwa lub niewykonywania poleceń policji; mając na uwadze, że niektórzy z nich nadal oczekują na proces; mając na uwadze, że od 12 marca 2017 r. odnotowano 20 przypadków nękania reporterów telewizji Biełsat oraz że 31 marca 2017 r. policja wtargnęła do biur telewizji Biełsat i przeszukała je, a część sprzętu zajęto i zabrano;

I.  mając na uwadze, że są to najpoważniejsze wydarzenia od czasu brutalnego stłumienia demonstracji w 2010 r. i można postrzegać je jako godny ubolewania krok wstecz; mając na uwadze, że ta nowa fali represji ma miejsce dokładnie rok po podjęciu przez UE decyzji o prowadzeniu tzw. polityki wznawiania stosunków z Białorusią;

J.  mając na uwadze, że Białoruś jest państwem uczestniczącym w OBWE i zgodziła się respektować prawo do pokojowych zgromadzeń i zrzeszania się; mając na uwadze, że wyżej wymienione masowe aresztowania, nadmierne użycie siły wobec demonstrantów oraz zgłoszone naloty na organizacje społeczeństwa obywatelskiego stanowią wyraźne naruszenie tych zobowiązań;

K.  mając na uwadze, że Białoruś jest jedynym krajem w Europie, w którym wciąż wykonuje się karę śmierci; mając na uwadze, że pierwszy wyrok śmierci w 2017 r. wydano 17 marca 2017 r.;

L.  mając na uwadze, że w lutym 2016 r. UE w geście dobrej woli zniosła większość środków ograniczających wobec białoruskich urzędników państwowych i podmiotów prawnych, aby zachęcić Białoruś do poprawy sytuacji w zakresie przestrzegania praw człowieka, demokracji i praworządności; mając na uwadze, że w konkluzjach w sprawie Białorusi z dnia 15 lutego 2016 r. Rada podkreśliła potrzebę wzmocnienia współpracy między UE a Białorusią w licznych dziedzinach powiązanych z gospodarką, handlem i udzielaniem pomocy, co stworzyłoby Białorusi możliwość ubiegania się o finansowanie z EBI i EBOR;

M.  mając na uwadze, że trudna sytuacja gospodarczej na Białorusi może się w przyszłości jeszcze pogorszyć, przy czym główne sektory są wciąż własnością państwa i są objęte administracyjnym systemem nakazów i kontroli; mając na uwadze, że zależność Białorusi od pomocy gospodarczej ze strony Rosji stale wzrasta;

N.  mając na uwadze, że jednym z celów udziału Białorusi w Partnerstwie Wschodnim oraz w jej organie parlamentarnym – zgromadzeniu Euronest – jest zacieśnienie współpracy między Białorusią a UE; mając na uwadze, że parlament Białorusi nie ma oficjalnego statusu w Zgromadzeniu Parlamentarnym Euronest;

O.  mając na uwadze, że Białoruś należy do Organizacji Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym (OUBZ) i uczestniczy wraz z Rosją w wojskowych manewrach „Zapad 2017”, które obejmują scenariusze symulujące ataki na jej zachodnich sąsiadów, w tym wykorzystanie broni jądrowej, i które mają potencjalnie negatywny wpływ na bezpieczeństwo i suwerenność Republiki Białorusi i regionu;

P.  mając na uwadze, że UE zależy na stabilnej, demokratycznej i dostatniej przyszłości Białorusi, z korzyścią dla jej obywateli; mając na uwadze, że poprawa stosunków między UE a Białorusią zależy od spełnienia warunków wstępnych, do których należą: wyraźne zwiększenie wolności słowa i wolności mediów, przestrzeganie praw politycznych zarówno zwykłych obywateli, jak i działaczy opozycji, a także poszanowanie zasad państwa prawa i praw podstawowych;

1.  potępia stłumienie pokojowych protestów oraz represje w okresie poprzedzającym demonstracje z 25 marca 2017 r. i w ich trakcie; podkreśla, że pomimo wezwań społeczności międzynarodowej do powściągliwości, reakcja służb bezpieczeństwa była nieselektywna i niewłaściwa; wyraża zaniepokojenie niedawnymi wydarzeniami na Białorusi i zwraca uwagę, że w kraju tym niewątpliwie potrzebny jest szerszy proces demokratyzacji;

2.  potępia nieuzasadnione ograniczenia prawa do pokojowych zgromadzeń, wolności wypowiedzi i wolności zrzeszania się, w tym w odniesieniu do osób wyrażających poglądy na temat spraw społecznych i innych spraw publicznych, a zwłaszcza nękanie i zatrzymywanie niezależnych dziennikarzy, opozycjonistów, działaczy praw człowieka i innych demonstrantów;

3.  wzywa władze Białorusi do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich uczestników pokojowych demonstracji, dziennikarzy, obrońców praw człowieka, działaczy społeczeństwa obywatelskiego i członków opozycji, którzy zostali zatrzymani w związku z obecną falą demonstracji oraz do wycofania wszystkich zarzutów wobec nich; uważa, że praktyka aresztowań prewencyjnych jest absolutnie niedopuszczalna; pilnie wzywa władze do niezwłocznego ujawnienia informacji o wszystkich osobach aresztowanych ich rodzinom i ogółowi społeczeństwa;

4.  przypomina, że żadne okoliczności nie usprawiedliwiają użycia siły przeciw komukolwiek korzystającemu z przysługującego mu prawa do pokojowego protestu i że represje, które naruszają prawo do wolności słowa i zgromadzeń, są sprzeczne z międzynarodowymi zobowiązaniami Białorusi i konstytucją Republiki Białorusi; wzywa rząd Białorusi do zaangażowania się w otwarty dialog ze swoimi obywatelami, niezależnymi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i niezależnymi mediami;

5.  wzywa władze Białorusi do natychmiastowego przeprowadzenia szczegółowego i bezstronnego dochodzenia w sprawie wszystkich zarzutów arbitralnych zatrzymań oraz innych naruszeń praw protestujących w związku z ostatnimi demonstracjami; ostrzega, że w przypadku nieprzeprowadzenia takich dochodzeń UE może zastosować nowe środki ograniczające wobec najwyższych urzędników białoruskich odpowiedzialnych za niedawne represje;

6.  wzywa władze do zaprzestania prześladowania niezależnych mediów z powodów politycznych oraz do położenia kresu praktyce ścigania administracyjnego i arbitralnego stosowania art. 22.9(2) kodeksu administracyjnego wobec niezależnych dziennikarzy za współpracę z zagranicznymi mediami bez uzyskania akredytacji, który ogranicza prawo do swobody wypowiedzi i rozpowszechniania informacji;

7.  pilnie wzywa władze Białorusi do zaprzestania prześladowania społeczeństwa obywatelskiego, do zezwolenia na pełne i swobodne funkcjonowanie prawne organizacji publicznych, do niezwłocznego uchylenia art. 193/1 kodeksu karnego, który przewiduje kary za organizowanie prac niezarejestrowanych stowarzyszeń i organizacji publicznych oraz uczestnictwo w tych pracach, a także do zezwolenia na pełne, swobodne i nieograniczone funkcjonowanie prawne stowarzyszeń i organizacji publicznych, w tym stowarzyszeń i organizacji reprezentujących mniejszości narodowe i ich niezależnych organizacji;

8.  apeluje do Zgromadzenia Parlamentarnego OBWE, które planuje zorganizowanie swojej 26. dorocznej sesji w Mińsku w lipcu 2017 r., aby uwzględniło ostatnie wydarzenia na Białorusi i co najmniej zapewniło zaangażowanie partii politycznych należących do demokratycznej opozycji, niezależnych mediów i organizacji społeczeństwa obywatelskiego;

9.  wzywa rząd Białorusi do nawiązania konstruktywnego dialogu z opozycją i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, a także do pełnej współpracy ze specjalnym sprawozdawcą ONZ ds. sytuacji w zakresie praw człowieka na Białorusi w celu przeprowadzenia długo oczekiwanych reform na rzecz ochrony praw człowieka i wzmocnienia demokracji; wzywa ESDZ i Komisję do dalszego udzielania i zwiększenia wsparcia dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego na Białorusi i za granicą; podkreśla w związku z tym potrzebę wspierania wszelkich niezależnych źródeł informacji dla społeczeństwa białoruskiego, w tym przekazów medialnych w języku białoruskim, również z zagranicy; ponadto wzywa Specjalnego Przedstawiciela UE ds. Praw Człowieka do zbadania sposobów i środków promowania pełnej i skutecznej ochrony praw człowieka na Białorusi;

10.  zaleca uchylenie dekretu prezydenckiego nr 3 będącego arbitralnym, rygorystycznym i wątpliwym z moralnego punktu widzenia środkiem, naruszającym międzynarodowe prawa człowieka, który zgodnie z szacunkami dotyka ponad 470 tys. Białorusinów;

