Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 27 kwietnia 2017 r. - BrukselaWersja ostateczna
Wniosek o uchylenie immunitetu Antonia Marinho e Pinto
 Znak towarowy Unii Europejskiej ***I
 Konwencja z Minamaty w sprawie rtęci ***
 Rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych dotyczących państw trzecich *
 Porozumienie między Królestwem Danii a Europolem o współpracy operacyjno-strategicznej *
 Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Ildikó Pelcz-Gáll
 Sprawozdanie roczne z kontroli działalności finansowej EBI za rok 2015
 Utworzenie Programu wspierania reform strukturalnych na lata 2017–2020 ***I
 Europejski Rok Dziedzictwa Kulturowego ***I
 Unijny program wspierania określonych działań w dziedzinie sprawozdawczości finansowej i badania sprawozdań finansowych ***I
 Program Unii służący zwiększeniu zaangażowania konsumentów w proces kształtowania polityki w dziedzinie usług finansowych ***I
 Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – Komisja Europejska i agencje wykonawcze
 Absolutorium za rok 2015: Sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego
 Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – ósmy, dziewiąty, dziesiąty i jedenasty EFR
 Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – Parlament Europejski
 Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – Rada Europejska i Rada
 Absolutorium za rok 2015: budżet ogólny UE – Trybunał Sprawiedliwości
 Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – Trybunał Obrachunkowy
 Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny
 Absolutorium za rok 2015: budżet ogólny UE – Komitet Regionów
 Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – Europejska Służba Działań Zewnętrznych
 Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich
 Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – Europejski Inspektor Ochrony Danych
 Absolutorium za rok 2015: wyniki, zarządzanie finansami i kontrola agencji UE
 Absolutorium za rok 2015: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)
 Absolutorium za rok 2015: Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC)
 Absolutorium za rok 2015: Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CdT)
 Absolutorium za rok 2015: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP)
 Absolutorium za rok 2015: Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL)
 Absolutorium za rok 2015: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA)
 Absolutorium za rok 2015: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO) 1.
 Absolutorium za rok 2015: Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB)
 Absolutorium za rok 2015: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)
 Absolutorium za rok 2015: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)
 Absolutorium za rok 2015: Europejska Agencja Środowiska (EEA)
 Absolutorium za rok 2015: Europejska Agencja Kontroli Rybołówstwa (EFCA)
 Absolutorium za rok 2015: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)
 Absolutorium za rok 2015: Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE)
 Absolutorium za rok 2015: Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA)
 Absolutorium za rok 2015: Europejski Instytut Innowacji i Technologii (EIT)
 Absolutorium za rok 2015: Europejska Agencja Leków (EMA)
 Absolutorium za rok 2015: Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA)
 Absolutorium za rok 2015: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA)
 Absolutorium za rok 2015: Agencja Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA)
 Absolutorium za rok 2015: Europejska Agencja Kolejowa (ERA)
 Absolutorium za rok 2015: Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA)
 Absolutorium za rok 2015: Europejska Fundacja Kształcenia (ETF)
 Absolutorium za rok 2015: Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA)
 Absolutorium za rok 2015: Europejska Agencja Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (EU-OSHA)
 Absolutorium za rok 2015: Agencja Dostaw Euratomu
 Absolutorium za rok 2015: Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (EUROFOUND)
 Absolutorium za rok 2015: Europejska Jednostka Współpracy Sądowej (EUROJUST)
 Absolutorium za rok 2015: Europejski Urząd Policji (Europol)
 Absolutorium za rok 2015: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)
 Absolutorium za rok 2015: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX)
 Absolutorium za rok 2015: Agencja Europejskiego GNSS (GSA)
 Absolutorium za rok 2015: Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Bioprzemysłu (BBI)
 Absolutorium za rok 2015: Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2”
 Absolutorium za rok 2015: Wspólne przedsięwzięcie ECSEL
 Absolutorium za rok 2015: Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Technologii Ogniw Paliwowych i Technologii Wodorowych 2 (FCH)
 Absolutorium za rok 2015: Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Drugiej Inicjatywy w zakresie Leków Innowacyjnych (IMI) 1.
 Absolutorium za rok 2015: Wspólne Przedsięwzięcie ITER
 Absolutorium za rok 2015: Wspólne Przedsięwzięcie SESAR
 Zarządzanie flotami rybackimi w regionach najbardziej oddalonych
 Inicjatywa przewodnia UE dotycząca przemysłu konfekcyjnego
 Aktualny stan koncentracji gruntów rolnych w UE: jak ułatwić rolnikom dostęp do gruntów?
 Sprawozdanie roczne z działalności finansowej Europejskiego Banku Inwestycyjnego
 Wdrożenie dyrektywy w sprawie odpadów kopalnianych
 Sytuacja w Wenezueli

Wniosek o uchylenie immunitetu Antonia Marinho e Pinto
PDF 242kWORD 52k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Antónia Marinho e Pinto (2016/2294(IMM))
P8_TA(2017)0132A8-0163/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając przekazany w dniu 23 września 2016 r. i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 24 października 2016 r. wniosek sędziego Sądu Okręgowego Lizbona Zachodnia (Oeiras) (ref. 4759/15.2TDLSB) Miguela Pereiry da Rosy o uchylenie immunitetu Antónia Marinho e Pinto w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym,

–  uwzględniając pismo właściwej zastępczyni prokuratora generalnego z dnia 12 grudnia 2016 r., zawierające zapis wypowiedzi Antónia Marinho e Pinto,

–  po wysłuchaniu wyjaśnień Antónia Marinho e Pinto w dniu 22 marca 2017 r., zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając art. 8 i 9 protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

–  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r.(1),

–  uwzględniając art. 11 ust. 1, 2, 3 i 5 ustawy 7/93 z dnia 1 marca 1993 r. regulującej status posłów portugalskich, a także okólnik Prokuratury Generalnej nr 3/2011 z dnia 10 października 2011 r.,

–  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0163/2017),

A.  mając na uwadze, że sędzia Sądu Okręgowego Lizbona Zachodnia (Oeiras) Miguel Pereira da Rosa wystąpił z wnioskiem o uchylenie immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego Antónia Marinho e Pinto w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem dotyczącym zarzutu popełnienia przestępstwa;

B.  mając na uwadze, że uchylenie immunitetu Antónia Marinho e Pinto dotyczy poważnego zniesławienia określonego w art. 180 ust. 1 oraz w art. 183 ust. 2 portugalskiego kodeksu karnego, za które grozi kara pozbawienia wolności do lat dwóch, oraz przestępstwa obrazy instytucji, jednostki organizacyjnej lub osoby prawnej określonego w art. 187 ust. 1 i 2 lit. a) portugalskiego kodeksu karnego, za które grozi kara pozbawienia wolności do lat dwóch;

C.  mając na uwadze, że stowarzyszenie charytatywne Santa Casa de Misericórdia de Lisboa złożyło skargę przeciwko Antóniowi Marinho e Pinto;

D.  mając na uwadze, że skarga dotyczyła wypowiedzi Antónia Marinho e Pinto podczas wywiadu udzielonego w dniu 30 maja 2015 r. w programie portugalskiej stacji SIC Notícias „A Propósito”, prowadzonym przez Antónia José Teixeirę, a rozpowszechnionym o godz. 21.00, w którym miał powiedzieć: „Jeśli chodzi o zabezpieczenie społeczne, mogę powiedzieć, że trzeba oddzielić wymiar solidarnościowy, który należy do kompetencji państwa; nie można go wypłacać ze szkodą dla emerytur pracowniczych, rozumie pan? Tu trzeba wykorzystać budżet ogólny państwa. Solidarność społeczną należy okazywać za pośrednictwem podatków, przez tę ogromną instytucję, jaką jest Misericórdia z Lizbony, gospodarująca milionami i milionami, które są trwonione często na osobiste korzyści, służą prywatnym interesom [...] Uważam, że dr Manuel Rebelo de Sousa byłby lepszy niż dr Pedro Santana Lopes z uwagi na doświadczenie tego ostatniego w rządzie; interesujące było zresztą przekonanie się, w jaki sposób dyrektor Santa Casa da Misericórdia w Lizbonie pracuje nad swoją kandydaturą, jakimi dysponuje zasobami, jakimi środkami.”;

E.  mając na uwadze, że na mocy art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej wobec posłów do Parlamentu Europejskiego nie można prowadzić dochodzenia, postępowania sądowego, ani też ich zatrzymywać z powodu ich opinii lub stanowiska zajętego przez nich w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych;

F.  mając na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że opinia, aby mogła być objęta immunitetem, powinna być wypowiedziana przez posła do Parlamentu Europejskiego w czasie wykonywania przez niego obowiązków służbowych, z czego wynika tym samym wymóg związku między wyrażoną opinią a obowiązkami parlamentarnymi; mając na uwadze, że więź między wyrażoną opinią a obowiązkami parlamentarnymi powinna być bezpośrednia i oczywista(2);

G.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 wspomnianego protokołu posłowie korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych posłom do parlamentu ich państwa;

H.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 11 ust. 1, 2, 3 i 5 ustawy 7/93 z dnia 1 marca 1993 r. regulującej status posłów portugalskich, a także okólnikiem Prokuratury Generalnej nr 3/2011 z dnia 10 października 2011 r. nie można przesłuchiwać Antónia de Sousy Marinho e Pinto ani stawiać mu zarzutów bez uprzedniej zgody Parlamentu Europejskiego;

I.  mając na uwadze, że zarzucane czyny nie mają bezpośredniego lub oczywistego związku z wykonywaniem przez Antónia Marinho e Pinto obowiązków posła do Parlamentu Europejskiego; mając na uwadze, że odnoszą się raczej do działań o charakterze czysto krajowym, ponieważ wypowiedź miała miejsce w programie w Portugalii i dotyczyła tematu wyłącznie portugalskiego, mającego związek z zarządzaniem stowarzyszeniem podlegającym prawu krajowemu;

J.  mając w związku z tym na uwadze, że zarzucane czyny nie dotyczą opinii wyrażonych lub głosów oddanych w ramach wykonywania obowiązków posła do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

K.  mając na uwadze, że oskarżenie w sposób oczywisty nie ma związku ze statusem Antónia Marinho e Pinto jako posła do Parlamentu Europejskiego;

L.  mając na uwadze, że nie ma powodu podejrzewać zaistnienia przypadku fumus persecutionis, czyli wystarczająco poważnego i precyzyjnego podejrzenia, że sprawę wniesiono z zamiarem zaszkodzenia politycznej działalności posła;

1.  podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Antónia Marinho e Pinto;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do natychmiastowego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji sędziemu Sądu Okręgowego Lizbona Zachodnia (Oeiras) i Antóniowi Marinho e Pinto.

(1) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543 ; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.
(2) Połączone sprawy T-346/11 i T-347/11, Gollnisch/Parlament, wyrok wcześniej cytowany.


Znak towarowy Unii Europejskiej ***I
PDF 392kWORD 55k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (tekst jednolity) (COM(2016)0702 – C8-0439/2016 – 2016/0345(COD))
P8_TA(2017)0133A8-0054/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza – ujednolicenie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0702),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 118 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0439/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie szybszej metody pracy nad urzędową kodyfikacją tekstów prawnych(1),

–  uwzględniając art. 103 i 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0054/2017),

A.  mając na uwadze opinię konsultacyjnej grupy roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, zgodnie z którą wniosek ogranicza się do zwykłego ujednolicenia istniejących tekstów, bez zmiany co do istoty;

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/... w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (tekst jednolity)

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/1001.)

(1) Dz.U. C 102 z 4.4.1996, s. 2.


Konwencja z Minamaty w sprawie rtęci ***
PDF 313kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci (05925/2017 – C8-0102/2017 – 2016/0021(NLE))
P8_TA(2017)0134A8-0067/2017

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (05925/2017),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 192 ust. 1 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0102/2017),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4, a także art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0067/2017),

1.  wyraża zgodę na zawarcie Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych.


Rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych dotyczących państw trzecich *
PDF 608kWORD 62k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę (UE) 2016/1164 w zakresie rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych dotyczących państw trzecich (COM(2016)0687 – C8-0464/2016 – 2016/0339(CNS))
P8_TA(2017)0135A8-0134/2017

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2016)0687),

–  uwzględniając art. 115 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0464/2016),

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Pierwszą i Drugą Izbę parlamentu Niderlandów i Riksdag, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając inne uwagi zgłoszone przez Senat Republiki Czeskiej, Radę Federalną Niemiec, Kortezy Generalne Hiszpanii i Zgromadzenie Republiki Portugalii w sprawie projektu aktu ustawodawczego,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 grudnia 2015 r. z zaleceniami dla Komisji dotyczącymi wprowadzenia przejrzystości, koordynacji i konwergencji do polityki opodatkowania osób prawnych w Unii(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach(3),

–  uwzględniając decyzję Komisji z dnia 30 sierpnia 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.38373 (2014/C) (ex 2014/NN) (ex 2014/CP) udzielonej przez Irlandię na rzecz Apple, a także otwarte dochodzenia Komisji w sprawie domniemanej pomocy Luksemburga na rzecz firm McDonald’s i Amazon;

–  uwzględniając trwające prace Komisji śledczej do zbadania zarzutów naruszenia prawa Unii i niewłaściwego administrowania w jego stosowaniu w odniesieniu do prania pieniędzy, unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania,

–  uwzględniając art. 78c Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0134/2017),

1.  zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

3.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4
(4)  Dyrektywa (UE) 2016/1164 tworzy ramy prawne mające na celu rozwiązanie problemu rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych.
(4)  Dyrektywa (UE) 2016/1164 tworzy po raz pierwszy ramy prawne mające na celu rozwiązanie problemu rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych, które nie eliminują kompleksowo i systematycznie rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych, a ich zakres ogranicza się do Unii.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 a (nowy)
(4a)   U podstaw inicjatywy BEPS leży również deklaracja przywódców grupy G20 ze szczytu w Petersburgu w dniach 5–6 września 2013 r., w której wyrażono chęć zapewnienia, aby zyski były opodatkowane w miejscu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza generująca te zyski i w którym tworzona jest wartość. W praktyce wymagałoby to wprowadzenia jednolitego opodatkowania z zastosowaniem wzoru podziału dochodów podatkowych między państwa. Cel ten nie został osiągnięty.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5
(5)  Konieczne jest ustanowienie przepisów neutralizujących w sposób kompleksowy rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych. Z uwagi na fakt, że dyrektywa (UE) 2016/1164 obejmuje tylko te rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych, które powstają w relacjach pomiędzy systemami opodatkowania osób prawnych w państwach członkowskich, Rada ECOFIN wydała w dniu 20 czerwca 2016 r. oświadczenie, w którym zwróciła się do Komisji o przedstawienie do października 2016 r. wniosku w sprawie rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych z udziałem krajów trzecich w celu zapewnienia zasad spójnych z zasadami zalecanymi w sprawozdaniu OECD dotyczącym działania 2 w kontekście erozji podstawy opodatkowania i przenoszenia zysków oraz nie mniej skutecznych niż te zasady, z myślą o wypracowaniu porozumienia przed końcem 2016 r.
(5)  Ważną rolę odgrywa ustanowienie przepisów neutralizujących w sposób kompleksowy rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych i oddziałów. Z uwagi na fakt, że dyrektywa (UE) 2016/1164 obejmuje tylko te rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych, które powstają w relacjach pomiędzy systemami opodatkowania osób prawnych w państwach członkowskich, Rada ECOFIN wydała w dniu 20 czerwca 2016 r. oświadczenie, w którym zwróciła się do Komisji o przedstawienie do października 2016 r. wniosku w sprawie rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych z udziałem krajów trzecich w celu zapewnienia zasad spójnych z zasadami zalecanymi w sprawozdaniu OECD dotyczącym działania 2 w kontekście erozji podstawy opodatkowania i przenoszenia zysków oraz nie mniej skutecznych niż te zasady, z myślą o wypracowaniu porozumienia przed końcem 2016 r.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 a (nowy)
(5a)   Skutki rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych należy również przeanalizować z punktu widzenia krajów rozwijających się, zaś Unia Europejska i jej państwa członkowskie powinny dążyć do wspierania krajów rozwijających się w radzeniu sobie z takimi skutkami.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6
(6)  Z uwagi na fakt, że [, między innymi, w motywie 13 dyrektywy (UE) 2016/1164 stwierdzono, że] zasadnicze znaczenie ma dalsze prowadzenie prac nad innymi rozbieżnościami w kwalifikacji struktur hybrydowych, takimi jak te dotyczące stałych zakładów, niniejsza dyrektywa musi również uwzględniać rozbieżności w kwalifikacji stałych zakładów hybrydowych.
(6)  Z uwagi na fakt, że [, między innymi, w motywie 13 dyrektywy (UE) 2016/1164 stwierdzono, że] zasadnicze znaczenie ma dalsze prowadzenie prac nad innymi rozbieżnościami w kwalifikacji struktur hybrydowych, takimi jak te dotyczące stałych zakładów, w tym nieuwzględnionych stałych zakładów, dyrektywa (UE) 2016/1164 musi również uwzględniać rozbieżności w kwalifikacji stałych zakładów hybrydowych. Uwzględniając takie rozbieżności, należy też wziąć pod uwagę zalecane zasady zawarte w projekcie do dyskusji publicznej OECD z dnia 22 sierpnia 2016 r. dotyczącym działania nr 2 BEPS – rozbieżności w kwalifikacji struktur oddziałów.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 7
(7)  W celu zapewnienia kompleksowych ram zgodnych z częścią sprawozdania OECD dotyczącego BEPS poświęconą rozbieżnościom w kwalifikacji struktur hybrydowych dyrektywa (UE) 2016/1164 musi również obejmować przepisy dotyczące przeniesień hybrydowych, importowanych rozbieżności w kwalifikacji i rozbieżności w kwalifikacji związanych z podwójną rezydencją podatkową, aby uniemożliwić podatnikom wykorzystywanie pozostałych luk prawnych.
(7)  W celu zapewnienia ram, które są zgodne ze sprawozdaniem OECD w ramach BEPS poświęconym rozbieżnościom w kwalifikacji struktur hybrydowych i nie mniej skuteczne od niego, podstawowe znaczenie ma również to, by dyrektywa (UE) 2016/1164 obejmowała przepisy dotyczące przeniesień hybrydowych i importowanych rozbieżności oraz by uwzględniała pełen zakres sytuacji podwójnego odliczenia, aby uniemożliwić podatnikom wykorzystywanie pozostałych luk prawnych. Zasady te powinny zostać ujednolicone i w jak największym stopniu skoordynowane między państwami członkowskimi. Państwa członkowskie powinny rozważyć wprowadzenie sankcji wobec podatników, którzy wykorzystują rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 7 a (nowy)
(7a)   Należy ustanowić przepisy mające na celu zaprzestanie stosowania przez indywidualne jurysdykcje różnych okresów rozliczeniowych w deklaracjach podatkowych, co powoduje rozbieżności w wynikach podatkowych. Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby podatnicy deklarowali płatności we wszystkich odnośnych jurysdykcjach w rozsądnym czasie. Organy krajowe powinny ponadto zbadać wszystkie przyczyny rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych, a także usuwać ewentualne luki i zapobiegać agresywnemu planowaniu podatkowemu, zamiast koncentrować się wyłącznie na gromadzeniu wpływów podatkowych.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8
(8)  Zważywszy, że dyrektywa (UE) 2016/1164 zawiera przepisy dotyczące rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych występujących pomiędzy państwami członkowskimi, do niniejszej dyrektywy należy włączyć przepisy dotyczące rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych występujących w relacjach z państwami trzecimi. Przepisy te powinny mieć zatem zastosowanie do wszystkich podatników podlegających podatkowi od osób prawnych w państwie członkowskim, w tym stałych zakładów podmiotów będących rezydentami w państwach trzecich. Konieczne jest uwzględnienie wszystkich rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych, w przypadku których przynajmniej jedna ze stron jest podatnikiem będącym osobą prawną w państwie członkowskim.
(8)  Zważywszy, że dyrektywa (UE) 2016/1164 zawiera przepisy dotyczące rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych występujących pomiędzy państwami członkowskimi, do niniejszej dyrektywy należy włączyć przepisy dotyczące rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych występujących w relacjach z państwami trzecimi. Przepisy te powinny mieć zatem zastosowanie do wszystkich podatników podlegających podatkowi od osób prawnych w państwie członkowskim, w tym stałych zakładów podmiotów będących rezydentami w państwach trzecich. Konieczne jest uwzględnienie wszystkich rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych lub powiązanych uzgodnień, w przypadku których przynajmniej jedna ze stron jest podatnikiem będącym osobą prawną w państwie członkowskim.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9
(9)  Przepisy dotyczące rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych powinny rozstrzygać przypadki, gdy rozbieżności są wynikiem kolizji przepisów podatkowych dwóch (lub większej liczby) jurysdykcji. Przepisy te nie powinny jednak wpływać na ogólne cechy systemu podatkowego danej jurysdykcji.
(9)  Zasadnicze znaczenie ma, aby przepisy dotyczące rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych były automatycznie stosowane do płatności transgranicznych z odliczeniem dokonanym po stronie płatnika, bez konieczności wykazania motywu unikania zobowiązań podatkowych, i powinny rozstrzygać przypadki, gdy rozbieżności wynikają z podwójnego odliczenia, spornej kwalifikacji prawnej instrumentów finansowych, płatności i podmiotów lub spornego przydziału płatności. Z uwagi na fakt, że rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych mogą prowadzić do podwójnego odliczenia lub do odliczenia bez rozpoznania przychodu, konieczne jest opracowanie przepisów stanowiących, że dane państwo członkowskie albo odmawia odliczenia płatności, kosztów lub strat, albo nakazuje podatnikowi ujęcie płatności w jego dochodzie podlegającym opodatkowaniu.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9 a (nowy)
(9a)   Rozbieżności dotyczące stałych zakładów zachodzą wówczas, gdy różnice pomiędzy przepisami dotyczącymi podziału dochodu i kosztów między różne części tego samego podmiotu jurysdykcji w sprawie stałych zakładów i przepisami jurysdykcji państwa siedziby prowadzą do rozbieżności w wynikach podatkowych, w tym w sytuacjach, w których rozbieżność wynika z faktu nieuwzględnienia stałego zakładu wskutek stosowania przepisów jurysdykcji obowiązującej w miejscu prowadzenia oddziału. Takie sytuacje rozbieżności mogą prowadzić do nieopodatkowania bez rozpoznania przychodu, podwójnego odliczenia lub odliczenia bez rozpoznania przychodu i należy je w związku z tym wyeliminować. W przypadku nieuwzględnionych stałych zakładów państwo członkowskie, w którym podatnik jest rezydentem, powinno wymagać od podatnika ujęcia w dochodzie podlegającym opodatkowaniu dochodu, który w innym przypadku byłby przypisany do stałego zakładu.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 10
(10)   Aby zapewnić proporcjonalność, należy regulować wyłącznie te przypadki, w których zachodzi poważne ryzyko unikania opodatkowania przez wykorzystanie struktur hybrydowych. Właściwe jest zatem objęcie zakresem dyrektywy rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych istniejących między podatnikiem a jego przedsiębiorstwami powiązanymi oraz rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych wynikających z uzgodnienia strukturalnego z udziałem podatnika.
skreśla się
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 11
(11)   Aby definicja terminu „przedsiębiorstwo powiązane” była wystarczająco szeroka na potrzeby przepisów dotyczących rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych, powinna ona również obejmować podmiot, który do celów rachunkowości wchodzi w skład tej samej skonsolidowanej grupy, przedsiębiorstwo, na którego zarządzanie podatnik ma znaczny wpływ, oraz – odwrotnie – przedsiębiorstwo mające znaczny wpływ na zarządzanie podatnikiem.
skreśla się
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 12
(12)   Rozbieżności, które dotyczą hybrydowego charakteru podmiotów, powinny być regulowane przepisami tylko wówczas, gdy jedno z przedsiębiorstw powiązanych posiada – co najmniej – skuteczną kontrolę nad pozostałymi powiązanymi przedsiębiorstwami. W odniesieniu do takich przypadków powinien zatem istnieć wymóg, aby przedsiębiorstwo powiązane posiadało lub było posiadane przez podatnika lub inne przedsiębiorstwo powiązane poprzez wynoszący co najmniej 50 % udział w prawach głosu, kapitale lub uprawnieniu do otrzymania zysków.
skreśla się
Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 15
(15)  Z uwagi na fakt, że rozbieżności w kwalifikacji podmiotów hybrydowych w relacjach z państwami trzecimi mogą prowadzić do podwójnego odliczenia lub do odliczenia bez rozpoznania przychodu, konieczne jest ustanowienie przepisów stanowiących, że dane państwo członkowskie albo odmawia odliczenia płatności, kosztów lub strat, albo nakazuje podatnikowi uwzględnienie płatności w jego dochodzie podlegającym opodatkowaniu, stosownie do przypadku.
(15)  Z uwagi na fakt, że rozbieżności w kwalifikacji podmiotów hybrydowych w relacjach z państwami trzecimi prowadzą w szeregu przypadków do podwójnego odliczenia lub do odliczenia bez rozpoznania przychodu, konieczne jest ustanowienie przepisów stanowiących, że dane państwo członkowskie albo odmawia odliczenia płatności, kosztów lub strat, albo nakazuje podatnikowi uwzględnienie płatności w jego dochodzie podlegającym opodatkowaniu, stosownie do przypadku.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 17
(17)  Przeniesienia hybrydowe mogą prowadzić do odmiennego traktowania pod względem podatkowym, jeśli w wyniku przeniesienia instrumentu finansowego na podstawie uzgodnienia strukturalnego dochód bazowy z tytułu tego instrumentu jest traktowany jako dochód uzyskany jednocześnie przez więcej niż jedną stronę tego uzgodnienia. Dochód bazowy jest to dochód związany z przeniesionym instrumentem i pochodzący z tego instrumentu. Ta różnica w traktowaniu pod względem podatkowym może prowadzić do odliczenia bez rozpoznania przychodu lub do uzyskania w dwóch różnych jurysdykcjach ulgi podatkowej z tytułu tego samego podatku u źródła. Należy zatem wyeliminować tego typu rozbieżności. W przypadku odliczenia bez rozpoznania przychodu powinny mieć zastosowanie takie same przepisy jak te mające na celu neutralizację hybrydowego instrumentu finansowego lub rozbieżności w kwalifikacji podmiotów hybrydowych prowadzących do odliczenia bez rozpoznania przychodu. W przypadku podwójnej ulgi podatkowej zainteresowane państwo członkowskie powinno ograniczyć korzyści płynące z ulgi podatkowej proporcjonalnie do dochodu netto podlegającego opodatkowaniu związanego z dochodem bazowym.
(17)  Przeniesienia hybrydowe mogą prowadzić do odmiennego traktowania pod względem podatkowym, jeśli w wyniku przeniesienia instrumentu finansowego dochód bazowy z tytułu tego instrumentu jest traktowany jako dochód uzyskany jednocześnie przez więcej niż jedną stronę tego uzgodnienia. Dochód bazowy jest to dochód związany z przeniesionym instrumentem i pochodzący z tego instrumentu. Ta różnica w traktowaniu pod względem podatkowym może prowadzić do odliczenia bez rozpoznania przychodu lub do uzyskania w dwóch różnych jurysdykcjach ulgi podatkowej z tytułu tego samego podatku u źródła. Należy zatem wyeliminować tego typu rozbieżności. W przypadku odliczenia bez rozpoznania przychodu powinny mieć zastosowanie takie same przepisy jak te mające na celu neutralizację hybrydowego instrumentu finansowego lub rozbieżności w kwalifikacji podmiotów hybrydowych prowadzących do odliczenia bez rozpoznania przychodu. W przypadku podwójnej ulgi podatkowej zainteresowane państwo członkowskie powinno ograniczyć korzyści płynące z ulgi podatkowej proporcjonalnie do dochodu netto podlegającego opodatkowaniu związanego z dochodem bazowym.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 19
(19)  Importowane rozbieżności powodują przeniesienie skutków rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych od stron znajdujących się w państwach trzecich do jurysdykcji państwa członkowskiego za pomocą instrumentu niehybrydowego, osłabiając w ten sposób skuteczność przepisów, które mają neutralizować rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych. Płatność podlegająca odliczeniu w jednym państwie członkowskim może zostać wykorzystana do sfinansowania kosztów na podstawie uzgodnienia strukturalnego, u którego podstaw leży rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych pomiędzy państwami trzecimi. Aby zapobiec takim importowanym rozbieżnościom, konieczne jest włączenie do niniejszej dyrektywy przepisów, które nie pozwalają na odliczenie płatności, jeżeli odpowiedni dochód z tytułu tej płatności jest potrącany, bezpośrednio lub pośrednio, od odliczenia, którego źródłem są rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych prowadzące do podwójnego odliczenia lub odliczenia bez rozpoznania przychodu pomiędzy państwami trzecimi.
(19)  Importowane rozbieżności powodują przeniesienie skutków rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych od stron znajdujących się w państwach trzecich do jurysdykcji państwa członkowskiego za pomocą instrumentu niehybrydowego, osłabiając w ten sposób skuteczność przepisów, które mają neutralizować rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych. Płatność podlegająca odliczeniu w jednym państwie członkowskim może zostać wykorzystana do sfinansowania kosztów na podstawie uzgodnienia strukturalnego, u którego podstaw leży rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych pomiędzy państwami trzecimi. Aby zapobiec takim importowanym rozbieżnościom, konieczne jest włączenie do dyrektywy przepisów, które nie pozwalają na odliczenie płatności, jeżeli odpowiedni dochód z tytułu tej płatności jest potrącany, bezpośrednio lub pośrednio, od odliczenia, którego źródłem są rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych lub powiązanych uzgodnień prowadzące do podwójnego odliczenia lub odliczenia bez rozpoznania przychodu pomiędzy państwami trzecimi.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 21
(21)  Celem niniejszej dyrektywy jest zwiększenie odporności całego rynku wewnętrznego na rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych. Cel ten nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie działające samodzielnie, z uwagi na fakt, że krajowe systemy opodatkowania osób prawnych nie są jednolite, a działania podejmowane niezależnie przez państwa członkowskie doprowadziłyby tylko do powielenia obecnej fragmentacji rynku wewnętrznego w zakresie podatków bezpośrednich. Sprzyjałoby to zatem utrwaleniu obecnych niewydolności i zakłóceń w przypadku interakcji pomiędzy różnymi środkami krajowymi. Sytuacja taka doprowadziłaby do braku koordynacji. Ze względu na transgraniczny charakter rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych i konieczność przyjęcia rozwiązań, które są efektywne w przypadku całego rynku wewnętrznego, cel ten można skuteczniej osiągnąć na szczeblu Unii. Unia może zatem przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Ustanawiając wymagany poziom ochrony rynku wewnętrznego, niniejsza dyrektywa ma na celu jedynie zapewnienie – w niezbędnym zakresie – koordynacji działań wewnątrz Unii, która jest konieczna do osiągnięcia jej celów.
(21)  Celem niniejszej dyrektywy jest zwiększenie odporności całego rynku wewnętrznego na rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych. Cel ten nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie działające samodzielnie, z uwagi na fakt, że krajowe systemy opodatkowania osób prawnych nie są jednolite, a działania podejmowane niezależnie przez państwa członkowskie doprowadziłyby tylko do powielenia obecnej fragmentacji rynku wewnętrznego w zakresie podatków bezpośrednich. Sprzyjałoby to zatem utrwaleniu obecnych niewydolności i zakłóceń w przypadku interakcji pomiędzy różnymi środkami krajowymi. Sytuacja taka doprowadziłaby do braku koordynacji. Ze względu na transgraniczny charakter rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych i konieczność przyjęcia rozwiązań, które są efektywne w przypadku całego rynku wewnętrznego, cel ten można skuteczniej osiągnąć na szczeblu Unii. Unia może zatem przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej, włącznie ze zmianą podejścia jak do odrębnych podmiotów na rzecz bardziej jednolitego podejścia do opodatkowania przedsiębiorstw wielonarodowych. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Ustanawiając wymagany poziom ochrony rynku wewnętrznego, niniejsza dyrektywa ma na celu jedynie zapewnienie – w niezbędnym zakresie – koordynacji działań wewnątrz Unii, która jest konieczna do osiągnięcia jej celów.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 21 a (nowy)
(21a)   Należy uwypuklić spójność z zaleceniami zawartymi w publikacji OECD pt. „Neutralising the Effects of Hybrid Mismatch Arrangements, Action 2 – 2015 Final Report” [Neutralizowanie skutków rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych, Działanie 2 – 2015 Sprawozdanie końcowe], w celu zagwarantowania jasnego i skutecznego wdrażania.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 23
(23)  Komisja powinna ocenić wdrożenie niniejszej dyrektywy cztery lata po jej wejściu w życie i przedstawić Radzie stosowne sprawozdanie. Państwa członkowskie powinny przekazać Komisji wszelkie informacje, które są niezbędne do tej oceny,
(23)  Komisja powinna oceniać wdrożenie niniejszej dyrektywy co trzy lata po jej wejściu w życie i przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie odnośne sprawozdanie. Państwa członkowskie powinny przekazać Komisji wszelkie informacje, które są niezbędne do tej oceny,
Poprawka 20
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 23 a (nowy)
(23a)   Państwa członkowskie powinny mieć obowiązek udostępnienia wszelkich istotnych informacji poufnych i najlepszych praktyk w celu zwalczania rozbieżności podatkowych oraz zapewnienia, aby dyrektywa (UE) 2016/1164 została wdrożona w jednolity sposób.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt -1 (nowy)
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 1 – ustęp 1 a (nowy)
-1)   w art. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„Przepisy art. -9a mają też zastosowanie do wszystkich podmiotów, które są traktowane przez państwa członkowskie jako przejrzyste do celów podatkowych.”
Poprawka 22
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera a
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 2 – punkt 4 – akapit 3
a)   pkt 4 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
skreśla się
„Dla celów art. 9 przedsiębiorstwo powiązane oznacza również podmiot, który do celów rachunkowości finansowej wchodzi w skład tej samej skonsolidowanej grupy co podatnik, przedsiębiorstwo, na którego zarządzanie podatnik ma znaczny wpływ, lub przedsiębiorstwo mające znaczny wpływ na zarządzanie podatnikiem. W przypadku gdy rozbieżność dotyczy podmiotu hybrydowego, definicja przedsiębiorstwa powiązanego zostaje zmieniona w taki sposób, że wymóg 25 % zastępuje się wymogiem 50 %”;
Poprawka 23
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera a a (nowa)
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 2 – punkt 4 – akapit 3
aa)   w pkt 4 uchyla się akapit trzeci;
Poprawka 24
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera b
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 2 – punkt 9 – akapit 1 – wprowadzenie
„9) „rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych” oznacza sytuację między podatnikiem a przedsiębiorstwem powiązanym lub uzgodnienia strukturalne między stronami w różnych jurysdykcjach podatkowych, w przypadku których różnice w klasyfikacji prawnej instrumentu finansowego lub podmiotu lub w traktowaniu obecności handlowej jako stałego zakładu prowadzą do poniższych rezultatów:
„9) „rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych” oznaczają sytuację między podatnikiem a innym podmiotem, gdy dowolny z wymienionych niżej rezultatów można przypisać różnicy w klasyfikacji prawnej instrumentu finansowego lub dokonywanej z tytułu tego instrumentu płatności bądź gdy dowolny z tych wymienionych niżej rezultatów wynika z różnic w uznawaniu płatności dokonanych na rzecz podmiotu hybrydowego czy stałego zakładu lub przez nie poniesionych lub w uznawaniu kosztów lub strat takiego podmiotu czy zakładu lub z różnic w uznawaniu zakładanej płatności dokonanej między dwoma częściami tego samego podatnika lub w uznawaniu obecności handlowej jako stałego zakładu:
Poprawka 25
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera b
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 2 – punkt 9 – akapit 1 – litera b
b)  odliczenie płatności od podstawy opodatkowania ma miejsce w jurysdykcji, w której płatność ma swoje źródło, bez odpowiadającego mu ujęcia do celów podatkowych tej samej płatności w drugiej jurysdykcji („odliczenie bez rozpoznania przychodu”);
b)  odliczenie płatności od podstawy opodatkowania ma miejsce w każdej jurysdykcji, w której płatność traktuje się jak płatność realizowaną („jurysdykcja płatnika”) bez odpowiadającego mu ujęcia do celów podatkowych tej samej płatności w każdej innej jurysdykcji, w której płatność traktuje się jak płatność otrzymaną („jurysdykcja odbiorcy płatności”) („odliczenie bez rozpoznania przychodu”);
Poprawka 26
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera b
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 2 – punkt 9 – akapit 1 – litera c
c)  w przypadku różnic w traktowaniu obecności handlowej jako stałego zakładu, nieopodatkowanie dochodu, który ma swoje źródło w jednej jurysdykcji, bez odpowiedniego ujęcia dla celów podatkowych tego samego dochodu w drugiej jurysdykcji („nieopodatkowanie bez rozpoznania przychodu”).
c)  w przypadku różnic w uznawaniu obecności handlowej jako stałego zakładu, nieopodatkowanie dochodu, który ma swoje źródło w jednej jurysdykcji, bez odpowiedniego ujęcia dla celów podatkowych tego samego dochodu w drugiej jurysdykcji („nieopodatkowanie bez rozpoznania przychodu”);
Poprawka 27
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera b
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 2 – punkt 9 – akapit 1 – litera c a (nowa)
ca)   płatność na rzecz podmiotu hybrydowego lub stałego zakładu prowadząca do odliczenia bez rozpoznania przychodu, w przypadku gdy rozbieżność może zostać przypisana różnicom w uznawaniu płatności dokonanych na rzecz stałego zakładu lub podmiotu hybrydowego;
Poprawka 28
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera b
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 2 – punkt 9 – akapit 1 – litera c b (nowa)
cb)   płatność powodująca odliczenie bez rozpoznania przychodu w wyniku płatności na rzecz nieuwzględnionego stałego zakładu.
Poprawka 29
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera b
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 2 – punkt 9 – akapit 2
Rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych zachodzą jedynie w zakresie, w jakim te same płatności odliczone, koszty poniesione lub straty odnotowane w dwóch jurysdykcjach przekraczają kwotę dochodu, który jest ujęty w obydwu jurysdykcjach i który można przypisać temu samemu źródłu.
Rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych wynikające z różnic w uznawaniu płatności, kosztów lub strat podmiotu hybrydowego lub zakładu stałego lub z różnic w uznawaniu zakładanej płatności między dwoma częściami tego samego podatnika zachodzą jedynie w zakresie, w jakim odliczenia w jurysdykcji, w której płatność ma swoje źródło, potrąca się od pozycji nieujętej w żadnej z jurysdykcji, w których pojawiła się rozbieżność. Jeżeli jednak płatność prowadząca do takiej rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych skutkuje również rozbieżnością w kwalifikacji struktur hybrydowych, którą można przypisać różnicom w kwalifikacji prawnej instrumentu finansowego lub płatności dokonanej z tytułu danego instrumentu lub która wynika z różnic w uznawaniu płatności dokonywanych na rzecz podmiotu hybrydowego lub stałego zakładu, dana rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych zachodzi tylko w zakresie, w jakim płatność prowadzi do odliczenia bez rozpoznania przychodu.
Poprawka 30
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera b
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 2 – punkt 9 – akapit 3 – wprowadzenie
Rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych obejmuje także przeniesienie instrumentu finansowego w ramach uzgodnienia strukturalnego obejmującego podatnika, w przypadku gdy dochód bazowy z tytułu przeniesionego instrumentu podatkowego jest traktowany do celów podatkowych jako dochód uzyskany równocześnie przez więcej niż jedną ze stron uzgodnienia, które są rezydentami do celów podatkowych w różnych jurysdykcjach, co prowadzi do poniższych rezultatów:
Rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych obejmuje także przeniesienie instrumentu finansowego obejmujące podatnika, w przypadku gdy dochód bazowy z tytułu przeniesionego instrumentu podatkowego jest traktowany do celów podatkowych jako dochód uzyskany równocześnie przez więcej niż jedną ze stron uzgodnienia, które są rezydentami do celów podatkowych w różnych jurysdykcjach, co prowadzi do poniższych rezultatów:
Poprawka 31
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera b a (nowa)
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 2 – punkt 9 a (nowy)
ba)   dodaje się punkt w brzmieniu:
„9a) „podmiot hybrydowy” oznacza podmiot lub uzgodnienie uznawane na mocy przepisów jednej jurysdykcji za osobę do celów podatkowych, której dochody lub wydatki traktowane są jako dochody lub wydatki co najmniej jednej innej osoby na mocy przepisów innej jurysdykcji;“
Poprawka 32
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera b b (nowa)
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 2 – punkt 9 b (nowy)
bb)   dodaje się punkt w brzmieniu:
„9b) „nieuwzględniony stały zakład” oznacza uzgodnienie traktowane jako powodujące powstanie stałego zakładu na mocy przepisów jurysdykcji siedziby głównej, które nie jest traktowane jako powodujące powstanie stałego zakładu na mocy przepisów jurysdykcji, której podlega stały zakład;“
Poprawka 33
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera c
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 2 – punkt 11
11)   „uzgodnienie strukturalne” oznacza uzgodnienie obejmujące rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych, gdzie rozbieżność ta jest wliczona w warunki uzgodnienia, lub uzgodnienie, którego celem było stworzenie rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych, chyba że nie można zasadnie oczekiwać, że podatnik lub przedsiębiorstwo powiązane byli świadomi rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych, i nie mieli oni udziału w korzyściach podatkowych wynikających z tych rozbieżności.
skreśla się
Poprawka 34
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – ustęp 1 – litera c a (nowa)
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 2 – punkt 11 a (nowy)
ca)   dodaje się punkt w brzmieniu:
„11a) „jurysdykcja płatnika” oznacza jurysdykcję, w której ma siedzibę podmiot hybrydowy lub stały zakład lub w której płatność uznaje się za dokonaną;”
Poprawka 35
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 9 – ustęp 1
1.  W zakresie, w jakim rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych między państwami członkowskimi prowadzi do podwójnego odliczenia tych samych płatności, kosztów lub strat, odliczenie przyznawane jest wyłącznie w państwie członkowskim, w którym płatność ma swoje źródło, poniesiono koszty lub odnotowano straty.
1.  W zakresie, w jakim rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych prowadzi do podwójnego odliczenia tych samych płatności, kosztów lub strat, odliczenia nie przyznaje się w państwie członkowskim będącym jurysdykcją inwestora.
W zakresie, w jakim rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych dotycząca państwa trzeciego prowadzi do podwójnego odliczenia tych samych płatności, kosztów lub strat, zainteresowane państwo członkowskie odmawia odliczenia takich płatności, kosztów lub strat, chyba że uczyniło to już państwo trzecie.
Jeżeli odliczenie zostanie przyznane w jurysdykcji inwestora, odliczenia nie przyznaje się w jurysdykcji płatnika. W zakresie, w jakim dotyczy to państwa trzeciego, ciężar dowodu w zakresie wykazania, że państwo trzecie odmówiło odliczenia, spoczywa na podatniku.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 9 – ustęp 2
2.  W zakresie, w jakim rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych między państwami członkowskimi prowadzi do odliczenia bez rozpoznania przychodu, państwo członkowskie płatnika odmawia odliczenia takiej płatności.
2.  W zakresie, w jakim rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych prowadzi do odliczenia bez rozpoznania przychodu, odliczenia nie przyznaje się w państwie członkowskim będącym jurysdykcją płatnika danej płatności. Jeżeli odliczenie zostanie przyznane w jurysdykcji płatnika, odnośne państwo członkowskie wymaga od podatnika ujęcia kwoty płatności, która w innym przypadku powodowałaby powstanie rozbieżności, w dochodzie w jurysdykcji odbiorcy płatności.
W zakresie, w jakim rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych dotycząca państwa trzeciego prowadzi do odliczenia bez rozpoznania przychodu:
(i)   jeżeli dana płatność ma swoje źródło w państwie członkowskim, wówczas to państwo członkowskie odmawia odliczenia; lub
(ii)   jeżeli dana płatność ma swoje źródło w państwie trzecim, zainteresowane państwo członkowskie wymaga od podatnika, aby uwzględnił ją w podstawie opodatkowania, chyba że państwo trzecie odmówiło już odliczenia lub zażądało uwzględnienia tej płatności.
Poprawka 37
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 9 – ustęp 3
3.  W zakresie, w jakim rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych między państwami członkowskimi dotycząca stałego zakładu prowadzi do nieopodatkowania bez rozpoznania przychodu, państwo członkowskie, w którym podatnik jest rezydentem do celów podatkowych, wymaga od podatnika, aby uwzględnił w podstawie opodatkowania dochód przypisany stałemu zakładowi.
3.  W zakresie, w jakim rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych dotyczy dochodu nieuwzględnionego stałego zakładu niepodlegającego opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym podatnik jest rezydentem do celów podatkowych, dane państwo członkowskie nakłada na podatnika wymóg ujęcia w dochodzie podlegającym opodatkowaniu dochodu, który w innym przypadku zostałby przypisany nieuwzględnionemu stałemu zakładowi.
W zakresie, w jakim rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych dotycząca stałego zakładu znajdującego się w państwie trzecim prowadzi do nieopodatkowania bez rozpoznania przychodu, zainteresowane państwo członkowskie wymaga od podatnika, aby uwzględnił w podstawie opodatkowania dochód przypisany stałemu zakładowi znajdującemu się w tym państwie trzecim.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 9 – ustęp 3 a (nowy)
3a.   Państwa członkowskie nie zgadzają się na odliczenie płatności przez podatnika w zakresie, w jakim taka płatność bezpośrednio lub pośrednio finansuje podlegający odliczeniu koszt, prowadząc za sprawą transakcji lub szeregu transakcji do rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych.
Poprawka 39
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 9 – ustęp 4
4.  W zakresie, w jakim płatność podatnika na rzecz przedsiębiorstwa powiązanego w państwie trzecim jest bezpośrednio lub pośrednio potrącana od płatności, kosztów lub strat, które – wskutek rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych – podlegają odliczeniu w dwóch różnych jurysdykcjach poza Unią, państwo członkowskie podatnika odmawia odliczenia od podstawy opodatkowania płatności podatnika na rzecz przedsiębiorstwa powiązanego w państwie trzecim, chyba że jedno z tych państw trzecich odmówiło już odliczenia płatności, kosztów lub strat, które podlegałyby odliczeniu w dwóch różnych jurysdykcjach.
4.  W zakresie, w jakim płatność podatnika na rzecz podmiotu w państwie trzecim jest bezpośrednio lub pośrednio potrącana od płatności, kosztów lub strat, które – wskutek rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych – podlegają odliczeniu w dwóch różnych jurysdykcjach poza Unią, państwo członkowskie podatnika odmawia odliczenia od podstawy opodatkowania płatności podatnika w państwie trzecim, chyba że jedno z tych państw trzecich odmówiło już odliczenia płatności, kosztów lub strat, które podlegałyby odliczeniu w dwóch różnych jurysdykcjach.
Poprawka 40
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 9 – ustęp 5
5.  W zakresie, w jakim odpowiednie ujęcie do celów podatkowych podlegającej odliczeniu płatności podatnika na rzecz przedsiębiorstwa powiązanego znajdującego się w państwie trzecim jest bezpośrednio lub pośrednio potrącane od płatności, która – wskutek rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych – nie jest uwzględniana przez odbiorcę płatności w jego podstawie opodatkowania, państwo członkowskie podatnika odmawia odliczenia od podstawy opodatkowania płatności podatnika na rzecz przedsiębiorstwa powiązanego w państwie trzecim, chyba że jedno z zainteresowanych państw trzecich odmówiło już odliczenia takiej nieuwzględnionej płatności.
5.  W zakresie, w jakim odpowiednie ujęcie do celów podatkowych podlegającej odliczeniu płatności podatnika w państwie trzecim jest bezpośrednio lub pośrednio potrącane od płatności, która – wskutek rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych – nie jest uwzględniana przez odbiorcę płatności w jego podstawie opodatkowania, państwo członkowskie podatnika odmawia odliczenia od podstawy opodatkowania płatności podatnika w państwie trzecim, chyba że jedno z zainteresowanych państw trzecich odmówiło już odliczenia takiej nieuwzględnionej płatności.
Poprawka 41
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3 a (nowy)
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł -9 a (nowy)
3a)   dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł -9a
Rozbieżności w kwalifikacji odwróconych struktur hybrydowych
Jeżeli co najmniej jeden podmiot powiązany niebędący rezydentem i posiadający udziały w zyskach podmiotu hybrydowego zarejestrowanego lub posiadającego siedzibę w państwie członkowskim znajduje się pod jurysdykcją czy jurysdykcjami, które uważają dany podmiot hybrydowy za podlegający opodatkowaniu, dany podmiot hybrydowy uznaje się za rezydenta tego państwa członkowskiego i obejmuje się go podatkiem w zakresie, w jakim dany dochód nie podlega opodatkowaniu na mocy przepisów danego państwa członkowskiego czy innej jurysdykcji.”;
Poprawka 42
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 –punkt 4
Dyrektywa (UE) 2016/1164
Artykuł 9a – ustęp 1
W zakresie, w jakim płatności, koszty lub straty podatnika, który jest rezydentem do celów podatkowych zarówno w państwie członkowskim, jak i w państwie trzecim, podlegają – zgodnie z prawem danego państwa członkowskiego i państwa trzeciego – odliczeniu od podstawy opodatkowania w obu jurysdykcjach, i te płatności, koszty lub straty mogą być potrącone w państwie członkowskim podatnika od podlegającego opodatkowaniu dochodu, który nie jest uwzględniony w tym państwie trzecim, państwo członkowskie podatnika odmawia odliczenia takich płatności, kosztów lub strat, chyba że uczyniło to już państwo trzecie.
W zakresie, w jakim płatności, koszty lub straty podatnika, który jest rezydentem do celów podatkowych zarówno w państwie członkowskim, jak i w państwie trzecim, podlegają – zgodnie z prawem danego państwa członkowskiego i państwa trzeciego – odliczeniu od podstawy opodatkowania w obu jurysdykcjach, i te płatności, koszty lub straty mogą być potrącone w państwie członkowskim podatnika od podlegającego opodatkowaniu dochodu, który nie jest uwzględniony w tym państwie trzecim, państwo członkowskie podatnika odmawia odliczenia takich płatności, kosztów lub strat, chyba że uczyniło to już państwo trzecie. Odmowa odliczenia obejmuje także sytuacje, w których podatnik jest „bezpaństwowcem” do celów podatkowych. Ciężar dowodu w zakresie wykazania, że państwo trzecie odmówiło odliczenia płatności, kosztów lub strat, spoczywa na podatniku.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0408.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0457.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0310.


Porozumienie między Królestwem Danii a Europolem o współpracy operacyjno-strategicznej *
PDF 323kWORD 49k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Rady zatwierdzającej zawarcie przez Europejski Urząd Policji (Europol) porozumienia między Królestwem Danii a Europolem o współpracy operacyjno-strategicznej (07281/2017 – C8-0120/2017 – 2017/0803(CNS))
P8_TA(2017)0136A8-0164/2017

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt Rady (07281/2017),

–  uwzględniając art. 39 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, zmienionego traktatem z Amsterdamu, oraz art. 9 Protokołu nr 36 w sprawie postanowień przejściowych, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0120/2017),

–  uwzględniając decyzję Rady 2009/371/WSiSW z dnia 6 kwietnia 2009 r. ustanawiającą Europejski Urząd Policji (Europol)(1), w szczególności jej art. 23 ust. 2,

–  uwzględniając decyzję Rady 2009/935/WSiSW z dnia 30 listopada 2009 r. określającą wykaz państw trzecich i organizacji, z którymi Europol zawiera porozumienia(2), zmienioną decyzją wykonawczą Rady (UE) 2017/290(3),

–  uwzględniając decyzję Rady 2009/934/WSiSW z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie przyjęcia przepisów wykonawczych regulujących stosunki Europolu z partnerami, w tym wymianę danych osobowych i informacji niejawnych(4), w szczególności jej art. 5 i 6,

–  uwzględniając oświadczenie przewodniczącego Rady Europejskiej, przewodniczącego Komisji i premiera Danii z dnia 15 grudnia 2016 r., w którym podkreślono potrzeby operacyjne, ale również wyjątkowy i przejściowy charakter przewidywanego porozumienia między Europolem a Danią,

–  uwzględniając wspomniane oświadczenie, w którym podkreślono, że przewidywane porozumienie jest uzależnione od stałego członkostwa Danii w Unii i w strefie Schengen, spoczywającego na Danii obowiązku pełnego wdrożenia do prawa duńskiego dyrektywy (UE) 2016/680(5) w sprawie ochrony danych w sprawach policyjnych do dnia 1 maja 2017 r. oraz od zobowiązania Danii do stosowania orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i uznania kompetencji Europejskiego Inspektora Ochrony Danych,

–  uwzględniając Protokół nr 22 załączony do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając wynik referendum przeprowadzonego w Danii w dniu 3 grudnia 2015 r. w związku z Protokołem nr 22 załączonym do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając swoją rezolucję ustawodawczą z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Rady zmieniającej decyzję 2009/935/WSiSW w odniesieniu do wykazu państw trzecich i organizacji, z którymi Europol zawiera porozumienia(6), a w szczególności biorąc pod uwagę wniosek, o którym mowa w ust. 4 tej rezolucji, w sprawie ustanowienia pięcioletniego terminu wygaśnięcia przyszłego porozumienia pomiędzy Europolem a Danią, tak by zapewnić jego przejściowy charakter z myślą o zawarciu trwalszego porozumienia;

–  uwzględniając art. 78c Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0164/2017),

1.  zatwierdza projekt Rady;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  wzywa Radę i Komisję, aby dopilnowały, by w ramach oceny, jaką należy przeprowadzić zgodnie z art. 25 porozumienia między Królestwem Danii a Europolem o współpracy operacyjno-strategicznej, regularnie informowano Parlament Europejski i konsultowano się z nim, w szczególności za pośrednictwem grupy ds. wspólnej kontroli parlamentarnej Europolu, jaka ma zostać powołana zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/794(7);

5.  wzywa wszystkie zaangażowane strony, aby wykorzystały wszelkie możliwości przewidziane prawem pierwotnym i wtórnym w celu ponownego zaproponowania Danii pełnego członkostwa w Europolu;

6.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i Europolowi.

(1) Dz.U. L 121 z 15.5.2009, s. 37.
(2) Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 12.
(3) Dz.U. L 42 z 18.2.2017, s. 17.
(4) Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 6.
(5) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89).
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0023.
(7) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), zastępujące i uchylające decyzje Rady 2009/371/WSiSW, 2009/934/WSiSW, 2009/935/WSiSW, 2009/936/WSiSW i 2009/968/WSiSW (Dz.U. L 135 z 24.5.2016, s. 53).


Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Ildikó Pelcz-Gáll
PDF 312kWORD 47k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie powołania Ildikó Gáll-Pelcz na członka Trybunału Obrachunkowego (C8-0110/2017 – 2017/0802(NLE))
P8_TA(2017)0137A8-0166/2017

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0110/2017),

–  uwzględniając art. 121 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0166/2017),

A.  mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

B.  mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania kandydata zgłoszonego przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

1.  wydaje pozytywną opinię w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Ildikó Gáll-Pelcz na członka Trybunału Obrachunkowego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również pozostałym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


Sprawozdanie roczne z kontroli działalności finansowej EBI za rok 2015
PDF 480kWORD 67k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie sprawozdania rocznego z kontroli działalności finansowej EBI za rok 2015 (2016/2098(INI))
P8_TA(2017)0138A8-0161/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając roczne sprawozdanie z działalności Europejskiego Banku Inwestycyjnego za rok 2015,

–  uwzględniając sprawozdanie finansowe za 2015 r. i sprawozdanie statystyczne za 2015 r. Europejskiego Banku Inwestycyjnego,

–  uwzględniając sprawozdania Europejskiego Banku Inwestycyjnego za 2015 r. w sprawie zrównoważonego rozwoju, w sprawie opartej na trzech filarach oceny operacji EBI w UE oraz w sprawie wyników osiągniętych w 2015 r. poza UE,

–  uwzględniając sprawozdania roczne Komitetu Kontroli i Audytu za 2015 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Grupy Europejskiego Banku Inwestycyjnego dotyczące zwalczania nadużyć finansowych w 2015 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie w sprawie wdrażania polityki przejrzystości EBI w 2015 r. oraz sprawozdanie dotyczące ładu korporacyjnego za 2015 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie z działalności jednostki EBI ds. nadzoru zgodności z prawem za rok 2015,

–  uwzględniając plany działań grupy EBI na lata 2014–2016, 2015–2017, 2016–2018 oraz operacyjny plan działań EFI na lata 2014–2016,

–  uwzględniając art. 3 i 9 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając art. 15, 126, 174, 175, 208, 209, 271, 308 i 309 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), Protokół nr 5 w sprawie statutu Europejskiego Banku Inwestycyjnego, a także Protokół nr 28 w sprawie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej,

–  uwzględniając Protokół nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej,

–  uwzględniając regulamin wewnętrzny Europejskiego Banku Inwestycyjnego,

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie rocznego sprawozdania Europejskiego Banku Inwestycyjnego za rok 2012(1), z dnia 30 kwietnia 2015 r. w sprawie rocznego sprawozdania Europejskiego Banku Inwestycyjnego za rok 2013(2), z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie sprawozdania rocznego Europejskiego Banku Inwestycyjnego za rok 2014(3),

–  uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1080/2011/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie upoważnienia EBI do udzielania pożyczek na rzecz państw trzecich na lata 2007–2013(4) oraz decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 466/2014/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie udzielenia gwarancji UE dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z działaniami z zakresu finansowania wspierającymi projekty inwestycyjne poza granicami Unii(5),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 670/2012 z dnia 11 lipca 2012 r. w sprawie zmiany decyzji nr 1639/2006/WE ustanawiającej Program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007–2013) oraz rozporządzenia (WE) nr 680/2007 ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie transeuropejskich sieci transportowych i energetycznych(6) (dotyczące etapu pilotażowego inicjatywy w zakresie obligacji projektowych w ramach strategii „Europa 2020”),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 listopada 2014 r. pt. „Plan inwestycyjny dla Europy” (COM(2014)0903),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1017 z dnia 25 czerwca 2015 r. w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych, Europejskiego Centrum Doradztwa Inwestycyjnego i Europejskiego Portalu Projektów Inwestycyjnych oraz zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1291/2013 i (UE) nr 1316/2013 – Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych(7),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 22 lipca 2015 r. pt. „Wspólne działania na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia: rola krajowych banków prorozwojowych we wspieraniu planu inwestycyjnego dla Europy” (COM(2015)0361),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 1 czerwca 2016 r. zatytułowany „Europa znów inwestuje. Wnioski z realizacji planu inwestycyjnego dla Europy” (COM(2016)0359),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 14 września 2016 r. w odniesieniu do przedłużenia okresu obowiązywania Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) oraz wprowadzenia usprawnień technicznych dla tego Funduszu oraz Europejskiego Centrum Doradztwa Inwestycyjnego (COM(2016)0597), (SWD(2016)0297) i (SWD(2016)0298),

–  uwzględniając przeprowadzoną przez EBI ocenę działania EFIS z września 2016 r.,

–  uwzględniając opinię nr 2/2016 Trybunału Obrachunkowego w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia służącego zwiększeniu i przedłużeniu EFIS,

–  uwzględniając sprawozdanie specjalne nr 19/2016 Europejskiego Trybunału Obrachunkowego pt. „Wykonywanie budżetu UE za pośrednictwem instrumentów finansowych – wnioski na przyszłość z okresu programowania 2007–2013”,

–  uwzględniając przeprowadzony przez firmę Ernst & Young audyt ad-hoc z dnia 8 listopada 2016 r. dotyczący stosowania rozporządzenia (UE) 2015/1017 („rozporządzenie w sprawie EFIS”),

–  uwzględniając porozumienie trójstronne z września 2016 r. między Komisją, Europejskim Trybunałem Obrachunkowym i Europejskim Bankiem Inwestycyjnym,

–  uwzględniając pismo Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich do prezesa Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 22 lipca 2016 r.,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rozwoju Regionalnego (A8-0161/2017),

A.  mając na uwadze, że na EBI ciąży traktatowy obowiązek wnoszenia wkładu w integrację UE, spójność gospodarczą i społeczną oraz rozwój regionalny przez specjalne instrumenty inwestycyjne, takie jak kredyty, kapitał własny, gwarancje, programy finansowania zgodnie z systemem podziału ryzyka, oraz usługi doradcze;

B.  mając na uwadze, że EBI, jako największy publiczny kredytodawca na świecie, działa na międzynarodowych rynkach kapitałowych, oferując konkurencyjne warunki klientom, a także korzystne warunki wsparcia strategii politycznych i projektów UE;

C.  mając na uwadze, że Europejski Fundusz Inwestycyjny (EFI) i Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) powinny odgrywać kluczową rolę w uzupełnianiu interwencji EBI jako specjalistyczny instrument UE na rzecz kapitału podwyższonego ryzyka oraz gwarancji służących głównie wsparciu MŚP oraz integracji europejskiej i spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej;

D.  mając na uwadze, że istnieją trzy różne sprawozdania sporządzone w Parlamencie Europejskim na temat działalności EBI: sprawozdanie z działalności finansowej EBI (przygotowywane przez Komisję Gospodarczą i Monetarną i Komisję Budżetową), sprawozdanie z kontroli działalności finansowej EBI (przygotowywane przez Komisję Kontroli Budżetowej) oraz sprawozdanie z wdrażania EFIS (przygotowywane przez Komisję Gospodarczą i Monetarną i Komisję Budżetową);

E.  mając na uwadze, że w postanowieniach umów EBI podpisywanych przez grupę EBI i jej kontrahentów są zawarte środki ochrony przed nadużyciami finansowymi, w tym oszustwami podatkowymi i praniem pieniędzy, a także przed ryzykiem związanym z finansowaniem terroryzmu; mając na uwadze, że EBI wymaga od swoich kontrahentów przestrzegania wszystkich mających zastosowanie przepisów; mając na uwadze, że na podstawie wyników badania due diligence EBI powinien wprowadzać dodatkowe postanowienia umowne dotyczące szczególnych zagadnień związanych z przejrzystością i uczciwością;

F.  mając na uwadze, że EBI funkcjonuje jako podmiot wdrażający strategię „UE 2020” i inicjatywy przewodnie, zapewniając stosowanie inwestycji publicznych w sposób zastępczy lub korygujący w przypadku luk na rynku finansowym oraz inicjując nowe unijne czynniki napędowe wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy;

G.  mając na uwadze, że efekt katalityczny pozyskiwania funduszy przez EBI jest kluczowym elementem definiowania wartości dodanej UE i zapewniania, aby Europa pozostała wiodącym podmiotem na świecie, ze wszystkimi atrybutami gospodarki klasy światowej pod względem konkurencyjności, innowacji, infrastruktury i atrakcyjności;

H.  mając na uwadze, że inwestycje EBI stanowią pakiet ekologicznych bodźców służący dużo lepszemu przygotowaniu UE do tego, by pozostać miejscem pełnym możliwości i sprostać wyzwaniom globalnej konkurencji gospodarczej;

I.  mając na uwadze, że plan inwestycyjny dla Europy jest częścią szerszej strategii zmierzającej do odwrócenia negatywnego trendu obserwowanego w inwestycjach publicznych i prywatnych, dzięki zmobilizowaniu nowej, prywatnej płynności finansowej do zasilenia gospodarki realnej, z myślą o promowaniu długoterminowych, strategicznych i zrównoważonych inwestycji w całej Unii;

J.  mając na uwadze, że obecnie dostępna jest coraz większa liczba instrumentów finansowych zaprojektowanych i promowanych przez EBI, od PPP po sekurytyzację; mając na uwadze, że takie instrumenty mogą wiązać się z ryzykiem doprowadzenia do uspołeczniania strat i prywatyzacji zysków;

K.  mając na uwadze, że finansowanie przez EBI operacji poza UE wspiera głównie cele polityki zewnętrznej UE, jednocześnie zwiększając wyeksponowanie Unii i rozpowszechniając jej wartości oraz przyczyniając się do utrzymania stabilności państw trzecich;

L.  mając na uwadze, że należy ciągle skupiać uwagę na rozwijaniu najlepszych praktyk dotyczących polityki i zarządzania EBI w zakresie wyników oraz dobrego zarządzania i przejrzystości;

M.  mając na uwadze, że EBI, wdrażając EFIS, powinien utrzymać rating na poziomie potrójnego A, będący podstawowym atutem jego modelu biznesowego, a także wysokiej jakości solidny portfel aktywów z rzetelnymi projektami inwestycyjnymi;

N.  mając na uwadze, że EBI nie podjął jeszcze wszystkich niezbędnych środków w reakcji na zalecenia i wezwania zawarte w rezolucjach Parlamentu w sprawie rocznych sprawozdań Europejskiego Banku Inwestycyjnego z poprzednich lat;

Zwiększenie zrównoważenia polityki inwestycyjnej EBI

1.  odnotowuje, że w 2015 r. zatwierdzono operacje opiewające na 77,5 mld EUR (w porównaniu do 77 mld EUR w 2014 r.), z czego 69,7 mld EUR zostało przeznaczonych na państwa członkowskie, a 7,8 mld EUR na państwa spoza UE;

2.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdania roczne EBI za 2015 r. i przedstawione w nich osiągnięcia, a także wysiłki podjęte w celu lepszej prezentacji i sprawozdawczości w odniesieniu do wkładu (lub dodatkowości) i rezultatów EBI;

3.  przypomina apel Parlamentu o przedstawienie bardziej kompleksowego i zharmonizowanego rocznego sprawozdania w celu ułatwienia orientacji co do jakości i oceny w odniesieniu do całej działalności EBI i priorytetów kredytowych; domaga się, by EBI w dalszym ciągu przedkładał coraz precyzyjniejsze informacje dotyczące konkretnych i osiągniętych skutków gospodarczych, społecznych i środowiskowych, a także wartości dodanej jego działań w państwach członkowskich i poza UE;

4.  podkreśla, że wszystkie działania finansowane przez EBI muszą stanowić część ogólnej strategii UE i priorytetowych obszarów polityki, zdefiniowanych w strategii „Europa 2020”, instrumencie EBI na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia oraz Pakcie na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, oraz muszą być z nimi stale zgodne, przy jednoczesnym uwzględnieniu kryteriów wydajności gospodarczej, społecznej i finansowej, a także wpływu na środowisko, w celu zapewnienia spójnego wdrażania polityki UE;

5.  podkreśla potrzebę przedstawienia konkretnych i zwięzłych informacji o tym, w jaki sposób inwestycje zewnętrzne EBI przyczyniły się do osiągnięcia priorytetów EU oraz rozwoju pod względem budowania zdolności w regionach;

6.  zdecydowanie zachęca EBI do kontynuowania podejmowanych przez niego wysiłków zmierzających do zniwelowania luk inwestycyjnych, rynkowych i sektorowych oraz do inwestowania w projekty i działania odznaczające się rzeczywistą wartością dodaną na potrzeby osiągnięcia większej spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej UE, wzmocnienia środowiska sprzyjającego inwestycjom, zwiększenia zatrudnienia oraz przywrócenia zrównoważonego wzrostu gospodarczego w całej UE;

7.  przypomina, że wspieranie ożywienia gospodarczego, zrównoważonego wzrostu i większej spójności jest celem nadrzędnym oraz że EBI powinien lepiej przewidywać wyzwania strukturalne, w szczególności te związane z ponownym uprzemysłowieniem Europy oraz gospodarką opartą na wiedzy i gospodarką cyfrową, w celu tworzenia nowych możliwości gospodarczych, innowacji, rozwoju gospodarki o obiegu zamkniętym i lepszego wykorzystania odnawialnych źródeł energii zgodnie z celami polityki ochrony środowiska, polityki przeciwdziałania zmianie klimatu i polityki energetycznej; podkreśla, że proces ponownego uprzemysłowienia musi być realizowany z uwzględnieniem konieczności tworzenia miejsc pracy wysokiej jakości, a także różnych aspektów charakteryzujących europejską gospodarkę, niemniej zawsze w zgodzie z ochroną środowiska oraz ochroną zdrowia pracowników i obywateli;

8.  jest zdania, że EBI, definiując działania inwestycyjne i decyzje dotyczące finansowania, powinien systematycznie zwracać uwagę na gospodarcze, społeczne i środowiskowe skutki średnio- i długoterminowe, szczególnie w odniesieniu do aspektów transgranicznych; uważa za konieczne, aby EBI inwestował zarówno w duże, jak i małe zrównoważone projekty o systemowym znaczeniu w perspektywie długoterminowej, które tworzą wartość dodaną na szczeblu regionalnym i unijnym;

9.  podkreśla, że rzetelność finansowanych projektów powinna z definicji być oceniana nie tylko w kontekście znaczenia gospodarczego, lecz także z równie dużym naciskiem na zrównoważenie środowiskowe i społeczne oraz znaczenie polityczne, transgraniczne i regionalne tych projektów; przypomina, że podstawową zasadą przewodnią musi pozostać nadawanie priorytetu w obrębie działalności kredytowej EBI projektom o wyraźnych i zrównoważonych rezultatach i wyraźnym wpływie na wzrost gospodarczy i zatrudnienie;

10.  uznaje, że EBI jest kluczowym podmiotem potrzebnym do rewitalizacji gospodarki UE, zwiększenia poziomu zatrudnienia i pobudzenia wzrostu gospodarczego w państwach członkowskich oraz maksymalizacji skuteczności i dobrego stosunku wartości do ceny w odniesieniu do dostępnych zasobów finansowych, przez wykorzystanie instrumentów odnawialnych, czyli przez efekt mnożnikowy funduszy gwarancyjnych i stosowanie dźwigni finansowej;

11.  uważa, że istnieje potrzeba zapewnienia odpornej, zrównoważonej i stabilnej unijnej strategii finansowania w celu przyspieszenia ożywienia gospodarczego, podniesienia poziomu zatrudnienia oraz niesienia pomocy określonym sektorom gospodarki i regionom słabiej rozwiniętym; przypomina o potrzebie skupienia się na inwestycjach produkcyjnych wywierających zauważalny wpływ, zwłaszcza w perspektywie długoterminowej, i wzmocnienia sektora pierwotnego, badań naukowych, infrastruktury i zatrudnienia; uważa, że projekty powinny być wybierane na podstawie ich własnej wartości, ich potencjału umożliwiającego tworzenie wartości dodanej dla UE jako całości i skutecznej dodatkowości, nawet jeśli charakteryzują się wyższym profilem ryzyka;

12.  powtarza w tym kontekście, że należy upubliczniać więcej informacji o poszczególnych projektach finansowanych bezpośrednio lub pośrednio w ramach działalności kredytowej EBI, a zwłaszcza o ich wartości dodanej i oczekiwanym wpływie gospodarczym na każde państwo członkowskie;

13.  ponownie wyraża zaniepokojenie dotyczące zdefiniowania zrównoważonej strategii charakteryzującej się dynamicznym, uczciwym i przejrzystym rozmieszczeniem geograficznym projektów i inwestycji w poszczególnych państwach członkowskich, przy uwzględnieniu szczególnego nacisku na kraje i regiony słabiej rozwinięte; zauważa, że 73 % wszystkich kredytów udzielonych przez EBI w 2015 r. (51 mld EUR) jest skoncentrowane w sześciu państwach członkowskich, co pokazuje, że nie wszystkie państwa członkowskie i regiony mogą w równym stopniu korzystać z możliwości inwestycyjnych;

14.  wspiera inicjatywy EBI dotyczące zapewnienia instytucjom zarządzającym i pośrednikom finansowym wspólnej pomocy technicznej w terenie, w tym ukierunkowanych szkoleń w ramach platformy fi-compass;

15.  zachęca EBI do zintensyfikowania polityki komunikacyjnej wobec potencjalnych interesariuszy i inwestorów prywatnych na temat dostępnych źródeł i instrumentów finansowania, a także wobec obywateli – na temat osiągniętych rezultatów;

16.  wzywa EBI i Komisję do szerszego upowszechniania oferowanych przez nie możliwości finansowania oraz wsparcia i doradztwa, do zwiększenia finansowania projektów realizowanych przez organy lokalne i regionalne oraz MŚP, a także do ułatwienia dostępu do finansowania z EBI oraz łączenia dotacji z pożyczkami i instrumentami finansowymi; wzywa Komisję, aby wspierała opracowywanie programów szkoleniowych dla potencjalnych beneficjentów przez wzmocnienie roli instytucji zarządzających w dostarczaniu informacji, wskazówek i porad dla beneficjentów końcowych;

17.  uważa, że zasadnicze znaczenie ma, aby EBI utrzymał swój rating na poziomie potrójnego A, w celu zachowania dostępu do międzynarodowych rynków kapitałowych na najlepszych warunkach otrzymania kredytu i w celu przekazania dalej tych korzyści w ramach swojej strategii inwestycyjnej i warunków udzielania kredytu; apeluje do EBI o rozwijanie swojej kultury ryzyka w celu poprawy skuteczności, a także komplementarności i synergii między jego interwencjami a poszczególnymi strategiami politycznymi UE;

18.  wyraża głębokie zaniepokojenie w związku z ogólnie wyższymi kosztami i opłatami w funduszach zarządzanych przez EBI/EFI w ramach zarządzania dzielonego, ujawnionymi przez Europejski Trybunał Obrachunkowy w sprawozdaniu specjalnym nr 19/2016 pt. „Wykonywanie budżetu UE za pośrednictwem instrumentów finansowych – wnioski na przyszłość z okresu programowania 2007–2013”, oraz zachęca Trybunał do przeprowadzenia podobnej kontroli także w odniesieniu do bieżącego okresu;

Monitorowanie wpływu EBI w ramach wdrażania kluczowych obszarów polityki publicznej

19.  zwraca uwagę na sprawozdanie na temat wyników i wpływu operacji EBI w obrębie UE w 2015 r. na podstawie opartej na trzech filarach metody oceny, z myślą o ocenieniu rezultatów spodziewanych, monitorowaniu rezultatów bieżących i pomiarze wpływu czterech kluczowych celów polityki publicznej, mianowicie innowacji i umiejętności (22,7 % umów EBI w 2015 r., opiewających na 15,8 mld EUR), finansowania MŚP i spółek o średniej kapitalizacji (28,5 % umów, czyli 19,8 mld EUR), infrastruktury (24,5 %, czyli 17,1 mld EUR) oraz środowiska (24,3 %, czyli 16,9 mld EUR); odnotowuje, że uwzględniono wybór produktów i efektów dla nowych zatwierdzonych operacji w celu zilustrowania spodziewanych rezultatów, lecz w sprawozdaniu brakuje informacji o monitorowaniu bieżących wyników, a także o osiągniętej skali oddziaływania;

20.  ubolewa, że w sprawozdaniu rocznym na temat operacji EBI w obrębie UE w 2015 r. brakuje informacji o spodziewanych i osiągniętych rezultatach operacji banku w odniesieniu do jego dwóch przekrojowych celów polityki, mianowicie działań w dziedzinie klimatu i spójności; wyraża zaniepokojenie w związku z faktem, że w 2015 r. EBI nie osiągnął przewidywanego poziomu 30 % inwestycji na cele spójności (w obrębie UE osiągnięto 25,2 %) oraz że prognozowane wykonanie na 2016 r. (27 %) również jest niższe od docelowego poziomu 30 %; zdecydowanie zachęca EBI do ponownego uznania spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej za kluczowy cel polityki publicznej oraz do przedstawiania sprawozdań wyraźnie odnoszących się do osiągnięć w tym zakresie;

21.  ubolewa również, że aktualizacja metodyki opartej na trzech filarach w celu dostosowania jej do wymogów rozporządzenia w sprawie EFIS nie doprowadziła do harmonizacji sprawozdawczości EBI w zakresie operacji w obrębie UE z jego sprawozdawczością w zakresie operacji poza UE, ani do uwzględnienia analitycznych i ogólnych informacji o konkretnych rezultatach osiągniętych w UE; apeluje o ujawnianie obszerniejszych informacji na poziomie projektów przez zapewnienie publicznego dostępu do arkuszy oceny projektów opartej na trzech filarach oceny oraz na ramach pomiaru wyników;

22.  podkreśla, że ambitna strategia inwestycyjna musi być połączona z jasnymi instrumentami monitorowania i sprawozdawczości, które będą gwarantować zarządzanie wynikami;

23.  wzywa EBI do ciągłego kładzenia nacisku na kontrolę wyników za pomocą oceny wyników i udowodnionego wpływu; zachęca EBI do dalszego definiowania swoich wskaźników monitorowania, a konkretnie wskaźników dotyczących dodatkowości, z myślą o ocenie wpływu na możliwie wczesnym etapie tworzenia projektu oraz zapewnieniu Radzie Dyrektorów wystarczających informacji na temat spodziewanego wpływu, szczególnie w odniesieniu do wkładu w strategie polityczne UE;

24.  uznaje złożony charakter monitorowania rosnącego portfela i serii różnorodnych projektów, a w konsekwencji ogólnego zarządzania wskaźnikami; zachęca EBI do wzmożenia wysiłków w celu zapewnienia należytego monitorowania;

25.  zachęca EBI do bardziej aktywnej postawy wobec państw członkowskich w celu zapewnienia usług z zakresu budowania zdolności oraz usług doradczych bezpośrednio beneficjentom na potrzeby przygotowywania wielkoskalowych projektów inwestycyjnych przez poprawę współpracy z odpowiednimi organami krajowymi lub zdecentralizowanymi bądź krajowymi bankami prorozwojowymi;

Systemy finansowania dla MŚP

26.  przypomina, że EBI pełni na całym świecie obowiązki polegające na zapewnieniu atrakcyjności UE na arenie światowej przez wspieranie sprzyjającego klimatu inwestycyjnego dla działalności gospodarczej i przedsiębiorstw;

27.  uznaje centralną rolę MŚP i spółek o średniej kapitalizacji w zwiększaniu zatrudnienia i wzrostu gospodarczego UE oraz poszczególnych państw członkowskich; popiera wysiłki EBI zmierzające do zwiększenia wsparcia wszelkiego rodzaju MŚP (przedsiębiorstw na etapie początkowym, przedsiębiorstw typu start-up, od mikroprzedsiębiorstw do średnich przedsiębiorstw, klastrów biznesowych), ze szczególnym uwzględnieniem nowych modeli biznesowych oferujących ludziom młodym możliwości zatrudnienia o dużym potencjale; w związku z tym wzywa EBI do podjęcia koniecznych wysiłków w celu zapewnienia pełnej realizacji inicjatywy dotyczącej MŚP;

28.  odnotowuje, że wsparcie EBI dla MŚP wyniosło w 2015 r. około 36,6 % jego puli środków finansowych, wywołując efekt dźwigni o finansowej wartości 39,7 mld EUR dla finansowania MŚP oraz wspierając 5 milionów miejsc pracy;

29.  z zadowoleniem przyjmuje starania EFI, dzięki którym inicjatywa na rzecz MŚP odniosła sukces aktualnie w sześciu państwach (Hiszpania, Włochy, Bułgaria, Finlandia, Rumunia, Malta), które mają skorzystać z ok. 8,5 mld EUR nowych pożyczek dla MŚP na korzystnych warunkach; wzywa państwa członkowskie do wdrożenia inicjatywy na rzecz MŚP na szerszą skalę, biorąc pod uwagę, że może ona ograniczyć ryzyko dla pośredników finansowych; z zadowoleniem przyjmuje zatem wniosek Komisji dotyczący przedłużenia inicjatywy na rzecz MŚP do 2020 r.; podkreśla jednak, że inicjatywa na rzecz MŚP powinna odgrywać większą rolę, ponieważ finansowanie MŚP ma zasadnicze znaczenie dla wspierania wzrostu i tworzenia miejsc pracy w UE, zwłaszcza po zakończeniu kryzysu gospodarczo-finansowego; wzywa EBI do monitorowania i szerszego korzystania z instrumentu sekurytyzacji; ponadto wzywa do udoskonalenia polityki komunikacyjnej EBI i warunków administracyjnych inicjatywy na rzecz MŚP; wzywa EFI do publikacji sprawozdania zawierającego szczegółowe informacje na temat sukcesów i porażek tego programu;

30.  z zadowoleniem przyjmuje uruchamianie nowych instrumentów uzgodnionych przez EBI i Komisję, takich jak instrument finansowania prywatnego na rzecz efektywności energetycznej (PF4EE), inicjatywa dotycząca MŚP i instrumenty finansowe programu na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych (EaSI), które mają przyczynić się do osiągnięcia celów strategii „Europa 2020”; zwraca uwagę na działania EFI, w szczególności na instrumenty finansowe COSME (Program na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw) oraz InnovFin, które skorzystały z EFIS w 2015 r., podwajając kwotę gwarantowanych przez siebie kredytów;

31.  zachęca EBI do zwiększenia profilu ryzyka swoich interwencji, w szczególności w przypadku wspierania MŚP, które podejmują ryzyko lub ewoluują w obszarach znajdujących się w niekorzystnej sytuacji gospodarczej lub obszarach, w których brakuje stabilizacji; uważa również, że sektor MŚP i jego dostęp do finansowania stanowi powtarzający się i długoterminowy cel do osiągnięcia i dalszego wzmacniania;

Innowacje

32.  popiera wszelkie zachęty na rzecz innowacji opartych na rynku, na rozwoju społeczności lokalnych i na ochronie środowiska, zapewniające jednocześnie utrzymanie zrównoważonego wzrostu gospodarczego i poszanowanie zasobów; popiera zachęty wspierające UE w ambicji, by stać się cyfrową i opartą na wiedzy gospodarką o obiegu zamkniętym, oraz w utrzymaniu jej konkurencyjności;

33.  odnotowuje, że EBI finansuje już inwestycje w badania i rozwój realizowane przez unijne przedsiębiorstwa z sektora bezpieczeństwa, dotyczące technologii cywilnych i podwójnego zastosowania; jest zdania, że jeśli chodzi o technologie podwójnego zastosowania, EBI powinien przede wszystkim wspierać inwestycje uzasadnione komercjalizacją w zastosowaniach cywilnych – przykłady projektów EBI tego typu obejmują już inwestycje w badania i rozwój dotyczące dostaw zaopatrzenia na statki powietrzne i kosmiczne, systemów radarowych, bezpieczeństwa cybernetycznego i bezpieczeństwa w chmurze, mikroelektroniki i szczepionek;

34.  zauważa, że kredyty na innowacyjne projekty w 2015 r. opiewały na rekordową kwotę 18,7 mld EUR, i z zadowoleniem przyjmuje fakt, że EBI kładzie większy nacisk na inwestycje w innowacje;

35.  zauważa, że EBI, dzięki dalszemu wspieraniu technologii cywilnych i podwójnego zastosowania, mógłby zwiększyć swoje wsparcie dla unijnego sektora bezpieczeństwa w swoich ustalonych ramach prawnych; obejmuje to operacje korzystające z EFIS;

Infrastruktura

36.  zachęca EBI do dalszego wspierania planu w zakresie infrastruktury opartego na wydajnych projektach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w sektorach transportu i energii, wykorzystując do tego celu zasoby własne oraz finansowanie dłużne w ramach instrumentu „Łącząc Europę”, przy jednoczesnym uwzględnieniu ich kompatybilności z celami polityki na rzecz ochrony środowiska i przeciwdziałania zmianie klimatu oraz z rozwojem regionalnym; wzywa EBI do opracowania nowych instrumentów finansowych służących tworzeniu infrastruktury i realizacji robót w ramach strategii makroregionalnych;

37.  z zadowoleniem przyjmuje poziom finansowania takich celów, jak spójność gospodarcza i społeczna (17 634 mld EUR) oraz rewitalizacja obszarów wiejskich i miejskich (5 467 mld EUR), a ponadto proponuje jego utrzymanie; uznaje to finansowanie za istotne uzupełnienie polityki spójności i europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; podkreśla znaczenie prowadzenia regularnego dialogu z instytucjami zarządzającymi w celu wytworzenia synergii i komplementarności między tymi dwoma instrumentami;

38.  wzywa EBI, Komisję oraz organy krajowe, regionalne i lokalne wraz z krajowymi bankami i instytucjami prorozwojowymi do zacieśnienia wzajemnej współpracy w celu stworzenia większej synergii między funduszami strukturalnymi i inwestycyjnymi a instrumentami finansowymi i pożyczkami EBI oraz do zmniejszenia obciążeń administracyjnych, uproszczenia procedur, zwiększenia zdolności administracyjnych, pobudzania rozwoju terytorialnego i spójności, a także podniesienia poziomu wiedzy na temat funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz finansowania z EBI; uważa, że dostępnych jest niewiele informacji na temat instrumentów łączonych w ramach projektów i programów polityki spójności EBI; zwraca się do EBI o wywiązywanie się ze swojej roli jako instytucji publicznej i o najwyższy poziom ambicji w zakresie rozliczalności, przejrzystości i widoczności, aby uniknąć niejasności; wzywa EBI, aby opracował politykę informowania o swojej działalności, w tym działalności doradczej, tak aby wszystkie formy rządów i wszyscy beneficjenci mogli mieć dostęp do jego programów;

39.  podkreśla, że zwiększone wykorzystanie instrumentów finansowych w polityce spójności wymaga silniejszego zaangażowania Parlamentu Europejskiego w kontrolę działań EBI, co umożliwiałoby też lepszą ocenę konsekwencji i oddziaływania prac EBI;

40.  wzywa państwa członkowskie do pełnego wykorzystania środków przyznanych im w ramach funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz dodatkowości, uzupełniając w ten sposób pożyczki i instrumenty finansowe EBI; ponadto domaga się łączenia dotacji z finansowaniem z EBI na większą skalę i z lepszym wynikiem, aby umożliwić lepsze wykorzystanie dźwigni finansowej funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; domaga się, by EBI przewodził temu procesowi, ponieważ dysponuje fachową wiedzą i ponosi odpowiedzialność wobec udziałowców, co pomoże uzyskać zwrot z inwestycji;

41.  wzywa EBI do zwiększenia finansowania spójności gospodarczej i społecznej, a także celów z zakresu rozwoju obszarów miejskich, przy dalszym wspieraniu tradycyjnych i innowacyjnych sektorów w UE; ponadto wzywa do opracowania we współpracy z państwami członkowskimi specjalnych instrumentów finansowych wspierających wdrażanie makroregionalnych planów działania i strategii;

Inwestycje związane ze środowiskiem i klimatem

42.  zachęca EBI do skupienia swoich działań w dziedzinie klimatu na zrównoważonym charakterze projektów międzysektorowych w kontekście celów COP21 oraz do wspierania ekspansji energii ze źródeł odnawialnych i efektywnego gospodarowania zasobami; odnotowuje, że finansowanie energii ze źródeł odnawialnych sięgnęło 3,4 mld EUR;

43.  apeluje do EBI, aby ponownie ocenił, czy słusznie poświęca szczególną uwagę projektom związanym z infrastrukturą gazową, zwłaszcza mając na uwadze, że zapotrzebowanie na gaz w Europie maleje, a jednocześnie zarysowują się nowe plany budowy gazociągów i terminali skroplonego gazu ziemnego; wyraża obawę, że inwestycje EBI w infrastrukturę gazową mogą prowadzić do inwestycji w aktywa osierocone;

44.  uważa za konieczny dalszy rozwój rynku zrównoważonych ekologicznych projektów, przez wspieranie przede wszystkim tworzenia gospodarki o obiegu zamkniętym, szczególnie za pośrednictwem rynku obligacji ekologicznych;

Wkład EBI w zarządzanie problemami globalnymi

45.  odnotowuje zwiększenie upoważnienia EBI do udzielania pożyczek na rzecz państw trzecich z 10 do 27 mld EUR, z dodatkową kwotą opcjonalną w wysokości 3 mld EUR; przypomina o potrzebie ciągłego utrzymywania spójności tego upoważnienia z celami polityki zewnętrznej UE, w szczególności w odniesieniu do poszanowania praw obywatelskich w państwach, które otrzymują finansowanie; ponawia apel do Trybunału Obrachunkowego o opracowanie sprawozdania specjalnego w sprawie dostosowania zewnętrznych interwencji kredytowych EBI i ich wyników do polityki UE;

46.  z zadowoleniem przyjmuje zdolność EBI do szybkiego dostosowania się do wyzwań międzynarodowych; apeluje do EBI o dalsze wspieranie polityki zewnętrznej UE i reagowanie w sytuacjach kryzysowych związanych z globalnym wyzwaniem, jakim jest migracja, przez uwzględnienie aspektu rozwojowego oraz przez promowanie odporności gospodarczej;

Monitorowanie wartości dodanej i dodatkowości EFIS

47.  odnotowuje, że celem EFIS jest wykorzystanie do 2018 r. dźwigni finansowej za pośrednictwem EBI na łączną kwotę 315 mld EUR w dodatkowych inwestycjach i nowych projektach w ramach gospodarki realnej; zauważa, że zatwierdzono 97 projektów infrastrukturalnych i innowacyjnych oraz 192 umów w sprawie finansowania MŚP, co reprezentuje łącznie spodziewane inwestycje w wysokości 115,7 mld EUR;

48.  uznaje, że wdrażanie EFIS gwałtownie zmieniło profil i model biznesowy EBI pod względem procesów i monitorowania podpisów i umów;

49.  odnotowuje, że w celu pełnego wykorzystania dodatkowej zdolności do ponoszenia ryzyka grupa EBI opracowuje różne nowe produkty, które umożliwią podejmowanie większego ryzyka (np. dług podporządkowany, inwestycje kapitałowe, dzielenie ryzyka z bankami), i dokonała przeglądu swojej polityki ryzyka kredytowego i kryteriów kwalifikowalności, tak aby umożliwić większą elastyczność; odnotowuje, że EBI zwiększa swoje wsparcie dla innowacyjnych spółek lub projektów infrastrukturalnych, jak ma to miejsce w przypadku wsparcia EFIS; zauważa, że EBI może wspierać większą liczbę takich ryzykownych projektów, bez uszczerbku dla zasad prawidłowego zarządzania;

50.  przypomina, że celem EFIS jest zidentyfikowanie wyróżniających się, prawdziwie innowacyjnych i bardziej ryzykownych –w porównaniu do pozostałych istniejących instrumentów finansowych EBI – profili projektów z nowymi kontrahentami z sektora prywatnego, przy jednoczesnym osiągnięciu znacznej transgranicznej europejskiej wartości dodanej we wdrażaniu wybranych projektów oraz skutecznego wkładu w istniejące wspólne cele polityki UE;

51.  uznaje, że EFIS jest instrumentem rynkowym; przypomina jednak, że wszystkie państwa członkowskie muszą wypracować odpowiednie zdolności pozwalające na jego wykorzystanie;

52.  zauważa, że we wdrażaniu serii projektów EFIS należy uwzględnić najszerszy możliwy zasięg geograficzny, z korzyścią dla celów spójności i zrównoważonego rozwoju; zwraca się do EBI o skorygowanie obecnej nierównowagi geograficznej w obrębie Unii i koncentracji sektorowej portfela EFIS, mianowicie w segmencie infrastruktury i innowacji oraz w segmencie małych i średnich przedsiębiorstw, przez zintensyfikowanie działalności doradczej na rzecz opracowywania projektów w państwach członkowskich oraz pomocy technicznej za pośrednictwem Europejskiego Centrum Doradztwa Inwestycyjnego (ECDI), przez uwzględnienie zwiększenia liczby sektorów kwalifikujących się do finansowania z EFIS lub przez lepsze dostosowanie rodzaju i wielkości projektów do potrzeb rynku w państwach członkowskich;

53.  apeluje do EBI o uważne analizowanie w procesie wyboru rzeczywistej dodatkowości i nowej dynamiki zgodnej z wielkością efektu mnożnikowego, który może być różny w poszczególnych projektach, szczególnie w dziedzinach, w których EBI lub EFI nie były jeszcze zaangażowane, w przypadkach niedoskonałości rynku lub w nieoptymalnych sytuacjach inwestycyjnych;

54.  odnotowuje, że wykorzystanie dźwigni finansowej różni się w poszczególnych projektach, głównie ze względu na ich skalę, stopień złożoności i korelację między ważnymi wyzwaniami sektorowymi a oczekiwaniami beneficjentów końcowych w kontekście niedostatku środków publicznych; jest zdania, że założenie przeciętnego efektu dźwigni wynoszącego x15 można mierzyć dopiero na koniec cyklu inwestycyjnego, z uwzględnieniem specyfiki danych sektorów; uważa również, że skuteczności interwencji nie ocenia się wyłącznie na podstawie potencjału instrumentów finansowych, lecz także mierzalnych rezultatów;

55.  apeluje do EBI o zwrócenie szczególnej uwagi na zasadę dodatkowości i o zapewnienie odpowiednich jakościowych informacji zarządczych na temat wdrażania deklarowanych celów EFIS, z wykazaniem ich skutecznej dodatkowości i wpływu w porównaniu do poziomów referencyjnych, lecz także w świetle przedłużenia EFIS na okres po 2017 r.;

56.  uważa, że dla mobilizacji kapitału sektora prywatnego ważne jest, aby EBI uwalniał inwestorów od części ryzyka związanego z potencjalnymi projektami; zachęca również EBI do zwiększania zarówno atrakcyjności EFIS, jak i eksponowania go w wytycznych inwestycyjnych i projektach, które mają być finansowane, przez dalsze opracowywanie skuteczniejszej polityki zwiększania świadomości wśród potencjalnych inwestorów prywatnych;

57.  odnotowuje, że EFIS (za pośrednictwem segmentu MŚP) – obok zdolności EBI i EFI do udzielania pożyczek – jest ważnym narzędziem służącym zapewnieniu finansowania uzupełniającego dla MŚP, tj. do 75 mld EUR całkowitych inwestycji, dla których katalizatorem był EFIS w ciągu trzech lat;

58.  wzywa Komisję do stworzenia stałej europejskiej platformy gwarancji w ramach EFIS, aby ułatwić dostęp MŚP do finansowania oraz umożliwić oferowanie lepszych produktów gwarancyjnych i kredytowych opartych na gwarancjach europejskich;

59.  apeluje do EBI o skorzystanie z możliwości, jaką oferuje EFIS pod względem zwiększenia finansowania na rzecz mniejszych, pozasieciowych, zdecentralizowanych projektów dotyczących energii ze źródeł odnawialnych, w których biorą udział obywatele i społeczności i które mają problemy z pozyskaniem finansowania z innych źródeł;

60.  zauważa też nasilenie działań specjalnych EBI w ujęciu ilościowym w następstwie pierwszego roku wdrażania EFIS, co odzwierciedla ewolucję ostrożnej kultury ryzyka i polityki kredytowej EBI;

61.  podkreśla, ze względów związanych z rozliczalnością, że konieczne jest opracowanie regularnej oceny inwestycji nastawionych na rezultaty, za pomocą tabeli wyników zawierającej wskaźniki opracowane przez komitet inwestycyjny, w celu zidentyfikowania projektów właściwie ukierunkowanych pod względem ich wkładu we wzrost gospodarczy i tworzenie miejsc pracy oraz uzyskania obiektywnego przeglądu ich dodatkowości, wartości dodanej i spójności ze strategiami politycznymi Unii lub innymi klasycznymi operacjami EBI; apeluje do EBI o ujawnienie informacji, jakie wyniki, według tabeli wskaźników EFIS, uzyskały projekty objęte gwarancją EFIS;

62.  odnotowuje, że na przyszłość EBI pozostaje otwarty na dyskusję ze służbami Parlamentu na temat dalszych ustaleń, które można by zaplanować, aby osiągnąć bardziej zorganizowane, mniej rozdrobnione podejście do dialogu pomiędzy Parlamentem a EBI; EBI i Parlament obecnie pracują nad sprawnym zawarciem formalnego porozumienia w sprawie EFIS, które obejmie postanowienia dotyczące całej wymiany informacji – w tym roczne sprawozdanie w sprawie EFIS przedkładane Radzie i Parlamentowi;

Pogłębienie przejrzystości, rozliczalności, rzetelności i kontroli wewnętrznej EBI jako wstępny warunek poprawy ładu korporacyjnego

63.  uważa, że rozszerzonej roli gospodarczej EBI, jego zwiększonej zdolności do inwestowania i wykorzystaniu budżetu UE w celu zagwarantowania operacji EBI musi towarzyszyć większa przejrzystość i pogłębiona rozliczalność, tak aby zadbać o prawdziwą kontrolę społeczną jego działalności, wyboru projektów i priorytetów w zakresie finansowania;

64.  zachęca EBI do regularnej aktualizacji mapy ryzyka dla działalności i adaptowania swojej kultury ryzyka z uwzględnieniem swojego najnowszego modelu biznesowego i zwiększającej się wartości portfela związanej z wdrażaniem nowych instrumentów wraz z EFIS, różnych innych instrumentów, platform inwestycyjnych oraz instrumentów podziału ryzyka; w związku z tym zachęca też EBI, aby w swojej mapie ryzyka uwzględnił również wymiary inne niż finansowy, takie jak społeczna lub środowiskowa wartość dodana; z zadowoleniem przyjmuje w tym kontekście wdrażanie ram ostrożnościowych związanych z gotowością do podejmowania ryzyka, w celu wzmocnienia monitorowania ryzyka oraz nadzoru nad pochodzeniem ryzyka, odpowiedzialnością z nim związaną oraz zarządzaniem ryzykiem; przypomina o potrzebie opracowania jednolitych i jednorodnych ram kontroli;

65.  z zadowoleniem przyjmuje dobrą jakość portfela kredytowego EBI, z udziałem kredytów z utratą wartości na poziomie 0,3 % całkowitego portfela kredytowego EBI, co potwierdza konsekwentnie ostrożną politykę zarządzania ryzykiem i utrzymywanie mocnej zdolności kredytowej na międzynarodowych rynkach finansowych;

66.  z zadowoleniem przyjmuje, że polityka przejrzystości EBI jest oparta na zasadzie ujawniania informacji i że każdy może uzyskać dostęp do dokumentów i informacji EBI; przypomina swoje zalecenie publikowania na stronie internetowej EBI dokumentów, które nie są poufne, takich jak plany działalności za poprzednie lata, porozumienia międzyinstytucjonalne i memoranda, oraz apeluje do EBI, aby na tym nie poprzestał, lecz nadal stale poszukiwał nowych sposobów doskonalenia i podnosił poprzeczkę;

67.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie w sprawie wdrażania polityki przejrzystości grupy EBI za 2015 r. i zbliżający się przegląd polityki EBI dotyczącej informowania o nieprawidłowościach;

68.  przypomina, że przejrzystość we wdrażaniu strategii politycznych UE nie tylko prowadzi do wzmocnienia ogólnej rozliczalności korporacyjnej i wiarygodności EBI, zapewniając jasny przegląd rodzaju pośredników finansowych i beneficjentów końcowych, lecz także przyczynia się do zwiększenia skuteczności i zrównoważenia finansowanych projektów, obok podejścia zerowej tolerancji dla nadużyć finansowych i korupcji w jego portfelu kredytowym; apeluje, aby EBI wdrożył nowy system wczesnego ostrzegania i wykluczania przewidziany przez Komisję Europejską;

69.  zauważa z niepokojem, że EBI, choć udziela finansowania w wysokości trzy razy większej niż Bank Światowy, wykluczył z finansowania jedynie trzy podmioty, podczas gdy Bank Światowy wykluczył ich 820; w celu zaradzenia tej sytuacji wzywa EBI do przyłączenia się do sieci innych banków publicznych w zakresie wykluczania, obejmującej Bank Światowy i Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju (EBOR);

70.  powtarza swój apel o zwiększenie przejrzystości interwencji EBI podczas współdziałania z pośrednikami finansowymi i beneficjentami w celu unikania kontrahentów o negatywnej historii, kontrahentów wpisanych na czarną listę i kontrahentów mających potencjalne powiązania z jurysdykcjami niechętnymi współpracy, podmiotami zajmującymi się działalnością offshore lub przestępczością zorganizowaną; uważa, że stosowanie kryteriów wyboru pośredników finansowych i posiadanie aktualnych informacji na temat własności rzeczywistej danej spółki, w tym powiernictw, fundacji i rajów podatkowych, to najlepsze praktyki, według których należy stale postępować; zachęca EBI do dalszego wzmocnienia warunków umownych przez włączenie klauzuli lub wzmianki o zasadach dobrego zarządzania w celu zniwelowania ryzyka związanego z uczciwością i reputacją;

71.  sugeruje, że EBI powinien pójść w ślady Międzynarodowej Korporacji Finansowej (MKF) Grupy Banku Światowego i powinien zacząć ujawniać informacje o podprojektach obarczonych wysokim ryzykiem, które finansuje za pośrednictwem banków komercyjnych (głównych pośredników / podmiotów finansowych wykorzystywanych przez EBI do finansowania MŚP);

72.  z zadowoleniem przyjmuje regularne spotkania ze społeczeństwem obywatelskim i konsultacje publiczne dotyczące opracowywania strategii politycznych EBI;

73.  apeluje o coraz wyższy poziom przejrzystości zapewnianej w ramach polityki ujawniania informacji EBI, w odniesieniu do jego organów zarządzających, w szczególności przez ujawnianie protokołów posiedzeń Rady Dyrektorów EBI i EFI lub komitetu inwestycyjnego EFIS oraz w odniesieniu do projektów leżących w interesie publicznym korzystających z gwarancji budżetowej UE i mających wpływ na terytoria i obywateli UE; uważa, że ujawnianie tablicy wyników zawierającej wskaźniki jest dobrą praktyką w odniesieniu do każdej operacji oraz w odniesieniu do ocen wpływu na środowisko i społeczeństwo na poziomie projektów lub podprojektów;

74.  ponownie wzywa do upublicznienia informacji dotyczących systemu wykonawstwa i podwykonawstwa i do zapewnienia łatwego dostępu do nich, a w każdym razie do zapewnienia Parlamentowi dostępu do informacji i dokumentacji finansowej w tym zakresie;

75.  z zadowoleniem przyjmuje aktywność wykazywaną przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w zakresie sprawowania kontroli publicznej nad EBI; jest poważnie zaniepokojony stwierdzonymi niedociągnięciami w istniejących mechanizmach EBI mających zapobiegać ewentualnym konfliktom interesów w jego organach zarządzających; w związku z tym domaga się, by EBI uwzględnił zalecenia Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich i dokonał zmiany swojego kodeksu postępowania w najwcześniejszym możliwym terminie w celu lepszego zapobiegania konfliktom interesów w jego organach zarządzających oraz potencjalnym problemom związanym z przepływem pracowników między sektorem publicznym a prywatnym;

76.  uważa, że wiceprezesi EBI nie powinni nadal odpowiadać za projekty realizowane w ich krajach pochodzenia z uwagi na wyraźną możliwość wystąpienia konfliktu interesów oraz fakt, że państwa członkowskie, których obywatele są wiceprezesami EBI, stanowią jedynie mniejszość;

77.  z zadowoleniem przyjmuje przegląd zasad biura ds. mechanizmu rozpatrywania skarg, a także odnowienie protokołu ustaleń między Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich a EBI; zwraca się do EBI o wyjaśnienie opóźnienia w rozpoczęciu konsultacji społecznych dotyczących przeglądu polityk i procedur w zakresie jego mechanizmu rozpatrywania skarg; zwraca uwagę, że taki przegląd oferuje możliwość dalszego zwiększania niezależności i wydajności mechanizmu rozpatrywania skarg z myślą o ustanowieniu mechanizmu zapewniającego systematyczny przepływ informacji bezpośrednio między biurem ds. mechanizmu rozpatrywania skarg a dyrektorami; podkreśla, że kierownictwo EBI powinno przedkładać Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Parlamentowi coroczne sprawozdania wskazujące, jak zalecenia pochodzące z mechanizmu rozpatrywania skarg są uwzględniane w politykach i praktykach banku; podkreśla także, że szef biura ds. mechanizmu rozpatrywania skarg powinien raz w roku przedkładać Parlamentowi sprawozdanie z działalności biura oraz ocenę tego, w jaki sposób bank wdraża zalecenia biura;

78.  zwraca się do EBI o dołożenie wszelkich starań w walce z uchylaniem się od opodatkowania, oszustwami podatkowymi, unikaniem opodatkowania, nielegalną działalnością i praniem pieniędzy za pomocą polityki w dziedzinie jurysdykcji nieprzejrzystych i niechętnych współpracy (NCJ) oraz ram przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu (AML-CFT);

79.  zachęca EBI do utrzymywania regularnej współpracy z innymi międzynarodowymi instytucjami finansowymi za pomocą wymiany informacji o rezultatach ich badań due diligence w ujęciu korporacyjnym lub podatkowym lub przeglądu zasady „znaj swojego klienta” oraz do przedstawiania Parlamentowi i opinii publicznej corocznych sprawozdań na temat wdrażania polityki dotyczącej jurysdykcji niechętnych współpracy;

80.  uważa, że zewnętrzny nadzór ostrożnościowy EBI wymaga szczególnej rozwagi, jak stwierdził Parlament w swoich wcześniejszych rezolucjach;

81.  odnotowuje zawarcie we wrześniu 2016 r. zaktualizowanego porozumienia trójstronnego między EBI, Komisją i Trybunałem Obrachunkowym oraz apeluje do Trybunału o przeprowadzenie kontroli wykonania zadań w odniesieniu do operacji EBI w różnych sektorach – w przypadkach gdy wiążą się one z wykorzystaniem środków z budżetu UE – pod względem ich skuteczności i efektywności;

82.  apeluje do Komisji, aby w terminie do czerwca każdego roku, począwszy od 2018 r., przedkładała sprawozdanie z wykonania za okres od początku bieżących WRF i z uwzględnieniem aktualnej sytuacji, w tym osiągniętych rezultatów, w odniesieniu do wszystkich instrumentów finansowych zarządzanych i wdrażanych przez Grupę EBI, które funkcjonują z wykorzystaniem środków z budżetu UE, mając na celu wykorzystanie tego sprawozdania w procedurze udzielania absolutorium;

83.  apeluje do Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) o włączenie do jego sprawozdania rocznego informacji o sprawach związanych z EBI;

Działania następcze w wyniku zaleceń Parlamentu

84.  apeluje do EBI o przedstawienie sprawozdania w sprawie aktualnej sytuacji i statusu wcześniejszych zaleceń wydanych przez Parlament w jego corocznych rezolucjach, szczególnie w odniesieniu do wpływu jego działalności kredytowej;

85.  apeluje do EBI o zmianę polityki w zakresie zapobiegania zakazanym praktykom w ramach działalności Europejskiego Banku Inwestycyjnego i zniechęcania do stosowania tych praktyk, która powinna w sposób nieodwołalny stanowić, że EBI musi zaprzestać finansowania projektów objętych trwającymi dochodzeniami w sprawie korupcji i nadużyć finansowych prowadzonymi na szczeblu krajowym bądź przez OLAF lub zatwierdzania dalszych wypłat kredytów na rzecz takich projektów;

o
o   o

86.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0201.
(2) Dz.U. C 346 z 21.9.2016, s. 77.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0200.
(4) Dz.U. L 280 z 27.10.2011, s. 1.
(5) Dz.U. L 135 z 8.5.2014, s. 1.
(6) Dz.U. L 204 z 31.7.2012, s. 1.
(7) Dz.U. L 169 z 1.7.2015, s. 1.


Utworzenie Programu wspierania reform strukturalnych na lata 2017–2020 ***I
PDF 400kWORD 50k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego utworzenia Programu wspierania reform strukturalnych na lata 2017–2020 oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1303/2013 oraz (UE) nr 1305/2013 (COM(2015)0701 – C8-0373/2015 – 2015/0263(COD))
P8_TA(2017)0139A8-0374/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0701),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 175 i art. 197 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0373/2015),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 16 marca 2016 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 7 kwietnia 2016 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez właściwą komisję na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 15 lutego 2017 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego oraz opinie Komisji Gospodarczej i Monetarnej, Komisji Budżetowej, Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Rybołówstwa, jak również Komisji Kultury i Edukacji (A8-0374/2016),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... w sprawie utworzenia Programu wspierania reform strukturalnych na lata 2017–2020 oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 1303/2013 i (UE) nr 1305/2013

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/825.)

(1)Dz.U. C 177 z 18.5.2016, s. 47.
(2)Dz.U. C 240 z 1.7.2016, s. 49.


Europejski Rok Dziedzictwa Kulturowego ***I
PDF 404kWORD 49k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Roku Dziedzictwa Kulturowego (COM(2016)0543 – C8-0352/2016 – 2016/0259(COD))
P8_TA(2017)0140A8-0340/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0543),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 167 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0352/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 12 października 2016 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez właściwą komisję na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 15 lutego 2017 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji oraz opinię Komisji Budżetowej (A8-0340/2016),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zatwierdza wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego i Rady załączone do niniejszej rezolucji;

3.  przyjmuje do wiadomości oświadczenie Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

4.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. w celu przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... w sprawie Europejskiego Roku Dziedzictwa Kulturowego (2018)

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, decyzji (UE) 2017/864.)

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

WSPÓLNE OŚWIADCZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

Zgodnie z art. 9 niniejszej decyzji pula środków finansowych na organizację Europejskiego Roku Dziedzictwa Kulturowego w 2018 r. wynosi 8 mln EUR. W celu sfinansowania przygotowania Europejskiego Roku Dziedzictwa Kulturowego kwota 1 mln EUR będzie pochodzić z istniejących środków przewidzianych w budżecie na rok 2017. Budżet na rok 2018 będzie zawierał w odrębnej linii budżetowej rezerwę w wysokości 7 mln EUR na Europejski Rok Dziedzictwa Kulturowego. Z tej kwoty 3 mln EUR będzie pochodzić ze środków przewidzianych obecnie na program Kreatywna Europa, a 4 mln EUR zostanie przesuniętych z innych istniejących zasobów, bez wykorzystania istniejących marginesów oraz nie naruszając uprawnień władzy budżetowej.

OŚWIADCZENIE KOMISJI

Komisja przyjmuje do wiadomości porozumienie współustawodawców o ustanowieniu puli środków finansowych w wysokości 8 mln EUR zgodnie z art. 9 decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Roku Dziedzictwa Kulturowego (2018 r.). Komisja przypomina, że władza budżetowa jest uprawniona do zatwierdzenia kwoty środków w budżecie rocznym zgodnie z art. 314 TFUE.

(1)Dz.U. C 88 z 21.3.2017, s. 7.


Unijny program wspierania określonych działań w dziedzinie sprawozdawczości finansowej i badania sprawozdań finansowych ***I
PDF 398kWORD 48k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 258/2014 w sprawie ustanowienia unijnego programu wspierania określonych działań w dziedzinie sprawozdawczości finansowej i badania sprawozdań finansowych na lata 2014–2020 (COM(2016)0202 – C8-0145/2016 – 2016/0110(COD))
P8_TA(2017)0141A8-0291/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0202),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0145/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 25 maja 2016 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez właściwą komisję na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 15 marca 2017 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0291/2016),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 258/2014 w sprawie ustanowienia unijnego programu wspierania określonych działań w dziedzinach sprawozdawczości finansowej i badania sprawozdań finansowych na lata 2014–2020

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/827.)

(1)Dz.U. C 303 z 19.8.2016, s. 147.


Program Unii służący zwiększeniu zaangażowania konsumentów w proces kształtowania polityki w dziedzinie usług finansowych ***I
PDF 130kWORD 50k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia programu Unii służącego wsparciu szczególnych działań mających na celu zwiększenie zaangażowania konsumentów i innych użytkowników końcowych usług finansowych w proces kształtowania polityki Unii w dziedzinie usług finansowych na lata 2017–2020 (COM(2016)0388 – C8-0220/2016 – 2016/0182(COD))
P8_TA(2017)0142A8-0008/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0388),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 169 ust. 2 lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0220/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 października 2016 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez właściwą komisję na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 15 marca 2017 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8-0008/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... w sprawie ustanowienia unijnego programu służącego wsparciu szczególnych działań zwiększających zaangażowanie konsumentów i innych użytkowników końcowych usług finansowych w proces kształtowania unijnej polityki w dziedzinie usług finansowych na lata 2017–2020

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/826.)

(1) Dz.U. C 34 z 2.2.2017, s. 117.


Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – Komisja Europejska i agencje wykonawcze
PDF 959kWORD 127k
Decyzja
Decyzja
Decyzja
Decyzja
Decyzja
Decyzja
Decyzja
Decyzja
Rezolucja
1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja (2016/2151(DEC))
P8_TA(2017)0143A8-0150/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015(1),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016)0475 – C8‑0269/2016)(2),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2014 (COM(2016)0674) oraz dokumenty robocze służb Komisji dołączone do tego sprawozdania (SWD(2016)0338, SWD(2016)0339),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji na temat zarządzania budżetem UE i jego wyników za 2015 r. (COM(2016)0446),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2015 r. (COM(2016)0628) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2016)0322),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedziami instytucji(3) oraz sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego,

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(4) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05876/2017 – C8-0037/2017),

–  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(5), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8‑0150/2017),

A.  mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

1.  udziela Komisji absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2015(6);

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również parlamentom narodowym oraz krajowym i regionalnym organom kontroli w państwach członkowskich, oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

2. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego za rok budżetowy 2015 (2016/2151(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015(7),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016)0475 – C8‑0269/2016)(8),

–  uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego za rok budżetowy 2015(9),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2014 (COM(2016)0674) oraz dokumenty robocze służb Komisji dołączone do tego sprawozdania (SWD(2016)0338, SWD(2016)0339),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2015 r. (COM(2016)0628) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2016)0322),

–  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedzią Agencji(10),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(11) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05874/2017– C8-0038/2017),

–  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(12), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi(13), w szczególności jego art. 14 ust. 3,

–  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych(14), w szczególności jego art. 66 akapit pierwszy i drugi,

–  uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji 2013/776/UE z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego i uchylenia decyzji 2009/336/WE(15),

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8‑0150/2017),

A.  mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

1.  udziela dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2015(16);

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja, a także rezolucji, która stanowi integralną część tych decyzji, dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

3. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw za rok budżetowy 2015 (2016/2151(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015(17),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016)0475 – C8‑0269/2016)(18),

–  uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw za rok budżetowy 2015(19),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2014 (COM(2016)0674) oraz dokumenty robocze służb Komisji dołączone do tego sprawozdania (SWD(2016)0338, SWD(2016)0339),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2015 r. (COM(2016)0628) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2016)0322),

–  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedzią Agencji(20),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(21) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05874/2017– C8-0038/2017),

–  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(22), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi(23), w szczególności jego art. 14 ust. 3,

–  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych(24), w szczególności jego art. 66 akapit pierwszy i drugi,

–  uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji 2013/771/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw oraz uchylenia decyzji 2004/20/WE i 2007/372/WE(25),

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8‑0150/2017),

A.  mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

1.  udziela dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2015(26);

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja, a także rezolucji, która stanowi integralną część tych decyzji, dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

4. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności za rok budżetowy 2015 (2016/2151(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015(27),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016)0475 – C8‑0269/2016)(28),

–  uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności za rok budżetowy 2015(29),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2014 (COM(2016)0674) oraz dokumenty robocze służb Komisji dołączone do tego sprawozdania (SWD(2016)0338, SWD(2016)0339),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2015 r. (COM(2016)0628) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2016)0322),

–  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedzią Agencji(30),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(31) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05874/2017 – C8-0038/2017),

–  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(32), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi(33), w szczególności jego art. 14 ust. 3,

–  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych(34), w szczególności jego art. 66 akapit pierwszy i drugi,

–  uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji 2013/770/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia i Żywności oraz uchylenia decyzji 2004/858/WE(35),

–  uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji 2014/927/UE z dnia 17 grudnia 2014 r. zmieniającą decyzję wykonawczą 2013/770/UE w celu przekształcenia „Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia i Żywności” w „Agencję Wykonawczą ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności”(36),

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8‑0150/2017),

A.  mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

1.  udziela dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2015(37);

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja, a także rezolucji, która stanowi integralną część tych decyzji, dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

5. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych za rok budżetowy 2015 (2016/2151(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015(38),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016)0475 – C8‑0269/2016)(39),

–  uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych za rok budżetowy 2015(40),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2014 (COM(2016)0674) oraz dokumenty robocze służb Komisji dołączone do tego sprawozdania (SWD(2016)0338, SWD(2016)0339),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2015 r. (COM(2016)0628) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2016)0322),

–  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedzią Agencji(41),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(42) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05874/2017 – C8-0038/2017),

–  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(43), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi(44), w szczególności jego art. 14 ust. 3,

–  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych(45), w szczególności jego art. 66 akapit pierwszy i drugi,

–  uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji 2013/779/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych i uchylenia decyzji 2008/37/WE(46),

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8‑0150/2017),

A.  mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

1.  udziela dyrektorowi Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2015(47);

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja, a także rezolucji, która stanowi integralną część tych decyzji, dyrektorowi Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

6. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych za rok budżetowy 2015 (2016/2151(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015(48),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016)0475 – C8‑0269/2016)(49),

–  uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych za rok budżetowy 2015(50),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2014 (COM(2016)0674) oraz dokumenty robocze służb Komisji dołączone do tego sprawozdania (SWD(2016)0338, SWD(2016)0339),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2015 r. (COM(2016)0628) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2016)0322),

–  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedzią Agencji(51),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(52) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05874/2017 – C8-0038/2017),

–  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(53), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi(54), w szczególności jego art. 14 ust. 3,

–  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych(55), w szczególności jego art. 66 akapit pierwszy i drugi,

–  uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji 2013/778/UE z dnia 13 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych i uchylenia decyzji 2008/46/WE(56),

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8‑0150/2017),

A.  mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

1.  udziela dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2015(57);

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja, a także rezolucji, która stanowi integralną część tych decyzji, dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

7. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Innowacyjności i Sieci za rok budżetowy 2015 (2016/2151(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015(58),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016)0475 – C8‑0269/2016)(59),

–  uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Agencji Wykonawczej ds. Innowacyjności i Sieci za rok budżetowy 2015(60),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2014 (COM(2016)0674) oraz dokumenty robocze służb Komisji dołączone do tego sprawozdania (SWD(2016)0338, SWD(2016)0339),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2015 r. (COM(2016)0628) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2016)0322),

–  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Wykonawczej ds. Innowacyjności i Sieci za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedzią Agencji(61),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(62) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05874/2017 – C8-0038/2017),

–  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(63), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi(64), w szczególności jego art. 14 ust. 3,

–  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych(65), w szczególności jego art. 66 akapit pierwszy i drugi,

–  uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji 2013/801/UE z dnia 23 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia Agencji Wykonawczej ds. Innowacyjności i Sieci oraz uchylenia decyzji 2007/60/WE zmienionej decyzją 2008/593/WE(66),

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8‑0150/2017),

A.  mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

1.  udziela dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Innowacyjności i Sieci absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2015(67);

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja, a także rezolucji, która stanowi integralną część tych decyzji, dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Innowacyjności i Sieci, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

8. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków w odniesieniu do wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja (2016/2151(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015(68),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016)0475 – C8‑0269/2016)(69),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2014 (COM(2016)0674) oraz dokumenty robocze służb Komisji dołączone do tego sprawozdania (SWD(2016)0338, SWD(2016)0339),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji na temat zarządzania budżetem UE i jego wyników za 2015 r. (COM(2016)0446),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2015 r. (COM(2016)0628) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2016)0322),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedziami instytucji(70) oraz sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego,

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(71) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05876/2017 – C8-0037/2017),

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05874/2017– C8-0038/2017),

–  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(72), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi(73), w szczególności jego art. 14 ust. 2 i 3,

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8‑0150/2017),

1.  zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków w odniesieniu do wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2015(74);

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również parlamentom narodowym oraz krajowym i regionalnym organom kontroli w państwach członkowskich oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

9. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze (2016/2151(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją decyzję w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja,

–  uwzględniając swoje decyzje w sprawie absolutorium z wykonania budżetów agencji wykonawczych za rok budżetowy 2015,

–  uwzględniając art. 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(75) („rozporządzenie finansowe”) i rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (76)(zasady stosowania),

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8‑0150/2017),

A.  mając na uwadze, że Europa zmaga się z kryzysem zaufania do jej instytucji – sytuacją, za którą poszczególne unijne instytucje powinny przyjąć odpowiedzialność w zakresie, jaki ich dotyczy, i która wymaga w związku z tym od Parlamentu szczególnie rygorystycznego postępowania podczas kontroli sprawozdań Komisji;

B.  mając na uwadze, że unijne instytucje oraz państwa członkowskie powinny usprawnić politykę informacyjną, aby odpowiednio informować obywateli o wynikach osiągniętych w ramach budżetu Unii oraz ich wartości dodanej;

C.  mając na uwadze, że Parlament musi wykazać zdecydowane zaangażowanie w obliczu obaw obywateli Unii co do wydatkowania unijnego budżetu i ochrony ich interesów;

D.  mając na uwadze, że instytucje unijne powinny dążyć do opracowania solidnego i odpornego systemu budżetowego Unii funkcjonującego w sposób nie tylko elastyczny, ale również szybki, zarówno w okresie stabilności, jak i w trudnych czasach;

E.  mając na uwadze, że polityka spójności przynosi wyraźną wartość dodaną dzięki poprawie jakości życia obywateli na terenie całej Europy, ponieważ stanowi jeden z najważniejszych obszarów polityki na rzecz solidarności oraz jedno z podstawowych źródeł inwestycji publicznych;

F.  mając na uwadze, że instytucje unijne muszą jednoznacznie dać do zrozumienia i uzgodnić między sobą, które priorytetowe obszary polityki i dobra publiczne w Europie mają być finansowane w pierwszej kolejności w odpowiedzi na obawy naszych obywateli oraz w celu wyeliminowania braków w naszych strategiach politycznych;

G.  mając na uwadze, że wydatki unijne, choć ograniczają się do 1 % DNB Unii, są istotnym instrumentem osiągania ogólnoeuropejskich celów politycznych z wykorzystaniem europejskiej wartości dodanej i zwykle stanowią 1,9 % ogólnych wydatków państw członkowskich Unii;

H.  mając na uwadze, że pomimo ich niewielkiego udziału procentowego w budżecie Unii a) w stosunku do całkowitych zagregowanych wydatków państw członkowskich oraz b) jako nierozliczonych / błędnie wydanych / zmarnowanych elementów budżetu, rzeczywiste kwoty są znaczące, a zatem ich ścisła kontrola jest uzasadniona;

I.  mając na uwadze, że zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja ponosi ostateczną odpowiedzialność za wykonanie budżetu Unii Europejskiej, natomiast państwa członkowskie są zobowiązane rzetelnie współpracować z Komisją w celu zadbania, aby środki były wykorzystywane zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansowego;

J.  mając na uwadze, że Parlament, udzielając absolutorium Komisji, sprawdza, czy środki zostały prawidłowo wykorzystane oraz czy osiągnięto cele polityczne;

Budżet, okresy programowania i priorytety polityczne

1.  zauważa, że siedmioletni czas trwania obecnych wieloletnich ram finansowych nie jest zsynchronizowany z pięcioletnimi mandatami Parlamentu i Komisji, co powoduje również rozbieżności między budżetem na rok budżetowy a absolutorium z jego wykonania; dalej wskazuje, że 10-letni cykl planowania strategicznego i strategia „Europa 2020” także nie pokrywają się z siedmioletnim cyklem zarządzania budżetem UE; jest zdania, że stanowi to jedną z przyczyn głównego niedostatku unijnego zarządzania politycznego, gdyż Parlament i Komisja są związani wcześniejszymi umowami dotyczącymi celów politycznych i finansów, co może powodować wrażenie nieistotności wyborów europejskich w tym kontekście;

2.  zauważa, że w 2015 r. budżet unijny musiał wspierać osiąganie celów dwóch różnych długoterminowych programów politycznych:

   a) strategii „Europa 2020” z jednej strony, a także
   b) dziesięciu priorytetów politycznych wyznaczonych przez przewodniczącego Jeana-Claude’a Junckera z drugiej strony,

reagując jednocześnie na szereg sytuacji kryzysowych dotyczących: uchodźców, braku bezpieczeństwa w Europie i jej sąsiedztwie, niestabilności finansowej w Grecji oraz gospodarczego wpływu zakazu wywozu do Rosji, a także przedłużających się skutków kryzysu finansowego i jego strukturalnych konsekwencji, takich jak bezrobocie, ubóstwo i nierówności;

3.  zauważa, że polityka unijna może mieć różne cele krótko-, średnio- i długoterminowe, których osiąganie nie zawsze muszą wyznaczać pojedyncze wieloletnie ramy finansowe; uważa, że należy rozważyć uzyskanie nowej równowagi pomiędzy formułowaniem politycznych programów działania, realizacją polityki a ramami finansowymi;

4.  ubolewa, że tymczasowe procedury budżetowe nie stanowią idealnego systemu dla przekładania społecznych i politycznych ambicji na użyteczne cele operacyjne programów i planów wydatków;

5.  wskazuje, że w 2020 r. będzie okazja do zrównania długoterminowej strategii i formułowania polityki z cyklem budżetowym, i zaleca wykorzystanie tej szansy;

6.  jest zaniepokojony faktem, że według Trybunału Obrachunkowego (zwanego dalej „Trybunałem”)(77) łączny wkład z budżetu unijnego w finansowanie działań w dziedzinie klimatu w roku 2015 wyniósł jedynie 17,3 %, a w latach 2014–2016 wynosił średnio jedynie 17,6 %, podczas gdy celem było osiągnięcie poziomu co najmniej 20 % w przedmiotowym okresie budżetowym; podkreśla zatem, że według Trybunału istnieje poważne ryzyko, że bez wzmożenia wysiłków na rzecz walki ze zmianą klimatu cel 20 % nie zostanie osiągnięty;

7.  wskazuje ponadto, że ustalenie dotyczące wkładu w finansowanie działań w dziedzinie klimatu na poziomie 20 % podjęto przed zawarciem porozumienia paryskiego; jest przekonany, że konieczne jest podjęcie dalszych wysiłków, aby budżet Unii stał się jeszcze bardziej przyjazny dla klimatu; zaznacza również, że rewizja wieloletnich ram finansowych stwarza doskonałą okazję, aby zapewnić osiągnięcie celu 20 % wkładu w finansowanie działań w dziedzinie klimatu oraz umożliwić podniesienie tego pułapu zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami przyjętymi przez UE podczas COP 21;

8.  z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie przez Komisję podejścia polegającego na budżetowaniu wynikowym; uważa, że budżet Unii powinien charakteryzować się większą wydajnością i skutecznością, co jest szczególnie istotne w obecnej sytuacji z uwagi na ograniczone zasoby finansowe; ubolewa jednak, że Komisja skupia się głownie na produktach, a nie na wynikach;

Działania, jakie należy podjąć

9.  popiera sugestię wystosowaną przez Trybunał w notatce informacyjnej z przeglądu śródokresowego wieloletnich ram finansowych z dnia 28 października 2016 r. (pkt 39 i 40), zgodnie z którą Komisja powinna przeanalizować inne warianty, na przykład:

   program budżetowania kroczącego z pięcioletnim horyzontem planowania, klauzule przeglądowe według celów i polityki oraz kroczący program oceny;
   określanie czasu trwania programów i planów zgodnie z potrzebami politycznymi, a nie długością okresu planowania finansowego; wymaganie od państw członkowskich i Komisji przedstawiania odpowiednio uzasadnionych potrzeb w odniesieniu do a) unijnego finansowania oraz b) rezultatów, które mają zostać osiągnięte, przed ustaleniem wydatków;

10.  wzywa Komisję do uwzględnienia w porządku obrad kolejnego posiedzenia ekspertów na temat budżetu zorientowanego na rezultaty sugestii Trybunału zawartych w pkt 39 i 40 wyżej wymienionej notatki informacyjnej z dnia 28 października 2016 r. oraz zaleceń Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych w celu przygotowania kolejnej konferencji poświęconej inicjatywie na rzecz budżetu zorientowanego na rezultaty, na której będą omawiane obszary polityczne, w których wydatki z budżetu unijnego powinny być ponoszone, przed podjęciem decyzji o ramach finansowych;

11.  popiera wszystkie zalecenia przedstawione przez Trybunał w sprawozdaniu specjalnym nr 31/2016, a w szczególności zalecenie mówiące o rozważeniu przez Komisję wszystkich ewentualnych możliwości, w tym rewizji śródokresowej wieloletnich ram finansowych i przeglądu niektórych podstaw prawnych, w celu zapewnienia dalszego rzeczywistego podejmowania działań w dziedzinie klimatu; wzywa Trybunał do sporządzenia sprawozdania uzupełniającego na temat wkładu z budżetu unijnego w finansowanie działań w dziedzinie klimatu do końca 2018 r.;

12.  wzywa Komisję do większego wykorzystywania możliwości w zakresie rezerwy na wykonanie przewidzianej w obecnych ramach prawnych w celu stworzenia prawdziwego bodźca finansowego umożliwiającego skuteczne usprawnienie zarządzania finansami; wzywa ponadto do wzmocnienia instrumentu, jakim jest rezerwa na wykonanie, przez zwiększenie zakresu budżetowania wynikowego w kolejnych ramach prawnych;

13.  wzywa Komisję do ukierunkowania priorytetów na pomyślną realizację strategii „Europa 2020” przez wykorzystanie instrumentów europejskiego semestru;

14.  wzywa Komisję do określenia wstępnych priorytetów politycznych na okres finansowania, który rozpocznie się w 2021 roku, oraz do przekazania odnośnego tekstu Parlamentowi na wczesnym etapie;

15.  ubolewa nad faktem, że Komisja nie dokonała całościowego przeglądu strategii „Europa 2020”, aby zapewnić jej wdrożenie w ramach Strategicznego programu Unii w okresie zmian, przyjętego przez Radę Europejską w czerwcu 2014 r., tak jak to przewidziano w tym programie;

16.  wzywa Komisję do uwzględnienia porozumienia paryskiego i niezwłocznego zwiększenia docelowego wkładu z budżetu unijnego w finansowanie działań w dziedzinie klimatu z 20 % do 30 %;

17.  wzywa Komisję do opracowania kolejnych budżetów unijnych w taki sposób, aby były one wydajniejsze i skuteczniejsze, oraz do ich lepszego dostosowania do celów strategii „Europa 2020”, celów unijnych dotyczących działań w dziedzinie klimatu oraz zobowiązań przyjętych przez Unię na arenie międzynarodowej;

Budżety równoległe

18.  wskazuje, że liczne mechanizmy finansowe służące wspieraniu polityki unijnej nie są bezpośrednio finansowane z unijnego budżetu czy ujmowane w unijnym bilansie: należą do nich: Europejski Instrument Stabilności Finansowej, Europejski Mechanizm Stabilności, jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także Europejski Fundusz Inwestycyjny powiązany z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym;

19.  zauważa, że inne mechanizmy zostały ujęte w unijnym bilansie częściowo i należą do nich instrumenty łączone i Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych;

20.  wskazuje na rosnące w okresie 2014–2020 wykorzystywanie instrumentów finansowych zasadniczo złożonych z kredytów, instrumentów kapitałowych, gwarancji oraz instrumentów opartych na podziale ryzyka w ramach zarządzania pośredniego; wskazuje ponadto, że grupa Europejskiego Banku Inwestycyjnego zarządzała niemal wszystkimi instrumentami finansowymi pośrednio; uważa, że informacje dotyczące osiągniętych wyników nie są wystarczające do oceny tych instrumentów, w szczególności w odniesieniu do ich wpływu społecznego i środowiskowego; podkreśla, że instrumenty finansowe mogą stanowić uzupełnienie dotacji, lecz nie powinny ich zastępować;

21.  ubolewa, że rosnące wykorzystanie takich instrumentów, jak też instrumentów finansowych w ramach zarządzania dzielonego (instrumentów inżynierii finansowej), stwarza większe zagrożenie nie tylko dla utrzymania budżetu unijnego, który byłby wiarygodnym i wystarczającym instrumentem zarówno w kontekście obecnych i przyszłych celów, jak i dla rozliczalności i koordynacji polityki oraz działań Unii; podkreśla, że szersze wykorzystywanie instrumentów finansowych powinno być poprzedzone kompleksową oceną ich wyników, osiągnięć i skuteczności; wskazuje, że w sprawozdaniach specjalnych Trybunału(78) stwierdzono, że instrumenty finansowe nie funkcjonują tak, jak tego oczekiwano, są nadmiernie dokapitalizowane i są nieskuteczne w przyciąganiu kapitału prywatnego;

22.  ostrzega Komisję, że cele polityczne Unii niekoniecznie są wiążące dla instrumentów finansowych bądź innych rozwiązań w zakresie finansowania, które w związku z tym mogą służyć do finansowania projektów niezgodnych ze zobowiązaniami Unii;

23.  wskazuje, że uruchomienie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznychwpłynęło na opóźnienie uruchomienia instrumentu „Łącząc Europę” oraz że Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych będzie także miał wpływ na wykorzystanie kilku innych instrumentów finansowych;

Działania, jakie należy podjąć

24.  apeluje do Komisji o zaproponowanie odpowiednich środków, by rozwiązania unijnego finansowania na rzecz wykonania budżetu unijnego – obejmujące obecnie rozmaite narzędzia wykorzystywane odrębnie i w połączeniu, takie jak na przykład programy, fundusze strukturalne i inwestycyjne, fundusze powiernicze, fundusz na rzecz inwestycji strategicznych, fundusze gwarancyjne, instrumenty, instrumenty finansowe, makrofinansowe instrumenty pomocowe itd. – uprzystępnić, uprościć, uspójnić i lepiej opracować w celu zapewnienia odpowiedniej przejrzystości, rozliczalności, skuteczności i zrozumienia przez ogół społeczeństwa sposobu finansowania unijnej polityki i korzyści, które z nim wiążą; ubolewa, że wniosek dotyczący nowego rozporządzenia finansowego przedstawiony we wrześniu 2016 r. nie zawiera odpowiedniego rozwiązania tych problemów;

25.  wzywa Komisję do przeprowadzenia ponownej oceny ex ante instrumentu dłużnego „Łącząc Europę” w świetle utworzenia Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych oraz do przedstawienia Parlamentowi oceny wpływu Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych na inne unijne programy i instrumenty finansowe;

26.  wzywa Trybunał do przeprowadzenia oceny wkładu instrumentów finansowych i rozwiązań finansowania (wymienionych w ust. 24) w realizację strategii „Europa 2020”; wzywa Komisję do podjęcia wszelkich stosownych działań w celu zapewnienia zgodności instrumentów finansowych i wszelkich rozwiązań finansowania ze strategią unijną, celami i zobowiązaniami przyjętymi przez Unię;

27.  z zadowoleniem przyjmuje zamiar komisarza Oettingera, by włączyć różne budżety równoległe, w dłuższej perspektywie, ponownie do budżetu unijnego; uważa, że znacznie zwiększyłoby to rozliczalność demokratyczną; jest przekonany, że problem ten należy rozwiązać jak najszybciej – najpóźniej przed końcem kolejnego okresu programowania finansowego; zwraca się do Komisji o opublikowanie komunikatu na ten temat do listopada 2017 r.;

Zarządzanie budżetem i finansami

28.  ubolewa, że zaległości w wykorzystaniu funduszy strukturalnych za okres 2007–2013 są znaczne; zauważa, że do końca 2015 r. pozostało do spłaty 10 % zobowiązań z łącznej kwoty 446,2 mld EUR przydzielonej na wszystkie zatwierdzone programy operacyjne;

29.  podkreśla, że sytuacja ta może w rzeczywistości stwarzać poważne wyzwanie oraz osłabiać skuteczność europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, gdyż w niektórych państwach członkowskich niewykorzystany wkład unijny, wraz z wymaganym współfinansowaniem, przekracza 15 % ogólnych wydatków rządowych, biorąc pod uwagę ostatnie okresy budżetowe, tj. obejmujące lata 2007–2013 i 2014–2020;

30.  z zaniepokojeniem zauważa, że do końca 2015 r. pięć państw członkowskich (Czechy, Hiszpania, Włochy, Polska i Rumunia) i głównych beneficjentów odpowiadało za ponad połowę niewykorzystanych zobowiązań w ramach funduszy strukturalnych, które nie doprowadziły do dokonania płatności za okres programowania 2007–2013, przy czym przyczyny opóźnień były różne: brak zdolności i pomocy administracyjnej, brak środków krajowych współfinansujących działania unijne, opóźnienia w przedstawianiu programów regionalnych przewidzianych w wieloletnich ramach finansowych na lata 2014–2020 itp.;

31.  wskazuje na nową właściwość bieżących wieloletnich ram finansowych, która polega na tym, że niewykorzystane środki poniżej pułapu płatności i poniżej progu zobowiązań automatycznie zwiększają elastyczność na kolejne lata;

32.  podkreśla, że zobowiązania zaciągnięte w 2015 r. kształtowały się na wyższym poziomie niż w którymkolwiek z poprzednich lat i tuż poniżej ogólnego pułapu (97,7 % dostępnej kwoty);

33.  wskazuje, że w 2015 r. trzy czwarte wydatków operacyjnych przeznaczono na programy realizowane na podstawie przepisów dotyczących poprzednich wieloletnich ram finansowych, tj. na dotacje dla farmerów w 2014 r., projekty spójności, projekty badawcze w ramach siódmego programu ramowego, który rozpoczął się w 2007 r.;

34.  uważa za niedopuszczalne, że do końca 2015 r. mniej niż 20 % organów krajowych, które odpowiadają za europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne, z wyjątkiem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, zostało mianowanych przez państwa członkowskie; uważa, że te mianowania stanowią niezbędny krok, by organy państw członkowskich mogły składać zestawienia wydatków w Komisji; uważa, że istotne nowe rozwiązania wprowadzone dla okresu 2014–2020 skutkują trudnościami administracyjnymi pomimo wysiłków na rzecz uproszczenia;

35.  wskazuje, że trudności z zakończeniem procedur oceny zgodności nowych systemów zarządzania i kontroli, które zwykle przypadają na początek okresu programowania, stanowią poważną przyczynę opóźnień w wykorzystaniu środków;

36.  zauważa, że ogólnoświatowa recesja gospodarcza, która ma bezpośredni wpływ w postaci ograniczeń budżetowych stosowanych w budżetach publicznych oraz trudności w pozyskaniu wewnętrznego finansowania, również stanowi zasadniczy czynnik opóźniający wykorzystanie środków;

37.  wyraża głębokie ubolewanie, że w rezultacie istnieje ryzyko wystąpienia większych opóźnień w wykonaniu budżetu w okresie programowania 2014–2020 niż w okresie 2007–2013; obawia się, że kolejne wieloletnie ramy finansowe mogą rozpocząć się od bezprecedensowo wysokiego poziomu niezaspokojonych zobowiązań, co może stanowić zagrożenie dla zarządzania budżetem UE w początkowych latach; oczekuje, że Komisja wyciągnie z tego wnioski, aby zapobiec podobnym opóźnieniom w przyszłości;

38.  zauważa, że Komisja przyjęła w marcu 2015 r. plan płatności przedstawiający środki krótkoterminowe, które mają ograniczać poziom niezapłaconych rachunków, ale wskazuje, że choć środki te mają poprawić krótkoterminowe zarządzanie przepływami pieniężnymi, rozwiązanie problemu wysokiego poziomu zaległych zobowiązań wymaga długoterminowej perspektywy, a także dogłębnej analizy podstawowych przyczyn (trudności administracyjne i operacyjne, ograniczenia makroekonomiczne itp.) w celu ustanowienia skutecznej strategii unikania ich w przyszłości;

39.  podkreśla, że uruchomienie art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej może spowodować trudności w sposobie zarządzania budżetem unijnym, w szczególności w odniesieniu do płatności; wskazuje na konieczność uwzględnienia tego kluczowego elementu we wszelkich porozumieniach przejściowych lub ostatecznych podpisywanych z jakimkolwiek państwem członkowskim występującym z Unii;

Działania, jakie należy podjąć

40.  domaga się, by Komisja podjęła środki w celu zapewnienia rygorystycznego przestrzegania zasad i harmonogramów w odniesieniu do zaległych zobowiązań, w tym:

   i) zamykania programów z lat 2007–2013 i umarzania środków z tych programów;
   ii) właściwego wykorzystywania korekt netto w projektach spójności;
   iii) ograniczenia środków pieniężnych utrzymywanych przez powierników oraz
   iv) opracowywania planów płatności oraz prognoz w wypadku znacznych zaległych zobowiązań;

41.  ponawia żądanie, by Komisja ustanowiła corocznie aktualizowaną, długoterminową prognozę przepływów pieniężnych, obejmującą okres od siedmiu do dziesięciu lat, z uwzględnieniem pułapów budżetowych, potrzeb płatniczych, ograniczeń zdolności i potencjalnych umorzeń w celu lepszego dopasowania potrzeb płatniczych i dostępnych środków;

42.  domaga się, aby, zważywszy na złą sytuację, w jakiej znajduje się obecnie wiele państw członkowskich, w ramach zarządzania budżetowego i finansowego Komisja pilnie wzięła pod uwagę ograniczoną zdolność do wykorzystania środków oraz szczególne warunki społeczno-gospodarcze w niektórych państwach członkowskich; wzywa Komisję, aby wykorzystywała wszelkie instrumenty dostępne w ramach pomocy technicznej i nowego programu wspierania reform strukturalnych w celu zapewnienia wsparcia tym państwom członkowskim, tak aby uniknąć niepełnego wykorzystania funduszy i zwiększyć poziom absorpcji, zwłaszcza w obszarze europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych;

43.  ponownie podkreśla konieczność uproszczenia i doprecyzowania przepisów i procedur na szczeblu zarówno unijnym, jak i krajowym, aby ułatwić beneficjentom dostęp do funduszy unijnych i zapewnić należyte zarządzanie tymi funduszami przez służby administracyjne; uważa, że uproszczenie przyczyni się do szybszego przydziału funduszy, podniesienia wskaźników wykorzystania środków, zwiększenia skuteczności i przejrzystości, zmniejszenia liczby błędów i skrócenia okresów płatności; jest zdania, że należy osiągnąć równowagę między uproszczeniem a stabilnością przepisów, procedur i kontroli; zwraca uwagę, że w każdym przypadku niezbędnym warunkiem pomyślnego wdrażania jest udzielenie odpowiednio szczegółowych informacji potencjalnym kandydatom i beneficjentom;

44.  wzywa Komisję, aby powstrzymała się od dokonywania nowych cięć w zakresie dostępnej pomocy technicznej i opracowała plan działania umożliwiający skuteczne i terminowe wykorzystanie środków, koncentrując się w szczególności na państwach członkowskich i regionach, które pozostają w tyle i w których wskaźniki wykorzystania środków są niskie;

Instrumenty inżynierii finansowej

45.  ubolewa, że tylko 75 %(79) wkładów na instrumenty inżynierii finansowej w okresie programowania 2007–2013 wypłacono ostatecznym odbiorcom do końca 2015 r. w ramach zarządzania dzielonego (57 % wypłacono do końca 2014 r. i 37 % do końca 2012 r.) oraz że poziom środków pieniężnych utrzymywanych w instrumentach finansowych objętych zarządzaniem pośrednim pozostawał wysoki (1,3 mld EUR w 2015 r., 1,3 mld EUR w 2014 r., 1,4 mld EUR w 2013 r.);

46.  z zaniepokojeniem zwraca uwagę na fakt, że niewykorzystane kwoty z instrumentów finansowych pozostają stosunkowo wysokie, przy czym na koniec 2014 r. 80 % tych niewykorzystanych kwot skupiało się w pięciu państwach członkowskich (z czego Włochy odpowiadały za 45 % całości); uważa, że Komisja powinna sporządzić ogólną ocenę tych instrumentów do końca 2018 r., aby ocenić stosowność ich kontynuacji w przyszłym okresie programowania finansowego;

47.  domaga się, aby Komisja odzyskiwała niewykorzystane środki pieniężne w ramach instrumentów finansowych objętych zarządzaniem dzielonym i pozostałe niewykorzystane środki w ramach instrumentów finansowych objętych zarządzaniem pośrednim z poprzednich wieloletnich ram finansowych, w przypadku których wygasł okres kwalifikowalności;

Poświadczenie wiarygodności przez Trybunał

48.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Trybunał wydaje pozytywną opinię o wiarygodności sprawozdań za 2015 r., podobnie jak we wszystkich latach od 2007 r., oraz że Trybunał stwierdził brak istotnych błędów w wykazanych dochodach w 2015 r., a także z zadowoleniem zauważa, że zobowiązania leżące u podstaw sprawozdania na koniec roku, w dniu 31 grudnia 2015 r., są legalne i prawidłowe we wszystkich istotnych aspektach;

49.  wyraża głębokie ubolewanie, że 22 rok z kolei płatności były obarczone istotnymi błędami ze względu na jedynie częściową skuteczność systemów nadzorczych i kontrolnych;

50.  ubolewa, że – pomimo poprawy w tym zakresie – płatności są obarczone najbardziej prawdopodobnym poziomem błędu 3,8 %; przypomina, że najbardziej prawdopodobny poziom błędu w przypadku płatności w roku budżetowym 2014 wynosił 4,4 %, w roku budżetowym 2013 został oszacowany na 4,7 %, w roku budżetowym 2012 na 4,8 %, a w roku budżetowym 2011 na 3,9 %;

51.  podkreśla, że nawet jeśli sytuacja się poprawiła w ubiegłych latach, najbardziej prawdopodobny poziom błędu nadal znacznie przekracza próg istotności 2 %; podkreśla, że gdyby wszystkie udostępnione informacje zostały wykorzystane przez Komisję, władze państw członkowskich lub niezależnych audytorów, można było wykryć i skorygować znaczną część błędów lub zapobiec ich wystąpieniu przed dokonaniem odnośnych płatności; nie może zaakceptować, że dostępne informacje nie są wykorzystywane do zmniejszenia poziomu błędów; jest przekonany, że państwa członkowskie odgrywają zasadniczą rolę w tym względzie; apeluje do państw członkowskich o wykorzystywanie wszystkich dostępnych informacji w celu wykrywania i korygowania wszelkich błędów i zapobiegania ich występowaniu oraz do podejmowania stosownych działań w tym zakresie;

52.  ubolewa, że ze względu na zmiany w ramach prawnych wspólnej polityki rolnej w 2015 r. Trybunał nie uwzględnia już w badaniu transakcji zasady wzajemnej zgodności, co utrudnia porównanie z poprzednim rokiem budżetowym; w 2004 r. takie błędy odpowiadały 0,6 punktu procentowego w ogólnym szacowanym poziomie błędów w dziale 2 wieloletnich ram finansowych „Zasoby naturalne”, natomiast w latach 2011–2014 ich roczny udział w ogólnym szacowanym poziomie błędów wynosił od 0,1 do 0,2 punktu procentowego;

53.  z niepokojem zauważa, że gdyby działania naprawcze podjęte przez państwa członkowskie i Komisję nie zostały zastosowane do płatności skontrolowanych przez Trybunał, ogólny szacowany poziom błędu wyniósłby 4,3 %, a nie 3,8 %;

54.  zauważa, że tryb zarządzania ma ograniczony wpływ na poziom błędu, gdyż Trybunał ujawnił niemal ten sam szacowany poziom błędu w ramach zarządzania dzielonego z państwami członkowskimi (4,0 %) i w wydatkach zarządzanych bezpośrednio przez Komisję (3,9 %);

55.  wskazuje, że Trybunał wykrył najwyższy szacowany poziom błędu w wydatkach w ramach działu „Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna” (5,2 %) oraz „Konkurencyjność na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia” (4,4 %), zaś w dziale „Wydatki administracyjne” – najmniejszy szacowany poziom błędu (0,6 %); podkreśla, że co do zasady błędy nie stanowią nadużycia; zaleca, aby Trybunał przystąpił do sporządzenia sprawozdania specjalnego dokonującego analizy i porównania tych obszarów w celu opracowania zwięzłego dokumentu dotyczącego najlepszych praktyk;

56.  zauważa, że na poziom błędu w różnych obszarach wydatkowania miały główny wpływ różne wzorce ryzyka systemów zwrotu kosztów i systemów uprawnień; w przypadku gdy Unia dokonuje zwrotu kwalifikowalnych kosztów za kwalifikowalne działania na podstawie oświadczenia o kosztach przedstawionego przez beneficjentów, poziom błędu wynosi 5,2 %, natomiast płatności dokonywane po spełnieniu pewnych warunków, a nie na zasadzie zwrotu kosztów, były obarczone błędem na poziomie 1,9 %; zaleca, aby Trybunał przeanalizował i porównał te obszary w celu sporządzenia sprawozdania specjalnego dotyczącego najlepszych praktyk;

Roczne sprawozdanie z zarządzania i jego wyników: osiągnięcia w zakresie zarządzania a narzędzia wewnętrznego zarządzania Komisji

57.  zauważa, że w porównaniu z sytuacją w 2014 r. kwoty zagrożone ryzykiem w związku z płatnościami, według ustaleń Komisji w sprawozdaniu rocznym na temat zarządzania budżetem UE i jego wyników za 2015 r (COM(2016)0446), zmalały o około 10 %, zwłaszcza z powodu ograniczenia kwot zagrożonych ryzykiem w rolnictwie;

58.  podkreśla, że w uznaniu Komisji wydatki są obarczone istotnymi błędami, jak przedstawiono w rocznym sprawozdaniu z zarządzania i jego wyników za 2015 r., kwoty zagrożone ryzykiem w związku z płatnościami wynoszą 3,3–4,5 mld EUR, co stanowi między 2,3 % a 3,1 % płatności; zauważa, że według szacunków Komisji w przyszłości będzie ona wykrywać i korygować błędy na kwotę od 2,1 do 2,7 mld EUR rocznie;

59.  podziela pogląd Trybunału, że stosowana przez Komisję metodologia szacowania kwot zagrożonych ryzykiem w związku z płatnościami poprawiła się wraz z upływem lat, ale szacunki poszczególnych dyrekcji generalnych dotyczące poziomu nieprawidłowości nie są oparte na spójnej podstawie (zob. w szczególności pkt 1.38 rocznego sprawozdania Trybunału za 2015 r.); zaleca jak najszybsze uregulowanie i znormalizowanie tej praktyki;

60.  zauważa, że pomimo usprawnień Komisja nie usunęła zagrożenia przeceniania wpływu działań naprawczych;

61.  wskazuje w szczególności na fakt, że przez ponad trzy kwartały 2015 r. dyrekcje generalne Komisji opierają obliczenia szacunkowe kwot zagrożonych ryzykiem na danych dostarczanych przez organy krajowe, choć według rocznych sprawozdań z działalności danych dyrekcji generalnych Komisji, Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich (DG AGRI) i Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Regionalnej i Miejskiej (DG REGIO) wiarygodność sprawozdań kontrolnych państw członkowskich pozostaje wyzwaniem mimo poprawy sprawozdawczości państw członkowskich; uważa za niedopuszczalne, że państwa członkowskie nie współpracują uczciwie z Komisją w odniesieniu do sprawozdań kontrolnych i ich rzetelności;

62.  podkreśla możliwość zmniejszenia obciążeń związanych z kontrolą, które spoczywają na użytkownikach końcowych, w przypadku zastosowania systemu jednolitej kontroli, w ramach którego audyt ogólnoeuropejski nie byłby przeprowadzany oddzielnie, lecz opracowywany na podstawie audytów krajowych; zauważa, że taka ciągłość rozliczalności będzie jednak możliwa tylko wtedy, jeśli zapewnione zostanie odpowiednie przeprowadzanie audytów krajowych, a Komisja i państwa członkowskie porozumieją się co do ich zasad i interpretacji; wzywa Komisję do zainicjowania odnośnych działań przez opublikowanie wytycznych;

63.  uważa, że udzielenie absolutorium powinno być zależne od niezbędnego usprawnienia zarządzania finansowego na szczeblu państw członkowskich; w tym kontekście wskazuje na instrument, jakim są deklaracje krajowe, które mogą być pomocne w zwiększaniu rozliczalności i odpowiedzialności na szczeblu krajowym;

64.  wskazuje, że ze względu na specyfikę programowania wieloletniego oraz złożoność i nagromadzenie przepisów regionalnych, krajowych i unijnych w sprawie procedury budżetowej oraz z uwagi na fakt, że błędy można poprawiać przez ponad 10 lat od chwili ich powstania, nienaturalne jest opieranie szacowanego wpływu przyszłych korekt na odnotowanych korektach w ciągu ubiegłych sześciu lat;

65.  podkreśla w tym kontekście, że jeśli Komisja byłaby pewna skuteczności swoich zdolności naprawczych, dyrekcje generalne nie powinny wydawać żadnych zastrzeżeń w swoich rocznych sprawozdaniach z działalności;

66.  wskazuje, że Komisja informuje(80) o łącznych wprowadzonych korektach finansowych i środkach odzyskanych na poziomie 3,9 mld EUR; zwraca uwagę, że Trybunał dokonał ich podziału na trzy kategorie: korekty i odzyskanie środków na 1,2 mld EUR wprowadzone przed zaakceptowaniem wydatku przez Komisję (w obszarach rolnictwa, spójności i zarządzania bezpośredniego/pośredniego); 1,1 mld EUR jako wycofanie płatności przez państwa członkowskie wnioskowane już po zaakceptowaniu wydatków przez przeniesienie kwot niekwalifikowalnych na nowe projekty spójności; 1,6 mld EUR jako korekty finansowe netto (w obszarach rolnictwa i zarządzania bezpośredniego/pośredniego);

67.  podkreśla, że w przypadku wysokiego ryzyka wystąpienia nieprawidłowości do najlepszej praktyki należy omówienie tego ryzyka oraz kwantyfikacja jego poziomu i prawdopodobnego wpływu; ubolewa, że Komisja w swoim sprawozdaniu na ten temat zwraca szczególną uwagę na „zdolności naprawcze”, a nie na kwantyfikowanie i analizowanie charakteru zidentyfikowanych błędów i podejmowanie stosownych środków zapobiegawczych umożliwiających unikanie takich błędów; wskazuje zwłaszcza, że komunikat Komisji „Ochrona budżetu Unii Europejskiej” nie zawiera oszacowania poziomu nieprawidłowości we wstępnych ani w zatwierdzonych wnioskach o zwrot kosztów;

68.  podziela pogląd wyrażony przez Trybunał w sprawozdaniu specjalnym nr 27/2016, że rozróżnienie wprowadzone przez reformę Kinnocka-Prodiego pomiędzy „odpowiedzialnością polityczną komisarzy” a odpowiedzialnością operacyjną dyrektorów generalnych oznacza niemożność wyraźnego stwierdzenia w każdym przypadku, czy „odpowiedzialność polityczna” obejmuje wzięcie odpowiedzialności za wykonanie budżetu przez dyrekcje generalne, czy jest to inny rodzaj odpowiedzialności (zob. pkt 5 streszczenia sprawozdania specjalnego Trybunału nr 27/2016);

69.  wskazuje, że kolegium komisarzy nie przyjmuje odpowiedzialności za sprawozdania finansowe przez opracowanie projektu wstępu czy sprawozdania przez przewodniczącego bądź komisarza ds. budżetu oraz że Komisja nie przygotowuje rocznego sprawozdania na temat zarządzania bądź kontroli wewnętrznej, zgodnie z najlepszą praktyką i powszechną praktyką państw członkowskich;

Działania, jakie należy podjąć

70.  ponownie wzywa Komisję i państwa członkowskie do wprowadzenia należytych procedur w celu potwierdzenia wiarygodnych informacji na temat ram czasowych, pochodzenia oraz charakteru działań korygujących oraz do przedstawiania zestawień informacji w najszerszym możliwie zakresie na temat roku, w którym dokonano płatności, roku, w którym wykryto odnośny błąd, oraz roku, w którym odzyskiwanie środków lub korekty finansowe przedstawiane są w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego;

71.  ponownie wzywa Komisję do wydawania, raz w roku, jednego właściwego „potwierdzenia wiarygodności” na podstawie rocznego sprawozdania z działalności dyrektorów generalnych oraz wyznaczania własnego statystycznie oszacowanego poziomu błędu; zwraca się do Komisji o odrębną ocenę kwoty środków unijnych, które zamierza odzyskać w postaci środków odzyskanych lub korekt finansowych w związku z rokiem budżetowym 2015;

72.  zwraca się do Komisji o przeprowadzenie dokładnej analizy tzw. projektów retrospektywnych, tj. praktyki włączania do regionalnego programu operacyjnego niektórych projektów już rozpoczętych przez organy z wykorzystaniem innych zasobów w celu uzupełnienia lub zastąpienia nimi środków lub projektów charakteryzujących się trudnościami operacyjnymi lub nieprawidłowościami, w tym oceny ex ante, aby sprawdzić, czy te projekty odpowiadają zamierzonym celom;

73.  wzywa Komisję, by dodała do sprawozdania finansowego roczne sprawozdanie na temat zarządzania oraz kontroli wewnętrznej, z uwzględnieniem w szczególności:

   opisu wewnętrznych narzędzi zarządzania Komisji,
   oceny operacyjnych i strategicznych działań obarczonych ryzykiem podjętych w trakcie roku,
   średnio- i długoterminowego sprawozdania w zakresie stabilności budżetowej,

a także wzywa Komisję, by oszacowała w swoim komunikacie „Ochrona budżetu Unii Europejskiej” poziom nieprawidłowości we wstępnych lub w zatwierdzonych wnioskach o zwrot kosztów;

74.  wzywa państwa członkowskie do dostarczania Komisji Europejskiej rzetelnych danych, w szczególności w odniesieniu do sprawozdań z kontroli;

Zastrzeżenia polityczne

75.  popiera zastrzeżenia wydane przez dyrektorów generalnych DG REGIO, Dyrekcji Generalnej ds.Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa (MARE), Dyrekcji Generalnej ds. Migracji i Spraw Wewnętrznych (HOME), Dyrekcji Generalnej ds. Wspólpracy Międzynarodowej i Rozwoju (DEVCO) i DG AGRI w ramach rocznego sprawozdania z działalności; jest zdania, że te zastrzeżenia świadczą o tym, że procedury kontrolne wprowadzone przez Komisję i państwa członkowskie nie są w stanie zapewnić koniecznych gwarancji dotyczących legalności i regularności wszystkich operacji leżących u podstaw rozliczeń w odpowiednich obszarach polityki;

76.  zwraca się z pytaniem, dlaczego dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej ds. Badań Naukowych i Innowacji (DG RTD), podobnie jak w poprzednich latach, ponownie wydaje zastrzeżenie horyzontalne obejmujące wszystkie płatności i zestawienia poniesionych wydatków w ramach siódmego programu ramowego; wzywa Komisję do opracowania na koniec bardziej miarodajnego podejścia opartego na ryzyku oraz wykorzystania w razie potrzeby szczegółowych zastrzeżeń;

Budżet UE a uzyskiwane rezultaty

Roczne sprawozdanie z zarządzania i jego wyników: ocena wyników

77.  zauważa, że sprawozdanie roczne Komisji na temat zarządzania budżetem UE i jego wyników za 2015 r., obejmuje dwa wcześniejsze sprawozdania: sprawozdanie oceniające sporządzone zgodnie z art. 318 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz sprawozdanie podsumowujące wymagane zgodnie z art. 66 ust. 9 rozporządzenia finansowego;

78.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że dla każdego działu budżetowego sprawozdanie dostarcza informacji na temat postępów w realizacji programów wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 i dowodów dotyczących rezultatów programów wieloletnich ram finansowych za lata 2007–2013 oraz przedstawia powiązania ze strategią „Europa 2020”;

79.  ubolewa, że w tak zwanym sprawozdaniu oceniającym, z jednej strony, mylone są opisy działań z rezultatami, a z drugiej strony podejmowane są próby oceny wpływu polityki i składane obietnice na przyszłość;

80.  przypomina, że państwa członkowskie nie są zobowiązane do uwzględnienia wspólnych wskaźników w swoich programach, z wyjątkiem Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, a pierwsza faza kontroli na poziomie państw członkowskich nie przewiduje ocen rezultatów;

81.  wyraża ubolewanie, że zamiast upraszczania wewnętrznych narzędzi zarządzania Komisja dodała każdemu departamentowi nowy wieloletni plan strategiczny opracowywany na podstawie wspólnych celów ogólnych, które obejmują dziesięć politycznych priorytetów Komisji Jeana-Claude’a Junckera oraz wspierają cele strategii „Europa 2020” i zobowiązania traktatowe;

82.  ponawia apel dotyczący koncentracji tematycznej, tak jak to wskazano w sprawozdaniu w sprawie absolutorium z wykonania budżetu za rok 2014; wzywa Komisję do zbadania, w jakim zakresie koncentracja tematyczna mogłaby przyczynić się do uproszczenia oraz zmniejszenia obciążeń regulacyjnych i związanych z kontrolą;

83.  wzywa Komisję do przyjęcia sprawozdania rocznego na temat zarządzania i jego wyników w odpowiednim czasie, tak by Trybunał mógł je uwzględnić w swoim sprawozdaniu rocznym; nalega, by informacje dostarczane w tym sprawozdaniu były w najwyższym stopniu obiektywne i zawierały wszechstronną ocenę rezultatów osiągniętych w poprzednim roku przez Komisję w ramach realizacji polityki; domaga się, by Komisja przemyślała potrzebę utrzymywania długoterminowego okresu programowania politycznego w postaci 10-letniej strategii „Europa 2020”;

84.  zwraca uwagę, że proces określania wskaźników efektywności powinien przebiegać w sposób przejrzysty i demokratyczny, przy udziale wszystkich instytucji unijnych, partnerów i zainteresowanych stron, tak aby wskaźniki te były odpowiednie dla pomiaru wykonania budżetu unijnego oraz aby spełniły oczekiwania obywateli Unii;

Działania, jakie należy podjąć

85.  apeluje do Komisji, aby w kolejnych sprawozdaniach z wykonania dokonała lepszej oceny produktów i wyników wszystkich strategii politycznych; wzywa Komisję do precyzyjnego i syntetycznego przedstawienia wkładu europejskich strategii politycznych w osiąganie celów Unii oraz do oceny ich wkładu w realizację strategii „Europa 2020”;

Horyzont 2020

86.  przypomina, że „Horyzont 2020” to ambitny, szeroko zakrojony program, którego ogólny cel jest oparty na trzech priorytetach: doskonała baza naukowa, wiodąca pozycja w przemyśle i wyzwania społeczne;

87.  zauważa, że Komisja Jeana-Claude’a Junckera przyjęła dziesięć politycznych priorytetów na lata 2014–2019, które nie odpowiadają dokładnie priorytetom strategii „Europa 2020”; prowadzi to do sytuacji, w której ramy prawne i przydział z budżetu na rzecz programu „Horyzont 2020” odpowiadają strategii „Europa 2020”, podczas gdy Komisja, wdrażając program, zmieniła w 2014 r. planowanie strategiczne i mechanizmy zarządzania pod kątem realizacji tych dziesięciu priorytetów;

88.  ubolewa, że Komisja jak dotąd nie określiła przyporządkowania między tymi dwoma zbiorami priorytetów, i zwraca się do Komisji, by wyjaśnić te powiązania;

89.  podkreśla, że o powodzeniu programu „Horyzont 2020” mogą w dużej mierze zadecydować skuteczna synergia i komplementarność między krajowymi a europejskimi programami w zakresie badań naukowych i innowacji; zauważa, że Komisja zamierza przeanalizować wzajemny wpływ i synergie między programem „Horyzont 2020” a europejskimi funduszami strukturalnymi i inwestycyjnymi w kontekście oceny okresowej programu „Horyzont 2020”;

90.  odnotowuje dwa przykłady komplementarności między krajowymi i unijnymi programami badawczymi przedstawione w rocznym sprawozdaniu Trybunału za rok 2015 oraz fakt, że choć – według najwyższych organów kontroli Bułgarii i Portugalii – w niektórych obszarach krajowe i unijne programy badawcze się uzupełniają, obserwuje się także pewne niedociągnięcia na szczeblu krajowym co do wskaźników dotyczących programu „Horyzont 2020” w ramach krajowych planów działania i strategii oraz pewne problemy w zakresie koordynacji i interakcji między wszystkimi uczestnikami programu „Horyzont 2020” na szczeblu krajowym(81); zauważa zarazem, że Bułgaria jako pierwsze państwo członkowskie dobrowolnie zastosowała instrument wsparcia dostępny w ramach polityki programu „Horyzont 2020”, i zachęca Komisję do dalszego wspierania państw członkowskich, które muszą wprowadzić modernizacje w sektorze badań i innowacji;

91.  przypomina, że ramy prawne programu „Horyzont 2020” wprowadzają szereg elementów istotnych dla zarządzania wynikami, takich jak cele i kluczowe wskaźniki efektywności; podkreśla, że co do zasady uzgodnione cele i wskaźniki stanowią rzeczywisty krok naprzód w porównaniu z poprzednimi programami ramowymi;

92.  wskazuje, że pozostaje szereg niedociągnięć dotyczących wskaźników efektywności używanych w programie „Horyzont 2020”, na przykład

   i) odnoszących się do nierównowagi między wskaźnikami służącymi do pomiaru tylko nakładów lub produktów a wskaźnikami rezultatów i wpływu(82),
   ii) braku wartości wyjściowych oraz
   iii) braku ambitnych celów;

93.  ubolewa, że według ustaleń Trybunału Komisja nie wykorzystuje programów prac „Horyzont 2020” i powiązanych zaproszeń do składania wniosków w celu zwiększenia niezbędnego celowego nacisku na wyniki (83);

94.  zauważa z zadowoleniem, że jeśli chodzi o wnioski i umowy o dotacje analizowane przez Trybunał, położono wystarczający nacisk na wyniki w formułowaniu celów w wypadkach wymaganych przez Komisję i to samo dotyczy procesu oceny tych wniosków;

95.  ubolewa, że w poszczególnych programach prac, które stymulują „Horyzont 2020” i powiązane zaproszenia do składania wniosków, stosowanie szerszej koncepcji „oczekiwanego wpływu” zamiast „oczekiwanego rezultatu” zwiększa ryzyko, że informacje dostarczone w tej części będą zbyt ogólne i ocena wyników programu „Horyzont 2020” będzie trudna do agregacji(84);

96.  jest zaniepokojony, że Komisja nie zawsze stosuje kluczowe pojęcia (na przykład „produkt”, „rezultaty”, „wyniki” i „wpływ”) w sposób spójny;

97.  ubolewa, że według ustaleń Trybunału obecna organizacja nie umożliwia Komisji prowadzenia monitorowania i sprawozdawczości odrębnie w odniesieniu do wydatków i wyników w zakresie badań naukowych i rozwoju oraz innowacji w ramach programu „Horyzont 2020”; ponadto wkład finansowy programu „Horyzont 2020” w realizację strategii „Europa 2020” jest wprawdzie dobrze ugruntowany w procedurze budżetowej w formie publikowanych oświadczeń programowych, jest jednak godne ubolewania, że Komisja jak dotąd nie przedstawiła w sposób miarodajny informacji na temat wdrożenia programu „Horyzont 2020” i jego wkładu w realizację strategii „Europa 2020”; wzywa Komisję do przedstawienia w miarodajny sposób informacji na temat wdrożenia programu „Horyzont 2020” i jego wkładu w realizację strategii „Europa 2020”, gdy będą dostępne wyniki programu;

98.  sugeruje zwiększenie roli krajowych punktów kontaktowych w celu zapewnienia wysokiej jakości pomocy technicznej w terenie; uznaje, że roczna ocena wyników, szkoleń i stymulowania działalności dobrze funkcjonujących krajowych punktów kontaktowych umożliwi zwiększenie wskaźnika powodzenia realizacji programu „Horyzont 2020”;

Działania, jakie należy podjąć

99.  apeluje do Komisji, aby w kolejnych sprawozdaniach z wykonania precyzyjnie i wyczerpująco przedstawiła informacje na temat wkładu programu „Horyzont 2020” w realizację strategii „Europa 2020”;

Plany zarządzania i roczne sprawozdania z działalności czterech dyrekcji generalnych odpowiadających za wydatki w dziale „Zasoby naturalne”

100.  ubolewa nad uwagami Trybunału, że wiele spośród celów ujętych w planach zarządzania i rocznych sprawozdaniach z działalności DG AGRI, DG CLIMA, DG ENVI oraz DG MARE zostało bezpośrednio wziętych z dokumentów politycznych lub ustawodawczych i brakuje niezbędnych informacji szczegółowych, by móc użyć tych celów do zarządzania i monitorowania;

Działania, jakie należy podjąć

101.  oczekuje od Komisji:

   oceny wyników programów prac, aby przełożyć cele o wysokim poziomie ogólności pochodzące z przepisów dotyczących programu „Horyzont 2020” na cele operacyjne na poziomie programów prac;
   szerszego wyjaśnienia powiązań między strategią „Europa 2020” (2010–2020), wieloletnimi ramami finansowymi (2014–2020) oraz priorytetami Komisji (2015–2019);
   zapewnienia w ramach wszystkich działań spójnego używania terminów „nakład”, „produkt”, „rezultat” i „wpływ”, zgodnie z wytycznymi w sprawie lepszego stanowienia prawa;
   podjęcia działań w celu zapewnienia jednakowego wynagrodzenia dla naukowców wykonujących tę samą pracę w ramach jednego projektu;
   dostarczenia wykazu, z podziałem według państw, wszystkich przedsiębiorstw notowanych na giełdzie lub wykazujących zyski w rocznych bilansach, które otrzymują środki z programu „Horyzont 2020”;