11.  wzywa do odnowienia mandatu specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji praw człowieka na Białorusi; wzywa rząd Białorusi, by uznał mandat specjalnego sprawozdawcy i w pełni z nim współpracował; wzywa ESDZ do lepszej koordynacji polityki UE wobec Białorusi ze specjalnym sprawozdawcą ONZ; wzywa UE i jej państwa członkowskie do propagowania i popierania przedłużenia mandatu specjalnego sprawozdawcy ONZ w celu dalszego monitorowania sytuacji w tym kraju;

12.  wzywa władze Białorusi do bezzwłocznego wznowienia prac nad kompleksową reformą systemu wyborczego w ramach szerszego procesu demokratyzacji i we współpracy z partnerami międzynarodowymi; podkreśla, że odpowiednie zalecenia OBWE/ODIHR powinny zostać wdrożone z dużym wyprzedzeniem przed wyborami samorządowymi, które odbędą się w marcu 2018 r.,

13.  wzywa rząd do przyłączenia się do światowego moratorium na stosowanie kary śmierci, co byłoby pierwszym krokiem do trwałego zniesienia tej kary;

14.  wzywa Komisję do dalszego wspierania programów edukacyjnych umożliwiających młodym Białorusinom studiowanie w UE poprzez przyspieszenie procesu rozpatrywania wniosków wizowych i podań o stypendia;

15.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję Rady z dnia 27 lutego 2017 r. o przedłużeniu do dnia 28 lutego 2018 r. środków ograniczających wobec czterech osób i nałożonego na Białoruś embarga na broń; zwraca się do ESDZ, by nadal uważnie śledziła i monitorowała sytuację w tym kraju w celu oceny skuteczności polityki ponownego konstruktywnego zaangażowania się ze strony UE; uważa, że UE powinna określić jasne kryteria, które powinny wprowadzać spójne warunki dotyczące praw człowieka w celu zapewnienia reform na rzecz ochrony podstawowych wolności i praw człowieka;

16.  wzywa Komisję do dokonania oceny, czy zapewnione są najwyższe normy bezpieczeństwa jądrowego w odniesieniu do obecnie budowanej elektrowni jądrowej w Ostrowcu i czy gwarancja UE dla EBI nie byłaby ostatecznie wykorzystana do finansowania tego obiektu jądrowego na Białorusi, a także do dokonania oceny, czy taka gwarancja byłaby zgodna z sankcjami UE nałożonymi na Federację Rosyjską;

17.  ponownie podkreśla swoje zobowiązanie do działania na rzecz narodu białoruskiego, do wspierania jego demokratycznych aspiracji i inicjatyw oraz do działania na rzecz przyczynienia się do stabilnej, demokratycznej i dostatniej przyszłości Białorusi; przypomina, że poszanowanie podstawowych wolności obywatelskich, praworządności i praw człowieka będzie miało zasadnicze znaczenie dla dalszego kształtowania stosunków między UE a Białorusią;

18.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, państwom członkowskim, OBWE/ODIHR, Radzie Europy, władzom białoruskim i Zgromadzeniu Parlamentarnemu OBWE.

(1) Dz.U. L 50 z 28.2.2017, s. 81.


Bangladesz, w tym małżeństwa dzieci
PDF 331kWORD 51k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 kwietnia 2017 r. w sprawie Bangladeszu, w tym małżeństw dzieci (2017/2648(RSP))
P8_TA(2017)0127RC-B8-0252/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Bangladeszu, w szczególności rezolucję z dnia 18 września 2014 r. w sprawie łamania praw człowieka w Bangladeszu(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie priorytetów UE na sesje Rady Praw Człowieka ONZ w 2017 r.(2),

–  uwzględniając uwagi podsumowujące Komitetu Praw Człowieka ONZ z dnia 22 marca 2017 r. w sprawie Bangladeszu,

–  uwzględniając rezolucję Rady Praw Człowieka ONZ z dnia 2 lipca 2015 r. w sprawie wzmożenia starań o przeciwdziałanie małżeństwom dzieci oraz wczesnym i przymusowym małżeństwom, a także o wyeliminowanie tych zjawisk,

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie propagowania i ochrony praw dziecka, przyjęte przez Radę w dniu 6 marca 2017 r.,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych,

–  uwzględniając deklarację pekińską z 1995 r. oraz pekińską platformę działania, będące wynikiem prac Czwartej Światowej Konferencji w sprawie Kobiet i podpisane przez Bangladesz, a także okresowe przeglądy postępów w ich realizacji w Bangladeszu przeprowadzone w roku 2000, 2005, 2009 i 2014,

–  uwzględniając art. 16 Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet,

–  uwzględniając umowę o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju, zawartą między Wspólnotą Europejską a Bangladeszem w 2001 r.,

–  uwzględniając bangladeską ustawę o ograniczeniach w zawieraniu małżeństw przez dzieci z dnia 11 marca 2017 r. oraz ustawę o zapobieganiu małżeństwom dzieci z dnia 15 września 2014 r.,

–  uwzględniając bangladeski krajowy plan działania na lata 2015–2021 na rzecz wyeliminowania małżeństw dzieci,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że UE od wielu lat łączą z Bangladeszem stosunki oparte m.in. na umowie o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju; mając na uwadze, że poszanowanie i propagowanie praw człowieka i zasad demokracji jest podstawą polityki wewnętrznej i międzynarodowej stron i musi być zasadniczym elementem działań zewnętrznych UE;

B.  mając na uwadze, że w ostatnich miesiącach organizacje pozarządowe i niezależne media donosiły o szeregu przypadków łamania praw człowieka, w tym o wymuszonych zaginięciach, represjonowaniu społeczeństwa obywatelskiego, atakach na działaczy politycznych i torturach;

C.  mając na uwadze, że według niedawnych danych ONZ wskaźnik małżeństw dzieci w Bangladeszu nadal należy do najwyższych na świecie i jest najwyższy w Azji; mając na uwadze, że w Bangladeszu 52 % dziewcząt jest wydawanych za mąż, zanim skończą 18 lat, a 18 % – zanim skończą lat 15;

D.  mając na uwadze, że ONZ uznaje małżeństwa dzieci za pogwałcenie praw człowieka, stanowiące odebranie dziecku możliwości wyboru lub wydania świadomej zgody, a często powiązane z ryzykiem psychologicznym i fizycznym;

E.  mając na uwadze, że Bangladesz należy do 12 krajów docelowych wspieranego przez UE światowego programu UNFPA-UNICEF na rzecz przyspieszenia działań służących wyeliminowaniu małżeństw dzieci;

F.  mając na uwadze, że Bangladesz uczestniczy w południowoazjatyckiej inicjatywie na rzecz wyeliminowania przemocy wobec dzieci, obejmującej regionalny plan działań na rzecz wyeliminowania małżeństw dzieci;

G.  mając na uwadze, że podczas Szczytu Dziewcząt w lipcu 2014 r. rząd Bangladeszu zobowiązał się, że do 2021 r. obniży o jedną trzecią liczbę dziewcząt wydawanych za mąż w wieku od 15 do 18 lat i wyeliminuje małżeństwa dzieci w wieku poniżej 15 lat, a do 2041 r. położy kres małżeństwom dzieci w wieku poniżej 18 lat;

H.  mając na uwadze, że w 2015 r. Bangladesz znalazł się na 119. miejscu wśród 159 krajów monitorowanych pod względem wskaźnika nierówności płci w Programie Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju;

I.  mając na uwadze, że 27 lutego 2017 r. rząd Bangladeszu przyjął ustawę o ograniczeniach w zawieraniu małżeństw przez dzieci, w której utrzymano minimalny wiek zawierania małżeństw (18 lat dla kobiet i 21 lat dla mężczyzn), ale jednocześnie wprowadzono wyjątki dotyczące „szczególnych przypadków” lub służące „interesom” nastolatka i dopuszczalne za zgodą sądu, natomiast nie zdefiniowano tych kryteriów i nie określono minimalnego wieku zawierania małżeństw w takich wyjątkowych sytuacjach; mając na uwadze, że przepisy ustawy nie wymagają zgody dziecka; mając na uwadze, że ustawa ta weszła w życie po zatwierdzeniu jej przez prezydenta w dniu 11 marca 2017 r.;

J.  mając na uwadze, że ustawa ta może doprowadzić do eskalacji nadużyć dotyczących posagu, a także do molestowania seksualnego, gwałtów i napaści z użyciem kwasu oraz do uzasadniania gwałtu na małoletnich; mając na uwadze, że ustawa może również umożliwiać rodzicom zmuszanie córek do małżeństwa z gwałcicielem;

K.  mając na uwadze, że w wytycznych UE dotyczących propagowania i ochrony praw dziecka przypomniano o zobowiązaniu UE do całościowej ochrony i propagowania praw dziecka w polityce zewnętrznej dotyczącej praw człowieka;

1.  ponownie wyraża potępienie dla wszystkich przypadków przymusowych małżeństw i małżeństw dzieci, a także dla przemocy seksualnej wobec kobiet i dziewcząt na całym świecie;

2.  odnotowuje postępy poczynione przez Bangladesz w działaniach na rzecz ograniczenia zjawiska zawierania małżeństw przez dzieci;