Dochody

102.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że według ogólnych dowodów pokontrolnych Trybunału dochody nie są obarczone istotnymi błędami, a w szczególności, że badane systemy są skuteczne w odniesieniu zasobów własnych DNB i VAT, że ogólnie są skuteczne w odniesieniu do tradycyjnych zasobów własnych, że tym niemniej kluczowe kontrole wewnętrzne w państwach członkowskich odwiedzonych przez Trybunał były częściowo skuteczne oraz że Trybunał nie znalazł żadnych błędów w badanych transakcjach;

103.  przypomina, że zastrzeżenie jest środkiem, który umożliwia zachowanie, w danych DNB przedłożonych przez państwo członkowskie, otwartej pozycji stwarzającej wątpliwości, by móc dokonać ewentualnych korekt, i z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Trybunał nie stwierdził poważnych problemów w zniesionych zastrzeżeniach objętych przeglądem w 2015 r;

104.  jest zaniepokojony faktem, że choć poczyniono postępy w kierunku zwiększenia wiarygodności danych DNB z Grecji, nie zniesiono zastrzeżeń; zauważa, że jest to jedyne zaległe zastrzeżenie ogólne na koniec 2015 r., obejmujące 2008 i 2009 r.;

105.  w odniesieniu do ceł odnotowuje, że według ustaleń Trybunału metoda używana do kontroli przestrzegania regulacji taryfowych i przywozowych przez importerów (w tym audytów po odprawach celnych), jakość i rezultaty jej stosowania są odmienne w poszczególnych państwach członkowskich; Trybunał zwrócił szczególnie uwagę na przerywanie biegu trzyletniego okresu przedawnienia w przypadku powiadomień o długu celnym we Francji, która to praktyka różni się od tych stosowanych w innych państwach członkowskich i prowadzi do różnego traktowania podmiotów gospodarczych w Unii(85);

106.  w odniesieniu do tradycyjnych zasobów własnych zauważa, że na koniec 2015 r. Komisja dysponowała wykazem 325 otwartych kwestii dotyczących niezgodności z unijnymi przepisami celnymi, stwierdzonych podczas kontroli w państwach członkowskich;

107.  wskazuje, że jeśli chodzi o sprawozdania dotyczące ceł i opłat wyrównawczych od cukru, Trybunał stwierdził przypadki nieskutecznego zarządzania należnościami (zwanymi kontami B) w państwach członkowskich, a Komisja zidentyfikowała podobne niedociągnięcia w 17 z 22 odwiedzonych państw członkowskich;

108.  podkreśla, że Trybunał stwierdził ryzyko związane z odzyskaniem długów celnych od firm zarejestrowanych poza Unią lub od obywateli z krajów spoza Unii, a także ujawnił szereg spraw z różnych państw członkowskich, które nie mogły wyegzekwować długów od obywateli lub firm, na przykład, z Białorusi, Brytyjskich Wysp Dziewiczych, Rosji, Szwajcarii, Turcji i Ukrainy;

109.  podkreśla, że wpływ poważnych korekt na salda DNB mógł być mniejszy, gdyby została wprowadzona wspólna polityka Unii w tym zakresie, obejmująca harmonizację harmonogramu dokonywania większych korekt;

110.  ubolewa, że nadal funkcjonują elementy strukturalne i prawne, które doprowadziły do incydentu politycznego pod koniec października 2014 r. związanego z wkładem niektórych państw członkowskich;

Działania, jakie należy podjąć

111.  wzywa Komisję, aby:

   podjęła niezbędne działania w celu zharmonizowania we wszystkich państwach członkowskich terminów powiadamiania o długu celnym podmiotów gospodarczych w następstwie audytu po odprawie celnej;
   dopilnowała, by państwa członkowskie w swoich sprawozdaniach kwartalnych poprawnie deklarowały kwoty pobrane z tytułu opłat celnych, i wydała wytyczne na temat tego, co należy rejestrować;
   ułatwiła najbardziej jak to możliwe odzyskiwanie długów celnych przez państwa członkowskie w sytuacji, gdy dłużnicy mają siedzibę poza państwami członkowskimi UE;
   usprawniła kontrole dotyczące obliczeń wysokości wkładów z Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu oraz obliczeń mechanizmów korekty;
   wprowadziła rozwiązania konieczne do ograniczenia wpływu korekt metod i źródeł wykorzystywanych przez państwa członkowskie do kompilowania DNB;

Działania podjęte w następstwie udzielenia Komisji absolutorium za rok 2014(86)

112.  wskazuje, że Komisja zgodziła się na podjęcie nowych działań w odniesieniu do 88 wniosków wydanych przez Parlament w rezolucji towarzyszącej decyzji w sprawie udzielenia Komisji absolutorium za rok budżetowy 2014 r.;

113.  zauważa, że według Komisji wobec 227 wniosków z Parlamentu już podjęto żądane działania lub działania te trwają, a także z przyczyn dotyczących obowiązujących ram prawnych i budżetowych bądź roli instytucjonalnych czy prerogatyw 35 wniosków z Parlamentu nie zostało przyjętych;

114.  ubolewa, że odpowiedzi Komisji są niekiedy niejasne i nieprzejrzyste;

115.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja realizuje pięć z sześciu głównych zobowiązań;

116.  tym niemniej nalega, by Komisja zobowiązała dyrektorów generalnych do opublikowania wszystkich zaleceń dla poszczególnych krajów, które zostały wydane w kontekście europejskiego semestru w rocznych sprawozdaniach z działalności (szóste zobowiązanie);

117.  zwraca się do Komisji, by rozważyła swoje stanowisko w szczególności w odniesieniu do wiarygodności danych przekazywanych przez państwa członkowskie, przejrzystości co do ostatecznych beneficjentów funduszy unijnych, przejrzystości działalności komisji etycznej, walki z korupcją oraz reformy struktur administracyjnych szkół europejskich;

118.  zdecydowanie potępia fakt, że Komisja nie widzi potrzeby dalszego publikowania sprawozdania o zwalczaniu korupcji w Unii; jest zdania, że – niezależnie od zamiarów Komisji w zakresie zwalczania korupcji – ta rezygnacja, dokonana w ostatniej chwili, wysyła niewłaściwy sygnał nie tylko do państw członkowskich, ale również do obywateli; podtrzymuje opinię, że korupcja nadal stanowi wyzwanie dla UE i państw członkowskich oraz że brak skutecznych działań antykorupcyjnych prowadzi do pogorszenia wyników gospodarczych, podważenia praworządności i osłabienia wiarygodności demokratycznych instytucji w Unii; wzywa Komisję do zakończenia i opublikowania sprawozdania o zwalczaniu korupcji w Unii za rok 2016, do podjęcia szybkich i energicznych działań na rzecz wyeliminowania korupcji w instytucjach państw członkowskich i unijnych oraz do zlecenia niezależnej opinii w zakresie standardów antykorupcyjnych obowiązujących w instytucjach unijnych;

119.  ponownie zdecydowanie wzywa Komisję do opracowania systemu ścisłych wskaźników oraz łatwych do stosowania, jednolitych kryteriów, na podstawie wymogów określonych w programie sztokholmskim, umożliwiających pomiar poziomu korupcji w państwach członkowskich oraz ocenę polityki antykorupcyjnej w państwach członkowskich; zachęca Komisję do opracowania wskaźnika korupcji w celu dokonania klasyfikacji państw członkowskich; jest zdania, że wskaźnik korupcji mógłby stanowić racjonalną podstawę umożliwiającą Komisji opracowanie mechanizmów kontrolnych dla poszczególnych krajów podczas kontroli wydatkowania środków Unii;

Konkurencyjność na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia

UE 2020

120.  odnotowuje, że pomimo powtarzającego się poziomu błędu oraz opóźnień w wykonaniu i zamknięciu w ocenie ex post siódmego programu ramowego przeprowadzonej przez grupę ekspertów wysokiego szczebla(87) stwierdzono, że siódmy program ramowy odniósł sukces; grupa wysokiego szczebla podkreśliła w szczególności, że siódmy program ramowy:

   pobudza doskonałość naukową na poziomie indywidualnym i instytucjonalnym;
   wspiera przełomowe badania naukowe za pomocą nowego programu „Pomysły” (Europejska Rada ds. Badań Naukowych);
   strategicznie angażuje przemysł oraz MŚP;
   wzmacnia nowy sposób współpracy oraz otwarte ramy innowacji;
   wzmacnia europejską przestrzeń badawczą poprzez katalizowanie kultury współpracy oraz tworzenie kompleksowych sieci zdolnych do sprostania wyzwaniom tematycznym;
   odpowiada na określone wyzwania społeczne poprzez badania naukowe, technologię i innowacje w ramach programu „Współpraca”;
   promuje harmonizację krajowych badań naukowych oraz systemów i strategii politycznych w zakresie innowacji;
   stymuluje mobilność naukowców w całej Europie – program „Ludzie” stworzył niezbędne warunki dla otwartego rynku pracy dla naukowców;
   wspiera inwestycje w europejską infrastrukturę badawczą;
   osiągnął masę krytyczną w odniesieniu do badań naukowych w Europie i na świecie;

121.  ubolewa nad tym, że publiczne konsultacje z zainteresowanymi stronami w kontekście oceny siódmego programu ramowego, które odbyły się między lutym i majem 2015 r., wskazały następujące niedociągnięcia:

   duże obciążenie administracyjne oraz uciążliwe przepisy prawne i finansowe;
   wysoki stopień przekroczenia limitu wniosków;
   niewystarczający nacisk na wpływ społeczny;
   zbyt wąski zakres tematów i zaproszeń;
   niewystarczający nacisk na zaangażowanie przemysłu;
   wysoki próg dla nowych uczestników; niski średni wskaźnik powodzenia wniosków i wnioskodawców, wynoszący odpowiednio 19 % i 22 %;
   słaba komunikacja;

122.  głęboko ubolewa, że cel zainwestowania do 2020 r. 3 % dochodu narodowego brutto (DNB) państw członkowskich w badania naukowe najprawdopodobniej nie zostanie osiągnięty; uważa zatem, że należy zatrzymać powtarzające się cięcia dokonywane w budżecie unijnym w odniesieniu do programów badawczych; wzywa wszystkie państwa członkowskie do podjęcia tego wyzwania; ponadto wzywa Komisję do wyciągnięcia niezbędnych wniosków na potrzeby śródokresowej rewizji wieloletnich ram finansowych oraz w odniesieniu do kolejnych wieloletnich ram finansowych;

123.  z zadowoleniem przyjmuje postęp poczyniony w realizacji zobowiązań Unii innowacji: do połowy 2014 r. wszystkie zobowiązania zostały osiągnięte lub były na dobrej drodze do realizacji;

124.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że środki programu „Horyzont 2020” przydzielone na małe i średnie przedsiębiorstwa zwiększono z 19,4 % w 2014 r. do 23,4 % w 2015 r., i zaleca do podejmowania działań w celu utrzymania tej tendencji;

125.  uznaje za niedopuszczalne, że DG RTD nie spełniła żądania Parlamentu, by dyrekcje generalne Komisji publikowały wszystkie zalecenia dla poszczególnych krajów w rocznych sprawozdaniach z działalności; z zaniepokojeniem odnotowuje ograniczoną reprezentatywność terytorialną 20 najważniejszych projektów w ramach programu „Horyzont 2020”;

Zagadnienia ogólne

126.  wskazuje, że rozdział piąty sprawozdania Trybunału za rok 2015 obejmuje płatności dotyczące następujących obszarów: badania naukowe (10,4 mld EUR), edukacja, szkolenia, młodzież i sport (1,8 mld EUR), przestrzeń kosmiczna (1,4 mld EUR), transport (1,3 mld EUR), inne działania i programy (1,1 mld EUR), energia (0,5 mld EUR), a także konkurencyjność przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (COSME) (0,3 mld EUR); badania zatem odpowiadają 62 % wydatków;

127.  zauważa, że odpowiedzialność za realizację programów ramowych w zakresie badań jest podzielona między różne dyrekcje generalne Komisji, agencje wykonawcze, wspólne przedsięwzięcia oraz tzw. organy powołane na mocy art. 185 (partnerstwa z państwami członkowskimi), a wszystko to wymaga ścisłej koordynacji;

128.  wyjaśnia, że audyt Trybunału dotyczył niemal wyłącznie płatności w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań;

129.  jest zaniepokojony faktem, że w rocznym sprawozdaniu z działalności DG RTD wskazano, jakoby do końca 2015 r. 1915 projektów siódmego programu ramowego o wartości 1,63 mld EUR nadal nie zostanie zakończonych; fakt ten może spowodować opóźnienie realizacji programu „Horyzont 2020”;

Systemy zarządzania i kontroli

130.  podkreśla, że Trybunał uważa, iż systemy nadzoru i kontroli w zakresie badań naukowych i innych obszarów polityki wewnętrznej są „częściowo skuteczne”;

131.  jest zaniepokojony, że w 2015 r. na 150 transakcji skontrolowanych przez Trybunał 72 transakcje (48 %) zawierały błędy; na podstawie 38 błędów skwantyfikowanych przez Trybunał szacuje się, że poziom błędu wynosi 4,4 %; ponadto w przypadku 16 błędów kwantyfikowalnych Komisja, organy krajowe lub niezależni kontrolerzy dysponowali wystarczającymi informacjami, aby zapobiec tym błędom lub je wykryć i skorygować przed zaakceptowaniem zadeklarowanych wydatków; gdyby wszystkie te informacje wykorzystano w celu skorygowania błędów, szacowany poziom błędu dla tego rozdziału byłby niższy o 0,6 %;

132.  ubolewa, że w 10 spośród 38 transakcji obarczonych skwantyfikowanym błędem błędy zgłoszone przez Trybunał obejmowały ponad 20 % badanych pozycji; te 10 przypadków (9 dotyczących siódmego programu ramowego w zakresie badań i jeden dotyczący programu na rzecz konkurencyjności i innowacji na lata 2007–2013) składa się na 77 % ogólnego szacowanego poziomu błędu w dziale „Konkurencyjność na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia” za 2015 r.;

133.  ubolewa, że większość błędów skwantyfikowanych wykrytych przez Trybunał (33 z 38) polegała na zwrocie niekwalifikowalnych kosztów osobowych i pośrednich zadeklarowanych przez beneficjentów oraz że prawie wszystkie błędy, jakie Trybunał wykrył w zestawieniach poniesionych wydatków, były efektem błędnej interpretacji skomplikowanych przepisów dotyczących kwalifikowalności lub niepoprawnego obliczenia kosztów kwalifikowalnych przez beneficjentów;

134.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że zdaniem Trybunału znacznie poprawiła się zgodność z zasadami udzielania zamówień;

135.  zwraca się z pytaniem, dlaczego dyrektor generalny DG RTD, podobnie jak poprzednich latach, wydał zastrzeżenie horyzontalne dotyczące wszystkich zestawień poniesionych wydatków w ramach siódmego programu ramowego (1,47 mld EUR); jest zdania, że zastrzeżeń horyzontalnych ogólnie nie można uznać za instrument należytego zarządzania finansami; uznaje jednak, że niektóre elementy wydatków w ramach siódmego programu ramowego nie zostały objęte rezerwą w przypadkach, gdy istniały dowody, że poziom ryzyka (a co za tym idzie, poziom błędu resztowego) był znacznie niższy niż w odniesieniu do całości wydatków; zauważa, że w przypadku DG ds. Badań Naukowych i Innowacji ma to zastosowanie do wydatków w ramach wspólnych przedsięwzięć; stwierdza, że poza DG RTD odnosi się to także do wydatków ponoszonych przez Agencję Wykonawczą ds. Badań Naukowych w ramach działania „Maria Skłodowska-Curie” i wszystkich wydatków Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych;

136.  jest zaskoczony, że Europejski Instytut Innowacji i Technologii nie uczestniczył w 2015 r. w pracach wspólnego centrum wsparcia ds. badań i innowacji;

137.  jest zaniepokojony, że zdaniem komisarza siódmy program ramowy nie zostanie w pełni wykonany ani oceniony przed 2020 r., co może spowodować opóźnienia w realizacji programów następczych; apeluje do Komisji o jak najszybsze opublikowanie sprawozdania z oceny, nie później niż przed przedstawieniem programu badawczego na okres po zakończeniu programu „Horyzont 2020”;

Horyzont 2020

138.  zauważa, że w ramach programu „Horyzont 2020” do 2015 r. dokonano jedynie płatności zaliczek; ostrzega Komisję, że późne uruchomienie programu „Horyzont 2020” może opóźnić realizację programu; ostrzega przed zaległościami finansowymi na zakończenie programu;

139.  jest zaniepokojony ustaleniami Trybunału, że wieloletnie programy, w których ustalane są cele polityczne, takie jak „UE 2020” czy „Horyzont 2020”, chociaż realizowane są równolegle, nie mają rzeczywistego powiązania(88);

140.  ponadto ubolewa, że pierwsze sprawozdanie monitorujące dotyczące programu „Horyzont 2020” dostarczyło niewiele informacji o efektach synergii między programem a funduszami strukturalnymi(89); wzywa Komisję do przedstawienia informacji na temat tych efektów synergii, gdy będą dostępne wyniki programu;

141.  jest głęboko zaniepokojony opinią Trybunału(90), zgodnie z którą program „Horyzont 2020” nie jest wystarczająco stymulowany wynikami;

Działania, jakie należy podjąć

142.  ponawia żądanie, wyrażone wcześniej w rezolucji w sprawie udzielenia absolutorium Komisji w 2014 r.(91), by Komisja zobowiązała wszystkie dyrekcje generalne do publikowania wszystkich zaleceń dla poszczególnych krajów, które zostały wydane w kontekście europejskiego semestru w rocznych sprawozdaniach z działalności;

143.  wzywa państwa członkowskie do podjęcia dodatkowego wysiłku pod kątem osiągnięcia celu, jakim jest zainwestowanie w badania 3 % DNB; uważa, że umożliwiłoby to pobudzenie dążenia do doskonałości i innowacji; w związku z tym zwraca się do Komisji o zbadanie możliwości wystąpienia z wnioskiem dotyczącym paktu na rzecz nauki na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym, na wzór istniejącego Porozumienia Burmistrzów; wzywa również państwa członkowskie i Parlament do podjęcia dodatkowego wysiłku poprzez budżet Unii;

144.  wzywa Komisję do rewizji kluczowego wskaźnika efektywności – „wskaźnika innowacyjności UE” – gdyż zgodnie z opinią Komisji „złożony charakter wskaźnika nie nadaje się do wyznaczania celów”(92);

145.  apeluje do Komisji o podjęcie działań następczych szczególnie w przypadku 16 błędów kwantyfikowalnych, o których Komisja, organy krajowe lub niezależni kontrolerzy dysponowali wystarczającymi informacjami, aby zapobiec tym błędom lub je wykryć i skorygować przed zaakceptowaniem zadeklarowanych wydatków; a ponadto do szczegółowego poinformowania właściwej komisji o podejmowanych środkach naprawczych przed końcem października 2017 r.;

146.  wzywa Komisję do szczegółowego poinformowania właściwej komisji o 10 transakcjach, na które składa się 77 % błędów oraz podejmowanych środkach naprawczych;

147.  wzywa Komisję do unowocześnienia systemu zarządzania i kontroli, tak by zastrzeżenia horyzontalne stały się zbędne; zwraca się do Komisjo o poinformowanie właściwej komisji o podejmowanych środkach do listopada 2017 r.;

148.  wzywa Komisję i Trybunał, by doprecyzowali powiązania między strategią „Europa 2020” (na lata 2010–2020), wieloletnimi ramami finansowymi (na lata 2014–2020), priorytetami Komisji (na lata 2015–2019) za pośrednictwem np. procesu planowania strategicznego i sprawozdawczości (na lata 2016–2020); uważa, że wzmocniłoby to mechanizmy monitorowania i sprawozdawczości oraz umożliwiłoby Komisji prowadzenie skutecznej sprawozdawczości na temat wkładu budżetu UE w realizację celów strategii „Europa 2020”;

Sprawy różne

149.  odnotowuje fakt wyłącznego przyznania dotacji operacyjnych w ramach pozycji budżetowej 04 03 01 05 „Działania informacyjne i szkoleniowe dla organizacji pracowniczych” na rzecz jedynie dwóch konkretnych organizacji związków zawodowych, tj. Europejskiego Instytutu Związków Zawodowych oraz Europejskiego Centrum do Spraw Pracowniczych; przypomina Komisji, że dotacje operacyjne i partnerstwa ramowe powinny być zasadniczo traktowane jako dotacje, a zatem poddawane są otwartym procedurom przetargowym i podlegają ogłoszeniu; wyraża ogólne zaniepokojenie wobec uzasadnienia takich praktyk w zakresie przyznawania środków, odwołując się do monopolu faktycznego lub kompetencji technicznych organów, wysokiego stopnia specjalizacji lub uprawnień administracyjnych (art. 190 ust. 1 lit. c) i f) zasad stosowania); zwraca uwagę, że długotrwałe wyłączne przyznawanie dotacji operacyjnych podmiotom na tej podstawie może w rzeczywistości prowadzić do powstania tego rodzaju monopoli faktycznych, wysokich kompetencji, specjalizacji i uprawnień, w dalszym ciągu uzasadniając wyłączne przyznawanie dotacji operacyjnych na mocy art. 190 zasad stosowania;

150.  w tym kontekście przypomina Komisji, że odstępstwa od zasad przejrzystości i publikacji zgodnie z treścią art. 125 i kolejnych artykułów rozporządzenia finansowego powinny być rygorystycznie interpretowane i stosowane; zachęca Parlament Europejski, Radę i Komisję do dążenia do jasnego opracowania zarówno harmonogramu, jak i zakresu wniosków o zastosowanie odstępstwa od zasady przejrzystości i publikacji, w celu wprowadzenia dalszych ograniczeń dla ich stosowania;

Działania, jakie należy podjąć

151.  wzywa Komisję do rygorystycznego stosowania i interpretowania odstępstw od zasad przejrzystości i publikacji zgodnie z treścią art. 125 i kolejnych artykułów rozporządzenia finansowego; wzywa Komisję do dążenia do precyzyjnego opracowania zarówno harmonogramu, jak i zakresu wniosków o zastosowanie odstępstwa od zasady przejrzystości i publikacji, w celu wprowadzenia dalszych ograniczeń dla ich stosowania;

Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna

UE 2020

152.  odnotowuje fakt, że według oceny ex-post Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) / Funduszu Spójności (FS) za lata 2007–2013(93) 1 EUR inwestycji realizowanych w ramach polityki spójności umożliwi wytworzenie 2,74 EUR dodatkowego produktu krajowego brutto (PKB) do 2023 r.; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że ramach funduszy strukturalnych i spójności inwestowano głównie w innowacje małych i średnich przedsiębiorstw (32,3 mld EUR), ogólne wsparcie przedsiębiorstw (21,4 mld EUR), infrastrukturę przeznaczoną do badań naukowych i rozwoju technologii (17,5 mld EUR), transport (82,2 mld EUR), energetykę (11,8 mld EUR), ochronę środowiska (41,9 mld EUR), kulturę i turystykę (12,2 mld EUR) oraz infrastrukturę miejską i socjalną (28,8 mld EUR);

153.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że EFRR/FS mogły do pewnego stopnia stworzyć przeciwwagę do skutków kryzysu finansowego w latach 2007–2008, wskazując, że bez interwencji funduszy strukturalnych różnice gospodarcze i społeczne między europejskimi regionami powiększałyby się jeszcze bardziej;

154.  z zadowoleniem przyjmuje osiągnięcia polityki spójności wskazane w ocenach ex post okresu programowania 2007–2013 w odniesieniu do celów strategii „Europa 2020”:

   w ramach EFRR i FS: cel 1 „Zatrudnienie” i cel 2 „Badania i rozwój oraz innowacje”: utworzenie 41 600 miejsc pracy na stanowiskach naukowo-badawczych oraz wsparcie 400 tys. MŚP; cel 3 „Zmiany klimatu i energia”: zwiększenie zdolności wytwarzania energii odnawialnej do 3900 MW;
   w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS): cel 1 „Zatrudnienie”: uzyskanie zatrudnienia przez co najmniej 9,4 mln osób (spośród których ponad 300 tys. osób, którym udzielono wsparcia, podjęło działalność na własny rachunek); cel 4 „Edukacja”: uzyskanie kwalifikacji/certyfikatów przez co najmniej 8,7 mln osób;

155.  zauważa jednak, że niewiele programów koncentrowało się na rezultatach lub mierzonym wpływie; dlatego niewiele wiadomo o zrównoważonym charakterze inwestycji;

156.  podkreśla jednak, że w 2015 r. niewiele programów koncentrowało się na rezultatach lub mierzonym wpływie; dlatego wzywa Komisję do ustalenia i uzgodnienia na poziomie międzyinstytucjonalnym niezbędnego zestawu wskaźników w celu wykonania budżetu w oparciu o wynik; stwierdza jednak, że na obecnym etapie niewiele wiadomo o zrównoważonym charakterze i europejskiej wartości dodanej inwestycji;

157.  ubolewa, że nie otrzymuje informacji o środkach, których podjęcia Komisja żąda od państw członkowskich w kontekście europejskiego semestru; wzywa Komisję do przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu informacji na temat środków podjętych przez państwa członkowskie w kontekście europejskiego semestru;

158.  jest głęboko zaniepokojony faktem, że Trybunał sygnalizował opóźnienia w rozpoczęciu okresu programowania 2014–2020 już w sprawozdaniu rocznym za 2014 r.; a także tym, że jeszcze do końca 2015 r. wyznaczono mniej niż 20 % organów krajowych odpowiedzialnych za europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne;

Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, Fundusz Spójności i Europejski Fundusz Społeczny: zagadnienia ogólne

159.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Trybunał przyporządkował rozdziały sprawozdania rocznego do działu w wieloletnich ram finansowych: jest jednak zdania, że fundusze w tym dziale mają takie znaczenie finansowe – EFRR 28,3 mld EUR, FS 12,1 mld EUR, EFS 10,3 mld EUR – że strategia audytowa Trybunału powinna umożliwiać identyfikację EFRR i FS z jednej strony, a EFS z drugiej;

160.  jest zaniepokojony, że w szczególności pod koniec okresu programowania państwa członkowskie koncentrują się na wykorzystaniu środków dostępnych w puli krajowej, a nie na osiąganiu celów politycznych; wzywa Komisję do udzielenia pomocy państwom członkowskim o najgorszych wynikach przez zapewnienie pomocy technicznej, w szczególności pod koniec okresu budżetowego;

161.  oczekuje, że 16 państw członkowskich, które jeszcze nie transponowały dyrektywy w sprawie zamówień publicznych(94), oraz 19 państw członkowskich, które jeszcze nie transponowały dyrektywy w sprawie udzielania koncesji(95), a także 17 państw członkowskich, które nie transponowały dyrektywy w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych(96), zrobią to jak najszybciej, ponieważ dyrektywy te mają na celu dalsze uproszczenia; wzywa Komisję do zweryfikowania postępów poczynionych w tej dziedzinie;

162.  podkreśla znaczenie Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych; do końca listopada 2015 r. prawie 320 000 ludzi młodych zostało włączonych w działania wspierane przez Inicjatywę na rzecz zatrudniania ludzi młodych, uruchomione w 18 z 22 państw członkowskich; na 28 % finansowania dostępnego z Inicjatywy zaciągnięto zobowiązania, na 20 % zawarto umowy z beneficjentami, a 5 % wypłacono beneficjentom; odnotowuje, że trzy państwa członkowskie jeszcze nie zaciągnęły żadnych zobowiązań na finansowanie do końca listopada 2015 r. (Hiszpania, Irlandia i Zjednoczone Królestwo);

163.  zauważa wstępne wyniki wdrożenia EFS i Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych w latach 2014–2015 oraz fakt, że 2,7 mln uczestników wzięło udział w działaniach w ramach EFS oraz inicjatywy, w tym 1,6 mln bezrobotnych oraz 700 tys. osób biernych zawodowo;

164.  jednocześnie ubolewa, że pierwsza analiza(97) wydaje się wskazywać na brak skuteczności świadczonych usług i niedociągnięcia w gromadzeniu danych w niektórych państwach członkowskich;

Systemy zarządzania i kontroli

165.  zauważa, że w 2015 r. ponad 80% płatności stanowiły płatności okresowe na rzecz programów operacyjnych z okresu programowania 2007–2013, których okres kwalifikowalności upłynął 31 grudnia 2015 r.; zaliczki na okres programowania 2014–2020 wyniosły około 7,8 mld EUR;

166.  wyraża zaniepokojenie faktem, że we Włoszech wystąpiły niedopuszczalne opóźnienia w płatnościach dla stażystów objętych programem gwarancji dla młodzieży; apeluje do Komisji o monitorowanie sytuacji i przewidzenie specjalnego planu działania dla tych państw członkowskich, w których występują takie problemy;

167.  uznaje, że Trybunał zbadał 223 transakcje (120 transakcji dotyczyło EFRR, 52 FS, a 44 EFS);

168.  jest zaniepokojony faktem, że Trybunał skwantyfikował szacowany poziom błędu na 5,2 % (w 2014 r. 5,7 %); jest zaniepokojony, że Trybunał, podobnie jak w poprzednich latach, stwierdził: „W 18 przypadkach kwantyfikowalnych błędów popełnionych przez beneficjentów organy krajowe dysponowały wystarczającymi informacjami, aby zapobiec tym błędom lub je wykryć i skorygować przed ich zadeklarowaniem Komisji; apeluje do państw członkowskich o wykorzystywanie wszystkich informacji w celu wykrywania i korygowania błędów oraz zapobiegania ich występowaniu; wzywa Komisję do zweryfikowania, czy państwa członkowskie wykorzystują wszystkie informacje w celu wykrywania i korygowania błędów oraz zapobiegania ich występowaniu; gdyby wszystkie te informacje wykorzystano, szacowany poziom błędu dla tego rozdziału byłby o 2,4 punktu procentowego niższy”(98);

169.  zauważa, że w odniesieniu do wydatków z EFRR/FS Trybunał zidentyfikował jako główne ryzyka w zakresie prawidłowości wypadki, gdy beneficjenci z jednej strony deklarują niekwalifikowalne koszty zgodnie z krajowymi zasadami kwalifikowalności lub rzadziej przepisy dotyczące kwalifikowalności w unijnych regulacjach dotyczących funduszy strukturalnych bądź gdy z drugiej strony występuje niezgodność z unijnymi lub krajowymi zasadami zamówień publicznych podczas udzielania zamówienia; Komisja szacuje ryzyko błędów w tej dziedzinie polityki na 3–5,6 %;

170.  zauważa, że w odniesieniu do wydatków z EFS Trybunał uznał, że główne zagrożenie w zakresie prawidłowości jest związane z niematerialnym charakterem inwestycji w kapitał ludzki oraz z zaangażowaniem w realizację projektów wielu partnerów, często działających na niewielką skalę. Komisja oszacowała ryzyko błędów w tej dziedzinie polityki na 3–3,6 %;

171.  zauważa z ubolewaniem, że jednym z głównych źródeł błędów we wszystkich wydatkach w ramach działu „Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna” nadal jest naruszanie przepisów w zakresie zamówień publicznych; przypomina, że poważne naruszenia przepisów dotyczących zamówień publicznych obejmują na przykład nieuzasadnione bezpośrednie udzielanie zamówień, dodatkowych robót lub usług, bezprawne wykluczanie oferentów, a także przypadki konfliktu interesów i dyskryminujące kryteria wyboru; uważa, że dla przeciwdziałania błędom i nadużyciom podstawowe znaczenie ma polityka pełnej przejrzystości w odniesieniu do danych wykonawców i podwykonawców;

172.  podkreśla, że uproszczenie, w tym uproszczone opcje dotyczące ceny, ograniczają ryzyko błędów; wskazuje jednak na fakt, że instytucje zarządzające są zaniepokojone dodatkowym obciążeniem pracą, niepewnością prawną oraz ryzykiem polegającym na tym, że nieprawidłowości mogą zostać uznane za błąd systemowy;

173.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że roczne sprawozdania kontrolne stały się wraz z upływem czasu bardziej wiarygodne: jedynie w 14 wypadkach EFRR/FS poziom błędów zgłoszony przez państwa członkowskie został skorygowany w górę o więcej niż 2 %;

174.  ubolewa, że DG REGIO musiała wydać 67 zastrzeżeń (mniej w stosunku do poprzednich 77) z powodu braku wiarygodności systemów zarządzania i kontroli w 13 państwach członkowskich oraz jedno zastrzeżenie dotyczące instrumentu transgranicznego programu przedakcesyjnego Grecja-Była Jugosłowiańska Republika Macedonii; z 67 programów objętych zastrzeżeniami 22 można przypisać Hiszpanii, 10 Węgrom i 7 Grecji; równocześnie szacowany wpływ finansowy tych zastrzeżeń zmalał z 234 mln EUR w 2014 r. do 231 mln EUR w 2015 r. w odniesieniu do EFRR/FS;

175.  ubolewa także nad tym, że Dyrekcja Generalna ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Włączenia Społecznego (EMPL) wydaje 23 zastrzeżenia (mniej w porównaniu z poprzednimi 36) z powodu braku wiarygodności systemów zarządzania i kontroli w 11 państwach członkowskich; zwraca uwagę, że szacowany wpływ finansowy tych zastrzeżeń zmalał z 169,4 mln EUR w 2014 r. do 50,3 mln EUR w 2015 r. w odniesieniu do EFS;

176.  popiera plany Komisji, by nadać priorytet usprawnieniu ocen wpływu programów polityki spójności(99); zapytuje Komisję, w jaki sposób ustalenia będą uwzględniane w ustawodawstwie na następny okres programowania;

Instrumenty inżynierii finansowej

177.  zauważa, że instytucje zarządzające państw członkowskich poinformowały o ogólnej liczbie 1052 instrumentów inżynierii finansowej (w tym 77 funduszach powierniczych oraz 975 funduszach specjalnych) działających pod koniec 2015 r.: 89 % z nich to instrumenty inżynierii finansowej dla przedsiębiorstw, 7 % dotyczy przedsięwzięć inwestycyjnych na obszarach miejskich, a 4 % – funduszy na projekty dotyczące efektywności energetycznej/ energii odnawialnej;

178.  zdaje sobie sprawę, że te instrumenty inżynierii finansowej zostały utworzone w 25 państwach członkowskich (wszystkich państwach członkowskich z wyjątkiem Irlandii, Luksemburga i Chorwacji) i uzyskały wsparcie finansowe ze 188 programów operacyjnych, w tym programu operacyjnego w zakresie współpracy transgranicznej;

179.  uznaje, że ogólna wartość wkładu programów operacyjnych wpłaconego na instrumenty inżynierii finansowej wyniosła 16,9 mld EUR, w tym 11,7 mld EUR w systemie funduszy strukturalnych (EFRR i EFS); ponadto uznaje, że płatności dla odbiorców ostatecznych wyniosły 12,7 mld EUR pod koniec 2015 r., z czego 8,6 mld EUR w ramach funduszy strukturalnych, co pozwoliło osiągnąć wskaźnik absorpcji w wysokości prawie 75 % kwot programów operacyjnych wpłaconych na instrumenty inżynierii finansowej;

180.  wskazuje, że głównymi beneficjentami instrumentów inżynierii finansowej są Polska, Węgry i Francja;

181.  podziela zdanie Trybunału, że Komisja powinna dopilnować, by wszystkie wydatki związane z instrumentami finansowymi w ramach EFRR i EFS w okresie programowania 2007–2013 były odpowiednio wcześnie uwzględniane w deklaracjach zamknięcia, i umożliwić instytucjom audytowym przeprowadzenie kontroli; uważa ponadto, że Komisja powinna zachęcić wszystkie państwa członkowskie, które wdrożyły instrumenty finansowe, do przeprowadzenia specjalnych audytów wdrożenia tych instrumentów pod kątem zamknięcia;

182.  jest głęboko zaniepokojony, że złożoność finansów stworzona przez ponad 1000 instrumentów inżynierii finansowej stanowi główny element niezliczonej liczby budżetów, co uniemożliwia demokratyczną rozliczalność;

Europejski Bank Inwestycyjny

183.  jest głęboko zaniepokojony ogólnym wzrostem kosztów i opłat w zakresie funduszy zarządzanych przez Europejski Bank Inwestycyjny/EFI w związku z realizacją instrumentów finansowych objętych zarządzaniem dzielonym, co wykazał Trybunał w sprawozdaniu specjalnym nr 19/2016 „Wykonywanie budżetu UE za pośrednictwem instrumentów finansowych – wnioski na przyszłość z okresu programowania 2007–2013”, i zachęca Trybunał do przeprowadzenia podobnej kontroli w odniesieniu do bieżącego okresu;

184.  apeluje do Komisji, aby w terminie do czerwca każdego roku, począwszy od 2018 r., przedstawiała sprawozdanie z wykonania za okres od początku bieżących wieloletnich ram finansowych i z uwzględnieniem aktualnej sytuacji, w tym osiągniętych rezultatów, w odniesieniu do wszystkich instrumentów finansowych zarządzanych i wdrażanych przez grupę Europejskiego Banku Inwestycyjnego, które funkcjonują z wykorzystaniem środków z budżetu UE, mając na celu wykorzystanie tego sprawozdania w procedurze udzielania absolutorium;

Przypadki szczególne

185.  zauważa, że Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) wszczął na podstawie domniemanych nieprawidłowości postępowania administracyjne, np. w Niemczech w sprawie grupy Volkswagen w związku ze skandalem dotyczącym emisji, we Francji w sprawie Frontu Narodowego i jej przewodniczącej, a także w sprawie projektu z Czech zwanego „bocianie gniazdo”; wzywa Komisję do bezzwłocznego informowania właściwej komisji o zakończeniu dochodzeń;

186.  jest głęboko zaniepokojony tym, że na Węgrzech Trybunał i DG REGION wykryli poważne nieprawidłowości dotyczące budowy 4. linii metra w Budapeszcie; stwierdza, że na podstawie dochodzenia administracyjnego prowadzonego przez OLAF, które rozpoczęło się w 2012 r. i zakończyło dopiero niedawno z powodu złożonego charakteru sprawy, Komisja może odzyskać 228 mln EUR, a Europejski Bank Inwestycyjny może odzyskać 55 mln EUR; oraz że wykryto nieprawidłowe zarządzanie na szczeblu projektu; zauważa, że w sprawozdaniu ze sprawy OLAF zaleca się także podjęcie sądowych działań następczych na Węgrzech i w Zjednoczonym Królestwie; wzywa Komisję, by na bieżąco informowała właściwą komisję o dokonywanych postępach i podejmowanych działaniach;

187.  ubolewa z powodu przyjęcia przez rząd rumuński rozporządzenia, które może utrudniać skuteczną walkę z korupcją i dodatkowo oferować możliwość ułaskawiania polityków popełniających czyny niezgodne z prawem; uważa, że takie nowe środki ustawodawcze mogą mieć wyjątkowo negatywny wpływ na starania Komisji, by chronić interesy finansowe Unii, gdyż Rumunia jest istotnym odbiorcą funduszy strukturalnych; wzywa Komisję do poinformowania właściwej komisji o przyjętych środkach, by zaradzić odpowiednio sytuacji;

Działania, jakie należy podjąć

188.  ponawia żądanie, wyrażone wcześniej w rezolucji w sprawie udzielenia absolutorium Komisji w 2014 r.(100), by Komisja zobowiązała wszystkie dyrekcje generalne do publikowania wszystkich zaleceń dla poszczególnych krajów, które zostały wydane w kontekście europejskiego semestru w rocznych sprawozdaniach z działalności;

189.  zwraca się do Trybunału, by jego strategia kontroli umożliwiała oddzielne identyfikowanie EFRR i FS z jednej strony, a EFS z drugiej, biorąc pod uwagę ich znaczenie finansowe;

190.  apeluje do Komisji, aby:

   dopilnowała wzmocnienia systemów zarządzania i kontroli w 15 państwach członkowskich(101) wykazujących niedociągnięcia oraz złożyła sprawozdanie z podjętych działań właściwej komisji na piśmie do października 2017 r.;
   wyjaśniła różnicę między podatkiem VAT podlegającym a niepodlegającym zwrotowi;
   złożyła sprawozdanie na temat umorzonych kwot (według kraju, funduszu, sumy) po zakończeniu okresu budżetowego 2007–2013;
   zgodnie z zaleceniem Trybunału zaproponowała niezbędną aktualizację koncepcji i mechanizmu wdrażania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, kiedy będzie przedkładać wniosek ustawodawczy dotyczący następnego okresu programowania, a także uwzględniła sugestie grupy wysokiego szczebla ds. uproszczenia w celu zwiększenia wkładu polityki spójności w rozwiązywanie problemu dysproporcji i nierówności między regionami i państwami członkowskimi UE; zwraca się do Komisji o opublikowanie komunikatu na ten temat na wczesnym etapie;
   przewidziała w następnym okresie programowania łatwiejsze w zarządzaniu, mierzalne wskaźniki efektywności, gdyż Parlament przykłada tę samą wagę do kontroli legalności i prawidłowości, z jednej strony, jak i do wyników, z drugiej strony;
   przewidziała pełną przejrzystość i udostępnienie dokumentacji odnoszącej się do robót infrastrukturalnych finansowanych przez Unię, a w szczególności danych dotyczących wykonawców i podwykonawców;

191.  w pełni popiera komisarza Oettingera, który stwierdził, że instrumenty finansowe i budżety równoległe należy w dłuższej perspektywie z powrotem włączyć w budżet unijny, gdyż oznaczałoby to, że Komisja jest odpowiedzialna przed Parlamentem; zwraca się do Komisji o opublikowanie komunikatu na ten temat do listopada 2017 r.;

Wspólna polityka rolna

192.  przypomina, że systemy pomocy bezpośredniej wprowadzone w ramach reformy WPR w 2013 r. weszły w życie dopiero w roku składania wniosków, czyli w 2015 r., oraz że aktualne sprawozdanie odnosi się do wydatków roku budżetowego 2015, odpowiadających wnioskom o pomoc bezpośrednią złożonym w 2014 r., ostatnim roku poprzednich systemów WPR;

Zagadnienia zgodności

193.  wskazuje, że w 2015 r. poziom błędu szacowany dla działu 2 wieloletnich ram finansowych „Zasoby naturalne” przez Trybunał wynosi 2,9 %; zauważa, że jest on zbliżony do poziomu z 2014 r. przy uwzględnieniu zmiany podejścia Trybunału do błędów wzajemnej zgodności, które już nie są ujmowane w poziomie błędu;

194.  w związku z tym wzywa Komisję, aby z myślą o większej rozliczalności i sprawozdawczości na wyższych szczeblach kierowniczych zbadała możliwości bardziej elastycznego i skutecznego stosowania zasady wewnętrznej mobilności kierowników w przypadkach, gdy długotrwałe zajmowanie stanowiska jest połączone z wysokim poziomem błędu wciąż odnotowywanym przez Trybunał oraz utrzymującymi się zastrzeżeniami dotyczącymi wyników osiąganych przez kierownictwo danych działów;

195.  wskazuje, że w dziale „Wsparcie rynku i pomoc bezpośrednia” poziom błędu szacowany przez Trybunał wynosi 2,2 %, nieco powyżej progu istotności 2 % (taki sam poziom jak w 2014 r.), natomiast w dziale „Rozwój obszarów wiejskich i inne polityki”, szacowany poziom błędu pozostaje wysoki i wynosi 5,3 %, ale jest niższy niż poziom 6 % szacowany w ubiegłym roku;

196.  podkreśla, że prawie wszystkie błędy w obszarze pomocy bezpośredniej wynikały z przeszacowania ilości kwalifikowalnych hektarów pomimo faktu, że wiarygodność danych w systemie identyfikacji działek rolnych jest stale podnoszona w ostatnich latach, oraz wskazuje, że w dziale rozwoju obszarów wiejskich połowa błędów była spowodowana brakiem kwalifikowalności beneficjenta lub projektu, 28% problemami występującymi w procedurach udzielania zamówień, a 8% naruszeniem zobowiązań rolnych i środowiskowych;

197.  głęboko ubolewa, ze w obydwu działach, pomocy bezpośredniej i rozwoju obszarów wiejskich, organy krajowe mogły ograniczyć poziom błędu do poziomu zbliżonego do poziomu istotności lub poniżej(102), gdyby miały wystarczające informacje do wykrycia błędów lub gdyby same je popełniły; apeluje do państw członkowskich o wykorzystywanie wszystkich dostępnych informacji w celu wykrywania i korygowania wszelkich błędów i zapobiegania ich występowaniu oraz do podejmowania stosownych działań w tym zakresie;

198.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja znacząco zmniejszyła liczbę otwartych procedur dotyczących zgodności: ze 192 w 2014 r. do 34 w 2015 r., oraz że w ślad za zmianami w ustawodawstwie mającymi na celu uproszczenie procedury Komisja teraz ściślej monitoruje cykl kontroli, by dotrzymać wewnętrznych i zewnętrznych terminów;

Instytucje zarządzające

199.  ubolewa, że Trybunał stwierdził niedociągnięcia dotyczące pewnych kluczowych funkcji kontrolnych agencji płatniczych państw członkowskich oraz że odnosiły się one do:

   a) w przypadku Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej:
   systemu identyfikacji działek rolnych, kontroli administracyjnych,
   jakości kontroli na miejscu,
   braku spójności w określaniu parametrów utrzymywania gruntów rolnych, które odpowiadają normom dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, oraz
   procedur odzyskiwania nieprawidłowych płatności;
   b) w przypadku wsparcia rozwoju obszarów wiejskich:
   niedostatków kontroli administracyjnych związanych z warunkami kwalifikowalności, w szczególności dotyczących udzielania zamówień publicznych;
   c) w przypadku wzajemnej zgodności – wiarygodności statystyk i prób;

Wiarygodność danych przekazywanych przez państwa członkowskie

200.  zauważa, że w 2015 r. po raz pierwszy wprowadzono wymóg potwierdzania legalności i prawidłowości wydatków przez organy certyfikujące; ubolewa, że Komisja mogła wykorzystać pracę tych organów jedynie w ograniczonym zakresie z powodu znacznych niedostatków metody i wdrożenia, takich jak:

   nieodpowiednie strategie kontroli,
   zbyt małe próby,
   niewystarczające umiejętności oraz wiedza prawna kontrolerów organów certyfikujących;

201.  wyraża głębokie ubolewanie, że nadal występuje problem z wiarygodnością danych przekazywanych przez państwa członkowskie, jak poniżej:

   a) w płatnościach bezpośrednich:
   DG AGRI dokonała korekt (uzupełnień) dla 12 z 69 agencji płatniczych reprezentujących poziom błędu ponad 2 % (choć w żadnym wypadku powyżej 5 %) zaś tylko jedna agencja płatnicza na początku zgłosiła zastrzeżenia w deklaracji;
   DG AGRI wydała zastrzeżenia dla 10 agencji płatniczych: trzech w Hiszpanii, po jednej we Francji, Bułgarii, na Cyprze, we Włoszech (Kalabria), Rumunii i po jednej w Hiszpanii i Francji w odniesieniu do programu POSEI (Program szczególnych opcji na rzecz regionów oddalonych i wyspiarskich);
   b) w dziale obszarów wiejskich:
   DG AGRI dokonała korekt (uzupełnień) dla 36 spośród 72 agencji płatniczych, a w 14 wypadkach poziom błędów przekroczył wartość 5 %;
   DG AGRI wydała zastrzeżenie dla 24 agencji płatniczych obejmujących 18 następujących państw członkowskich: Austria, Belgia, Bułgaria, Czechy, Dania, Francja, Niemcy, Grecja, Węgry, Irlandia, Włochy (4 agencje płatnicze), Łotwa, Niderlandy, Portugalia, Rumunia, Szwecja, Hiszpania (3 agencje płatnicze) oraz Zjednoczone Królestwo (2 agencje płatnicze);
   ponadto DG AGRI wydała zastrzeżenia dotyczące udzielania zamówień publicznych dla dwóch państw członkowskich: Niemiec i Hiszpanii;

202.  podkreśla, że w wypadku Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej poziomy błędów ustalone przez DG AGRI i Trybunał różnią się(103), natomiast dla Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich skorygowany poziom błędu w wysokości 4,99 % wykazany przez DG AGRI jest ogólnie zgodny z poziomem błędu szacowanym przez Trybunał;

Zagadnienia dotyczące wyników

203.  zauważa, że podobnie jak w 2014 r. Trybunał analizował zagadnienia dotyczące wyników dla wybranych transakcji z działu rozwoju obszarów wiejskich i jest zaniepokojony brakiem wystarczających dowodów na uzasadnienie kosztów w wypadku 44 % projektów oraz niedociągnięciami w ukierunkowaniu środków i wyborze projektów, w tym słabym powiązaniem z celami strategii „Europa 2020”; wzywa Komisję Europejską do podjęcia wszelkich możliwych działań w celu poprawy tej niepokojącej sytuacji;

Kluczowe wskaźniki efektywności

204.  jest zaniepokojony poziomem wiarygodności danych stosowanych przez Komisję do mierzenia kluczowego wskaźnika efektywności 1 zgodnie z definicją DG AGRI dotyczącą dochodu czynników produkcji rolniczej; uważa, że obecne tendencje w zakresie prowadzenia działalności rolniczej w niepełnym wymiarze godzin z uwagi na niskie ceny przetworów nie są należycie uwzględnione; zauważa w szczególności, że:

   a) Komisja nie była w stanie podać dokładnych danych o liczbie rolników, którzy porzucili swoje zajęcie w 2015 r. z powodu kryzysu w sektorach mlecznym i mięsa wieprzowego, gdyż „brak jest łatwo dostępnych danych o liczbie nowych rolników lub o liczbie rolników, którzy odeszli z sektora” (pytania wymagające odpowiedzi na piśmie 1 i 3 – wysłuchanie komisarza Hogana w dniu 29 listopada 2016 r.);
   b) 2013 był ostatnim rokiem, za który były dostępne dane o liczbie gospodarstw: 10 841 000 gospodarstw zarządzanych jednoosobowo;
   c) liczba odbiorców pierwszego filara WPR w 2015 r. wynosiła: 7 246 694 rolników unijnych oraz 127 268 beneficjentów wspieranych w ramach środków rynkowych;
   d) dochód czynników produkcji rolniczej oblicza się na „roczną jednostkę pracy” odpowiadającą pracy wykonywanej przez jedną osobę zatrudnioną w gospodarstwie rolnym w pełnym wymiarze godzin, przy czym ogólna siła robocza w gospodarstwach rolnych 28 państw członkowskich jest równoważna 9,5 mln rocznych jednostek pracy w 2013 r., z czego 8,7 mln (92 %) stanowili stali pracownicy(104)(105);
   e) Trybunał stwierdził w sprawozdaniu specjalnym nr 1/2016, że stosowany przez Komisję system pomiaru efektywności WPR w odniesieniu do dochodów rolników nie jest wystarczająco dobrze skonstruowany oraz że jakość i ilość danych statystycznych wykorzystanych do analizy dochodów rolników cechują się istotnymi ograniczeniami;

205.  obawia się, że Komisja nie jest właściwie przygotowana do corocznego dostarczania wszechstronnych danych dotyczących kluczowego wskaźnika efektywności 1 ani, w rezultacie, do dokładnego, kompleksowego monitorowania zmian w dochodach rolników;

206.  uznaje, że kluczowy wskaźnik efektywności 4 dotyczący poziomu zatrudnienia w dziedzinie rozwoju obszarów wiejskich nie jest adekwatny, gdyż poziom ten nie zależy wyłącznie od środków WPR, a także ponieważ cel utrzymania i tworzenia miejsc pracy na obszarach wiejskich jest wspólnym celem wielu innych instrumentów, przede wszystkich innych europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych;

Sprawiedliwa WPR

207.  podkreśla olbrzymie różnice pomiędzy państwami członkowskimi pod względem średniego dochodu rolników(106) i przypomina ubiegłoroczne stwierdzenie Parlamentu, który „uznaje za sprzeczne z zasadą zrównoważoności, że 44,7 % wszystkich unijnych gospodarstw to gospodarstwa, których dochód jest niższy niż 4000 EUR rocznie, że średnio 80 % beneficjentów wsparcia bezpośredniego w ramach WPR otrzymuje ok. 20 % płatności, a 79 % beneficjentów wsparcia bezpośredniego w ramach WPR otrzymuje rocznie 5 000 EUR lub mniej”(107);

208.  zwraca uwagę, że dyrektor generalny DG AGRI na jednej ze stron rocznego sprawozdania z działalności za 2015 r. opisał „tendencje w dystrybucji płatności bezpośrednich”, i podkreśla jeszcze raz, że wykorzystywanie opcji oferowanych przez reformę WPR z 2013 r. w zakresie redystrybucji dotacji WPR zależy od państwa członkowskich;

209.  uważa, że płatności bezpośrednie nie w pełni odgrywają swoją rolę mechanizmu zabezpieczenia stabilizującego dochody gospodarstw, uwzględniając, że obecnie w ramach nierównomiernej dystrybucji 80 % płatności bezpośrednich trafia do 20 % wszystkich gospodarstw, co nie odzwierciedla poziomu produkcji i wynika z faktu, że państwa członkowskie nadal dokonują płatności w oparciu o kryteria historyczne, uznając jednak, że wielkość gospodarstw – dużych lub małych – zależy od każdego państwa członkowskiego; jest zdania, że w okresie zmienności dochodów większe gospodarstwa niekoniecznie muszą potrzebować wsparcia stabilizującego dochody w tym samym zakresie jak małe, gdyż mogą korzystać z ekonomii skali, co prawdopodobnie zapewnia im większą odporność; uważa, że wprowadzenie górnego limitu płatności bezpośrednich zgodnie z pierwotnym wnioskiem Komisji Europejskiej popartym przez Parlament mogłoby zapewnić wystarczające zasoby finansowe, aby WPR była bardziej sprawiedliwa;

Biopaliwa

210.  wskazuje, że zgodnie z ustaleniami Trybunału w sprawozdaniu specjalnym nr 18/2016 o unijnym systemie certyfikacji zrównoważonych biopaliw unijny system certyfikacji nie jest w pełni niezawodny i stwarza ryzyko nadużyć finansowych, gdyż Komisja wydała decyzje o uznaniu systemów dobrowolnych, które nie obejmują odpowiedniej procedury weryfikacji zapewniającej, by materiały na biopaliwa wytwarzane z odpadów rzeczywiście były odpadami;

Uproszczenie

211.  podkreśla, że Trybunał w sprawozdaniu specjalnym nr 25/2016 sprawdził, czy system identyfikacji działek rolnych pozwala państwom członkowskim na wiarygodne sprawdzenie pomiarów i kwalifikowalności gruntu zgłoszonych przez rolników, a także czy systemy są dostosowane do wymagań WPR na lata 2014–2020, w szczególności dotyczących obowiązków zazieleniania;

212.  jest zaniepokojony wnioskami Trybunału, że sześć głównych zmian mających potencjalny wpływ na system identyfikacji działek rolnych zostało wprowadzonych w maju 2015 r. oraz że złożoność zasad oraz procedur wymaganych w związku z tymi zmianami jeszcze bardziej zwiększyła obciążenia administracyjne państw członkowskich;

Czeska agencja płatnicza

213.  żąda od Komisji przyspieszenia kontroli zgodności rozliczeń wszczętej w dniu 8 stycznia 2016 r., by uzyskać szczegółowe, dokładne informacje na temat ryzyka konfliktu interesów dotyczącego Państwowego Funduszu Interwencji Rolnej w Czechach; zwraca uwagę, że nierozwiązanie konfliktu interesów może ostatecznie doprowadzić do wycofania akredytacji agencji płatniczej przez właściwy organ lub wprowadzenia korekt finansowych przez Komisję, żąda od Komisji, by bezzwłocznie poinformowała ona Parlament, czy na koniec kontroli zgodności rozliczeń DG AGRI przekazała OLAF informacje dotyczące możliwych wypadków oszustw finansowych, korupcji lub nielegalnej działalności mających wpływ na interesy finansowe UE;

Dochodzenie w sprawie zgodności rozliczeń

214.   uważa, że uproszczenie WPR i ograniczenie obciążeń administracyjnych beneficjentów oraz agencji płatniczych powinny stanowić priorytety dla Komisji na najbliższe lata; uważa także, że choć Komisja powinna starać się o zachowanie pozytywnej tendencji w usprawnianiu zarządzania WPR i poziomem błędu dotyczącym WPR przez skoncentrowanie się na utrzymaniu zdolności naprawczych oraz na działaniach naprawczych podejmowanych przez państwa członkowskie, powinna także rozważyć powstrzymanie się od wszczynania lub kontynuowania dochodzeń w sprawie zgodności rozliczeń na mniejszą skalę;

Działania, jakie należy podjąć

215.  wzywa Komisję, aby:

   a) w dalszym ciągu podejmowała działania następcze w odniesieniu do przypadków, w których przepisy krajowe są niezgodne z prawodawstwem UE, w tym stosowała wszelkie dostępne środki prawne, zwłaszcza zawieszenie płatności;
   b) corocznie monitorowała wyniki oceny jakości systemów identyfikacji działek rolnych dokonywanej przez państwa członkowskie i sprawdzała, czy wszystkie państwa, w przypadku których ocena ta była negatywna, faktycznie podjęły niezbędne działania naprawcze;
   c) ponownie zbadała aktualne ramy prawne w celu uproszczenia i usprawnienia zasad dotyczących systemów identyfikacji działek rolnych na potrzeby kolejnego okresu wspólnej polityki rolnej, np. poprzez ponowne rozważenie konieczności stosowania progu stabilności wynoszącego 2 % oraz zasady 100 drzew;
   d) zapewniała uwzględnienie skutecznych działań dotyczących zamówień publicznych we wszystkich planach działania państw członkowskich ukierunkowanych na wyeliminowanie błędów w zakresie rozwoju obszarów wiejskich;
   e) monitorowała i aktywnie wspierała organy certyfikujące w usprawnianiu ich pracy i metod dotyczących zapewniania legalności i prawidłowości wydatków, w szczególności w dostarczaniu opinii na temat legalności i prawidłowości wydatków w ramach WPR, których jakość i zakres pozwolą Komisji na stwierdzenie rzetelności danych kontrolnych agencji płatniczych lub, w stosownych przypadkach, ocenę niezbędnych zmian w zakresie poziomów błędu agencji płatniczych na podstawie tych opinii, z myślą o wdrożeniu systemu jednolitej kontroli w dziedzinie wydatków na rolnictwo;
   f) zaktualizowała podręcznik kontroli DG AGRI i zawarła w nim szczegółowe procedury kontroli oraz wymogi dotyczące dokumentacji na potrzeby weryfikacji danych przekazywanych przez państwa członkowskie, wykorzystywanych do obliczenia korekt finansowych;
   g) podejmowała niezbędne środki w celu uzyskania od państw członkowskich dokładnych, kompleksowych danych odnośnie do liczby unijnych rolników oraz ich dochodów pod kątem rzeczywistych pomiarów i monitorowania kluczowego wskaźnika efektywności 1 wspomnianego w rocznym sprawozdaniu z działalności dyrektora generalnego DG AGRI na temat dochodów w rolnictwie;
   h) zmieniła definicję kluczowego wskaźnika efektywności 4 dotyczącego zatrudnienia na obszarach wiejskich w celu uwypuklenia szczególnego wpływu środków WPR na zatrudnienie na tych obszarach;
   i) inicjowała okresowe debaty pomiędzy państwami członkowskimi w Radzie dotyczące wdrożenia przepisów wprowadzonych reformą WPR w 2013 r. w zakresie redystrybucji płatności bezpośrednich oraz składała dokładne sprawozdanie na temat postępu poczynionego w tym względzie w ramach rocznego sprawozdania z działalności DG AGRI; (108)
   j) oceniła w kontekście własnych przemyśleń nad uproszczeniem i unowocześnieniem WPR, czy system płatności bezpośrednich jest właściwie zorganizowany pod kątem stabilizowania dochodów wszystkich gospodarstw lub czy inna organizacja polityki czy model dystrybucji płatności bezpośrednich mogłyby doprowadzić do lepszego dopasowania funduszy publicznych do założonych celów;
   k) zasadniczo zmodyfikowała system certyfikacji zrównoważonych biopaliw, w szczególności zweryfikowała, czy unijni producenci roślin energetycznych spełniają unijne wymogi ochrony środowiska dla rolnictwa oraz dostarczają wystarczające dowody pochodzenia odpadów i pozostałości wykorzystywanych do produkcji biopaliw, oraz oceniła, czy zarządzanie systemami dobrowolnymi ogranicza ryzyko konfliktu interesów;
   l) podniosła próg, poniżej którego dochodzenia w sprawie zgodności rozliczeń na podstawie art. 52 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 nie muszą być prowadzone, z 50 000 do 100 000 EUR(109);
   m) ponownie rozważyła wprowadzenie wiążącego górnego limitu płatności bezpośrednich;

Globalny wymiar Europy

Poziom błędu

216.  wskazuje, że zgodnie z ustaleniami Trybunału wydatki w dziale „Globalny wymiar Europy” są obarczone istotnymi błędami o szacowanym poziomie 2,8 % (2,7 % w 2014 r.);

217.  ubolewa, że po wyłączeniu transakcji z udziałem wielu darczyńców i wsparcia budżetowego poziom błędu konkretnych transakcji bezpośrednio zarządzanych przez Komisję skwantyfikowano na 3,8 % (3,7 % w 2014 r.);

218.  zauważa, że gdyby wszystkie informacje otrzymane przez Komisję – lub kontrolerów powołanych przez Komisję – zostały użyte do korekty błędów, szacowany poziom błędu w dziale „Globalny wymiar Europy” obniżyłby się o 1,6 punktu procentowego; apeluje do Komisji o wykorzystywanie wszystkich dostępnych informacji w celu wykrywania i korygowania wszelkich błędów i zapobiegania ich występowaniu oraz podejmowania stosownych działań w tym zakresie;

219.  zauważa, że w zbadanych przez Trybunał transakcjach w ramach wsparcia budżetowego nie odnotowano błędów w zakresie legalności i prawidłowości;

220.  wskazuje, że najbardziej istotny rodzaj błędów reprezentujący 33 % szacowanego poziomu błędów dotyczy wydatków nieponiesionych, tj. wydatków nieponiesionych w chwili akceptacji przez Komisję i, w niektórych wypadkach, w chwili rozliczenia;

221.  wskazuje, że najczęściej występujący rodzaj błędu, stanowiący 32 % szacowanego poziomu błędu, dotyczy wydatków niekwalifikowalnych, tj.:

   a) wydatków związanych z działaniami nieobjętymi umową lub poniesionych poza okresem kwalifikowalności,
   b) nieprzestrzegania reguły pochodzenia,
   c) niekwalifikowalnych podatków i kosztów pośrednich błędnie naliczonych jako bezpośrednie.

Deklaracja wiarygodności

222.  przypomina, że w swojej deklaracji wiarygodności dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej ds. Europejskiej Polityki Sąsiedztwa i Negocjacji w sprawie Rozszerzenia (DG NEAR) uznaje w odniesieniu do obydwu instrumentów finansowych, którymi zarządza DG NEAR – Europejskiego Instrumentu Polityki Sąsiedztwa i Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej – iż finansowe ryzyko związane z kwotami zagrożonymi ryzykiem mieści się poniżej progu istotności 2 %, a średni ustalony poziom błędu dla całej dyrekcji generalnej wynosi 1,12 %;

223.  ubolewa, że to stwierdzenie nie jest spójne z pracami audytowymi Trybunału, i zauważa, że DG NEAR uznaje wykorzystywane podejście w swoim sprawozdaniu za wymagające udoskonalenia;

224.  zauważa w szczególności, że DG NEAR obliczała poziom błędu resztowego dla 90 % wydatków w trzech postaciach: poziom błędu resztowego dotyczący zarządzania bezpośredniego Instrumentem Pomocy Przedakcesyjnej, dotyczący zarządzania pośredniego Instrumentem Pomocy Przedakcesyjnej oraz dotyczący Europejskiego Instrumentu Polityki Sąsiedztwa obejmujący wszystkie tryby zarządzania; w przypadku pozostałych 10 % wydatków DG NEAR zastosowała inne źródła uzyskania pewności;

225.  podkreśla, że według ustaleń Trybunału obliczenia poziomu błędu resztowego dotyczące trybu zarządzania „bezpośredniego przez kraje będące beneficjentami”, łączącego wyniki z niestatystycznych prób wykonywanych przez instytucje audytowe z historycznym poziomem błędu resztowego obliczonym przez DG NEAR, nie są wystarczająco reprezentatywne i nie dostarczają dokładnych informacji na temat kwot zagrożonych ryzykiem; wskazuje, że według Trybunału istnieje ryzyko niedoszacowania poziomu błędu w obliczeniach, co może mieć potencjalny wpływ na poświadczanie wiarygodności składane przez dyrektora generalnego;

226.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że dyrektor generalny DG DEVCO położył kres wcześniejszej praktyce wydawania ogólnego zastrzeżenia dotyczącego legalności i prawidłowości transakcji w odniesieniu do wszystkich transakcji DG DEVCO oraz że w ślad za zaleceniami Parlamentu złożył w rocznym sprawozdaniu z działalności za 2015 r. deklarację wiarygodności ze zróżnicowaniem ryzyka;

227.  zauważa, że wydano szczegółowe zastrzeżenie dotyczące Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce ze względu na uchybienia w kontroli wykryte przez Służbę Audytu Wewnętrznego Komisji; uznaje, że takie zastrzeżenie powinno zostać wydane wcześniej, gdyż wykryte niedociągnięcia występowały od momentu ustanowienia instrumentu w 2004 r.; stwierdza, że praktyka wydawania ogólnego zastrzeżenia dotyczącego wszystkich transakcji DG DEVCO w oczywisty sposób przyczyniła się do braku przejrzystości zarządzania finansami w tej dyrekcji;

228.  zauważa, że DG DEVCO oceniła dwa obszary wydatkowania jako wysoce ryzykowne:

   i) dotacje w ramach zarządzania bezpośredniego,
   ii) dotacje w ramach zarządzania pośredniego z udziałem organizacji międzynarodowych,

ale podziela pogląd wyrażony przez Trybunał, że mogłoby być uzasadnione wydanie zastrzeżenia w odniesieniu zwłaszcza do zarządzania pośredniego z udziałem krajów będących beneficjentami, gdyż dotacje realizowane pośrednio przez takie kraje powinny wymagać podobnej analizy ryzyka, jak dotacje realizowane bezpośrednio;

229.  wskazuje, że według ustaleń Trybunału (zob. pkt. 48–50 rocznego sprawozdania Trybunału za 2015 r. dotyczącego EFR) zdolności naprawcze DG DEVCO zostały zawyżone przez niewykluczenie odzyskanych środków zaliczek oraz dochodów z tytułu odsetek, a także anulowanych nakazów odzyskania środków z obliczeń średniej rocznej kwoty nakazu odzyskania środków wydanego z powodu błędów i nieprawidłowości w okresie 2009–2015;

Niedociągnięcia systemów kontroli i zapobiegania

230.  podkreśla, że Trybunał wykrył poniższe niedociągnięcia systemów kontrolnych Komisji:

   w ramach weryfikacji wydatków przez kontrolerów wyznaczonych przez beneficjentów w niektórych przypadkach nie wykryto błędów, co doprowadziło do akceptacji kosztów niekwalifikowalnych przez Komisję;
   wykryto opóźnienia w walidacji, zatwierdzaniu i realizacji płatności przez Komisję;
   opracowano projekt szczegółowych zasad ustalanych przez Komisję w odniesieniu do instrumentów współpracy partnerskiej (w ramach Europejskiego Instrumentu Polityki Sąsiedztwa i Partnerstwa) dotyczących płatności ryczałtowych i stawek zryczałtowanych stwarzających ryzyko osiągania zysku przez partnera państw członkowskich;

Sprawozdanie z zarządzania pomocą zewnętrzną

231.  ponownie ubolewa, że sprawozdania z zarządzania pomocą zewnętrzną, składane przez szefów delegatur Unii, nie są załączone do rocznych sprawozdań z działalności DG DEVCO i DG NEAR, choć taki wymóg przewidziano w art. 67 ust. 3 rozporządzenia finansowego; ubolewa nad tym, że są one notorycznie uznawane za poufne, podczas gdy na mocy rozporządzenia finansowego sprawozdania te „udostępnia się Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w stosownych przypadkach z należytym uwzględnieniem ich poufnego charakteru”;

232.  zauważa, że ponieważ analiza kluczowych wskaźników efektywności została przeprowadzona przez DG NEAR po raz pierwszy, nie jest możliwe wyciągnięcie żadnych wniosków co do „tendencji” oraz że w 2015 r. pięć kluczowych wskaźników efektywności nie zostało obliczonych dla DG NEAR;

233.  zauważa, że:

   a) ogólnie wyniki delegatur się poprawiły, zgodnie z pomiarami szeregu punktów odniesienia na ogół osiąganych przez delegatury;
   b) łączna wartość portfela projektów zarządzanych przez delegatury zmniejszyła się z 30 mld EUR do 27,1 mld EUR oraz
   c) udział projektów z problemami z realizacją zmniejszył się z 53,5 % do 39,7 %;

234.  podkreśla, że i) Instrument na rzecz Stabilności, ii) Instrument dla Bliskiego Wschodu i iii) Europejski Fundusz Rozwoju to programy, w których wciąż występuje niepokojąco wysoki poziom trudności z realizacją, oraz że w odniesieniu do niedopuszczalnej wartości 3 z 4 EUR wydanych w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju istnieje ryzyko nieosiągnięcia celu lub opóźnienia;

235.  zauważa, że szefowie delegatur przekazali informacje na temat 3782 projektów na sumę zaciągniętych zobowiązań 27,41 mld EUR oraz że:

   a) 800 projektów (21,2 %) o wartości 9,76 mld EUR (35,6 % całego portfela projektów) jest narażonych na ten sam rodzaj ryzyka – ryzyka a priori lub bieżącego ryzyka wynikowego, przy czym projekty finansowane z Europejskiego Funduszu Rozwoju reprezentują 72 % ogólnej sumy zagrożonej ryzykiem (7 mld EUR);
   b) 648 projektów (17,1 %) o wartości 6 mld EUR (22 % całego portfela projektów) jest narażonych na ryzyko opóźnień, przy czym projekty finansowane z Europejskiego Funduszu Rozwoju reprezentują dwie trzecie wszystkich opóźnionych projektów;
   c) 1125 projektów (29,75 %) o wartości 10,89 mld EUR (39,71 %) jest zagrożonych niedotrzymaniem celów lub opóźnieniem realizacji, przy czym projekty finansowane z Europejskiego Funduszu Rozwoju reprezentują 71 % zagrożonej kwoty 10,8 mld EUR;

236.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że po raz pierwszy Komisja zapytała szefów unijnych delegatur o ryzyko a priori projektów, co może stać się pierwszym krokiem w kierunku scentralizowanego procesu zarządzania ryzykiem; zaleca, by na podstawie dostępnych informacji o trudnościach, z którymi delegatura może się zmagać, Komisja zintensyfikowała dialog z delegaturami na temat sposobu zarządzania ryzykiem podczas etapu realizacji projektu;

237.  zauważa, że cztery delegatury uzyskujące najgorsze wyniki w ramach zakresu odpowiedzialności DG DEVCO to Jemen, Republika Środkowoafrykańska, Gabon i Mauretania, natomiast w zestawieniu czterech delegatur najgorzej funkcjonujących w ramach zakresu kompetencji DG NEAR zajmują miejsca Syria, Egipt, Albania i Kosowo;

238.  oczekuje, że DG DEVCO będzie dalej osiągać postępy w realizacji poniższych priorytetów w 2016 r. i przedstawi je w rocznym sprawozdaniu z działalności za 2016 r.:

   a) zwiększenie dokładności prognozowania finansowego w odniesieniu do decyzji i umów;
   b) zwiększenie odsetka płatności dokonywanych w ciągu 30 dni;
   c) zwiększenie skuteczności kontroli;
   d) poprawa wyników wszystkich delegatur, których kluczowe wskaźniki efektywności „zazielenienia” w 2015 r. wynosiły poniżej 60 %, w szczególności przez przyjęcie planów działania i systemów informacyjnych;

239.  oczekuje, że DG NEAR osiągnie postępy w realizacji poniższych priorytetów w 2016 r. i przedstawi je w rocznym sprawozdaniu z działalności za 2016 r.:

   a) wprowadzenie pięciu kluczowych wskaźników efektywności, których brakowało w sprawozdaniach z zarządzania pomocą zewnętrzną za 2015 r.;
   b) poprawa możliwości monitorowania kluczowych wskaźników efektywności;

Wydatki unijne na kwestie związane z migracją i udzielania azylu w krajach sąsiedzkich

240.  przypomina, że ważnym aspektem unijnych stosunków zewnętrznych jest walka z ubóstwem, której celem powinno być również tworzenie warunków zapobiegających niekontrolowanemu napływowi nielegalnych migrantów do Europy;

241.  popiera główne ustalenia Trybunału ujęte w sprawozdaniu specjalnym nr 9/2016 dotyczące „wydatków na zewnętrzny wymiar polityki migracyjnej UE w państwach południowego regionu Morza Śródziemnego i państwach objętych Partnerstwem Wschodnim do 2014 r.” oraz podkreśla w szczególności, że istniejące rozdrobnienie instrumentów przeszkadza w nadzorze parlamentarnym nad 1) sposobem, w jaki środki są realizowane, i 2) identyfikacją zakresu odpowiedzialności, a w konsekwencji utrudnia ocenę kwot, które rzeczywiście wydano na wsparcie działań zewnętrznych związanych z migracją;

Bank Światowy

242.  w świetle niepokojących informacji dostarczonych przez Politico w dniu 2 grudnia 2016 r. dotyczących „obaw o konflikt interesów w związku z relacjami Kristaliny Georgijewej z Bankiem Światowym” przypomina, że Parlament wezwał Komisję w ostatniej rezolucji dotyczącej udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Komisji za 2014 r. do dokonania przeglądu kodeksu postępowania komisarzy do końca 2017 r., w tym przez określenie, co stanowi konflikt interesów; podkreśla, że bez szczegółowej definicji konfliktu interesów Parlament nie będzie w stanie dokonać właściwej, sprawiedliwej i spójnej oceny występowania rzeczywistego lub potencjalnego konfliktu interesów;

243.  uznaje, że nowe porozumienie w sprawie finansowania zawarte przez Komisję z Bankiem Światowym(110) zastępujące zryczałtowaną opłatę za zarządzanie bardziej złożonym wzorem oraz przewidujące w szczególności objęcie pewnych projektów bezpośrednio prowadzonych przez Bank Światowy 17 % opłatą od kosztów personelu i konsultantów prawdopodobnie będzie szkodliwe dla budżetu Unii i będzie skutkować płatnościami przekraczającymi 7 % górny limit nałożony na opłaty za zarządzanie, zabronionymi art. 124 ust. 4 rozporządzenia finansowego;

244.  podkreśla, że opłata za zarządzania na rzecz Banku Światowego nie będzie wykorzystywana na potrzeby projektów rozwoju i współpracy; zastanawia się, dlaczego Bank Światowy musi być wynagradzany przez Komisję za czynności bankowe stanowiące jego zasadnicze zadanie;

Międzynarodowa Grupa ds. Zarządzania

245.  gratuluje Komisji wyniku postępowania w sprawie T-381/15 z dnia 2 lutego 2017 r.; prosi o informacje, jakie umowy z Międzynarodową Grupą ds. Zarządzania są w chwili obecnej jeszcze w trakcie realizacji;

Działania, jakie należy podjąć

246.  wzywa:

   DG DEVCO i DG NEAR do poprawienia jakości zlecanych przez beneficjentów weryfikacji wydatków poprzez wprowadzenie nowych działań, takich jak zastosowanie tabeli jakości w celu kontrolowania jakości prac wykonanych przez kontrolerów wyznaczonych przez beneficjentów oraz przegląd zakresu uprawnień i obowiązków kontrolerów;
   DG NEAR do dołożenia starań, by wydatkując środki za pośrednictwem instrumentu współpracy partnerskiej, zachowała zgodność z zasadą braku zysku i przestrzegała zasady należytego zarządzania finansami;
   DG NEAR do zweryfikowania metodyki stosowanej do ustalania poziomu błędu resztowego w celu zapewnienia statystycznie poprawnych informacji dotyczących kwoty obarczonej ryzykiem w związku z płatnościami dokonanymi w ramach zarządzania pośredniego Instrumentem Pomocy Przedakcesyjnej;
   DG DEVCO do skorygowania swojej szacunkowej przyszłej zdolności naprawczej, wyłączając z tych wyliczeń odzyskane kwoty niewydanych zaliczek i dochody z tytułu odsetek oraz anulowane nakazy odzyskania środków;
   DG DEVCO i DG NEAR do publikowania sprawozdań z zarządzania pomocą zewnętrzną składanych przez szefów delegatur Unii, jak przewiduje art. 67 ust. 3 rozporządzenia finansowego, oraz do wskazywania w rocznych sprawozdaniach z działalności środków podjętych w celu poprawy sytuacji w delegaturach mających problem z realizacją, skrócenia opóźnień oraz uproszczenia programów;
   Komisję do upublicznienia deklaracji wiarygodności szefów unijnych delegatur;
   Komisję do:
   i) wyjaśnienia celów,
   ii) opracowania, rozszerzenia i usprawnienia ram pomiarów wyników polityki migracyjnej i azylowej w krajach sąsiedzkich,
   iii) skierowania dostępnych środków finansowych na wyraźnie zdefiniowane, skwantyfikowane priorytety celowe oraz
   iv) dalszego konsolidowania powiązania między rozwojem a migracją;
   Komisję do zawarcia w kodeksie postępowania komisarzy definicji konfliktu interesów, do gruntownego ponownego rozważenia potrzeby zamieszczania w ustaleniach dotyczących finansowania zawieranych z organizacjami międzynarodowymi oraz podmiotami, którym powierza się wdrażanie, przepisów dotyczących wynagrodzenia personelu w związku z działaniami, które stanowią ich zasadnicze zadanie, oraz do przedstawienia Parlamentowi do końca 2017 r. kompleksowego sprawozdania na temat jej przemyśleń w tym względzie, jak również na temat wpływu stosowania nowej polityki odzyskiwania kosztów;

Migracja a bezpieczeństwo

247.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że biorąc pod uwagę delikatny charakter tej kwestii z politycznego punktu widzenia, Trybunał uwzględnił po raz pierwszy w rocznym sprawozdaniu, w drugiej części rozdziału 8, politykę migracji i bezpieczeństwa; zauważa, że przy kwocie 0,8 mld EUR ten obszar stanowi niewielką, ale rosnącą część budżetu unijnego;

248.  ubolewa nad faktem, że Trybunał nie określił poziomu błędu w odniesieniu do tego obszaru politycznego, zaś dyrektor generalny DG HOME szacuje w rocznym sprawozdaniu z działalności za 2015 r. wieloletni poziom błędu resztowego na poziomie 2,88 % dla dotacji na działalność niebadawczą zarządzaną bezpośrednio przez tę dyrekcję;

249.  podziela obawy wyrażone przez Trybunał dotyczące faktu, że audyty w obszarze solidarności i zarządzania przepływami migracyjnymi przeprowadzone przez Komisję nie obejmowały badania skuteczności kontroli w odniesieniu do większości głównych procesów oraz że z tego względu istnieje ryzyko, iż Komisja uznała niektóre roczne programy o nieskutecznych systemach kontroli za gwarantujące wystarczającą wiarygodność i dlatego nie uwzględni ich w audytach ex-post;

250.  przypomina, że DG HOME wykryła niedociągnięcia w systemach zarządzania i kontroli Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców, Funduszu Powrotów Imigrantów, Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz Funduszu Granic Zewnętrznych za okres 2007–2013 w Czechach, Niemczech, Francji i Polsce;

251.  jest zdania, że kluczowy wskaźnik efektywności 1 ujęty w rocznym sprawozdaniu z działalności DG HOME za 2015 r. nie ma znaczenia, gdyż zarządzanie DG HOME nie ma istotnego wpływu na wskaźnik powrotu nielegalnych imigrantów do krajów trzecich;

252.  ubolewa, że Komisja uznaje za „trudne, jeśli nie niemożliwe podanie szacowanego kosztu ponoszonego na poszczególne kraje pochodzenia migrantów i osób ubiegających się o azyl, gdyż zarządzanie przepływami migracyjnymi składa się z szerokiego zakresu czynności”(111);

253.  zwraca się do Komisji o podanie organowi kontroli budżetowej najbardziej prawdopodobnego poziomu błędu w obszarze polityki migracji i bezpieczeństwa w rocznym sprawozdaniu z działalności za 2016 r. i o ocenę zdolności naprawczych służb Komisji w tym obszarze politycznym;

254.  wyraża zaniepokojenie kontrolami dotyczącymi funduszy dla uchodźców, często przyznawanych przez państwa członkowskie w sytuacjach kryzysowych, bez przestrzegania istniejących przepisów; uważa za szczególnie istotne, aby Komisja wprowadziła ściślejszy system kontroli, również w odniesieniu do przestrzegania praw człowieka;

Działania, jakie należy podjąć

255.  zaleca, by DG HOME:

   a) w rocznym sprawozdaniu z działalności uważnie skwantyfikowała i przeanalizowała charakter zidentyfikowanych błędów oraz podała szersze informacje na temat stopnia wiarygodności swoich „zdolności naprawczych”;
   b) wspierała w zarządzaniu środkami stosowanie uproszczonych opcji dotyczących ceny, wykorzystywanie opłat ryczałtowych i standaryzowanych „kosztów unijnych”;
   c) uważnie wyciągnęła wnioski z wykrytych wcześniej niedociągnięć w zarządzaniu Europejskim Funduszem na rzecz Uchodźców, Funduszem Powrotów Imigrantów, Europejskim Funduszem na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz Funduszem Granic Zewnętrznych za okres 2007–2013;
   d) przekazała organowi budżetowemu i organowi kontroli budżetowej jak najdokładniejsze dane w zakresie kosztów poniesionych na migrantów/osoby ubiegające się o azyl w celu rzetelnego uzasadnienia kwot we wnioskach budżetowych na programy finansowania, uznając jednocześnie, że wartość życia każdego człowieka jest niewymierna;
   e) zbadała skuteczność wewnętrznych systemów kontroli państw członkowskich stosowanych w programach SOLID w odniesieniu do najbardziej kluczowych procesów: procedur wyboru ofert i udzielania zamówień, procedur udzielania zamówień, monitorowania projektów, płatności i rachunkowości;
   f) wytworzyła i promowała ściślejszą synergię pomiędzy wszystkimi zarządzanymi służbami w przypadku programów mających potencjalny wpływ na przepływy migracyjne;

Administracja

256.  zauważa, że urzędnika można powołać na stanowisko starszego eksperta lub starszego asystenta, które otwiera możliwość awansu do grupy zaszeregowania AD 14 lub AST 11, oraz że po jego powołaniu nie ma możliwości przeniesienia go z powrotem do pracy administracyjnej; ubolewa nad niespójnością pomiędzy tym środkiem a środkami ukierunkowanymi na ograniczanie wydatków administracyjnych lub wzmacnianie powiązań między grupą zaszeregowania a funkcją; wzywa Komisję do zakończenia tej praktyki;

257.  zauważa z niepokojem, że średnia liczba przepracowanych lat w ramach grupy zaszeregowania przed awansem zmniejszyła się dla grup AD 11 i wyższych; w wypadku grupy zaszeregowania AD 12, na przykład, w 2008 r. urzędnik otrzymywał awans średnio co 10,3 roku, natomiast w 2015 r. co 3,8 roku, co wskazuje na przyspieszenie awansów w wyższych grupach; zwraca się do Komisji o spowolnienie awansów w grupach zaszeregowania powyżej AD 11 lub AST 9;

258.  podkreśla, że równowaga geograficzna, w szczególności relacja między narodowością personelu a wielkością państw członkowskich, nadal powinna stanowić istotny element zarządzania zasobami, w szczególności w odniesieniu do państw członkowskich, które dołączyły do Unii w roku 2004 lub później; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja osiągnęła większą równowagę, jeśli chodzi o proporcje liczby urzędników z państw członkowskich, które dołączyły do Unii przed rokiem 2004, do liczby urzędników z państw członkowskich, które dołączyły w roku 2004 lub później; zwraca jednak uwagę, że te państwa członkowskie są nadal niedostatecznie reprezentowane na wyższych szczeblach administracji i na stanowiskach kierowniczych, co wciąż wymaga poprawy;

259.  zwraca uwagę z zaniepokojeniem na wygórowane opłaty za opiekę zdrowotną w Luksemburgu i trudności, jakie napotykają osoby objęte wspólnym systemem ubezpieczenia chorobowego instytucji unijnych, jeśli chodzi o traktowanie na równi z obywatelami Luksemburga; zwraca się do instytucji unijnych, a zwłaszcza do Komisji, o wymaganie i zagwarantowanie, aby wszystkie państwa członkowskie, szczególnie Wielkie Księstwo Luksemburga, stosowały art. 4 dyrektywy 2011/24/UE(112), który stanowi, że państwa członkowskie mają obowiązek zapewnić, aby świadczeniodawcy stosowali na swoim terytorium wobec pacjentów z innych państw członkowskich tę samą skalę opłat za opiekę zdrowotną, która jest stosowana wobec pacjentów krajowych; w związku z tym zwraca się o stosowanie stosownych sankcji w przypadku nieprzestrzegania tej dyrektywy;

OLAF

260.  zwraca uwagę, że kolegium komisarzy uchyliło immunitet dyrektorowi generalnemu OLAF na wniosek władz Belgii w kontekście dochodzeń związanych ze „sprawą Dalliego”; jest zdania, że dyrektor generalny znalazł się w sytuacji potrójnego konfliktu interesów:

   podczas gdy kolegium podejmowało decyzję o uchyleniu immunitetu dyrektora generalnego, on sam rozważał możliwość wszczęcia postępowania OLAF przeciw członkom Komisji;
   po podjęciu przez kolegium decyzji o uchyleniu immunitetu dyrektor generalny podjął kroki prawne wobec Komisji, wskazując na domniemane nieprawidłowości w podjęciu decyzji; jednocześnie dyrektor generalny nadal reprezentował Komisję w sprawach dotyczących polityki, które należą do jego zakresu odpowiedzialności;
   po potwierdzeniu uchylenia immunitetu dyrektora generalnego prokuratura belgijska wszczęła dochodzenie w sprawie roli dyrektora generalnego w przedmiotowej kwestii, w dalszym ciągu stanowiąc stronę dla dyrektora generalnego OLAF w sprawach zwalczania nadużyć finansowych na szkodę interesów finansowych Unii w Belgii;

uważa, że te konflikty interesów mogłyby zaszkodzić reputacji zarówno OLAF, jak i Komisji; wzywa zatem Komisję do skierowania dyrektora generalnego OLAF na urlop do czasu zakończenia dochodzenia prowadzonego przez belgijskie władze oraz do wyznaczenia jego tymczasowego zastępcy;

261.  jest zaszokowany doniesieniami prasowymi, zgodnie z którymi – według obliczeń OLAF – „ciągłe zaniedbania” urzędu celnego Zjednoczonego Królestwa pozbawiły Unię wpływów w wysokości 1,987 mld EUR z utraconych ceł na chińskie towary, a wysoce wyspecjalizowana sieć przestępczości zorganizowanej przejęła 3,2 mld EUR z wpływów z podatku VAT w dużych państwach członkowskich Uniia, takich jak Francja, Niemcy, Hiszpania i Włochy; domaga się przyznania pełnego dostępu do akt tej sprawy oraz regularnego udzielania informacji na ten temat;

Kodeks postępowania

262.  jest przekonany, że istnieje coraz większa potrzeba ustanowienia solidnych zasad etycznych w celu wypełnienia postanowień art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 245 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej; podkreśla, że trzeba stale czuwać nad tym, by kodeksy postępowania dobrze funkcjonowały; podkreśla, że kodeks postępowania jest skutecznym środkiem zapobiegawczym tylko wówczas, gdy jest właściwie stosowany i gdy stale – a nie tylko w przypadku incydentów – sprawdza się, czy jest on przestrzegany;

263.  zwraca uwagę na wniosek Komisji dotyczący przeglądu kodeksu postępowania komisarzy; ubolewa jednak, że przegląd ogranicza się do wydłużenia okresu karencji do trzech lat jedynie w przypadku byłego przewodniczącego Komisji; wzywa Komisję do dokonania przeglądu kodeksu postępowania komisarzy do końca 2017 r., w tym przez realizację zalecenia Parlamentu, zgodnie z którym należy dokonać reformy komitetu ad hoc ds. etyki w celu rozszerzenia jego uprawnień i włączenia do niego niezależnych ekspertów, określenie definicji „konfliktu interesów”, a także przedstawienie kryteriów oceny kompatybilności zatrudnienia po zakończeniu sprawowania urzędu oraz wydłużenie okresu karencji do trzech lat w przypadku wszystkich komisarzy;

264.  wskazuje, że ważnym krokiem w odniesieniu do kwestii konfliktów interesów jest zwiększenie przejrzystości działań przewodniczącego Komisji oraz jej komitetu ad hoc ds. etyki i Sekretariatu Generalnego podczas oceny sytuacji potencjalnego konfliktu; zauważa, że obywatele będą mogli pociągać Komisję do odpowiedzialności jedynie wówczas, gdy opinie komitetu ds. etyki będą proaktywnie publikowane;

265.  jako że zalecenie komitetu ad hoc ds. etyki w odniesieniu do byłego przewodniczącego Komisji zostało już opracowane w ostatecznym kształcie, wzywa kolegium komisarzy do podjęcia decyzji, aby możliwe było skierowanie sprawy do rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości w celu wydania opinii;

Grupy ekspertów

266.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję Komisji z dnia 30 maja 2016 r. ustanawiającą przepisy przekrojowe dotyczące tworzenia i funkcjonowania grup ekspertów Komisji(113), ale ubolewa nad tym, że Komisja nie zorganizowała pełnych konsultacji społecznych, choć wiele organizacji pozarządowych wyraziło zainteresowanie takimi konsultacjami; podkreśla znaczenie stymulowania form zaangażowania przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego i partnerów społecznych w kluczowych obszarach, takich jak przejrzystość i działanie instytucji unijnych;

267.  przypomina, że brak przejrzystości negatywnie wpływa na zaufanie obywateli Unii do unijnych instytucji; uważa, że skuteczna reforma systemu grup ekspertów Komisji, oparta na jasnych zasadach przejrzystości i zrównoważonym składzie, poprawi dostępność i wiarygodność danych, a zatem pomoże zwiększyć zaufanie obywateli do UE;

268.  jest zdania, że Komisja powinna poczynić postępy na drodze ku bardziej wyważonemu składowi grup ekspertów; ubolewa jednak, że nie opracowano dotychczas wyraźnego rozróżnienia między ekspertami reprezentującymi interesy gospodarcze oraz tymi reprezentującymi interesy o charakterze innym niż gospodarczy w celu zagwarantowania najwyższego stopnia przejrzystości i równowagi;

269.  przypomina, że zarówno Parlament, jak i Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich zalecili Komisji udostępnienie opinii publicznej porządków obrad, dokumentów referencyjnych, protokołów spotkań i obrad grup ekspertów;

Specjalni doradcy

270.  wzywa Komisję do upublicznienia nazwisk, funkcji, stopnia i umowy (godziny pracy, okres obowiązywania umowy, miejsce wykonywania pracy) wszystkich specjalnych doradców; uważa, że w odniesieniu do specjalnych doradców istnieje ryzyko konfliktu interesów; jest przekonany, że należy unikać konfliktów interesów, jako że prowadziłyby one do osłabienia wiarygodności instytucji; wzywa Komisję do upublicznienia deklaracji interesów specjalnych doradców;

Szkoły europejskie

271.  zauważa, że za sprawozdania finansowe są odpowiedzialne poszczególne szkoły (są to „ogólne ramy”); środki dostępne w budżecie na rok 2015 wynosiły 288,8 mln EUR, w tym wkład Komisji równał się 168,4 mln EUR (58 %);

272.  jest mocno zaskoczony, że po tylu latach domniemanych reform Trybunał nadal wyraża się krytycznie o zarządzaniu finansami szkół europejskich:"„II. Szkoły nie przygotowały sprawozdań finansowych w ustanowionym prawem terminie. Znaleziono liczne błędy, z których większość została skorygowana (w wyniku rewizji) w ostatecznej wersji sprawozdania. Są to stałe niedociągnięcia w procedurach rachunkowości.[...]

IV.  Systemy płatności dwóch wybranych szkół były obarczone poważnymi niedociągnięciami: brak automatycznego powiązania między systemami rachunkowości i płatności oraz brak ścisłego podziału obowiązków, brak automatycznego odrzucania przez system płatności wykonanych poza systemem rachunkowości i ogólnie niski poziom kontroli. Te niedociągnięcia stwarzają znaczące ryzyko pod względem legalności i prawidłowości płatności.

V.  Trybunał wykrył ponadto kilka znacznych niedociągnięć w postępowaniach o udzielenie zamówienia, co stwarza ryzyko naruszenia zasady przejrzystości i równego traktowania.

VI.  W kilku wypadkach Trybunał nie znalazł dowodów potwierdzających kwalifikacje zatrudnionych pracowników i odnotował braki w ich kartotekach.

VII.  W konsekwencji Trybunał nie był w stanie potwierdzić należytego zarządzania finansami”;

"

273.  ubolewa nad faktem, iż „(...) Trybunał nie był w stanie potwierdzić należytego zarządzania finansami”;

274.  ponadto ubolewa nad faktem, że Komisja, zgodnie z ustaleniami Trybunału i z powodu sprawy związanej z podejrzeniem nadużycia z okresu 2003–2012, ponownie wydała zastrzeżenie dotyczące płatności ze względów wizerunkowych;

275.  zauważa, że proporcja budżetu przeznaczona na system szkół europejskich znacząco przewyższa wielkość środków otrzymanych przez 30 spośród 32 agencji; uważa, że rozliczalność finansowa systemu szkół europejskich powinna zostać zwiększona do poziomu porównywalnego z poziomem rozliczalności agencji europejskich, w tym przez ukierunkowane postępowanie o udzielenie absolutorium w zakresie 168,4 mln EUR udostępnionych na rzecz systemu;

276.  przypomina, że już w 2010 r. przy okazji procedury udzielania absolutorium Komisji Parlament kwestionował „podejmowanie decyzji i struktury finansowania konwencji w sprawie szkół europejskich”; a także zażądał, aby Komisja „rozważyła wraz z państwami członkowskimi przegląd tej konwencji oraz [...] aby do dnia 31 grudnia 2012 r. złożyła sprawozdanie z poczynionych postępów”(114); zauważa, że Parlament nigdy nie odnotował żadnych postępów w tej sprawie;

277.  zauważa, że trwający kryzys finansowy i organizacyjny w systemie szkół europejskich pogłębia się z uwagi na plany otwarcia piątej szkoły w Brukseli i możliwe skutki przyszłego wystąpienia jednego państwa członkowskiego z Konwencji określającej Statut Szkół Europejskich; podaje w wątpliwość, czy system szkół europejskich w obecnej formie organizacji i finansowania posiada zasoby pozwalające sprostać wyzwaniu planowanego rozszerzenia liczby szkół w Brukseli do pięciu; zauważa, że wiąże się to z ryzykiem powstania jeszcze większych problemów w przyszłości z uwagi na nadmierne obciążenie niektórych sekcji językowych, które w obecnym modelu posiadają możliwość świadczenia usług jedynie na rzecz czterech (w przypadku sekcji języka niemieckiego) lub trzech (w przypadku sekcji języka angielskiego) szkół w Brukseli;

278.  uważa za fakt nie do przyjęcia, że przedstawiciele państw członkowskich nadal udzielają absolutorium szkołom europejskim, choć Komisja, której wkład w rocznym budżecie wynosi 58 %, oraz Trybunał w swoim zaleceniu sprzeciwiają się temu;

279.  w pełni popiera 11 zaleceń Trybunału sformułowanych w jego sprawozdaniu z dnia 11 listopada 2015 r. w sprawie rocznego sprawozdania finansowego szkół europejskich za rok budżetowy 2014 i dotyczących księgowości, personelu, procedury udzielania zamówień, standardów kontroli i płatności;

280.  z zadowoleniem przyjmuje zaktualizowany plan działania opracowany przez DG ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa z myślą o uwzględnieniu zastrzeżenia Komisji i uwag Trybunału;

281.  wzywa Komisję do opracowania komunikatu do Parlamentu i Rady odzwierciedlającego najlepszy sposób zreformowania struktury administracyjnej szkół europejskich do listopada 2017 r.

282.  wzywa Komisję do pełnego uczestnictwa we wszystkich aspektach procesu reformy w odniesieniu do kwestii kierowniczych, finansowych, organizacyjnych i pedagogicznych; apeluje do Komisji o coroczne przedstawianie Parlamentowi sprawozdania obejmującego ocenę postępów dokonanych w tych obszarach w celu zapewnienia kontroli właściwych komisji nad zarządzaniem systemem szkół i oceny wykorzystywania zasobów dostępnych dla systemu z budżetu Unii; apeluje do odpowiedniego komisarza o zwrócenie bacznej uwagi na tę kwestię, a w szczególności wzywa go do osobistego uczestnictwa w organizowanych dwa razy w roku posiedzeniach Rady Najwyższej; ponownie podkreśla pogląd Parlamentu, że istnieje pilna potrzeba dokonania „kompleksowego przeglądu” systemu szkół europejskich; wzywa do przedłożenia pierwszego projektu przedmiotowego przeglądu do dnia 30 czerwca 2017 r.;

Opinie komisji

Sprawy zagraniczne

283.  wyraża wprawdzie zadowolenie z osiągniętego postępu, zauważa jednak, że sześć z dziesięciu misji cywilnych w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) nie zostało jeszcze uznanych przez Komisję za zgodne z art. 60 rozporządzenia finansowego; wzywa Komisję do zintensyfikowania prac w celu akredytacji wszystkich cywilnych misji w ramach WPBiO, zgodnie z zaleceniem Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, co pozwoli na powierzenie im zadań związanych z wykonywaniem budżetu w ramach zarządzania pośredniego;

284.  z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie platformy wsparcia misji, która ma na celu zmniejszenie obciążeń administracyjnych i poprawę skuteczności cywilnych misji w ramach WPBiO; ubolewa nad jej ograniczonym rozmiarem i zakresem oraz ponownie wzywa do poczynienia dalszych postępów na rzecz centrum wspólnych usług, co przyniosłoby korzyści pod względem budżetowym i w zakresie efektywności dzięki scentralizowaniu wszystkich usług wsparcia misji, które nie muszą być świadczone na szczeblu lokalnym;

285.  ponownie wyraża pogląd, że zasady finansowe Unii powinny być lepiej dostosowane do specyfiki działań zewnętrznych, w tym zarządzania kryzysowego, i podkreśla, że obecny przegląd rozporządzenia finansowego powinien zapewnić większą elastyczność;

286.  wyraża zaniepokojenie brakiem bezpośrednich instrumentów kontroli w zakresie wykorzystania pomocy makrofinansowej przez kraje trzecie otrzymujące pomoc; wzywa Komisję do uzależnienia w większym stopniu tego rodzaju pomocy od wymiernych parametrów;

287.  z zadowoleniem przyjmuje również zalecenia wydane przez Trybunał w sprawozdaniu specjalnym nr 13/2016 w sprawie pomocy Unii na rzecz wzmocnienia administracji publicznej w Mołdawii i w sprawozdaniu specjalnym nr 32/2016 w sprawie pomocy Unii dla Ukrainy; uważa, że Unia powinna w pełni wykorzystać możliwości warunkowości i zapewnić odpowiednie monitorowanie wdrażania reform podejmowanych w celu wniesienia pozytywnego wkładu do wzmocnienia praktyk demokratycznych w Mołdawii i na Ukrainie;

Rozwój i współpraca

288.  w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału nr 9/2016 dotyczące wydatków na zewnętrzny wymiar polityki migracyjnej UE w państwach południowego regionu Morza Śródziemnego i państwach objętych Partnerstwem Wschodnim; podkreśla, że według Trybunału nie wykazano skuteczności wydatków na zewnętrzny wymiar migracji, nie można zmierzyć ich wyników, podejście Komisji do zapewnienia pozytywnego oddziaływania migracji na rozwój nie jest jasne, wsparcie w zakresie powrotów i readmisji ma niewielki wpływ, a poszanowanie praw człowieka migrantów, które powinno stanowić podstawę wszystkich działań, pozostaje teoretyczne i tylko rzadko znajduje odzwierciedlenie w praktyce;

289.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału nr 15/2016 dotyczące wydatków na pomoc humanitarną w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich; podkreśla, że według Trybunału Komisja ogólnie w skuteczny sposób zarządzała pomocą humanitarną na rzecz ludności dotkniętej skutkami konfliktów w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich; podkreśla wyraźną sprzeczność względem wydatków na migrację i widzi w tym dodatkowy dowód na to, że dobrze zaplanowana polityka rozwojowa przynosi dużo lepsze rezultaty niż krótkoterminowy aktywizm na rzecz migracji;

290.  jest bardzo zaniepokojony zauważalną w niedawnych wnioskach Komisji tendencją do ignorowania prawnie wiążących postanowień rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 233/2014(115), jeśli chodzi o wydatki kwalifikujące się jako oficjalna pomoc rozwojowa i kraje kwalifikujące się do otrzymania środków z Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju; przypomina, że legalność wydatków Unii jest kluczową zasadą należytego zarządzania finansami oraz że względy polityczne nie powinny przeważać nad wyraźnie określonymi przepisami prawnymi, jeśli Komisja chce pozostać wiarygodna w kwestiach praworządności; w tym kontekście przypomina Komisji o niedawnym wyroku Trybunału Sprawiedliwości(116) w sprawie współpracy z Marokiem i kwestii Sahary Zachodniej, w którym Trybunał orzekł, że Unia stale narusza prawo międzynarodowe;

291.  popiera ogólnie wykorzystywanie wsparcia budżetowego, ale apeluje do Komisji, aby w każdym przypadku precyzyjniej oceniała i określała wyniki w zakresie rozwoju, jakie mają być osiągane dzięki wsparciu budżetowemu, oraz aby przede wszystkim wzmocniła mechanizmy kontrolne dotyczące działań państw będących beneficjentami w zakresie korupcji, poszanowania praw człowieka, praworządności i demokracji; wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu potencjalnego wykorzystania wsparcia budżetowego w krajach, w których nie ma nadzoru demokratycznego – albo ze względu na brak dobrze funkcjonującej demokracji parlamentarnej oraz wolności społeczeństwa obywatelskiego i mediów, albo ze względu na brak zdolności organów nadzoru;

292.  wzywa Komisję, by w odniesieniu do rozwoju przyjęła podejście oparte na systemie zachęt i wprowadziła zasadę „więcej za więcej”, biorąc za przykład europejską politykę sąsiedztwa; jest zdania, że im intensywniej i szybciej dane państwo będzie przeprowadzać wewnętrzne reformy w zakresie budowania i umacniania instytucji demokratycznych, zwalczania korupcji, poszanowania praw człowieka i praworządności, tym większe wsparcie ze strony Unii powinno otrzymywać; podkreśla, że to podejście oparte na tzw. pozytywnej warunkowości, z silnym naciskiem na finansowanie projektów na małą skalę w społecznościach wiejskich, może przynieść prawdziwe zmiany i zagwarantować bardziej zrównoważone wydatkowanie pieniędzy podatników unijnych;

293.  ubolewa nad tym, że przed ustanowieniem kryzysowego funduszu powierniczego Unii dla Afryki nie przeprowadzono konsultacji z Parlamentem; apeluje o skuteczniejsze działania na rzecz zwiększenia przejrzystości decyzji w sprawie projektów realizowanych w ramach tego funduszu powierniczego i podkreśla brak odpowiedniego formatu dla regularnych konsultacji z Parlamentem, a także ubolewa nad tym, że nie podjęto w tym zakresie żadnych działań;

Zatrudnienie i sprawy społeczne

294.  odnotowuje zalecenie Trybunału dotyczące wykorzystania przez Komisję doświadczeń zdobytych w okresie programowania 2007–2013 oraz przedstawienia sprawozdania na temat ukierunkowanej analizy krajowych zasad kwalifikowalności dla okresu programowania 2014–2020, a także przygotowania na tej podstawie wytycznych dla państw członkowskich dotyczących uproszczenia oraz uniknięcia nadmiernie zawiłych i skomplikowanych zasad;

295.  wzywa Komisję do rozważenia możliwości włączenia unijnych programów finansowania do jej corocznego badania obciążeń, jak uzgodniono w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.(117); podkreśla, że wprowadzenie rocznych celów zmniejszenia obciążeń, uwzględniających unijne programy finansowania, zwiększyłoby stopień przestrzegania przepisów i tym samym przyczyniło się do obniżenia poziomu błędu;

296.  z zadowoleniem przyjmuje położenie większego nacisku na wyniki w okresie programowania 2014–2020; uważa jednak, że dalszy rozwój wskaźników rezultatu i systemów monitorowania przyczyniłby się do należytej rozliczalności finansowej i większej efektywności przyszłych programów operacyjnych;

Środowisko, zdrowie publiczne i bezpieczeństwo żywności

297.  jest zadowolony z działalności pięciu agencji zdecentralizowanych podlegających kompetencjom komisji ENVI, które wykonują zadania techniczne, naukowe lub zarządcze, dzięki którym instytucje Unii mogą opracowywać i wdrażać strategie polityczne dotyczące polityki w dziedzinie środowiska i klimatu, zdrowia publicznego i bezpieczeństwa żywności, a także ze sposobu, w jaki te agencje wykonują swe budżety;

298.  jest zadowolony z ogólnego poziomu wykonania budżetu operacyjnego LIFE+, który w 2015 r. wyniósł 99,95 % w odniesieniu do środków na zobowiązania i 98,93 % w odniesieniu do środków na płatności; podkreśla, że program LIFE+ przyczynił się do zwiększenia poziomu wiedzy i udziału obywateli w stanowieniu prawa, do realizacji polityki Unii w dziedzinie ochrony środowiska oraz do lepszego zarządzania w tym obszarze; stwierdza, że w 2015 r. na dotacje na działania przeznaczono 225,9 mln EUR, kwotę 40 mln EUR wykorzystano na instrumenty finansowe zarządzane przez Europejski Bank Inwestycyjny, a 59,2 mln EUR wykorzystano na działania mające wspierać rolę Komisji, jaką jest inicjowanie i monitorowanie rozwoju strategii politycznych i prawodawstwa; zauważa, że 10,2 mln EUR wykorzystano na wsparcie administracyjne programu LIFE oraz wsparcie Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw;

299.  stwierdza, że w DG CLIMA wskaźnik wykonania środków na zobowiązania, które wynosiły 108 747 880 EUR, wzrósł do poziomu 99,9 %, a środków na płatności w kwocie 47 479 530 EUR – do 91,77 %, oraz że gdyby nie brać pod uwagę wydatków administracyjnych wskaźnik wykonania w odniesieniu do płatności wyniósłby 96,88 %;

300.  zachęca władzę budżetową do skoncentrowania się w przyszłości na projektach pilotażowych i działaniach przygotowawczych o prawdziwej wartości dodanej dla Unii; zauważa, że zrealizowano dziesięć projektów pilotażowych i pięć działań przygotowawczych, których łączna wartość wyniosła 1 400 000 EUR w środkach na zobowiązania i 5 599 888 EUR w środkach na płatności;

301.  stwierdza, że w 2015 r. zakończono ocenę drugiego programu w dziedzinie zdrowia (na lata 2008–2013); z zadowoleniem przyjmuje fakt, że trzeci program w dziedzinie zdrowia został w 2015 r. wzmocniony z myślą o wspieraniu i pobudzaniu wymiany informacji i dobrych praktyk w państwach członkowskich zmagających się z problemami związanymi ze znacznym napływem migrantów, azylantów i uchodźców, zwłaszcza jeśli chodzi o przygotowanie przez Dyrekcję Generalną ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności indywidualnej dokumentacji medycznej na potrzeby oceny zdrowia migrantów, która byłaby wykorzystywana w hotspotach i obszarach przyjmowania migrantów, a także dodatkowy budżet na projekty związane ze zdrowiem migrantów;

Transport i turystyka

302.  zauważa, że w 2015 r. kwotę 12,8 mld EUR przeznaczono na 263 projekty transportowe w ramach umów o udzielenie dotacji zawartych w 2015 r. w wyniku zaproszeń do składania wniosków z 2014 r. w ramach instrumentu „Łącząc Europę”; zauważa ponadto, że finansowanie z instrumentu „Łącząc Europę” przyniosło inwestycje o łącznej wartości 28,3 mld EUR, łącząc wkład Unii ze środkami z budżetów regionalnych i budżetu państw członkowskich, a także pożyczki z Europejskiego Banku Inwestycyjnego;

303.  zauważa, że w obszarze „Konkurencyjność na rzecz wzrostu i zatrudnienia”, do którego należy transport, Trybunał skontrolował jedynie siedem transakcji podlegających odpowiedzialności Dyrekcji Generalnej ds. Mobilności i Transportu (DG MOVE); zauważa, że błędy wykryto tylko w jednej transakcji poddanej kontroli, i dotyczyły one nieprzestrzegania przepisów o zamówieniach publicznych;

304.  zwraca uwagę, że w sprawozdaniu oceniającym Europejski Bank Inwestycyjny stwierdza zakłócenia równowagi geograficznej i sektorowe koncentracje w ramach portfela segmentu infrastruktury i innowacji oraz że finansowanie w ramach tego segmentu jest skoncentrowane (63%) w trzech państwach członkowskich; wzywa Komisję do jak najszybszego przeprowadzenia oceny wpływu Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych w całej Unii; ubolewa nad tym, że Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych nie jest w wystarczającym stopniu wykorzystywany do finansowania innowacyjnych projektów transportowych we wszystkich rodzajach transportu, np. żeby promować zrównoważone środki transportu lub dalej wspierać proces cyfryzacji, a także dostępność pozbawioną barier;

305.  ubolewa nad tym, że Komisja (DG MOVE) nie ustaliła jeszcze sformalizowanego, skonsolidowanego dokumentu strategicznego dotyczącego nadzoru nad rozwojem korytarzy sieci bazowej TEN-T; zachęca Komisję do przyjęcia takiego dokumentu strategicznego w odniesieniu do działań nadzorczych i przejrzystości; przypomina, że przejrzystość i konsultacje z wszystkimi zainteresowanymi stronami przyczyniają się do sukcesu projektów transportowych;

306.  przypomina, że projekty transportowe w latach 2014–2020 będą finansowane z różnych źródeł, w tym z instrumentu „Łącząc Europę”, FS, EFRR oraz Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych; wzywa zatem Komisję do opracowania synergii, dzięki którym środki pochodzące z tych różnych źródeł finansowania będą mogły być skuteczniej przydzielane, a także do łączenia tych zasobów; wzywa Komisję do corocznego sporządzania i publikowania, m.in. na jej stronach internetowych, łatwo dostępnych list dotyczących transportu, w udziału procentowego transportu modalnego, i projektów turystycznych, które są współfinansowane z wyżej wspomnianych funduszy;

Rozwój regionalny

307.  apeluje do Komisji, by za pośrednictwem grupy wysokiego szczebla(118) zwracała szczególną uwagę na krajowe zasady kwalifikowalności w swoim audycie krajowych systemów zarządzania i kontroli, pomagając państwom członkowskim w ich upraszczaniu, aby umożliwić wprowadzenie zmian; w związku z tym podkreśla znaczenie stosowania zasady jednorazowej kontroli; wzywa Komisję, by poprzez uproszczone i skuteczne wytyczne wyjaśniła pojęcie podatku VAT podlegającego zwrotowi, tak aby uniknąć rozbieżnych interpretacji terminu „podatek VAT podlegający zwrotowi” oraz nieoptymalnego wykorzystania środków unijnych; apeluje do Komisji, państw członkowskich i władz regionalnych, aby zapewniły udzielanie beneficjentom spójnych informacji o warunkach uzyskania finansowania, w szczególności dotyczących kwalifikowalności wydatków i odpowiednich pułapów zwrotu poniesionych kosztów;

308.  ubolewa, że instytucje zarządzające przedstawiły niższy poziom wniosków o zwrot kosztów w 2015 r. niż w 2014 r., co doprowadziło do spadku poziomu niezapłaconych kwot roszczeń z 23,2 mld EUR w 2014 r. do 10,8 mld EUR w 2015 r., z czego 2,8 mld EUR pozostawało niezapłaconych od końca 2014 r.; zwraca uwagę, iż opóźnienia w wykonaniu budżetu na okres 2014–2020 nie powinny być większe niż w poprzednim okresie i prowadzić do akumulacji nieopłaconych roszczeń pod koniec okresu finansowania; wzywa Komisję, by wraz z państwami członkowskimi uważnie śledziła tę sytuację oraz odpowiednio dostosowała swój plan płatności;

309.  ubolewa, że na dzień 30 czerwca 2016 r. nie wszystkie państwa członkowskie transponowały dyrektywy w sprawie zamówień publicznych, oraz wzywa Komisję, by w dalszym ciągu wspierała państwa członkowskie w zwiększaniu ich zdolności do transpozycji tych dyrektyw oraz do wdrożenia wszystkich krajowych planów działania dotyczących warunków wstępnych, co jest niezbędnym warunkiem zapobiegania nieprawidłowościom związanym oraz niezwiązanym z nadużyciami finansowym; kładzie nacisk na wdrożenie planu działania w odniesieniu do europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na lata 2014–2020 z myślą o uproszczeniu, przyspieszeniu i harmonizacji elektronicznych procedur zamówień publicznych;

310.  zauważa, że średni wskaźnik wypłat w odniesieniu do instrumentów finansowych EFRR i EFS na koniec 2014 r. wyniósł 57 %, co stanowi wzrost jedynie o 10 % w porównaniu z 2013 r.; wyraża ubolewanie w związku z uwagą Trybunału dotyczącą wydłużenia okresu kwalifikowalności wypłat na rzecz odbiorców końcowych w ramach instrumentów finansowych w oparciu o decyzję Komisji, a nie o rozporządzenie zmieniające; wyraża zaniepokojenie, że Trybunał mógłby uznać wszystkie wypłaty dokonane po 31 grudnia 2015 r. za nieprawidłowe; z zaniepokojeniem zauważa, że znaczna część początkowego wyposażenia kapitałowego instrumentów finansowych EFRR i EFS w okresie programowania 2007–2013 została wydatkowana na pokrycie kosztów zarządzania i opłat;

311.  z zadowoleniem przyjmuje podejście Trybunału skupiające się na wydajności i uznaje za dobrą praktykę, że instytucje zarządzające określają odpowiednie wskaźniki wyniku mierzące wkład projektów w realizację celów ustanowionych dla programów operacyjnych, zgodnie z zasadą dodatkowości; podkreśla potrzebę wzmożenia komunikacji; apeluje do Komisji o znalezienie skuteczniejszych kanałów komunikacji w celu zwiększenia widoczności inwestycji dokonywanych z wykorzystaniem funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; wzywa Komisję do opracowania ograniczonej liczby odpowiednich wskaźników ułatwiających mierzenie wyników;

312.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by jak najlepiej wykorzystały instrumenty terytorialne poprzez zagwarantowanie, że zintegrowane strategie rozwoju obszarów miejskich zostaną w odpowiednim terminie zatwierdzone do finansowania, co pozwoli miastom na inwestowanie w kompleksowe strategie, wykorzystanie synergii między strategiami politycznymi oraz zapewnienie skuteczniejszego długoterminowego wpływu na wzrost i zatrudnienie;

Rolnictwo i rozwój obszarów wiejskich

313.  zwraca się do Trybunału o dalsze przygotowywanie oddzielnych ocen Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich i działu 2, również po następnym roku budżetowym, ponieważ takie oddzielne oceny umożliwiają ukierunkowane działanie mające na celu poprawę w zakresie znacząco różnych poziomów błędu;

314.  wzywa zarówno Komisję, jak i władze państw członkowskich, aby w miarę możliwości dalej zajmowały się problemem złożoności w zakresie płatności bezpośrednich oraz dążyły do jej ograniczenia, w szczególności w przypadku gdy w administrowanie Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej zaangażowane są podmioty z wielu różnych szczebli;

315.  z zadowoleniem przyjmuje nową generację dodatkowych instrumentów finansowych; uważa, że muszą one być uruchamiane z precyzyjniejszymi celami i z wystarczającym poziomem kontroli na koniec okresu wdrażania, by wykazać ich wpływ i nie doprowadzić do zwiększenia poziomu błędu;

316.  domaga się, by w krajowych agencjach płatniczych w państwach członkowskich, w których w ciągu ostatnich trzech lat oczekiwania nie zostały spełnione, odpowiedzialność ponosili pełniący już służbę urzędnicy UE, a nie obywatele odnośnego państwa członkowskiego zatrudnieni w agencjach płatniczych;

317.  zwraca uwagę na wieloletni charakter systemu zarządzania polityką rolną i podkreśla, że ocena końcowa nieprawidłowości związanych z transpozycją rozporządzenia(119) będzie możliwa dopiero na koniec okresu planowania;

318.  zwraca uwagę, że uproszczenie WRP nie powinno narażać na ryzyko opłacalnej produkcji żywności, i wzywa do przyjęcia środków służących przejściu na gospodarkę niskoemisyjną w sektorze rolno-spożywczym i sektorze leśnictwa;

Rybołówstwo

319.  wyraża przekonanie, że dalszy bieg nadany zastrzeżeniom zgłoszonym przez DG MARE w sprawozdaniu rocznym z 2014 r. wobec systemu zarządzania i kontroli dla programów Europejskiego Funduszu Rybackiego (2007–2013) umożliwił znaczące obniżenie – do jedynie pięciu – liczby programów operacyjnych i zainteresowanych państw członkowskich;

320.  jest przekonany, że system kontroli wewnętrznej wprowadzony przez DG MARE pozwala uzyskać wystarczającą pewność co do odpowiedniego zarządzania ryzykiem w zakresie legalności i prawidłowości transakcji;

321.  wyraża zadowolenie, że żadna z dwunastu transakcji dotyczących właśnie rybołówstwa skontrolowanych przez Trybunał nie zawierała błędów kwantyfikowalnych;

322.  wyraża jednak ubolewanie w związku z tym, że przeważająca większość państw członkowskich przekazała swoje programy operacyjne dotyczące Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego bardzo późno, co spowodowało poważne opóźnienia w uruchamianiu funduszy;

323.  stwierdza w związku z tym, że żaden wydatek nie mógł zostać zadeklarowany Komisji, a przez to skontrolowany przed 30 czerwca 2015 r.; przypomina, że państwa członkowskie są odpowiedzialne za wykorzystanie środków w ramach zarządzania dzielonego;

Kultura i edukacja

324.  przypomina, że włączenie do programu Erasmus+ wszystkich programów na rzecz mobilności młodzieży w Unii ma na celu przede wszystkim zwiększenie ich skuteczności, w związku z czym wzywa Komisję do utrzymania ustalonego celu i linii budżetowych uzgodnionych dla tego programu, aby uniknąć jego uogólnienia;

325.  z zadowoleniem przyjmuje zdolność programów Erasmus+ i Kreatywna Europa do reagowania na pojawiające się wyzwania związane z integracją uchodźców/migrantów oraz zwalczaniem radykalizacji postaw w 2015 r.;

326.  zauważa, że kredyty w ramach instrumentu gwarancji kredytów studenckich (kredyty na studia magisterskie w ramach programu Erasmus+) zostały udostępnione po raz pierwszy w 2015 r., kiedy to dwa banki w Hiszpanii i we Francji przystąpiły do ich udzielania; podkreśla, że dla zapewnienia efektywności tego instrumentu kredytowego niezbędne będzie zapewnienie szerokiego zasięgu geograficznego oraz ścisłe monitorowanie przez Komisję warunków udzielania kredytów;

327.  przypomina, że w 2015 r. program Kreatywna Europa był po raz pierwszy zarządzany przez dwie dyrekcje generalne Komisji, tj. Dyrekcje Generalną ds. Edukacji i Kultury oraz Dyrekcję Generalną ds. Sieci Komunikacyjnych, Treści i Technologii; podkreśla potrzebę skoordynowanego podejścia, tak aby wewnętrzne problemy organizacyjne nie zakłócały funkcjonowania programu ani jego odbioru społecznego;

Wolności obywatelskie, sprawiedliwość i sprawy wewnętrzne

328.  wzywa Komisję do sporządzenia i przedłożenia organowi udzielającemu absolutorium wykazu zidentyfikowanych przypadków konfliktu interesów;

329.  ubolewa, że kluczowe wskaźniki skuteczności działania w rocznym sprawozdaniu z działalności DG HOME nie uwzględniają liczby osób, którym udzielono pomocy, które przesiedlono, relokowano lub którym umożliwiono powrót w 2015 r.; wyraża ubolewanie z powodu braku wskaźników umożliwiających ocenę skuteczności środków przyjętych w celu poprawy koordynacji i współpracy między krajowymi organami ścigania;

330.  zachęca do opracowania jaśniejszych i długoterminowych priorytetów politycznych w większym stopniu przekładających się na priorytety operacyjne; w związku z tym podkreśla znaczenie ścisłej współpracy z innymi organami, w szczególności z agencjami;

331.  wyraża ubolewanie z powodu niedostosowania struktur Komisji dotyczących zarządzania bezpieczeństwem informacji do uznanych i sprawdzonych praktyk (o czym mowa w sprawozdaniu z kontroli, przedstawionym przez Służbę Audytu Wewnętrznego);

Zagadnienia dotyczące płci społeczno-kulturowej

332.  zwraca uwagę, że równość płci powinna być przekrojowym celem wszystkich obszarów polityki; zauważa jednak, że część programów nie zawiera konkretnych ukierunkowanych działań z przyznanymi środkami budżetowymi na realizację tego celu, a lepsze gromadzenie danych powinno prowadzić nie tylko do kwantyfikacji środków przyznanych na działania przyczyniające się do równości płci, ale także do poprawy oceny wpływu tych środków unijnych;

333.  ponawia swoje apele do Komisji o uwzględnianie aspektu płci na wszystkich etapach procedury budżetowej, w tym m.in. podczas wykonywania budżetu i przy ocenie jego wykonania, co obejmuje także EFIS, EFS, EFRR i „Horyzont 2020”, tak aby zwalczać dyskryminację występującą w państwach członkowskich; podkreśla, że do planowania, wykonania i oceny budżetu należy włączyć wspólny zestaw wymiernych wskaźników rezultatu i wpływu, który umożliwiłby lepszą ocenę wykonania budżetu z perspektywy płci, zgodnie z inicjatywą na rzecz budżetu zorientowanego na wyniki oraz skupieniem się na wydajności;

334.  wzywa Komisję do wykorzystania analizy sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci zarówno w odniesieniu do nowych, jak i istniejących linii budżetowych i w miarę możliwości dokonania niezbędnych zmian politycznych, aby dopilnować, że brak równości płci nie pojawi się pośrednio.

(1) Dz.U. L 69 z 13.3.2015.
(2) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.
(3) Dz.U. C 375 z 13.10.2016, s. 1.
(4) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.
(5) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(6) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2017)0144.
(7) Dz.U. L 69 z 13.3.2015.
(8) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.
(9) Dz.U. C 417 z 11.11.2016, s. 2.
(10) Dz.U. C 449 z 1.12.2016, s. 51.
(11) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.
(12) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(13) Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.
(14) Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.
(15) Dz.U. L 343 z 19.12.2013, s. 46.
(16) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2017)0144.
(17) Dz.U. L 69 z 13.3.2015.
(18) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.
(19) Dz.U. C 417 z 11.11.2016, s. 10.
(20) Dz.U. C 449 z 1.12.2016, s. 61.
(21) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.
(22) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(23) Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.
(24) Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.
(25) Dz.U. L 341 z 18.12.2013, s. 73.
(26) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2017)0144.
(27) Dz.U. L 69 z 13.3.2015.
(28) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.
(29) Dz.U. C 417 z 11.11.2016, s. 2.
(30) Dz.U. C 449 z 1.12.2016, s. 41.
(31) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.
(32) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(33) Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.
(34) Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.
(35) Dz.U. L 341 z 18.12.2013, s. 69.
(36) Dz.U. L 363 z 18.12.2014, s. 183.
(37) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2017)0144.
(38) Dz.U. L 69 z 13.3.2015.
(39) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.
(40) Dz.U. C 417 z 11.11.2016, s. 9.
(41) Dz.U. C 449 z 1.12.2016, s. 157.
(42) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.
(43) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(44) Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.
(45) Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.
(46) Dz.U. L 346 z 20.12.2013, s. 58.
(47) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2017)0144.
(48) Dz.U. L 69 z 13.3.2015.
(49) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.
(50) Dz.U. C 417 z 11.11.2016, s. 11.
(51) Dz.U. C 449 z 1.12.2016, s. 230.
(52) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.
(53) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(54) Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.
(55) Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.
(56) Dz.U. L 346 z 20.12.2013, s. 54.
(57) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2017)0144.
(58) Dz.U. L 69 z 13.3.2015.
(59) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.
(60) Dz.U. C 417 z 11.11.2016, s. 11.
(61) Dz.U. C 449 z 1.12.2016, s. 219.
(62) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.
(63) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(64) Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.
(65) Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.
(66) Dz.U. L 352 z 24.12.2013, s. 65.
(67) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2017)0144.
(68)1 Dz.U. L 69 z 13.3.2015.
(69) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.
(70) Dz.U. C 375 13.10.2016, s. 1.
(71) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.
(72) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(73) Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.
(74) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2017)0144.
(75) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(76) Dz.U. L 362 z 31.12.2012, s. 1.
(77) Sprawozdanie specjalne Trybunału nr 31/2016.
(78) Sprawozdania specjalne Trybunału nr 05/2015 i nr 19/2016.
(79) DG REGIO Komisji Europejskiej, Zestawienie danych dotyczących postępów dokonanych w finansowaniu i wdrażaniu instrumentów inżynierii finansowej, zgłoszonych przez instytucje zarządzające zgodnie z art. 67 ust. 2 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, okres programowania 2007–2013, stan na 31 grudnia 2015 r., 20.9.2016, s. 61.
(80) zob. pkt 1.39 sprawozdania rocznego Trybunału za 2015 r.
(81) zob. pkt 3.22 i 3.23 sprawozdania rocznego Trybunału za rok 2015.
(82) zob. pkt 3.29 sprawozdania rocznego Trybunału za rok 2015.
(83) zob. pkt 3.33–3.38 sprawozdania rocznego Trybunału za rok 2015 r.
(84) zob. pkt 3.56 sprawozdania rocznego Trybunału za rok 2015 r.
(85) zob. pkt 4.16 sprawozdania rocznego Trybunału za rok 2015 r.
(86) COM(2016)0674, SWD(2016)0338, SWD(2016)0339.
(87) Zaangażowanie i spójność, ocena ex-post siódmego programu ramowego UE, listopad 2015 r.
(88) Sprawozdanie roczne Trybunału za rok 2015 r., pkt 3.19
(89) Sprawozdanie roczne Trybunału za rok 2015 r., pkt 3.22
(90) Sprawozdanie roczne Trybunału za rok 2015 r., sekcja 3
(91) Rezolucja Parlamentu Europejskiego z 28 kwietnia 2016 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2014, sekcja III – Komisja, ust. 8 (Dz.U. L 246 z 14.9.2016, s. 27)
(92) Sprawozdanie roczne z działalności za rok 2015 r., Dyrekcja Generalna ds. Badań Naukowych i Innowacji, Bruksela 2016 r., s. 11, przypis 8
(93) SWD(2016)0318.
(94)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 65).
(95) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 1).
(96) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylająca dyrektywę 2004/17/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 243.)
(97) Pierwsze wyniki Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, sprawozdanie końcowe dla DG ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Włączenia Społecznego Komisji Europejskiej, czerwiec 2016 r.
(98) Sprawozdanie roczne Trybunału za rok 2015, pkt 6.36.
(99) Odpowiedź na pytanie 19 w pytaniach wymagających odpowiedzi na piśmie do komisarz Crețu.
(100) Zob. ust. 8 rezolucji z dnia 28 kwietnia 2016 r.
(101) Sprawozdanie roczne Trybunału za rok 2015, pkt 6.9, przypis 8.
(102) stwierdza, że uniknięcie tych błędów umożliwiłoby zmniejszenie szacowanego poziomu błędu o 0,9 punktu procentowego w dziale „Wsparcie rynku i pomoc bezpośrednia” oraz o 3,2 punktu procentowego w dziale „Rozwój obszarów wiejskich i inne polityki”.
(103) W sprawozdaniu rocznym z działalności DG AGRI stwierdza się, że zagregowany, skorygowany poziom błędu zmalał z 2,61 % w 2014 r. do 1,47 % w 2015 r.
(104) Pełny wymiar oznacza minimalną ilość godzin wymaganą przez odnośne przepisy krajowe dotyczące umów o pracę. Jeśli przepisy krajowe nie wskazują liczby godzin, wówczas za minimalną liczbę godzin pracy przyjmuje się 1800 godzin: odpowiadających 225 dniom roboczym po osiem godzin.
(105) Według najnowszego badania struktury gospodarstw rolnych (Eurostat) całkowita zmiana w ogólnej sile roboczej w gospodarstwach rolnych w krajach UE-28 za okres 2007–2013 oznacza spadek o 2,3 mln rocznych jednostek pracy, co stanowi zmniejszenie o 19,8 %.
(106) Zob. odpowiedź na pytanie wymagające odpowiedzi na piśmie 3 – wysłuchanie komisarza Hogana w dniu 29 listopada 2016 r.
(107) Zob. ust. 317 rezolucji z dnia 28 kwietnia 2016 r.
(108) Państwa członkowskie muszą zmniejszyć różnice między poziomami płatności za hektar na rzecz beneficjentów na ich terytoriach (te działania otrzymały nazwę „spójności wewnętrznej”). Z zasady (z uwzględnieniem wyjątków) muszą też ograniczyć o co najmniej 5 % wpływy powyżej 150 000 EUR, które każdy z beneficjentów uzyskuje z systemu płatności podstawowych lub systemu jednolitej płatności obszarowej. Dodatkowo państwa członkowskie dysponują opcją redystrybucji do 30 % ich puli krajowej płatności bezpośrednich do pierwszych 30 ha na każde gospodarstwo („płatności redystrybucyjnych”), jak również ustanowienia bezwzględnego ograniczenia na wpływy dla każdego beneficjenta z systemu płatności podstawowych lub systemu jednolitej płatności obszarowej („zastosowania górnego limitu”).
(109) Zob. art. 35 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 908/2014 z dnia 6 sierpnia 2014 r. ustanawiającego zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, przepisów dotyczących kontroli, zabezpieczeń i przejrzystości (Dz.U. L 255 z 28.08.2014, s. 59) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549).
(110) Decyzja Komisji C(2016)2210 z dnia 12 kwietnia 2016 r. zmieniająca decyzję Komisji C(2014)5434 dopuszczającą zastosowanie zwrotu wydatków na podstawie kosztów jednostkowych działań realizowanych przez podmiot Grupy Banku Światowego na podstawie umowy ramowej z Unią.
(111) Zob. odpowiedź na pytanie wymagające odpowiedzi na piśmie 23 – wysłuchanie komisarza Avramopoulosa w dniu 29 listopada 2016 r.
(112) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (Dz.U. L 88 z 4.4.2011, s. 45.)
(113) C(2016)3301.
(114)Zob. ust. 38 rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2012 r. zawierającej uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze (Dz.U. L 286 z 17.10.2012, s. 31).
(115) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 233/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju na lata 2014–2020 (Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 44).
(116) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r., Rada przeciwko Front Polisario, C-104/16 P, ECLI:EU:C:2016:973.
(117)Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej a Komisją Europejską z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.)
(118) Grupa wysokiego szczebla niezależnych ekspertów ds. monitorowania uproszczenia dla beneficjentów europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych
(119) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 487.)


Absolutorium za rok 2015: Sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego
PDF 859kWORD 113k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2015 (2016/2208(DEC))
P8_TA(2017)0144A8-0160/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego sporządzane zgodnie z art. 287 ust. 4 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015(1),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016)0475 – C8-0338/2016)(2),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedziami instytucji(3),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(4) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając swoją decyzję z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja(5), oraz rezolucję zawierającą uwagi stanowiące integralną część tej decyzji,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05876/2017 – C8-0037/2017),

–  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(6), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0160/2017),

A.  mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

B.  mając na uwadze, że sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego dostarczają informacji na temat problemów związanych z wdrażaniem środków, które to informacje są przydatne Parlamentowi jako organowi udzielającemu absolutorium;

C.  mając na uwadze, że uwagi Parlamentu dotyczące sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego stanowią integralną część ww. decyzji Parlamentu z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja 3 – Komisja;

Część I – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 18/2015 pt. „Pomoc finansowa dla państw członkowskich znajdujących się w trudnej sytuacji”

1.  odnotowuje ustalenia i zalecenia zawarte w sprawozdaniu specjalnym Trybunału Obrachunkowego (zwanego dalej „Trybunałem”);

2.  z zadowoleniem przyjmuje pierwsze sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego dotyczące zarządzania gospodarczego w Unii i oczekuje na kolejne sprawozdania, które zostaną opublikowane w nadchodzącym roku;

3.  wyraża ubolewanie, że Trybunał nie objął swoim sprawozdaniem wszystkich państw członkowskich, które otrzymały pomoc finansową od początku kryzysu finansowego, w tym programu dla Grecji dla ułatwienia porównania;

4.  za zadowoleniem przyjmuje jednak zapowiedź osobnego sprawozdania specjalnego Trybunału w sprawie Grecji; wzywa Trybunał do porównania rezultatów obu sprawozdań specjalnych, a w szczególności do uwzględnienia sugestii Parlamentu do sprawozdania w sprawie Grecji, w tym rezultatów średnio- i długoterminowych (tj. bieżącej debaty na temat możliwości redukcji długu);

5.  zachęca Trybunał do dalszego wzmacniania swych zasobów ludzkich i wiedzy w tej dziedzinie w celu poprawy jakości prac; apeluje, aby tymczasem Trybunał w pełni uwzględnił raporty zlecone przez siebie ekspertom zewnętrznym jako informacje kontekstowe na potrzeby kontroli;

6.  zwraca uwagę, że Trybunał zawęził ramy kontroli do bardzo krótkiego okresu oraz konkretnego scenariusza pomocy finansowej uzgodnionego przez Radę, bez uwzględnienia innych potencjalnych rozwiązań służących wyrównaniu nierównowagi budżetowej, które dotychczas stanowiły część debaty publicznej i akademickiej, takich jak uwspólnienie długu publicznego lub redukcja długu;

7.  wyraża ubolewanie, że w sprawozdaniu skupiono uwagę tylko na zarządzaniu pomocą, a nie analizuje ono, ani też nie kwestionuje, zawartości programów ani wynegocjowanych warunków pomocy finansowej;

8.  zwraca uwagę, że konkretne środki podjęte na szczeblu politycznym Unii oraz główne cechy programów zostały jedynie opisane w sprawozdaniu specjalnym; zachęca Trybunał do przeanalizowania, czy przyjęte środki były adekwatne do celów programów oraz jak korespondują z szerszymi ramami oraz celami długoterminowymi, w tym strategią „Europa 2020”;

9.  zwraca uwagę, że celami programów pomocy finansowej były powrót krajów beneficjentów na rynki finansowe, zrównoważenie finansów publicznych oraz powrót na ścieżkę wzrostu i redukcji bezrobocia; ubolewa, że Trybunał w swoich ustaleniach nie przeanalizował w pełni rezultatów programu pod kątem realizacji tych celów;

10.  zwraca uwagę, że Trybunał skupił się w treści swoich konkluzji przede wszystkim na Komisji jako podmiocie zarządzającym pomocą finansową, ale uważa, że w celu lepszego zrozumienia należało poświęcić więcej uwagi Międzynarodowemu Funduszowi Walutowemu i Europejskiemu Bankowi Centralnemu, które to instytucje początkowo wsparły Komisję w przygotowaniu i monitorowaniu programów;

11.  podziela pogląd Komisji, że rola Rady i innych partnerów w przygotowaniu programów i zarządzaniu nimi została niedoceniona; zwraca się do Trybunału i Komisji o przeanalizowanie adekwatności środków przyjętych przez Radę, roli Europejskiego Banku Centralnego, oraz czy były one adekwatne do osiągnięcia celów programów i przyczyniły się do realizacji celów Unii, w tym wyjścia z kryzysu gospodarczego, wzrostu zatrudnienia i wzrostu gospodarczego;

12.  wyraża ubolewanie, że partnerzy nie zawsze udostępniali Komisji wszystkie posiadane informacje, co doprowadziło do niespójnego podejścia zespołu negocjacyjnego; wzywa Komisję do zawarcia formalnych porozumień z jej partnerami w celu zapewnienia pełnego dostępu do wszystkich informacji dostępnych we właściwym czasie oraz uniknięcia takich problemów w przyszłości;

13.  podkreśla, że niektóre reformy wskazane w programach (tj. reforma rynków pracy) mogą doprowadzić do osiągnięcia rezultatów w zakresie poprawy konkurencyjności w wyłącznie bardzo długiej perspektywie, podczas gdy programy pomocy mają na celu osiągnięcie przede wszystkim szybszych, krótkoterminowych rezultatów;

14.  zauważa, że programy były oparte głównie na stronie wydatków (reformy rynków pracy, systemów emerytalno-rentowych i na wypadek bezrobocia, redukcja podmiotów lokalnych itp.) oraz na cięciach w programach publicznych; rozumie, że te cięcia zostały przeprowadzone w celu zreformowania rynków finansowych krajów beneficjentów;

15.  wzywa Radę do przeprowadzenia dokładnego przeglądu zestawu narzędzi oraz środków dostępnych na potrzeby pomocy finansowej w ramach przyszłych programów, aby zredukować wpływ na ludność, niepożądane skutki dla popytu wewnętrznego oraz uspołecznienie kosztów kryzysu;

16.  podkreśla, że pomoc finansowa udzielona państwom członkowskim znajdującym się w trudnej sytuacji przybrała formę pożyczek uprzednio zaciągniętych na rynkach finansowych przy wykorzystaniu budżetu Unii jako zabezpieczenia; uważa, że rola Parlamentu jako organu budżetowego została zredukowana w tych programach, co jeszcze bardziej osłabiło demokratyczną legitymację udzielonej pomocy finansowej;

17.  wzywa Komisję do zwiększenia poziomu zaangażowania Parlamentu w ramach pomocy finansowej, kiedy to na szali znajduje się budżet Unii;

18.  uważa, że istotne jest zbadanie roli Europejskiego Banku Centralnego w pośredniej pomocy państwom członkowskim w osiąganiu ich celów oraz w kontekście szerszego wsparcia architektury finansowej Unii w czasie trwania programów finansowych;

19.  uważa, że na początku kryzysu finansowego trudno było przewidzieć raptowne zaburzenie równowagi o katastrofalnych skutkach w niektórych państwach członkowskich; podkreśla trudność związaną z przewidzeniem skali i charakteru bezprecedensowych światowych kryzysów finansowych z lat 2007–2008;

20.  podziela pogląd Trybunału, że przywiązywano niedostateczną wagę do przedkryzysowych ram prawnych nadzoru przy określaniu zagrożeń dla sytuacji budżetowej w czasach poważnego kryzysu gospodarczego;

21.  z zadowoleniem przyjmuje zatwierdzenie przez prawodawców „sześciopaku” oraz „dwupaku” rozporządzeń na skutek kryzysu finansowego, który zaradził słabościom nadzoru obnażonym przez kryzys; uważa jednak, że reforma unijnych ram zarządzania gospodarczego w ostatnich latach nie doprowadziła do całkowitego wyjścia z kryzysu i wzywa Komisję do dalszej analizy mocnych i słabych stron nowych ram prawnych w porównaniu z innymi podobnymi gospodarkami (tj. USA, Japonii i innych krajów OECD) w celu zaproponowania nowych reform w miarę potrzeb;

22.  wzywa Komisję do zastosowania się do zalecenia Trybunału dotyczącego dalszej poprawy jakości prognoz makroekonomicznych i budżetowych;

23.  zwraca uwagę na konkluzję Trybunału, że Komisja poradziła sobie z nowymi obowiązkami w zakresie zarządzania programami pomocy finansowej pomimo ograniczeń czasowych i ograniczonego doświadczenia; podkreśla konkluzję Trybunału, że zważywszy na trudne okoliczności stanowiło to osiągniecie;

24.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję umożliwiającą powierzenie zarządzania pomocą finansową Komisji a nie innym partnerom finansowym oraz umożliwiającą udzielanie skrojonej na miarę pomocy finansowej uwzględniającej szczególne uwarunkowania oraz odpowiedzialność państw członkowskich;

25.  jest zdania, że choć państwa członkowskie powinny być traktowane równo, elastyczność oraz możliwość dostosowania programów i reform do szczególnych uwarunkowań krajowych jest równiez koniecznością; uważa, że w przyszłych programach Komisji i sprawozdaniach Trybunału powinno być wymagane określenie i rozróżnienie wdrażania środków ściśle unijnych od krajowych programów opartych na przypuszczeniach;

26.  zwraca uwagę na spostrzeżenie Trybunału dotyczące problemów Komisji ze śledzeniem informacji oraz braku ukierunkowania jej procesów na retrospektywną ocenę podjętych decyzji;

27.  podkreśla, że na wczesnych etapach programów Komisja działała pod dużą presją czasu i naciskiem politycznym w obliczu niewiadomych zagrożeń dla stabilności całego systemu finansowego, o niedających się przewidzieć konsekwencjach dla gospodarki;

28.  uważa, że mimo braku doświadczenia w pomocy finansowej Komisja uczyła się w praktyce i zdołała prawidłowo oraz względnie szybko wdrożyć te programy, a także poprawiła zarządzanie kolejnymi programami;

29.  zgadza się z zaleceniami Trybunału, by Komisja głębiej przeanalizowała kluczowe aspekty dostosowań krajowych, a także porównała prognozy ekonomiczne, w tym prognozy dotyczące rynku nieruchomości mieszkaniowych oraz krajowego długu publicznego i prywatnego; wzywa wszystkie państwa członkowskie do systematycznego i regularnego przekazywania właściwych danych Komisji;

30.  uważa, że ramy czasowe od uruchomienia pierwszego programu unijnego do zakończenia analizy Trybunału powinny umożliwiać sformułowanie lepszych zaleceń dotyczących zarówno ulepszeń, jak i wniosków z programu na potrzeby przyszłych programów, za sprawą międzyinstytucjonalnego i dwustronnego dialogu pomiędzy Trybunałem a Komisją;

31.  uważa, że na potrzeby przejrzystości oraz lepszego informowania obywateli i komunikacji z nimi odpowiedzi Komisji oraz opinie Trybunału powinny być prezentowane w formie dwóch kolumn umożliwiających porównanie stanowisk, jak ma to miejsce w rocznym sprawozdaniu Trybunału;

32.  zważywszy na wrażliwą materię nowych sprawozdań dotyczących zarządzania finansowego Unii zaleca, by komunikaty prasowe oraz inne dokumenty informacyjne rzetelnie odzwierciedlały treść ustaleń i zaleceń Trybunału.

Część II – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 19/2015 pt. „Usprawnienie pomocy technicznej dla Grecji wymaga poświęcenia większej uwagi rezultatom”

33.  zauważa, że w czasie, kiedy przygotowywana była ta rezolucja, Komisja zdążyła już przedstawić swój wniosek dotyczący utworzenia Programu wspierania reform strukturalnych (SRSP); z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja wyraźnie wzięła pod uwagę zalecenia Trybunału, i ma nadzieję, że w oparciu o wnioski wyciągnięte z prac grupy zadaniowej ds. Grecji (TFGR) program SRSP stanie się potężnym narzędziem pomocy technicznej;

34.  jest zaniepokojony faktem, że doraźne i szybkie utworzenie grupy zadaniowej przyczyniło się do powstania niektórych z jej problemów operacyjnych; zwraca się o to, by wnikliwa ocena sytuacji na miejscu oraz przygotowanie zwięzłego i podzielonego na etapy planu działania były obowiązkowymi wstępnymi elementami każdego projektu w dziedzinie pomocy technicznej; domaga się, by w swoich następnych programach pomocy technicznej Komisja zastosowała bardziej opracowane podejście, a także przedstawiła kalendarz z datami rozpoczęcia i wygaśnięcia mandatów;

35.  podkreśla, że niezbędnym warunkiem powodzenia programu pomocy technicznej jest przeznaczony na niego budżet, w którego założeniach przewidziano wydatki zarówno na planowanie, jak i usprawnianie, co pozwoli uniknąć różnic pomiędzy poziomami kontroli i przepisami dotyczącymi oddzielnych linii budżetowych;

36.  zauważa, że grupie zadaniowej udało się pokierować imponującą liczbą projektów, w które zaangażowanych było wiele organizacji partnerskich; uważa, że pomoc techniczna miałaby lepszy wpływ, gdyby usprawniono programy oraz zmniejszono liczbę organizacji partnerskich i zakres projektów w celu ograniczenia administracyjnych działań koordynacyjnych i zwiększenia wydajności;

37.  ubolewa, że będące beneficjentem państwo członkowskie ani grupa zadaniowa nie dostarczały Komisji regularnych sprawozdań z działalności; zauważa, że Komisja powinna nalegać, by przekazywano jej kwartalne sprawozdania z działalności bez nadmiernych opóźnień, a szczegółowe sprawozdanie końcowe w formie oceny ex-post powinno zostać jej dostarczone w rozsądnym terminie po zakończeniu prac grupy zadaniowej ds. Grecji; domaga się, by Komisja systematycznie monitorowała wdrażanie pomocy technicznej w celu przeprowadzenia dostosowań i ukierunkowania jej na wyniki; domaga się, aby w różnych sprawozdaniach służb pomocy technicznej i grupy zadaniowej ds. Grecji zawarto rozliczenie, jak i dokładnie gdzie rozdysponowano tzw. środki ratunkowe dla Grecji;

38.  wzywa Komisję, Parlament Europejski i Radę do skorzystania z dyskusji na temat SRSP, zaplanowanej na okres od 2017 do 2020 roku, i potraktowania jej jako okazji do zrewidowania dobrych praktyk liderów poszczególnych dziedzin; zachęca Komisję do ustalenia wspólnie z państwami członkowskimi systemu, który umożliwi zatrudnianie ekspertów bezpośrednio z państw członkowskich, co pozwoliłoby na obejście agencji krajowych, a zatem zmniejszenie złożoności procesu i obciążeń administracyjnych;

39.  domaga się, aby państwa członkowskie wykazały większe zaangażowanie: przyjęcie podejścia uzależnionego od osiąganych wyników pozwoliłoby Parlamentowi oraz parlamentom narodowym – za pośrednictwem ich komisji odpowiedzialnych za nadzór nad budżetem – pełnienie bardziej wspierającej funkcji.

Część III – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 21/2015 pt. „Przegląd zagrożeń związanych z przyjęciem podejścia zorientowanego na rezultaty w unijnych działaniach na rzecz rozwoju i współpracy”

40.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie Trybunału oraz przedstawia poniżej swoje uwagi i zalecenia;

41.  odnotowuje fakt, że Komisja uwzględniła analizę ryzyka w zarządzaniu swoimi działaniami zewnętrznymi, które realizowane są w złożonym i niestabilnym otoczeniu o różnorodnych zagrożeniach oraz we współpracy z państwami o różnych poziomach rozwoju i ramach zarządzania;

42.  ze szczególnym zadowoleniem przyjmuje zalecenie skierowane przez Trybunał do Komisji, aby lepiej wykorzystywała terminologię dotyczącą długoterminowych rezultatów (efekty, wyniki i wpływ), oraz podkreśla znaczenie formułowania rzeczywistych celów SMART przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji dotyczącej finansowania różnych projektów;

43.  podkreśla potrzebę szczególnego skupienia się na formułowaniu „osiągalnych i realistycznych” celów, aby unikać przypadków, gdy pierwotne cele są realizowane przez kraje partnerskie, ale bez istotnych rezultatów pod względem rozwoju;

44.  uważa za konieczne powstrzymanie się od skupiania uwagi na wyniku budżetu jako na jedynym celu zarządzania, ponieważ może to zaszkodzić zasadzie należytego zarządzania finansami i osiągnięciu rezultatów;

45.  przypomina, że regularne monitorowanie i mapowanie czynników wysokiego ryzyka (zewnętrznego, finansowego i operacyjnego) oraz ich kwantyfikacja, od etapu identyfikacji po etap realizacji, to warunek wstępny nie tylko dobrego zarządzania finansowego i gwarantowania wysokiej jakości wydatków, ale również zapewniania wiarygodności, zrównoważonego charakteru i dobrej reputacji interwencji Unii; jest zdania, że tworzenie profili ryzyka dla danego działania i kraju ułatwia również opracowywanie strategii szybkiego ograniczania ryzyka w przypadku pogorszenia się sytuacji w kraju partnerskim;

46.  podkreśla potrzebę regularnego dostosowywania środowiska kontroli i funkcji zarządzania ryzykiem, tak by uwzględniać pojawianie się nowych form instrumentów i mechanizmów pomocy, jak finansowanie łączone, fundusze powiernicze i partnerstwa finansowe z innymi instytucjami międzynarodowymi;

47.  ponowie zaznacza, że potrzebna jest nowa równowaga między absorpcją, zgodnością i wynikami i należy ją odzwierciedlić w zarządzaniu operacjami;

48.  uważa, że rozwijanie budowania zdolności, ram zarządzania i odpowiedzialności krajów partnerskich to również ważny sposób ograniczania zagrożeń systemowych, aby sprzyjać takiemu otoczeniu, w którym fundusze realizują zamierzone cele i odpowiadają wymogom oszczędności, wydajności i skuteczności;

49.  uważa również za konieczne wzmocnienie dialogu politycznego i strategicznego, warunkowości pomocy oraz łańcuchów logicznych, aby zapewnić zarówno spójność decyzji z warunkami wstępnymi płatności czy wypłat w umowach w sprawie finansowania dzięki wyraźnemu powiązaniu płatności z realizacją działań i osiąganiem wyników, jak i adekwatność wybranych celów i wskaźników;

50.  zachęca instytucje międzynarodowe, zwłaszcza w przypadku inicjatyw współfinansowanych i obejmujących wielu darczyńców, do tego, by:

   oceniały i planowały przyszłe korzyści płynące z danego projektu oraz sposób, w jaki każdy partner przyczynia się do osiągnięcia ostatecznych wyników i wywarcia szerszego wpływu, tak by unikać pytań o odpowiedzialność za rezultaty, tj. pytań dotyczących tego, jaką część rezultatów można przypisać finansowaniu unijnemu, a jaką interwencjom innych darczyńców;
   połączyły swoje ramy zarządzania z ramami Unii, zwłaszcza przez usprawnienie metod zarządzania ryzykiem; uważa, że zamienność funduszy powinna być ściśle monitorowana z uwagi na ich wysoki poziom ryzyka powierniczego;

51.  wzywa Komisję do zapewnienia skutecznego powiązania między ocenami a kształtowaniem polityki przez uwzględnianie wszystkich wniosków wyciągniętych z procesu decyzyjnego;

52.  przypomina, że zakłócanie monitorowania wyników i oceny rezultatów jest szkodliwe dla odpowiedzialności publicznej i dla kompleksowego informowania decydentów politycznych.

Część IV – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 23/2015 pt. „Jakość wód w dorzeczu Dunaju – poczyniono postępy we wdrażaniu ramowej dyrektywy wodnej, lecz konieczne jest podjęcie dalszych działań”

53.  uważa, że Komisja powinna opracować wytyczne ukierunkowane na większe zróżnicowanie sprawozdawczości w odniesieniu do postępów w jakości wód;

54.  zgadza się z Trybunałem co do tego, że Komisja powinna wspierać porównywalność danych, np. przez ograniczenie rozbieżności w liczbie substancji fizykochemicznych poddawanych ocenie w celu określenia stanu ekologicznego;

55.  podkreśla, że Komisja powinna dalej śledzić postępy państw członkowskich w dążeniu do osiągnięcia dobrej jakości wód, która jest celem ramowej dyrektywy wodnej;

56.  zwraca się do państw członkowskich, by zadbały o dobrą jakość systemu monitorowania wód w celu gromadzenia dokładnych informacji na temat sytuacji i pochodzenia zanieczyszczeń w rozbiciu na jednolite części wód, aby umożliwić lepsze ukierunkowanie i zwiększyć racjonalność działań zaradczych pod względem kosztów;

57.  zachęca państwa członkowskie do zapewnienia koordynacji działań organów określających działania ujęte w planach gospodarowania wodami w dorzeczu i organów zatwierdzających projekty do finansowania;

58.  zachęca państwa członkowskie do dokonania oceny i zagwarantowania skuteczności mechanizmów egzekwowania, w szczególności zasięgu, który należy osiągnąć, oraz odstraszającego działania nakładanych kar;

59.  wzywa państwa członkowskie do dokonania oceny możliwości wykorzystania opłaty z tytułu zanieczyszczenia wód jako instrumentu ekonomicznego oraz sposobu stosowania zasady „zanieczyszczający płaci” co najmniej w odniesieniu do głównych substancji wywierających negatywny wpływ na jakość wód;

60.  zwraca się do Komisji, by systematycznie dokonywała oceny nie tylko faktu istnienia norm dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska i minimalnych wymogów przyjętych przez państwa członkowskie, ale także ich stosowności;

61.  zauważa, że Komisja powinna opracować wytyczne na temat możliwych metod odzyskiwania kosztów związanych z zanieczyszczeniami rozproszonymi;

62.  wzywa państwa członkowskie, by dokonały oceny możliwości korzystania z instrumentów ekonomicznych, takich jak podatki środowiskowe, jako zachęty do ograniczenia zanieczyszczeń oraz sposobu stosowania zasady „zanieczyszczający płaci”;

63.  zwraca się do Komisji i państw członkowskich o określenie sposobów uproszczenia zasad stanowienia i wdrożenia kontroli oraz zagwarantowanie ich skuteczności, na podstawie spisu mechanizmów egzekwowania, zarówno unijnych, jak i krajowych.

Część V – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 24/2014 pt. „Zwalczanie wewnątrzwspólnotowych oszustw związanych z VAT: wymagane dalsze działania”

64.  jest zdania, że Komisja powinna zainicjować ustanowienie wspólnego systemu szacowania rozmiarów wewnątrzwspólnotowych oszustw związanych z VAT, który umożliwiłby państwom członkowskim dokonanie oceny skuteczności ich działań w oparciu o odpowiednie wskaźniki; uważa że skuteczność działań powinna być mierzona pod kątem ograniczenia liczby przypadków wewnątrzwspólnotowych oszustw związanych z VAT, lepszego wykrywania oszustw oraz poprawy ściągania podatków po wykryciu oszustwa;

65.  uważa, że aby poprawić wyniki Eurofisc jako wydajnego systemu wczesnego ostrzegania, Komisja powinna skierować do państw członkowskich następujące zalecenia: a) wprowadzenie wspólnej analizy ryzyka w celu dopilnowania, by informacje wymieniane za pośrednictwem Eurofisc były odpowiednio ukierunkowane na oszustwa; b) zwiększenie szybkości i częstotliwości wymiany takich informacji; c) korzystanie z niezawodnego i przyjaznego dla użytkownika środowiska informatycznego; d) ustanowienie odpowiednich wskaźników i wartości docelowych na potrzeby pomiaru wyników w ramach różnych dziedzin roboczych; e) uczestnictwo we wszystkich dziedzinach roboczych Eurofisc;

66.  wzywa Komisję, w kontekście swojej oceny mechanizmów współpracy administracyjnej państw członkowskich w zakresie wymiany informacji przez ich organy, do zwalczania wewnątrzwspólnotowych oszustw związanych z VAT i przeprowadzania wizyt monitorujących wybranych na podstawie analizy ryzyka; uważa, że takie wizyty powinny skupić się na poprawie terminowości odpowiedzi udzielanych przez państwa członkowskie na wezwania do udzielenia informacji, a także na zapewnieniu większej wiarygodności systemu wymiany informacji o VAT, zwiększeniu szybkości przeprowadzania kontroli wielostronnych oraz na działaniach podejmowanych w następstwie ustaleń z poprzednich sprawozdań w zakresie współpracy administracyjnej;

67.  mając na uwadze, że państwa członkowskie potrzebują informacji od państw nienależących do Unii w celu egzekwowania poboru VAT z tytułu usług obejmujących relacje przedsiębiorstwo-konsument oraz wartości niematerialnych i prawnych dostarczanych w ramach handlu elektronicznego za pośrednictwem internetu, wzywa Komisję do wspierania państw członkowskich w celu negocjowania i podpisywania porozumień w sprawie wzajemnej pomocy z państwami, w których siedziby ma większość dostawców usług cyfrowych, aby wzmocnić współpracę z państwami nienależącymi do Unii i egzekwować pobór VAT;

68.  jest zdania, że ponieważ wewnątrzwspólnotowe oszustwa związane z VAT są często powiązane ze zorganizowanymi strukturami przestępczymi, Komisja i państwa członkowskie powinny usunąć przeszkody prawne uniemożliwiające wymianę informacji między organami administracyjnymi, sądowymi i organami ścigania na szczeblu krajowym i unijnym; uważa, że dostęp do danych z systemu wymiany informacji o VAT i Eurofisc powinny mieć w szczególności Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Europol, oraz że państwa członkowskie powinny czerpać korzyści z informacji wywiadowczych zapewnianych przez te organy;

69.  uważa, że Komisja powinna zapewnić wystarczające zasoby finansowe, aby zagwarantować wykonalność i trwały charakter planów działań operacyjnych opracowanych przez państwa członkowskie i ratyfikowanych przez Radę w ramach europejskiej multidyscyplinarnej platformy przeciwko zagrożeniom przestępstwami.

Część VI – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 25/2015 pt. „Wsparcie UE na rzecz infrastruktury obszarów wiejskich – możliwe jest znacznie lepsze wykorzystanie środków”

70.  uznaje znaczenie inwestycji w infrastrukturę obszarów wiejskich wspieranych z funduszy Unii, a zwłaszcza z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, przynoszącego korzyści wykraczające poza sektor rolnictwa, w celu zaspokojenia potrzeb, które być może nie zostałyby sfinansowane w inny sposób z uwagi na znaczne wyzwania gospodarcze i niedobór środków finansowych na obszarach wiejskich;

71.  zauważa, że finansowanie z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich projektów infrastrukturalnych opiera się na zarządzaniu dzielonym, w ramach którego państwa członkowskie są odpowiedzialne za zarządzanie, monitorowanie i kontrolę oraz wybór i realizację projektów, natomiast rolą Komisji jest nadzór nad właściwym funkcjonowaniem systemów zarządzania i kontroli w państwach członkowskich, i uważa, że te role należy określić w sposób bardziej czytelny, tak aby beneficjenci mieli jasne informacje na temat tego, w których obszarach organy monitorujące posiadają kompetencje; podkreśla, że Komisja i państwa członkowskie muszą przestrzegać zasad należytego zarządzania finansami;

72.  uważa, że ustalenia i zalecenia Trybunału zawarte w sprawozdaniu specjalnym nr 25/2015 są użyteczne dla dalszego opartego na wynikach wykorzystywania finansowanych przez Unię inwestycji w infrastrukturę obszarów wiejskich oraz dla osiągnięcia lepszych wyników i lepszego wykorzystania środków finansowych; zwraca się do Komisji o ich wdrożenie;

73.  gorąco zaleca ukierunkowanie inwestycji Unii w infrastrukturę obszarów wiejskich na projekty, które umożliwiają poprawę usług publicznych i przyczyniają się do tworzenia miejsc pracy i rozwoju gospodarczego na obszarach wiejskich oraz w przypadku których wyraźnie wykazano potrzebę uzyskania wsparcia publicznego i które przynoszą wartość dodaną, przy czym należy zagwarantować, że te fundusze są dodatkowymi inwestycjami i nie zastępują finansowania krajowego usług podstawowych;

74.  zaleca państwom członkowskim stosowanie skoordynowanego podejścia, w ramach którego skwantyfikowane będą w stosownych przypadkach potrzeby i luki w finansowaniu oraz uzasadnione zostanie korzystanie z działań programu rozwoju obszarów wiejskich (PROW) i uwzględniane będą nie tylko unijne fundusze i programy, lecz również programy krajowe, regionalne i lokalne oraz fundusze publiczne i prywatne, które mogłyby zaspokoić – lub już zaspokajają – te same potrzeby co PROW;

75.  wzywa Komisję do oparcia się na pierwszych działaniach podjętych w celu zapewnienia skutecznej koordynacji i komplementarności poszczególnych funduszy Unii, za pomocą listy kontrolnej stosowanej przez nią w celu zapewnienia spójności PROW na lata 2014–2020 oraz do zaoferowania im w trakcie realizacji programów dalszych wytycznych na temat tego, jak osiągnąć nie tylko lepszą komplementarność, lecz również jak unikać ryzyka tzw. efektu zastąpienia i minimalizować ryzyko efektu deadweight; w związku z tym zwraca się do Komisji również o interwencje polegające na promowaniu dobrych praktyk;

76.  w celu minimalizowania ryzyka efektu deadweight zaleca państwom członkowskim, by przed ustanowieniem stawek pomocy na środki infrastrukturalne oceniły właściwy poziom finansowania publicznego potrzebnego w celu zachęcania do inwestycji, a także aby na etapie wyboru projektu sprawdzały w stosownych przypadkach przed zatwierdzeniem każdego wniosku o dofinansowanie, czy wnioskodawca dysponuje wystarczającym kapitałem lub ma dostęp do kapitału niezbędnego do sfinansowania części lub całości projektu; zachęca państwa członkowskie do lepszego wykorzystywania systemów informacji zarządczej;

77.  apeluje o przestrzeganie zasady dodatkowości na wszystkich szczeblach oraz domaga się zatem właściwego składu komitetów monitorujących i ich czynnego uczestnictwa w procesie koordynacji; zwraca się do Komisji o odpowiednie pełnienie funkcji doradczej w ramach komitetów monitorujących;

78.  z zadowoleniem przyjmuje wydane przez Komisję w marcu 2014 r. wytyczne zachęcające państwa członkowskie, by czuwały nad przejrzystym i spójnym stosowaniem kryteriów wyboru i kwalifikowalności przez cały okres programowania oraz zadbały o to, by kryteria wyboru stosowano nawet w przypadku, gdy dostępne środki budżetowe wystarczyłyby do sfinansowania wszystkich projektów kwalifikowalnych, a także o to, by projekty, które nie uzyskały minimalnej liczby punktów, zostały wykluczone ze wsparcia; wzywa państwa członkowskie do ścisłego przestrzegania tych wytycznych dotyczących finansowanych przez Unię projektów w dziedzinie infrastruktury obszarów wiejskich;

79.  zwraca się do państw członkowskich o ustanowienie i konsekwentne stosowanie kryteriów gwarantujących, że do objęcia finansowaniem wybierane będą projekty najbardziej racjonalne pod względem kosztów, tj. projekty, które mogą w największym stopniu przyczynić się do osiągnięcia celów PROW w przeliczeniu na koszt jednostkowy; zwraca się do państw członkowskich o dopilnowanie, by szacunki dotyczące kosztów projektów opierały się na aktualnych danych odzwierciedlających faktyczne ceny rynkowe oraz by procedury udzielania zamówień publicznych były uczciwe, przejrzyste i wspierały rzeczywistą konkurencję; odnotowuje opracowane przez Komisję na koniec 2014 r. wytyczne dotyczące sposobów unikania powszechnych błędów w projektach współfinansowanych przez Unię i zachęca wszystkie państwa członkowskie, aby przed końcem 2016 r. wypełniły warunki ex ante dotyczące zamówień publicznych;

80.  apeluje także o większą przejrzystość w procesie wyboru; uważa, że organy publiczne przy zatwierdzaniu wniosków o dofinansowanie powinny uwzględniać opinie obywateli na temat lokalnych problemów na obszarach wiejskich; uznaje, że lokalne grupy działania mogą odgrywać ważną rolę w tym procesie;

81.  zaleca, aby Komisja uwzględniła w swych przyszłych kontrolach badanie aspektów wyników osiągniętych przy realizacji projektów infrastrukturalnych na obszarach wiejskich; oczekuje, że zmiany dokonane przez Komisję na podstawie zidentyfikowanych problemów występujących w przeszłości z myślą o okresie programowania 2014–2020 przyniosą zamierzoną poprawę;

82.  zwraca się do Komisji i państw członkowskich o wprowadzenie wymogów, które zobowiązują beneficjentów do zapewnienia długoterminowej trwałości i odpowiedniej konserwacji infrastruktury sfinansowanej z inwestycji Unii, oraz o kontrolowanie, czy wymogi te są spełniane;

83.  zwraca się do państw członkowskich o określenie rozsądnych terminów rozpatrywania wniosków o dofinansowanie i wniosków o płatność i ich przestrzeganie, ponieważ w większości przypadków beneficjenci zaciągnęli już pożyczki pomostowe, aby ukończyć prace;

84.  w odniesieniu do okresu 2014–2020 zaleca Komisji i państwom członkowskim gromadzenie aktualnych, istotnych i wiarygodnych danych zapewniających użyteczne informacje na temat osiągnięć w ramach projektów i działań objętych finansowaniem; oczekuje, że informacje te umożliwią wyciągnięcie wniosków co do wydajności i skuteczności wydatkowanych środków, a także pozwolą na wskazanie działań i rodzajów projektów infrastrukturalnych przyczyniających się w największym stopniu do osiągnięcia celów Unii oraz zapewnią właściwą podstawę do usprawnienia zarządzania działaniami;

85.  zachęca państwa członkowskie do dopilnowania, by ustanowiono jasne, konkretne i w miarę możliwości wymierne cele w odniesieniu do projektów, na które przeznaczane są środki, a zatem do ułatwienia wykonania i monitorowania projektów oraz przekazywania instytucjom zarządzającym użytecznych informacji zwrotnych;

86.  uznaje, że rozwój lokalny kierowany przez społeczność jest ważnym narzędziem eliminowania uchybień stwierdzonych przez Trybunał.

Część VII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 1/2016 pt. „Czy system pomiaru efektywności stosowany przez Komisję w odniesieniu do dochodów rolników jest dobrze skonstruowany i oparty na rzetelnych danych?”

87.  zaleca Komisji opracowanie bardziej kompleksowych ram statystycznych służących dostarczaniu informacji na temat dochodów do dyspozycji gospodarstw domowych oraz lepiej odzwierciedlających poziom życia rolników; uważa, że w tym celu Komisja powinna rozważyć, we współpracy z państwami członkowskimi i na podstawie wspólnej metodyki, możliwości optymalnego rozwinięcia i połączenia istniejących instrumentów statystycznych Unii;

88.  zaleca, by Komisja usprawniła ramy porównywania dochodów rolników z dochodami w innych sektorach gospodarki;

89.  wzywa Komisję do prowadzenia dalszych prac nad rachunkami ekonomicznymi dla rolnictwa, tak aby lepiej wykorzystywać ich potencjał w celu:

   dostarczania bardziej szczegółowych informacji o czynnikach wpływających na dochód z działalności rolniczej;
   zapewnienia przekazywania danych na poziomie regionalnym w oparciu o formalne ustalenia z państwami członkowskimi;

90.  jest zdania, że Komisja powinna zbadać, czy rachunki ekonomiczne dla rolnictwa mogą być dalej rozwijane, umożliwiając wiarygodne oszacowanie wartości gospodarczej dóbr publicznych, które są wytwarzane przez rolników, a także zadbać o to, by informacje dotyczące rachunków ekonomicznych dla rolnictwa były odpowiednio stosowane w ramach wskaźników dochodu;

91.  zaleca, aby analiza dochodów rolników przeprowadzana przez Komisję była oparta na wskaźnikach uwzględniających aktualną sytuację rolnictwa oraz na wystarczających i spójnych danych dotyczących wszystkich beneficjentów działań w ramach WPR; uważa, że można to osiągnąć poprzez rozwinięcie synergii pomiędzy istniejącymi danymi administracyjnymi albo rozwój sieci danych rachunkowych gospodarstw rolnych lub innych właściwych narzędzi statystycznych;

92.  jest zdania, ze względu na znaczenie rachunków ekonomicznych dla rolnictwa w monitorowaniu WPR, że Komisja powinna wprowadzić regularną sprawozdawczość w zakresie jakości w odniesieniu do rachunków ekonomicznych dla rolnictwa oraz uzyskać wystarczającą pewność co do tego, że państwa członkowskie ustanowiły ramy zapewniania jakości gwarantujące porównywalność danych przekazywanych przez państwa członkowskie i ich opracowywanie zgodnie z kryteriami jakości mającymi zastosowanie do statystyki europejskiej;

93.  zaleca, aby Komisja zajęła się stwierdzonymi uchybieniami dotyczącymi wdrożenia sieci danych rachunkowych gospodarstw rolnych poprzez uzgodnienie z odnośnymi państwami członkowskimi jasnego harmonogramu oraz zachęcanie do lepszego wykorzystania potencjału systemu;

94.  wzywa Komisję do prowadzenia dalszych prac nad obecnymi mechanizmami jakości w zakresie utworzenia statystyki sieci danych rachunkowych gospodarstw rolnych przez państwa członkowskie, tak aby sektory i klasy wielkości gospodarstw, interesujące z punktu widzenia WPR, były odpowiednio reprezentowane we wszystkich państwach członkowskich i odzwierciedlały przy tym wybory dokonywane przez państwa członkowskie pod względem wariantów WPR;

95.  zaleca, biorąc pod uwagę uchybienia stwierdzone przez Trybunał, aby Komisja poprawiła wiarygodność i kompletność danych dotyczących efektywności działań w ramach WPR w odniesieniu do dochodów rolników poprzez:

   określenie od samego początku odpowiednich celów operacyjnych i scenariuszy odniesienia, z którymi można będzie porównać efektywność działań w ramach WPR na kolejny okres programowania;
   uzupełnienie, w kontekście swoich ocen, obecnych ram wskaźników efektywności o inne przydatne dane dobrej jakości w celu pomiaru osiągniętych wyników;
   również w kontekście swoich ocen – dokonanie oceny skuteczności i efektywności środków mających na celu wsparcie dochodów rolników.