3.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w ostatnich kilku latach Bangladesz przyjął szereg środków ustawodawczych i instytucjonalnych w celu ochrony dzieci; jest jednak zaniepokojony niewystarczającym lub nieistniejącym wdrażaniem tych środków;

4.  wyraża głębokie ubolewanie z powodu przyjęcia ustawy o ograniczeniach w zawieraniu małżeństw przez dzieci z 2017 r. oraz znajdujących się w niej luk prawnych, które umożliwiają legalne zawieranie małżeństw przez dzieci; wyraża ponadto ubolewanie z powodu nieujęcia w ustawie kryteriów prawnych, co zwiększa ryzyko ewentualnych i rozpowszechnionych nadużyć;

5.  wzywa rząd Bangladeszu do zmiany ustawy, tak aby usunąć luki prawne i zakazać wszelkich małżeństw dzieci;

6.  podkreśla, że do momentu usunięcia luk prawnych w przepisach ustawy rząd Bangladeszu musi przyjąć jasne kryteria, na podstawie których sądy, we współpracy z pracownikami służby zdrowia i opieki społecznej, a także na podstawie rozmowy – bez udziału rodziny – z wydawaną za mąż dziewczynką, powinny podejmować decyzję o zezwoleniu na zawarcie małżeństwa przez osoby nieletnie;

7.  stwierdza z zaniepokojeniem, że niedawno przyjęta w Bangladeszu ustawa stanowi krok wstecz w podejmowanych przez ten kraj staraniach na rzecz wyeliminowania zjawiska zawierania małżeństw przez dzieci; przypomina, że takie złagodzenie prawa podważa przyjęte przez rząd Bangladeszu cele w zakresie ograniczania zjawiska zawierania małżeństw przez dzieci;

8.  dostrzega wpływ, jaki mogą wywierać małżeństwa zawierane przez dzieci, w tym ograniczenie dostępu do edukacji, izolację, biedę, zależność ekonomiczną i zniewolenie, zwłaszcza w odniesieniu do dziewcząt na obszarach wiejskich, i z obawą zauważa zwiększone ryzyko gwałtów, przemocy fizycznej i wymuszonych ciąż w małżeństwach zawieranych przez dzieci;

9.  zauważa z niepokojem, że małżeństwa dzieci często wiążą się z niechcianymi ciążami i ciążami u osób nieletnich; przypomina w tym względzie o znaczeniu, jakie ma zapewnienie kobietom i dziewczętom dostępu do informacji na temat zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz na temat ich praw w tej dziedzinie, a także do pomocy i bezpiecznego leczenia, w tym do bezpiecznej i legalnej aborcji;

10.  wzywa rząd Bangladeszu, by podjął przerwane opracowywanie krajowego planu działania na lata 2015–2021 na rzecz wyeliminowania zjawiska małżeństw dzieci, a także by wyjaśnił, w jaki sposób planuje osiągnąć jego cele i wyeliminować zjawisko małżeństw dzieci;

11.  wzywa władze Bangladeszu, by rzeczywiście zaangażowały się w osiąganie celów zrównoważonego rozwoju, przyjętych niedawno na szczeblu międzynarodowym, zwłaszcza w celu zmniejszenia nierówności i zapewnienia równouprawnienia płci i praw kobiet;

12.  uważa, że problem małżeństw dzieci może zostać skutecznie rozwiązany dzięki promowaniu praw człowieka i godności ludzkiej oraz za pomocą publicznej polityki społecznej; w związku z tym wzywa władze Bangladeszu, by systematycznie angażowały społeczności i społeczeństwo obywatelskie, w tym organizacje pozarządowe i organizacje działające na rzecz dzieci, w usuwanie przyczyn małżeństw dzieci w Bangladeszu, a także by podnosiły świadomość tego problemu w szkołach;

13.  w związku z tym wzywa władze Bangladeszu, by zmieniły ustawę o darowiznach zagranicznych (działalności społecznej) z 2014 r. w celu zapewnienia, że praca organizacji społeczeństwa obywatelskiego nie jest przedmiotem arbitralnych kontroli rządu oraz że wszelkie decyzje podejmowane na mocy tej ustawy będą podlegały niezależnej kontroli;

14.  wzywa władze Bangladeszu, by potępiły podejmowane nadal okrutne działania przeciwko wolności słowa, a także by ich działania doprowadziły do natychmiastowego zaprzestania wszystkich aktów przemocy, nękania, zastraszania i cenzury wobec dziennikarzy, blogerów i społeczeństwa obywatelskiego; ponadto wzywa władze Bangladeszu, by przeprowadziły niezależne dochodzenia w sprawie egzekucji pozasądowych, wymuszonych zaginięć i nadmiernego użycia siły, a także do pociągnięcia winnych do odpowiedzialności zgodnie z międzynarodowymi standardami;

15.  wzywa Komisję i delegaturę UE w Bangladeszu do poruszenia tych kwestii z władzami bangladeskimi oraz wzywa Europejską Służbę Działań Zewnętrznych do poruszenia kwestii wyżej wspomnianej ustawy podczas kolejnego posiedzenia Wspólnej Komisji UE-Bangladesz;

16.  apeluje do UE o wykorzystanie wszystkich dostępnych instrumentów, aby wesprzeć rząd Bangladeszu w przestrzeganiu międzynarodowych zobowiązań w zakresie praw człowieka;

17.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, Komisji Europejskiej, Specjalnemu Przedstawicielowi UE ds. Praw Człowieka oraz rządowi i parlamentowi Bangladeszu.

(1)Dz.U. C 234 z 28.6.2016, s. 10.
(2)Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0089.


Hurtowe rynki usług roamingu ***I
PDF 397kWORD 48k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 6 kwietnia 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w odniesieniu do przepisów w zakresie hurtowych rynków usług roamingu (COM(2016)0399 – C8-0219/2016 – 2016/0185(COD))
P8_TA(2017)0128A8-0372/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0399),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0219/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 października 2016 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez właściwą komisję na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 8 lutego 2017 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A8-0372/2016),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 6 kwietnia 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w odniesieniu do przepisów w zakresie hurtowych rynków usług roamingu

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/920.)

(1) Dz.U. C 34 z 2.2.2017, s. 162.


Wykaz państw trzecich, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz tych, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Ukraina) ***I
PDF 399kWORD 49k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 6 kwietnia 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Ukraina) (COM(2016)0236 – C8-0150/2016) – 2016/0125(COD))
P8_TA(2017)0129A8-0274/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0236),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0150/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez właściwą komisję na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 2 marca 2017 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię Komisji Spraw Zagranicznych i opinię Komisji Prawnej (A8-0274/2016),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 6 kwietnia 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Ukraina)

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/850.)


Europejski Korpus Solidarności
PDF 495kWORD 55k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 kwietnia 2017 r. w sprawie Europejskiego Korpusu Solidarności (2017/2629(RSP))
P8_TA(2017)0130B8-0238/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 7 grudnia 2016 r. zatytułowany „W kierunku Europejskiego Korpusu Solidarności” (COM(2016)0942),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 października 2016 r. w sprawie wolontariatu europejskiego i promowania wolontariatu w Europie(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie roli dialogu międzykulturowego, różnorodności kulturowej i edukacji w promowaniu podstawowych wartości UE(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 kwietnia 2008 r. w sprawie roli wolontariatu w kształtowaniu spójności gospodarczej i społecznej(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie zatrudnienia młodzieży(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 stycznia 2013 r. w sprawie gwarancji dla młodzieży(5),

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie walidacji uczenia się pozaformalnego i nieformalnego(6),

–  uwzględniając program polityczny na rzecz wolontariatu w Europie oraz projekt Europejskiej karty w sprawie praw i obowiązków wolontariuszy(7),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1304/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1081/2006(8),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1288/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające „Erasmus+ ”: unijny program na rzecz kształcenia, szkolenia, młodzieży i sportu oraz uchylające decyzje nr 1719/2006/WE, 1720/2006/WE i 1298/2008/WE(9),

–  uwzględniając pytanie do Komisji w sprawie wolontariatu i wolontariatu europejskiego (O-000107/2016 – B8-1803/2016),

–  uwzględniając pytanie do Komisji w sprawie Europejskiego Korpusu Solidarności (O-000020/2017 – B8-0210/2017) i O-000022/2017 – B8-0211/2017),

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Kultury i Edukacji,

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska opiera się na podstawowych ideach, wartościach i zasadach uzgodnionych i popieranych przez państwa członkowskie;

B.  mając na uwadze, że zasada solidarności Unii Europejskiej jest jedną z jej zasad podstawowych i opiera się na współdzieleniu zarówno korzyści, jak i obciążeń;

C.  mając na uwadze, że zasada solidarności jest motorem rozwoju wolontariatu europejskiego, który w trakcie swojej 20-letniej historii przyniósł nadzwyczajne rezultaty, których nie można zaprzepaścić;

D.  mając na uwadze, że instytucje UE oraz państwa członkowskie muszą przyjąć zdecydowaną postawę w celu aktywnego wspierania zaangażowania obywatelskiego wśród obywateli i uznania, że wolontariat przyczynia się do wzmocnienia poczucia solidarności, odpowiedzialności społecznej oraz wspólnych wartości i doświadczeń obywatelstwa;