Część VIII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 3/2016 pt. „Przeciwdziałanie eutrofizacji w Morzu Bałtyckim – wymagane są dalsze, bardziej skuteczne działania”

96.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie Trybunału i zatwierdza zawarte w nim zalecenia;

97.  głęboko ubolewa nad tym, że choć w okresie 2007–2013 Unia przeznaczyła kwotę 14,5 mld EUR na oczyszczanie ścieków i działania na rzecz ochrony wód w państwach członkowskich Unii w regionie Morza Bałtyckiego, oprócz kwoty 44 mln EUR na poprawę jakości wody w Rosji i na Białorusi w okresie 2001–2014, to osiągnięto niewielkie postępy w zakresie ograniczania emisji substancji biogennych; zwraca się do Komisji, aby zwróciła szczególną uwagę na opłacalność powyższych działań;

98.  podkreśla, że eutrofizacja to jedno z kluczowych zagrożeń dla osiągnięcia dobrego stanu ekologicznego Morza Bałtyckiego, i zwraca uwagę na znaczenie zwalczania eutrofizacji jednego z najbardziej zanieczyszczonych mórz na świecie; w związku z tym ubolewa, że poczyniono ograniczone postępy w zakresie ograniczania substancji biogennych w ramach planu ograniczania substancji biogennych Komisji Ochrony Środowiska Morskiego Bałtyku (HELCOM), w którym każdemu państwu bałtyckiemu wyznaczono cele dotyczące ograniczania substancji biogennych; ubolewa nad tym, że niektóre państwa członkowskie tylko częściowo wdrożyły dyrektywę Unii;

99.  podkreśla, że państwa członkowskie powinny opracować procedury programu dotyczącego substancji biogennych w oparciu o najnowsze wskazania i porady naukowe;

100.  wzywa Komisję, aby zwróciła się do państw członkowskich o gromadzenie informacji na temat opłacalności działań na rzecz zmniejszania ładunków substancji biogennych, aby dysponować solidną analizą przy opracowywaniu przyszłych programów działań;

101.  apeluje do Komisji o poprawienie wiarygodności danych pochodzących z monitorowania substancji biogennych w Morzu Bałtyckim, jako że wiarygodność ta nie jest zapewniona;

102.  wzywa Komisję do promowania skutecznego wyznaczania obszarów narażonych na zanieczyszczenia azotanami w państwach członkowskich, aby wprowadzać wystarczające środki dla szczególnie narażonych obszarów i unikać nakładania zbędnych obciążeń na rolników pracujących na obszarach nienarażonych na zanieczyszczenia azotanami; podkreśla, że państwa członkowskie w regionie Morza Bałtyckiego powinny ponownie ocenić obszary narażone na zanieczyszczenia azotanami, które wyznaczyły;

103.  z zaniepokojeniem zauważa brak skuteczności działań na rzecz ograniczenia zanieczyszczenia substancjami biogennym ze ścieków komunalnych; zwraca się do Komisji o zapewnienie skutecznych działań następczych w związku z wdrażaniem dyrektywy dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych(7) oraz o dopilnowanie, by państwa członkowskie w pełni stosowały dyrektywę;

104.  ubolewa nad tym, że zalecenia HELCOM zostały jedynie częściowo uwzględnione i wdrożone w ramach dyrektywy Unii dotyczącej działalności specjalnej;

105.  zauważa, że efekt mnożnikowy finansowania projektów w Rosji i na Białorusi był duży; wyraża jednak zaniepokojenie opóźnieniami w realizacji projektów, które mogą spowodować istotną utratę zasobów; wzywa Komisję do dalszych starań w tym względzie i do bliższego skupienia się na kluczowych podmiotach zanieczyszczających wskazanych przez HELCOM; uważa również, że jeśli chodzi o współpracę między Unią a państwami spoza Unii, należy określić i szeroko stosować najlepsze praktyki.

Część IX – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 4/2016 pt. „Europejski Instytut Innowacji i Technologii musi zmodyfikować swoje mechanizmy operacyjne oraz pewne elementy koncepcji w celu osiągnięcia spodziewanego oddziaływania”

106.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie poświęcone Europejskiemu Instytutowi Innowacji i Technologii (EIT) oraz przedstawia poniżej swoje uwagi i zalecenia;

107.  z zadowoleniem przyjmuje wnioski i zalecenia Trybunału;

108.  zauważa, że Trybunał zidentyfikował kilka słabych punktów w zakresie kluczowych koncepcji i procedur operacyjnych oraz wydał cztery zalecenia dla EIT, jeżeli pragnie on stać się przełomowym instytutem pod względem innowacyjności;

109.  przypomina o absolutoriach dla EIT za lata 2012 i 2013, podczas których decyzje o przyznaniu EIT absolutorium zostały odroczone ze względu na brak pewności co do zgodności z prawem i prawidłowości transakcji związanych z dotacjami EIT, nieodpowiednie dowody nieprzekraczające pułapu całkowitych wydatków w ramach Wspólnot Wiedzy i Innowacji (WWiI) w wysokości 25%, wysoki poziom nierealizowanych przeniesień, a także opóźnienia we wdrażaniu zaleceń Służby Audytu Wewnętrznego Komisji;

110.  uważa, że obecne sprawozdanie Trybunału budzi poważne obawy o podstawy, model finansowania i funkcjonowanie EIT;

111.  przyjmuje do wiadomości odpowiedź Komisji na ww. sprawozdanie, w której Komisja przedstawia swój pogląd na temat przywołanych faktów i ustaleń; zauważa, że Komisja zgodziła się z większością zaleceń Trybunału;

112.  zauważa, że w sprawozdaniu stwierdzono, iż w 2015 r. EIT wprowadził szereg usprawnień, które zdają się odzwierciedlać wnioski z ustaleń i zaleceń Trybunału; zwraca uwagę, że ścisłe monitorowanie i ocena są niezbędne w celu sprawdzenia efektów tych usprawnień;

113.  podkreśla, że wieloletnie porozumienie w sprawie dotacji między EIT i WWiI oraz wieloletnia strategia WWiI nie powinny utrudniać prowadzenia corocznej sprawozdawczości przez WWiI;

114.  podkreśla, że monitorowanie wyników i ocena rezultatów są kluczowe dla rozliczalności publicznej oraz kompleksowego informowania decydentów politycznych; podkreśla, że musi to również mieć zastosowanie w przypadku EIT i WWiI;

115.  zwraca uwagę, że komisarz do spraw badań, nauki i innowacji opracował w 2015 r. koncepcję „innowacji otwartej” jako kluczową koncepcję polityczną na potrzeby kształtowania polityki innowacyjnej na szczeblu Unii; uważa, że nie jest jasne, jaką rolę w tej koncepcji pełni EIT; podkreśla, że koncepcja ta nie zawiera jasnych ram podjęcia spójnych i skoordynowanych działań przez Komisję, biorąc pod uwagę liczbę polityk i instrumentów w tej dziedzinie oraz liczbę dyrekcji generalnych zaangażowanych we wspieranie innowacji;

116.  wzywa Komisję do zapewnienia skoordynowanej i skutecznej polityki innowacji, w ramach której właściwe dyrekcje generalne usprawniają działania i instrumenty, oraz do informowania Parlamentu o tych staraniach;

117.  jest zaniepokojony faktem, że w ramach WWiI zaangażowanie biznesu w wybór projektów badawczych mogłyby doprowadzić do tego, że badacze staliby się finansowo i w inny sposób powiązani z przemysłem i nie mogliby być dłużej postrzegani jako niezależni; wyraża takie obawy w kontekście rosnącego wpływu biznesu na dziedzinę nauki i badań podstawowych;

118.  rozumie, że misją EIT jest propagowanie współpracy między ośrodkami akademickimi oraz wspieranie badań naukowych i innowacji; odnotowuje, że przedsiębiorstwa mogą być często głównym beneficjentem, będąc w świetle prawa właścicielami innowacyjnych produktów wprowadzanych na rynek i otrzymując z tego tytułu zyski finansowe; podkreśla, że w tej sytuacji potrzebne jest rozważenie możliwości włączenia do modelu współpracy takiej struktury, w której określone fundusze mogłyby być zwracane do EIT, przynajmniej częściowo;

119.  uważa, że wymienione usprawnienia oraz fakt, że Komisja zgodziła się z zaleceniami, stanowią powód do oczekiwania dalszego rozwoju sytuacji w EIT;

120.  wzywa EIT, by w swoim rocznym sprawozdaniu za rok 2016 przedstawił organowi udzielającemu absolutorium dogłębną analizę procesu wdrażania zaleceń Trybunału;

121.  wzywa Komisję do przedstawienia Parlamentowi sprawozdania z działań następczych dotyczących wdrożenia i monitorowania działań podjętych wskutek zaleceń Trybunału.

Część X – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 5/2016 pt. „Czy Komisja zapewniła skuteczne wdrożenie dyrektywy usługowej?”

122.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie Trybunału, popiera jego zalecenia i wyraża zadowolenie, że Komisja je przyjmuje i weźmie je w przyszłości pod uwagę;

123.  zwraca uwagę, że pomimo ograniczenia zakresu jej stosowania poprzez wyłączenie świadczenia niektórych usług, dyrektywa usługowa(8) ma bardzo szeroki zakres stosowania, co wymaga od Komisji dysponowania szeregiem środków umożliwiających jej właściwe wdrożenie;

124.  podkreśla, że rynek usług nie rozwinął w pełni swojego potencjału oraz że wpływ skutecznego wdrożenia dyrektywy usługowej na wzrost gospodarczy i zatrudnienie jest wysoki; uważa, że choć potencjalne korzyści ekonomiczne wynikające z pełnego wdrożenia dyrektywy nie są jeszcze znane, Komisja powinna przeprowadzić badanie w celu oszacowania wzrostu produktywności w jak najbardziej wiarygodny ilościowo sposób;

125.  zachęca do późniejszego włączenia większej liczby sektorów, aby usunąć więcej przeszkód sektorowych utrudniających integrację rynku, co pozwoli zrealizować ostateczny cel, jakim jest usunięcie przeszkód na wewnętrznym rynku usług oraz rozwinięcie pełnego potencjału Unii w zakresie wzrostu, konkurencyjności i tworzenia miejsc pracy;

126.  uważa, że państwa członkowskie mogły lepiej wykorzystać zapewnione przez Komisję środki służące wspieraniu transpozycji, wdrażania i egzekwowania, zwłaszcza dzieląc się problemami napotkanymi na różnych etapach procedury, omawiając możliwe wspólne rozwiązania i wymieniając najlepsze praktyki;

127.  zgadza się, że Komisja powinna jak najbardziej skrócić czas trwania postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego;

128.  ubolewa nad tym, że przedsiębiorstwa i konsumenci nie znali wystarczająco dobrze i w razie problemów związanych ze stosowaniem dyrektywy usługowej nie wykorzystywali narzędzi, takich jak pojedyncze punkty kontaktowe, System wymiany informacji na rynku wewnętrznym i Sieć Europejskich Centrów Konsumenckich;

129.  zauważa, że świadczenie usług przez internet jest wciąż ograniczone z uwagi na brak pewności dla usługodawców, jak i dla odbiorców.

Część XI – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 6/2016 pt. „Programy zwalczania, kontroli i monitorowania chorób zwierząt”

130.  z zadowoleniem przyjmuje zalecenia Trybunału, jak również fakt, że Komisja je zaakceptowała;

131.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w ramach kontroli uznano programy zwalczania chorób zwierząt za skuteczne oraz że doradztwo techniczne, analizę ryzyka i mechanizmy wspierające uznano za dobre; z zadowoleniem przyjmuje pozytywny wpływ tych programów na zdrowie zwierząt w Unii; zachęca Komisję i państwa członkowskie do stosowania tego skutecznego podejścia również w przyszłości;

132.  uważa, że należy jeszcze udoskonalić liczne wskaźniki produktów dla krajowych programów zwalczania, kontroli i monitorowania niektórych chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych, zwłaszcza w odniesieniu do technicznego wdrażania i wskaźników ekonomicznych, co umożliwiłoby analizę opłacalności programów;

133.  zauważa, że według Komisji ustalenie opłacalności programów jest trudne, zwłaszcza w związku z tym, że nie dysponujemy modelami nawet na szczeblu międzynarodowym; zauważa ponadto, że o dobrym stosunku kosztów tych programów do korzyści, jakie one zapewniają, świadczy fakt, że dzięki nim ratuje się życie, choroby nie rozprzestrzeniają się i nie dochodzi do zakażania ludzi;

134.  odnotowuje, że odpowiednie systemy informacyjne mogłyby lepiej obsługiwać wymianę danych epidemiologicznych i bieżący dostęp do danych historycznych na temat rezultatów, co umożliwiłoby lepszą koordynację działań kontrolnych między państwami członkowskimi; zwraca uwagę, że według Komisji istniejące narzędzia informatyczne są udoskonalane, aby lepiej wspierać państwa członkowskie; zachęca Komisję do dopilnowania, by opracowane narzędzia informatyczne wnosiły wartość dodaną do wymiany niezbędnych informacji;

135.  uważa, że Komisja powinna wspierać dostępność szczepionek dla państw członkowskich w przypadkach uzasadnionych ze względów epidemiologicznych; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że uruchomiono już banki szczepionek/antygenów dla dwóch chorób; zachęca Komisję do kontynuowania analiz ryzyka, dzięki którym można określić potencjalne zapotrzebowanie na dalsze banki szczepionek/antygenów;

136.  zauważa, że Komisja zgadza się dopilnować, aby państwa członkowskie systematycznie włączały, w stosownych przypadkach, kwestię dzikich zwierząt do programów weterynaryjnych;

137.  zwraca uwagę, że programy w niektórych krajach nie były tak skuteczne, jeśli chodzi o zwalczanie chorób zwierząt, oraz że postępy były dość powolne; zwraca się do Komisji, by we współpracy z państwami członkowskimi potraktowała priorytetowo te konkretne przypadki i by przygotowała szczegółową strategię, która pomogłaby zapewnić skuteczniejsze zwalczanie chorób, zwłaszcza gruźlicy bydła w Zjednoczonym Królestwie i w Irlandii oraz brucelozy kóz i owiec na południu Włoch;

138.  zauważa z zaniepokojeniem, że odnośne ustawodawstwo dotyczące chorób zwierząt wciąż jest nazbyt skomplikowane i rozdrobnione; z zadowoleniem przyjmuje, że w marcu 2016 r. przyjęto ramowy akt prawny – rozporządzenie w sprawie przenośnych chorób zwierząt („prawo o zdrowiu zwierząt”)(9); zauważa, że nowe rozporządzenie zacznie być stosowane pięć lat po jego przyjęciu; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że nowe rozporządzenie zapewni uproszczone, łatwiejsze i jaśniejsze zasady.

Część XII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 7/2016 pt. „Zarządzanie przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych należącymi do niej budynkami na całym świecie”

139.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trubinału oraz przedstawia poniżej swoje uwagi i zalecenia;

140.  podkreśla, że we wspólnym interesie ESDZ i państw członkowskich leży dalsze rozwijanie lokalnej współpracy w dziedzinie zarządzania budynkami, a szczególną i ciągłą uwagę należy poświęcić kwestiom bezpieczeństwa, najlepszemu stosunkowi jakości do ceny oraz wizerunkowi Unii;

141.  z zadowoleniem przyjmuje wzrost liczby projektów związanych ze wspólnymi siedzibami delegatur Unii i państw członkowskich, będący skutkiem podpisania 17 protokołów ustaleń w sprawie wspólnych siedzib; zachęca ESDZ do dalszego poszukiwania sposobów na szersze stosowanie tych dobrych praktyk; uważa, że polityka ta powinna obejmować innowacyjne podejścia mające na celu określenie zarówno skoordynowanej strategii dotyczącej wspólnych siedzib z zainteresowanymi państwami członkowskimi, jak i odpowiednich ustaleń dotyczących podziału kosztów związanych z budynkami i logistyką;

142.  ubolewa nad niewystarczającą ilością danych rejestracyjnych oraz nieścisłościami w informacyjnym systemie zarządzania budynkami biurowymi i rezydencjalnymi delegatur; apeluje o regularną weryfikację kompletności i wiarygodności danych wprowadzanych przez delegatury Unii;

143.  wzywa ESDZ do wzmocnienia kontroli zarządzania i narzędzi monitorowania wszystkich kosztów ponoszonych w ramach polityki nieruchomości w celu zapewnienia właściwego oglądu sytuacji i nadzoru wszystkich wydatków; uważa, że należy położyć nacisk na przestrzeganie pułapów określonych w ramach polityki nieruchomości, aby obniżyć całkowity roczny koszt najmu pomieszczeń biurowych delegatur, a także zapewnić adekwatność wkładów finansowych wnoszonych przez podmioty mające wspólną siedzibę, pokrycie kosztów bieżących wynikających ze wspólnej siedziby oraz zgodność kosztów z lokalnymi warunkami rynkowymi;

144.  uważa, że należy szybko wypracować ekspercki poziom wiedzy pod kątem prawnym i technicznym w zakresie zarządzania nieruchomościami, przy uwzględnieniu wszelkich opłacalnych rozwiązań alternatywnych, takich jak zatrudnianie ekspertów zewnętrznych, np. lokalnych pośredników w handlu nieruchomościami, w celu zbadania rynku lub ewentualnie poprowadzenia negocjacji z właścicielami nieruchomości;

145.  popiera wprowadzenie średnioterminowej strategii określającej wszystkie opcje, od priorytetów inwestycyjnych lub możliwości zakupu poprzez przedłużenie najmu aż do dzielenia pomieszczeń z państwami członkowskimi, przy jednoczesnym uwzględnieniu planów kadrowych oraz planowania i rozwoju polityki.

Część XIII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 8/2016 pt. „Kolejowy transport towarowy w UE: wciąż nie na właściwym torze”

146.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie Trybunału, popiera jego zalecenia i wyraża zadowolenie, że Komisja je przyjmuje i weźmie je pod uwagę;

147.  zwraca uwagę na obszary, w których działania państw członkowskich i Komisji są najbardziej potrzebne: liberalizacja rynku, procedury zarządzania ruchem, bariery administracyjne i techniczne, monitorowanie i przejrzystość wyników w sektorze kolejowego transportu towarowego, uczciwa konkurencja pomiędzy różnymi środkami transportu, spójność pomiędzy celami polityki i alokacją środków i lepsza koordynacja działań państw członkowskich i Komisji w zakresie wyboru i planowania projektów oraz zarządzania nimi, a także utrzymania sieci kolejowej;

148.  zauważa, że Komisja nie dokonała właściwej oceny wpływu pakietów legislacyjnych, które zainicjowała od 2000 r., na sektor kolejowy, zwłaszcza w odniesieniu do kolejowego transportu towarowego; ubolewa nad tym, że inwestycji z unijnych funduszy na rzecz kilku projektów nie można uznać za opłacalne;

149.  uważa, że jeśli obecna sytuacja w sektorze kolejowym się nie zmieni, to nie uda się osiągnąć celów dotyczących przeniesienia, wyznaczonych na 2030 r.;

150.  jest zdania, że w interesie państw członkowskich leży przeprowadzenie wspólnej i obowiązkowej oceny skutków przyszłych przepisów dotyczących kolejowego transportu towarowego, aby zapewnić skuteczne zaradzenie niedociągnięciom związanym z brakiem kompatybilności sieci;

151.  zauważa, że sektor kolejowy jest z reguły bardzo korporacyjny, w związku z czym liberalizacja rynku może być postrzegana bardziej jako zagrożenie niż korzyść;

152.  uważa, że kolejowy transport towarowy jest jednym z kluczowych aspektów jednolitego rynku towarów i – biorąc pod uwagę jego ogromny pozytywny potencjał w odniesieniu do celów związanych ze zmianą klimatu i ograniczaniem wykorzystywania transportu drogowego – wzywa Komisję do nadania mu nowej dynamiki w ramach strategii jednolitego rynku; apeluje o wprowadzenie strategii dotyczącej kolejowego transportu towarowego;

153.  zwraca się o kompleksową ocenę kolejowego transportu towarowego w Unii Europejskiej, ze szczególnym naciskiem na wdrażanie rozporządzenia (UE) nr 913/2010(10), w tym na działalności punktów kompleksowej obsługi i przydzielanie tras, a także o równoczesną ocenę korytarzy towarowych i korytarzy instrumentu „Łącząc Europę”, w tym projektów już zatwierdzonych w ramach instrumentu „Łącząc Europę”;

154.  wzywa do dokonania kompleksowej oceny interoperacyjności krajowych systemów kolejowych;

155.  zwraca się o dokonanie oceny strategii transportowych państw członkowskich, opracowanych w związku z zawarciem umów o partnerstwie, w odniesieniu do transgranicznej harmonizacji i operacyjności korytarzy TEN-T;

156.  apeluje o plan działania na rzecz wspierania pełnego i szybkiego wdrożenia czwartego pakietu kolejowego;

157.  ubolewa nad tym, że kilka przeszkód utrudniających rozwijanie silnego i konkurencyjnego europejskiego transportu kolejowego, stwierdzonych przez Trybunał w sprawozdaniu 8/2010, nadal wstrzymuje postępy w tym sektorze.

Część XIV – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 9/2016 pt. „Wydatki na zewnętrzny wymiar polityki migracyjnej UE w państwach południowego regionu Morza Śródziemnego i państwach objętych Partnerstwem Wschodnim do 2014 r.”

158.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału oraz przedstawia poniżej swoje uwagi i zalecenia;

159.  odnotowuje krytyczne podejście Trybunału i dużą liczbę niedociągnięć przedstawionych przez Trybunał, zwłaszcza brak skuteczności przy wykorzystywaniu przyznanych środków;

160.  wzywa Komisję do dokonania oceny wszystkich uwag Trybunału i do podjęcia wymaganych środków, aby uniknąć popełniania takich samych błędów w polityce migracyjnej w latach 2014–2020; wzywa do zastosowania się do wszystkich zaleceń Trybunału;

161.  uważa, że przy wykorzystywaniu środków finansowych należy stosować ulepszone systemy monitorowania i oceny w oparciu o wskaźniki wyjściowe, progresywne punkty odniesienia oraz wymierne i realistyczne cele; wzywa Komisję do dokonania przeglądu wszystkich wskaźników, punktów odniesienia i celów określonych w aktualnych programach dotyczących migracji;

162.  jest zdania, że należy stale dążyć do zapewnienia kompleksowej i skoordynowanej reakcji, jako że kryzys migracyjny niesie ze sobą wiele wyzwań, które obejmują różne sektory i instytucje;

163.  wzywa do ciągłego doskonalenia strategicznego zrozumienia i ram unijnej zewnętrznej polityki migracyjnej oraz wariantów politycznych z kluczowymi podmiotami, aby zapewnić jasność, a także skoordynowane i spójne uruchamianie mechanizmów migracji zewnętrznej w perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej, w ramach budżetowych Unii lub poza nimi;

164.  wzywa Komisję do konstruktywnego zaangażowania się na rzecz lepszej koordynacji między instrumentami, mechanizmami i odpowiednimi zainteresowanymi stronami w celu zapobiegania kryzysowi migracyjnemu;

165.  wzywa wszystkie główne zainteresowane strony do zastanowienia się nad równowagą między elastycznością w interwencjach, komplementarnością funduszy, ich poziomem i niezbędnym wykorzystywaniem dźwigni finansowej oraz potencjałem synergii i ogólną dodatkowością interwencji Unii, a także do odpowiedniego zareagowania na te kwestie;

166.  uważa w tym kontekście, że należy odpowiednio zadbać o właściwe ukierunkowanie pomocy na różne i zmieniające się problemy migracji zewnętrznej, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiedniej kontroli nad wydatkowaniem funduszy w celu uniknięcia ryzyka sprzeniewierzenia środków i podwójnego finansowania;

167.  uważa, że istnieje pilna potrzeba pogodzenia zapotrzebowania na lepsze wyniki z dostępnością wystarczających środków, aby zapewnić wysoki poziom ambicji przy opracowywaniu unijnej kompleksowej i zrównoważonej reakcji na obecne i przyszłe wyzwania wywołane przez kryzys migracyjny; uważa, że negocjacje dotyczące śródokresowej rewizji wieloletnich ram finansowych (WRF) są odpowiednim forum do zajęcia się tymi wyzwaniami, aby w perspektywie zwiększyć budżet na te fundusze;

168.  uważa, że oprócz niedopasowania poziomu płynności istniejące rozdrobnienie instrumentów, których cele szczegółowe nie są ze sobą powiązane, utrudnia nadzór parlamentarny nad sposobem wdrażania funduszy oraz określenie obowiązków i w związku z tym trudno jest precyzyjnie ocenić kwoty faktycznie wydawane na wspieranie działań zewnętrznych w dziedzinie migracji; ubolewa, że taki stan rzeczy prowadzi do braku skuteczności, przejrzystości i rozliczalności; uważa, że należy koniecznie zmienić sposoby wykorzystywania istniejących instrumentów polityki, nadając im wyraźne i nowe cele, aby zwiększyć ich ogólną skuteczność i widoczność;

169.  jest zdania, że unijne środki na zewnętrzny wymiar polityki migracyjnej należy wydatkować bardziej efektywnie oraz że muszą one spełniać kryteria wartości dodanej w celu zapewnienia ludziom odpowiednich warunków życia w krajach ich pochodzenia oraz w celu uniknięcia wzrostu liczby napływających migrantów ekonomicznych;

170.  wzywa Komisję, by w konstruktywny sposób śledziła i oceniała działania Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej, które miały rozpocząć się w październiku 2016 r., oraz by dokonywała ich konstruktywnego przeglądu;

171.  przyjmuje z zadowoleniem utworzenie funduszy powierniczych Unii oraz zamiar szybszego i bardziej elastycznego wydatkowania środków w sytuacjach nadzwyczajnych, a także połączenia różnych źródeł finansowania w celu zajęcia się wszystkimi aspektami wszelkich kryzysów;

172.  zauważa, że fundusze powiernicze stanowią część reakcji ad hoc, co pokazuje, że w budżecie Unii i wieloletnich ramach finansowych brakuje zasobów i elastyczności niezbędnych dla szybkiego i kompleksowego podejścia do poważnych sytuacji kryzysowych; ubolewa nad faktem, że skutkuje to pomijaniem władzy budżetowej, co osłabia jedność budżetu;

173.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w ramach śródokresowej rewizji wieloletnich ram finansowych, dotyczący ustanowienia nowej unijnej rezerwy kryzysowej, która ma być finansowana z umorzonych środków i stanowić dodatkowy instrument szybkiego reagowania na pilne kwestie unijne; wzywa Radę do pełnego poparcia tego wniosku;

174.  podkreśla wagę wystarczających mechanizmów kontroli, które zapewniają nadzór polityczny nad wykonywaniem budżetu w kontekście procedury udzielania absolutorium; wzywa Komisję do podjęcia natychmiastowych kroków w celu zwiększenia zaangażowania władzy budżetowej i władzy kontroli budżetowej oraz w celu lepszego dostosowania funduszy powierniczych i innych mechanizmów do normy budżetowej, zwłaszcza przez sprawienie, aby pojawiały się one w budżecie Unii;

175.  ubolewa, że Komisja nie przedstawiła szczegółowych danych na temat faktycznych płatności, oraz wzywa Komisję do podjęcia odpowiednich środków w celu wzmocnienia i uproszczenia kodowania w informatycznym systemie finansowym, aby móc lepiej śledzić i monitorować kwoty przeznaczone na działania zewnętrzne w zakresie migracji;

176.  zwraca się do Komisji o wprowadzenie kompleksowej bazy informacji, w której rejestrowane byłyby unijne wydatki związane z migracją, w tym wszystkie ukończone, trwające i planowane projekty; uważa, że ta interaktywna baza danych powinna przedstawiać zainteresowanym stronom i obywatelom wyniki zobrazowane na mapie świata oraz umożliwiać wyszukiwanie według krajów, rodzaju projektu i odpowiednich kwot;

177.  jest zdania, że w perspektywie długoterminowej zarządzanie perspektywiczne byłoby bardziej skuteczne od polityki jedynie doraźnego reagowania, takiej jak zarządzanie kryzysowe;

178.  przypomina stanowisko Parlamentu dotyczące całościowego podejścia do migracji opartego na nowej kombinacji polityki, w tym na wzmocnieniu związku między migracją a rozwojem przez przeciwdziałanie podstawowym przyczynom migracji, przy jednoczesnym propagowaniu zmian w sposobach finansowania kryzysu migracyjnego.

Część XV – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 10/2016 pt. „Aby skutecznie wdrożyć procedurę nadmiernego deficytu, konieczne są dalsze usprawnienia”

179.  z zadowoleniem przyjmuje ustalenia i zalecenia zawarte w sprawozdaniu specjalnym Trybunału;

180.  zaleca Komisji zwiększenie przejrzystości procedury nadmiernego deficytu (EDP) dzięki regularnemu komunikowaniu swoich ocen dotyczących realizowania przez każdy kraj reform strukturalnych zaproponowanych w ramach tej procedury, a także dzięki bardziej przejrzystemu stosowaniu przepisów;

181.  jest zdania, że po konsultacjach z państwami członkowskimi Komisja powinna regularnie składać Parlamentowi sprawozdania z postępów w realizowaniu procedury nadmiernego deficytu w każdym państwie;

182.  zaleca Komisji dalsze angażowanie krajowych rad budżetowych i dopilnowanie, by Europejska Rada Budżetowa odgrywała oficjalną rolę w procedurze nadmiernego deficytu; zauważa, że w ostatnich latach poprawiła się przejrzystość w ramach procedury nadmiernego deficytu, i przyznaje, że pewne informacje o politycznie drażliwym charakterze nie zawsze można podawać do wiadomości publicznej;

183.  zaleca, aby procedura nadmiernego deficytu bardziej koncentrowała się na ograniczaniu długu publicznego; zauważa, że na koniec 2014 r. jedynie 13 państw członkowskich miało relację długu do produktu krajowego brutto na poziomie poniżej 60%; wskazuje, że kilka państw członkowskich jest obecnie poważnie zadłużonych, choć w Unii odnotowuje się niewielkie ożywienie gospodarcze, a poziomy zadłużenia publicznego są wyższe teraz niż w 2010 r.;

184.  przyjmuje do wiadomości, że zasada dotycząca pułapu zadłużenia stała się operacyjna w ramach procedury nadmiernego zadłużenia dopiero w 2011 r.; uważa, że obniżenie poziomów długu publicznego, zwłaszcza w wysoko zadłużonych państwach członkowskich, znacznie zintensyfikuje wzrost gospodarczy w perspektywie długoterminowej;

185.  zaleca zadbanie o utrzymanie wystarczającej elastyczności przy stosowaniu zasad procedury nadmiernego deficytu w ramach paktu stabilności i wzrostu; podkreśla, że ponieważ w polityce makroekonomicznej mogą wystąpić nieprzewidziane wydarzenia, solidne ramy zarządzania gospodarczego muszą być elastyczne, aby uwzględniały rozwój sytuacji gospodarczej;

186.  jest zdania, że Komisja powinna dopilnować, by stosowanie zasad procedury nadmiernego deficytu było ściśle skoordynowane z reformami strukturalnymi uzgodnionymi w ramach semestru europejskiego.

Część XVI – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 11/2016 pt. „Wzmacnianie zdolności administracyjnych w byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii – ograniczone postępy w skomplikowanej sytuacji”

187.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie Trybunału, popiera zawarte w nim zalecenia i zachęca Komisję do uwzględnienia tych zaleceń w pracach nad wzmacnianiem zdolności administracyjnych w byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii;

188.  jest zaniepokojony tym, że poczyniono niewielkie postępy we wzmacnianiu zdolności administracyjnych, a żadnych istotnych postępów nie poczyniono we wdrażaniu przepisów w niektórych kluczowych obszarach jak rozwój profesjonalnej i niezależnej służby cywilnej;

189.  zauważa, że poczyniono tylko częściowe postępy w zwalczaniu korupcji i zwiększaniu przejrzystości;

190.  zauważa jednak, że Komisja Europejska musi działać w trudnych warunkach politycznych i napotyka na brak woli politycznej i zaangażowania ze strony władz krajowych, by uporać się z pozostałymi kwestiami; zauważa, że ograniczenia wynikające z utrzymującego się kryzysu politycznego miały wpływ na powodzenie finansowanych projektów;

191.  odnotowuje i wspiera kluczową rolę Komisji w rozwiązywaniu kryzysu politycznego w tym kraju i z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie komisarza na rzecz pośredniczenia w dialogu politycznym pomiędzy przeciwstawnymi siłami politycznymi;

192.  wzywa Komisję, aby kontynuowała prace nad dialogiem z przywódcami politycznymi ze wszystkich środowisk politycznych, władzami krajowymi oraz ekspertami ds. sądownictwa i egzekwowania prawa, aby dojść do porozumienia w sprawie aktywnego zwalczania korupcji i przestępczości zorganizowanej oraz w sprawie wdrażania rygorystycznych środków i mechanizmów zapobiegania korupcji i przestępstwom gospodarczym zgodnie z prawem karnym tego kraju;

193.  zdecydowanie zaleca, aby Komisja wykorzystała dialog polityczny i kontakty z władzami krajowymi do poprawienia skuteczności systemu zamówień publicznych i przejrzystości wydatków publicznych;

194.  wzywa Komisję do priorytetowego potraktowania walki z korupcją i ubolewa nad brakiem skutecznej strategii rządu w zakresie walki z korupcją; przypomina o potrzebie większego politycznego zaangażowania władz krajowych na rzecz zapewnienia trwałych rezultatów w tym zakresie;

195.  zwraca się do Komisji, aby przy realizacji Przedakcesyjnego Instrumentu Polityki Strukturalnej (IPA II) wykorzystała osiągnięcia udanych projektów, które są zrównoważone, mają wymierną wartość dodaną oraz były wdrażane i wykorzystywane zgodnie z regulacjami;

196.  z zadowoleniem przyjmuje, opracowanie przez Komisję projektów skoncentrowanych na organizacjach społeczeństwa obywatelskiego; wzywa Komisję do kontynuowania tej praktyki i do nawiązania silnych relacji z lokalnymi organizacjami pozarządowymi;

197.  zachęca Komisję do przygotowania projektów, które umacniają prawa i pozycję demaskatorów zwracających uwagę opinii publicznej na przypadki korupcji i nadużyć finansowych;

198.  zauważa, że choć wiele projektów było dobrze zarządzanych, wyniki nie zawsze były zrównoważone czy nawet nie zawsze zostały osiągnięte; zauważa ponadto, że projekty nie zawsze wpisywały się w spójne podejście mające na celu wzmocnienie budowania zdolności administracyjnych; wzywa Komisję do poprawienia planowania strategicznego i do zapewnienia trwałości i rentowności projektów przez uczynienie z tych kryteriów warunków wstępnych projektów;

199.  zwraca się do Komisji, aby nadal przestrzegała zasad należytego zarządzania finansami; wzywa Komisję do wsparcia opracowywania projektów, które przygotowują również grunt dla dalszych inwestycji w kraju; zachęca Komisję do priorytetowego potraktowania projektów o dużym potencjale w kluczowych obszarach, takich jak zamówienia publiczne czy procedury selekcji, a także do unikania finansowania projektów z ograniczonymi perspektywami na trwałość efektów;

200.  zachęca Komisję do reagowania w sposób elastyczny na nieoczekiwane wydarzenia poprzez terminowe uwalnianie odnośnych zasobów lub poprzez ich zmniejszenie w celu zaradzenia pojawiającym się kwestiom.

Część XVII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 12/2016 pt. „Agencje nie zawsze wykorzystują dotacje we właściwy i jednoznacznie skuteczny sposób”

201.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie Trybunału oraz przedstawia poniżej swoje uwagi i zalecenia;

202.  z zadowoleniem przyjmuje wnioski i zalecenia Trybunału;

203.  przyjmuje do wiadomości odpowiedź Komisji i zainteresowanych agencji, która zawiera między innymi ważne informacje dotyczące środków podjętych po przeprowadzeniu kontroli;

204.  podkreśla, że agencje odpowiadają za wieloletnie i roczne okresy programowania, a także za realizację (operacyjną i finansową) swych działań związanych z dotacjami; stwierdza w związku z tym, że skuteczne zarządzanie przez agencje działaniami realizowanymi z wykorzystaniem dotacji ma zasadnicze znaczenie dla osiągania celów i realizacji polityki Unii;

205.  zauważa, że z ustaleń Trybunału wynika, iż skontrolowane agencje co do zasady przyznawały i wypłacały dotacje zgodnie z przepisami;

206.  zauważa jednak, że Trybunał wskazał pewne uchybienia dotyczące opcji finansowania, procedur przyznawania dotacji, systemów kontroli i pomiaru wyników oraz wydał pięć zaleceń w celu zaradzenia tym uchybieniom;

207.  zauważa, że gdy agencja dokonuje strategicznego wyboru narzędzia finansowania i uzasadnia go, może na tym zyskać efektywność i skuteczność tego narzędzia, a tym samym realizacja zadań agencji; podkreśla, że niedostateczne działania podjęte w związku z oceną ex ante mogą sprawić, że agencje wybiorą niewłaściwe narzędzia finansowania i nieprawidłowo zorganizują finansowanie;

208.  ubolewa nad rozpowszechnionymi ogólnymi opisami działań agencji realizowanych z wykorzystaniem dotacji i niejasnymi opisami wyników, co skutkuje niekompletnymi rocznymi planami prac;

209.  odnotowuje znaczenie dostosowania działań agencji realizowanych z wykorzystaniem dotacji do ich mandatu i strategicznych celów; zachęca zatem wszystkie agencje do opracowania konkretnych wytycznych i kryteriów, które pomogą im w wyborze konkretnego narzędzia finansowania, w oparciu o analizę potrzeb agencji, ich zasobów, celów, które mają być osiągnięte, potencjalnych beneficjentów, jak również niezbędnego poziomu konkurencji i wniosków wyciągniętych z poprzednich wyborów;

210.  zauważa, że w programach prac agencji należy wskazać działania, które mają być realizowane z wykorzystaniem dotacji, szczegółowe cele i oczekiwane rezultaty, które mają zostać osiągnięte za pomocą działań związanych z dotacjami, a także planowane zasoby finansowe i ludzkie potrzebne do zrealizowania działań związanych z dotacjami;

211.  uważa, że wyznaczanie strategicznych celów, ukierunkowanych wyników i wpływu ma ogromne znaczenie dla osiągnięcia dobrze zdefiniowanego rocznego programowania;

212.  podkreśla, że ramy regulacyjne niektórych agencji zmuszają je do stosowania procedur przyznawania dotacji; zauważa jednak z niepokojem, że agencje nie rozważały systematycznie wszystkich dostępnych dla nich opcji finansowania oraz że dotacje nie zawsze były najbardziej właściwym narzędziem; odnotowuje ponadto uwagę Trybunału, że w procedurach przyznawania dotacji wykorzystuje się bardziej rygorystyczne kryteria kwalifikowalności oraz mniej rygorystyczne finansowe kryteria przyznawania niż ma to miejsce w przypadku zamówień publicznych, dlatego procedury te nie powinny być domyślną opcją finansowania; uważa jednak, że należy zachować odpowiednią równowagę między słabymi punktami procedur przyznawania dotacji a kosztami administracyjnymi związanymi z procedurami zamówień publicznych, i nie zgadza się w związku z tym ze spostrzeżeniem Trybunału, że zamówienia publiczne powinny być opcją domyślną;

213.  jest zaniepokojony uwagami Trybunału, że zaangażowane agencje nie wprowadziły odpowiednich systemów monitorowania i kontroli ex post; wzywa agencje do opracowywania kontroli ex ante w celu poprawy monitorowania i sprawozdawczości w zakresie działań finansowanych w ramach dotacji;

214.  podkreśla, że monitorowanie wyników i ocena rezultatów są kluczowe dla rozliczalności publicznej oraz kompleksowego informowania decydentów politycznych; podkreśla, że jest to jeszcze bardziej istotne w przypadku agencji z uwagi na ich zdecentralizowany charakter; wzywa agencje do ustanowienia systemów monitorowania dotacji i związanej z nimi sprawozdawczości opartych na wynikach i kluczowych wskaźnikach wykonania zadań skoncentrowanych na oddziaływaniu, a także na wynikach oceny ex post; uważa, że kluczowe wskaźniki skuteczności działania mają zasadnicze znaczenie dla monitorowania i oceny postępów, oddziaływania i wyników;

215.  zauważa z niepokojem, że kluczowe wskaźniki skuteczności nadal koncentrują się na kwestii wkładu i uzyskanych wyników zamiast na rezultatach i sposobach oddziaływania; apeluje do agencji, by opracowywały kluczowe wskaźniki skuteczności w sposób bardziej strategiczny i opierały je na rezultatach i oddziaływaniu;

216.  wzywa agencje do opracowania i przeprowadzenia oceny ryzyka ich rocznych planów prac w celu poprawy efektywności przez dokładniejsze wdrażanie, monitorowanie i ocenę;

217.  zaleca strategiczny przydział narzędzi finansowych na cele krótkoterminowe, aby poprawić trafność decyzji dotyczących finansowania;

218.  wzywa sieć agencji Unii do wspierania agencji w usprawnianiu ich procedur finansowania oraz, w szczególności, procedur monitorowania wyników w tym zakresie;

219.  podkreśla zwłaszcza ustalenia Trybunału dotyczące procedur przyznawania dotacji oraz potrzeby przejrzystości, równego traktowania oraz unikania potencjalnych konfliktów interesów; wzywa zainteresowane agencje do wdrożenia zaleceń Trybunału w jak najkrótszym terminie;

220.  wzywa agencje, by stosowały specjalne procedury związane z dotacjami w celu ustanowienia formalnych procedur wewnętrznych umożliwiających przestrzeganie zasad przejrzystości i równego traktowania oraz zabezpieczających przed ewentualnymi konfliktami interesów; podkreśla, że z tego względu agencje powinny wzmocnić swój system kontroli dotyczący realizacji projektów objętych dotacjami;

221.  wzywa Komisję i agencje, które były przedmiotem kontroli w niniejszym sprawozdaniu specjalnym, do dostarczenia Parlamentowi aktualnych informacji na temat wdrażania zaleceń.

Część XVIII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 13/2016 pt. „Pomoc UE na rzecz wzmocnienia administracji publicznej w Mołdawii”

222.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie Trybunału, popiera zawarte w nim zalecenia i zachęca Komisję do uwzględnienia tych zaleceń w pracach nad wzmacnianiem zdolności administracyjnych Republiki Mołdawii;

223.  z zaniepokojeniem zauważa, że Unia tylko częściowo przyczyniła się do wzmocnienia administracji publicznej oraz że Trybunał odnotował szereg niedociągnięć, w tym w zakresie opracowywania i realizacji skontrolowanych programów i projektów;

224.  zauważa jednak, że Komisja musi działać w trudnych warunkach politycznych i napotyka szeroko rozpowszechnioną korupcję i wiele słabości instytucji publicznych, takich jak nadmierna biurokracja, brak orientacji na najważniejsze zadania, duża rotacja personelu, niska wydajność i brak rozliczalności; ponadto zauważa, że Mołdawia szczególnie dotkliwie odczuwa brak stabilności politycznej, zawirowania gospodarcze, głębokie ubóstwo i masową emigrację;

225.  zauważa, że jakkolwiek szczególne okoliczności polityczne i czynniki zewnętrzne miały duży wpływ na powodzenie programów objętych budżetem, i faktycznie w wielu przypadkach pozostawały poza kontrolą Komisji, to jednak występowały konkretne niedociągnięcia, którymi Komisja mogła się zająć;

226.  zauważa, że niedociągnięcia zaobserwowane przez Trybunał dotyczyły niewystarczająco szybkiej reakcji Komisji na nagłe zdarzenia, niedostatecznego dostosowania programów do mołdawskich strategii krajowych, braku ambitnych celów, ogólnikowych i niejasnych warunków oraz braku uzasadnienia przyznawania dodatkowych wypłat środków w ramach podejścia motywacyjnego;

227.  wzywa Komisję, aby zachęcała swoich mołdawskich partnerów do przygotowywania systematycznych, jasno sformułowanych strategii krajowych zawierających wyraźne i mierzalne cele oraz do większego powiązania opracowywania programów w kraju z tymi strategiami;

228.  zachęca Komisję do wykorzystania ocen ex ante w celu wyraźnego określenia potrzeb finansowych oraz opracowania ukierunkowanego i uzasadnionego procesu planowania budżetowego;

229.  wzywa Komisję do priorytetowego potraktowania walki z korupcją i ubolewa nad brakiem faktycznie skutecznej strategii rządu w zakresie walki z korupcją; z zadowoleniem przyjmuje powołanie doradcy wysokiego szczebla ds. walki z korupcją w kancelarii premiera; przypomina jednak o potrzebie opracowania bardziej ambitnej i skutecznej strategii oraz o potrzebie większego politycznego zaangażowania władz krajowych na rzecz zapewnienia trwałych rezultatów w tym zakresie; wzywa władze krajowe, aby skoncentrowały się na walce z korupcją oraz do zapewnienia większej przejrzystości i uczciwości w administracji publicznej, traktując te działania jako priorytetowe;

230.  wzywa Komisję, aby kontynuowała dialog z przywódcami politycznymi ze wszystkich środowisk politycznych, władzami krajowymi oraz ekspertami ds. sądownictwa i egzekwowania prawa, aby dojść do porozumienia w sprawie aktywnego zwalczania korupcji i przestępczości zorganizowanej oraz w sprawie wdrażania rygorystycznych środków i mechanizmów zapobiegania korupcji i przestępstwom gospodarczym zgodnie z prawem karnym tego kraju;

231.  zachęca Komisję do przygotowania projektów, które umocniłyby prawa i pozycję demaskatorów zwracających uwagę opinii publicznej na przypadki korupcji i nadużyć finansowych;

232.  zauważa, że głównymi metodami udzielania pomocy są sektorowe wsparcie budżetowe (74 % pomocy) oraz projekty; z ubolewaniem zauważa, że wsparcie budżetowe jedynie w ograniczonym stopniu przyczyniło się do wzmocnienia administracji publicznej;

233.  z zaniepokojeniem zauważa, że sektorowe wsparcie budżetowe jest bardzo ryzykowną metodą podziału środków budżetowych, zwłaszcza w Mołdawii, gdzie administracja publiczna jest sparaliżowana przez powszechną korupcję i zdominowana przez lokalnych oligarchów; zachęca Komisję do ponownego rozważenia stosowanych metod w oparciu o dogłębną analizę ryzyka;

234.  zachęca Komisję do zastosowania metod, które przyniosą widoczne i wymierne korzyści dla obywateli Mołdawii;

235.  zauważa, że projekty były ogólnie odpowiednie, chociaż nie skoordynowano ich pod względem zakresu i terminów, co spowodowało, że pomoc techniczna na potrzeby rozwoju zdolności administracyjnych była opóźniona;

236.  ubolewa, że chociaż projekty ogólnie przyniosły oczekiwane rezultaty, nie zawsze rezultaty te były trwałe, częściowo z powodu braku woli politycznej i z powodu innych czynników zewnętrznych; zwraca się do Komisji, aby wykorzystała osiągnięcia udanych projektów, które są trwałe, mają wymierną wartość dodaną oraz były wdrażane i wykorzystywane zgodnie z regulacjami; wzywa Komisję do poprawienia planowania strategicznego i do zapewnienia trwałości i rentowności projektów przez uczynienie z tych kryteriów warunków wstępnych projektów;

237.  podkreśla, że z tego względu agencje powinny wzmocnić swój system kontroli dotyczący realizacji projektów objętych dotacjami; wzywa Komisję do bardziej dokładnego ukierunkowania projektów na konkretne potrzeby krajowe;

238.  zwraca się do Komisji, aby nadal przestrzegała zasad należytego zarządzania finansami; zachęca Komisję do udzielania pomocy przy opracowywaniu projektów, które staną się podstawą dalszych inwestycji w kraju, a także do nawiązania współpracy w tym zakresie z międzynarodowymi instytucjami finansowymi; zachęca Komisję do priorytetowego potraktowania projektów o dużym potencjale w kluczowych obszarach, takich jak zamówienia publiczne czy procedury selekcji, a także do unikania finansowania projektów z ograniczonymi perspektywami na trwałość efektów;

239.  z zaniepokojeniem zauważa, że chociaż w 2012 r. Komisja wprowadziła bardziej systematyczną analizę ryzyka oraz ustanowiła komitety sterujące wysokiego szczebla ds. operacji wsparcia budżetowego, a także system wczesnego ostrzegania w sytuacjach urzeczywistniających się zagrożeń, nie była w stanie odpowiednio wcześnie wykryć „kradzieży stulecia”, tj. ogromnej afery korupcyjnej, w której sprzeniewierzono środki depozytariuszy w wysokości 1 miliarda USD, wśród których przypuszczalnie były nawet środki z wkładów Unii; zauważa, że wypłaty wsparcia budżetowego zostały ostatecznie zawieszone w lipcu 2015 r., a ich wznowienie uzależniono od poprawy sytuacji makroekonomicznej i fiskalnej oraz zawarcia umowy z Międzynarodowym Funduszem Walutowym;

240.  wzywa Komisję do poprawy systemu wczesnego ostrzegania i analizy ryzyka, aby w sytuacji potencjalnego zagrożenia móc reagować szybciej i bardziej elastycznie;

241.  zauważa, że budowanie zdolności administracyjnych w Mołdawii ma kluczowe znaczenie, ponieważ kraj ten nie ma pełnej kontroli nad całym swoim terytorium, co sprzyja separatystycznym tendencjom sił prorosyjskich; przypomina, że Mołdawia jest krajem z perspektywą europejską, a zatem jest strategicznym partnerem Unii;

242.  ubolewa, że utrzymująca się niestabilność polityczna w Mołdawii przynosi długotrwały uszczerbek dla wiarygodności instytucji demokratycznych tego kraju, co skutkuje ograniczonym postępem na drodze do demokracji, spadkiem poparcia dla integracji z Unią oraz nasileniem prorosyjskich inicjatyw politycznych;

243.  wzywa Komisję, aby kontynuowała swoje zaangażowanie w Mołdawii z myślą o wzmocnieniu partnerstwa politycznego i integracji gospodarczej między Unią a Mołdawią; podkreśla, że dla osiągnięcia tych celów istotne znaczenie ma unijne wsparcie, doradztwo i monitorowanie w zakresie priorytetowych reform mających na celu rozwiązanie problemu upolitycznienia instytucji państwa i systemowej korupcji oraz zreformowanie administracji publicznej.

Część XIX – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 14/2016 pt. „Unijne inicjatywy polityczne i wsparcie finansowe na rzecz integracji Romów – w ostatnim dziesięcioleciu osiągnięto istotne postępy, potrzebne są jednak dodatkowe działania w terenie”

244.  przywołuje art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej, dyrektywę 2000/43/WE(11) wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, dyrektywę 2000/78/WE(12) ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy oraz dyrektywę 2004/38/WE(13) w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Unii;

245.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję ramową Rady z 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii(14), rezolucję Parlamentu z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie strategii UE w dziedzinie integracji Romów(15), komunikat Komisji z 5 kwietnia 2011 r. zatytułowany „Unijne ramy dotyczące krajowych strategii integracji Romów do 2020 r.”(COM(2011)0173), zalecenie Rady z 9 grudnia 2013 r. w sprawie skutecznych środków integracji Romów w państwach członkowskich(16), a także komunikat Komisji z dnia 17 czerwca 2015 r. zatytułowany „Sprawozdanie z wdrażania unijnych ram dotyczących krajowych strategii integracji Romów 2015”(COM(2015)0299);

246.  przypomina, że integracja Romów zależy od ich włączenia społecznego i możliwości korzystania z tych samych praw, które przyznaje się wszystkim obywatelom europejskim, jako że Romowie są pełnoprawnymi obywatelami europejskimi;

247.  przypomina wspólne podstawowe zasady włączenia społecznego Romów(17), tj. dziesięć wspólnych podstawowych zasad omawianych podczas pierwszego spotkania europejskiej platformy na rzecz włączenia Romów w Pradze w 2009 r., które następnie dodano jako załącznik do konkluzji z posiedzenia Rady ds. Zatrudnienia, Polityki Społecznej, Zdrowia i Ochrony Konsumentów z dnia 8 czerwca 2009 r.;

248.  popiera zalecenia Trybunału i wzywa Komisję oraz państwa członkowskie do jak najszybszego zastosowania się do zaleceń Trybunału;

249.  wyraża ubolewanie, że w okresie programowania 2007–2013 nie poświęcono dostatecznej uwagi kwestii włączenia społecznego i integracji Romów; wzywa do uwzględnienia w większej mierze trudności z włączeniem społecznym Romów i pozostałych marginalizowanych społeczności oraz dyskryminacji wobec nich przy opracowywaniu przyszłych ram strategicznych Unii;

250.  wyraża ubolewanie, że w badaniu przeprowadzonym przez Trybunał nie uwzględniono szerszej grupy krajów, w których Romowie stanowią dość liczną populację, takich jak Słowacja, Grecja lub Francja;

251.  wzywa państwa członkowskie do zdefiniowania osób w niekorzystnej sytuacji, które mają być przedmiotem prowadzonych przez nie działań w zależności od potrzeb i wyzwań, jakim osoby te muszą stawić czoła, a także do zwrócenia szczególnej uwagi na ludność romską podczas przydzielania funduszy europejskich;

252.  wyraża ubolewanie, że złożoność funduszy w ramach polityki spójności, które są jedynymi dostępnymi funduszami w przypadku projektów związanych z włączeniem społecznym, integracją i walką z dyskryminacją wobec Romów, nie pozwala dostatecznie wspierać włączenia społecznego Romów i zagwarantować im dostępu do praw;

253.  uważa, że z tego względu każde państwo członkowskie powinno przyjąć plan działania mający na celu analizę rzeczywistego wpływu przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych oraz funduszy, których celem jest zapewnienie wsparcia Romom, i określenie, gdzie należy wzmocnić zasoby i zdolności administracyjne na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym, aby wesprzeć wdrażanie projektów służących integracji, włączeniu społecznemu i walce z dyskryminacją wobec Romów oraz zarządzanie tymi projektami;

254.  wzywa Komisję do dostarczenia szczegółowych informacji na temat źródeł finansowania dostępnych dla Romów, do przeanalizowania występujących przeszkód i do uwzględnienia ich w ramach upraszczania funduszy;

255.  uznaje znaczenie wyboru projektów długoterminowych na rzecz marginalizowanych społeczności romskich przy wykorzystaniu europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych;

256.  podkreśla potrzebę wdrożenia bardziej elastycznych kryteriów wyboru w odniesieniu do projektów mających na celu włączenie Romów i innych społeczności marginalizowanych;

257.  wzywa Komisję do dopilnowania w następnym okresie programowania lub podczas przeglądu programów operacyjnych, aby cele integracji Romów wpisane do krajowych strategii integracji Romów znalazły odzwierciedlenie w ramach regulujących europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne na wszystkich szczeblach operacyjnych;

258.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do dostarczenia odpowiednich i ujednoliconych danych statystycznych na temat Romów, co pozwoli lepiej ocenić ich włączenie społeczne, administracyjne i ekonomiczne;

259.  podkreśla, że wykluczenie w zakresie mieszkań, bezdomność, wykluczenie w obszarze kształcenia, bezrobocie i dyskryminacja w dostępie do zatrudnienia są często kluczowymi aspektami marginalizacji; podkreśla zatem znaczenie zintegrowanych inicjatyw w obszarze mieszkalnictwa, kształcenia i dostępu do zatrudnienia na rzecz Romów oraz innych marginalizowanych społeczności;

260.  podkreśla, że główną przeszkodą w walce z dyskryminacją względem Romów jest bardzo niski odsetek zgłaszania przypadków dyskryminacji organizacjom lub instytucjom takim jak policja lub służby socjalne; wzywa zatem państwa członkowskie do opracowania strategii mającej na celu wyeliminowanie dyskryminacji instytucjonalnej i zaradzenie brakowi zaufania Romów do instytucji;

261.  wzywa Komisję, by przygotowała, w partnerstwie z przedstawicielami marginalizowanych społeczności, a zwłaszcza przedstawicielami ludności romskiej i „wyspecjalizowanych instytucji”, cykl szkoleń dla organów publicznych państw członkowskich, aby zwalczać dyskryminujące praktyki i świecić przykładem, a tym samym sprzyjać włączeniu społecznemu przez rzetelny, konstruktywny i skuteczny dialog;

262.  przypomina o istnieniu programu Unii Europejskiej na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych z pulą środków na lata 2014–2020 wynoszącą 900 mln EUR, w ramach którego szczególną uwagę zwraca się na osoby wymagające szczególnego traktowania i na walkę z ubóstwem oraz wykluczeniem społecznym;

263.  wzywa Komisję do rozważenia utworzenia funduszu europejskiego poświęconego włączeniu społecznemu Romów i innych marginalizowanych społeczności; apeluje do Komisji o zapewnienie odpowiedniej kontroli wydatków z takiego funduszu;

264.  wzywa Komisję do wprowadzenia prawdziwej europejskiej strategii na rzecz włączenia społecznego Romów, która byłaby europejskim planem działania przygotowanym i stosowanym na wszystkich szczeblach politycznych i administracyjnych, łączącym przedstawicieli społeczności romskiej i opierającym się na podstawowych wartościach równości, dostępu do praw i niedyskryminacji; podkreśla, że strategia ta musi przyczyniać się do rzeczywistego włączenia społecznego Romów i ich dostępu do kształcenia, zatrudnienia, mieszkań, kultury, opieki zdrowotnej, udziału w sprawach publicznych, szkoleniach i swobodnym przemieszczaniu się w Unii;

265.  podkreśla jednak, że do państw członkowskich należy podejmowanie wszystkich środków wsparcia na rzecz Romów i gwarantowanie jednolitego i niedyskryminującego stosowania prawa krajowego i wszystkich praw na swoich terytoriach.

Część XX – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 15/2016 pt. „Czy Komisja skutecznie zarządzała pomocą humanitarną na rzecz społeczności dotkniętych skutkami konfliktów w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich?”

266.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne poświęcone przeglądowi zagrożeń związanych z przyjęciem podejścia zorientowanego na rezultaty w unijnych działaniach na rzecz rozwoju i współpracy oraz przedstawia poniżej swoje uwagi i zalecenia;

267.  z zadowoleniem przyjmuje ustalenia, zgodnie z którymi pomocą humanitarną zarządzano skutecznie, zwłaszcza w trudnych warunkach pracy charakteryzujących się niepewnością i nieprzewidywalnością, co sprawiało, że skuteczna realizacja zadań stanowiła prawdziwe wyzwanie;

268.  wzywa Komisję do kontynuowania wysiłków mających na celu łączenie pomocy doraźnej, odbudowy i rozwoju, jeżeli pozwalają na to warunki lokalne; uważa, że wysiłki takie można byłoby ewentualnie wesprzeć dzięki stałej platformie wzajemnych usług poświęconej łączeniu pomocy doraźnej, odbudowy i rozwoju; jest przekonany, że platforma taka mogłaby m.in. służyć identyfikacji programów potencjalnie nadających się do połączenia; uważa, że wszędzie tam, gdzie to możliwe, należy wprowadzić zintegrowane podejście obejmujące jasno określone cele w zakresie koordynacji oraz spójną strategię na poziomie kraju lub regionu obejmującą wszystkie zainteresowane strony;

269.  wzywa ponadto służby Komisji, by sprawniej odchodziły od krótkoterminowych działań humanitarnych na rzecz długoterminowych interwencji wspierających rozwój oraz spójnej koordynacji nie tylko różnych podmiotów unijnych, lecz również koordynacji z priorytetami krajowymi i innymi organizacjami międzynarodowymi dzięki wspólnej strategii i za pomocą wspólnych ram humanitarnych i rozwojowych;

270.  uważa, że należy dokonywać systemowej ewaluacji rzeczywistego przeprowadzenia interwencji humanitarnych obejmującej ocenę kosztów administracyjnych w danym regionie, koncentrując się przy tym w większym stopniu na wydajności, a także opracować ewentualne wartości odniesienia na potrzeby wspólnych i regularnych pozycji kosztowych;

271.  w miarę możliwości zachęca do lepszego dostosowywania ram czasowych do warunków przeprowadzania interwencji w celu uniknięcia czasochłonnych i kosztownych przedłużeń;

272.  wzywa stosowne instytucje Unii i ONZ do pełnego przestrzegania i wdrożenia ramowej umowy finansowo-administracyjnej; zwraca się do Komisji, aby informowała Parlament o wdrażaniu tej umowy oraz dotyczących jej wytycznych, a także aby określiła obszary wymagające poprawy oraz przedstawiła stosowne wnioski w tym zakresie;

273.  przypomina, że sprawozdawczość ONZ i organizacji międzynarodowych powinna gwarantować jak najdokładniejsze śledzenie finansowania, porównanie aspektów operacyjnych związanych z udzielaniem pomocy uzgodnionej na początku interwencji, jak i przydatne informacje zwrotne dla służb Komisji; podkreśla znaczenie terminowego przedkładania Komisji sprawozdań przez organizacje partnerskie, aby możliwe było sprawne zarządzanie działaniami humanitarnymi i warunkami finansowania lub dostosowanie ich;

274.  podkreśla potrzebę poprawy rozliczalności i przejrzystości ONZ w zakresie wykorzystania zasobów Unii oraz wyników uzyskiwanych w ramach realizacji uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym strategicznych celów humanitarnych i rozwojowych;

275.  zwraca się do Komisji o wprowadzenie ocen wyników na poziomie planów wdrażania pomocy humanitarnej, aby umożliwić analizę porównawczą tych planów i dzielenie się najlepszymi praktykami;

276.  wyraża ubolewanie z powodu częstego występowania niekompletnych lub w niewystarczającym stopniu zorientowanych na wyniki informacji, które uniemożliwiają Komisji należyte wypełnianie powierzonej jej funkcji kontrolnej;

277.  nalega na konieczność osiągnięcia najwyższego poziomu przejrzystości i rozliczalności instytucjonalnej na wszystkich szczeblach poprzez zapewnienie dostępu do wyczerpujących i rzetelnych informacji budżetowych i danych finansowych dotyczących projektów finansowanych ze środków unijnych, aby umożliwić Parlamentowi sprawowanie kontroli.

Część XXI – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 16/2016 pt. „Cele UE w dziedzinie edukacji – programy są spójne, ale występują niedociągnięcia w pomiarze wyników”

278.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie Trybunału, popiera jego zalecenia i wyraża zadowolenie z tego, że Komisja je przyjmuje i weźmie je pod uwagę;

279.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja wdrożyła wcześniejsze zalecenia Trybunału w ramach prawnych europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na okres 2014–2020, umożliwiając tym samym lepsze wykorzystanie środków finansowych, między innymi dzięki ramom i rezerwie wykonania, warunkom wstępnym oraz wspólnym wskaźnikom produktu i rezultatu;

280.  podkreśla, że potrzebne jest skupienie się na wykonaniu i rezultatach, i z zadowoleniem przyjmuje fakt, że nowe ramy regulacyjne na okres programowania 2014–2020 obejmują przepisy dotyczące przedstawiania przez państwa członkowskie sprawozdań na temat rezultatów;

281.  odnotowuje niedociągnięcia w pomiarze wyników, zwłaszcza w określaniu celów i wskaźników produktu/rezultatu dla projektów wdrożonych w okresie 2007–2013; ubolewa nad tym, że wskaźniki rezultatu wciąż jeszcze nie są w pełni wiarygodne, i oczekuje, że niedociągnięcia zostaną poprawione w drugiej połowie okresu programowania 2014–2020;

282.  z zadowoleniem przyjmuje tendencję w zakresie ograniczania liczby osób przedwcześnie kończących naukę oraz w zakresie uzyskiwania wykształcenia wyższego; wzywa państwa członkowskie do dostosowania ich konkretnych celów krajowych do unijnego celu zakładającego lepsze osiąganie celów edukacyjnych;

283.  zauważa, że docelowy wskaźnik zatrudnienia nowych absolwentów w Unii określono na 82 % do 2020 r., z tym że cztery państwa członkowskie spośród pięciu, w których przeprowadzono wizyty, nadal nie osiągnęły tego celu; wskazuje, że te cztery państwa członkowskie borykały się z poważnym kryzysem gospodarczym, z którego właśnie zaczynają wychodzić; uważa, że te państwa członkowskie wciąż mogą osiągnąć, a nawet przekroczyć ten cel;

284.  podkreśla, jak ważne jest utrzymanie wystarczającego poziomu unijnych inwestycji w kształcenie, biorąc pod uwagę silne powiązanie między poziomem wykształcenia a szansami na zatrudnienie.

Część XXII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 17/2016 pt. „Instytucje Unii Europejskiej mogą w większym stopniu ułatwić dostęp do swoich zamówień publicznych”

285.  z zadowoleniem przyjmuje wnioski i zalecenia zawarte w sprawozdaniu Trybunału;

286.  domaga się zwiększenia przejrzystości zamówień publicznych w instytucjach Unii oraz na szczeblu krajowym przez zapewnienie publicznego dostępu do dokumentów i danych dotyczących zamówień publicznych; uważa, że widoczność w internecie działalności instytucji Unii związanej z zamówieniami publicznymi jest niewielka, a informacje są niewystarczające, niejasne i umieszcza się je w wielu różnych witrynach internetowych;

287.  zdecydowanie popiera zalecenie Trybunału, by instytucje Unii utworzyły wspólny elektroniczny punkt kompleksowej obsługi na potrzeby ich działalności związanej z zamówieniami publicznymi, umożliwiający podmiotom gospodarczym znalezienie wszystkich istotnych informacji w jednym miejscu w internecie oraz nawiązywanie kontaktów z instytucjami Unii Europejskiej za pośrednictwem tej strony internetowej; uważa, że postępowania o udzielenie zamówienia, w tym komunikacja w sprawie mających zastosowanie przepisów, możliwości rynkowych, odpowiednich dokumentów zamówienia, składania ofert oraz wszystkich innych informacji wymienianych między instytucjami a podmiotami gospodarczymi, powinny być zarządzane za pośrednictwem punktu kompleksowej obsługi;

288.  domaga się, aby strona internetowa Komisji poświęcona funduszom europejskim wypłacanym wszystkim państwom członkowskim była dostępna w jednym z trzech języków roboczych instytucji i zawierała te same dane dla wszystkich państw członkowskich, a przynajmniej wartość, przedmiot zamówienia, nazwę wykonawcy, nazwy podwykonawców (jeśli dotyczy), długość obowiązywania umowy i informację o istnieniu dodatkowych dokumentów; zwraca uwagę, że pozwoli to organizacjom pozarządowym ze wszystkich państw członkowskich i obywatelom na śledzenie sposobu wydawania pieniędzy i opłacalności projektów;

289.  podkreśla, że instytucje zamawiające mają za zadanie zapewnić, by zamówienia publiczne miały charakter rynkowy, przyciągały wystarczającą liczbę ofert i zapewniały zrównoważony dostęp dla wszystkich podmiotów gospodarczych; zgadza się z Trybunałem, że w odniesieniu do bieżącej (2016 r.) rewizji rozporządzenia finansowego Komisja powinna zaproponować jednolity zbiór przepisów dotyczących zamówień publicznych; podkreśla, że należy wyraźnie wspierać udział małych i średnich przedsiębiorstw, w przeciwieństwie do obecnej sytuacji, korzystnej jedynie dla dużych przedsiębiorstw; uważa, że jednolity zbiór przepisów powinien zawierać przepisy dotyczące badania rynku przeprowadzanego przed udzieleniem zamówień dotyczących budynków oraz systemu językowego dla postępowań o udzielenie zamówienia, a odstępstwa od dyrektywy o zamówieniach publicznych(18) należy uzasadnić;

290.  przypomina, że stosowanie przez instytucje zamawiające procedury ograniczonej w zamówieniach publicznych zniechęca potencjalnych oferentów, uniemożliwia zachowanie przejrzystości i blokuje dostęp do informacji na temat sposobu wykorzystywania pieniędzy podatników; podkreśla, że Rada zastosowała procedury ograniczone w przypadku znakomitej większości swoich procedur przetargowych i że w sumie wszystkie instytucje Unii między 2010 a 2014 r. udzieliły co najmniej 25 % swoich zamówień publicznych przy zastosowaniu procedury ograniczonej; wymaga, by stosowano takie procedury w bardzo niewielkiej liczbie przypadków i każdorazowo z odpowiednim uzasadnieniem;

291.  odnotowuje, że Parlament na swojej stronie internetowej publikuje pełny roczny wykaz wszystkich swoich wykonawców, którym udzielono zamówienia o wartości przekraczającej 15 000 EUR, ale nie publikuje wszystkich swoich zamówień; zachęca wszystkie instytucje do udostępnienia pełnej informacji o wszystkich wykonawcach i zamówieniach udzielanych w ramach zamówień publicznych, włącznie z przypadkami udzielania zamówień z wolnej ręki lub procedur ograniczonych;

292.  podkreśla potrzebę większej jawności i przejrzystości publikowania ogłoszeń o zamówieniu dla wszystkich podmiotów gospodarczych; przypomina, że zgodnie z ustaleniami Trybunału „Parlament Europejski wykorzystał procedurę negocjacyjną, aby udzielić »zamówienia dotyczącego budynku« o wartości 133,6 mln EUR dotyczącego budynku w Brukseli, chociaż budynek ten nie istniał, gdy umowa była podpisywana w dniu 27 czerwca 2012 r.”, i zlekceważył tym samym zasadę, że tylko budynki istniejące są objęte wyjątkiem od zasady organizowania przetargu w możliwie jak największej skali przewidzianym w art. 134 ust. 1 zasad stosowania; podkreśla stanowczo, że wszystkie budynki niedokończone lub jeszcze niewybudowane muszą podlegać otwartym i konkurencyjnym procedurom udzielania zamówień, i uważa, że polityka ta powinna objąć wszystkie zamówienia na roboty budowlane ze względu na złożoność zamówień i wysokie nakłady środków finansowych;

293.  zgadza się z Trybunałem, że instytucje Unii powinny, jeśli tylko jest to możliwe, dzielić zamówienia na części, aby zwiększyć poziom uczestnictwa w swoich postępowaniach o udzielenie zamówienia; podkreśla, że w 2014 r. Rada zawarła umowę ramową na okres 10 lat i o wartości 93 mln EUR na obsługę, konserwację, naprawę i dostosowanie instalacji technicznych w istniejących lub przyszłych budynkach Rady z jednym przedsiębiorstwem bez podziału zamówienia na części; wspomina, że Komisja postąpiła w ten sam sposób w 2015 r. w przypadku pięcioletniej umowy „Twoja Europa – Porady” – bezpłatnej pomocy prawnej Unii Europejskiej, o wartości prawie 9 mln EUR; podkreśla, że brak podziału na części w połączeniu ze zbyt długim okresem obowiązywania umów ramowych (10 lub 7 lat, przy czym rekordowe zamówienie udzielone przez Radę i dotyczące budynku im. Justusa Lipsusa obejmuje okres 17 lat) tłamsi konkurencję, sprzyja nieprzejrzystości i potencjalnej korupcji; zwraca się zatem do wszystkich instytucji, aby zaniechały takiego postępowania, które jest zupełnie niezgodne z duchem przejrzystości i dobrych praktyk, które Unia powinna wspierać;

294.  wymaga, aby wszystkie instytucje Unii opracowały i wdrożyły odpowiednie narzędzia i metody kontroli i oceny, które pozwolą stwierdzić i zasygnalizować występowanie nieprawidłowości; przypomina, że lepsze technologie monitorowana, wykrywania, analizowania i sprawozdawczości są konieczne dla zwalczania nadużyć finansowych i korupcji; podkreśla, że tę wiedzę należy również udostępnić państwom członkowskim; podkreśla, że demaskatorzy odgrywają kluczową rolę w ujawnianiu wykroczeń, i przypomina, że wszystkie instytucje i agencje europejskie muszą przyjąć wewnętrzne wiążące przepisy dotyczące ochrony demaskatorów zgodnie z artykułem 22c regulaminu pracowniczego, który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2014 r.;

295.  zgadza się z Trybunałem, że Komisja powinna zaproponować zmiany w rozporządzeniu finansowym Unii, aby umożliwić szybkie rozpatrywanie skarg otrzymanych od podmiotów gospodarczych, które uważają, że zostały niesprawiedliwie potraktowane; zauważa, że tego rodzaju mechanizm powinien być stosowany zanim podmioty gospodarcze zwrócą się do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich lub do sądów Unii;

296.  uważa, że egzekwowanie prawa w zamówieniach publicznych można zagwarantować przede wszystkim przez ustanowienie kompetentnych i niezależnych organów dochodzeniowych i agencji skupiających się na badaniu korupcji w zamówieniach publicznych; zwraca uwagę, że instytucje Unii i państwa członkowskie powinny wymieniać się informacjami i danymi wywiadowczymi na temat zamówień publicznych, jak również z OLAF, Europolem, Eurojustem i innymi organami dochodzeniowymi; stanowczo zaleca, aby instytucje posiadające uprawnienia do prowadzenia dochodzeń, zwłaszcza OLAF, udoskonaliły systemy zarządzania rozpatrywanymi sprawami w celu opracowywania sprawozdań i danych statystycznych na temat różnych rodzajów badanych zarzutów i wyników powiązanych dochodzeń;

297.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek Trybunału, że instytucje Unii powinny ustanowić pojedyncze publiczne repozytorium informacji dotyczących odnośnych zamówień publicznych, aby umożliwić skuteczne monitorowanie ex post ich działalności związanej z zamówieniami publicznymi;

298.  podkreśla, że scentralizowane gromadzenie danych o zamówieniach publicznych pomaga tworzyć istotne, dokładne i szczegółowe dane statystyczne, tak aby wykrywać i badać korupcję w zamówieniach publicznych oraz jej zapobiegać, a także podejmować odpowiednie środki zaradcze; podkreśla, że dodanie pól danych w centralnych bazach danych dotyczących zamówień publicznych (w tym TED) mogłoby pomóc rozpoznać przypadki potencjalnego wystąpienia nieprawidłowości w udzielaniu zamówień publicznych; wzywa instytucje Unii do zapewnienia, by takie bazy danych wypełniano terminowo i w kompletny sposób;

299.  podkreśla rolę dziennikarzy śledczych i organizacji pozarządowych w zapewnianiu przejrzystości procesu udzielania zamówień publicznych i wykrywaniu oszustw lub potencjalnych konfliktów interesów; jest stanowczo przekonany, że powyższe podmioty powinny mieć pełny dostęp do ARACHNE, ORBIS i innych powiązanych instrumentów i baz danych pozwalających na wykrycie wszelkich potencjalnych konfliktów interesów lub przypadków korupcji w udzielaniu zamówień publicznych w instytucjach unijnych, jak również we wszystkich państwach członkowskich, w szczególności w odniesieniu do transakcji dokonywanych z wykorzystaniem funduszy europejskich;

300.  wzywa wszystkie instytucje i agencje, aby w każdym przypadku publikowały życiorysy i deklaracje interesów w przypadku kadry kierowniczej średniego i wysokiego szczebla, członków, ekspertów oraz w odniesieniu do wszelkiego rodzaju organów lub struktur kierowniczych, w tym nawet w przypadku ekspertów oddelegowanych z państw członkowskich, jako że życiorysy takich ekspertów powinny być zawsze publicznie dostępne; podkreśla, że deklaracja o braku konfliktu interesów – którą niektóre instytucje i agencje wciąż wykorzystują – nie jest odpowiednim dokumentem do publikacji, ponieważ w każdym wypadku ocenę występowania lub braku konfliktu interesów powinna przeprowadzić niezależna zewnętrzna organizacja lub instytucja;

301.  wzywa Trybunał, by regularnie publikował informacje na temat przebiegu spraw dotyczących nadużyć związanych z przypadkami sygnalizowania nieprawidłowości, jak również na temat wszystkich sytuacji konfliktu interesów lub efektów „drzwi obrotowych” wykrytych podczas procesu monitorowania lub audytu, i zwraca się do Trybunału, by publikował co najmniej raz w roku sprawozdanie specjalne dotyczące polityki w zakresie konfliktu interesów i przypadków konfliktu interesów wykrytych we wszystkich agencjach i wspólnych przedsięwzięciach europejskich, a w szczególności wspólnych przedsięwzięciach związanych z przemysłem;

302.  z zadowoleniem przyjmuje zalecenie Trybunału, by instytucje Unii korzystały z wzajemnych ocen na potrzeby wzajemnego uczenia się i wymiany najlepszych praktyk w obszarze zamówień publicznych.

Część XXIII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 18/2016 pt. „Unijny system certyfikacji zrównoważonych ekologicznie biopaliw”

303.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału, w szczególności uwagi i zalecenia wydane przez Trybunał; zauważa, że Komisja w pełni przyjęła cztery z pięciu zaleceń oraz częściowo przyjęła jedno zalecenie; wnioskuje, by Komisja rozważyła pełne przyjęcie zalecenia dotyczącego wiarygodności danych przekazywanych przez państwa członkowskie;

304.  zauważa, że Unia jest uznawana za wiodący podmiot w obszarze globalnej polityki ochrony środowiska, ustanawiający normy środowiskowe na szczeblu międzynarodowym oraz zapewniający najlepsze praktyki w zakresie ochrony środowiska, a także utrzymujący konkurencyjną obecność na rynku globalnym; zauważa, że w swoim siódmym unijnym programie działań w zakresie środowiska Unia ustanawia cel na 2050 r., jakim jest „dobra jakość życia z uwzględnieniem ograniczeń naszej planety”; zauważa, że jednym z priorytetów jest zagwarantowanie, że „dobrobyt i zdrowe środowisko wynikają z innowacyjnej, obiegowej gospodarki, w której nic się nie marnuje, zasobami naturalnymi gospodaruje się w sposób zrównoważony, a różnorodność biologiczna jest chroniona, ceniona i przywracana w sposób zwiększający odporność społeczeństwa”;

305.  zauważa, że Unia zobowiązała się w dyrektywie w sprawie odnawialnych źródeł energii(19) do zapewnienia, by udział energii ze źródeł odnawialnych we wszystkich rodzajach transportu w 2020 r. wynosił co najmniej 10 %, co można osiągnąć tylko dzięki wykorzystaniu biopaliw na dużą skalę; zauważa jednak, że sama produkcja biopaliw może wiązać się z pewnym ryzykiem dotyczącym użytkowania gruntów, w związku z czym konieczne jest zapewnienie, by były one zrównoważone;

306.  podkreśla, że ustanowienie skutecznego i wiarygodnego systemu certyfikacji zrównoważonych biopaliw stanowi jeden z ważnych kroków w kierunku wdrożenia priorytetów politycznych określonych w siódmym unijnym programie działań w zakresie środowiska; zauważa, że zrównoważone biopaliwa są certyfikowane przez systemy dobrowolne zatwierdzone przez Komisję; w tym względzie ubolewa, że Trybunał uznał, iż unijny system certyfikacji biopaliw nie jest w pełni wiarygodny;

307.  zauważa z ubolewaniem, że procedura zatwierdzania stosowana przez Komisję nie uwzględnia pewnych kluczowych aspektów zrównoważoności i wolnego handlu, takich jak konflikty dotyczące własności gruntów, praca przymusowa lub praca dzieci, złe warunki pracy rolników, zagrożenia dla zdrowia i bezpieczeństwa oraz wpływ pośrednich zmian użytkowania gruntów, które w różnych realiach są uważane za niezwykle istotne; uważa, że w tej kwestii polityka Komisji wykazuje brak spójności; wzywa Komisję do ponownego opracowania swoich procedur oceny w bardziej kompleksowy sposób oraz do włączenia tych aspektów do procedury weryfikacji systemów dobrowolnych; wzywa Komisję, aby wymagała od systemów dobrowolnych składania raz do roku sprawozdania z czynności certyfikacyjnych zawierającego informacje dotyczące wspomnianych zagrożeń;

308.  zauważa, że dotychczas Komisja przedłożyła dwa sprawozdania dotyczące wpływu polityki Unii w zakresie biopaliw na zrównoważony rozwój społeczny w Unii i w państwach trzecich oraz na dostępność żywności w przystępnych cenach; zauważa z ubolewaniem, że informacje zawarte w sprawozdaniach były raczej ograniczone i zawierały wyłącznie niejasne wnioski; wzywa Komisję do udoskonalenia systemu sprawozdawczości oraz przekazania Parlamentowi szczegółowej analizy w celu poinformowania społeczeństwa o tych ważnych kwestiach;

309.  zauważa z wielkim niepokojem, że produkcja biopaliw może konkurować z uprawą roślin spożywczych oraz że rozpowszechnienie na szeroką skalę upraw wykorzystywanych do produkcji biopaliw może mieć ogromny wpływ na normy środowiskowe i zdrowotne w krajach rozwijających się, na przykład w Ameryce Południowej i Azji Południowej, a także że może to prowadzić do masowego wylesiania i zanikania tradycyjnego rolnictwa, co będzie wywierać długoterminowy wpływ na lokalne społeczności; ubolewa, że sprawozdania Komisji nie uwzględniają złożonych kwestii rozwoju w krajach rozwijających się; wzywa Komisję do przyjęcia bardziej spójnego i konsekwentnego podejścia do polityki w obszarze środowiska, energii, rozwoju i innych powiązanych kwestii; wzywa Komisję do zwracania szczególnej uwagi na wpływ pośrednich zmian użytkowania gruntów;

310.  zauważa z żalem, że Komisja zatwierdziła systemy dobrowolne, które nie obejmowały odpowiednich procedur weryfikacji, czy źródłem produkcji biopaliw z odpadów rzeczywiście były odpady lub czy surowce roślinne do produkcji biopaliw uprawiane w Unii spełniają faktycznie unijne wymogi w zakresie ochrony środowiska w odniesieniu do rolnictwa; wzywa Komisję do weryfikowania, czy unijni producenci surowców roślinnych do produkcji biopaliw rzeczywiście spełniają unijne wymogi w zakresie ochrony środowiska w odniesieniu do rolnictwa; wzywa Komisję do zapewnienia wystarczającego dowodu potwierdzającego źródło odpadów i pozostałości wykorzystywanych do produkcji biopaliw;

311.  zauważa z niepokojem, że niektóre zatwierdzone systemy nie były wystarczająco przejrzyste lub w ich strukturach zarządczych znaleźli się tylko przedstawiciele nielicznych podmiotów gospodarczych; wzywa Komisję do zapewnienia, by w systemach dobrowolnych nie występowały konflikty interesów, oraz do zapewnienia skutecznej komunikacji z innymi zainteresowanymi stronami;

312.  wzywa Komisję do dalszego zapewniania przejrzystości systemów dobrowolnych oraz podmiotów gospodarczych przez wymaganie, by systemy dobrowolne opracowywały oficjalną stronę internetową, na której będą udostępniane do publicznej wiadomości szczegółowe informacje dotyczące systemów dobrowolnych, ich procedur certyfikacji, zatrudnionych pracowników, wydanych certyfikatów, sprawozdań z kontroli, skarg i współpracujących podmiotów gospodarczych;

313.  zauważa z niepokojem, że Komisja nie nadzoruje funkcjonowania zatwierdzonych systemów dobrowolnych, a zatem nie może mieć pewności co do jakości certyfikacji; zauważa z niepokojem, że nie istnieje konkretny system rozpatrywania skarg, co uniemożliwia Komisji zweryfikowanie, czy skargi są odpowiednio rozpatrywane; wzywa Komisję do wprowadzenia systemu nadzoru, który umożliwi upewnienie się, czy stosowane w ramach systemów dobrowolnych procedury certyfikacji są zgodne z normami określonymi w celu zatwierdzenia systemu; wzywa Komisję do wymagania od systemów dobrowolnych ustanowienia przejrzystych, przyjaznych dla użytkownika, zawierających szczegółowe informacje i dostępnych systemów rozpatrywania skarg; wzywa Komisję do nadzorowania systemów rozpatrywania skarg i podejmowania działań w razie konieczności;

314.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, iż Komisja wydała wytyczne dla systemów dobrowolnych, które mogą przyczynić się do rozpowszechniania najlepszych praktyk i poprawy skuteczności, zauważa jednak, że wytyczne te nie są wiążące i nie są w pełni wdrażane; zwraca się do Komisji, aby określiła te wytyczne jako wiążące dla systemów dobrowolnych w celu zapewnienia spełnienia wymogów;

315.  zauważa, że państwa członkowskie są odpowiedzialne za zapewnienie, by statystyki dotyczące zrównoważonych biopaliw przekazywane Komisji były wiarygodne, lecz istnieje ryzyko ich przeszacowania; wzywa Komisję do wprowadzenia wymogu, by państwa członkowskie popierały swoje statystyki odpowiednimi dowodami w formie np. certyfikatu lub deklaracji wydawanych przez jednostkę odpowiedzialną za gromadzenie danych dotyczących zrównoważonych biopaliw, przekazywanych organowi krajowemu, który z kolei przesyłałby je do Eurostatu;

316.  powtarza, że dane przekazywane przez państwa członkowskie są często nieporównywalne ze względu na różnice w definicjach, co w zasadzie uniemożliwia poznanie realnej sytuacji; zwraca się do Komisji o zharmonizowanie definicji substancji stanowiących odpady, które nie zostały wcześniej objęte wykazem zawartym w dyrektywie w sprawie odnawialnych źródeł energii, a są wykorzystywane do produkcji zaawansowanych biopaliw w instalacjach istniejących przed przyjęciem dyrektywy (UE) 2015/1513(20) zmieniającej dyrektywę w sprawie odnawialnych źródeł energii;

317.  zauważa z niepokojem, że szczególna wartość (podwójne liczenie) biopaliw produkowanych z odpadów i pozostałości zwiększa ryzyko wystąpienia nadużycia; podkreśla potrzebę dialogu między Komisją a państwami członkowskimi w sprawie zapobiegania nadużyciom i ich monitorowania; zachęca Komisję do nawiązania takiego dialogu;

318.  z zadowoleniem przyjmuje przykład systemu dobrowolnego podany w sprawozdaniu Trybunału, który ustanawia rygorystyczne normy dla zrównoważonej produkcji, która ma na celu nie tylko zapobieganie szkodom ekologicznym, w tym ochronę gleby, wody i powietrza, lecz także zapewnienie właściwych warunków pracy i ochronę zdrowia pracowników w gospodarstwach, a także poszanowania praw człowieka, praw pracowniczych i praw własności gruntu; uważa, że jest to przykład najlepszych praktyk; wzywa Komisję do rozważenia utworzenia platformy dla systemów dobrowolnych przeznaczonej do wymiany najlepszych praktyk.

Część XXIV – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 19/2016 pt. „Wykonywanie budżetu UE za pośrednictwem instrumentów finansowych – wnioski na przyszłość z okresu programowania 2007–2013”

319.  przyjmuje z zadowoleniem ustalenia i zalecenia zawarte w sprawozdaniu specjalnym Trybunału;

320.  ubolewa nad tym, że całościowy ogląd instrumentów finansowych nie umożliwia opisania udanych działań na rzecz poprawy inwestycji w Unii; zauważa, że przede wszystkim Komisja, ale i państwa członkowskie podjęły większe ryzyko, oraz ubolewa nad tym, że sektor prywatny nie wniósł znacznego wkładu w te instrumenty;

321.  podkreśla wysokie poziomy kosztów administracyjnych i wynagrodzeń dla zarządzających funduszami w porównaniu z faktycznym poziomem wsparcia finansowego na rzecz ostatecznych odbiorców; sugeruje ustanowienie pułapów podatkowych dla pośredników finansowych; wskazuje, że należy zmienić wielkości funduszy specjalnych Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Europejskiego Funduszu Społecznego, aby skorzystać ze znacznych oszczędności na poziomie kosztów obsługi funduszy, tam, gdzie to możliwe;

322.  uważa, że Komisja znajduje się w uprzywilejowanej sytuacji, by opracować dodatkowe wytyczne dla państw członkowskich dotyczące sposobu ustanawiania takich instrumentów finansowych w państwach członkowskich lub na szczeblu unijnym (którymi bezpośrednio lub pośrednio zarządza Komisja); podkreśla, jak ważne jest dopilnowanie, by instrumenty finansowe nie podlegały niemożliwym do zaakceptowania mechanizmom unikania opodatkowania;

323.  jest zaniepokojony tym, że w niektórych przypadkach wykorzystywano interpretacje indywidualne prawa podatkowego do zwiększania atrakcyjności instrumentów finansowych wśród inwestorów z sektora prywatnego; ubolewa nad tym, że według Komisji interpretacji indywidualnych prawa podatkowego nie można uważać samych przez się za sprzeczne z jej własną polityką; wzywa Komisję do zapobiegania wszelkim formom interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w odniesieniu do wykorzystywania instrumentu finansowego Unii;

324.  podziela pogląd, zgodnie z którym wnioski wyciągnięte ze skontrolowanego okresu programowania (2007–2013) należy uwzględnić przy ustanawianiu instrumentów finansowych dla europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; uważa w szczególności, że wnioski powinny być ukierunkowane na wydajność i wyniki, a nie tylko na samą zgodność z przepisami;

325.  ubolewa nad tym, że podstawa prawna w poprzednim okresie umożliwiała państwom członkowskim zamrożenie części ich wkładu na rachunkach bankowych i na rachunkach pośredników finansowych zarządzających funduszami bez rzeczywistego wykorzystywania tych kwot zgodnie z zamierzonymi celami; odnotowuje zmiany wprowadzone przez Komisję w jej wytycznych dotyczących zamknięcia; wzywa Komisję do aktywnego monitorowania sytuacji, aby unikać takiej praktyki;

326.  uważa, że efekt mnożnikowy powinien ilustrować stopień, w jakim wstępne wkłady finansowe zarówno ze strony Unii, jak i państw członkowskich przyciągnęły fundusze prywatne; ubolewa nad tym, że ustalenia zawarte w sprawozdaniu specjalnym Trybunału wskazują, iż instrumenty finansowe, zarówno te objęte zarządzaniem dzielonym, jak i te objęte zarządzaniem scentralizowanym, nie zdołały skutecznie przyciągnąć kapitału prywatnego; jest zdania, że współfinansowanie instrumentów finansowych przez państwa członkowskie, a także wkład ze strony Unii powinny być postrzegane jako część finansowania publicznego;

327.  domaga się od Komisji przedstawienia definicji efektu mnożnikowego instrumentów finansowych mającej zastosowanie we wszystkich obszarach budżetu Unii, która to definicja wprowadzi wyraźne rozróżnienie między efektem mnożnikowym wkładów prywatnych i krajowych wkładów publicznych w ramach programu operacyjnego lub dodatkowych prywatnych bądź publicznych wkładów kapitałowych oraz uwzględniać będzie rodzaj danego instrumentu; zaleca, by państwa członkowskie podjęły dalsze wysiłki w zakresie gromadzenia danych, zarządzania oraz dzielenia się wiedzą w odniesieniu do efektu rotacji instrumentów finansowych;

328.  zwraca uwagę na potrzebę określenia od samego początku jasnego i konkretnego szacunkowego efektu mnożnikowego dla przyszłych środków w ramach instrumentów finansowych; oczekuje, że w odniesieniu do instrumentów finansowych Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Europejskiego Funduszu Społecznego w okresie programowania 2007–2013 Komisja dopilnuje, aby państwa członkowskie przekazały kompletne i rzetelne dane dotyczące wkładów z sektora prywatnego na rzecz wyposażenia kapitałowego zarówno za pośrednictwem programów operacyjnych, jak i w charakterze elementu dodatkowego w stosunku do nich;

329.  jest zdania, że przed podjęciem decyzji w sprawie środków inżynierii finansowej odnośnych projektów infrastrukturalnych instytucje zarządzające powinny upewnić się, że ich propozycja jest należycie uzasadniona za pośrednictwem niezależnej, wysokiej jakości oceny ex ante opartej na znormalizowanej i wspólnie uzgodnionej metodyce; popiera pogląd, że przed zatwierdzeniem programów operacyjnych obejmujących odnośne projekty infrastrukturalne Komisja powinna sprawdzić ich zgodność z niezależną oceną ex ante oraz zapewnić jakość tej oceny;

330.  zaleca instytucjom zarządzającym, by wynagrodzenie zarządzającego funduszem było powiązane z jakością faktycznie dokonanych inwestycji, mierzoną na podstawie wkładu tych inwestycji w osiągnięcie strategicznych celów programu operacyjnego, oraz z wartością zasobów zwróconych z inwestycji dokonanych w ramach instrumentu;

331.  zaleca, by instytucje zarządzające i instytucje unijne przyjęły aktywne podejście i zapewniły pomoc techniczną na szczeblu lokalnym w odniesieniu do lepszego wykorzystywania instrumentów finansowych w regionach;

332.  zdecydowanie opowiada się za tym, by Komisja przeprowadziła analizę porównawczą kosztów wdrażania dotacji i instrumentów finansowych (objętych zarządzaniem scentralizowanym i dzielonym) w odniesieniu do okresu programowania 2014–2020 w celu ustalenia ich rzeczywistych poziomów i wpływu na osiągnięcie celów strategii „Europa 2020” i 11 celów tematycznych polityki spójności; zauważa, że takie informacje byłyby szczególnie istotne w kontekście przygotowywania wniosków ustawodawczych dotyczących okresu po roku 2020; apeluje o dokonanie pełnej oceny wyników przed końcem 2019 r., aby można było rozważyć przyszłość takich instrumentów.

Część XXV – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 20/2015 pt. „Wzmacnianie zdolności administracyjnych w Czarnogórze – mimo dokonanych postępów potrzeba skuteczniejszych działań w wielu ważnych obszarach”

333.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie Trybunału, popiera zawarte w nim zalecenia i zachęca Komisję do uwzględnienia tych zaleceń w pracach nad wzmacnianiem zdolności administracyjnych w Czarnogórze;

334.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że pomoc przedakcesyjna Unii przyczyniła się do wzmocnienia zdolności administracyjnych; stwierdza jednak, że w kilku ważnych obszarach postęp jest bardzo powolny;

335.  ubolewa, że chociaż projekty ogólnie przyniosły oczekiwane rezultaty, nie zawsze rezultaty te były trwałe, częściowo z powodu braku woli politycznej organów krajowych i z powodu czynników zewnętrznych; zwraca się do Komisji, aby wykorzystała osiągnięcia udanych projektów, które są trwałe, mają wymierną wartość dodaną oraz były wdrażane i wykorzystywane zgodnie z regulacjami; wzywa Komisję do poprawienia planowania strategicznego i do zapewnienia trwałości i rentowności projektów przez uczynienie z tych kryteriów jasnych wymogów;

336.  ubolewa nad słabym zaangażowaniem organów krajowych, mającym negatywny wpływ na postęp wzmacniania zdolności administracyjnych; wzywa organy krajowe do wykorzystania wyników projektu w celu zwiększenia skuteczności; podkreśla, że skuteczne odpolitycznienie i reforma administracji publicznej wymagają silnej woli politycznej;

337.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w większości przypadków projekty były dobrze skoordynowane z innymi projektami IPA lub interwencjami darczyńców; podkreśla jednak, że były także przypadki słabszej koordynacji, która doprowadziła do powielania niektórych starań; zachęca Komisję do lepszej koordynacji swoich działań dotyczących Czarnogóry z innymi projektami obejmującymi wielu beneficjentów;

338.  ubolewa, że w sprawozdaniach Komisji nie było wystarczających informacji na temat postępu wzmacniania zdolności administracyjnych na przestrzeni czasu; stwierdza, że sprawozdania nie zawsze zawierały ocenę tych samych sektorów administracji publicznej a kryteria oceny zdolności administracyjnych nie zawsze były jasne, co utrudniało porównanie w miarę upływu czasu;

339.  z zadowoleniem przyjmuje jednak nową metodykę sprawozdawczą na potrzeby oceny rocznej w sprawozdaniach z postępów za 2015 r., która zapewniła lepszą harmonizację skal oceny i większą porównywalność; zachęca Komisję, aby wykorzystywała ten system sprawozdawczości także w przyszłości;

340.  stwierdza, że Komisja dobrze wykorzystała do wspierania procesu reform środki niefinansowe w postaci dialogu politycznego, podkreśla jednak, że główne problemy pozostały nierozwiązane;

341.  ubolewa, że pomimo pewnych rezultatów uzyskanych w minionych latach w dziedzinie wdrażania ustawodawstwa antykorupcyjnego postęp w walce z korupcją nadal jest bardzo powolny; podkreśla, że cały system państwa prawa musi dawać lepsze efekty i skupiać się zwłaszcza na wzmacnianiu walki z korupcją i przestępczością zorganizowaną; zwraca się do Komisji, aby zachęcała organy krajowe do wzmacniania zdolności w zakresie dochodzeń w sprawach finansowych i ochrony osób zgłaszających naruszenia;

342.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w 2016 r. rozpoczęła pracę Agencja Antykorupcyjna; zauważa jednak, że w wielu obszarach korupcja nadal jest rozpowszechniona i stanowi poważny problem;

343.  zauważa, że decentralizacja zarządzania projektami może zapewnić znaczne zwiększenie zdolności w strukturach operacyjnych dzięki szczegółowym kontrolom ex ante; zauważa ponadto, że rozpowszechnianie dobrych praktyk zarządzania projektami zgromadzonych w strukturach IPA może pomóc uzyskać dobre rezultaty w pozostałych sektorach administracji publicznej działających w tym samym obszarze; wzywa Komisję do wykorzystania tej możliwości w celu bardziej skutecznego budowania zdolności administracyjnych w Czarnogórze; wzywa Komisję, by zachęcała organy krajowe do rozważenia stosowania dobrych praktyk w celu budowania zdolności;

344.  stwierdza, że Czarnogórę uważa się za kraj będący w najbardziej zaawansowanym stadium procesu akcesyjnego w regionie; podkreśla, że Unia odegrała dla tego kraju niezastąpioną rolę; stwierdza jednak z ubolewaniem, że sytuacja Czarnogóry jest ostatnio napięta z uwagi na niestabilność polityczną, polaryzację i coraz bardziej intensywną walkę o wpływy między Rosją a NATO, do którego Czarnogóra przystąpi w 2017 r.; zachęca Komisję do kontynuowania dialogu politycznego z organami krajowymi w celu pomocy w osiągnięciu kompromisu między rządem a opozycją.

Część XXVI – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 22/2016 pt. „Pomoc finansowa Unii Europejskiej na rzecz likwidacji obiektów jądrowych w Bułgarii, na Litwie i Słowacji: osiągnięcia i przyszłe wyzwania”

345.  z zadowoleniem przyjmuje wytężoną pracę Trybunału dotyczącą likwidacji elektrowni jądrowych, wykazaną w obecnym sprawozdaniu specjalnym i w sprawozdaniu specjalnym z 2011 r.(21);

346.  popiera zalecenia Trybunału, których większość Komisja zaakceptowała;

347.  przypomina, że od 2012 r. Komisja Kontroli Budżetowej interesuje się szczególnie kwestią likwidacji obiektów jądrowych i w związku z tym zorganizowała misje informacyjne do trzech elektrowni jądrowych w 2012, 2013 i 2014 r.;

348.  podkreśla, że bezpieczeństwo jądrowe ma pierwszorzędne znaczenie nie tylko dla zainteresowanych państw członkowskich, ale również dla ludności w całej Unii i państw z nią sąsiadujących;

349.  podkreśla, że na Litwie priorytetem musi być usunięcie i bezpieczne tymczasowe składowanie prętów jądrowych z bloku 2;

350.  przypomina, że na Litwie jedną z głównych przyczyn opóźnień był fakt, że spory techniczne i handlowe między władzami krajowymi a wykonawcami zewnętrznymi przez lata pozostawały nierozwiązane; uważa, iż aby uniknąć takiego problemu, zakłócającego proces likwidacji, należy wyznaczyć specjalne zespoły zarządzające projektem; zwraca się do Komisji z pytaniem, czy takie zespoły zarządzające projektem istnieją we wszystkich trzech zainteresowanych państwach członkowskich;

351.  przypomina Komisji, że słowacka Najwyższa Izba Kontroli zaplanowała na 2015 r. kontrolę JAVYS(22); zwraca się o przekazanie mu wniosków z tej kontroli; w tym kontekście wzywa właściwe władze bułgarskie i litewskie do skontrolowania procesów likwidacji w Ignalinie i Kozłoduju;

352.  jest zaniepokojony opóźnieniami w pracach dotyczących obiektów składowania odpadów nisko- i średnioaktywnych; wzywa Komisję do poinformowania właściwej komisji Parlamentu o poczynionych postępach;

353.  wzywa Komisję do poinformowania właściwej komisji Parlamentu o staraniach podjętych na rzecz wyeliminowania luki finansowej, zwłaszcza na Litwie;

354.  przypomina, że Trybunał oszacował koszty likwidacji w omawianych trzech państwach członkowskich, w tym składowania odpadów wysokoaktywnych i wypalonego paliwa jądrowego, na 11 388 mln EUR; uważa, że koszty likwidacji nie powinny obejmować kosztów składowania odpadów wysokoaktywnych i wypalonego paliwa jądrowego, które wchodzą w zakres odpowiedzialności państw członkowskich i powinny być pokrywane z funduszy krajowych;

355.  wzywa Komisję, by wraz z trzema zainteresowanymi państwami członkowskimi przedstawiła sprawozdanie dotyczące obecnej sytuacji w zakresie gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi wygenerowanymi przy likwidacji trzech elektrowni jądrowych;

356.  zwraca się do Komisji, by współpracowała z państwami członkowskimi w celu zbadania możliwości określania geologicznych repozytoriów dla wysokoaktywnych odpadów radioaktywnych;

357.  podkreśla, że zamknięcie elektrowni jądrowej w Ignalinie było warunkiem przedstawionym przez Komisję dla przystąpienia Litwy do Unii, w zamian za wsparcie Unii przy jej zamknięciu, likwidacji i łagodzeniu wpływu społecznego i gospodarczego, jak określono w protokole nr 4 do Aktu przystąpienia; odnotowuje, że Litwa spełniła swoje zobowiązania dotyczące zamknięcia reaktorów jądrowych elektrowni jądrowej w Ignalinie w ustalonym terminie; wyraża jednak zaniepokojenie w związku z opóźnieniami w likwidacji elektrowni, dlatego zaleca przeprowadzenie przez organy Unii dokładniejszej kontroli tego procesu;

358.  przypomina, że bezpieczeństwo jądrowe ma nadrzędne znaczenie dla ludności całej Unii, i odnotowując zalecenia Trybunału dotyczące kontynuowania finansowania nalega, aby Komisja przeprowadziła dokładną ocenę zapotrzebowania na kontynuowanie specjalnych programów finansowania likwidacji obiektów jądrowych na Litwie, w Bułgarii i na Słowacji po 2020 r.; podkreśla, że wszelkie potencjalne nowe finansowanie Unii po 2020 r. proponowane przez Komisję na potrzeby likwidacji obiektów jądrowych w przedmiotowych trzech państwach członkowskich powinno obejmować czytelne zasady i odpowiednie zachęty do przeprowadzenia likwidacji z zastosowaniem skuteczniejszych mechanizmów kontroli w odniesieniu zarówno do finansowania, jak i terminu, przy czym należy podkreślić konieczność efektywnego wykorzystywania zasobów finansowych Unii;

359.  wzywa Komisję do dopilnowania, by wszystkie przyszłe koszty związane z likwidacją obiektów jądrowych i z trwałym składowaniem wypalonego paliwa były odpowiednio rozliczane i obliczane zgodnie z normami międzynarodowymi i prawodawstwem Unii;

360.  zwraca się do Komisji, by oceniła plany działań w trzech omawianych krajach z myślą o zaproponowaniu wspólnych przetargów dla podobnych projektów, zwłaszcza jeśli chodzi o doradztwo i projektowanie obiektów składowania odpadów;

361.  zwraca się do Komisji, by dokonała oceny procesu likwidacji na Litwie, w Bułgarii i na Słowacji, w tym gospodarnego wykorzystania pomocy finansowej Unii, w okresie finansowania 2007–2013;

362.  wzywa Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju, by skontrolował funkcjonowanie funduszy wspierania likwidacji w okresie 2007–2013;

363.  jest zaniepokojony stwierdzeniem Trybunału, zgodnie z którym przeprowadzona przez Komisję ocena planów finansowych i szczegółowych planów likwidacji na okres finansowania 2014–2020, tj. odpowiednio drugiego i trzeciego warunku ex ante(23), była niedostateczna; zastanawia się, kto w Komisji ponosi odpowiedzialność finansową za to niepowodzenie; w tym kontekście domaga się informacji o ukończonym planie działania na rzecz zaradzenia stwierdzonym uchybieniom.

Część XXVII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 23/2016 pt. „Transport morski w UE na niespokojnych wodach – wiele nieskutecznych i nietrwałych inwestycji”

364.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie Trybunału i popiera zawarte w nim zalecenia;

365.  z zadowoleniem przyjmuje odnotowany w ostatnim dziesięcioleciu wzrost w unijnym transporcie morskim pomimo znacznych różnic w wykorzystywaniu tego rodzaju transportu między portami państw członkowskich;

366.  podkreśla, że polityka inwestycyjna portów państw członkowskich jest określana zgodnie z decyzjami politycznymi podejmowanymi na szczeblu krajowym, które mogą odbiegać od strategii Unii określanej przez te same państwa członkowskie; jest zdania, że podstawowym zadaniem Komisji powinno być zapewnienie, by krajowe działania w zakresie finansowania infrastruktury unijnej były spójne z polityką transportową Unii i zgodne ze strategiami na szczeblu Unii; ubolewa, że Komisja nie dysponuje wszystkimi narzędziami do urzeczywistnienia tej spójności;

367.  przyznaje, że inwestycje w infrastrukturę portową to inwestycje długoterminowe; ubolewa nad tym, że w większości przypadków zwrot z inwestycji jest jednak niski i powolny;

368.  ubolewa nad tym, że choć opracowano większość krajowych strategii rozwoju portów, problem stanowiły solidne plany wdrażania i koordynacja;

369.  jest poważnie zaniepokojony tym, że Trybunał odnotował brak sprawozdawczości w zakresie zagregowanych danych na temat przepustowości oraz niewiarygodne dane dotyczące dostępnej przepustowości;

370.  ubolewa nad tym, że państwa członkowskie nie przekazują danych dotyczących przepustowości portów bazowych, co ogranicza zdolność monitorowania ze strony Komisji; podkreśla, jak ważna jest poprawa sytuacji, by Komisja mogła przedstawić ogólnounijny plan rozwoju portów; wzywa Komisję do ustanowienia jasnego systemu sprawozdawczości w odniesieniu do danych od państw członkowskich;

371.  uważa, że można usprawnić koordynację między służbami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i Komisji dzięki zacieśnionej współpracy i bardziej przejrzystym procedurom.

Część XXVIII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 25/2016 pt. „System identyfikacji działek rolnych: użyteczne narzędzie do określania kwalifikowalności gruntów rolnych wymagające udoskonaleń w zakresie zarządzania”

372.  zaleca, aby na podstawie analizy kosztów i korzyści w ujęciu ilościowym oraz oceny ryzyka państwa członkowskie, w bieżącym okresie wspólnej polityki rolnej, zintensyfikowały działania mające na celu poprawę wiarygodności danych systemu identyfikacji działek rolnych w oparciu o terminowe i skrupulatnie przeprowadzane aktualizacje systemu; uważa, że uwzględniając złożoność oceny proporcjonalnej, państwa członkowskie korzystające z tej opcji powinny, w bieżącym okresie wspólnej polityki rolnej, podjąć dalsze starania w celu opracowania katalogu systemów proporcjonalnych zawierającego jasny opis i kryteria oceny oraz z myślą o stosowaniu uzupełniających narzędzi technicznych w celu poprawy obiektywności analizy ortofotomap i zagwarantowania jej odtwarzalności; zaleca, aby państwa członkowskie rozważyły także możliwość rejestrowania danych dotyczących praw własności i dzierżawy w swoich systemach identyfikacji działek rolnych, gdy tylko jest to wykonalne i opłacalne;

373.  zaleca, aby przy wsparciu ze strony Komisji państwa członkowskie, w bieżącym okresie wspólnej polityki rolnej, opracowały i ustanowiły ramy oceny kosztów eksploatowania i aktualizacji swoich systemów identyfikacji działek rolnych; uważa, że powinno to umożliwić państwom członkowskim ocenę wydajności ich systemów identyfikacji działek rolnych i opłacalności usprawnień w ramach tych systemów;

374.  zaleca, aby państwa członkowskie, wykorzystując swoje systemy identyfikacji działek rolnych, zadbały o wiarygodne identyfikowanie, rejestrowanie i skuteczne monitorowanie obszarów proekologicznych, trwałych użytków zielonych i nowych kategorii gruntów; zaleca, aby państwa członkowskie przeprowadziły także analizę kosztów i korzyści związanych z ujęciem w swoich systemach identyfikacji działek rolnych wszystkich elementów krajobrazu chronionych w ramach zasady wzajemnej zgodności lub programów rolnośrodowiskowych w celu dalszej poprawy monitorowania i ochrony takich elementów korzystnych dla środowiska i różnorodności biologicznej;

375.  zaleca, aby Komisja ponownie oceniła aktualne ramy prawne w celu uproszczenia i usprawnienia zasad dotyczących systemów identyfikacji działek rolnych na potrzeby następnego okresu wspólnej polityki rolnej, np. poprzez ponowne rozważenie potrzeby progu stabilności wynoszącego 2 % oraz zasady 100 drzew;

376.  zaleca, aby przed rozpoczęciem oceny jakości w 2017 r. Komisja przeprowadziła analizę kosztów i korzyści w celu określenia, czy reprezentatywność prób w ramach oceny jakości mogłaby się poprawić, tak aby lepiej uwzględnić populację działek w systemie identyfikacji działek rolnych;

377.  zaleca, aby począwszy od 2016 r. Komisja udoskonaliła monitorowanie wyników oceny jakości poprzez analizowanie wszelkich nieścisłości w sprawozdaniach dotyczących oceny jakości, monitorowanie ich, przekazywanie informacji zwrotnych państwom członkowskim oraz zadbanie o to, by w razie potrzeby przygotowywano i wdrażano plany działań zaradczych; wzywa Komisję doprzeprowadzenia także szczegółowej corocznej analizy trendów w odniesieniu do każdego państwa członkowskiego i typu działki referencyjnej, tak aby odpowiednio wcześnie wykrywać ewentualne problemy.

Część XXIX – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 26/2016 pt. „Zwiększenie skuteczności zasady wzajemnej zgodności i uproszczenie związanego z nią systemu nadal stanowi wyzwanie”

378.  zaleca, aby Komisja – w ramach oceny skutków WPR po 2020 r. – zbadała, w jaki sposób dalej rozwijać zbiór wskaźników służących ocenie skuteczności zasady wzajemnej zgodności; zaleca, aby również zbadała, w jaki sposób uwzględniać we wskaźnikach poziom przestrzegania przez rolników przepisów dotyczących tej zasady, aby umocnić stosowanie i egzekwowanie norm środowiskowych w rolnictwie z myślą o zapewnieniu spójności WPR;

379.  zaleca, aby w celu zapewnienia, że napotkane problemy nie powtórzą się, Komisja uwzględniła różne wymogi zgodnie z lokalnymi potrzebami terytorialnymi; uważa ponadto, że poziomy płatności powinny być bardziej powiązane z wymogami nakładanymi na rolników, tak aby umożliwić rozwiązanie konkretnych problemów środowiskowych oraz zrekompensowanie rolnikom ograniczeń, jakie na nich jednocześnie nałożono;

380.  zaleca, aby od chwili obecnej Komisja usprawniła wymianę informacji na temat przypadków naruszenia zasady wzajemnej zgodności między odnośnymi służbami, tak aby pomóc im określić przyczyny naruszeń i podjąć odpowiednie środki zaradcze;

381.  apeluje, w odniesieniu do WPR po 2020 r., aby Komisja rozważyła ulepszenie przepisów dotyczących kontroli na miejscu w zakresie zasady wzajemnej zgodności i zwróciła się do państw członkowskich, by skutecznie przeprowadzały kontrole administracyjne z wykorzystaniem wszystkich dostępnych im stosownych informacji; uważa, że pozwoliłoby to na skuteczniejsze ukierunkowanie głównych punktów kontroli;

382.  zaleca, aby w ramach oceny skutków WPR po 2020 r. Komisja dokonała oceny doświadczeń związanych z funkcjonowaniem dwóch systemów o podobnych celach pod względem ochrony środowiska (normy dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska i zazielenianie) z myślą o wspieraniu ich dalszej synergii; uważa, że w ocenie tej należy uwzględnić kryteria takie jak wpływ norm na środowisko i osiągnięty przez rolników historyczny poziom zgodności z wymogami;

383.  zachęca Komisję do opracowania – po sporządzeniu sprawozdania z realizacji WPR, które powinno być gotowe do końca 2018 r. – metodyki pomiaru kosztów związanych z zasadą wzajemnej zgodności;

384.  sugeruje ujęcie wskaźników jakościowych i określenie bardziej konkretnych celów pomiarów wzajemnej zgodności; zaleca łatwą, szybką i uproszczoną metodę składania wniosków dla beneficjentów;

385.  zaleca, w związku z WPR po 2020 r., aby Komisja zachęcała do bardziej zharmonizowanego stosowania kar na szczeblu UE poprzez doprecyzowanie koncepcji dotkliwości, zasięgu, trwałości, powtarzalności i umyślności, uwzględniając jednocześnie warunki właściwe poszczególnym państwom członkowskim; uważa, że aby zrealizować ten cel, należy wprowadzić na poziomie UE minimalne warunki;

386.  jest zdania, że w okresie 2014–2020 i później wskaźniki umożliwiały ocenę rzeczywistych wyników wdrażania zasady wzajemnej zgodności, zgodnie z wnioskami wyciągniętymi z doświadczeń w okresie 2007–2013.

Część XXX – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 27/2014 pt. „Administracja w Komisji Europejskiej – przykład najlepszej praktyki?”

387.  zaleca, by Komisja, jeśli nie decyduje się na działanie zgodne z najlepszą praktyką, wyjaśniała przyczyny takiego postępowania, zgodnie z wymogami nałożonymi na europejskie jednostki interesu publicznego; zaleca również, aby skupiła się wyraźnie na wynikach i jednocześnie wyciągała odpowiednie wnioski z wcześniejszych doświadczeń;

388.  zaleca, by Komisja:

   a) zachęciła Służbę Audytu Wewnętrznego do przeprowadzania liczniejszych kontroli dotyczących kwestii zarządzania wysokiego szczebla;
   b) zakończyła proces dostosowywania ram kontroli wewnętrznej do zasad wynikających z ram COSO z 2013 r.;
   c) jeszcze bardziej przyspieszyła publikację sprawozdania rocznego;
   d) zebrała informacje przedstawione już w szeregu innych sprawozdań, tak aby stworzyć, pod kierownictwem jej przewodniczącego, pojedyncze sprawozdanie dotyczące rozliczalności lub pakiet takich sprawozdań, które obejmowałyby nie tylko sprawozdanie roczne, ale również następujące elementy:
   oświadczenie dotyczące zarządzania,
   omówienie zagrożeń operacyjnych i strategicznych,
   sprawozdanie na temat wyników o charakterze niefinansowym,
   informacje na temat działań podjętych w ciągu roku i realizacji celów polityki,
   sprawozdanie na temat prac i wniosków komitetu odpowiedzialnego za audyt oraz
   oświadczenie na temat średnioterminowej i długoterminowej stabilności budżetowej zawierające w stosownych przypadkach odniesienia do informacji przedstawionych w innych sprawozdaniach;
   e) przedłożyła pojedyncze sprawozdanie dotyczące rozliczalności lub pakiet takich sprawozdań do celów audytu sprawozdania finansowego; uważa, że sprawozdania o rozliczalności muszą być analityczne, zwięzłe, łatwe do zrozumienia i przystępne dla audytorów, pracowników i obywateli Unii, a jednocześnie muszą być zgodne z międzynarodowymi standardami rachunkowości i najlepszymi praktykami;
   f) opublikowała w sprawozdaniu rocznym lub w ramach towarzyszących mu informacji dodatkowych szacowany poziom błędu obliczony na podstawie rzetelnej metodyki oraz zaangażowała zainteresowane strony, w tym Parlament, w wybór statystycznej metodyki szacowania błędu; uważa, że metodyka powinna być jasna i spójna;
   g) regularnie aktualizowała rozwiązania w zakresie zarządzania i publikowała informacje na ten temat, a także wyjaśniała wybór struktur i procesów w odniesieniu do wybranych ram;
   h) przekształciła Komitet ds. Audytu w komitet odpowiedzialny za audyt, w którym większość stanowiliby niezależni członkowie zewnętrzni, i poszerzyła jego kompetencje o obszary takie jak zarządzanie ryzykiem, sprawozdawczość finansowa, a także prace i wnioski działów weryfikacji ex post i dyrekcji ds. audytu;

389.  Parlament zaznacza, że:

   a) zarządzanie wysokiego szczebla w organizacjach międzynarodowych musi być zgodne z modelem biznesowym i powinno być przejrzyste, odpowiedzialne i – co najważniejsze – skuteczne;
   b) zarządzanie wysokiego szczebla musi się dostosować do szybko zmieniającego się świata i musi ewoluować oraz identyfikować potencjalne wyzwania, zanim staną się one problemami;
   c) stosunki horyzontalne lub wertykalne między różnymi strukturami Komisji muszą być jasne i łatwe do ustalenia; absolutną koniecznością jest kontynuowanie procesu ograniczania formalności administracyjnych; zaleca się również ściślejszą koordynację między różnymi strukturami;
   d) potrzeba większej widoczności wyników zarządzania rocznego w państwach członkowskich; skutecznie publikowane i prezentowane rzetelne dane mogą pomóc w podejmowaniu ważnych decyzji;
   e) solidne oceny ex ante, ex post i śródokresowe powinny zapewnić wartość każdego wydanego euro; aby ułatwić zaangażowanie, dokument powinien przedstawiać informacje dotyczące odnośnych kosztów i korzyści wszystkich wydatków;
   f) należy promować strategiczne wykorzystywanie zamówień publicznych: każdego roku państwa członkowskie wydają około 14 % swoich budżetów na zakupy usług, robót i dostaw; zamówienia publiczne powinny i muszą być wykorzystywane jako ważne narzędzie osiągania celów strategii „Europa 2020”.

Część XXXI – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 28/2016 pt. „Postępowania w obliczu poważnych transgranicznych zagrożeń dla zdrowia w UE – podjęto ważne działania, lecz konieczne są dalsze kroki”

390.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie Trybunału, popiera zawarte w nim zalecenia i zachęca Komisję do uwzględnienia tych zaleceń podczas podejmowania dalszych kroków mających na celu przeciwdziałanie poważnym transgranicznym zagrożeniom dla zdrowia w Unii;

391.  ponownie podkreśla zalecenie Trybunału, zgodnie z którym przed opracowaniem kolejnego sprawozdania należy odpowiednio wykorzystać doświadczenia zdobyte w ramach pierwszego cyklu sprawozdawczego; uważa, że w celu zapewnienia odpowiedniej jakości sprawozdań w przyszłości należy zadbać o spójność całego procesu we wszystkich państwach członkowskich;

392.  wyraża uznanie dla postępów poczynionych od czasu strategii w dziedzinie zdrowia na lata 2008–2013, ale podkreśla potrzebę sprawniejszego i bardziej strategicznego monitorowania;

393.  popiera zalecenie Trybunału, zgodnie z którym Komitet ds. Bezpieczeństwa Zdrowia powinien opracować strategiczny plan, aby stawić czoła operacyjnym i strategicznym wyzwaniom, przed jakimi stoi;

394.  zauważa, że Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób nie dysponuje formalną procedurą umożliwiającą skuteczne reagowanie na wnioski o pomoc; uważa, że taka sytuacja jest niedopuszczalna;

395.  zaleca, aby różne służby Komisji pełniące funkcje związane ze zdrowiem oraz DG ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności wypracowały usystematyzowane podejście w celu usprawnienia współpracy;

396.  wyraża ubolewanie, że państwa członkowskie nie podjęły wspólnych działań w celu szybszego dokonania wspólnego zamówienia na szczepionkę przeciwko grypie pandemicznej, a także dostrzega, że grypa to problem, z jakim służba zdrowia w poszczególnych państwach członkowskich zmaga się co roku; uważa, że skoordynowane podejście we wszystkich państwach członkowskich byłoby korzystne dla zdrowia obywateli Unii i pozwoliłoby obniżyć koszty;

397.  apeluje do Komisji, państw członkowskich i Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób o współpracę w celu dalszego rozwijania systemu wczesnego ostrzegania i reagowania; podkreśla, że konieczne jest, aby taki system, używany na szeroką skalę, był aktualizowany i odzwierciedlał zmiany technologiczne, co będzie gwarantować jego optymalne wykorzystanie.

o
o   o

398.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

(1) Dz.U. L 69 z 13.3.2015.
(2) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.
(3) Dz.U. C 375 z 13.10.2016, s. 1.
(4) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.
(5) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2017)0143.
(6) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(7) Dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135 z 30.5.1991, s. 40).
(8) Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36).
(9) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie przenośnych chorób zwierząt oraz zmieniające i uchylające niektóre akty w dziedzinie zdrowia zwierząt („Prawo o zdrowiu zwierząt”) (Dz.U. L 84 z 31.3.2016, s. 1).
(10) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 913/2010 z dnia 22 września 2010 r. w sprawie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy (Dz.U. L 276 z 20.10.2010, s. 22).
(11) Dyrektywa Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz.U. L 180 z 19.7.2000, s. 22).
(12) Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303 z 2.12.2000, s. 16).
(13) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77).
(14) Decyzja ramowa Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych (Dz.U. L 328 z 6.12.2008, s. 55).
(15) Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie strategii UE w dziedzinie integracji Romów (Dz.U. C 199E z 7.7.2012, s. 112).
(16) Dz.U. C 378 z 24.12.2013, s. 1.
(17) Zob. załącznik III do sprawozdania specjalnego 14/2016, s. 74-76.
(18) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 65).
(19) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 16).
(20) Dz.U. L 239 z 15.9.2015 s. 1.
(21) Sprawozdanie specjalne nr 16/2011 „Pomoc finansowa Unii Europejskiej na rzecz likwidacji obiektów jądrowych w Bułgarii, na Litwie i Słowacji: osiągnięcia i przyszłe wyzwania”.
(22) Jadrové vyrad'ovacia spoločnost' (JAVYS): właściciel elektrowni jądrowej odpowiedzialny za likwidację elektrowni jądrowej Bohunice
(23) Zob. COM(2011)0783, rozporządzenia Rady (Euratom) nr 1368/2013 i (Euratom) nr 1369/2013 oraz decyzja wykonawcza Komisji C(2014)5449.


Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – ósmy, dziewiąty, dziesiąty i jedenasty EFR
PDF 617kWORD 76k
Decyzja
Decyzja
Rezolucja
1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2015 (2016/2202(DEC))
P8_TA(2017)0145A8-0125/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając bilanse i sprawozdania finansowe ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2015 (COM(2016)0485 – C8‑0326/2016),

–  uwzględniając informacje finansowe dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju (COM(2016)0386),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące działań finansowanych z ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedziami Komisji(1),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(2) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenia Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania działań Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2015 (05376/2017-C8-0081/2017, 05377/2017-C8-0082/2017, 05378/2017-C8-0083/2017, 05379/2017-C8-0084/2017),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie absolutorium za rok budżetowy 2014 (COM(2016)0674) oraz dokumenty robocze służb Komisji dołączone do tego sprawozdania (SWD(2016)0338 i SWD(2016)0339),

–  uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r.(3) i zmienioną w Wagadugu (Burkina Faso) dnia 22 czerwca 2010 r.(4),

–  uwzględniając decyzję Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”)(5),

–  uwzględniając art. 33 Umowy wewnętrznej z dnia 20 grudnia 1995 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty na mocy drugiego protokołu finansowego do czwartej Konwencji AKP–WE(6),

–  uwzględniając art. 32 Umowy wewnętrznej z dnia 18 września 2000 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisanej w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską(7),

–  uwzględniając art. 11 Umowy wewnętrznej z dnia 17 lipca 2006 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–WE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE(8),

–  uwzględniając art. 11 Umowy wewnętrznej z dnia 24 czerwca 2013 r. i z dnia 26 czerwca 2013 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej(9),

–  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 74 rozporządzenia finansowego z dnia 16 czerwca 1998 r. dotyczącego rozwoju współpracy finansowej w ramach czwartej Konwencji AKP–WE(10),

–  uwzględniając art. 119 rozporządzenia finansowego z dnia 27 marca 2003 r. mającego zastosowanie do 9. Europejskiego Funduszu Rozwoju(11),

–  uwzględniając art. 50 rozporządzenia Rady (WE) nr 215/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju(12),

–  uwzględniając art. 48 rozporządzenia Rady (UE) 2015/323 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju(13),

–  uwzględniając art. 93 i art. 94 tiret trzecie Regulaminu oraz załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rozwoju (A8‑0125/2017),

1.  udziela Komisji absolutorium z wykonania budżetu ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

2. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2015 (2016/2202(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając bilanse i sprawozdania finansowe ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2015 (COM(2016)0485 – C8‑0326/2016),

–  uwzględniając informacje finansowe dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju (COM(2016)0386),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące działań finansowanych z ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedziami Komisji(14),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(15) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenia Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania działań Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2015 (05376/2017-C8-0081/2017, 05377/2017-C8-0082/2017, 05378/2017-C8-0083/2017, 05379/2017-C8-0084/2017),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie absolutorium za rok budżetowy 2014 (COM(2016)0674) oraz dokumenty robocze służb Komisji dołączone do tego sprawozdania (SWD(2016)0338 i SWD(2016)0339),

–  uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r.(16) i zmienioną w Wagadugu (Burkina Faso) dnia 22 czerwca 2010 r.(17),

–  uwzględniając decyzję Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”)(18),

–  uwzględniając art. 33 Umowy wewnętrznej z dnia 20 grudnia 1995 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty na mocy drugiego protokołu finansowego do czwartej Konwencji AKP–WE(19),

–  uwzględniając art. 32 Umowy wewnętrznej z dnia 18 września 2000 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisanej w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską(20),

–  uwzględniając art. 11 Umowy wewnętrznej z dnia 17 lipca 2006 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–WE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE(21),

–  uwzględniając art. 11 Umowy wewnętrznej z dnia 24 czerwca 2013 r. i z dnia 26 czerwca 2013 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej(22),

–  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 74 rozporządzenia finansowego z dnia 16 czerwca 1998 r. dotyczącego rozwoju współpracy finansowej w ramach czwartej Konwencji AKP–WE(23),

–  uwzględniając art. 119 rozporządzenia finansowego z dnia 27 marca 2003 r. mającego zastosowanie do 9. Europejskiego Funduszu Rozwoju(24),

–  uwzględniając art. 50 rozporządzenia Rady (WE) nr 215/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju(25),

–  uwzględniając art. 48 rozporządzenia Rady (UE) 2015/323 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju(26),

–  uwzględniając art. 93 i art. 94 tiret trzecie Regulaminu oraz załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rozwoju (A8‑0125/2017),

1.  zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2015;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

3. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2015 (2016/2202(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją decyzję w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2015,

–  uwzględniając art. 93 i art. 94 tiret trzecie Regulaminu oraz załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rozwoju (A8‑0125/2017),

A.  mając na uwadze, że głównym celem Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisanej w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r.(27) i zmienionej w Wagadugu w Burkina Faso dnia 22 czerwca 2010 r.(28) („umowa z Kotonu”), stanowiącej ramy stosunków Unii z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP), jest ograniczenie i ostatecznie wyeliminowanie ubóstwa, zgodnie z celami zrównoważonego rozwoju;

B.  mając na uwadze, że głównym celem decyzji Rady 2013/755/UE(29) jest przyczynianie się do stopniowego rozwoju krajów i terytoriów zamorskich przez zwiększanie konkurencyjności oraz wzmacnianie odporności krajów i terytoriów zamorskich, przez polepszanie ich niekorzystnej sytuacji gospodarczej oraz stanu środowiska, a także wspieranie współpracy między nimi i innymi partnerami;

C.  mając na uwadze, że Europejskie Fundusze Rozwoju (EFR) stanowią główny unijny instrument finansowy, który zapewnia współpracę na rzecz rozwoju z państwami AKP oraz krajami i terytoriami zamorskimi;

D.  mając na uwadze, że w 79 państwach, w których zasady i procedury w odniesieniu do postępowania przetargowego i udzielania zamówień są złożone, stosowany jest szeroki zakres metod realizacji, odzwierciedlający międzyrządowy charakter EFR;

E.  mając na uwadze, że działania EFR są prowadzone w trudnych warunkach z narażeniem na niezmiennie wysokie ryzyko geopolityczne lub instytucjonalne;

F.  mając na uwadze, że czynniki zewnętrzne wpływające na właściwą realizację EFR mogą niwelować lub niweczyć wysiłki poczynione na rzecz rozwoju;

G.  mając na uwadze, że EFR są finansowane przez państwa członkowskie i zarządzane przez Komisję i Europejski Bank Inwestycyjny (EBI), przy czym wyłącznie Komisja odpowiada za uzyskanie absolutorium z realizacji EFR;

H.  mając na uwadze potencjał i znaczenie Unii w określaniu reakcji na globalne i geopolityczne wyzwania;

I.  mając na uwadze, że historia państw członkowskich nakłada na Unię obowiązki związane z rozwojem państw AKP oraz krajów i terytoriów zamorskich;

J.  mając na uwadze, że przyszłość Unii jest powiązana z przyszłością państw AKP oraz krajów i terytoriów zamorskich ze względu na geografię, globalizację i zmiany demograficzne;

K.  mając na uwadze, że światowe prognozy demograficzne na 2100 r., w połączeniu ze skutkami nowych przepływów migracyjnych, konfliktów zbrojnych, globalnego ocieplenia i wielu kryzysów gospodarczo-społecznych, wymagają natychmiastowej reakcji Unii, w szczególności w zakresie celów polityki rozwoju; mając na uwadze, że pomoc rozwojowa jest niezbędnym narzędziem, którego liczne metody wdrażania należy zoptymalizować, tak by móc stawić czoła tym licznym globalnym wyzwaniom;

L.  mając na uwadze, że kryzys migracyjny nie tylko podważył zasady i cele pomocy międzynarodowej, ale także uświadomił, że zasada solidarności powinna być stosowana bardziej jednolicie i bezwarunkowo przez wszystkie państwa członkowskie;

M.  mając na uwadze, że obecne kryzysy migracyjne nie mogą przesłaniać faktu, że fale migracyjne powiązane ze zmianami demograficznymi mają trwały charakter, co wymaga odmiennych reakcji;

N.  mając na uwadze, że istnieje potrzeba odnowienia podejścia stosowanego wobec państw AKP oraz krajów i terytoriów zamorskich wymagającego nowych zachęt i instrumentów finansowych;

O.  mając na uwadze konieczność nowego spojrzenia na fakt, że duża część państw AKP to małe rozwijające się państwa wyspiarskie; mając na uwadze, że wyspy, w szczególności wyspy AKP, odgrywają nową rolę na arenie międzynarodowej, zwłaszcza w wyniku negocjacji międzynarodowych w sprawie zmiany klimatu;

P.  mając na uwadze, że szereg krajów i terytoriów zamorskich leży w tych samych regionach, co państwa AKP; mając na uwadze, że kraje i terytoria zamorskie zmagają się z podobnymi globalnymi wyzwaniami, ale w przeciwieństwie do państw AKP należą do Europy i dlatego powinno się położyć większy nacisk na zapewnianie im środków finansowych; mając na uwadze, że niewielkie rozmiary krajów i terytoriów zamorskich oraz konstytucyjne powiązanie między nimi a Unią to specyfika, którą należy wziąć pod uwagę;

Q.  mając na uwadze, że Dyrekcja Generalna Komisji ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju oraz Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej i Miejskiej podpisały we wrześniu 2013 r. protokół ustaleń w celu rozszerzenia współpracy między regionami najbardziej oddalonymi, krajami i terytoriami zamorskimi oraz państwami AKP;

R.  mając na uwadze, że zewnętrzne interwencje są przeprowadzane przez Unię za pośrednictwem organizacji międzynarodowych, które bądź realizują unijne środki finansowe, bądź współfinansują projekty wraz z Unią, co wiąże się z wyzwaniami w sferze nadzoru i zarządzania;

S.  mając na uwadze, że poziom i charakter zaangażowania Unii musi zostać zróżnicowany i uwarunkowany mierzalnym postępem w różnych dziedzinach, takich jak demokratyzacja, prawa człowieka, dobre zarządzanie, zrównoważony rozwój społeczno-gospodarczy, rządy prawa oraz walka z korupcją, przy czym pomoc powinna być oferowana w miarę potrzeb z myślą o wsparciu osiąganych postępów;

T.  mając na uwadze, że systematyczny, wszechstronny dialog polityczny odgrywa kluczową rolę w zapewnieniu większego poczucia odpowiedzialności w państwach AKP oraz krajach i terytoriach zamorskich, a także w stworzeniu możliwości skorygowania celów politycznych;

U.  mając na uwadze, że sprawą zasadniczej wagi jest zapewnienie spójności wszystkich strategii unijnych oraz celów unijnej polityki rozwoju;

V.  mając na uwadze, że sprawą o istotnym znaczeniu jest promowanie widoczności Unii i przekazywanie wartości unijnych we wszystkich formach pomocy rozwojowej;

W.  mają na uwadze, że uproszenie procesu realizacji stanowi czynnik stymulujący skuteczność udzielania pomocy;

X.  mając na uwadze, że zrównoważony charakter ma zasadnicze znaczenie dla zwiększania ogólnej skuteczności pomocy rozwojowej przez stałe monitorowanie skutków w różnych warunkach udzielania pomocy;

Y.  mając na uwadze, że unijne wsparcie zarządzania stanowi kluczowy element pomocy rozwojowej, jeśli chodzi o stymulowanie skutecznych reform zarządzania;

Z.  mając na uwadze, że wsparcie budżetowe, choć może być głównym czynnikiem wywołującym zmiany i umożliwiającym przezwyciężanie podstawowych wyzwań w zakresie rozwoju, niesie ze sobą znaczące ryzyko powiernicze i należy je przyznawać wyłącznie wtedy, gdy zapewnia wystarczający poziom przejrzystości, identyfikowalności, rozliczalności i skuteczności, a także widoczne zaangażowanie w reformy polityczne; mając na uwadze, że wsparcie budżetowe jest szczególnie dopasowane do potrzeb małych, odległych terytoriów, takich jak wyspy AKP;

AA.  mając na uwadze, że przejrzystość i rozliczalność stanowią wstępne warunki kontroli demokratycznej i skuteczności pomocy rozwojowej;

AB.  mając na uwadze, że zarządzanie kosztami administracyjnymi należy stale monitorować we wszystkich okolicznościach oraz w odniesieniu do wszystkich warunków udzielania pomocy;

AC.  mając na uwadze, że nielegalne przepływy finansowe w krajach rozwijających się prowadzą do nasilenia ubóstwa;

AD.  mając na uwadze, że organ udzielający absolutorium ponowił swoje wezwanie do uwzględnienia EFR w budżecie ogólnym Unii w celu zwiększenia widoczności EFR oraz ogólnej polityki rozwojowej i demokratycznej kontroli nad nimi;

AE.  mając na uwadze, że zaangażowanie obywateli Unii w politykę rozwojową wymaga maksymalnej przejrzystości, dobrego zarządzania i wydajności;

Poświadczenie wiarygodności

Finansowa realizacja środków w 2015 r.

1.  stwierdza, że w 2015 r. wydatki dotyczyły czterech EFR, w szczególności ósmego EFR – na kwotę 12 480 mln EUR, dziewiątego EFR – w wysokości 13 800 mln EUR, dziesiątego EFR – w wysokości 22 682 mln EUR oraz jedenastego EFR – w wysokości 30 506 mln EUR; stwierdza, że w ramach finansowania z jedenastego EFR przydziela się 29 089 mln EUR na państwa AKP oraz 364,5 mln EUR na kraje i terytoria zamorskie i że te dwie kwoty obejmują środki instrumentu inwestycyjnego AKP z EBI w wysokości odpowiednio 1134 mln EUR i 5 mln EUR; zauważa, że kwota 1052,5 mln EUR dotyczy wydatków Komisji na programowanie i realizację funduszy EFR;

2.  zauważa, że środki te są udostępniane w ramach projektów i wsparcia budżetowego według następujących czterech zasad: 42 % płatności dokonano w drodze zarządzania bezpośredniego, z czego 24 % ze wsparcia budżetowego; zauważa, że pozostałe 58 % zrealizowano w ramach zarządzania pośredniego, mianowicie 31 % za pośrednictwem organizacji międzynarodowych, 24 % przez państwa trzecie, a 3 % z udziałem organów krajowych państw członkowskich;

3.  z zaniepokojeniem zauważa, że wydatki w 2015 r. nadal obejmują środki pochodzące z ósmego EFR, który został uruchomiony w 1995 r.;

4.  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki poczynione przez Europe Aid w 2015 r. w odniesieniu do poziomu globalnych zobowiązań netto w 2015 r. wynoszących 5034 mln EUR w związku z wejściem w życie jedenastego EFR, dzięki czemu zasoby zobowiązań wzrosły o 27 839 mln EUR; zauważa, że jedenasty EFR miał wpływ na wskaźniki wykonania zobowiązań pozostających do realizacji, które zmniejszyły się z 98 % do 69,7 % w zakresie globalnych zobowiązań i z 91,2 % do 63,5 % w przypadku indywidualnych zobowiązań;

5.  ubolewa, że brak środków na płatności, z którym zmagała się Komisja w 2015 r., doprowadził do trudnej sytuacji budżetowej w zakresie współpracy na rzecz rozwoju, co odbiło się na ogólnej wydajności środków, zwłaszcza w odniesieniu do przesunięcia 483 mln EUR na 2016 r. oraz zapłaty szacowanej kwoty odsetek za opóźnione płatności w wysokości 1 mln EUR; przychylnie przyjmuje wysiłki Komisji na rzecz zapewnienia ciągłości pomocy rozwojowej i ograniczenia negatywnych skutków obecnych niedostatecznych płatności;

6.  zauważa także nieustanne starania Komisji, w całym zakresie kompetencji, pod kątem ograniczenia zadawnionych płatności zaliczkowych (osiągnięto 39 % przy poziomie docelowym 25 %), zadawnionych zobowiązań pozostających do realizacji czy RAL (reste à liquider)(46 % w stosunku do docelowej wysokości 25 %), jak również ograniczenia liczby otwartych umów, które wygasły, choć w tej ostatniej kategorii z mniejszym powodzeniem w ramach EFR; zachęca służby Komisji do dalszego zmniejszania udziału funduszy EFR w wygasłych umowach;

Wiarygodność dotycząca rachunków

7.  z zadowoleniem przyjmuje, że Trybunał Obrachunkowy („Trybunał”) w swoim rocznym sprawozdaniu na temat działań finansowanych z ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego EFR za rok budżetowy 2015 stwierdził, że końcowe sprawozdanie finansowe przedstawia właściwie, we wszystkich kwestiach merytorycznych, sytuację finansową EFR na dzień 31 grudnia 2015 r. oraz że rezultaty ich działania, przepływy pieniężne i zmiany aktywów netto za zakończony w tym dniu rok spełniają wymagania przepisów rozporządzenia finansowego dotyczącego EFR i zasad rachunkowości opartych na uznanych międzynarodowych normach rachunkowości sektora publicznego;

8.  przychylnie przyjmuje działania podejmowane przez Komisję w celu rozwiązania problemu odzyskania odsetek od płatności zaliczkowych powyżej 750 000 EUR oraz odsetek od płatności zaliczkowych między 250 000 EUR a 750 000 EUR, co zakończyło się właściwym zapisaniem odsetek naliczonych w kwocie 2,5 mln EUR w sprawozdaniach finansowych za 2015 r.; wzywa Komisję do uwzględnia także przypadków poniżej 250 000 EUR;

9.  ubolewa, w kontekście zarządzania nakazami odzyskania środków, nad niewłaściwym zapisaniem przychodów operacyjnych w wysokości 9,6 mln EUR odpowiadających niewykorzystanym płatnościom zaliczkowym;

10.  ubolewa nad tym, że nakazy odzyskania środków opiewające na kwotę 29,6 mln EUR w ramach ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego EFR zostały anulowane z powodu błędów kodowania, poprawek lub modyfikacji; zwraca się do Komisji o informacje w sprawie kwoty 15,8 mln EUR nadal będącej przedmiotem toczącego się postępowania spornego;

11.  wyraża głębokie zaniepokojenie w związku z tym, że z nakazu odzyskania środków opiewającego na kwotę 1 mln EUR anulowano kwotę 623 000 EUR po ugodzie między Komisją a dłużnikiem(30); uznaje spójność z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającym rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(31) („rozporządzeniem finansowym”) oraz spójność z zasadą proporcjonalności w odniesieniu do nakazów odzyskania środków; podkreśla jednak, że chodzi tu o pieniądze podatników, które należy chronić za pomocą koniecznych środków;

Legalność i prawidłowość operacji leżących u podstaw rachunków

12.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w opinii Trybunału przychody leżące u podstaw rachunków za rok 2015 r. są zgodne z prawem i prawidłowe we wszystkich aspektach merytorycznych;

13.  ubolewa, że według sprawozdania Trybunału najbardziej prawdopodobny poziom błędów w transakcjach dotyczących wydatków z ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego EFR pozostaje identyczny jak poziom w 2014 r., tj. 3,8 %, ponadto jest wyższy niż w roku 2013, gdy wynosił 3,4 %, i w roku 2012, gdy był równy 3 %; wzywa EBI i Komisję do przygotowania planu działania w celu odwrócenia rosnącej tendencji obserwowanej w zakresie istotnego błędu i do przedstawienia tego planu organowi udzielającemu absolutorium;

14.  wyraża zaniepokojenie oceną Trybunału związaną z legalnością i prawidłowością płatności leżących u podstaw rachunków, merytorycznie obarczonych błędem; jest zaniepokojony rezultatami wyrywkowej kontroli transakcji płatniczych, z której wynika, że 35 spośród 140 płatności (25 %) jest obarczonych błędem; zauważa, że w systemy kontroli wewnętrznej i sprawdzanie ich skuteczności zaangażowane są nie tylko centrala Komisji i delegatury Unii w krajach będących beneficjentami, ale również inne podmioty, na przykład krajowi urzędnicy zatwierdzający wyznaczani przez państwa AKP, gdzie kilkakrotnie wykryto niedociągnięcia w kontrolach; wzywa Komisję do wspierania i umacniania tych słabych zdolności instytucjonalnych i administracyjnych;

15.  jest zaniepokojony faktem, że rodzaje błędów składających się na poziom 3,8 % w 2015 r. są takie same jak w 2014 r., tj. brak dokumentów potwierdzających (suma związana z tą kategorią błędów wynosi 3 692 833 EUR) i niezgodność z zasadami udzielania zamówień publicznych (ta kategoria błędów dotyczy sumy 1 176 140 EUR), co stanowi 70 % szacowanego poziomu błędów (w porównaniu z 63 % w 2014 r.); zwraca się do EBI i Komisji o wzmożenie starań i rzeczywiste ulepszenie kontroli ex-ante i ex-post projektów finansowania, aby znacznie obniżyć kwoty obarczone błędami w kategoriach takich jak „brak dokumentów poświadczających ” i „niezgodność z zasadami udzielania zamówień publicznych”;

16.  wyraża ponadto nie po raz pierwszy obawę z powodu słabości kontroli ex-ante, gdyż 16 spośród 28 ostatecznych transakcji, które poddano kontroli ex-ante, dopuszczono następnie pomimo błędów kwantyfikowalnych ujawnionych w kontroli ex-ante; ubolewa, że większość znalezionych błędów dotyczyła, podobnie jak w ubiegłych latach, prognoz programów, dotacji i działań zarządzanych z udziałem organizacji międzynarodowych; w związku z tym wzywa Komisję do zwrócenia większej uwagi na kontrole ex-ante, aby zapewnić legalność i prawidłowość wdrażania EFR; uznaje, że charakter wsparcia budżetowego ogranicza ocenę poziomu błędu rzeczowego w płatnościach w ramach wsparcia budżetowego, w związku z czym transakcje są podatne na błędy;

17.  podkreśla ryzyko, jakie nierozerwalnie łączy się z podejściem założeniowym, w ramach którego wkłady Komisji na rzecz projektów z udziałem wielu darczyńców określane są jako wolne od błędów regulacyjnych, gdy są łączone z wkładami przekazanymi przez innych darczyńców i nie są zarezerwowane na ściśle określone pozycje wydatków, jako że Komisja przyjmuje, iż unijne zasady kwalifikowalności są przestrzegane, pod warunkiem że łączna kwota pochodząca z różnych źródeł obejmuje dostateczne wydatki kwalifikowalne na pokrycie wkładu Unii;

18.  wyraża zaniepokojenie w związku z tym, że podejście założeniowe znacznie ogranicza prace Trybunału, zwłaszcza wobec faktu, że w roku budżetowym 2015 w ramach wsparcia budżetowego wydano kwotę 763 mln EUR, co stanowi 24 % wydatków EFR w 2015 r.;

19.  ponagla Komisję do szybkiego zaradzenia tym uchybieniom w kontroli ex-ante, jednocześnie zauważając, że Komisja ma wystarczającą ilość informacji pochodzących z systemów informatycznych, by zapobiegać błędom kwantyfikowalnym, wykrywać je i korygować przed poniesieniem wydatków, czego bezpośrednim pozytywnym skutkiem byłoby osiągnięcie szacowanego poziomu błędu niższego o 1,7 punktu procentowego;

20.  zauważa, że odzyskano kwotę 89,9 mln EUR w wyniku zwrotu nienależnych płatności spowodowanych nieprawidłowościami i błędami;

Elementy ram potwierdzania wiarygodności

21.  przychylnie przyjmuje zmianę polegającą na zastąpieniu ogólnego zastrzeżenia wydawaniem zróżnicowanych zastrzeżeń zgodnie z żądaniem Parlamentu w poprzednich rezolucjach dotyczących EFR, mianowicie (i) jednego zastrzeżenia tematycznego dla dwóch dziedzin dotacji o wysokim ryzyku w ramach zarządzania bezpośredniego (18 % całej kwoty wypłaconej w 2015 r.) oraz zarządzania pośredniego z udziałem organizacji międzynarodowych; i (ii) zastrzeżenia specjalnego dotyczącego Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce;

22.  zauważa działania podejmowane przez Komisję w dwóch obszarach podwyższonego ryzyka i wzywa Komisję do złożenia sprawozdania w Parlamencie w sprawie wykonania tych działań;

23.  zachęca Komisję do stałego doskonalenia oceny ryzyka budżetowania zadaniowego w celu dalszego zapewniania odpowiedniego poziomu wiarygodności sektorowej; wnosi, w tym kontekście, o cenę poziomu ryzyka oraz słabości zarządzania pośredniego;

24.  wyraża zaniepokojenie ryzykownym charakterem zarządzania pośredniego, zwłaszcza z uwagi na brak identyfikowalności środków, gdy są one wypłacane przez Dyrekcję Generalną ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju lokalnym podmiotom i podwykonawcom;

25.  uznaje za pozytywne udoskonalenie narzędzi monitorowania w następstwie wniosków z audytów zewnętrznych; przychylnie przyjmuje nową aplikację audytową oraz tabelę jakości opracowane przez Komisję, a także popiera zalecenie Trybunału, by udoskonalić te nowe narzędzia;

26.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że czwarty rok z kolei prowadzono analizę poziomu błędu resztowego i że stała się ona kluczowym narzędziem w zakresie strategii kontroli, monitorowania i audytu;

27.  podkreśla, że poziom błędu resztowego oblicza się poprzez odliczenie od rocznych poziomów błędu zgłaszanych przez instytucje audytowe wieloletnich korekt finansowych dokonanych na poziomie krajowym i unijnym;

28.  wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że poziom błędu resztowego za 2015 r. dotyczący zamkniętych operacji umownych, ujętych w rocznym sprawozdaniu z działalności, oszacowano na 2,2 %, co jest wciąż powyżej progu istotności wynoszącego 2 % i odpowiada kwocie około 174 mln EUR, w tym 98 mln EUR przeznaczone dla EFR;

29.  wzywa Komisję do utrzymania wysokich standardów metodologicznych w ocenie poziomu błędu resztowego oraz do dokładnego monitorowania korekt finansowych i ich egzekwowania od państw członkowskich;

30.  zwraca uwagę na fakt, że konieczna jest równowaga między wykorzystaniem funduszy, zgodnością i wydajnością oraz że musi ona znaleźć odzwierciedlenie w zarządzaniu działaniami;

31.  przychylnie przyjmuje zmniejszenie szacowanych kosztów kontroli Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju z 371 mln EUR w 2014 r. do 293 mln EUR w 2015 r. i zachęca Komisję do dalszej poprawy opłacalności kontroli Dyrekcji Generalnej przy jednoczesnym zapewnieniu jak najmniejszej liczby błędów;

32.  zachęca Komisję do uwzględniania w swoich kontrolach ex-ante i ex-post narzędzi oceny zarządzania i wydajności, zgodnie inicjatywą Komisji „Budget for Results” ukierunkowaną na analizę wpływu innych unijnych strategii zewnętrznych i działań na sytuację w państwach będących beneficjentami;

Zagrożenia związane z podejściem opartym na rezultatach dla unijnej współpracy na rzecz rozwoju

33.  odnotowuje fakt, że Komisja włączyła analizę ryzyka do zarządzania działaniami zewnętrznymi realizowanymi w złożonym i niestabilnym środowisku, które charakteryzuje się wieloma rodzajami ryzyka oraz różnym poziomem rozwoju i odmiennymi ramami zarządzania w krajach partnerskich;

34.  wskazuje na potrzebę poprawy terminologii dotyczącej długoterminowych rezultatów (wyniki, efekty, skutki) oraz na znaczenie określania rzeczywistych i zrównoważonych skonkretyzowanych, mierzalnych, osiągalnych, realnych, terminowych celów przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji na temat finansowania różnych projektów; uwypukla potrzebę zwrócenia szczególnej uwagi na formułowanie „osiągalnych, realnych” celów, by uniknąć przypadków, w których początkowe cele zostały osiągnięte przez kraje partnerskie, ale bez istotnych rezultatów w zakresie rozwoju; przypomina, że w ocenie celów rozwoju należy uwzględniać aspekty społeczne i środowiskowe, jak również ekonomiczne;

35.  uznaje za niezbędne zrezygnowanie z nacisku na wynik budżetowy jako wyłączny cel zarządzania, co może szkodzić zasadzie należytego zarządzania finansami i osiąganiu rezultatów; podkreśla, że wszelkie podejście wykorzystujące zachęty i oparte na systemie „pozytywnej warunkowości”, przewidującym zachęty dla prawidłowo funkcjonujących beneficjentów i ściślejsze kontrole w przypadku nieprawidłowo funkcjonujących beneficjentów, powinno być powiązane z konkretnymi i surowymi wskaźnikami wydajności umożliwiającymi ilościowe podejście do oceny braków i osiągniętych celów;

36.  zdecydowanie podkreśla, że wszelki system oparty na „pozytywnej warunkowości” powinien być zgodny z zasadą ostrożności bez żadnych wyjątków;

37.  przypomina, że systematyczne monitorowanie i grupowanie czynników wysokiego ryzyka (zewnętrznych, finansowych i operacyjnych) oraz ich kwantyfikacja, od etapu identyfikacji do realizacji, stanowi warunek wstępny nie tylko dobrego zarządzania finansami i właściwej jakości wydatków, ale także zapewniania wiarygodności, zrównoważonego charakteru i renomy unijnych interwencji; jest zdania, że ustalanie profilów ryzyka działań i krajów również ułatwia opracowanie strategii szybkiego ograniczania ryzyka w przypadku pogorszenia sytuacji w kraju partnerskim;

38.  podkreśla potrzebę systematycznego dostosowywania funkcji zarządzania środowiskiem kontroli i ryzykiem w celu uwzględnienia nowych form instrumentów i mechanizmów pomocowych, takich jak finansowanie łączone, fundusze powiernicze i partnerstwa finansowe z innymi instytucjami międzynarodowymi, a także różnych sposobów świadczenia pomocy, z których korzystają państwa będące beneficjentami;

39.  uważa, że budowanie zdolności, ramy zarządzania i przyjmowanie odpowiedzialności w partnerskich krajach rozwijających się w dużym stopniu przyczyniają się do ograniczania ryzyka systemowego, do umożliwiania docierania środków finansowych do właściwego miejsca przeznaczenia i do reagowania na wymogi oszczędności, wydajności i skuteczności, przy uwzględnieniu również ekologii, równości i etyki; zachęca w tym względzie Komisję do dalszego badania możliwości korzystania z lokalnych firm audytowych oraz umów na lokalne usługi oraz zagrożeń z tym związanych, przy zapewnieniu pełnej przejrzystości i rozliczalności;

40.  uznaje, że rozporządzenie finansowe umożliwia beneficjentom zawieranie umów z lokalnymi firmami audytowymi; jest jednak poważnie zaniepokojony brakami w systemie informacji zarządczej EuropeAid dotyczącym wyników kontroli zewnętrznych i działań następczych z nimi związanych, o czym Trybunał poinformował w ramach procedury udzielania absolutorium dla EFR za 2014 r.; wzywa Dyrekcję Generalną ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju, aby wprowadziła tabelę jakości służącą ocenie wiarygodności kontroli na miejscu w przypadku kontroli i weryfikacji wydatków przeprowadzanych przez lokalne firmy audytowe bezpośrednio zatrudnione przez beneficjentów, jeśli ryzyko niewystarczających kontroli uznaje się za wyższe, a sprawozdania z kontroli i weryfikacji nie zawierają wystarczających informacji na temat pracy rzeczywiście wykonanej w celu umożliwienia skutecznego stosowania obecnej tabeli;

Poprawa skuteczności pomocy z EFR

41.  podkreśla, że w budowaniu wiarygodności pomocy rozwojowej, szczególnie w odniesieniu do używanych instrumentów, metod świadczenia pomocy oraz przedmiotowych funduszy, podstawowe znaczenie ma możliwość zaprezentowania właściwego stosunku jakości do ceny oraz osiągniętych rezultatów jako efektu tego wsparcia, ale także spójność między strategiami i działaniami zewnętrznymi Unii oraz celami pomocy rozwojowej, w szczególności celami rozwoju społecznego, ochrony praw człowieka i ochrony środowiska;

42.  przypomina, że skuteczność pomocy, przyjęcie odpowiedzialności przez państwo partnerskie za rezultaty oraz poleganie na ramach zarządzania krajów partnerskich stanowią zasady, które należy systematycznie doskonalić;

43.  podkreśla, że niezbędne jest przystosowanie warunków realizacji projektów do celów w odniesieniu do każdego przypadku i każdego projektu; uważa, że lepsze rezultaty, jeśli chodzi o skuteczność, można osiągnąć przez wspieranie projektów, których wymiar jest dostosowany do uprzednio ustalonych celów, prowadzących do konkretnych, identyfikowalnych rezultatów i ukierunkowanych na zrównoważony rozwój lokalnych społeczności;

44.  uważa za kwestię zasadniczą, aby w przypadku projektów infrastrukturalnych finansowanych z EFR wymagana była niezależna ocena ex ante uwzględniająca społeczne i środowiskowe skutki projektów, jak również ich wartość dodaną; jest zdania, że decyzja w sprawie finansowania powinna wiązać się z odpowiednią analizą kosztów i korzyści oraz że należy finansować projekty, których realizacja nie jest kontrowersyjna pod względem środowiskowym, finansowym czy społecznym;

45.  przypomina, że podważanie znaczenia monitoringu wydajności i oceny rezultatów jest niekorzystne z punktu widzenia celów rozliczalności publicznej i wszechstronnego informowania decydentów; wskazuje, że niezbędne jest dostarczenie Parlamentowi opinii o rzeczywistym stopniu realizacji głównych celów Unii; podkreśla, jak ważne jest podejście bardziej wyważone, mniej poufne i bardziej przejrzyste, zwłaszcza jeśli chodzi o sprawozdania z zarządzania pomocą zewnętrzną;

46.  uważa, że ocena ryzyka związana z wyborem konkretnych warunków realizacji ma zasadnicze znaczenie przed przyznaniem unijnych zasobów finansowych i w momencie rozważania oczekiwanych rezultatów; uważa, że łączenie różnorodnych projektów, zarówno pod względem przedmiotu, jak i sposobu realizacji, jest niezbędne do zapewnienia skuteczności wsparcia z EFR;

47.  uważa, że do poprawy skuteczności pomocy z EFR konieczne jest silniejsze wsparcie zasobów technicznych i administracyjnych, zwłaszcza w odniesieniu do złożoności zasad, jako że rozporządzenie finansowe EFR nie jest odrębnym dokumentem i należy je stosować w połączeniu z innymi źródłami prawa, co wiąże się ze znacznym ryzykiem niepewności prawa i błędów;

48.  uważa, że uproszczenie zasad przydziału środków jest konieczne do zapewnienia ich lepszego wykorzystania oraz zwiększenia skuteczności udzielania pomocy; zachęca Komisję do zapoczątkowania upraszczania zasad przydzielania funduszy i wspierania lokalnych partnerów w realizacji projektów; podkreśla jednak, że uproszczenie nie może odbywać się ze szkodą dla obecnego systemu kontroli i równowagi ex-ante i ex-post, które są kluczowe dla wszechstronnego nadzoru; podkreśla, że już odnotowuje się utrzymujące się niedociągnięcia w kontrolach ex-ante - obszarze, w którym uproszczenie trzeba uważnie przeanalizować w kontekście zagrożeń; przypomina Komisji, by przy upraszczaniu zasad przydzielania środków na rozwój podkreślała właściwą równowagę między zmniejszeniem obciążenia administracyjnego a skuteczną kontrolą finansową;

49.  twierdzi, że przy upraszczaniu zasad przydziału środków nie należy przekierowywać środków budżetowych z celów i zasad określonych w aktach podstawowych, oraz jest zdania, że ich przekazywanie przez fundusze powiernicze nie powinno odbywać się kosztem EFR i długofalowej polityki Unii;

Grupa zadaniowa „wiedza, wydajność i rezultaty”

50.  przychylnie przyjmuje pierwsze sprawozdanie na temat wybranych rezultatów projektów w kontekście uruchomienia unijnych ram wyników w zakresie rozwoju i współpracy międzynarodowej jako uzupełniającego etapu realizacji zobowiązania Komisji w zakresie poprawy jej rozliczalności i poszerzenia sprawozdawczości dotyczącej rezultatów toczących się działań; jest szczególnie zainteresowany wykazem wskaźników wydajności organizacyjnej, które wykorzystywane są do mierzenia wpływu na rozwój, efektów i wyników osiągniętych przez kraje partnerskie oraz służby Komisji, a także do odnośnej sprawozdawczości;

51.  uważa za przydatne systematyczne uwzględnianie tych informacji w oczekiwanym rocznym sprawozdaniu z działalności w celu podążania za zmianami zaangażowania Unii w osiąganie rezultatów w różnych dziedzinach współpracy na rzecz rozwoju, takich jak zarządzanie finansami publicznymi, dobre zarządzanie lub efekty mnożnikowe osiągane przez działania łączone;

Ocena rezultatów osiągniętych przez delegatury Unii

52.  z zadowoleniem przyjmuje postęp w analizowaniu globalnych rezultatów osiągniętych przez delegatury Unii, na podstawie kluczowych wskaźników efektywności określających rezultaty w stosunku do wartości docelowych w odniesieniu do skuteczności wprowadzonych systemów kontroli wewnętrznych i systemów audytu, jak również na podstawie skutecznego zarządzania operacjami i zasobami w 2015 r.;

53.  wzywa do zwiększenia ambicji w zakresie strategii, zarządzania i odpowiedzialności EFR; podkreśla, że jest to okazja do zoptymalizowania odporności wszystkich działań EFR przez wzmocnienie kryteriów efektywności gospodarczej i finansowej oraz przez określenie poprawy efektywności i wydajności, co znajdzie odzwierciedlenie w wynikach zarządzania; uważa, że skutecznym wstępnym etapem na drodze do zapewnienia ostatecznej efektywności finansowania unijnego jest przygotowanie oceny potrzeb;

54.  uznaje istotne znaczenie informacji ujętych w 86 sprawozdaniach z zarządzania pomocą zewnętrzną dla poświadczenia wiarygodności przez Komisję w odniesieniu do zarządzania pomocą zewnętrzną, jak również pozytywne tendencje w osiąganiu wydajności przez delegatury, jako że w przypadku 20 spośród 24 kluczowych wskaźników efektywności osiągnięto wartości docelowe w 2015 r. w porównaniu z 15 w 2014 r.;

55.  ubolewa jednak, że 9 delegatur z 86 nie osiągnęło poziomu odniesienia 60 % ich kluczowych wskaźników efektywności; wzywa służby Komisji do ścisłego monitorowania tych delegatur, które ostatnio osiągnęły cel 60 % lub lekko powyżej w celu uściślenia i skonsolidowania analizy tendencji w delegaturach;

56.  zachęca służby Komisji do systematycznej aktualizacji definicji kluczowych wskaźników efektywności i powiązanych trybów oceny oraz do dalszego dopracowywania oceny ryzyka, w szczególności przez ustalanie profili ryzyka (ryzyka a priori lub ryzyka wynikowego) dla projektów w portfelu każdej delegatury pod kątem lepszego wyboru na wczesnym etapie tylko opłacalnych projektów; zdecydowanie sugeruje, by przeprowadzać bardziej wszechstronną ocenę ex ante ryzyka, tak by wybierane były tylko najbardziej rentowne projekty;

57.  zachęca Komisję do opracowania rodzajów przyczyn blokad i trudności napotykanych podczas realizacji projektów w celu szybkiego identyfikowania najodpowiedniejszej reakcji i środków naprawczych;

58.  uważa za niezbędne, by kierownictwo delegatur było niezmiennie uświadamiane o ich kluczowej roli w ogólnym wzmacnianiu wiarygodności i w zarządzaniu działaniami, w szczególności pod względem przypisywania znaczenia różnym składnikom, które mogą prowadzić do zgłoszenia zastrzeżenia;

59.  zdecydowanie zwraca uwagę, że należy optymalnie zwiększyć odpowiedzialność delegatur Unii, których pracownicy wywodzą się z Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych; uważa, że powinno to stanowić działanie dodatkowe względem sprawozdań z zarządzania pomocą zewnętrzną, które są przygotowywane i podpisywane przez szefów delegatur Unii;

60.  jest zdania, że szefom delegatur Unii należy wyraźnie przypomnieć ich obowiązki oraz odpowiedzialność w zakresie zarządzania i kontroli, a także, iż nie powinni się koncentrować wyłącznie na politycznym aspekcie ich obowiązków;

61.  wzywa Komisję do bezzwłocznego zgłaszania podejmowanych konkretnych działań naprawczych w wypadku sklasyfikowania projektu „na czerwono” trzy lata z rzędu w odniesieniu do kluczowego wskaźnika efektywności 5 (tj. procentu projektów oznaczonych światłem czerwonym za postęp w realizacji) i 6 (tj. procentu projektów oznaczonych czerwonym światłem za osiąganie rezultatów) w celu natychmiastowego przeanalizowania wstępnych celów programowania, zmiany przydziału środków na bardziej odpowiednie projekty oraz potrzeby pomocowe czy nawet rozważenia ewentualnego zatrzymania projektu;

62.  chociaż przyjmuje do wiadomości dyplomatyczne skutki wstrzymania finansowania projektu oraz zaprzestania wypłat bezpośredniego wsparcia budżetowego, podkreśla z mocą wagę ochrony interesów finansowych Unii;

63.  żąda, by Komisja zwróciła szczególną uwagę na monitorowanie działań prowadzonych z udziałem organizacji międzynarodowych, takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych i podległe jej organizacje, na wcześniejsze zobowiązania pozostające do realizacji, zwłaszcza w kontekście EFR, oraz na wiarygodność danych i wartości wspólnego systemu informacyjnego RELEX wykorzystywanych do opracowywania sprawozdań z zarządzania pomocą zewnętrzną;

64.  podkreśla, że łączne środki ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego EFR wynoszą 76,88 mld EUR, z czego 41,98 mld EUR określono jako płatności; jest głęboko zaniepokojony tym, że zobowiązania pozostające do realizacji wynoszą 11,61 mld EUR oraz że dostępne pod koniec 2015 r. saldo wynosi 23,27 mld EUR;

Monitorowanie zorientowane na rezultaty

65.  wzywa Komisję do dopilnowania, by powiązanie między ocenami a formułowaniem polityki było skuteczne dzięki uwzględnieniu całego doświadczenia uzyskanego w procesie podejmowania decyzji; domaga się od Komisji przydziału odpowiednich zdolności zarządczych do różnych działań oceniających oraz zapewnienia wiarygodności systemów oceny Europe Aid i monitorowania zorientowanego na rezultaty;

66.  przypomina, że zewnętrzne, obiektywne, bezstronne informacje o wydajności projektów i programów pomocowych Komisji powinny być dostarczane w ramach zobowiązania Komisji do zapewnienia jakości; uważa efekty ocen za kluczowe elementy, których należy użyć w procesie przeglądu strategii i polityki pod kątem skorygowania strategicznych celów politycznych i poprawy ogólnej spójności z pozostałymi strategiami Unii; uważa, że należy dopilnować, aby ostateczna ocena finansowanych projektów dokonywana była w drodze niezależnej analizy ex post;

67.  uważa, że inwestowanie w analizowanie i agregowanie rezultatów i dowodów z różnego rodzaju ocen pomaga Komisji nie tylko w uzyskaniu ogólnego obrazu tendencji, ale też w wyciągnięciu wniosków z myślą o zwiększeniu ostatecznej skuteczności procesów oceny, a jednocześnie dostarcza lepsze podstawy dowodowe do podejmowania decyzji oraz opracowywania polityki;

68.  uznaje, że wymiana wiedzy wszelkimi środkami i z użyciem dowolnych narzędzi ma decydujące znaczenie dla rozwijania nie tylko kultury oceny, ale głównie efektywnej kultury wydajności;

Działania związane ze wsparciem budżetowym

69.  stwierdza, że w 2015 r. na wsparcie budżetowe przeznaczono kwotę 1 266 440 EUR z 5 746 000 EUR płatności ogółem (czyli 22 %);

70.  uważa, że wsparcie budżetowe jest jednym z trybów pomocy, który jest przystosowany do specyfiki pomocy rozwojowej i ułatwia przyjmowanie odpowiedzialności przez kraje oraz uzyskanie skuteczności pomocy, a także zapewnia konkretne rezultaty w osiąganiu celów polityki rozwoju; odnotowuje jednak, że wsparcie budżetowe jest związane z ryzykiem powierniczym i może prowadzić do niepewności co do rezultatów i wydajności; wzywa Komisję do dopilnowania, by pomoc rozwojowa w ramach wsparcia budżetowego była właściwie wykorzystywana, w szczególności przez prowadzenie dostosowanych do potrzeb szkoleń i udostępnienie pomocy technicznej dla beneficjentów;

71.  przychylnie przyjmuje roczne sprawozdanie Komisji dotyczące wsparcia budżetowego za 2016 r. obejmujące przegląd kluczowych wskaźników rezultatów z 2015 r. we wszystkich krajach wspieranych z budżetu Unii; zachęca Komisję do uwzględnienia rezultatów tego sprawozdania w oczekiwanym rocznym sprawozdaniu z działalności;

72.  przypomina o konieczności ciągłego przestrzegania podczas kontroli wsparcia budżetowego czterech kryteriów kwalifikowalności na etapie przed udzieleniem zamówienia oraz przy zmianie przyjętych celów i uzgodnionych oczekiwanych rezultatów;

73.  podkreśla, że wkład wsparcia budżetowego w osiąganie pożądanych efektów rozwojowych należy wyraźnie prezentować oraz trzeba jego wykorzystanie uzależnić od poprawy zarządzania finansami publicznymi, demokratycznego nadzoru oraz rozliczalności, jak też pełnej przejrzystości wobec parlamentów krajowych oraz obywateli krajów będących odbiorcami; uważa za sprawę priorytetową powiązanie tego wsparcia z rzeczywistym zwalczaniem korupcji w krajach, które z niego korzystają;

74.  uważa, że kryteria wydajności w odniesieniu do wypłat są zasadniczym czynnikiem wykorzystywanym w zarządzaniu wsparciem budżetowym, jak też w pogłębianiu dialogu politycznego i strategicznego;

75.  uznaje za konieczne zacieśnienie dialogu politycznego i strategicznego, wzmocnienie uwarunkowania pomocy oraz ram łańcucha logicznego w celu zapewnienia spójności między decyzjami i warunkami wstępnymi płatności przez wyraźne powiązanie płatności z osiągnięciem rezultatów, wybranych celów oraz wcześniej określonych kluczowych wskaźników efektywności; zachęca służby Komisji do dalszego konsolidowania ram nadzoru w odpowiedni sposób; wzywa Komisję do ścisłego monitorowania wydajności i rezultatów oraz do bardziej systematycznego informowania o nich;