E.  mając na uwadze, że utworzenie Europejskiego Korpusu Solidarności musi opierać się na wspólnych wartościach UE określonych w Traktatach i w Karcie praw podstawowych; mając na uwadze, że celem Europejskiego Korpusu Solidarności powinno być budowanie poczucia wspólnoty, solidarności i odpowiedzialności społecznej w Europie, a jednocześnie oferowanie znaczących i wzbogacających doświadczeń z wolontariatu, pracy, stażu lub przygotowania zawodowego;

F.  mając na uwadze, że wysokiej jakości wolontariat może stanowić ścieżkę wejścia na rynek pracy i stwarzać możliwości włączenia społecznego;

G.  mając na uwadze, że większość inicjatyw wolontariackich jest realizowana poza ramami programów UE i że należy je wspierać za pomocą korzystnego środowiska prawnego i finansowego;

H.  mając na uwadze, że wolontariat europejski to istniejące ramy odniesienia na rzecz wolontariatu w UE, a ponadto 20-letnia historia potwierdzonej skuteczności, wiedzy fachowej i osiągnięć w dziedzinie uczenia się; mając na uwadze, że wszelkie nowe programy wolontariatu w skali ogólnoeuropejskiej powinny zarówno uzupełniać, jak i wykorzystywać doświadczenia zdobyte w związku z wolontariatem europejskim i innymi funkcjonującymi z powodzeniem unijnymi programami wolontariatu, takimi jak „Wolontariusze pomocy UE”;

I.  mając na uwadze, że Europejski Korpus Solidarności może stanowić dla młodych ludzi, którzy są główną grupą docelową tej inicjatywy (zwłaszcza dla młodych ludzi ze społeczności zmarginalizowanych i ubogich środowisk społeczno-ekonomicznych), okazję do wniesienia wartościowego wkładu w społeczeństwo i zwiększenia widoczności zaangażowania Unii, a także ożywienia szerokiej debaty na temat wolontariatu w Europie i jego korzyści dla społeczeństwa;

J.  mając na uwadze, że społeczeństwo obywatelskie i organizacje młodzieżowe odgrywają ważną rolę, będąc źródłem wysokiej jakości doświadczeń z wolontariatu na szczeblu lokalnym, krajowym i transgranicznym; mając na uwadze, że w związku z tym potrzebne jest ciągłe wsparcie, wraz ze sprzyjającym otoczeniem prawnym i finansowym;

K.  mając na uwadze, że od chwili uruchomienia przez Komisję platformy internetowej w grudniu 2016 r. chęć udziału w Europejskim Korpusie Solidarności wyraziło już ponad 20 000 osób;

L.  mając na uwadze, że Komisję wzywa się do przedstawienia jasnych i szczegółowych ram prawnych Europejskiego Korpusu Solidarności, uwzględniających przedstawione poniżej zalecenia Parlamentu Europejskiego;

Solidarność europejska

1.  uważa, że niezbędna jest jasna definicja działań solidarnościowych na szczeblu UE; zwraca się do Komisji o zdefiniowanie celów Europejskiego Korpusu Solidarności oraz o dopilnowanie, aby realizowane w jego ramach działania były wymierne i skuteczne, z uwzględnieniem istotnego pozytywnego wpływu wywieranego przez działanie solidarnościowe zarówno na poszczególnych uczestników, jak i na społeczność; podkreśla, że definicje, które są uznawane za niezbędne do ułatwienia realizacji tego zamierzenia, powinny być opracowywane w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi i odpowiednimi zainteresowanymi organizacjami działającymi w sektorze wolontariatu, służby obywatelskiej i działań na rzecz młodzieży zgodnie z podstawowymi wartościami UE zawartymi w traktatach oraz w Karcie;

2.  podkreśla potrzebę zagwarantowania równego dostępu do Europejskiego Korpusu Solidarności dla wszystkich obywateli UE; zachęca do bardziej zdecydowanego propagowania możliwości udziału w tej inicjatywie osób o szczególnych potrzebach i osób ze środowisk mniej uprzywilejowanych;

3.  wyraża głębokie przekonanie, że choć komponent uczenia się, także realizowany w drodze zdobywania pozaformalnych i nieformalnych doświadczeń w tym zakresie, oraz oddziaływanie na poszczególnych wolontariuszy, młodych pracowników, stażystów lub praktykantów stanowią ważne elementy, jednak głównym celem Europejskiego Korpusu Solidarności powinno być uzyskanie korzystnego wpływu na beneficjentów projektów i działań oraz szerszą społeczność, stanowiącego jasny przykład solidarności i odpowiedzialności społecznej;

4.  uważa ponadto, że oferty udostępniane w ramach Europejskiego Korpusu Solidarności mogłyby pomóc uczestnikom w rozwoju umiejętności życiowych, poczucia odpowiedzialności i dzielenia się oraz w przezwyciężaniu różnic językowych, kulturowych, religijnych, światopoglądowych lub ekonomicznych, a także błędnych przekonań i uprzedzeń; uważa, że inicjatywa w zakresie Europejskiego Korpusu Solidarności byłaby również przydatna do promowania aktywnego obywatelstwa i mogłaby pomóc uczestnikom w zyskaniu krytycznego spojrzenia na rzeczywistość i napotykane problemy społeczne; wzywa Komisję do uwzględnienia aspektu równouprawnienia płci przy realizacji inicjatywy w zakresie Europejskiego Korpusu Solidarności;

5.  wskazuje, że ochrona ludności i pomoc humanitarna nie mogą zależeć od młodych ludzi będących członkami Europejskiego Korpusu Solidarności; w związku z tym wzywa Komisję i państwa członkowskie do zagwarantowania ciągłych inwestycji w zorganizowaną ochronę ludności i pomoc humanitarną;

Finansowanie Europejskiego Korpusu Solidarności

6.  jest poważnie zaniepokojony, że Komisja zamierza realizować pierwszą, początkową fazę Europejskiego Korpusu Solidarności, włączając go do istniejących programów i inicjatyw, w szczególności programów w dziedzinie edukacji i kultury, takich jak Erasmus+ i program „Europa dla obywateli”, gwarancja dla młodzieży oraz program na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych, bez wystarczającej jasności co do tego, jakie dokładnie zasoby finansowe i ludzkie mają być przeznaczone na Europejski Korpus Solidarności; przypomina, że Parlament, jako współustawodawca w kwestiach programów UE i organ władzy budżetowej, sprzeciwia się przesuwaniu środków z programów priorytetowych i że często brakuje mu zasobów wystarczających do finansowania zasadniczych działań i nowych inicjatyw politycznych;

7.  wzywa Komisję do uwzględnienia w jej przyszłym wniosku ustawodawczym dotyczącym Europejskiego Korpusu Solidarności czytelnego opisu ustaleń budżetowych pozwalających na efektywne funkcjonowanie Europejskiego Korpusu Solidarności; podkreśla, że finansowanie Europejskiego Korpusu Solidarności nie może negatywnie oddziaływać na istniejące programy skierowane do młodych ludzi oraz inicjatywy takie jak Europa dla Obywateli i Erasmus+, program na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych, a także inicjatywy takie jak gwarancja dla młodzieży i nie zakłóci ono funkcjonowania istniejących skutecznych narzędzi, takich jak wolontariat europejski;

8.  wzywa Komisję do ustanowienia skutecznego mechanizmu monitorowania i oceny Europejskiego Korpusu Solidarności w celu zapewnienia prawidłowej realizacji tej inicjatywy, wysokiej jakości zapewnianych przez nią szans oraz trwałego charakteru osiąganych dzięki niej rezultatów;

Włączenie Europejskiego Korpusu Solidarności w szerszą strategię wolontariatu

9.  sugeruje, że jeśli Europejski Korpus Solidarności ma odnieść sukces, Komisja powinna włączyć go w ramy szerszej strategii politycznej zmierzającej do stworzenia środowiska sprzyjającego rozwojowi wolontariatu w Europie, unikając przy tym przypadków pokrywania się, a zamiast tego wspierając istniejące skuteczne inicjatywy, takie jak wolontariat europejski;

10.  podkreśla, że wolontariat w przeważającej mierze realizowany jest na szczeblu lokalnym i zaspokaja potrzeby lokalne, a zatem Europejski Korpus Solidarności powinien być początkowo zorientowany na wolontariat lokalny, a nie na możliwości w wymiarze transgranicznym, które wymagają międzynarodowej mobilności i mogą wykluczać osoby ze środowisk mniej uprzywilejowanych;

11.  zaznacza, że Europejski Korpus Solidarności nie powinien powodować dodatkowych obciążeń administracyjnych dla osób fizycznych lub uczestniczących organizacji oraz że powinien działać w ramach jak najściślejszej współpracy obejmującej istniejące i ugruntowane możliwości wolontariatu już zapewniane przez organizacje społeczeństwa obywatelskiego;

12.  wzywa Komisję, aby dążyła do zapewnienia równowagi między dużą liczbą dokonywanych na platformie internetowej zgłoszeń rejestracyjnych do Europejskiego Korpusu Solidarności a udostępnianymi ofertami wolontariatu, tak aby nie powodować frustracji młodych ludzi zgłaszających się do Europejskiego Korpusu Solidarności;

13.  wzywa Komisję do uwzględnienia wolontariatu w programach i funduszach europejskich, takich jak fundusze strukturalne, Fundusz Azylu, Migracji i Integracji, program LIFE oraz programy i fundusze w ramach działań zewnętrznych UE; podkreśla w tym zakresie wagę ustanowienia pojedynczego punktu koordynacji polityki i programów UE w zakresie wolontariatu;

14.  sugeruje, że instytucje edukacyjne powinny uwzględnić w swoich programach nauczania szkolenia w dziedzinie wolontariatu, z naciskiem na działania solidarnościowe, w celu wspierania wdrażania Europejskiego Korpusu Solidarności;

Wyraźne rozróżnienie między wolontariatem a zatrudnieniem oraz wartościowe możliwości dla młodych ludzi w ramach nurtu zatrudnienia

15.  wzywa Komisję, aby podczas realizacji inicjatywy w zakresie Europejskiego Korpusu Solidarności dokonała wyraźnego rozróżnienia między działaniami w dziedzinie wolontariatu a pośrednictwem pracy, aby zachować podstawowe rozróżnienie między wolontariatem a pracą, w zależności od tego, czy główny nacisk położony jest na potrzeby beneficjentów, czy też na potrzeby uczestników w zakresie szkolenia i rozwoju, oraz uniknąć rozwiązań zastępujących potencjalne płatne zatrudnienie wysokiej jakości ; w tym celu podkreśla, że możliwości w dziedzinie wolontariatu nie powinny kwalifikować się do finansowania, którego konkretnym celem jest walka z bezrobociem młodzieży, jak Inicjatywa na rzecz zatrudnienia ludzi młodych;

16.  podkreśla, że nurt wolontariatu powinien opierać się na pełnym zrozumieniu zasad wolontariatu o wysokiej jakości, takich jak te zarysowane w europejskiej karcie praw i obowiązków wolontariuszy; zaznacza ponadto, że wszystkie działania w dziedzinie wolontariatu powinny zawsze służyć działaniom solidarnościowym o charakterze niezarobkowym mającym na celu zaspokajanie zidentyfikowanych potrzeb społeczności;

17.  podkreśla, że nurt zatrudnienia powinien skupiać się na zapewnianiu wysokiej jakości miejsc pracy, staży i przygotowania zawodowego w nienastawionych na zysk organizacjach solidarnościowych i przedsiębiorstwach społecznych sektora solidarności;

18.  podkreśla wagę zapewnienia odpowiedniego wsparcia administracyjnego i finansowego organizacjom i organom przyjmującym w ramach obydwu nurtów, a także zapewnienia niezbędnej wiedzy i umiejętności pozwalających prawidłowo przyjmować członków Europejskiego Korpusu Solidarności;

19.  uważa, że organizacje przyjmujące powinny stosować postanowienia karty jakości wyrażającej uzgodnione cele, zasady i standardy, takie jak te ujęte w Europejskiej karcie na rzecz jakości staży i przygotowania zawodowego(10); zachęca organizacje przyjmujące do uprzedniego opisywania umiejętności i kompetencji, które powinny zostać nabyte w ramach takich doświadczeń; postuluje porównywalność, uznawanie i walidację umiejętności i kompetencji nabytych w ramach takich doświadczeń, zgodnie z zaleceniem rady z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie walidacji uczenia się pozaformalnego i nieformalnego, tak aby przyczyniły się one do trwałego włączania młodzieży w rynek pracy; podkreśla, że jasne standardy pomogą w monitorowaniu realizacji inicjatywy w zakresie Europejskiego Korpusu Solidarności;

20.  podkreśla konieczność odpowiedniej rekompensaty finansowej młodym wolontariuszom oraz odpowiedniego wynagrodzenia młodym pracownikom, a także ubezpieczenia zdrowotnego, szkolenia i opieki mentorskiej; podkreśla, że należy monitorować ich obciążenie pracą i środowisko w świetle konkretnych zadań, które mieliby wykonywać w ramach wolontariatu lub pracy w Europejskim Korpusie Solidarności;

21.  ponownie wzywa państwa członkowskie do powiązania polityki na rzecz zatrudnienia młodzieży z wysokiej jakości i trwałymi umowami o pracę w celu rozwiązania problemu niepewności i niedostatecznego zatrudnienia;

22.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia pełnego dostępu do Europejskiego Korpusu Solidarności młodym ludziom ze środowisk mniej uprzywilejowanych lub o szczególnych potrzebach; w związku z tym podkreśla, że należy przeznaczyć specjalne środki budżetowe na pokrycie kosztów pomocy osobistej lub dodatkowego wsparcia dla zainteresowanych młodych ludzi; uważa, że wolontariat europejski można uznać za przykład dobrej praktyki w tym zakresie;

Koordynacja międzyinstytucjonalna i konsultacje z zainteresowanymi stronami

23.  wzywa Komisję do należytego koordynowania i uwzględniania Europejskiego Korpusu Solidarności w obrębie wszystkich swoich służb, a także wszystkich innych instytucji europejskich i krajowych, tak aby zapewnić jego konsekwentne i spójne wdrażanie; sugeruje, aby znajdująca się w strukturach Komisji Dyrekcja Generalna ds. Edukacji, Młodzieży, Sportu i Kultury była odpowiedzialna za koordynowanie i uwzględnianie problematyki Europejskiego Korpusu Solidarności;

24.  przypomina Komisji o potrzebie zapewnienia odpowiednich warunków do przeprowadzenia należytych konsultacji z kluczowymi zainteresowanymi stronami, takimi jak organizacje młodzieżowe, europejscy partnerzy społeczni, organizacje wolontariuszy, związki zawodowe i państwa członkowskie, przed sporządzeniem projektu wniosku ustawodawczego; podkreśla, że te zainteresowane strony powinny być regularnie włączane w proces realizacji tej inicjatywy, a także – w stosownych przypadkach – jej monitorowania w celu zapewnienia jej prawidłowej realizacji, wysokiej jakości ofert proponowanych w jej ramach oraz trwałego charakteru jej rezultatów;

o
o   o

25.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0425.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0005.
(3) Dz.U. C 259 E z 29.10.2009, s. 9.
(4) Dz.U. C 224 z 21.6.2016, s. 19.
(5) Dz.U. C 440 z 30.12.2015, s. 67.
(6) Dz.U. C 398 z 22.12.2012, s. 1.
(7) http://ec.europa.eu/citizenship/pdf/volunteering_charter_en.pdf
(8) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 470.
(9) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 50.
(10) http://www.youthforum.org/assets/2014/04/internship_charter_PL.pdf


Adekwatność ochrony zapewnianej przez Tarczę Prywatności UE-USA
PDF 448kWORD 58k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 kwietnia 2017 r. w sprawie adekwatności ochrony zapewnianej przez tzw. Tarczę Prywatności UE-USA (2016/3018(RSP))
P8_TA(2017)0131B8-0235/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz art. 6, 7, 8, 11, 16, 47 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych(1) (zwaną dalej „dyrektywą o ochronie danych”),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych(2),

–  uwzględniając rozporządzenie (UE) 2016/679 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE („ogólne rozporządzenie o ochronie danych”)(3), a także dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającą decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW(4),

–  uwzględniając wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 października 2015 r. w sprawie C-362/14 Maximillian Schrems przeciwko Data Protection Commissioner(5),

–  uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2015 r. w sprawie przekazywania danych osobowych z UE do Stanów Zjednoczonych na mocy dyrektywy 95/46/WE w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-362/14 (Schrems) (COM(2015)0566),

–  uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 stycznia 2017 r. w sprawie wymiany i ochrony danych osobowych w zglobalizowanym świecie (COM(2017)0007);

–  uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawach C-203/15 Tele2 Sverige AB przeciwko Post- och telestyrelsen oraz C-698/15 Secretary of State for the Home Department przeciwko Tomowi Watsonowi i in.(6);

–  uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2016/1250 z dnia 12 lipca 2016 r. przyjętą na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie adekwatności ochrony zapewnianej przez Tarczę Prywatności UE-USA(7),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (EIOD) nr 4/2016 w sprawie projektu decyzji w sprawie odpowiedniej ochrony danych osobowych w ramach unijno-amerykańskiej ochrony prywatności (Privacy Shield)(8),

–  uwzględniając opinię grupy roboczej art. 29 z dnia 13 kwietnia 2016 r. dotyczącą projektu decyzji w sprawie adekwatności Tarczy Prywatności UE-USA(9) oraz oświadczenie tej grupy z dnia 26 lipca 2016 r.(10),

–  uwzględniając swą rezolucję z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie transatlantyckich przepływów danych(11),