76.  wzywa Komisję do regularnego składania sprawozdań dotyczących realizacji Inicjatywy podatkowej z Addis Abeby uruchomionej w 2015 r, w szczególności w zakresie działań mających na celu zwalczanie unikania opodatkowania, uchylania się od opodatkowania oraz nielegalnych przepływów finansowych; uznaje, że na główny wymiar ryzyka, który należy stale i wszechstronnie kontrolować, składają się sprawność sprawowania rządów, zarządzanie finansami publicznymi, ryzyko korupcji i oszustw finansowych;

Rozwijanie wymiaru nadzorczego funduszy powierniczych oraz instrumentów łączonych

77.  przyjmuje do wiadomości zasadność rozwijania wyspecjalizowanych funduszy powierniczych jako instrumentów łączenia zasobów finansowych pochodzących od różnych zainteresowanych stron z myślą o zwiększeniu elastyczności i przyspieszeniu reakcji Unii na globalne międzynarodowe problemy, poważne kryzysy czy sytuacje nadzwyczajne; uważa jednak, że projekty na małą skalę o wyraźnie określonych celach, podmiotach i beneficjentach, prowadzące do konkretnych rezultatów oraz stanowiące odpowiedź na długoterminową strategię także mogą być efektywnym elementem reakcji Unii na te wyzwania;

78.  uważa, że należy odpowiednio uwzględnić spójność z funduszami EFR i charakter uzupełniający względem nich wszelkich nowych narzędzi rozwojowych, zwłaszcza jeżeli chodzi o skutki pomocy, zarządzanie i koszty administracyjne w stosunku do całości wkładu; wzywa Komisję do dopilnowania, by te nowe narzędzia rozwoju były zawsze zgodne z ogólną strategią Unii i celami polityki rozwoju;

79.  wyraża obawy z powodu dużej liczby funduszy powierniczych oraz platform łączonych, które państwa członkowskie finansują, przekazując znaczne kwoty, a które nie są częścią budżetu Unii; z mocą podkreśla, że mogą pojawić się problemy związane z zarządzaniem, skutecznością, przejrzystością i rozliczalnością; ostrzega Komisję przed ryzykiem outsourcingu i osłabienia celów polityki rozwoju; wzywa Trybunał do udzielenia wsparcia w ocenie ryzyka oraz do poprawy ogólnej przejrzystości i rozliczalności, a także do porównania skuteczności inwestycji za pośrednictwem funduszy powierniczych z tymi, które realizowane są przy bezpośrednim lub pośrednim zarządzaniu EFR;

80.  zauważa, że fundusze powiernicze były elementem doraźnej reakcji, co pokazuje, że EFR, budżet Unii i wieloletnie ramy finansowe charakteryzują się brakiem zasobów i elastyczności, których wymaga natychmiastowe i kompleksowe podejście do poważnych sytuacji kryzysowych; uważa, że potrzeba więcej czasu na dowiedzenie skuteczności w tym zakresie;

81.  uznaje ustanowienie kryzysowego funduszu powierniczego UE dla Afryki (EUTF), ale ubolewa nad brakiem uprzednich konsultacji z Parlamentem, choć Parlament korzysta z możliwości rozszerzonego nadzoru nad programowaniem EFR na podstawie politycznego zobowiązania Komisji; zauważa, że 57 % kwoty deklarowanej początkowo przez państwa członkowskie oraz innych darczyńców (Szwajcarię i Norwegię) wypłacono na rzecz funduszu EUTF (tj. 47,142 mln EUR); zauważa, że 1,4 mld EUR z rezerwy EFR zostanie wykorzystane na EUTF oraz że łączna kwota deklaracji finansowych złożonych przez państwa członkowskie wynosi jedynie 81,492 mln EUR (tj. 4,3 % prognozowanej kwoty 1,8 mld EUR); stwierdza, że fundusz powierniczy Bekou zadeklarował i wypłacił 34,925 mln EUR;

82.  wzywa Komisję do wdrożenia kompleksowych mechanizmów kontroli w celu zapewnienia kontroli politycznej, zwłaszcza ze strony Parlamentu, nad sprawowaniem władzy, zarządzaniem i wykonaniem w odniesieniu do tych nowych instrumentów w kontekście procedury udzielania absolutorium; uznaje za istotne opracowanie konkretnych strategii nadzoru nad tymi instrumentami, z wyznaczeniem określonych celów, wartości docelowych i przeglądów;

83.  jest poważnie zaniepokojony niewystarczająco konkretnymi celami oraz brakiem wiążących wskaźników i mierzalnych celów służących ocenie wydajności funduszy powierniczych; żąda, by ustalenia dotyczące monitorowania wydajności (bądź ramy czy tabela rezultatów) planowanych działań zostały jeszcze rozszerzone i obejmowały średnio- i długoterminowe cele w pełni zgodne z celami unijnej polityki;

84.  jest szczególnie zainteresowany otrzymywaniem informacji na temat wskaźników dźwigni osiągniętych za pomocą istniejących instrumentów łączonych, ze szczególnym uwzględnieniem wartości dodanej i dodatkowości w porównaniu z tradycyjnym wsparciem unijnym;

Zacieśnienie ram współpracy z organizacjami międzynarodowymi

85.  zauważa, że wartość interwencji EFR realizowanych w ramach zarządzania pośredniego z udziałem organizacji międzynarodowych i agencji rozwoju wynosiła 810 mln EUR, z czego 347 mln EUR za pośrednictwem Organizacji Narodów Zjednoczonych;

86.  uznaje wartość dodaną współpracy z organizacjami międzynarodowymi w pewnych, określonych warunkach; wskazuje jednak na powtarzające się słabości, takie jak poziom błędów finansowych mający wpływ na wskaźnik poziomu błędu, niedostatki sprawozdawczości, problem odpowiedzialności za rezultaty oraz w konsekwencji brak widoczności Unii jako darczyńcy oraz potrzeba zharmonizowania oczekiwań w odniesieniu do ukierunkowania rezultatów i stosunku jakości do ceny;

87.  zachęca, szczególnie w wypadkach współfinansowanych inicjatyw z udziałem wielu darczyńców, Komisję i instytucje międzynarodowe do:

   (i) oceniania i planowania korzyści, które wynikną z projektu w przyszłości, oraz sposobu, w jaki każdy partner przyczynia się do ostatecznego efektu oraz szerszych skutków, by uniknąć kwestii rozstrzygania odpowiedzialności za rezultaty, tj. konieczności rozstrzygnięcia, która część rezultatów wynika z unijnego finansowania czy interwencji pozostałych darczyńców;
   (ii) powiązania ram zarządzania z ramami stosowanymi przez Unię, w szczególności przez usprawnienie sposobów zarządzania ryzykiem; uważa, że zamienność środków należy ściśle monitorować ze względu na wysoki poziom ryzyka powierniczego;
   (iii) poprawy modeli ram współpracy wykorzystywanych we wszystkich organizacjach międzynarodowych w celu zapewnienia zwłaszcza bardziej kompleksowej kontroli kosztów zarządzania;
   (iv) zapewniania spójności pomiędzy projektami realizowanymi w ramach współpracy z organizacjami międzynarodowymi oraz działaniami i strategiami Unii jako całości;

Zarządzanie Instrumentem na rzecz Pokoju w Afryce

88.  zauważa, że Instrument na rzecz Pokoju w Afryce to instrument finansowy Unii przeznaczony do wspierania współpracy z Afryką w dziedzinie pokoju i bezpieczeństwa, przy czym zaciągnięte zobowiązania w ramach tego funduszu wynosiły w 2015 r. 901,2 mln EUR, zakontraktowana kwota opiewała na 600 mln EUR, a całość kwoty wypłacono w ramach jedenastego EFR; zwraca uwagę, że zarządzanie około 90 % środków Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce odbywa się za pośrednictwem umów podpisanych z Komisją Unii Afrykańskiej, która jest organem wykonawczym Unii Afrykańskiej;

89.  zauważa, że Komisja nie ma zaufania do wdrażania Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce, który jest operacyjny od lat; w tym kontekście ze zdziwieniem przyjmuje propozycję Komisji, by przeznaczyć jeszcze więcej funduszy rozwojowych na działania w zakresie bezpieczeństwa w Afryce; podkreśla również, że finansowanie Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce z EFR już od 15 lat stanowi rozwiązanie tymczasowe; podkreśla, że środki finansowe na rozwój w znacznym stopniu finansowały afrykańską politykę bezpieczeństwa przez te wszystkie lata, podczas gdy Unia nie wydaje nic na bezpieczeństwo z myślą o rozwoju;

90.  ubolewa nad faktem, że system kontroli zarządzania i operacyjnego monitorowania Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce nieskutecznie chronił fundusze EFR przed nielegalnymi i nieprawidłowymi wydatkami oraz że wdrażanie środków łagodzących było niewystarczające do przeciwdziałania zidentyfikowanym słabościom instytucjonalnym; ubolewa również nad słabościami systemów monitorowania i sprawozdawczości dotyczących działań finansowanych z Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce;

91.  wyraża obawę, że wyniki oceny filarów przeprowadzonej zgodnie z wymaganiami rozporządzenia finansowego nie zostały uwzględnione, mianowicie w zakresie niezgodności rachunkowości, procedury udzielania zamówień i procesów subdelegacji; wyraża ubolewanie, że środków naprawczych nie wdrożono szybciej;

92.  zachęca Komisję do dostosowania zarządzania, koordynacji i odnośnych obowiązków zainteresowanych stron (tj. służb Komisji, Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych i delegatur Unii) zaangażowanych w monitorowanie finansowania z Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce oraz w sprawozdawczość dotyczącą trwających projektów;

93.  wzywa Komisję do przesłania Parlamentowi w odpowiednim czasie sprawozdania na temat środków naprawczych, poziomu odzyskania środków oraz usprawnień w zarządzaniu funduszami w ramach Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce;

Współpraca z krajami i terytoriami zamorskimi

94.  uznaje, że EFR skupia się głównie na krajach afrykańskich, i uważa, że nie należy marginalizować krajów i terytoriów zamorskich w odniesieniu do celów politycznych; wzywa Komisję do wdrożenia większej synergii z unijnymi wewnętrznymi i horyzontalnymi strategiami, przy konkretnym udziale krajów i terytoriów zamorskich;

95.  uważa, że należy zwrócić uwagę na wydajność pomocy i wpływ polityki rozwoju, ale także innych europejskich i międzynarodowych strategii na kraje położone na tym samym obszarze geograficznym jak kraje i terytoria zamorskie; wzywa do zwrócenia szczególnej uwagi na specjalną sytuację Majotty, która w 2014 r. zmieniła status z terytorium i kraju zamorskiego na region najbardziej oddalony;

96.  zachęca Komisję do sprawiedliwego, równomiernego zapewniania korzyści wynikających z finansowania wszystkim krajom i terytoriom zamorskim; wzywa Komisję do dalszego wspierania administracji krajów i terytoriów zamorskich w zakresie realizacji projektów EFR, w szczególności przez organizowanie szkoleń i udostępnianie pomocy technicznej;

97.  przypomina o charakterystyce geograficznej krajów i terytoriów zamorskich; wzywa Komisję do lepszego uwzględnienia ukierunkowanych kluczowych wskaźników efektywności w odniesieniu do finansowania w krajach i terytoriach zamorskich; wzywa również Komisję, aby kontynuując działanie przygotowawcze w ramach systemu BEST (dobrowolny program usług w zakresie różnorodności biologicznej i ekosystemu w regionach peryferyjnych Unii oraz w państwach i terytoriach zamorskich), zaproponowała trwały mechanizm służący ochronie bioróżnorodności, rozwijaniu usług ekosystemowych i zwalczaniu skutków zmiany klimatu w unijnych krajach i terytoriach zamorskich;

98.  ponownie wzywa Komisję, by do 2020 r. utworzyła specjalny instrument finansowy dla krajów i terytoriów zamorskich, który uwzględniałby ich specjalny status i ich przynależność do rodziny europejskiej;

Odpowiedź EFR na pilne wyzwania globalne

Kwestia migracji i pomoc rozwojowa

99.  przypomina, że głównym celem unijnej polityki rozwoju jest ograniczenie i ostatecznie wyeliminowanie ubóstwa oraz że jak dotąd EFR umożliwił osiągnięcie postępu w państwach AKP oraz krajach i terytoriach zamorskich; uważa, że kwestie skutecznej pomocy rozwojowej i kwestie migracji są ze sobą wzajemnie powiązane, ponieważ migracja może wynikać ze słabości społeczno-gospodarczej, a niwelowanie podstawowych przyczyn migracji może odbywać się dzięki ukierunkowanej pomocy rozwojowej;

100.  zauważa niedawne przyjęcie unijnej globalnej strategii służącej osiągnięciu zrównoważonego rozwoju do 2030 r., która jeszcze bardziej konsoliduje powiązania między rozwojem a migracją oraz uwzględnia kwestię migracji i bezpieczeństwa w nowych ramach rozwoju i współpracy;

101.  przypomina stanowisko Parlamentu wobec holistycznego podejścia do migracji opartego na nowym połączeniu strategii, obejmującego wzmocnienie związku między migracją a rozwojem przez dotarcie do przyczyn migracji, przy jednoczesnym popieraniu zmiany sposobów finansowania reakcji na kryzys migracyjny;

102.  przyjmuje do wiadomości, że Unia zwiększyła wsparcie na reformy w sektorze bezpieczeństwa; uważa jednak, że Komisja powinna dopilnować, by fundusze nie były przekierowywane na propagowanie bezpieczeństwa bez jednoczesnego zwiększania wsparcia dla reform służących demokracji;

103.  uważa, że rozmiary kryzysu migracyjnego powodują, że należy szybciej i skuteczniej reagować i udzielać pomocy; uznaje za przydatne opracowanie odpowiedniego kodeksu sektorowego dla migracji w Komitecie Pomocy Rozwojowej OECD, aby skuteczniej włączyć migrację w program działań na rzecz rozwoju, ułatwić kodowanie i wykorzystywanie środków oraz lepiej śledzić i monitorować kwoty przydzielone na działania zewnętrzne związane z przyczynami leżącymi u podstaw migracji;

104.  przyjmuje z zadowoleniem przewidywane uruchomienie planu zewnętrznych inwestycji w Afryce w oparciu o model Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych z myślą o wyeliminowaniu określonych zatorów w inwestycjach; uważa, że jest to jedno z najodpowiedniejszych i najbardziej skutecznych narzędzi realizacji długoterminowego celu Parlamentu polegającego na zapewnianiu ludności odpowiednich warunków życia, a tym samym podejmowaniu przyczyn leżących u podstaw nadmiernej migracji z Afryki;

105.  uznaje, że środki z EFR przyczyniają się do wyeliminowania podstawowych przyczyn obecnego globalnego kryzysu uchodźczego i migracyjnego; podkreśla, że środków z EFR nie można nieprawidłowo wykorzystywać do celów innych niż określone w przepisach, jak kontrole bezpieczeństwa na granicach i skuteczne działania w dziedzinie powrotu; wzywa Komisję do konstruktywnego zaangażowania na rzecz osiągnięcia synergii między budżetem Unii, EFR oraz współpracą dwustronną, aby rozwiązać kwestie dotyczące zapobiegania kryzysowi migracyjnemu;

106.  wzywa do nieustannego doskonalenia strategicznego rozumienia i ram zewnętrznej polityki migracyjnej Unii oraz opcji politycznych z udziałem głównych podmiotów w celu zapewnienia przejrzystości, a także skoordynowanej, spójnej mobilizacji zewnętrznych mechanizmów dotyczących migracji w krótko-, średnio- i długoterminowej perspektywie, w unijnych ramach budżetowych lub poza nimi;

107.  zauważa istotną potrzebę pogodzenia wymogu osiągania lepszych rezultatów z dostępnością wystarczających środków zapewniających zaspokojenie dużych ambicji w planowaniu kompleksowej i zrównoważonej reakcji Unii na obecne i przyszłe wyzwania wywołane kryzysem migracyjnym; jest zdania, że unijne zewnętrzne wydatki w obszarze migracji muszą być ponoszone w sposób bardziej efektywny oraz powinny spełniać kryteria „wartości dodanej” w celu zapewnienia ludności odpowiednich warunków egzystencji w krajach ich pochodzenia oraz innych państwach AKP;

108.  zachęca wszystkie główne zainteresowane strony do przemyśleń nad równowagą między elastycznością interwencji, wzajemnym uzupełnianiem się środków, ich poziomem i koniecznym efektem mnożnikowym, jak też potencjalnymi synergiami oraz ogólną dodatkowością interwencji Unii oraz do odpowiedniego reagowania;

109.  uważa, że istniejące rozdrobnienie instrumentów z wyznaczeniem specjalnych celów bez wzajemnego powiązania utrudnia nadzór parlamentarny nad sposobem realizacji środków, identyfikację odpowiedzialności oraz w konsekwencji wyraźną ocenę rzeczywiście wydanych kwot na wsparcie działań zewnętrznych w zakresie migracji; ubolewa na faktem, że prowadzi to do braku skuteczności, przejrzystości i rozliczalności; uznaje za konieczną zmianę ukierunkowania sposobów wykorzystania istniejących instrumentów politycznych z zastosowaniem zrozumiałej, odnowionej struktury celów pod kątem zwiększenia ich ogólnej skuteczności i widoczności;

110.  uważa, że w tym kontekście należy się skoncentrować na odpowiednim ukierunkowaniu pomocy na różne, zmieniające się zewnętrzne problemy migracji z jednoczesnym zapewnieniem adekwatności nadzoru wydatkowanych środków, by uniknąć ryzyka niewłaściwego użycia środków i podwójnego finansowania oraz umożliwić, by inne państwa AKP także mogły skorzystać z pomocy z EFR;

111.  uważa, że zmiana klimatu i związane z nią wyzwania, migracja i rozwój są ściśle ze sobą powiązane; wzywa do lepszego poznania tej korelacji w ramach przyznawania pomocy rozwojowej i opracowywania celów polityki rozwoju; wzywa Komisję oraz EBI do unikania ograniczania się do zwiększania funduszy wydawanych na podejmowanie problemów związanych z migracją, bez uwzględniania projektów mających na celu przystosowanie się do zmiany klimatu i innych projektów w dziedzinie rozwoju;

Wkład EBI

112.  zauważa, że w 2015 r. na państwa AKP oraz kraje i terytoria zamorskie przydzielono 936 mln EUR na projekty realizowane w 15 krajach oraz 6 grupach regionalnych;

113.  popiera nadrzędne cele ram Instrumentu inwestycyjnego AKP, tj. wpieranie lokalnego sektora prywatnego oraz tworzenie miejsc pracy i infrastruktury społeczno-gospodarczej sprzyjających zrównoważonemu rozwojowi na szczeblu lokalnym i regionalnym, jak też rozwojowi sektora prywatnego oraz kluczowej infrastruktury w ramach funduszu powierniczego UE na rzecz infrastruktury w Afryce;

114.  przychylnie przyjmuje działania EBI, by wspomóc reakcję Unii wobec spraw międzynarodowych o krytycznym znaczeniu, w szczególności w ramach pakietu migracyjnego AKP oraz inicjatywy kształtowania odporności gospodarczej, wspierające Unię i kraje partnerskie w zmaganiu się z wyzwaniami społeczno-gospodarczymi przyczyniającymi się do migracji i poprzedzające plan inwestycji zewnętrznych; stwierdza jednak, że właściwa kontrola polityczna i demokratyczna działań EBI jest niezmiennym wyzwaniem;

115.  zachęca EBI do domagania się długoterminowego efektu inwestycji oraz ich wkładu w zrównoważony rozwój oraz nadania mu priorytetowego znaczenia we wszystkich aspektach gospodarczych, społecznych i środowiskowych;

116.  zachęca EBI do dalszego wspierania rozwoju lokalnego sektora prywatnego jako kluczowego stymulatora zrównoważonego wzrostu, wspierania podstawowej społeczno-gospodarczej infrastruktury służącej bezpośrednio interesowi beneficjentów, jak również poszukiwania nowych lokalnych i regionalnych partnerów w konkretnej dziedzinie mikrofinansowania; zachęca EBI do zwiększenia dodatkowości poprzez lepsze uzasadnienie wykorzystania funduszy;

117.  zachęca EBI do zapewnienia, by trwający projekt był systematycznie monitorowany oraz by pierwotne cele i kryteria były skutecznie osiągane podczas okresu realizacji projektu; uważa, że EBI powinien uwzględnić możliwe zmiany projektu i jego celów;

118.  przychylnie przyjmuje drugie sprawozdanie EBI z 2015 r. na temat rezultatów działań zewnętrznych i stosowania ram oceny 3 filaru oraz ram pomiarów rezultatów przez EBI do prowadzenia oceny ex-ante oczekiwanych rezultatów projektów inwestycyjnych;

119.  uważa, że ramy pomiarów rezultatów oraz wydajności instrumentu inwestycyjnego powinny umożliwiać pomiar wpływu na rozwój w przypadku każdego projektu; podkreśla wagę ukierunkowania na te same cele oraz strategie, jak w przypadku unijnych polityk rozwoju; zachęca EBI do dalszego dostosowywania działalności do unijnych celów rozwojowych;

120.  wzywa do systematycznego ujawniania informacji z instrumentu inwestycyjnego AKP o umowach dotyczących kredytów oraz do zapewniania większej przejrzystości w obrębie decyzji rady oraz dokumentów sterujących;

121.  uważa, że audyt instrumentu inwestycyjnego jest dobrą praktyką w zakresie współpracy i wspólnej kontroli Parlamentu i Trybunału; wyraża jednak ubolewanie, że projekty wdrażane w krajach i terytoriach zamorskich oraz przydzielane im środki finansowe nie są objęte audytem; wyraża ubolewanie z powodu faktu, że instrument inwestycyjny nie podlega zakresowi corocznego poświadczania wiarygodności przez Trybunał ani procedurze udzielania absolutorium przez Parlament;

W kierunku umowy na okres po wygaśnięciu umowy z Kotonu

122.  uznaje osiągnięcia EFR, jednocześnie uwzględniając, że należy rozważyć nowe perspektywy w celu wzięcia pod uwagę zmian w państwach AKP oraz krajach i terytoriach zamorskich, a także w opracowywaniu nowych celów zrównoważonego rozwoju, w szczególności korelacji pomiędzy kwestiami pokoju, pomocy humanitarnej, zmiany klimatu i związanych z nią wyzwań, utraty bioróżnorodności, a także migracji;

123.  przychylnie przyjmuje wspólny komunikat do Parlamentu i Rady pt. „Odnowione partnerstwo z krajami Afryki, Karaibów i Pacyfiku”, opublikowany przez Komisję oraz Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa dnia 22 listopada 2016 r. (JOIN(2016)0052), oraz wzywa do dalszej debaty pomiędzy unijnymi instytucjami na temat przyszłych stosunków UE-AKP;

124.  zauważa, że chociaż Komisja zaproponowała istotne uproszczenia w rozporządzeniu finansowym mającym zastosowanie do budżetu ogólnego, każdy EFR nadal podlega własnemu rozporządzeniu finansowemu; uważa, że jedno rozporządzenie finansowe zmniejszyłoby złożoność charakteryzującą zarządzanie poszczególnymi EFR i ich wdrażanie; podkreśla ponadto, że Parlament od dawna apeluje o włączenie EFR do budżetu Unii;

125.  uważa, że w umowie na okres po wygaśnięciu umowy z Kotonu należy zapewnić jeszcze większą spójność pomiędzy celami rozwoju oraz wszystkimi unijnymi strategiami zewnętrznymi, a takie elementy jak walka z nierównościami i działania na rzecz zrównoważonego rozwoju powinny zajmować w niej główne miejsce;

126.  oczekuje, że będzie dokładnie informowany i proszony o opinię na temat przeglądu śródokresowego 11. EFR, który ma uwzględnić agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i nowy Konsensus europejski w sprawie rozwoju, ale który powinien również zapewnić pełne poszanowanie zasad skuteczności rozwoju potwierdzonych na forum wysokiego szczebla w Nairobi w ramach partnerstwa globalnego, w szczególności zasady odpowiedzialności krajów otrzymujących wsparcie za priorytety;

127.  zaleca, by umowa na okres po wygaśnięciu umowy z Kotonu wykraczała poza kwestie gospodarcze i wspierała skuteczny dialog polityczny; przypomina, że dialog polityczny jest jednym z kluczowym czynników zapewniania wydajności i skuteczności pomocy;

128.  uważa, że umowa na okres po wygaśnięciu umowy z Kotonu powinna promować upodmiotowienie i zaangażowanie lokalnych społeczności oraz ogólnie społeczeństwa obywatelskiego, w szczególności przez zawieranie lokalnych umów partnerskich, w celu zapewnienia właściwej realizacji projektów na szczeblu lokalnym, zwłaszcza w ramach zarządzania pośredniego;

129.  wzywa do uznania wpływu zmiany klimatu i związanych z nią wyzwań oraz utraty bioróżnorodności na wszystkie czynniki rozwoju; uważa, że umowa na okres po wygaśnięciu umowy z Kotonu powinna się koncentrować bardziej na zrównoważonym rozwoju krajów będących beneficjentami, a zwłaszcza na zagadnieniu samowystarczalności energetycznej;

130.  wzywa Komisję do uznania i dalszego rozwijania wymiaru wyspiarskiego w polityce rozwoju oraz do stworzenia specjalnego instrumentu dla małych rozwijających się państw wyspiarskich, by zapewnić lepszy przydział środków, wydajność i dostosowaną kontrolę;

131.  sugeruje Komisji, by przeprowadziła ocenę a priori i bardziej regularnie informowała o wpływie polityki rozwoju na kraje i regiony znajdujące się w tym samym obszarze geograficznym, aby umożliwić osiągnięcie większej synergii pomiędzy wszystkimi funduszami dostępnymi w tych regionach;

132.  przypomina długofalowe poparcie Parlamentu dla włączenia funduszy do budżetu w celu rozszerzenia demokratycznej kontroli i rozliczalności oraz zwiększenia skuteczności, przejrzystości i widoczności w wykorzystywaniu EFR; podkreśla również, że włączenie funduszy do budżetu ograniczyłoby koszty transakcji oraz uprościłoby wymogi sprawozdawczości i rachunkowości, jako że przewidywałoby korzystanie z jednego tylko zestawu zasad administracyjnych oraz struktur podejmowania decyzji;

Działania podejmowane w następstwie rezolucji Parlamentu

133.  wzywa Trybunał do uwzględnienia w kolejnym sprawozdaniu rocznym przeglądu działań podejmowanych w następstwie zaleceń Parlamentu ujętych w jego rocznej rezolucji w sprawie absolutorium.

(1) Dz.U. C 375 z 13.10.2016, s. 287.
(2) Dz.U. C 375 z 13.10.2016, s. 297.
(3) Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.
(4) Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3.
(5) Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1.
(6) Dz.U. L 156 z 29.5.1998, s. 108.
(7) Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 355.
(8) Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 32.
(9) Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.
(10) Dz.U. L 191 z 7.7.1998, s. 53.
(11) Dz.U. L 83 z 1.4.2003, s. 1.
(12) Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1.
(13) Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 17.
(14) Dz.U. C 375 z 13.10.2016, s. 287.
(15) Dz.U. C 375 z 13.10.2016, s. 297.
(16) Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.
(17) Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3.
(18) Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1.
(19) Dz.U. L 156 z 29.5.1998, s. 108.
(20) Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 355.
(21) Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 32.
(22) Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.
(23) Dz.U. L 191 z 7.7.1998, s. 53.
(24) Dz.U. L 83 z 1.4.2003, s. 1.
(25) Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1.
(26) Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 17.
(27) Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.
(28) Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3.
(29) Decyzja Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”) (Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1).
(30) Komunikat CAB D(2016) Ares 06675546
(31) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.


Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – Parlament Europejski
PDF 790kWORD 89k
Decyzja
Rezolucja
1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja I – Parlament Europejski (2016/2152(DEC))
P8_TA(2017)0146A8-0153/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015(1),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015 (COM(2016)0475 – C8-0270/2016)(2),

–  uwzględniając sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami za rok budżetowy 2015, sekcja I – Parlament Europejski(3),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne audytora wewnętrznego za rok budżetowy 2015,

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedziami instytucji(4),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(5) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości transakcji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 314 ust. 10 i art. 318 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(6), w szczególności jego art. 164, 165 i 166,

–  uwzględniając decyzję Prezydium z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie przepisów wewnętrznych dotyczących wykonania budżetu Parlamentu Europejskiego(7), w szczególności jej art. 22,

–  uwzględniając art. 94 i art. 98 ust. 3 Regulaminu oraz załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8‑0153/2017),

A.  mając na uwadze, że przewodniczący przyjął sprawozdanie finansowe Parlamentu za rok 2015 w dniu 4 lipca 2016 r.;

B.  mając na uwadze, że sekretarz generalny, jako główny delegowany urzędnik zatwierdzający, potwierdził w dniu 24 czerwca 2016 r., iż uzyskał wystarczającą pewność, że zasoby przeznaczone na budżet Parlamentu wykorzystano zgodnie z przeznaczeniem oraz zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami, a wprowadzone procedury kontroli dają niezbędne gwarancje legalności i prawidłowości operacji podstawowych;

C.  mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził podczas kontroli, iż w odniesieniu do wydatków administracyjnych oraz pozostałych wydatków w 2015 r. nie odnotował istotnych niedociągnięć w zbadanych sprawozdaniach rocznych z działalności ani w wewnętrznych systemach kontroli instytucji i organów, wymaganych na mocy rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012;

D.  mając na uwadze, że na mocy art. 166 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 każda instytucja unijna musi podjąć wszelkie właściwe działania w celu uwzględnienia uwag towarzyszących decyzji Parlamentu Europejskiego o udzieleniu absolutorium;

1.  udziela swojemu przewodniczącemu absolutorium z wykonania budżetu Parlamentu Europejskiego za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

2. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja I – Parlament Europejski (2016/2152(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją decyzję w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015, sekcja I – Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 94 i art. 98 ust. 3 Regulaminu oraz załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8‑0153/2017),

A.  mając na uwadze, że w poświadczeniu sporządzenia sprawozdania końcowego księgowy Parlamentu Europejskiego (zwanego dalej „Parlamentem”) stwierdził, iż uzyskał wystarczającą pewność co do prawdziwości i rzetelności zawartych w tym sprawozdaniu informacji na temat sytuacji finansowej Parlamentu we wszystkich istotnych aspektach oraz że nie pojawiły się żadne kwestie mogące wywołać zastrzeżenia;

B.  mając na uwadze, że zgodnie ze zwyczajową procedurą przesłano 129 pytań do administracji Parlamentu, a otrzymane pisemne odpowiedzi zostały publicznie omówione przez Komisję Kontroli Budżetowej w obecności wiceprzewodniczącego odpowiedzialnego za budżet, sekretarza generalnego i audytora wewnętrznego;

C.  mając na uwadze, że kontrola – w szczególności w postaci procedury udzielania absolutorium za dany rok – jest konieczna, aby dopilnować, by administracja Parlamentu i jego polityczni przywódcy byli rozliczani przed obywatelami Unii; mając na uwadze, że jakość, wydajność i skuteczność zarządzania finansami publicznymi stale wymagają poprawy; mając na uwadze, że zasady budżetowania zadaniowego i dobrego zarządzania zasobami ludzkimi powinny być podstawowym elementem wykonania budżetu;

Nadzór nad zarządzaniem budżetem i finansami przez Parlament

1.  zwraca uwagę, że na formalny system nadzoru nad zarządzaniem budżetem i finansami przez Parlament składają cztery główne elementy:

   a) poświadczenie sprawozdania końcowego przez księgowego Parlamentu;
   b) roczne sprawozdania audytora wewnętrznego i jego opinia w sprawie wewnętrznego systemu kontroli;
   c) ocena wydatków administracyjnych i pozostałych wydatków wszystkich instytucji unijnych, w tym Parlamentu, przez ich audytora zewnętrznego – Trybunał Obrachunkowy (zwany dalej „Trybunałem”); oraz
   d) procedura udzielania absolutorium przygotowywana przez Komisję Kontroli Budżetowej, skutkująca decyzją Parlamentu w sprawie udzielenia swojemu przewodniczącemu absolutorium z wykonania budżetu;

2.  odnotowuje, że roczne sprawozdanie audytora wewnętrznego zawiera ustalenia wynikające z konkretnych czynności kontrolnych; ma na celu poprawę zarządzania budżetem i finansami, nie zapewnia jednak kompleksowego obrazu zarządzania budżetem i finansami przez Parlament; podobnie zauważa, że sprawozdanie Trybunału przedstawia wyniki zalewie niewielkiej próbki operacji Parlamentu (16 operacji);

3.  rozumie, że zasadniczo niski poziom błędu, jeśli chodzi o wydatki administracyjne, może wyjaśniać fakt, że Trybunał poświęca transakcjom Parlamentu stosunkowo mało uwagi;

4.  podkreśla jednak, że nawet jeśli poziom błędu jest niezwykle niski, to ryzyko utraty reputacji jest stosunkowo wysokie, biorąc pod uwagę, iż tego rodzaju błędy w zakresie finansów i budżetu mogłyby wpłynąć negatywnie na wizerunek instytucji;

5.  stwierdza ponadto, że – ze względu na upowszechnienie się w ostatnim czasie poczucia, że należy wprowadzić budżetowanie wynikowe – udzielania absolutorium nie należy ograniczać do wykrywania nieprawidłowości, ale powinno się w nim także uwzględnić pomiar wykonania konkretnych zadań i wyników, co również jest szczególnie istotne w przypadku Parlamentu, gdyż brak wyników bezpośrednio odbija się na reputacji instytucji;

6.  zauważa, że w związku z powyższym prace podjęte przez Parlament w ramach procedury udzielania absolutorium stanowią możliwość bardziej gruntownej analizy sprawozdań finansowych służb Parlamentu; wzywa do podniesienia w obrębie instytucji wiedzy specjalistycznej w zakresie rachunkowości i audytu, z której sprawozdawcy mogą skorzystać podczas przygotowywania sprawozdań w sprawie absolutorium;

Sprawozdanie finansowe Parlamentu

7.  zauważa, że ostateczna kwota środków w budżecie Parlamentu na rok 2015 wyniosła 1 794 929 112 EUR, tj. 19,78 % środków w dziale 5 wieloletnich ram finansowych(8) przeznaczonych na wydatki administracyjne wszystkich instytucji unijnych w 2015 r., i w stosunku do budżetu w 2014 r. (1 755 631 742 EUR) kwota ta wzrosła o 2,2 %;

8.  zauważa, że całkowita kwota dochodów zaksięgowanych na dzień 31 grudnia 2015 r. wynosiła 176 367 724 EUR (2014 r.: 174 436 852 EUR), w tym 27 988 590 EUR dochodu przeznaczonego na określony cel (2014 r.: 26 979 032 EUR);

9.  zwraca uwagę, że 71 % łącznej kwoty zobowiązań przeznaczono na cztery rozdziały: rozdział 10 („Członkowie instytucji”), rozdział 12 („Urzędnicy i pracownicy tymczasowi”), rozdział 20 („Budynki i koszty dodatkowe”) oraz rozdział 42 („Wydatki związane z asystentami posłów”); zauważa, że wskazuje to, iż wydatki Parlamentu charakteryzuje duża ciągłość w odniesieniu do głównej części związanej z uposażeniem posłów i personelu dostosowywanym zgodnie z regulaminem i innymi zobowiązaniami umownymi;

10.  odnotowuje następujące dane liczbowe, na podstawie których zostały zamknięte rachunki Parlamentu za rok budżetowy 2015:

a)  Dostępne środki (EUR)

środki na 2015 r.:

1 794 929 112

środki przeniesione nieautomatycznie z roku budżetowego 2014:

środki przeniesione automatycznie z roku budżetowego 2014:

277 911 825

środki odpowiadające dochodowi przeznaczonemu na określony cel na 2015 r.:

27 988 590

środki przeniesione odpowiadające dochodowi przeznaczonemu na określony cel z 2014 r.:

106 077 150

Ogółem:

2 206 906 677

b)  Wykorzystanie środków w roku budżetowym 2015 (EUR)

zobowiązania:

2 176 992 756

dokonane płatności:

1 770 807 099

środki przeniesione automatycznie, w tym środki wynikające z dochodu przeznaczonego na określony cel:

392 379 176

środki przeniesione nieautomatycznie:

środki anulowane:

43 720 402

c)  Wpływy do budżetu (EUR)

otrzymane w 2015 r.:

176 367 724

d)  Całkowity bilans na dzień 31 grudnia 2015 r. (EUR)

1 511 058 599

11.  zauważa, że w 2015 r. zobowiązania zaciągnięto na 99,1 % środków z budżetu Parlamentu, a stopa anulowania wyniosła 0,9 %, oraz że – podobnie jak w poprzednich latach – osiągnięto bardzo wysoki wskaźnik wykonania budżetu;

12.  zwraca uwagę, że środki anulowane wyniosły ogółem 41 422 684 EUR, przy czym większość dokonanych anulowań dotyczyła płac oraz wydatków związanych z budynkami;

13.  zauważa, że przesunięcie niewykorzystanych środków niezróżnicowanych wyniosło 71 000 000 EUR, co stanowi 4 % łącznych środków przesuniętych z pozycji na środki tymczasowe i z innych źródeł, tak aby zasilić budżet na opłaty za użytkowanie budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu; wzywa, aby polityka Parlamentu dotycząca budynków została sformułowana w sposób dostatecznie przejrzysty w ramach strategii budżetowej; uważa, że poziom przesunięcia niewykorzystanych środków niezróżnicowanych jest bardzo wysoki; jest głęboko przekonany, że skuteczne zarządzanie budżetem powinno zmniejszyć to przesunięcie do minimum; w związku z tym zwraca się do Trybunału o opracowanie sprawozdania na temat polityki Parlamentu dotyczącej budynków;

Opinie Trybunału Obrachunkowego na temat wiarygodności rozliczeń za rok 2015 oraz legalności i prawidłowości transakcji leżących u ich podstaw

14.  zwraca uwagę, że z ogółu dowodów kontroli wynika, że w wydatkach w dziale „Administracja” nie wystąpił istotny poziom błędu, ale w odniesieniu do siedmiu błędów kwantyfikowalnych szacowany poziom błędu w dziale 5 WRF („Administracja”) wynosi 0,6 % (wzrost w porównaniu do 0,5 % w 2014 r.);

15.  jest bardzo zaniepokojony ustaleniem Trybunału, że spośród 151 zbadanych transakcji wszystkich instytucji unijnych 22 transakcje (14,6 %) były obarczone błędem; zauważa jednak, że z tych 22 transakcji tylko siedem błędów zostało określonych ilościowo, a więc miało skutki finansowe, prowadząc w efekcie do szacunkowego poziomu błędu w wysokości 0,6 %;

16.  odnotowuje ponadto szczegółowe ustalenia dotyczące Parlamentu zawarte w rocznym sprawozdaniu Trybunału za 2015 r.; zwraca uwagę, że Trybunał stwierdził niedociągnięcia w zakresie kontroli zatwierdzania i dokonywania wydatków, które miały miejsce w 2014 r.; dotyczyły one tylko jednej na szesnaście transakcji Parlamentu, które zostały zbadane w powiązaniu z działaniami grup politycznych, a wspomniane niedociągnięcia zostały rozliczone w 2015 r.;

17.  odnotowuje odpowiedzi udzielone Trybunałowi przez Parlament w ramach postępowania kontradyktoryjnego; zwraca się do Trybunału o informowanie właściwej komisji parlamentarnej o stanie wdrażania jego zaleceń dotyczących zapewnienia lepszych wytycznych oraz przeglądu istniejących ram kontroli wykorzystania środków budżetowych przydzielonych grupom politycznym;

Sprawozdanie roczne audytora wewnętrznego

18.  odnotowuje, że na jawnym posiedzeniu właściwej komisji z audytorem wewnętrznym w dniu 30 stycznia 2017 r. audytor wewnętrzny przedstawił swoje sprawozdanie roczne i wyjaśnił, że w 2015 r. przyjął sprawozdania dotyczące następujących zagadnień:

   nadzór przekrojowy nad działaniami otwartymi ujętymi w sprawozdaniach z audytu wewnętrznego,
   kodeks postępowania w kwestii wielojęzyczności,
   pomiar wydajności na szczeblu operacyjnym i efektywności systemów informatycznych,
   system zarządzania finansowego,
   procedura windykacji długów,
   zarządzanie ciągłością działania,
   inwentaryzacja infrastruktury centrum danych i zarządzanie zewnętrznym zasobem wiedzy;

19.  odnotowuje i wspiera opinie audytora wewnętrznego w odniesieniu do konieczności:

   przygotowania odpowiednio umotywowanego wniosku dotyczącego uaktualnienia kodeksu postępowania w kwestii wielojęzyczności w odniesieniu do usług tłumaczenia ustnego, który zawierałby przepisy dotyczące planowania posiedzeń związanych z rozmowami trójstronnymi;
   poprawy ram regulacyjnych dotyczących posiedzeń z obsługą w zakresie tłumaczeń ustnych, obejmującej: lepszego dostosowania istniejących zbiorów norm; środków służących bardziej równomiernemu rozłożeniu zapotrzebowania na cały tydzień oraz wskazaniu i wypełnieniu niewystarczająco wykorzystywanych przedziałów czasowych; podkreśla konieczność zmniejszenia liczby posiedzeń odwoływanych na krótko przed ich rozpoczęciem, co w konsekwencji prowadzi do wzrostu niewłaściwej alokacji zasobów;
   sformułowania odpowiednich kryteriów oraz określania orientacyjnych progów wszczęcia procedur prawnych oraz umorzenia wierzytelności oraz przedkładania ich do zatwierdzenia głównemu delegowanemu urzędnikowi zatwierdzającemu;
   utworzenia odpowiedniego schematu zarządzania i polityki (w tym wytycznych instytucjonalnych i rozwiązań praktycznych) w zakresie zarządzania ciągłością działania;

20.  zwraca uwagę, że na koniec 2015 r., po kolejnych kontrolach następczych pozostały otwarte cztery działania z zakresu przeglądu ram kontroli wewnętrznej, wszystkie o umiarkowanym ryzyku, z których jedno ma termin realizacji odroczony do 2017 r., w kontekście nowego systemu zarządzania finansowego Parlamentu; wzywa audytora wewnętrznego do informowania komisji CONT o postępie w realizacji tych działań;

21.  zwraca się do kontrolera wewnętrznego, aby przedstawiając swoje sprawozdanie roczne, zwrócił większą uwagę na te kwestie, w których zauważył uchybienia lub nieprawidłowości; zwraca się do kontrolera wewnętrznego również o to, by udostępniał Komisji Kontroli Budżetowej sprawozdania z monitorowania, oceny i zastosowanych rozwiązań problemów, które wykrył w ramach wykonywania swoich uprawnień; zwraca się do sekretarza generalnego, by wprowadził procedury oceny skuteczności i wyników;

Działania w następstwie rezolucji w sprawie absolutorium za rok 2014

22.  odnotowuje pisemne odpowiedzi udzielone komisji CONT w dniu 20 października 2016 r. w związku z rezolucją w sprawie udzielenia absolutorium za rok 2014 oraz wystąpienie sekretarza generalnego na temat poszczególnych kwestii i wniosków dotyczących rezolucji Parlamentu w sprawie udzielenia absolutorium za rok 2014 oraz wymianę poglądów z posłami, która po nim nastąpiła; ubolewa jednak, że wiele z tych wniosków nie miało żadnych działań następczych i że nie podano żadnej przyczyny ani uzasadnienia tego faktu; podkreśla znaczenie możliwości częstszych dyskusji z sekretarzem generalnym w komisji CONT w sprawach dotyczących budżetu Parlamentu i jego wykonania;

23.  zauważa brak spójności między datą przedstawienia projektu sprawozdania w sprawie absolutorium Parlamentu a terminem, w którym możliwe było zadanie pytań dodatkowych sekretarzowi generalnemu; zwraca się do sekretarza generalnego o udzielenie odpowiedzi na pytania dodatkowe przed upływem terminu zgłaszania poprawek oraz w razie konieczności przed przeprowadzeniem głosowania w komisji;

Absolutorium dla Parlamentu za rok 2015

24.  odnotowuje wymianę poglądów między wiceprzewodniczącym odpowiedzialnym za budżet, sekretarzem generalnym i komisją CONT w obecności członka Trybunału i audytora wewnętrznego, która odbyła się w dniu 30 stycznia 2017 r.;

25.  wyraża zadowolenie z powodu zobowiązania administracji Parlamentu do ciągłej poprawy wyników pracy wszystkich służb Parlamentu ze szczególnym naciskiem na efektywność, a jednocześnie jest zdania, że w niektórych przypadkach wdrożenie zmian zajmuje zbyt wiele czasu;

26.  stwierdza, że koszt utrzymania Parlamentu wynosi ok. 3,60 EUR na jednego obywatela na rok i nie ma on podstaw do obaw w przypadku porównania z innymi systemami parlamentarnymi, tym bardziej iż jedna trzecia wspomnianych kosztów dotyczy warunków ramowych (wielojęzyczność i miejsca pracy), na które Parlament Europejski ma ograniczony wpływ, a które w tej formie nie znajdują zastosowania w innych parlamentach;

27.  zauważa jednak, że nacisk kładziony na budżetowanie zadaniowe w poszczególnych dyrekcjach generalnych jest różny, przy czym np. w Dyrekcji Generalnej ds. Finansów (DG FINS) jest ono dobrze rozwinięte, w pozostałych strukturach administracji natomiast wciąż podejmuje się zaledwie przymiarki w tym kierunku; apeluje do sekretarza generalnego o dopilnowanie, by w całej administracji wyznaczono jednoznaczne i mierzalne cele, a także by monitorowano ich osiąganie;

28.  przyjmuje do wiadomości odpowiedź sekretarza generalnego na temat dostępności aplikacji ePetition dla posłów i ogółu odbiorców, jak również sprawozdania Wydziału Prawnego; zwraca się do sekretarza generalnego o udzielanie informacji w sprawie działań następczych w stosunku do zaleceń Wydziału Prawnego;

29.  z zadowoleniem przyjmuje nacisk, jaki kładzie się w administracji na zrównoważenie, zwłaszcza w kontekście procedur udzielania zamówień publicznych; zauważa jednak, że wraz z wejściem w życie nowej dyrektywy w sprawie zamówień publicznych(9) pojawiła się możliwość zwiększania wagi kryteriów związanych ze zrównoważeniem społecznym i środowiskowym względem kryterium najniższej ceny;

30.  wzywa sekretarza generalnego do przedłożenia planu działania dotyczącego stosowania kryteriów odnoszących się zrównoważenia w procedurach zamówień publicznych oraz, w tym kontekście, włączenia oceny wykorzystania zielonych zamówień publicznych jako instrumentu;

31.  przyznaje, że według Trybunału koszty rozproszenia geograficznego Parlamentu wynoszą 114 mln EUR rocznie i odnotowuje w swojej rezolucji z 20 listopada 2013 r. w sprawie lokalizacji siedzib instytucji Unii Europejskie(10)j, że 78 % wszystkich misji personelu Parlamentu objętego regulaminem pracowniczym było bezpośrednim następstwem faktu, że służby Parlamentu są geograficznie rozproszone; przypomina, że skutki środowiskowe tego rozproszenia szacuje się na od 11 000 do 19 000 ton emisji CO2; wzywa Prezydium, by poleciło sekretarzowi generalnemu niezwłoczne opracowanie planu działań służących pozostawieniu jednej siedziby Parlamentu; ponownie wzywa Parlament i Radę do podjęcia kwestii sporządzenia planu na rzecz jednej siedziby, z myślą o długofalowych oszczędnościach, o czym Parlament wspominał w kilku wcześniejszych rezolucjach; jest zdania, że wystąpienie Zjednoczonego Królestwa i konieczność dokonania realokacji agencji europejskich, które obecnie mają tam siedziby, może stanowić doskonałą okazję, aby rozwiązać kilka problemów jednocześnie; wskazuje jednak na zapisy zawarte w art. 341 TFUE, który stanowi, że siedzibę instytucji Unii określa wspólne porozumienie rządów państw członkowskich, a także w protokole nr 6 załączonym do TUE i TFUE, który stanowi, że Parlament Europejski ma siedzibę w Strasburgu; przypomina, że rozwiązanie polegające na ustanowieniu jednej siedziby wymagałoby dokonania zmian w traktacie;

32.  przywołuje odpowiedź administracji na pytanie nr 75, udzieloną w ankiecie dotyczącej procedury udzielania absolutorium dla Parlamentu za rok 2013, w której ta powiadamia, iż podjęła decyzję o „zrezygnowaniu z delegacji długoterminowych, [...] co ma przyczynić się do znaczących oszczędności”, wskazuje jednak na istotną sprzeczność objawiającą się w fakcie, iż obecnie na delegacjach długoterminowych przebywa 13 osób; uważa delegacje długoterminowe do miejsca, w którym ta osoba już mieszkała i pracowała, z dodatkiem z tytułu przebywania za granicą oraz diet dziennych, za niezgodne z przepisami oraz wskazuje nań jako zasługujący na krytykę przykład zarządzania pieniędzmi podatników; nalega na konieczność wyjaśnienia okoliczności każdej delegacji długoterminowej, a w szczególności ujawnienia powodów i kosztów takiej delegacji długoterminowej;

33.  przypomina, że wszyscy urzędnicy oraz pozostali pracownicy Unii, nawet ci zatrudniani przez gabinety, mają wykonywać swoje obowiązki kierując się wyłącznie interesem Unii, zgodnie z zasadami określonymi w regulaminie pracowniczym; zwraca uwagę, że urzędnicy unijni są opłacani z pieniędzy podatników, które nie są przeznaczone na finansowanie prasy ani innych pracowników mających za zadanie promować krajowe interesy polityczne przewodniczącego; zwraca się do Prezydium o ustanowienie jasnych przepisów w tym zakresie w Regulaminie Parlamentu;

34.  przyjmuje do wiadomości decyzję przewodniczącego z dnia 21 października 2015 r., w której zamierzał on dokonywać mianowań na stanowiska kierownicze w Parlamencie z pominięciem procedur, a w szczególności z pominięciem zaproszeń do składania aplikacji; stwierdza, że ta decyzja „nie była zgodna z przepisami” (odpowiedź administracji na ankietę nr 2 komisji CONT); domaga się formalnego odwołania tej decyzji przez przewodniczącego;

35.  zauważa, że w dniu 15 grudnia 2015 r. przewodniczący upełnomocnił samego siebie do przyznania członkom gabinetu poza obowiązującymi dodatkami dodatków specjalnych o nieograniczonej wysokości, mimo że regulamin pracy nie przewiduje tego rodzaju dodatków specjalnych; ponownie stawia pytanie o legalność tego pełnomocnictwa oraz ważność dodatków specjalnych; wnioskuje o rozpatrzenie ewentualnego uchylenia decyzji o wprowadzeniu takiego rodzaju dodatku;

Zarządzanie systemem dofinansowania dla grup odwiedzających

36.  odnotowuje fakt, że w dniu 24 października 2016 r. Prezydium przyjęło zmienione zasady wypłat dofinansowania dla sponsorowanych grup odwiedzających;

37.  wyraża zadowolenie z faktu, że nowe zasady znacznie zmniejszają udział płatności gotówkowych oraz wprowadzają obowiązkowe przelewy elektroniczne, zmniejszając tym samym ryzyko kradzieży oraz uszczerbku na reputacji Parlamentu Europejskiego, przy czym wciąż zapewnia się znaczną elastyczność; popiera zamiar przeprowadzenia przez Prezydium oceny zmienionego systemu po upływie roku od jego wprowadzenia; ubolewa jednak, że asystenci parlamentarni mogą być wyznaczeni do otrzymania płatności na swoje konta osobiste i poświadczania wydatków danej grupy; uważa, iż takie działanie nakłada niepotrzebną odpowiedzialność finansową i prawną dla akredytowanych asystentów parlamentarnych oraz stanowi dla nich potencjalne ryzyko; wzywa Prezydium do priorytetowego ponownego rozważenia tej kwestii;

38.  ubolewa, że Parlament udzielił absolutorium swojemu przewodniczącemu w odniesieniu do wykonania budżetu Parlamentu na rok budżetowy 2014 i w ostatniej chwili usunął istotne ustępy, w których postawiano szereg pytań dotyczących działań politycznych przewodniczącego i jego zachowań finansowych podczas wyborów europejskich w 2014 r.;

Rejestr służący przejrzystości i konflikt interesów

39.  z zadowoleniem przyjmuje rosnące zainteresowanie Parlamentem i jego administracją w mediach oraz w społeczeństwie; zauważa jednak, że niektórzy dziennikarze mają trudności z uzyskaniem konkretnych informacji, których poszukują; podkreśla, że przejrzystość Parlamentu i jego administracji jest niezbędna w celu zapewnienia legitymacji tej instytucji i że – z bezwzględnym poszanowaniem przepisów dotyczących ochrony danych osobowych – należy poprawić dostęp do informacji;

40.  wzywa Prezydium do publikowania na stronie internetowej Parlamentu odpowiednich dokumentów przekazywanych przez sekretarza generalnego w formacie możliwym do odczytu maszynowego, chyba że będzie to niemożliwe z uwagi na charakter zawartych w nich informacji, m.in. przez wzgląd na ochronę danych osobowych;

41.  podkreśla potrzebę zwiększenia przejrzystości i przystępności prac wewnętrznych organów decyzyjnych Parlamentu, szczególnie Prezydium; zwraca się o publikowanie w intranecie porządku dnia Prezydium w odpowiednim czasie oraz o znaczące skrócenie terminu publikacji protokołów z posiedzeń; zauważa, że nie ma potrzeby, by oczekiwać na ich przetłumaczenie na wszystkie języki;

42.  przypomina, że posłowie mają obowiązek natychmiastowego informowania administracji o wszelkich zmianach w swych deklaracjach o braku konfliktu interesów;

43.  zwraca się do sekretarza generalnego o przekazanie Prezydium niniejszej rezolucji i wskazanie w szczególności wszystkich punktów, w których wnioskuje się o działanie lub decyzję ze strony Prezydium; zwraca się do sekretarza generalnego o opracowanie planu działania i harmonogramu, który umożliwi Prezydium działania następcze i reakcję na zalecenia przedstawione przez Parlament w ramach rezolucji w sprawie udzielenia absolutorium budżetowego oraz uwzględnienie wyników w rocznym dokumencie podsumowującym; zwraca się do sekretarza generalnego o informowanie w odpowiednim czasie Komisji Budżetowej i CONT o wszystkich przedstawianych Prezydium projektach o znaczącym wpływie na budżet;

44.  jest przekonany, że posłowie winni mieć możność korzystania ze strony Parlamentu, aby z możliwie największą przejrzystością informować swój elektorat o własnych działaniach, i w związku z tym zwraca się do sekretarza generalnego o opracowanie systemu, z którego posłowie będą mogli korzystać do publikowania informacji na temat spotkań z przedstawicielami grup interesu; wzywa sekretarza generalnego do niezwłocznego zapewnienia takiej możliwości, o którą wnioskowano już w rezolucji w sprawie absolutorium za 2014 r.;

45.  przypomina stanowisko Parlamentu w sprawie dodatku z tytułu kosztów ogólnych,

46.  zwraca uwagę na niski poziom świadomości wśród posłów faktu, że mają możliwość zwrotu nadwyżki dodatku na wydatki ogólne; przypomina posłom, że zwrot kosztów ogólnych nie stanowi dodatkowego osobistego wynagrodzenia; zwraca się do sekretarza generalnego, aby priorytetowo potraktował nagłośnienie tej możliwości; wzywa posłów do zwrotu nadwyżki dodatku w momencie wygaśnięcia mandatu;

47.  podobnie apeluje do sekretarza generalnego o udostępnienie posłom chcącym publikować na ich osobistych stronach internetowych informacje o dokonywanych dla nich przez Parlament wypłatach innych dodatków, odpowiednich zestawów danych w łatwo edytowalnej formie;

48.  apeluje ponadto do sekretarza generalnego o taką samą pomoc dla wszystkich zainteresowanych grup politycznych;

49.  zauważa, że w witrynie internetowej Parlamentu są ujawnione liczne dokumenty stanowiące podstawę decyzji o uznaniu europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych, łącznie ze szczegółowymi danymi na temat ostatecznej kwoty finansowania; wzywa Parlament, aby zwrócił się do Komisji o przedstawienie wniosku w sprawie zmiany obecnego aktu prawnego Unii dotyczącego statutu i finansowania europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych(11), w tym bardziej rygorystyczne wymogi w zakresie ustanawiania europejskich partii i fundacji politycznych, tak aby uniknąć nadużyć;

50.  z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie specjalnego formularza dla sprawozdawców, w którym mogą oni wskazać, które grupy interesu miały wpływ na ich sprawozdania (ślad legislacyjny);

51.  ponawia swój apel o przygotowanie przez administrację Parlamentu sprawozdania na temat wykorzystywania pomieszczeń Parlamentu przez grupy interesu oraz inne organizacje zewnętrzne;

52.  wyraża zaniepokojenie, że aktualny kodeks postępowania posłów do Parlamentu Europejskiego może wymagać dalszych udoskonaleń w celu zapobiegnięcia konfliktom interesów, ze zwróceniem szczególnej uwagi na:

   dodatkowe, odpłatne zatrudnianie posłów;
   działalność lobbingową byłych posłów skierowaną wobec instytucji europejskich w okresie uprawnienia do pobierania odprawy przejściowej;
   rejestrację deklaracji posłów o braku konfliktu interesów;
   skład i kompetencję komitetu doradczego;

Dyrekcja Generalna ds. Komunikacji

53.  z zadowoleniem przyjmuje opracowanie wskaźników pomiaru wyników działalności komunikacyjnej Parlamentu oraz zachęca sekretarza generalnego, by w sprawozdaniu z działalności Parlamentu w 2016 r. poświęcił oddzielną sekcję zagadnieniu skuteczności podejścia opartego na wynikach w dziedzinie komunikacji;

54.  popiera rozmaite programy mające na celu ułatwienie wizyt zarówno dziennikarzy, jak i obywateli – którzy chcą dowiedzieć się więcej o działalności Parlamentu;

55.  przypomina w związku z tym apel zawarty w absolutorium za 2014 r., w którym zwrócono uwagę, że witryna Parlamentu pozostaje stosunkowo nieprzyjazna dla użytkowników, trudna w obsłudze i nie korzysta z najnowszych osiągnięć technologicznych, a w związku z tym trudno jest szybko znaleźć w niej poszukiwane informacje; podkreślono również, że z uwagi na znaczenie komunikacji z obywatelami UE, strona internetowa nie przyczyniła się do poprawy wizerunku Parlamentu w oczach ogółu społeczeństwa;

56.  wzywa Dyrekcję Generalną ds. Komunikacji (DG COMM) do wprowadzenia wydajniejszej i bardziej przyjaznej dla użytkownika witryny internetowej z lepszą wyszukiwarką internetową, która wzmocni rolę Parlamentu w oczach ogółu społeczeństwa i pozwoli w bardziej bezpośredni sposób odpowiedzieć na potrzeby i interesy obywateli; zauważa, że pomimo przeznaczenia dużych zasobów uzyskano w tej kwestii znikome rezultaty;

57.  wyraża swoje obawy co do skuteczności strategii komunikacyjnej Parlamentu; wzywa w tym kontekście do dokonania dogłębnego przeglądu obecnie prowadzonej strategii oraz w szczególności do przyjęcia bardziej aktywnego podejścia wobec osób, które nie są co do zasady zainteresowane działalnością Parlamentu, bądź nawet odnoszą się sceptycznie do jego funkcjonowania; zachęca sekretarza generalnego do opracowania nowej strategii o większym zasięgu, aby dotrzeć również i do takich obywateli, poprzez ułatwianie dostępu do informacji, przeciwstawianie się w odpowiedni sposób bezzasadnym uprzedzeniom w stosunku do Parlamentu, a jednocześnie unikanie niepotrzebnych i kosztownych kampanii reklamowych;

58.  podkreśla potrzebę modernizacji misji biur informacyjnych Parlamentu poprzez zoptymalizowanie wykorzystania nowych technologii komunikacyjnych i modeli oraz skorzystanie z ich uprzywilejowanego położenia geograficznego – blisko obywateli – w celu dalszej wzmożenia działań na szczeblu lokalnym, takich jak organizowanie debat z posłami i przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego, z myślą o wysłuchaniu obywateli i współpracy z nimi; podkreśla, że debaty za pośrednictwem internetu i przyciąganie uwagi mediów w wyniku takich wydarzeń powinny przyczyniać się do dalszego zbliżania się do obywateli; zauważa, że koszty utworzenia biur informacyjnych w państwach członkowskich i zatrudnienia ich personelu są nieproporcjonalnie wysokie w porównaniu z kwotami wydawanymi na kluczowe funkcje tych biur; wzywa sekretarza generalnego, aby do końca 2017 r. przedstawił komisji CONT szczegółowe sprawozdanie z działalności i sprawozdanie finansowe dotyczące biur informacyjnych w Brukseli i Strasburgu, ze szczególnym uwzględnieniem tworzonej przez nich wartości dodanej;

59.  wyraża zaniepokojenie faktem, że – jak wynika z odpowiedzi na pytania wymagające odpowiedzi pisemnej dotyczące biur informacyjnych Parlamentu działających w poszczególnych państwach członkowskich – większość tych biur na faktyczne osiąganie celów i realizację zadań wydaje zaledwie ułamek swego budżetu operacyjnego, lwią część kosztów stanowią zaś czynsze za wynajem biur, wynagrodzenia pracowników i ich koszty podróży;

60.  zachęca sekretarza generalnego, by usprawnić komunikację wewnętrzną pomiędzy rozmaitymi dyrekcjami generalnymi, tak aby np. o opracowaniu nowych istotnych narzędzi, takich jak legislacyjny rozkład jazdy, informowano szerszy krąg osób, zarówno w ramach instytucji unijnych, jak i opinii publicznej;

Nagroda LUX

61.  z zadowoleniem przyjmuje wspólną, przeprowadzoną zgodnie z prośbą zgłoszoną w procedurze udzielenia absolutorium na 2013 r., prezentację dla Komisji Kontroli Budżetowej oraz Komisji Kultury i Edukacji dotyczącą wyników badania sondażowego przeprowadzonego w celu ustalenia, na ile nagroda LUX jest popularna oraz jak jest postrzegana w poszczególnych państwach członkowskich;

62.  przypomina, że badanie dotyczyło głównie znajomości nagrody filmowej LUX wśród posłów oraz twórców filmowych, podczas gdy nagrodę ufundowano w celu unaocznienia obywatelom przywiązania Parlamentu do wartości konsensualnych takich jak prawa człowieka i solidarność, a także przywiązania do różnorodności kulturowej i językowej;

63.  zauważa, że wskaźnik odpowiedzi na badanie sondażowe był niski, wyniósł zaledwie 18 % członków Parlamentu, co odpowiada liczbie 137 posłów ze wszystkich grup politycznych i państw członkowskich i że wśród tych posłów ponad 90 % jest świadomych istnienia nagrody, 75 % jest świadomych jej celów, a ponad 80 % ma pozytywną opinię na jej temat;

64.  nie jest przekonany co do metody wyboru, w ramach której to posłowie decydują zarówno o nominacjach, jak i wyłonieniu ostatecznego laureata nagrody, i zachęca Prezydium do przedstawienia sprawozdania na temat alternatywnych modeli służących osiągnięciu pożądanych rezultatów, na przykład przez wspieranie podobnej inicjatywy podejmowanej przez same organizacje zrzeszające twórców filmowych;

65.  zauważa, że choć w kolejnych latach liczba widzów wzrosła, 43 000 osób w całej Unii to wciąż bardzo niska frekwencja i zastanawia się, czy istnienie nagrody Lux jest uzasadnione;

Dom Historii Europejskiej

66.  wyraża ubolewanie z powodu kolejnych przesunięć otwarcia Domu Historii Europejskiej, które było pierwotnie zaplanowane na marzec 2016 r., następnie przełożone na wrzesień, a potem na listopad 2016 r., a obecnie jest planowane na dzień 6 maja 2017 r.;

67.  z zaniepokojeniem odnotowuje toczące się dyskusje o charakterze jego tymczasowych wystaw; podkreśla znaczenie niezależności naukowej Domu Historii Europejskiej pod względem treści i projektu wystaw, które powinny podlegać wyłącznie kryteriom muzealniczym i historycznym;

68.  przyjmuje z zadowoleniem fakt, że Dom Historii Europejskiej według prognoz spodziewa się 250 000 odwiedzających rocznie; zwraca uwagę, że roczne koszty działalności tej struktury szacuje się na 13,3 mln EUR; wyraża zaniepokojenie nadmiernymi kosztami działalności w stosunku do liczby zwiedzających, biorąc pod uwagę, że Parlament w 2015 r. przyjął 326 080 zwiedzających, a koszty operacyjne wyniosły zaledwie 4,3 mln EUR;

69.  zwraca uwagę, że w związku z utworzeniem Parlamentarium oraz otwarciem Domu Historii Europejskiej Parlament i jego otoczenie stają się atrakcją dla obywateli i turystów, co doprowadzi do lepszego poznania roli Parlamentu i zilustruje obywatelom zaangażowanie Parlamentu na rzecz wspólnych wartości, takich jak prawa człowieka i solidarność; zwraca się do Prezydium, aby rozważyło nawiązanie rozmów z władzami lokalnymi w celu ustalenia, jaki wkład mogą one wnieść w finansowanie Domu Historii Europejskiej i zarządzanie nim;

70.  zwraca się do Prezydium o rozważenie przyjęcia bardziej międzyinstytucjonalnej strategii zarządzania Domem Historii Europejskiej i zbadania możliwości dalszej współpracy z innymi instytucjami Unii, przede wszystkim z Komisją i Radą;

71.  przyjmuje z zadowoleniem decyzję Komisji, by dofinansować działalność Domu Historii Europejskiej w kwocie 800 000 EUR rocznie; uważa jednakże, że Komisja powinna mieć większy udział w szacowanych rocznych kosztach działalności;

Dyrekcja Generalna ds. Personelu (DG PERS)

72.  zauważa, że na dzień 31 grudnia 2015 r. Sekretariat zatrudniał łącznie 5 391 urzędników i innych pracowników tymczasowych (wzrost o 96 osób w porównaniu do stanu na 31 grudnia 2014 r.), a grupy polityczne zatrudniały łącznie 771 urzędników oraz pracowników tymczasowych (wzrost o 26 osób w porównaniu do stanu na 31 grudnia 2014 r.); zauważa, że Dyrekcja Generalna ds. Personelu była odpowiedzialna za 9 402 członków personelu (wzrost o 467 osób w porównaniu do stanu na 31 grudnia 2014 r.), przy czym liczba ta obejmuje pracowników kontraktowych;

73.  zwraca uwagę, że w związku z przeglądem regulaminu pracowniczego w 2014 r. oraz zgodnie z aktualnymi WRF na okres 2014-2020, na dzień 1 stycznia 2015 r. z planu zatrudnienia usunięto 47 stanowisk, pozostawiając w nim łącznie 6 739 stanowisk, z czego 5 723 (84,9 %) przypadało na Sekretariat, a 1 016 (15,1 %) na grupy polityczne; zauważa, że według stanu na dzień 31 grudnia 2015 r. 4,9 % stanowisk w Sekretariacie było nieobsadzone, w porównaniu do 9,6 % na koniec 2014 r.

74.  wyraża zadowolenie z faktu, że zwiększyła się równowaga płci na stanowiskach dyrektorów generalnych, z 18,2 % / 81,8 % w 2014 r. do 33,3 % / 66,7 % w 2015 r., ale zauważa, że równowaga płci na stanowiskach dyrektorów zmalała z 34 % / 66 % w 2014 r. do 31,1 % / 68,9 % w 2015 r.; przypomina, że bezwzględna większość pracowników Parlamentu to kobiety, ale że jednocześnie kobiety zajmują jedynie niewielką część stanowisk kierowniczych; zauważa, że równowaga płci na stanowiskach kierowników działów nadal się zwiększa, z 30 % / 70 % na koniec 2014 r. do 31,2 % / 68,8 % na koniec 2015 r.; podkreśla, że wciąż utrzymuje się dysproporcja płci na stanowiskach kierowniczych, a wprowadzenie programu równości szans dotyczącego tych stanowisk stanowi najwyższy priorytet; jest przekonany, że do roku 2019 na stanowiskach kierowniczych w Parlamencie powinno być zatrudnionych co najmniej 40% kobiet;

75.  wyraża zaskoczenie, że w skład komitetu doradczego ds. powoływania wyższych urzędników wchodzą wyłącznie członkowie kadry zarządzającej wyższego szczebla i zachęca sekretarza generalnego do włączenia w skład komitetu przedstawiciela organizacji pracowniczej;

76.  podkreśla, że równowaga geograficzna, czyli związek między liczbą pracowników danej narodowości a liczebnością obywateli państw członkowskich, z których pochodzą, powinna nadal pozostać ważnym elementem zarządzania zasobami, zwłaszcza w odniesieniu do państw członkowskich, które należą do Unii od 2004 r., z zadowoleniem przyjmuje zatem fakt, że Parlament osiągnął równowagę w kwestii wyważonego składu urzędników z państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej przed 2004 r. i po nim; zwraca jednak uwagę, że urzędnicy z tych państw członkowskich nadal stanowią jedynie 3 % pracowników na wyższych stanowiskach administracyjnych (grupy AD12–16) w trzech miejscach pracy, podczas gdy udział ludności tych państw w populacji całej Unii wynosi 21 %, i że w tej kwestii nadal oczekuje się na poprawę sytuacji;

77.  rozumie, że w pewnych rodzajach działalności, takich jak prowadzenie stołówki czy sprzątanie, outsourcing okazał się najczęściej wybieranym przez Parlament rozwiązaniem, a wskutek tego w niektórych dyrekcjach generalnych liczba personelu zewnętrznego obecnego w pomieszczeniach Parlamentu może nawet przewyższać liczbę urzędników;

78.  zauważa jednak, że takie decyzje o wyborze outsourcingu nie mogą stanowić uzasadnienia dla zatrudniania całego personelu zewnętrznego, a np. w przypadku Dyrekcji Generalnej ds. Innowacji i Wsparcia Technologicznego (DG ITEC) proporcje między liczebnością personelu zewnętrznego a urzędników są trudne do wyjaśnienia;

79.  wyraża opinię, że personelu zewnętrznego nie należy wykorzystywać do kompensowania redukcji liczby etatów uzgodnionej w kontekście przeglądu regulaminu pracowniczego z 2014 r. oraz obecnych WRF;

80.  przyjmuje do wiadomości odpowiedzi sekretarza generalnego na temat warunków stosowanych przez Parlament w ramach zatrudnienia pracowników przedsiębiorstw zewnętrznych; podkreśla, że administracja musi uważnie i systematycznie sprawdzać, czy ci usługodawcy ściśle przestrzegają przepisów dotyczących zatrudnienia, bezpieczeństwa, praw socjalnych itp. całego personelu zewnętrznego pracującego w pomieszczeniach Parlamentu, m.in. personelu stołówki, personelu sprzątającego, konserwatorów itp.; zwraca się do Parlamentu o utworzenie mechanizmów regularnego ostrzegania i kontroli, które umożliwią zapobieganie zaniedbaniom, nadużyciom lub przestępstwom oraz ich wykrywanie, zarówno w przypadkach pojedynczych, jak i systematycznych, aby można było natychmiast wszczynać przewidziane środki działania;

81.  zaznacza, że zakończył się nabór wewnętrznych służb bezpieczeństwa Parlamentu i trwa nabór na kierowców pojazdów służby wewnętrznej; zwraca się z prośbą do sekretarza generalnego, aby złożył sprawozdanie komisji CONT zawierające spostrzeżenia z tym związane oraz informacje dotyczące ewentualnie poczynionych oszczędności;

82.  zauważa z niepokojem, że personel stołówki nie otrzymuje wynagrodzeń adekwatnie do liczby godzin w umowie w tygodniach pracy zamiejscowej posłów, np. w tygodniach pracy w okręgach wyborczych lub podczas sesji plenarnych w Strasburgu, a wielu z nich jest zmuszonych do pracy w zmniejszonym wymiarze czasu ze szkodą dla ich kariery zawodowej i dochodów; apeluje do sekretarza generalnego o wypracowanie w drodze negocjacji z podmiotem obsługującym stołówkę rozwiązania gwarantującego tym pracownikom regularność godzin pracy i wynagrodzenia co tydzień;

83.  zauważa, że na koniec 2015 r. w Parlamencie pracowało 1813 akredytowanych asystentów parlamentarnych, w porównaniu do 1686 w roku 2014; apeluje o szczególne uwzględnienie praw akredytowanych asystentów parlamentarnych, których umowy są bezpośrednio powiązane z mandatami posłów, których wspomagają, mając na uwadze, że akredytowani asystenci parlamentarni są pracownikami statutowymi podpisującymi umowę o pracę z Parlamentem, natomiast asystenci lokalni są objęci odrębnymi przepisami krajowymi;

84.  ubolewa, że przed końcem roku 2016 nie przedstawiono komisji CONT sprawozdania oceniającego stosowanie regulaminu pracowniczego w stosunku do akredytowanych asystentów parlamentarnych, zgodnie z wnioskiem w rezolucji w sprawie udzielenia absolutorium za 2014 r., i że nie przedstawiono go do tej pory;

85.  zwraca uwagę, że w przypadkach molestowania lub sygnalizowania nieprawidłowości akredytowani asystenci parlamentarni znajdują się w szczególnie trudnym położeniu, ponieważ ich stosunek pracy oparty jest na wzajemnym zaufaniu między posłami a ich asystentami; zauważa, że ewentualna utrata zaufania stanowi sama z siebie przyczynę rozwiązania umowy o pracę; zauważa ponadto, że jeżeli poseł jest zmuszony złożyć mandat z powodu utraty dobrego imienia na skutek popełnienia przestępstwa kryminalnego lub naruszenia prawa w inny sposób, zazwyczaj oznacza to jednoczesne rozwiązanie umowy z jego/jej asystentami; w związku z tym apeluje o niezwłoczne zwiększenie reprezentacji akredytowanych asystentów parlamentarnych w składzie komitetu doradczego ds. molestowania, przy zapewnieniu równowagi płci, o co wnioskowano już przy okazji absolutorium za lata 2013 i 2014; wzywa Prezydium do przypisania odpowiednich środków na pokrycie kosztów podróży i pobytu skarżących się asystentów parlamentarnych, którzy często nie dysponują niezbędnymi środkami, aby przyjechać do Brukseli w celu osobistego przedstawienia swojej sprawy komitetowi ds. molestowania; wzywa również do stworzenia możliwości uwzględnienia finansowych środków wyrównawczych dla asystentów parlamentarnych przy kolejnym przeglądzie regulaminu pracowniczego w celu zapewnienia równego traktowania asystentów parlamentarnych i uznania ich szczególnego narażenia na przypadki molestowania lub sygnalizowania nieprawidłowości;

86.  z zadowoleniem przyjmuje zamiar administracji, aby uruchomić proces dostosowania zryczałtowanych diet dla delegacji do Strasburga otrzymywanych przez asystentów parlamentarnych, które są znacznie niższe niż diety urzędników; podkreśla, że dostosowanie to powinno być oparte na przejrzystej metodzie obliczeń i bezpośrednio powiązane z niedawną korektą w górę diet i pułapów dotyczących kosztów zakwaterowania dla urzędników; podkreśla również, że należy wprowadzić automatyczną indeksację diet w perspektywie przyszłych zmian;

87.  ubolewa, że Prezydium nie odpowiedziało na wnioski przedstawione przez Parlament w rezolucjach dotyczących absolutorium za lata 2013 i 2014, w których zwracano się o przyznanie asystentom parlamentarnym tych samych diet co pozostałym urzędnikom; zwraca się do sekretarza generalnego, aby przed wprowadzeniem jakichkolwiek zmian przedstawił szacunkowe koszty dodatkowe, które powstałyby w wyniku tego dostosowania; jednocześnie podkreśla, że obowiązujące pułapy zwrotu kosztów podróży służbowych dla akredytowanych asystentów parlamentarnych nie były dostosowywane od 2009 r. oraz że rozbieżności między akredytowanymi asystentami parlamentarnymi i pozostałym personelem dalej wzrosły do co najmniej 40% po wprowadzeniu nowych pułapów zatwierdzonych przez Radę dnia 9 września 2016 r. i stosowanych od 10 września 2016 r. do tej pory wyłącznie w odniesieniu do urzędników; w związku z tym apeluje do Prezydium o podjęcie niezbędnych działań, aby zlikwidować te nierówności;

88.  głęboko ubolewa nad faktem, że okres zatrudnienia asystentów parlamentarnych w przypadku śmierci lub rezygnacji posła, z którym dany asystent współpracuje, ustaje z końcem danego miesiąca kalendarzowego; podkreśla, że może to oznaczać, że asystent parlamentarny może nie mieć nawet jednodniowego okresu wypowiedzenia, jeśli kadencja posła kończy się w ostatnim dniu danego miesiąca; taka sytuacja jest niedopuszczalna i powinna zostać rozwiązana przy okazji następnej zmiany regulaminu pracowniczego przez przyporządkowanie okresom wypowiedzenia konkretnych przedziałów czasu, na przykład czterech tygodni, zamiast określania terminu na koniec miesiąca kalendarzowego; ponadto wzywa Prezydium do szybkiego wprowadzenia tymczasowych środków, które mogłyby zapewnić prowizoryczne rozwiązanie tego problemu zanim zostanie wprowadzona zmiana do regulaminu;

89.  wyraża zaniepokojenie z powodu rzekomej praktyki ze strony posłów, polegającej na zobowiązywaniu asystentów parlamentarnych do odbycia delegacji, w szczególności do Strasburga, bez oficjalnych zleceń delegacji, w którym to przypadku nie są pokrywane koszty delegacji lub koszty podróży; jest zdania, że taka praktyka stwarza pole do nadużyć: jeśli asystenci parlamentarni podróżują bez oficjalnego zlecenia delegacji, muszą oni nie tylko opłacić koszty we własnym zakresie, ale również nie są oni objęci ubezpieczeniem pracowniczym; wzywa Prezydium do zapewnienia właściwego przestrzegania regulaminu pracowniczego i nakładania kar na posłów naruszających przepisy;

90.  zauważa, że stażyści płacą ze zniżką w wysokości 0,50 EUR za dania główne we wszystkich restauracjach samoobsługowych w Brukseli i Luksemburgu oraz 0,80 EUR w Strasburgu; jednakże, mając na uwadze średnią wysokość wynagrodzeń, jakie oni otrzymują, oraz wysokie ceny mające zastosowanie od dwóch lat, uważa, że wspomniane zniżki nie są wystarczające, aby mieć jakiekolwiek znaczenie dla budżetu stażysty; zwraca się do sekretarza generalnego o zastosowanie obniżki cen odpowiedniej do ich dochodów;

91.  wzywa Prezydium do zagwarantowania ochrony socjalnej i prawa do świadczeń emerytalnych asystentom parlamentarnym, którzy pracowali nieprzerwanie przez dwie ostatnie kadencje Parlamentu; w związku z tym zachęca administrację do przedstawienia wniosku uwzględniającego decyzję dotyczącą przeprowadzenia wcześniejszych wyborów w 2014 r. oraz czas przeznaczony na procedurę rekrutacji przy obliczaniu dziesięcioletniego okresu służby wymaganego w regulaminie pracowniczym;

92.  wzywa Konferencję Przewodniczących o ponowne rozważenie możliwości, aby asystenci parlamentarni, w pewnych okolicznościach, które powinny zostać ustalone, mogli towarzyszyć posłom w oficjalnych delegacjach i misjach Parlamentu, o co wnioskowało już kilku posłów;

93.  wzywa sekretarza generalnego i Prezydium do zbadania i rozwiązania problemów wynikających głównie z ostatnich zmian w zakresie umów z asystentami parlamentarnymi (takich jak opóźnienia w podpisywaniu umów, przerywanie umów, przedterminowe wybory europejskie itd.), które mogą mieć poważne konsekwencje dla nabycia praw pracowniczych przez asystentów w przyszłości; zwraca się do przedstawicieli asystentów parlamentarnych, aby zaangażowali się w poszukiwanie rozwiązań;

94.  zwraca się do Parlamentu, by w interesie równych szans oraz poszanowania prawa do zatrudnienia przyjął wytyczne w sprawie przypisania akredytowanych asystentów parlamentarnych do określonej grupy zaszeregowania, a także do sporządzenia jasnych opisów obowiązków i zadań dla każdej grupy funkcyjnej;

95.  zwraca uwagę, że w 2015 r. zakończyło służbę 154 pracowników, z czego 126 pracowników przeszło na emeryturę, 13 pracowników przeszło na rentę inwalidzką, 9 pracowników zrezygnowało z pracy i 6 pracowników zmarło; zachęca sekretarza generalnego do ścisłego stosowania art. 16 akapit czwarty regulaminu pracowniczego dotyczącego potencjalnego konfliktu interesów po zakończeniu służby w Parlamencie, w szczególności w przypadkach rezygnacji, ponieważ rzuca się w oczy, że nie opublikowano żadnych informacji o ewentualnych konfliktach interesów;

96.  z zaniepokojeniem zauważa, że nie poczyniono żadnych szczególnych ustaleń dotyczących pracowników na wypadek wyjścia z Unii przez państwo członkowskie; mając na względzie, że kwestia ta dotyczy wszystkich instytucji europejskich, zachęca sekretarza generalnego do podjęcia rozmów z Komisją w celu zapewnienia, by pracownicy posiadający obywatelstwo brytyjskie nie zostali pokrzywdzeni przez Brexit i aby ich ustawowe, umowne i nabyte prawa były w pełni chronione;

97.  wzywa do skuteczniejszej organizacji szkoleń, tak by były one dostosowane do konkretnych potrzeb asystentów parlamentarnych; wzywa w szczególności administrację do uwzględniania kalendarza prac Parlamentu i posłów do PE oraz określić odpowiednio dostosowane harmonogramy i konkretne tematy;

98.  zwraca uwagę, że 43 % personelu Parlamentu uważa, że praca zdalna może spowodować wzrost zadowolenia z pracy; podkreśla, że Parlament jest jedyną instytucją, która nie wprowadziła pracy zdalnej i elastycznego czasu pracy do swojego systemu pracy, gdy tymczasem oba te narzędzia stosuje się od lat w większości pozostałych instytucji, w szczególności w Komisji, czego potwierdzonym wynikiem jest wzrost produktywności i poprawa jakości życia pracowników; przyjmuje do wiadomości, że Parlament wprowadził pracę zdalną jako okazjonalną formę pracy w październiku 2016 r.; zwraca się do sekretarza generalnego o informowanie o wprowadzaniu tego narzędzia wszystkich zainteresowanych służb, łącznie z posłami i ich asystentami; prosi również, aby system elastycznego czasu pracy został jak najprędzej włączony do możliwości zatrudnienia w Parlamencie;

99.  wzywa Parlament do zmiany przepisów regulujących staże oferowane przez posłów do PE i grupy polityczne w celu poprawy sytuacji praktykantów i stażystów w Parlamencie, w tym zapewnienia godnego wynagrodzenia, zdefiniowania ram czasowych stażu oraz programów praktyk;

Dyrekcja Generalna ds. Finansów

Zamówienia udzielone przez Parlament

100.  z zadowoleniem zauważa, że Parlament publikuje na swojej witrynie internetowej pełną roczną listę wszystkich tych wykonawców, którym udzielono zamówień o wartości przekraczającej 15 000 EUR i że ta lista zawiera nazwy i adresy tych wykonawców, wskazanie rodzaju i przedmiotu zamówienia, czasu trwania, wartości, procedury oraz właściwej dyrekcji generalnej;

101.  zwraca uwagę, że lista ta wykracza poza wymogi przejrzystości określone w rozporządzeniu finansowym; zachęca wszystkie instytucje unijne do udostępnienia wyczerpujących informacji o wszystkich wykonawcach i zamówieniach udzielanych w ramach zamówień publicznych, włącznie z przypadkami udzielania zamówień z wolnej ręki lub procedur ograniczonych;

102.  zgadza się z konkluzją Trybunału, że instytucje Unii Europejskiej powinny ustanowić pojedyncze publiczne repozytorium informacji dotyczących odnośnych zamówień publicznych, aby umożliwić skuteczne monitorowanie ex post ich działalności związanej z zamówieniami publicznymi;

103.  zwraca uwagę, że mimo wcześniejszych wezwań do poprawy usługi oferowane przez biuro podróży Parlamentu są niezadowalające, ponieważ ceny są stosunkowo wysokie, a biuru nie udało się wynegocjować umów z największymi liniami lotniczymi w celu zapewnienia niższych cen oraz większej elastyczności w organizacji podróży;