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w wyroku z dnia 6 października 2015 r. w sprawie C-362/14 (Maximillian Schrems przeciwko Data Protection Commissioner) Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził nieważność decyzji w sprawie tzw. bezpiecznej przystani (ang. Safe Harbour) i wyjaśnił, że odpowiedni poziom ochrony w państwie trzecim należy rozumieć jako „merytorycznie równoważny” poziomowi ochrony gwarantowanemu w Unii Europejskiej na mocy dyrektywy 95/46/WE w świetle Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej Kartą), co pociąga za sobą potrzebę zakończenia negocjacji w sprawie nowego uzgodnienia, aby zapewnić pewność prawa co do tego, jak należy przekazywać dane osobowe z UE do USA;

B.  mając na uwadze, że przy badaniu poziomu ochrony zapewnianej przez państwo trzecie Komisja zobowiązana jest ocenić treść przepisów obowiązujących w tym państwie wynikających z jego prawa krajowego lub zobowiązań międzynarodowych, a także praktyk mających na celu zapewnienie zgodności z tymi przepisami, gdyż na mocy art. 25 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE musi ona uwzględnić wszystkie okoliczności dotyczące przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego; mając na uwadze, że ocena ta musi odnosić się nie tylko do przepisów i praktyk związanych z ochroną danych osobowych do celów komercyjnych i prywatnych, ale musi również obejmować wszystkie aspekty ram prawnych mających zastosowanie do tego kraju lub sektora, w szczególności – lecz nie tylko – egzekwowanie prawa, bezpieczeństwo narodowe i poszanowanie praw podstawowych;

C.  mając na uwadze, że przekazywanie danych pomiędzy organizacjami handlowymi w UE i USA to ważny element stosunków transatlantyckich; mając na uwadze, że przekazywanie tych danych powinno odbywać się przy pełnym poszanowaniu prawa do ochrony danych osobowych oraz prawa do prywatności; mając na uwadze, że jednym z podstawowych celów UE jest ochrona praw podstawowych zapisanych w Karcie;

D.  mając na uwadze, że w opinii EIOD nr 4/2016 dano wyraz szeregowi obaw co do projektu Tarczy Prywatności; mając na uwadze, że tej samej opinii EIOD z zadowoleniem przyjmuje wysiłki wszystkich stron na rzecz znalezienia rozwiązania dotyczącego przekazywania danych osobowych z UE do Stanów Zjednoczonych w celach komercyjnych w ramach systemu samocertyfikacji;

E.  mając na uwadze, że w opinii nr 1/2016 w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji w sprawie adekwatności ochrony zapewnianej przez Tarczę Prywatności UE-USA, grupa robocza art. 29 z zadowoleniem przyjęła znaczną poprawę wynikającą z Tarczy Prywatności w porównaniu z decyzją o bezpiecznej przystani, zgłosiła jednak poważne obawy zarówno o aspekt handlowy, jak i aspekt dostępu władz publicznych do danych przekazywanych w ramach Tarczy Prywatności;

F.  mając na uwadze, że w dniu 12 lipca 2016 r., po dalszych dyskusjach z administracją USA, Komisja przyjęła decyzję wykonawczą (UE) 2016/1250, oświadczając, że zapewniony zostanie odpowiedni poziom ochrony danych osobowych przekazywanych z UE do organizacji w Stanach Zjednoczonych na mocy Tarczy Prywatności UE-USA;

G.  mając na uwadze, że instrumentowi temu towarzyszy szereg listów i jednostronnych oświadczeń administracji USA, w których wyjaśniono m.in. zasady ochrony danych, sposób prowadzenia nadzoru, egzekwowanie prawa i ochronę prawną, a także zabezpieczenia, w oparciu o które agencje bezpieczeństwa mogą uzyskać dostęp do danych osobowych oraz przetwarzać je;

H.  mając na uwadze, że w oświadczeniu z dnia 26 lipca 2016 r. grupa robocza art. 29 z zadowoleniem odniosła się do usprawnień, jakie przyniósł mechanizm Tarczy Prywatności UE-USA w porównaniu do mechanizmu bezpiecznej przystani oraz wyraził uznanie dla Komisji i władz USA w związku z uwzględnieniem jego obaw; mając na uwadze, że ww. grupa robocza zwraca uwagę, iż pozostaje jeszcze szereg obaw zarówno co do aspektów handlowych, jak i dostępu amerykańskich władz publicznych do danych przekazanych z UE, np. brak konkretnych zasad dotyczących zautomatyzowanego procesu decyzyjnego oraz ogólnego prawa do sprzeciwu, potrzeba bardziej rygorystycznych gwarancji niezależności oraz uprawnień mechanizmu rzecznika, czy też brak konkretnych gwarancji nieprowadzenia masowego i nieograniczonego gromadzenia danych;

1.  z zadowoleniem odnosi się do wysiłków podejmowanych zarówno przez Komisję, jak i administrację USA na rzecz ustosunkowania się do obaw zgłoszonych przez Trybunał Sprawiedliwości, państwa członkowskie, Parlament Europejski, organy oraz podmioty zajmujące się ochroną danych, aby umożliwić Komisji przyjęcie decyzji wykonawczej o adekwatności Tarczy Prywatności UE-USA;

2.  przyznaje, że tarcza ta stanowi znaczne usprawnienie, jeśli chodzi o przejrzystość norm, w stosunku do wcześniejszej zasady bezpiecznej przystani UE-USA, a także stwierdza, że deklaracje administracji USA co do stosowania się do Tarczy Prywatności będą musiały być zgodne z jaśniejszymi normami ochrony danych niż te obowiązujące w ramach bezpiecznej przystani;

3.  zwraca uwagę, że w dniu 23 marca 2017 r. 1893 organizacji amerykańskich przyłączyło się do Tarczy Prywatności UE-USA; ubolewa, że Tarcza Prywatności opiera się wyłącznie na dobrowolnej samocertyfikacji i dlatego też dotyczy tylko organizacji amerykańskich, które dobrowolnie poddały się certyfikacji, oraz że wskutek tego wiele przedsiębiorstw w ogóle nie podlega tej regulacji;

4.  przyznaje, że tarcza ta ułatwia przekazywanie danych z MŚP oraz przedsiębiorstw w Unii do USA;

5.  zwraca uwagę, że zgodnie z wyrokiem Trybunału w sprawie Schrems uprawnienia europejskich organów ochrony danych nie zmieniają się pod wpływem decyzji o adekwatności, zatem organy te mogą wykonywać swe uprawnienia, w tym zawieszenie lub zakaz przekazywania danych organizacji zarejestrowanej w Tarczy Prywatności UE-USA; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w ramach Tarczy Prywatności przyznano organom ochrony danych państw członkowskich istotną rolę w rozpatrywaniu skarg dotyczących ochrony prawa do prywatności i życia rodzinnego zgodnie z Kartą Praw Podstawowych UE, w prowadzeniu dochodzeń w tych sprawach i w zawieszaniu przekazywania danych, a także fakt, że Departament Handlu USA ma obowiązek rozpatrywać takie skargi;

6.  odnotowuje, że w ramach Tarczy Prywatności podmioty danych z UE mają kilka możliwości skorzystania ze środków odwoławczych w USA: po pierwsze mogą złożyć skargę albo bezpośrednio do danego przedsiębiorstwa, albo za pośrednictwem Departamentu Handlu USA po uzyskaniu skierowania od odpowiedniego organu ochrony danych, albo do niezależnego organu rozstrzygania sporów; po drugie w odniesieniu do ingerencji w prawa podstawowe ze względów dotyczących bezpieczeństwa narodowego można wnieść pozew cywilny do sądu w USA, podobne skargi mogą również być kierowane do niezależnego rzecznika, który został niedawno powołany; po trzecie skargi dotyczące ingerencji w prawa podstawowe ze względów dotyczących egzekwowania prawa i interesu publicznego mogą być rozpatrywane z wykorzystaniem wniosków o odrzucenie wezwania sądowego; zachęca Komisję i organy ochrony danych do opracowania dalszych wytycznych, które ułatwią dostęp do wszystkich tych środków odwoławczych;

7.  dostrzega zdecydowane zobowiązanie Departamentu Handlu Stanów Zjednoczonych do uważnego śledzenia, czy organizacje amerykańskie przestrzegają zasad Tarczy Prywatności UE-USA oraz czy zamierzają podejmować działania służące egzekwowaniu zasad wobec podmiotów, które tych zasad nie przestrzegają;

8.  ponawia apel do Komisji o dążenie do wyjaśnienia statusu prawnego „pisemnych zapewnień” przedstawionych przez Stany Zjednoczone oraz o zagwarantowanie, że wszelkie zobowiązania lub ustalenia na mocy Tarczy Prywatności zostaną utrzymane po objęciu władzy przez nową administrację w Stanach Zjednoczonych;

9.  jest zdania, że pomimo zobowiązań i zapewnień złożonych przez rząd USA w pismach załączonych do postanowień odnoszących się do Tarczy Prywatności, bez odpowiedzi pozostają ważne pytania co do pewnych aspektów handlowych, bezpieczeństwa narodowego oraz egzekwowania prawa;

10.  w szczególności odnotowuje znaczną różnicę między ochroną przewidzianą na mocy art. 7 dyrektywy 95/46/WE a zasadą „powiadomienia i wyboru” zawartą w postanowieniach odnoszących się do Tarczy Prywatności oraz duże różnice między art. 6 dyrektywy 95/46/WE a zasadą „integralności danych i celowości” zawartą w postanowieniach odnoszących się do Tarczy Prywatności; wskazuje na potrzebę podstawy prawnej (np. zgody lub umowy), która obowiązywałaby w stosunku do wszystkich czynności przetwarzania danych, a także na to, że prawa podmiotów danych na mocy zasad Tarczy Prywatności dotyczą jedynie dwóch wąsko ujętych rodzajów czynności przetwarzania (ujawnianie i zmiana celu) i zapewniają jedynie prawo do sprzeciwu (klauzula opt-out);

11.  uważa, że te liczne obawy mogą w przyszłości prowadzić do ponownego zakwestionowania w sądach decyzji w sprawie adekwatności ochrony zapewnianej przez Tarczę Prywatności UE-USA; podkreśla szkodliwe skutki zarówno w kontekście poszanowania praw podstawowych, jak i w kontekście pewności prawa niezbędnej dla zainteresowanych stron;

12.  zwraca między innymi uwagę na brak konkretnych uregulowań dotyczących zautomatyzowanego procesu decyzyjnego, ogólnego prawa sprzeciwu, a także jasnych zasad określających, w jaki sposób zasady Tarczy Prywatności odnoszą się do podmiotów przetwarzających dane (agentów);

13.  zauważa, że choć osoby fizyczne mogą wnieść sprzeciw do unijnego administratora danych w związku z jakimkolwiek przekazywaniem ich danych osobowych do Stanów Zjednoczonych oraz ich dalszym przetwarzaniem w Stanach Zjednoczonych w sytuacjach, w których przedsiębiorstwo podlegające Tarczy Prywatności przetwarza dane w imieniu unijnego administratora danych, w postanowieniach dotyczących Tarczy Prywatności brakuje konkretnych uregulowań w sprawie ogólnego prawa do sprzeciwu w stosunku do przedsiębiorstwa ze Stanów Zjednoczonych, które dokonało samocertyfikacji;

14.  zauważa, że tylko niewielki odsetek organizacji ze Stanów Zjednoczonych, które dołączyły do Tarczy Prywatności, wybrało unijny organ ochrony danych jako mechanizm rozstrzygania sporów; wyraża zaniepokojenie z powodu faktu, że jest to niekorzystne dla obywateli UE próbujących egzekwować swoje prawa;

15.  zwraca uwagę na brak jasnych zasad określających, w jaki sposób zasady Tarczy Prywatności odnoszą się do podmiotów przetwarzających dane (agentów), przyznając jednocześnie, że wszystkie zasady odnoszą się do przetwarzania danych osobowych przez każde przedsiębiorstwo ze Stanów Zjednoczonych, które dokonało samocertyfikacji „o ile nie wskazano inaczej”, a przekazywanie danych w celach przetwarzania zawsze wymaga umowy z unijnym administratorem danych, który określa cele i środki przetwarzania, w tym to, czy podmiot przetwarzający dane jest uprawniony do ich dalszego przekazywania (np. w celu podwykonawstwa przetwarzania danych);

16.  jeżeli chodzi o bezpieczeństwo narodowe i nadzór podkreśla, że niezależnie od wyjaśnień złożonych przez Biuro Dyrektora Wywiadu Narodowego USA w pismach załączonych do ram Tarczy Prywatności, nadal możliwe jest prowadzenie masowej inwigilacji, pomimo iż władze amerykańskie określają ją innym terminem; ubolewa, że masowa inwigilacja nie jest pojęciem zdefiniowanym jednolicie i że do określenia go przejęto terminologię amerykańską, w związku z czym domaga się jednolitej, powiązanej z europejskim rozumieniem tego pojęcia, definicji masowej inwigilacji, w której ocena nie jest uzależniana od wyboru; podkreśla, że każdy rodzaj masowej inwigilacji stanowi naruszenie Karty;

17.  przypomina, że w załączniku VI (pismo Roberta S. Litta z Biura Dyrektora Wywiadu Narodowego (ODNI)) wyjaśniono, iż zgodnie z rozporządzeniem prezydenckim nr 28 (zwanym dalej „PPD-28”) wykorzystywanie gromadzonych masowo danych osobowych osób spoza USA oraz ich prywatnych wiadomości jest wciąż dozwolone w sześciu przypadkach; zwraca uwagę, że takie masowe gromadzenie danych musi być jedynie „możliwie najlepiej dostosowane” i „rozsądne”, a wymóg ten nie odpowiada bardziej rygorystycznym kryteriom konieczności i proporcjonalności określonym w Karcie;

18.  stwierdza z wielkim zaniepokojeniem, że Rada Nadzoru nad Prywatnością i Wolnościami Obywatelskimi, o której mowa w załączniku VI (pismo Roberta S. Litta z ODNI), jako niezależny organ ustawowy zobowiązany do analizy i oceny programów i polityki w ramach walki z terroryzmem, w tym stosowania rozpoznania radioelektronicznego w celu zapewnienia w nich odpowiedniej ochrony prywatności i wolności obywatelskich, utraciła kworum w dniu 7 stycznia 2017 r. i znajduje się w stanie braku kworum aż do momentu mianowania nowych członków Rady przez prezydenta Stanów Zjednoczonych i ich zatwierdzenia przez Senat USA; podkreśla, że w sytuacji braku kworum Rada ma ograniczoną władzę i nie może podejmować niektórych działań, które wymagają aprobaty Rady, takich jak inicjowanie projektów nadzoru lub wydawanie zaleceń dotyczących nadzoru, co poważnie osłabia złożone przez USA gwarancje i zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad i nadzoru;

19.  ubolewa nad tym, że Tarcza Prywatności UE-USA nie zabrania gromadzenia danych masowych do celów egzekwowania prawa;

20.  podkreśla, że w wyroku z dnia 21 grudnia 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyjaśnił, że Kartę „należy interpretować w ten sposób, iż stoi on(a) na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu do celów zwalczania przestępczości uogólnione i niezróżnicowane zatrzymywanie wszystkich danych o ruchu oraz danych dotyczących lokalizacji wszystkich abonentów i zarejestrowanych użytkowników wszystkich środków łączności elektronicznej”; zaznacza, że masowa inwigilacja w Stanach Zjednoczonych nie zapewnia zatem zasadniczo takiego samego poziomu ochrony danych osobowych i komunikacji osobistej;

21.  wyraża ogromne zaniepokojenie niedawnymi doniesieniami o inwigilacji prowadzonej na zlecenie Agencji Bezpieczeństwa Narodowego Stanów Zjednoczonych (NSA) przez amerykańskiego dostawcę usług komunikacyjnych w odniesieniu do wszystkich wiadomości poczty elektronicznej docierających na jego serwery jeszcze w 2015 r., czyli rok po przyjęciu PPD-28 i podczas negocjacji nad Tarczą Prywatności UE-USA; nalega, aby Komisja dążyła do uzyskania od władz Stanów Zjednoczonych pełnych wyjaśnień i udostępniła uzyskane odpowiedzi Radzie, Parlamentowi i krajowym organom ochrony danych; postrzega to jako powód zdecydowanego podania w wątpliwość zapewnień ze strony ODNI; zdaje sobie sprawę, że Tarcza Prywatności UE-USA opiera się wyłącznie na rozporządzeniu PPD-28, które zostało wydane przez prezydenta i może zostać uchylone przez każdego przyszłego prezydenta bez zgody Kongresu;

22.  zauważa z niepokojem, że odpowiednio w dniu 23 i 28 marca 2017 r. Senat i Izba Reprezentantów USA przegłosowały odrzucenie zasady zaproponowanej przez Federalną Komisję Łączności, a dotyczącej „ochrony prywatności osób korzystających z usług szerokopasmowych i innych usług telekomunikacyjnych”, co w praktyce oznacza usunięcie zasad ochrony prywatności w łączności szerokopasmowej, które wymagałyby od dostawców usług internetowych uzyskania od konsumentów jednoznacznej zgody przed sprzedaniem lub udostępnieniem agencjom reklamowym i innym przedsiębiorstwom danych o przeglądanych stronach internetowych i innych informacji prywatnych; uważa to za kolejne zagrożenie dla gwarancji prywatności w Stanach Zjednoczonych;

23.  wyraża ogromne zaniepokojenie publikacją dokumentu pt. „Procedures for the Availability or Dissemination of Raw Signals Intelligence Information by the National Security Agency under Section 2.3 of Executive Order 12333” [„Procedury udostępniania lub rozpowszechniania informacji pochodzących z rozpoznania radioelektronicznego (SIGINT) przez Agencję Bezpieczeństwa Narodowego na podstawie rozdziału 2.3 dekretu nr 12333”], zatwierdzonego przez Prokuratora Generalnego w dniu 3 stycznia 2017 r., umożliwiającego NSA przekazywanie dużych ilości danych osobowych zgromadzonych bez stosownego nakazu, postanowienia sądu lub zezwolenia Kongresu 16 innym agencjom, w tym FBI, Drug Enforcement Administration [Agencji ds. Egzekwowania Przepisów dotyczących Narkotyków] i Departamentowi Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych; wzywa Komisję do niezwłocznego dokonania oceny zgodności tych nowych zasad z zobowiązaniami podjętymi przez władze Stanów Zjednoczonych w ramach Tarczy Prywatności oraz ich wpływu na poziom ochrony danych osobowych w Stanach Zjednoczonych;

24.  przypomina, że chociaż osoby fizyczne, w tym osoby z UE, których dane dotyczą, mają liczne możliwości dochodzenia roszczeń, jeżeli zostały objęte bezprawnym dozorem (elektronicznym) do celów bezpieczeństwa narodowego w Stanach Zjednoczonych, równie oczywiste jest, że nie uwzględniono przynajmniej niektórych podstaw prawnych, na jakie mogą powołać się amerykańskie organy wywiadowcze (np. dekret nr 12333); podkreśla ponadto, że nawet jeżeli osoby niebędące obywatelami ani rezydentami USA mogą zasadniczo korzystać z sądowych środków odwoławczych, np. w przypadku nadzoru na mocy ustawy o kontroli wywiadu, dostępne podstawy wszczęcia powództwa są jednak ograniczone, a roszczenia zgłaszane przez osoby fizyczne (w tym osoby będące obywatelami lub rezydentami USA) zostaną uznane za niedopuszczalne, jeżeli osoby te nie mogą wykazać interesu prawnego, co ogranicza dostęp do sądów powszechnych;

25.  wzywa Komisję do oceny skutków dekretu z dnia 25 stycznia 2017 r. w sprawie poprawy bezpieczeństwa publicznego na terenie Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza jego sekcji 14 dotyczącej wyjęcia cudzoziemców spod ochrony ustawy o ochronie prywatności (Privacy Act) jeśli chodzi o informacje pozwalające ustalić tożsamość, co stoi w sprzeczności z pisemnym zapewnieniem, że osoby fizyczne mają dostęp do sądowych mechanizmów odwoławczych, jeżeli amerykańskie władze miały dostęp do ich danych; zwraca się do Komisji o przekazanie szczegółowej analizy prawnej skutków dekretu jeśli chodzi o możliwości zastosowania środków ochrony prawnej i prawa do dochodzenia odszkodowania na drodze sądowej przysługujące Europejczykom przebywającym w Stanach Zjednoczonych;

26.  ubolewa nad faktem, że ani zasady Tarczy Prywatności, ani wyjaśnienia i zapewnienia w pismach administracji USA nie dowodzą istnienia skutecznych mechanizmów ochrony prawnej dla obywateli UE, których dane osobowe przekazywane są do organizacji amerykańskiej w oparciu o zasady Tarczy Prywatności, a następnie do których mają dostęp amerykańskie organy publiczne w celu ich przetwarzania na potrzeby egzekwowania prawa oraz w interesie publicznym, co podkreślił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 6 października 2015 r. jako istotę prawa podstawowego, o którym mowa w art. 47 Karty;

27.  przypomina swą rezolucję z dnia 26 maja 2016 r., w której stwierdza, że rzecznik powołany przez amerykański departament stanu nie jest w wystarczającym stopniu niezależny i nie posiada skutecznych uprawnień do wykonywania swych obowiązków oraz gwarantowania obywatelom UE skutecznych środków odwoławczych; zaznacza, że do tej pory nowa administracja Stanów Zjednoczonych nie powołała nowego rzecznika po upływie kadencji podsekretarz stanu ds. wzrostu gospodarczego, energii i środowiska, powołanej na to stanowisko w lipcu 2016 r.; uważa, że z uwagi na brak powołania niezależnego rzecznika o wystarczających uprawnieniach zapewnienia Stanów Zjednoczonych dotyczące skutecznych środków odwoławczych dla obywateli UE należy uznać za nieważne; jest ponadto ogólnie zaniepokojony faktem, że osoba, której prawo do ochrony danych zostało naruszone, może tylko wnioskować o uzyskanie informacji i usunięcie danych bądź wstrzymanie ich dalszego przetwarzania, ale nie przysługuje jej prawo do odszkodowania;

28.  zauważa z niepokojem, że na dzień 30 marca 2017 r. nieobsadzone są trzy z pięciu miejsc w Federalnej Komisji Handlu, która egzekwuje Tarczę Prywatności;

29.  ubolewa, że procedura przyjęcia decyzji w sprawie odpowiedniej ochrony danych osobowych nie przewiduje oficjalnych konsultacji z odnośnymi zainteresowanymi podmiotami, takimi jak przedsiębiorstwa, a w szczególności organizacje reprezentujące MŚP;

30.  ubolewa, że Komisja w bardzo praktyczny sposób zastosowała procedurę przyjęcia decyzji wykonawczej, która de facto nie pozwoliła Parlamentowi na skuteczne wykonanie swych uprawnień kontrolnych w odniesieniu do projektu aktu wykonawczego;

31.  wzywa Komisję, by podjęła wszelkie niezbędne działania na rzecz zapewnienia, że Tarcza Prywatności będzie w pełni zgodna z rozporządzeniem (UE) 2016/679, które ma wejść w życie od 16 maja 2018 r., i z Kartą;

32.  wzywa Komisję do zapewnienia w szczególności, że dane osobowe przekazywane do Stanów Zjednoczonych na podstawie Tarczy Prywatności będą mogły być przekazywane do kolejnego państwa trzeciego jedynie wówczas, gdy takie przekazanie będzie zgodne z pierwotnym celem gromadzenia danych oraz jeśli w danym państwie trzecim obowiązują takie same zasady szczególnego i ukierunkowanego dostępu do danych w celach egzekwowania prawa;

33.  wzywa Komisję do zapewnienia, że dane osobowe, które przestały być przydatne do celu, w którym zostały pierwotnie zgromadzone, będą usuwane, również przez organy egzekwowania prawa;

34.  wzywa Komisję do ścisłego monitorowania, czy Tarcza Prywatności umożliwia organom ochrony danych pełne korzystanie z przysługujących im uprawnień, a jeśli nie – do identyfikacji przepisów, które im to uniemożliwiają;

35.  wzywa Komisję, by podczas pierwszego wspólnego przeglądu rocznego przeprowadziła szczegółową i dogłębną analizę wszystkich niedociągnięć i słabych punktów, o których mowa w niniejszej rezolucji, w rezolucji z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie transatlantyckich przepływów danych, a także tych wskazanych przez grupę roboczą art. 29, EIOD oraz zainteresowane podmioty, a także poinformowała, jakie podjęto w związku z nimi działania, by zapewnić zgodność z Kartą oraz prawem unijnym, jak również by szczegółowo przeanalizowała, czy mechanizmy i zabezpieczenia wskazane w gwarancjach i wyjaśnieniach administracji USA są skuteczne i wykonalne;

36.  wzywa Komisję do dołożenia starań, by do celu prowadzenia wspólnego przeglądu rocznego wszyscy członkowie zespołu uzyskali pełny i nieograniczony dostęp do wszystkich dokumentów oraz obiektów niezbędnych do wykonywania ich zadań, w tym do elementów umożliwiających właściwą ocenę konieczności i proporcjonalności gromadzenia danych i dostępu do przekazywanych danych przez organy publiczne zarówno w celach egzekwowania prawa, jak i zapewnienia bezpieczeństwa narodowego;

37.  podkreśla, że należy zagwarantować niezależność wszystkich członków zespołu ds. wspólnego przeglądu w wykonywaniu ich zadań, powinni oni też mieć prawo do zgłaszania odmiennych opinii w sprawozdaniu końcowym ze wspólnego przeglądu, które zostaną podane do wiadomości publicznej i załączone do wspólnego sprawozdania;

38.  wzywa unijne organy ochrony danych, by nadzorowały funkcjonowanie Tarczy Prywatności UE-USA oraz wykonywały swe uprawnienia, w tym zawieszenie lub ostateczny zakaz przekazywania danych osobowych organizacjom w ramach Tarczy Prywatności UE-USA, jeżeli są zdania, że nie zapewniono podstawowego prawa do prywatności oraz ochrony danych osobowych unijnych podmiotów danych;

39.  podkreśla, że Parlament powinien mieć pełny dostęp do wszelkich odnośnych dokumentów odnoszących się do wspólnego przeglądu rocznego;

40.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i Kongresowi USA.

(1)Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.
(2)Dz.U. L 350 z 30.12.2008, s. 60.
(3)Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1.
(4)Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89.
(5)ECLI:EU:C:2015:650.
(6)ECLI:EU:C:2016:970.
(7)Dz.U. L 207 z 1.8.2016, s. 1.
(8)Dz.U. C 257 z 15.7.2016, s. 8.
(9)http://ec.europa.eu/justice/data-protection/article-29/documentation/opinion-recommendation/files/2016/wp238_en.pdf
(10)http://ec.europa.eu/justice/data-protection/article-29/press-material/press-release/art29_press_material/2016/20160726_wp29_wp_statement_eu_us_privacy_shield_en.pdf
(11)Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0233.

Informacja prawna