104.  wzywa biuro podróży do aktywnych działań mających na celu oferowanie niższych cen bez względu na przewoźnika lotniczego; wnioskuje, aby biuro podróży wprowadziło proces przekazywania informacji zwrotnych (badania satysfakcji użytkownika) w celu określenia obszarów, w których należałoby szukać lepszych rozwiązań;

Dobrowolny fundusz emerytalny

105.  zwraca uwagę, że szacunkowy deficyt aktuarialny dobrowolnego funduszu emerytalnego wzrósł do poziomu 276,8 mln EUR na koniec 2015 r.; ponadto zauważa, że na koniec 2015 r. wartość uwzględnianych aktywów netto wynosi 155,5 mln EUR, a wartość zobowiązań aktuarialnych wynosi 432,3 mln EUR;

106.  przypomina, że te prognozowane przyszłe zobowiązania funduszu rozkładają się na okres kilkudziesięciu lat, ale zwraca przy tym uwagę, że łączna kwota wypłacona przez dobrowolny fundusz emerytalny w 2015 r. wyniosła 15,8 mln EUR;

107.  zauważa, że sytuacja ta budzi obawy co do ewentualnego wyczerpania środków funduszu, a także zauważa, że Parlament jest gwarantem wypłaty świadczeń emerytalnych, w przypadku gdy Fundusz nie będzie w stanie wywiązać się ze swoich zobowiązań, i od momentu, gdy to nastąpi;

108.  ponownie wzywa Prezydium do jak najszybszego dokonania oceny obecnej sytuacji funduszu emerytalnego;

109.  odwołuje się do ust. 112 ubiegłorocznej rezolucji w sprawie absolutorium(12), w którym apeluje się o dokonanie oceny bieżącej sytuacji funduszu emerytalnego; ubolewa, że taka ocena nie została jeszcze wydana;

110.  przypomina, że w roku 2013 Trybunał Sprawiedliwości orzekł, iż decyzja o podwyższeniu wieku emerytalnego dla członków funduszu z 60 do 63 lat w celu niedopuszczenia do przedwczesnego wyczerpania kapitału i dostosowania tych warunków do nowego statutu posła do Parlamentu Europejskiego, była prawomocna;

111.  zważywszy że krajowe fundusze emerytalne zazwyczaj winny spełniać ścisłe standardy i nie jest dopuszczalny żaden deficyt aktuarialny, a deficyt aktuarialny dobrowolnego funduszu emerytalnego obecnie wynosi 64 % wartości zobowiązań aktuarialnych, apeluje do sekretarza generalnego o przedstawienie Prezydium szczegółowego planu działania w celu wyeliminowania ryzyka przedwczesnego wyczerpania funduszu;

Inne tematy

112.  ubolewa, że przy wyborze instytucji finansowych dokonywanym przez Parlament na potrzeby realizacji płatności i rozliczeń nie przywiązuje się wagi do polityki tych instytucji w zakresie odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw i apeluje do sekretarza generalnego o dopilnowanie, by w przyszłości Parlamenty współpracował głównie z instytucjami finansowymi posiadającymi polityki inwestycyjne skoncentrowane na zrównoważeniu oraz innych aspektach odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw;

113.  podkreśla, że w 2015 r. Parlament przetrzymywał średnio 106,25 mln EUR na rachunkach bankowych bez żadnego oprocentowania; zwraca się do sekretarza generalnego o sprawdzenie, czy konieczne jest utrzymywanie tak wysokiego poziomu płynności, a w szczególności wzywa sekretarza generalnego do poprawy zarządzania zasobami finansowymi w tym aspekcie, a także, jeśli będzie to możliwe, do znalezienia sposobów poprawy opłacalności takich depozytów;

DG ITEC

114.  wyraża zadowolenie z wdrożenia strategicznych kierunków działania DG ITEC na lata 2014-2019; uważa, że wprowadza się wiele zmian w elektronicznym środowisku pracy posłów i personelu, ale następstwa tych zmian, w tym nowe możliwości, są raczej mało znane i powstają głównie wewnątrz DG ITEC; apeluje o ściślejszą współpracę pomiędzy DG ITEC i DG COMM w celu poprawy komunikacji wewnętrznej i zewnętrznej na temat wielu innowacji, które zostały lub wkrótce zostaną wdrożone;

115.  rozumie starania DG ITEC dotyczące poprawy liczby wyników dla stron internetowych Parlamentu w wyszukiwarce Google; jest jednak zdania, że również korzystanie z wyszukiwarki w witrynie Parlamentu powinno prowadzić do sensownych wyników, aby użytkownicy, korzystając z portalu, faktycznie mogli szybko dotrzeć do odpowiednich stron; wyraża zaniepokojenie, że obecnie wyszukiwarka nie funkcjonuje prawidłowo, i zachęca sekretarza generalnego do znalezienia szybkiego rozwiązania tego utrzymującego się problemu;

116.  z zaniepokojeniem zauważa, że pomimo że wydatki DG ITEC na zakup nowego sprzętu komputerowego wynoszą ponad 35 mln EUR rocznie, nie ma czytelnej polityki w zakresie zamówień zrównoważonych pod względem środowiskowym i społecznym, i zachęca sekretarza generalnego do opracowania planu działania w celu zapewnienia, by w przyszłości wszystkie zaproszenia do składania ofert zawierały kryteria wyboru sprzętu odnoszące się do aspektu środowiskowego oraz społecznego;

117.  wzywa DG ITEC, aby dostosowano strony internetowe Parlamentu, tak aby dostępne były na urządzeniach przenośnych, ponieważ obecne strony nie mogą być uznane za kompatybilne z urządzeniami przenośnymi, choć większa część użytkowników wchodzi na strony Parlamentu i wyspecjalizowanych komisji parlamentarnych korzystając z iPadów i telefonów komórkowych; proponuje podjęcie takich czynności, które w sposób zauważalny i w rozsądnym terminie mogą poprawić dostępność stron na urządzeniach przenośnych;

118.  uważa, że dla dobra sprawowania mandatu posłów drukarki powinny pozostać w ich biurach; zwraca uwagę, że tanie, niemarkowe tusze do drukarek mogą potencjalnie prowadzić do powstania niebezpiecznych poziomów emisji cząstek stałych oraz do uszczerbku na zdrowiu; apeluje zatem o podjęcie przez DG ITEC oraz Dyrekcję Generalną ds. Infrastruktury i Logistyki (DG INLO) środków w celu promowania zakupu drukarek ekologicznych oraz o zapewnienie, by stosowano wyłącznie oryginalne tusze, przy jednoczesnym zapewnieniu posłom i ich pracownikom możliwości strategicznego rozmieszczenia drukarek w pobliżu, ale nie wewnątrz ich biur;

119.  zwraca uwagę, że w dniu 7 września 2015 r. Prezydium przyjęło politykę bezpieczeństwa systemów z dziedziny technologii informacyjnych i komunikacyjnej („polityka bezpieczeństwa ICT”); podkreśla, że w bieżącym kontekście globalnym zachodzi pilna potrzeba wdrożenia znacznie solidniejszej strategii bezpieczeństwa systemów ICT, która będzie w pełni obejmować zarządzanie ryzykiem związanym z cyberbezpieczeństwem; z zadowoleniem przyjmuje powołanie urzędnika ds. cyberbezpieczeństwa Parlamentu;

120.  ponawia zawarty w swojej rezolucji w sprawie absolutorium za 2014 rok apel o utworzenie systemu szybkiego powiadamiania o zagrożeniach, który umożliwi DG ITEC, we współpracy z Dyrekcją Generalną ds. Ochrony i Bezpieczeństwa (DG SAFE), wysyłanie szybkich powiadomień SMS lub e-mailowych posłom oraz pracownikom, którzy wyrażą zgodę na umieszczenie ich danych kontaktowych na liście na potrzeby komunikacji w razie wystąpienia konkretnych sytuacji nadzwyczajnych;

121.  pochwala DG ITEC za rozprowadzenie sieci Wi-Fi we wszystkich budynkach Parlamentu; zauważa jednak, że sieć Wi-Fi w sali obrad w Strasburgu jest zawodna, zwłaszcza podczas kiedy podczas sesji głosowania oraz kluczowych debat wielu posłów jednocześnie korzysta z połączenia Wi-Fi; wzywa sekretarza generalnego do podjęcia niezbędnych środków zaradczych w tym zakresie;

Dyrekcja Generalna ds. Polityki Zewnętrznej Unii Europejskiej

122.  z zadowoleniem przyjmuje, że niektóre z publicznych posiedzeń delegacji międzyparlamentarnych są już retransmitowane za pomocą usługi „webstreamingu”; zwraca się do sekretarza generalnego o dalsze wzmacnianie i rozszerzanie zakresu tej usługi oraz zawartości witryn internetowych delegacji;

DG INLO

123.  zwraca uwagę, że trwa przegląd średnioterminowej strategii dotyczącej nieruchomości z 2010 r.; apeluje o wydłużenie tej strategii, tak aby objęła ona perspektywę bardziej długoterminową oraz uwzględniła analizę prawdopodobnych skutków Brexitu;

124.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że począwszy od 2019 r. ulegnie zwiększeniu ilość przestrzeni biurowej dla posłów i ich asystentów w Strasburgu; apeluje do sekretarza generalnego o dopilnowanie – ponieważ póki co nie znaleziono rozwiązania polegającego na wprowadzeniu jednego miejsca pracy dla Parlamentu – by każdy asystent miał do dyspozycji minimalną liczbę metrów kwadratowych powierzchni biurowej zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu pracy, jako że obecnie Parlament, umyślnie nie przestrzegając przepisów dotyczących minimalnej liczby metrów kwadratowych powierzchni biurowej, znajduje się w trudnym położeniu;

125.  głęboko ubolewa nad faktem wszczęcia procedury wymiany mebli w biurach posłów i ich asystentów w Brukseli i zwraca się o natychmiastowe zatrzymanie tej procedury; stwierdza, że większość tych mebli jak najbardziej nadaje się do użytku i dobrze się prezentuje i w związku z tym nie ma żadnego powodu, by je wymieniać; uważa, że zwykła informacja zwrotna od niektórych posłów, a nie ogólny sondaż, nie może być jedynym uzasadnieniem tej wymiany, równie nieodpowiednie są również argumenty podane przez organy administracji dotyczące kwestii gustu, mody czy przestarzałego stylu; meble należy wymieniać wyłącznie w pojedynczych przypadkach ze względu na widoczne zniszczenie, znaczne zużycie lub zagrożenie dla zdrowia w miejscu pracy, o charakterze szczegółowym lub ogólnym (jak na przykład możliwy rozwój i poprawa ergonomii foteli roboczych); wskazuje, że w okresie kryzysu gospodarczego i wynikających z niego korekt budżetowych, który przechodzimy, tego rodzaju kwestie estetyczne mogłyby poważnie podważyć wiarygodność Parlamentu i posłów do niego, zwłaszcza w oczach obywateli i opinii publicznej;

126.  zauważa, że zgodnie z decyzjami Prezydium z 2013 r. i 2015 r. w ramach nowych umów o usługi cateringowe nie przyznaje się żadnych bezpośrednich subsydiów z budżetu Parlamentu; jest jednak zaniepokojony, że niektóre usługi były oferowane po cenach wyższych niż ceny rynkowe w 2015 r.; odnosi się tu do usługi serwowania kawy podczas posiedzeń; zauważa, że w sierpniu 2016 r. dokonano przeglądu cen;

127.  głęboko ubolewa nad arbitralnością, subiektywizmem i nieproporcjonalnym charakterem kryteriów, które zastosowano w procedurze zatrudniania kierowców w ramach internalizacji tej służby z przyczyn bezpieczeństwa wszczętej w 2016 r.; ubolewa nad tym, że w procedurze nie uwzględniono kompetencji i doświadczenia nabytego przez kierowców przez lata pracy w bezpośrednim kontakcie, zaufania posłów ani faktu, że pracownicy ci zostali pozbawieni pracy, a wielu z nich jest już w wieku, w którym trudno jest znaleźć zatrudnienie;

Dyrekcja Generalna ds. Tłumaczeń Ustnych i Konferencji (DG INTE)

128.  jest zaniepokojony problematycznym przebiegiem dialogu społecznego pomiędzy DG INTE a przedstawicielami tłumaczy ustnych, który zainicjowano w styczniu 2014 r. i w ramach którego do tej pory nie osiągnięto porozumienia; apeluje do sekretarza generalnego o rozpoczęcie mediacji pomiędzy stronami w celu poprawy wzajemnego zrozumienia stanowisk stron oraz znalezienia rozwiązań możliwych do przyjęcia przez wszystkich;

129.  wyraża zadowolenie z postępu, jaki został już osiągnięty w procesie modernizacji, którym objęto DG INTE, w szczególności w odniesieniu do zwiększenia dostępności tłumaczy ustnych, umiarkowanego wzrostu liczby godzin ich pracy i poprawy w zakresie rozkładu czasu pracy; zauważa, że metoda dokonywania obliczeń na potrzeby statystyk została wyraźnie określona i że wszystkie urlopy wypoczynkowe i zwolnienia chorobowe na przestrzeni roku zostały teraz wyłączone z obliczeń służących do określenia średniej liczby godzin spędzonych przez tłumacza w kabinie;

130.  zwraca się do sekretarza generalnego o udzielenie informacji na temat środków, które zostały podjęte od momentu przyjęcia rezolucji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu za rok 2014 w celu lepszego wykorzystania zasobów i poprawy wydajności w organizacji spotkań przez usprawnienie zarządzania konferencjami w Parlamencie;

DG SAFE

131.  z zadowoleniem przyjmuje nieustanne wysiłki w celu zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony na terenie Parlamentu i w jego pobliżu; przyznaje, że z kwestią bezpieczeństwa w Parlamencie wiąże się konieczność osiągnięcia delikatnej równowagi pomiędzy wzięciem pod uwagę szeregu środków ochronnych a wprowadzeniem zbyt rygorystycznego systemu ochrony, który spowalnia działania Parlamentu; nalega jednak na dalsze wzmacnianie systemu bezpieczeństwa Parlamentu i wzywa sekretarza generalnego do zapewnienia, aby pracownicy zostali odpowiednio przeszkoleni i byli zdolni do wykonywania swoich zadań w sposób profesjonalny, również w nagłych sytuacjach;

132.  wzywa sekretarza generalnego do zapewnienia dalszej aktywnej współpracy, zarówno z innymi instytucjami unijnymi, jak i z władzami belgijskimi, francuskimi i luksemburskimi;

133.  apeluje do DG ITEC i DG SAFE o wzmocnienie potencjału w zakresie cyberobrony ze względu na zwiększone zagrożenie cyberatakami w ostatnich miesiącach;

Parlament przyjazny środowisku

134.  przypomina, że w dniu 19 kwietnia 2004 r. Prezydium zainicjowało w Parlamencie projekt systemu zarządzania środowiskowego (EMAS); zauważa, że w 2016 r. Prezydium przyjęło zmienioną politykę w zakresie środowiska, która podtrzymuje i potwierdza zobowiązanie Parlamentu do ciągłej poprawy stanu środowiska;

135.  z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie międzyinstytucjonalnego punktu informacyjnego dotyczącego zielonych zamówień publicznych, który musi zostać teraz w pełni wdrożony przez określenie jasnych celów w przedmiotowej dziedzinie oraz intensyfikację wysiłków w odniesieniu do wewnętrznych działań informacyjnych, promocji i skutecznego zarządzania w zakresie zielonych zamówień publicznych; podkreśla również, że usługodawcy będący podwykonawcami muszą w równym stopniu postępować zgodne z przepisami; w tym kontekście ubolewa nad wysokim wskaźnikiem wykorzystania plastikowych butelek, kubków, pojemników i opakowań w Parlamencie;

136.  ma na uwadze, że Parlament zobowiązał się do zmniejszenia do 2020 r. emisji CO2 o 30% na EPC względem poziomów z 2006 r. pochwala fakt, że w latach 2006–2015 ten wskaźnik emisji zmniejszył się średnio o ok. 24,3  %;

137.  w związku z tym uznaje za sprawę najwyższej wagi, by Parlament wyznaczył sobie nowe, stanowiące większe wyzwanie cele ilościowe i by te cele były regularnie mierzone przez właściwe służby; zwraca w związku z tym uwagę na decyzję Prezydium z 2015 r. dotyczącą kompensowania emisji CO2 Parlamentu, w tym emisji generowanych przez przeloty posłów pomiędzy państwami pochodzenia a miejscami pracy Parlamentu;

138.  przypomina Parlamentowi o jego zobowiązaniu wynikającym z dyrektywy 2012/27/UE w sprawie efektywności energetycznej, w którym stwierdza, że podejmie się on „bez uszczerbku dla obowiązujących przepisów budżetowych i przepisów dotyczących zamówień – stosowania do budynków stanowiących ich własność i przez nie zajmowanych tych samych wymogów, co wymogi dotyczące budynków instytucji rządowych państw członkowskich na mocy art. 4 i 5” tej dyrektywy, w związku z dużym wyeksponowaniem budynków i wiodącą rolą, jaką Parlament powinien odgrywać w odniesieniu do charakterystyki energetycznej budynków; podkreśla pilną potrzebę postępowania zgodnie z tą deklaracją, także dla zachowania własnej wiarygodności w świetle trwającego przeglądu dyrektyw w sprawie charakterystyki energetycznej budynków i efektywności energetycznej;

139.  apeluje do Prezydium o przeanalizowanie mechanizmu zachęt praca–dom w celu promowania bardziej zrównoważonego i wydajnego transportu w dojazdach z domu do pracy;

140.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Parlamentu dotyczącą wdrożenia kompleksowej polityki mającej na celu zmniejszenie marnotrawstwa żywności; wzywa Parlament do zapewnienia aktywnego zapobiegania marnotrawieniu żywności przez wszystkich dostawców usług gastronomicznych we wszystkich budynkach Parlamentu; wzywa Parlament do wspierania na większą skalę praktyki oddawania niesprzedanej żywności na cele charytatywne;

141.  zakłada, że dzięki wprowadzeniu wydajnego systemu rezerwacji sal obrad oraz rejestru pomieszczeń, może zostać uwolniony znaczny potencjał w zakresie kosztów oraz wysiłków Parlamentu na rzecz ochrony środowiska, apeluje również do sekretarza generalnego o intensyfikację stosownych rozważań;

Grupy polityczne (pozycja budżetowa 4 0 0)

142.  odnotowuje, że w 2015 r. środki z pozycji budżetowej 4 0 0 przyznane grupom politycznym i posłom niezrzeszonym zostały wykorzystane w sposób przedstawiony poniżej:

Grupa

2015

2014**

Roczne środki

Środki własne i środki przeniesione

Wydatki

Wskaźnik wykorzystania rocznych środków

Środki przeniesione na następny okres

Roczne środki

Środki własne i środki przeniesione

Wydatki

Wskaźnik wykorzystania rocznych środków

Środki przeniesione na następny okres (2011 r.)

PPE

17 440

10 198

17 101

98,06 %

8 720

19 919

7 908

17 796

89,34 %

9 960

S&D

15 256

5 748

15 379

100,81 %

5 625

15 619

4 653

14 850

95,07 %

5 422

ECR

5 959

1 614

5 065

84,99 %

2 509

5 014

1 060

4 476

105,43 %

1 598

ALDE

5 692

2 517

5 865

103,03 %

2 344

6 214

1 774

5 491

88,35 %

2 498

GUE/NGL

4 305

1 256

3 832

89,02 %

1 729

3 527

417

2 689

76,62 %

1 255

Verts/ALE

4 153

1 293

3 890

93,67 %

1 556

4 292

1 389

4 396

88,41 %

1 287

EFDD

3 843

1 643

3 629

94,45 %

1 856

3 231

1 142

2 708

88,83 %

1 615

ENF

1 587

0

827

52,09 %

760

 

 

 

 

 

Posłowie niezrzeszeni

1 627

533

1 001

61,51 %

214

1 991

441

1 281

64,32 %

533

Ogółem

59 860

24 803

56 588

94,53 %

25 312

59 807

18 784

53 687

89,76 %

24 168

* wszystkie kwoty w tysiącach EUR

** W roku 2014 były dwa okresy rozliczeniowe z uwagi na wybory parlamentarne w maju 2014 r. Dane liczbowe za rok 2014 w tabeli przedstawiają wartości skonsolidowane.

143.  przypomina, że w swoim rocznym sprawozdaniu Trybunał zalecił, by Parlament „przeprowadził przegląd istniejących ram kontroli wykorzystania środków budżetowych przydzielonych grupom politycznym, a ponadto zapewnił lepsze wytyczne poprzez ściślejsze monitorowanie stosowania przez grupy polityczne zasad zatwierdzania i rozliczania wydatków oraz zasad dotyczących procedur zamówień”;

Europejskie partie polityczne i europejskie fundacje polityczne

144.  odnotowuje, że w 2015 r. środki z pozycji budżetowej 4 0 2 zostały wykorzystane w następujący sposób(13):

Partia

Skrót

Zasoby własne*

Dotacja z PE

Dochody ogółem

Dotacje z PE w % kwalifikowalnych wydatków (nie więcej niż 85 %)

Nadwyżka dochodów (przesunięcie do rezerw) lub strata

Europejska Partia Ludowa

PPE

1 926

8 053

12 241

85 %

363

Partia Europejskich Socjalistów

PES

1 246

5 828

8 024

85 %

40

Porozumienie Liberałów i Demokratów na rzecz Europy

ALDE

561

2 093

2 789

85 %

90

Europejska Partia Zielonych

EPZ

480

1 666

2 245

85 %

83

Sojusz Europejskich Konserwatystów i Reformatorów

AECR

395

1 952

2 401

85 %

8

Europejska Partia Lewicy

EL

372

1 484

2 044

85 %

71

Europejska Partia Demokratyczna

EDP/PDE

120

457

577

85 %

0

Demokraci UE

EUD

55

292

370

85 %

3

Wolne Przymierze Europejskie

ALE

127

636

845

85 %

0

Europejski Chrześcijański Ruch Polityczny

ECPM

87

461

560

85 %

4

Europejskie Przymierze na rzecz Wolności

EAF

94

494

588

85 %

7

Sojusz Europejskich Ruchów Narodowych

AENM

53

292

399

85 %

0

Ruch na rzecz Europy Narodów i Wolności

MENF

161

401

562

85 %

0

Sojusz na rzecz Demokracji Bezpośredniej w Europie

ADDE

250

821

1.070

85 %

-403

Ruch na rzecz

Europy Wolności

i Demokracji

MELD

91

44

226

85 %

-208

Ogółem

 

6 017

24 974

34 943

85 %

59

(*) wszystkie kwoty w tysiącach EUR

145.  zauważa, że w 2015 r. środki z pozycji budżetowej 4 0 3 zostały wykorzystane w sposób przedstawiony poniżej(14):

Fundacja

Skrót

Związek z partią

System zasobów własnych *

Dotacja z PE

Dochody ogółem

Dotacje z PE w % kwalifikowalnych wydatków (nie więcej niż 85 %)

Ośrodek Studiów Europejskich Wilfried Martens

WMCES

PPE

949

4 725

5 674

85 %

Fundacja Studiów Europejskich i Postępu

FEPS

PES

847

3 848

4 695

85 %

Europejskie Forum Liberalne

ELF

ALDE

183

880

1 063

85 %

Europejska Fundacja Zielonych

GEF

EPZ

163

914

1 077

85 %

Ugrupowanie Transform Europe

TE

EL

159

847

1 066

85 %

Instytut Europejskich Demokratów

IED

PDE

47

284

331

85 %

Centrum Maurits Coppieters

CMC

ALE

57

241

298

85 %

Nowy Kierunek – Fundacja na rzecz Reformy w Europie

ND

AECR

323

1 100

1 423

85 %

Europejska Fundacja na rzecz Wolności

EFF

EAF

47

268

315

85 %

Organizacja na rzecz Europejskiej Współpracy Międzypaństwowej

OEIC

EUD

33

132

165

85 %

Chrześcijańska Fundacja Polityczna na rzecz Europy

CPFE

ECPM

51

267

318

85 %

Fundacja na rzecz Europy Wolności i Demokracji

FELD

MELD

50

248

298

85 %

Instytut na rzecz Demokracji Bezpośredniej w Europie

IDDE

ADDE

144

673

817

85 %

Europejska Tożsamość i Tradycje

EIT

AENM

32

169

201

85 %

Ogółem

 

 

3 085

14 596

17 681

85 %

(*) wszystkie kwoty w tysiącach EUR

 

 

 

 

 

 

146.  z niepokojem zauważa, że w przypadkach Sojuszu na rzecz Demokracji Bezpośredniej w Europie, Ruchu na rzecz Europy Wolności i Demokracji, Inicjatywy na rzecz Demokracji Bezpośredniej w Europie oraz Fundacji na rzecz Europy Wolności i Demokracji stwierdzono poważne nieprawidłowości związane z zabronionym finansowaniem bezpośrednim oraz pośrednim partii krajowych oraz z dotacjami;

147.  niepokoi się zagrożeniem, jakie stanowią tego rodzaju nieprawidłowości dla reputacji Parlamentu, i jest przekonany o konieczności podjęcia szybkich i skutecznych działań w celu zaradzenia oraz zapobieżenia podobnym nieprawidłowościom w przyszłości; uważa jednak, że nieprawidłowości te miały miejsce jedynie w odniesieniu do ograniczonej liczby partii politycznych i fundacji; jest zdania, że nieprawidłowości te nie powinny prowadzić do kwestionowania sposobu zarządzania finansami przez pozostałe partie polityczne i fundacje;

148.  ma świadomość istnienia nowych rozporządzeń, tj. rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1142/2014 z dnia 22 października 2014 r.(15), które będą mieć wpływ na kształt finansowania europejskich partii i fundacji politycznych w roku budżetowym 2018 r. oraz zdaje sobie sprawę z istotnej roli nowo powstałego organu ds. europejskich partii i fundacji politycznych, jak również z doniosłości trwających dyskusji w Prezydium na temat propozycji sekretarza generalnego dotyczących rozwiązania kwestii nierozwiązanych unormowaniami wspomnianych rozporządzeń; wzywa audytora wewnętrznego Parlamentu do sporządzenia nowego sprawozdania z audytu w sprawie finansowania europejskich partii politycznych i fundacji jak najszybciej po wejściu w życie nowego rozporządzenia;

149.  w związku z tym uważa za niezbędne, by zbadać wszelkie niedociągnięcia działanie obecnego systemu kontroli wewnętrznych i zewnętrznych w celu uniknięcia poważnych nieprawidłowości; odnotowuje oświadczenia zewnętrznego księgowego EY, że jego audyty miały na celu uzyskanie wystarczającej pewności, że sprawozdania roczne są wolne od istotnych błędów, że podmiot działał zgodnie z przepisami i regulaminami oraz że audyt obejmuje zbadanie próbki dokumentacji dowodowej na poparcie opinii; odnotowuje ponadto, że badania nie obejmują dochodzeń dotyczących oświadczeń i dokumentów mających zawierać nieprawidłowości, a w związku z tym dostarczają jedynie ograniczonego wglądu w kontrolowaną działalność finansową;

150.  odnotowuje ograniczone zasoby ludzkie (w istocie 2 ekwiwalenty pełnego czasu pracy) w DG FINS zajmujące się sprawdzaniem rozliczeń europejskich partii i fundacji politycznych; jest głęboko przekonany, że zważywszy na wysokie ryzyko utraty reputacji, można by przeznaczyć więcej zasobów na to działanie;

151.  apeluje do Prezydium, o ile pozwala na to zasada poufności, o ułatwienie dostępu do dokumentów źródłowych zawartych w końcowych sprawozdaniach europejskich partii i fundacji politycznych, a w szczególności sprawozdań finansowych i sprawozdań z audytów;

152.  zwraca się do nowo utworzonego organu do przedłożenie Parlamentowi sprawozdania z postępów po upływie pierwszego roku działalności, tj. roku 2017; apeluje do sekretarza generalnego do dopilnowanie, by organ miał do dyspozycji wszelkie wymagane zasoby na potrzeby wykonywania powierzonych mu zadań;

(1) Dz.U. L 69 z 13.3.2015.
(2) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.
(3) Dz.U. C 354 z 27.9.2016, s. 1.
(4) Dz.U. C 375 z 13.10.2016, s. 1.
(5) Dz.U. C 375 z 13.10.2016, s. 10.
(6) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(7) PE 422.541/Bur.
(8) Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013, z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014-2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).
(9) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 65).
(10) Dz.U. C 436 z 24.11.2016, s. 2.
(11) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1141/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie statusu i finansowania europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych (Dz.U. L 317 z 4.11.2014, s. 1).
(12) Dz.U. L 246 z 14.9.2016, s. 3.
(13) Uwagi: wszystkie kwoty w tysiącach EUR Uwaga (1) : Dochody ogółem zawierają przeniesienia z roku poprzedniego zgodnie z art. 125 ust. 6 rozporządzenia finansowego
(14) Uwagi: wszystkie kwoty w tysiącach EUR
(15) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1142/2014 z dnia 22 października 2014 r. zmieniające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 w odniesieniu do finansowania europejskich partii politycznych (Dz.U. L 317 z 4.11.2014, s. 28).


Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – Rada Europejska i Rada
PDF 408kWORD 52k
Decyzja
Rezolucja
1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja II – Rada Europejska i Rada (2016/2153(DEC))
P8_TA(2017)0147A8-0131/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015(1),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016)0475 – C8‑0271/2016)(2),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedziami instytucji(3),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(4) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(5), w szczególności jego art. 55, 99, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8‑0131/2017),

1.  odracza decyzję w sprawie udzielenia sekretarzowi generalnemu Rady absolutorium z wykonania budżetu Rady Europejskiej i Rady za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych, a także Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

2. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja II – Rada Europejska i Rada (2016/2153(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją decyzję w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja II – Rada Europejska i Rada,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8‑0131/2017),

A.  mając na uwadze, że w kontekście procedury udzielania absolutorium organ udzielający absolutorium podkreśla szczególną wagę dalszego wzmacniania demokratycznej legitymacji instytucji unijnych przez poprawę przejrzystości i rozliczalności oraz wdrażanie koncepcji budżetowania zadaniowego i dobrego zarządzania zasobami ludzkimi;

1.  zauważa, że Trybunał Obrachunkowy (zwany dalej „Trybunałem”) stwierdził na podstawie przeprowadzonych prac kontrolnych, iż w całościowym ujęciu w płatnościach za rok budżetowy zakończony dnia 31 grudnia 2015 r. nie wystąpiły istotne błędy w zakresie wydatków administracyjnych i innych wydatków instytucji i organów;

2.  z zadowoleniem odnotowuje, że w sprawozdaniu rocznym Trybunału dotyczącym wykonania budżetu na rok budżetowy 2015 (zwanym dalej „sprawozdaniem Trybunału”) Trybunał stwierdził, iż nie odnotowano istotnych niedociągnięć w objętych kontrolą obszarach dotyczących zasobów ludzkich i udzielania zamówień dla Rady Europejskiej i Rady;

3.  odnotowuje, że w 2015 r. Rada Europejska i Rada dysponowały budżetem w ogólnej wysokości 541 791 500 EUR (534 202 300 EUR w 2014 r.), zaś wskaźnik wykonania wyniósł 92,6 %;

4.  odnotowuje zwiększenie budżetu Rady na rok 2015 o 7,6 miliona EUR (1,4 %);

5.  odnotowuje opublikowanie przez Sekretariat Generalny Rady rocznego sprawozdania z działalności Służby Prawnej, dyrektora generalnego ds. komunikacji i zarządzania dokumentami oraz dyrektora generalnego ds. administracji;

6.  przyjmuje do wiadomości wyjaśnienia zawarte w rocznym sprawozdaniu z działalności administracji ds. strukturalnego niewykorzystania środków; jest jednak zaniepokojony wysokim wskaźnikiem niewykorzystania środków w pewnych kategoriach; zachęca do rozwijania najważniejszych wskaźników wykonania w celu lepszego planowania budżetowego;

7.  jest zaniepokojony bardzo wysoką kwotą środków przeniesionych z roku 2015 na rok 2016, w szczególności na rzeczowe aktywa stałe;

8.  powtarza, że należy oddzielić budżet Rady Europejskiej od budżetu Rady, aby zwiększyć przejrzystość zarządzania finansowego instytucji i poprawić rozliczalność obu instytucji;

9.  domaga się, by przegląd zasobów ludzkich został przeprowadzony z podziałem na kategorie, grupy zaszeregowania, płeć, obywatelstwo i szkolenia zawodowe;

10.  podkreśla, że równowaga geograficzna, czyli związek między narodowością personelu a wielkością państwa członkowskiego, powinna nadal pozostać ważnym elementem zarządzania zasobami, zwłaszcza w odniesieniu do państw członkowskich, które należą do Unii od 2004 r.; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Rada Europejska i Rada zatrudniają obecnie ogólnie zrównoważoną liczbę urzędników z państw członkowskich, które wstąpiły do Unii przed i po 2004 r., ale zwraca uwagę, że państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii w 2004 r. lub później, są nadal niedostatecznie reprezentowane na wyższych szczeblach administracji i na stanowiskach kierowniczych, co wciąż wymaga poprawy;

11.  odnotowuje, że Sekretariat Generalny Rady prowadzi politykę równości płci; z zadowoleniem przyjmuje pozytywne tendencje związane z równowagą płci na stanowiskach kierowniczych; wzywa jednak Radę, by w dalszym ciągu zwiększała wysiłki, i zwraca uwagę na fakt, że poziom równowagi płci na stanowiskach kierowniczych pod koniec 2015 r. nadal wynosił zaledwie 30 % / 70 %;

12.  z zadowoleniem przyjmuje informacje dotyczące działalności zawodowej byłych urzędników wyższego szczebla Sekretariatu Generalnego Rady po zakończeniu pełnienia obowiązków(6) w 2015 r.; popiera pełną przejrzystość i coroczną publikację takich informacji;

13.  z dużym zaniepokojeniem zauważa, że w 2015 r. Sekretariat Generalny Rady wciąż nie wdrożył wewnętrznych przepisów dotyczących informowania o nieprawidłowościach, co odnotował Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich; apeluje do Rady o niezwłoczne wdrożenie przepisów dotyczących informowania o nieprawidłowościach;

14.  odnotowuje plan zatrudnienia Rady mający na celu dostosowanie się w ciągu pięciu lat do porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie redukcji personelu o 5 %; domaga się wyjaśnienia, jak redukcja ta ma się do utworzenia 19 nowych stanowisk; proponuje, aby Rada składała Parlamentowi sprawozdania na temat potencjalnie uzyskanych alternatywnych oszczędności w celu zrekompensowania opóźnień w redukcji personelu;

15.  odnotowuje reorganizację DG ds. Administracji mającą na celu zwiększenie jakości i wydajności; oczekuje, że ta reforma pozytywnie wpłynie na wykonanie budżetu Rady;

16.  jest zaniepokojony opóźnieniem w oddaniu do użytku budynku Europa; zwraca się o przekazywanie mu informacji na temat skutków finansowych tej zwłoki;

17.  ponawia apel o poinformowanie organu udzielającego absolutorium o polityce Rady w dziedzinie nieruchomości; przypomina Radzie, że Parlament wezwał do sporządzenia sprawozdań z postępów dotyczących projektów budowlanych oraz szczegółowego zestawienia poniesionych dotychczas kosztów;

18.  z satysfakcją odnotowuje, że Sekretariat Generalny Rady otrzymał w 2015 r. oznakowanie „przedsiębiorstwa ekodynamicznego”, natomiast w 2016 r. certyfikat EMAS za wydajne zarządzanie środowiskiem;

Stan obecny

19.  przyjmuje do wiadomości oficjalną odpowiedź sekretarza generalnego Rady na przesłane przez Komisję Kontroli Budżetowej Parlamentu zaproszenie do udziału w wymianie poglądów z udziałem sekretarzy generalnych innych instytucji; zauważa, że odpowiedź stanowi jedynie przypomnienie wyrażonego wcześniej stanowiska Rady w sprawie wymiany informacji finansowych; zwraca uwagę, że kwestionariusz przesłany do Sekretariatu Generalnego Rady w dniu 17 listopada 2016 r., zawierający pytania posłów do PE, pozostał bez odpowiedzi;

20.  przypomina, że Rada winna zachować przejrzystość i być w pełni odpowiedzialna przed obywatelami Unii, jeżeli chodzi o fundusze powierzone jej jako instytucji unijnej; podkreśla, iż oznacza to, że Rada – podobnie jak inne instytucje – musi w pełni i zgodnie z zasadami dobrej wiary uczestniczyć w dorocznej procedurze udzielania absolutorium; uważa w związku z tym, że skuteczny nadzór nad wykonywaniem budżetu Unii wymaga współpracy między Parlamentem a Radą w drodze ustaleń roboczych; wyraża głębokie ubolewanie z powodu trudności napotykanych dotychczas w ramach procedur udzielania absolutorium;

21.  podkreśla, że wydatki Rady należy kontrolować w taki sam sposób jak wydatki innych instytucji, oraz wskazuje, że podstawowe elementy takiej kontroli określono w rezolucjach Parlamentu w sprawie absolutorium przyjętych w ostatnich latach;

22.  przypomina, że Parlament udziela absolutorium innym instytucjom po rozpatrzeniu przedłożonych dokumentów i odpowiedzi udzielonych na postawione pytania; ubolewa nad tym, że Parlament ma stale trudności z uzyskaniem odpowiedzi od Rady; w tym kontekście wyraża nadzieję na skuteczniejszą współpracę z sekretarzem generalnym Rady, dla którego rok 2015 był pierwszym rokiem, w którym wziął on na siebie te nowe zobowiązania;

23.  ubolewa, że w przeszłości nie udzielano absolutorium z powodu niewystarczającej współpracy między Parlamentem a Radą; zauważa, że wydaje się, iż obie strony wykazują więcej dobrej woli, oraz optymistycznie odnosi się do tego, że poczynione zostaną postępy w celu usprawnienia współpracy w przyszłości, co poprawi wizerunek Parlamentu i Rady wśród ogółu społeczeństwa; wzywa Parlament i Radę do kontynuowania tych starań;

24.  zwraca uwagę na uprawnienia Parlamentu do udzielania absolutorium na podstawie art. 316, 317 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 164 do 167 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, a także stwierdza, że udzielenie lub nieudzielenie absolutorium to obowiązek Parlamentu względem obywateli Unii;

25.  przypomina, że każda instytucja, zgodnie z art. 2 lit. b) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, posiada autonomię we wdrażaniu własnej sekcji budżetu z uwagi na swoją autonomię budżetową, o której mowa w art. 55 tego rozporządzenia; stwierdza, że zgodnie z praktyką i interpretacją aktualnych przepisów oraz autonomią budżetową Rady, a także w celu utrzymania przejrzystości i demokratycznej odpowiedzialności przed podatnikami Unii, Parlament udziela absolutorium każdej instytucji osobno;

26.  uważa, że zadowalająca współpraca Parlamentu, Rady Europejskiej i Rady w wyniku otwartej i formalnej procedury dialogu może być pozytywnym sygnałem dla obywateli Unii.

(1) Dz.U. L 69 z 13.3.2015.
(2) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.
(3) Dz.U. C 375 z 13.10.2016, s. 1.
(4) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.
(5) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(6) Art. 16 ust. 3 i 4 regulaminu pracowniczego.


Absolutorium za rok 2015: budżet ogólny UE – Trybunał Sprawiedliwości
PDF 417kWORD 55k
Decyzja
Rezolucja
1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja IV – Trybunał Sprawiedliwości (2016/2154(DEC))
P8_TA(2017)0148A8-0136/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015(1),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016)0475 – C8‑0272/2016)(2),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedziami instytucji(3),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(4) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(5), w szczególności jego art. 55, 99, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Prawnej (A8‑0136/2017),

1.  udziela sekretarzowi Trybunału Sprawiedliwości absolutorium z wykonania budżetu Trybunału Sprawiedliwości za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Trybunałowi Sprawiedliwości, Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych i Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

2. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja IV – Trybunał Sprawiedliwości (2016/2154(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją decyzję w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja IV – Trybunał Sprawiedliwości,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Prawnej (A8‑0136/2017),

A.  mając na uwadze, że w ramach procedury udzielania absolutorium organ udzielający absolutorium podkreśla szczególne znaczenie dalszego wzmacniania legitymacji demokratycznej instytucji Unii poprzez zwiększanie przejrzystości i odpowiedzialności, wdrażanie koncepcji budżetowania celowego oraz właściwe zarządzanie zasobami ludzkimi;

1.  zauważa z zadowoleniem, że w sprawozdaniu rocznym za rok 2015 Trybunał Obrachunkowy nie odnotował istotnych słabych punktów w objętych kontrolą obszarach dotyczących zasobów ludzkich i zamówień dla Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („Trybunał Sprawiedliwości”);

2.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że na podstawie przeprowadzonych prac kontrolnych Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż w roku budżetowym zakończonym dnia 31 grudnia 2015 r. w ogóle płatności związanych z wydatkami administracyjnymi i innymi wydatkami Trybunału Sprawiedliwości nie wystąpiły istotne błędy;

3.  zauważa, że w 2015 r. środki Trybunału Sprawiedliwości wyniosły 357 062 000 EUR (355 367 500 EUR w 2014 r.), a wskaźnik wykonania wyniósł 99 %; z zadowoleniem przyjmuje bardzo wysoki, równy temu z 2014r., wskaźnik wykorzystania w 2015 r.

4.  zauważa, że dochody Trybunału Sprawiedliwości na rok budżetowy 2015 oszacowano na kwotę 44 856 000 EUR; wzywa Trybunał Sprawiedliwości do wyjaśnienia, dlaczego ustalone należności w roku budżetowym 2015 były o 10,4 % wyższe niż szacowano (49 510 442 EUR);

5.  zauważa, że dochody z należności przeniesionych z 2014 na 2015 rok wyniosły 84 620,37 EUR oraz że ten odsetek 84,18 % stanowi dochód pochodzący od osób pracujących dla instytucji i innych organów unijnych;

6.  zauważa, że budżet Trybunału Sprawiedliwości jest głównie administracyjny oraz że około 75 % budżetu przeznacza się na wydatki na pracowników Trybunału Sprawiedliwości, a pozostałą część – na budynki, meble, wyposażenie i funkcje specjalne pełnione przez Trybunał; podkreśla jednak, że wprowadzenie budżetowania celowego powinno mieć zastosowanie nie tylko do całego budżetu Trybunału Sprawiedliwości, lecz powinno obejmować określenie skonkretyzowanych, mierzalnych, osiągalnych, realnych i terminowych (SMART) celów w rocznych planach dla poszczególnych departamentów, działów i personelu; w związku z tym wzywa Trybunał Sprawiedliwości do dalszego wdrażania zasady budżetowania celowego w jego codziennej działalności;

7.  z zadowoleniem przyjmuje wydajność działalności sądowej Trybunału Sprawiedliwości w 2015 r., podczas którego do trzech instancji Trybunału wniesiono 1711 spraw, a zamknięto 1755 spraw; odnotowuje, że to najwyższa roczna liczba spraw w historii Trybunału Sprawiedliwości;

8.  zauważa, że Trybunał Sprawiedliwości zakończył w 2015 r. 616 spraw, co oznacza spadek w porównaniu z rokiem poprzednim (w 2014 r. zamknięto 719 spraw), oraz że wniesiono do Trybunału 713 nowych spraw (w 2014 r. – 622);

9.  zauważa, że w 2015 r. do Sądu wpłynęło 831 nowych spraw, a 987 spraw zostało rozpatrzonych przez Sąd, co oznacza ogólny wzrost liczby postępowań w stosunku do lat poprzednich;

10.  zwraca uwagę, że w 2015 r. Sąd do spraw Służby Publicznej zakończył 152 sprawy, podobnie jak w 2014 r., oraz że wniesiono 167 nowych spraw; podkreśla, że po dziesięciu latach od założenia Sądu rok 2015 był ostatnim rokiem jego istnienia; sądzi, że Trybunał Sprawiedliwości powinien przeprowadzić pogłębioną ocenę tych dziesięciu lat działania Sądu;

11.  zwraca uwagę, że statystyki sądownicze trzech jurysdykcji Trybunału za rok 2015 potwierdzają zaobserwowany w poprzednich latach trend dotyczący średniego czasu trwania postępowań, który pozostaje na zadowalającym poziomie [Trybunał Sprawiedliwości: 15,3 miesiąca (wobec 15 miesięcy w 2014 r.) w przypadku odesłań prejudycjalnych, 1,9 miesiąca (wobec 2,2 miesiąca w 2014 r.) w przypadku pilnych odesłań prejudycjalnych, 17,6 miesiąca (wobec 20 miesięcy w 2014 r.) w przypadku skarg bezpośrednich i 14 miesięcy (wobec 14,5 miesiąca w 2014 r.) w przypadku odwołań; Sąd oraz Sąd do spraw Służby Publicznej: odpowiednio 20,6 miesiąca (wobec 23,4 miesiąca w 2014 r.) i 12,1 miesiąca (wobec 12,7 miesiąca w 2014 r.) w przypadku wszystkich spraw w ujęciu łącznym]; jest zdania, że zmiany w Statucie Trybunału Sprawiedliwości przyjęte w 2015 r. mogą tylko spotęgować takie starania na rzecz usprawnienia funkcjonowania;

12.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że liczba rozstrzygniętych spraw wzrosła w latach 2007–2015 o 57 %, w dużej mierze dzięki skoordynowanym wysiłkom sądów i personelu pomocniczego, i to pomimo nadzwyczaj ograniczonego wzrostu liczebności personelu pomocniczego w tym okresie;

13.  zauważa, że w 2015 r. przyjęto reformę struktury sądowniczej Trybunału Sprawiedliwości, czemu towarzyszyło opracowanie nowego Regulaminu postępowania przed Sądem; rozumie, że dzięki podwojeniu liczby sędziów Sądu w ramach trzyetapowego procesu, który potrwa do 2019 r., ta reforma umożliwi Trybunałowi dalsze radzenie sobie z rosnącą liczbą spraw; z zainteresowaniem przeanalizuje rezultaty tej reformy pod względem zdolności Trybunału Sprawiedliwości do rozpatrywania spraw w rozsądnym terminie i zgodnie z wymogami w zakresie sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy;

14.  sądzi, że reforma ta umożliwi Trybunałowi Sprawiedliwości szybsze i skuteczniejsze stawianie czoła rosnącemu obciążeniu pracą oraz służenie interesom stron postępowań, w poszanowaniu ich prawa do rzetelnego procesu sądowego w rozsądnym terminie i zgodnie z celami skutecznego wymiaru sprawiedliwości wysokiej jakości;

15.  zwraca uwagę na nadchodzące przekształcenie Kodeksu postępowania członków, dzięki któremu uściślone zostaną warunki prowadzenia działalności zewnętrznej i publikacji ich interesów finansowych; apeluje o większą przejrzystość w zakresie działań zewnętrznych każdego z sędziów; domaga się, by Trybunał Sprawiedliwości na swojej stronie internetowej i w swoim rocznym sprawozdaniu z działalności podawał informacje o zajmowaniu innych stanowisk i o płatnej działalności zewnętrznej sędziów;

16.  zauważa, że z kwoty zobowiązań na podróże służbowe wynoszącej 295 500 EUR wykorzystano jedynie 41 209 EUR; zwraca uwagę, że można było uniknąć tego rodzaju niedoinwestowania; zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o usprawnienie sporządzania budżetu i zwiększenie rozliczalności w odniesieniu do budżetu przeznaczonego na podróże służbowe oraz podkreśla zasadę, zgodnie z którą podróże służbowe mają być racjonalne pod względem kosztów;

17.  uważa, że Trybunał Sprawiedliwości powinien udostępniać ogólny przegląd uczestników oraz protokoły swoich niezwiązanych z działalnością sądowniczą posiedzeń z udziałem stron trzecich;

18.  zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o przedstawienie organowi udzielającemu absolutorium do czerwca 2017 r. wykazu spotkań z lobbystami, stowarzyszeniami zawodowymi i przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego; zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o przedstawienie do czerwca 2017 r. protokołów tych spotkań;

19.  z zadowoleniem przyjmuje ulepszenia wprowadzone do aplikacji e-Curia oraz fakt, że w 2015 r. aplikacji tej używały wszystkie państwa członkowskie; uważa, że wirtualizacji dokumentów powinna towarzyszyć poprawa bezpieczeństwa danych;

20.  zauważa, że według jego rocznego sprawozdania z zarządzania za 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości blisko współpracuje z zespołem Trybunału Obrachunkowego wyznaczonym do weryfikacji jego skuteczności; w związku z tym zauważa, że na początku procesu kontroli Trybunał Sprawiedliwości piętrzył przeszkody przed zespołem kontrolnym; odnotowuje z zadowoleniem fakt, że Trybunał Sprawiedliwości poprawił współpracę z audytorami i dostarczył Trybunałowi Obrachunkowemu dodatkowe dokumenty; jest świadom, że zasada niejawności narad jest niezbędna do zachowania niezależności decydentów, do sprzyjania spójności i celowości decyzji oraz do zapobiegania sytuacjom, w których decydenci poświęcaliby więcej czasu na uzasadnianie swoich decyzji niż na ich podejmowanie; zwraca jednak uwagę, że niejawność narad jako podstawowa zasada uniemożliwia zewnętrzną kontrolę; zachęca zatem Trybunał Sprawiedliwości do stworzenia wewnętrznego mechanizmu kontroli / wewnętrznego mechanizmu naprawczego w celu zapewnienia w takich przypadkach pewnego poziomu kontroli;

21.  przyjmuje do wiadomości, że Trybunał Sprawiedliwości przestrzegał porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie redukcji personelu o 5 % w ciągu pięciu lat;

22.  zauważa wysoki odsetek zajętych stanowisk (98 %) pomimo wysokiej rotacji personelu w Trybunale Sprawiedliwości i wspiera jego aktywną politykę naboru personelu; wzywa Trybunał Sprawiedliwości do ustanowienia zasad przeciwdziałania efektowi „drzwi obrotowych”;

23.  z zadowoleniem przyjmuje wymianę pracowników między Trybunałem Sprawiedliwości a Europejskim Bankiem Centralnym w 2015 r. i oczekuje, że współpraca ta będzie kontynuowana w kolejnych latach;

24.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Trybunału Sprawiedliwości na rzecz zwiększenia równowagi płci na stanowiskach kierowniczych oraz fakt, że w 2015 r. równowaga płci na stanowiskach kierowniczych średniego i wyższego szczebla osiągnęła poziom 35 % do 65 %; sądzi jednak, że nadal istnieją możliwości poprawy w tym obszarze w Trybunale; ponadto zauważa, że Parlament Europejski i Rada postawiły sobie za cel zapewnienie równej reprezentacji kobiet i mężczyzn w ramach mianowania nowych sędziów w Sądzie(6);

25.  podkreśla, że równowaga geograficzna, czyli związek między narodowością personelu a wielkością państwa członkowskiego, musi pozostać ważnym elementem zarządzania zasobami, zwłaszcza w odniesieniu do państw członkowskich, które przystąpiły do Unii w 2004 r. lub później;

26.  przyjmuje z zadowoleniem fakt, że Trybunał Sprawiedliwości zatrudnia obecnie bardziej zrównoważoną liczbę urzędników z państw członkowskich, które wstąpiły do Unii Europejskiej przed 2004 r., oraz z państw członkowskich, które wstąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r. lub później; wyraża głębokie zaniepokojenie znaczną nierównowagą geograficzną na stanowiskach kierowniczych średniego i wyższego szczebla na niekorzyść państw członkowskich, które przystąpiły do Unii w 2004 r. lub później; apeluje do Trybunału Sprawiedliwości o naprawę tej sytuacji i poinformowanie Parlamentu o osiągniętej poprawie w tym obszarze;

27.  ubolewa, że Trybunał Sprawiedliwości przyjął wewnętrzne przepisy dotyczące informowania o nieprawidłowościach dopiero na początku 2016 r.; zaleca Trybunałowi Sprawiedliwości rozpowszechnienie tych przepisów wśród personelu, aby pracownicy mogli się z nimi zapoznać; zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości, aby do czerwca 2017 r. przekazał szczegółowe informacje dotyczące przypadków sygnalizowania nieprawidłowości w 2015 r., o ile takie były, oraz powiadomił, jakie zastosowano w tych przypadkach postępowanie i jak się ono zakończyło;

28.  wzywa Trybunał Sprawiedliwości do postanowienia o składaniu deklaracji interesów zamiast deklaracji o braku konfliktu interesów, gdyż już sam fakt samodzielnej oceny sytuacji występowania konfliktu interesów stanowi konflikt interesów; uważa, że oceny sytuacji konfliktu interesów musi dokonywać strona niezależna; zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o złożenie do czerwca 2017 r. sprawozdania z wprowadzonych zmian i o wskazanie, kto zajmie się oceną sytuacji konfliktu interesów; przypomina, że przejrzystość ma zasadnicze znaczenie dla zaufania publicznego; apeluje do Trybunału Sprawiedliwości o opracowanie jasnych zasad dotyczących efektu „drzwi obrotowych” oraz o wprowadzenie – w celu zapobiegania temu zjawisku – środków i odstraszających sankcji, takich jak zmniejszenie świadczeń emerytalnych lub zakaz pracy przez co najmniej trzy lata w podobnych organach;

29.  zauważa współpracę Trybunału Sprawiedliwości z działami tłumaczeń ustnych Komisji i Parlamentu w ramach Międzyinstytucjonalnego Komitetu ds. Tłumaczeń Pisemnych i Ustnych, szczególnie w dziedzinie tłumaczeń ustnych; oczekuje, że współpraca ta zostanie rozszerzona na tłumaczenia pisemne, i popiera prowadzenie tej inicjatywy, kiedy to tylko możliwe, jednak bez naruszania przy tym obowiązków Trybunału Sprawiedliwości;

30.  wzywa Trybunał Sprawiedliwości do przedstawienia Parlamentowi kosztów tłumaczeń pisemnych zgodnie ze zharmonizowaną metodyką ustaloną w ramach międzyinstytucjonalnej grupy roboczej zajmującej się kluczowymi międzyinstytucjonalnymi wskaźnikami działalności i efektywności;

31.  odnotowuje, że w 2015 r. obciążenie pracą dyrekcji ds. tłumaczeń pisemnych Trybunału Sprawiedliwości wzrosło o 1,4 %, a jej wydajność wzrosła o 7 % dzięki kontroli outsourcingu i wdrożeniu nowych narzędzi wspomagających tłumaczenie;

32.  popiera przeprowadzony wspólnie przez służby audytu wewnętrznego Trybunału Sprawiedliwości i Trybunału Obrachunkowego przegląd wydatków i warunków korzystania z samochodów służbowych; wzywa Trybunał Sprawiedliwości do rozważenia w ramach tego przeglądu możliwości zmniejszenia floty samochodów służbowych do dyspozycji członków i personelu; wzywa ponadto Trybunał Sprawiedliwości do poprawy przeprowadzanych przez niego kontroli dotyczących korzystania z samochodów służbowych do celów prywatnych;

33.  z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie Trybunału Sprawiedliwości na rzecz ambitnych celów środowiskowych; zachęca Trybunał do stosowania zasad zielonych zamówień publicznych i apeluje o określenie zasad kompensacji emisji i przeznaczenie na ten cel wystarczającego budżetu;

34.  zauważa szczegółowe informacje dotyczące polityki Trybunału Sprawiedliwości w zakresie nieruchomości, szczególnie w zakresie piątej rozbudowy obecnego zespołu budynków;

35.  z zadowoleniem przyjmuje otwarcie archiwum historycznego Trybunału Sprawiedliwości w ramach Archiwów Historycznych Unii Europejskiej we Florencji;

36.  przyjmuje z zadowoleniem inicjatywę Trybunału Sprawiedliwości polegającą na opublikowaniu rocznego sprawozdania z działalności w nowym formacie; wzywa Trybunał Sprawiedliwości do opublikowania rocznego sprawozdania Trybunału Obrachunkowego, zwłaszcza jego części dotyczących Trybunału Sprawiedliwości;

37.  wzywa Trybunał Sprawiedliwości do udoskonalenia polityki komunikacyjnej względem obywateli Unii;

38.  uważa odpowiedź udzieloną przez Trybunał Sprawiedliwości na pytanie Parlamentu (pytanie nr 26) w sprawie dodatków za niepełną; prosi Trybunał Sprawiedliwości o wyjaśnienie i jasną, szczegółową odpowiedź.

(1) Dz.U. L 69 z 13.3.2015.
(2) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.
(3) Dz.U. C 375 z 13.10.2016, s. 1.
(4) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.
(5) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(6) Zob. załącznik do rezolucji ustawodawczej Parlamentu z dnia 28 października 2015 r. – Wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego i Rady – Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0377.


Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – Trybunał Obrachunkowy
PDF 417kWORD 54k
Decyzja
Rezolucja
1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja V – Trybunał Obrachunkowy (2016/2155(DEC))
P8_TA(2017)0149A8-0151/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015(1),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016)0475 – C8-0273/2016)(2),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedziami instytucji(3),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności dotyczące rachunków(4), jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(5), w szczególności jego art. 55, 99, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0151/2017),

1.  udziela sekretarzowi generalnemu Trybunału Obrachunkowego absolutorium z wykonania budżetu Trybunału Obrachunkowego za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Trybunałowi Obrachunkowemu, Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych, jak również Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

2. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja V – Trybunał Obrachunkowy (2016/2155(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją decyzję w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja V – Trybunał Obrachunkowy,

–  uwzględniając sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 15/2012 pt. „Zarządzanie konfliktami interesów w wybranych agencjach UE”;

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0151/2017),

A.  mając na uwadze, że w kontekście procedury udzielania absolutorium organ udzielający absolutorium podkreśla szczególną wagę dalszego wzmacniania demokratycznej legitymacji instytucji unijnych przez poprawę przejrzystości i rozliczalności oraz wdrażanie koncepcji budżetowania zadaniowego i dobrego zarządzania zasobami ludzkimi;

1.  docenia współpracę Trybunału Obrachunkowego (zwanego dalej „Trybunałem”) i Komisji Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego oraz z zadowoleniem przyjmuje regularne przekazywanie informacji zwrotnych w odpowiedzi na wnioski Parlamentu; z zadowoleniem przyjmuje najnowszą praktykę, która pozwala Parlamentowi na przekazywanie Trybunałowi uwag dotyczących jego rocznego programu prac; domaga się jeszcze bardziej ustrukturyzowanej debaty rocznej między prezesem Trybunału a Konferencją Przewodniczących Komisji Parlamentu;

2.  przyjmuje do wiadomości, że kontroli rocznego sprawozdania finansowego Trybunału dokonuje niezależny audytor zewnętrzny w celu zastosowania tych samych zasad przejrzystości i rozliczalności, które audytor stosuje do jednostek przez siebie kontrolowanych; przyjmuje do wiadomości opinię audytora, że „sprawozdanie finansowe Trybunału prawidłowo i rzetelnie przedstawia sytuację finansową Trybunału”;

3.  zauważa, że w roku 2015 Trybunał dysponował ostateczną kwotą środków w wysokości 132 906 000 EUR (133 498 000 EUR w 2014 r.) oraz że ogólny wskaźnik wykonania budżetu wyniósł 98,68 %; podkreśla, że wskaźnik wykonania budżetu był niższy niż w 2014 r. (98,8%);

4.  podkreśla, że budżet Trybunału jest czysto administracyjny, a znaczną jego część przeznacza się na wydatki na pracowników tej instytucji; podkreśla jednak, że wprowadzenie budżetowania zadaniowego powinno mieć zastosowanie nie tylko do całego budżetu Trybunału, lecz powinno obejmować też określenie skonkretyzowanych, mierzalnych, osiągalnych, realnych i terminowych (SMART) celów dla poszczególnych departamentów, działów i rocznych planów personelu; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje wdrożenie przez Trybunał zasady budżetowania zadaniowego w jego codziennej działalności;

5.  przypomina Trybunałowi, że zgodnie ze wspólnym podejściem w sprawie agencji zdecentralizowanych przyjętym przez Parlament, Radę i Komisję Europejską w lipcu 2012 r. (w ust. 54) za audyt zdecentralizowanych agencji wciąż „jest odpowiedzialny Trybunał Obrachunkowy, który nadzoruje konieczne procedury administracyjne i postępowania o udzielenie zamówienia”; zachęca Trybunał do przedkładania wniosków w sprawie rozwiązania kwestii audytu agencji w ramach trwającego przeglądu rozporządzenia finansowego i późniejszego przeglądu ramowego rozporządzenia finansowego; uważa, że kwestia ta powinna zostać wyjaśniona, tak aby znacznie zmniejszyć wszelkie nadmierne obciążenia administracyjne dla agencji zdecentralizowanych bez utrudniania koniecznej pracy Trybunału i skuteczności tej pracy;

6.  zauważa, że w 2015 r. przeprowadzono reformę Trybunału, która została przez niego uznana za sukces; oczekuje na śródokresową ocenę strategii Trybunału na lata 2013–2017, w tym analizę realizacji głównych celów reformy;

7.  z zadowoleniem przyjmuje podejście oparte na unijnej wartości dodanej w sprawozdaniach Trybunału; wzywa do dalszych prac z pozostałymi instytucjami Unii w celu opracowania wskaźników efektywności i priorytetów dla dobrego zarządzania finansami;

8.  zauważa, że po zmianie artykuł 163 rozporządzenia finansowego stanowi, że „sprawozdania specjalne są sporządzane i przyjmowane w [...] terminie [...] 13 miesięcy”(6); zauważa, że w 2015 r. termin ten nie został dotrzymany; wzywa Trybunał do respektowania tego terminu, nie naruszając jakości sprawozdań; w tym kontekście zachęca Trybunał do udoskonalenia zaleceń ze swoich sprawozdań specjalnych, tak aby były one jeszcze bardziej ukierunkowane;

9.  jest zdania, że instytucje otrzymujące sprawozdania specjalne Trybunału powinny przykładać do nich większą wagę i powinny sporządzać roczne sprawozdania poświęcone sprawozdaniom specjalnym; podkreśla, że skuteczność poszczególnych sprawozdań specjalnych mogłaby zostać zwiększona, jeśli byłyby one zgrupowane w odpowiednim okresie, odnosząc się do konkretnych obszarów polityki i umożliwiając w ten sposób Parlamentowi sporządzenie sprawozdań ad hoc w sprawie tych sprawozdań specjalnych Trybunału, poza cyklem związanym z absolutorium;

10.  ubolewa nad faktem, że Trybunał dotychczas nie przedstawił sprawozdania specjalnego poświęconego konfliktom interesów we wszystkich agencjach, zwłaszcza w tych związanych z branżami przemysłowymi, mimo próśb ponawianych przez Parlament od 2012 r. w jego sprawozdaniach w sprawie udzielenia absolutorium; wzywa Trybunał do sporządzenia i opublikowania pierwszego specjalnego sprawozdania w sprawie konfliktu interesów do końca czerwca 2017 r. oraz do corocznego publikowania kolejnych sprawozdań; uważa, że sporządzanie sprawozdań rocznych w sprawie konfliktów interesów przez Trybunał ma kluczowe znaczenie dla integralności unijnych instytucji, organów i agencji oraz dla unikania konfliktów interesów między agencjami unijnymi, w szczególności tymi, które są związane z przemysłem i grupami lobbingowymi;

11.  zauważa, że Trybunał przestrzega porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie redukcji personelu o 5 % w ciągu pięciu lat; pragnie dowiedzieć się do czerwca 2017 r., jak plany tej redukcji mają się do nowych rekrutacji przeprowadzonych przez Trybunał w 2015 r. oraz odsetka nowych procedur naboru w 2015 r.;

12.  ubolewa, że w 2015 r. wśród członków Trybunału odnotowano brak równowagi płci (5 członków płci żeńskiej w stosunku do 23 członków płci męskiej) oraz że liczba kobiet spadła do 3 w 2016 r.; ponadto ubolewa, że w Trybunale wciąż brak jest równowagi płci na wyższych stanowiskach i stanowiskach kierowniczych średniego szczebla (30,4 % kobiet w porównaniu do 69,6 %); wzywa Trybunał do propagowania równowagi płci, zwłaszcza na stanowiskach kierowniczych; domaga się ponadto, aby Trybunał informował organ udzielający absolutorium o podjętych w tym celu środkach, a także o osiągniętych wynikach, bez uszczerbku dla misji Trybunału;

13.  podkreśla, że równowaga geograficzna, czyli proporcjonalny związek między członkami personelu określonej narodowości a wielkością danego państwa członkowskiego, musi nadal pozostać ważnym elementem zarządzania zasobami, zwłaszcza w odniesieniu do państw członkowskich, które wstąpiły do Unii w 2004 r. lub później; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Trybunał zatrudnia obecnie ogólnie zrównoważoną liczbę urzędników z państw członkowskich, które wstąpiły do Unii przed 2004 r. i z państw członkowskich, które wstąpiły do Unii w 2004 r. lub później; zwraca uwagę, że państwa członkowskie, które wstąpiły do Unii w 2004 r. lub później, są jednak nadal niedostatecznie reprezentowane na wyższych szczeblach administracji i na stanowiskach kierowniczych, co wciąż wymaga poprawy;

14.  wyraża zaniepokojenie z powodu wysokiej liczby dni zwolnień chorobowych wśród pracowników; wzywa Trybunał do skoncentrowania się na działaniach związanych z poprawą dobrego samopoczucia pracowników, aby lepiej realizować swoje główne zadania;

15.  zwraca uwagę na stosowaną przez Trybunał metodę obliczania zwolnień chorobowych pracowników; jest zdania, że metoda ta nie jest odpowiednia, by skutecznie obliczać nieobecności z powodu choroby; wzywa Trybunał do zastosowania systemu obliczania w oparciu o dni nieobecności w pracy poszczególnych pracowników, na wzór innych instytucji;

16.  odnotowuje, że Trybunał zorganizował pięć posiedzeń wyjazdowych, głównie w ramach przygotowań do reformy Trybunału, w których udział wzięło niewielu członków personelu (jedynie 107); wzywa Trybunał do lepszego ukierunkowania swoich działań związanych z poprawą dobrego samopoczucia pracowników w celu uwzględnienia proaktywnego i pozytywnego rozwoju zasobów ludzkich, z udziałem możliwie jak największej liczby pracowników;

17.  zwraca uwagę na wzmocnione ramy etyczne Trybunału mające na celu unikanie konfliktów interesów, a także uchybień ze strony personelu i członków; zwraca się do Trybunału o udzielenie Parlamentowi informacji na temat przeglądu wewnętrznych przepisów Trybunału o przeciwdziałaniu molestowaniu;

18.  wzywa Trybunał do wymagania składania deklaracji interesów zamiast deklaracji o braku konfliktu interesów, gdyż samodzielna ocena sytuacji pod kątem występowania konfliktów interesów jest sama w sobie konfliktem interesów; uważa, że oceny sytuacji w zakresie konfliktów interesów musi dokonywać niezależna strona trzecia; zwraca się do Trybunału o złożenie do czerwca 2017 r. sprawozdania z wprowadzonych zmian i o wskazanie, kto zajmie się oceną sytuacji w zakresie konfliktu interesów; przypomina, że integralność i przejrzystość są kluczowymi elementami zaufania publicznego; domaga się, by Trybunał wprowadził jasne zasady dotyczące efektu "drzwi obrotowych” oraz by zastosował środki i sankcje odstraszające, takie jak zmniejszenie świadczeń emerytalnych lub zakaz pracy przez co najmniej trzy lata w podobnych organach, w celu przeciwdziałania efektowi „drzwi obrotowych”;

19.  przypomina Trybunałowi, że zdecentralizowane agencje unijne muszą przyjąć kodeksy dobrego postępowania administracyjnego oraz, że zachęca się je do traktowania rejestru służącego przejrzystości jako instrumentu referencyjnego w kontaktach z odnośnymi przedstawicielami;

20.  apeluje do Trybunału o przystąpienie do porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie obowiązkowego rejestru służącego przejrzystości;

21.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie portalu przejrzystości na stronie internetowej Trybunału, a także fakt, że Trybunał wprowadził już przepisy dotyczące informowania o nieprawidłowościach; zaleca, aby Trybunał rozpowszechnił te przepisy wśród personelu, aby pracownicy mogli się z nimi zapoznać; zwraca się do Trybunału o dostarczenie do czerwca 2017 r. szczegółowych informacji o przypadkach sygnalizowania naruszeń w 2015 r. (o ile takie wystąpiły) oraz o tym, jakie zastosowano w tych przypadkach postępowanie i czym się ono zakończyło;

22.  zwraca uwagę, że w 2015 r. Trybunał był właścicielem trzech budynków, K1, K2 i K3; wzywa Trybunał do uwzględnienia planów prac modernizacyjnych tych budynków w jego rocznym sprawozdaniu z działalności oraz do zapewnienia zastosowania jak najwyższych standardów wydajności energetycznej w trakcie modernizacji;

23.  przyjmuje do wiadomości podsumowanie polityki Trybunału dotyczącej budynków zawarte w jego rocznym sprawozdaniu z działalności oraz domaga się bardziej szczegółowych informacji na ten temat w przyszłości;

24.  zwraca uwagę na zwiększoną ilość pracy tłumaczeniowej w 2015 r. – prawie 3 % więcej niż w roku 2014; zauważa, że w ramach reformy Trybunału dokonano optymalizacji struktury dyrekcji ds. tłumaczeń; wzywa Trybunał do wyjaśnienia, w jaki sposób dyrekcja ta usprawniła swoją działalność;

25.  zwraca uwagę na negocjacje między Trybunałem a Europejskim Urzędem ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w celu rozważenia możliwości wprowadzenia ustaleń administracyjnych; wzywa Trybunał do przekazania informacji na temat postępów w negocjacjach w tej sprawie;

26.  ponawia swój apel do Trybunału, aby w rocznych sprawozdaniach z działalności – zgodnie z obowiązującymi przepisami w zakresie poufności i ochrony danych – uwzględniał wyniki i konsekwencje spraw zamkniętych przez OLAF, w których przedmiotem dochodzenia był Trybunał lub jakikolwiek członek jego personelu;

27.  odnotowuje zalecenie służb audytu wewnętrznego dotyczące rozważenia bardziej racjonalnego wykorzystania samochodów służbowych przez Trybunał; zwraca się do Trybunału, by zajął się tą kwestią we współpracy z Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz by poinformował Parlament o działaniach podjętych w celu bardziej racjonalnego zarządzania flotą;

28.  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki i osiągnięcia Trybunału związane z ograniczeniem śladu środowiskowego; odnotowuje, że w 2013 r. Trybunał wdrożył projekt systemu ekozarządzania i audytu we Wspólnocie (EMAS) w celu uzyskania do końca 2016 r. certyfikatu EMAS; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w dniu 13 listopada 2015 r. Trybunał przyjął politykę środowiskową, formalizując swój udział w inicjatywie na rzecz wysokiej jakości zarządzania środowiskiem; wyraża zaniepokojenie z powodu opóźnienia w certyfikacji EMAS;

29.  przypomina o znaczeniu rozszerzania współpracy z uniwersytetami w Unii w celu utworzenia specjalistycznych kierunków w dziedzinie europejskiego audytu; zwraca się do Trybunału o dalsze informowanie Parlamentu o ewolucji i wynikach tej rozszerzonej współpracy;

30.  domaga się, by Trybunał przewidział możliwość wydawania zaleceń w sprawie lepszego komunikowania się w zakresie budżetu Unii, jego funkcji i misji, a także skuteczniejszego sposobu objaśniania go obywatelom Unii.

(1) Dz.U. L 69 z 13.3.2015,
(2) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.
(3) Dz.U. C 375 z 13.10.2016, s. 1.
(4) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.
(5) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(6) Zob. art. 251 ust. 1 wniosku Komisji COM(2016)0605.


Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny
PDF 411kWORD 49k
Decyzja
Rezolucja
1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja VI – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (2016/2156(DEC))
P8_TA(2017)0150A8-0144/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015(1),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016)0475 – C8-0274/2016)(2),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedziami instytucji(3),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(4) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(5), w szczególności jego art. 55, 99, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0144/2017),

1.  udziela sekretarzowi generalnemu Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Komitetowi Regionów, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych i Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

2. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja VI – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (2016/2156(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją decyzję w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja VI – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0144/2017),

A.  mając na uwadze, że w ramach procedury udzielania absolutorium organ udzielający absolutorium podkreśla szczególne znaczenie dalszego wzmacniania legitymacji demokratycznej instytucji Unii poprzez zwiększanie przejrzystości i rozliczalności, wdrażanie koncepcji budżetowania celowego oraz właściwe zarządzanie zasobami ludzkimi;

1.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek Trybunału Obrachunkowego (zwanego dalej „Trybunałem”), zgodnie z którym w roku budżetowym zakończonym dnia 31 grudnia 2015 r. w ogóle płatności związanych z wydatkami administracyjnymi i innymi wydatkami Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (zwanego dalej „Komitetem”) nie wystąpiły istotne błędy;

2.  z satysfakcją zauważa, że w sprawozdaniu rocznym za 2015 r. Trybunał nie odnotował istotnych niedociągnięć w objętych kontrolą obszarach dotyczących zasobów ludzkich Komitetu i udzielania przezeń zamówień;

3.  stwierdza, że w 2015 r. budżet Komitetu wynosił 129 100 000 EUR (w porównaniu z 128 559 380 EUR w 2014 r.), a wskaźnik wykorzystania wyniósł 95,9 %; zwraca uwagę, że w 2015 r., w porównaniu z rokiem 2014, nieznacznie podniósł się wskaźnik wykorzystania środków budżetowych;

4.  uważa, że budżet Komitetu jest w przeważającej mierze administracyjny oraz że znaczną jego część stanowią wydatki na pracowników instytucji, a pozostałą część – wydatki na budynki, meble, wyposażenie oraz różne koszty bieżące; podkreśla jednak, że wprowadzenie budżetowania celowego powinno mieć zastosowanie nie tylko do całego budżetu Komitetu, lecz obejmować także ustanowienie skonkretyzowanych, mierzalnych, osiągalnych, realnych i terminowych (SMART) celów dla poszczególnych departamentów, działów i rocznych planów kadrowych w odniesieniu do pracowników; w związku z tym wzywa Komitet do dalszego wdrażania zasady budżetowania celowego w jego codziennej działalności;

5.  odnotowuje uwagi Komitetu dotyczące jego działań podjętych w reakcji na rezolucję Parlamentu w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu za rok 2014, załączone do jego rocznego sprawozdania z działalności; z zadowoleniem przyjmuje utworzenie w 2015 r. jednostki wsparcia w zakresie zamówień publicznych;

6.  zwraca uwagę, że rok 2015 był pierwszym rokiem nowej kadencji Komitetu, co mogło mieć wpływ na jego wyniki, zwłaszcza w przypadku dyrekcji legislacyjnych, w tym dyrekcji ds. tłumaczeń ustnych, dyrekcji ds. komunikacji i dyrekcji ds. zasobów ludzkich;

7.  zauważa, że sprawozdanie na temat wdrożenia porozumienia o współpracy między Parlamentem a Komitetem (zwanego dalej „porozumieniem”) zawiera terminową i pozytywną ocenę współpracy między obydwoma instytucjami;

8.  odnotowuje, że zdaniem Komitetu należy doprecyzować charakter intensywnej współpracy, o której mowa w porozumieniu, oraz że niektóre elementy wciąż wymagają pełnego wdrożenia przy ustawicznym zaangażowaniu ze strony obydwu instytucji; wyraża przekonanie, że dalsze wysiłki na rzecz pełnego wdrożenia porozumienia oraz dążenie do osiągnięcia efektów synergii zaowocują pozytywnymi wynikami dla obydwu stron;

9.  ponownie zwraca uwagę na swój wniosek dotyczący uwzględnienia wspólnej oceny oszczędności budżetowych wynikających z porozumienia w przeglądzie śródokresowym lub w następnym sprawozdaniu z działań podejmowanych na podstawie porozumienia;

10.  odnotowuje, że opinie Komitetu nie wpisują się odpowiednio w prace Parlamentu, i wzywa Komitet do przygotowania wspólnie z sekretarzem generalnym Parlamentu wniosków w celu usprawnienia pod tym względem procedur obowiązujących w Komitecie i Parlamencie;

11.  odnotowuje, że w 2015 r. podpisano nowe, dwustronne porozumienie o współpracy administracyjnej między Komitetem a Europejskim Komitetem Regionów; ufa, że skutkiem porozumienia będzie dalsza poprawa wyników obu komitetów; uważa, że należy zaplanować połączenie podobnych funkcji administracyjnych, tak aby uniknąć niepotrzebnego powielania działań;

12.  odnotowuje, że w trosce o bezpieczeństwo po atakach terrorystycznych w Paryżu w listopadzie 2015 r. Parlament zamknął bezpośrednie połączenie między budynkami RMD i REM; ufa, że Parlament dokona ponownej oceny sytuacji w zakresie bezpieczeństwa, gdyż otwarcie przejścia byłoby korzystne dla wszystkich trzech instytucji;

13.  z zadowoleniem przyjmuje zmiany administracyjne wprowadzone w 2015 r., zwłaszcza pełne wdrożenie systemu zwrotu kosztów podróży członków w oparciu o poniesione koszty oraz kompleksową aktualizację portalu dla członków; apeluje do Komitetu o przedstawienie rocznego porównawczego przeglądu kosztów podróży członków za lata 2014, 2015 i 2016;

14.  odnotowuje, że zgodnie z regulaminem Komitetu jego członkowie w pełni niezależnie wykonują swoje obowiązki w ogólnym interesie Unii; zauważa, że deklaracje członków o braku konfliktu interesów są dostępne na stronie internetowej Komitetu; wzywa Komitet do przyłączenia się do przyszłego porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie obowiązkowego rejestru służącego przejrzystości;

15.  wyraża zaniepokojenie z powodu dużej liczby nieobsadzonych stałych stanowisk w 2015 r. oraz zachęca Komitet do wdrożenia niezbędnych środków w celu usprawnienia procedury naboru pracowników;

16.  z zaniepokojeniem odnotowuje brak równowagi płci na stanowiskach kierowniczych wyższego i średniego szczebla (30 % / 70 % w przypadku kadry kierowniczej wyższego szczebla); ubolewa również nad brakiem równowagi geograficznej na stanowiskach kierowniczych wyższego i średniego szczebla, w szczególności nad niewielką liczbą pracowników z państw członkowskich, które przystąpiły do Unii w roku 2004 i później; apeluje do Komitetu o podjęcie działania mającego na celu zapewnienie równowagi i złożenie sprawozdania organowi udzielającemu absolutorium na temat przyjętych środków oraz osiągniętych wyników;

17.  przyjmuje do wiadomości plan Komitetu, aby dostosować się do porozumienia międzyinstytucjonalnego(6) w sprawie redukcji personelu o 5 % w okresie pięciu lat; pragnie dowiedzieć się, jak plany redukcji mają się do sytuacji w roku 2016, kiedy to zostały utworzone trzy nowe stanowiska; proponuje, aby Komitet zdawał Parlamentowi sprawozdanie na temat wszelkich alternatywnych oszczędności uzyskanych w celu zrekompensowania ewentualnych opóźnień w redukcji personelu;

18.  wyraża zadowolenie, że wewnętrzne przepisy dotyczące informowania o nieprawidłowościach weszły w życie na początku 2016 r.;

19.  w pełni popiera utworzenie stanowisk doradców etycznych, którzy będą zajmować się sytuacjami dotyczącymi ewentualnego nękania psychicznego oraz specjalistycznymi szkoleniami dla hierarchii w celu podniesienia poziomu wiedzy i usprawnienia zarządzania przypadkami dotyczącymi informowania o nieprawidłowościach; wyraża ubolewanie, że trzy sprawy związane z nękaniem psychicznym musiały zostać rozstrzygnięte sądownie;

20.  nie jest w stanie wydać opinii na temat poziomu absencji chorobowych pracowników, gdyż sprawozdanie Komitetu poświęcone tej kwestii było nieodpowiedniej jakości; apeluje do Komitetu o przedłożenie sprawozdania na temat zwolnień chorobowych jego pracowników z uwzględnieniem dni nieobecności z powodu choroby w przeliczeniu na jednego pracownika;

21.  odnotowuje, że w porównaniu z rokiem 2014 Komitet obniżył średnie koszty posiedzeń wyjazdowych przypadające na jednego uczestnika o 35 % oraz że jedynie 218 pracowników uczestniczyło w takich posiedzeniach w porównaniu z 415 w roku 2014; apeluje do Komitetu o ukierunkowanie swojej działalności na rzecz dobrego samopoczucia pracowników, aby objęła ona jak największą liczbę pracowników i przyczyniła się do dalszej poprawy ich samopoczucia;

22.  odnotowuje z zadowoleniem, że poziom wnioskowanych, ale niewykorzystanych usług w zakresie tłumaczeń ustnych spadł z 4,3 % w 2014 r. do 3,5 % w 2015 r.;

23.  z zadowoleniem przyjmuje udostępnienie danych dotyczących tłumaczenia pisemnego, gromadzonych w oparciu o zharmonizowaną metodykę ustaloną przez międzyinstytucjonalny komitet ds. tłumaczeń pisemnych i ustnych; odnotowuje trwający przegląd kodeksu postępowania w dziedzinie tłumaczeń pisemnych, który jest przeprowadzany wspólnie z Komitetem Regionów;

24.  zauważa, że w 2015 r. współczynnik outsourcingu tłumaczeń pisemnych wzrósł do niemal 10 % w wyniku przeniesienia pracowników do Parlamentu zgodnie z zawartym porozumieniem; wzywa Komitet do oceny opłacalności tego rozwiązania stosowanego już w praktyce;

25.  z zadowoleniem przyjmuje strategiczne ramy Komitetu na rzecz uczenia się i rozwoju, zwłaszcza ich nowy aspekt dotyczący skupienia się na wzajemnym uczeniu się od kolegów z pracy; zwraca się do Komitetu o przedstawienie wniosków wynikających ze stosowania tej konkretnej metody w jego następnym rocznym sprawozdaniu z działalności;

26.  z ogromną satysfakcją odnotowuje wysiłki podejmowane na rzecz ograniczenia wpływu Komitetu na środowisko i wyniki osiągane w tej dziedzinie, a także odnowienie certyfikatu systemu ekozarządzania i audytu we Wspólnocie (EMAS);

27.  odnotowuje ustalenia administracyjne między Komitetem a Europejskim Urzędem ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, których celem jest ustanowienie ustrukturyzowanych ram współpracy i ułatwienie szybkiej wymiany informacji;

28.  z zadowoleniem przyjmuje informacje dotyczące polityki Komitetu w zakresie nieruchomości, zawarte w jego rocznym sprawozdaniu z działalności, zwłaszcza z uwagi na to, że istotne jest, by koszty związane z taką polityką były odpowiednio uzasadnione i niewygórowane;

29.  odnotowuje wysiłki i osiągnięcia Komitetu w usprawnianiu polityki informacyjnej i komunikacyjnej; podkreśla jednak, że zwiększenie faktycznego wpływu opinii Komitetu na europejski proces decyzyjny jest istotniejsze niż ich szerokie promowanie.

(1) Dz.U. L 69 z 13.3.2015.
(2) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.
(3) Dz.U. C 375 z 13.10.2016, s. 1.
(4) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.
(5) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(6) Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1).


Absolutorium za rok 2015: budżet ogólny UE – Komitet Regionów
PDF 410kWORD 53k
Decyzja
Rezolucja
1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja VII – Komitet Regionów (2016/2157(DEC))
P8_TA(2017)0151A8-0141/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015(1),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016)0475 – C8‑0275/2016)(2),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedziami instytucji(3),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(4) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(5), w szczególności jego art. 55, 99, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8‑0141/2017),

1.  udziela sekretarzowi generalnemu Komitetu Regionów absolutorium z wykonania budżetu Komitetu Regionów za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Komitetowi Regionów, Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych, a także Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

2. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja VII – Komitet Regionów (2016/2157(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją decyzję w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja VII - Komitet Regionów,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8‑0141/2017),

A.  mając na uwadze, że w ramach procedury udzielania absolutorium organ udzielający absolutorium podkreśla szczególne znaczenie dalszego wzmacniania legitymacji demokratycznej instytucji Unii poprzez zwiększanie przejrzystości i odpowiedzialności, wdrażanie koncepcji budżetowania celowego oraz właściwe zarządzanie zasobami ludzkimi;

1.  zauważa, że Trybunał Obrachunkowy (zwany dalej „Trybunałem”) w swoim sprawozdaniu rocznym za rok 2015 stwierdził, iż w odniesieniu do Komitetu Regionów (zwanego dalej „Komitetem”) nie odnotowano żadnych poważnych uchybień w objętych kontrolą obszarach dotyczących zasobów ludzkich i zamówień;

2.  z zadowoleniem zauważa, że na podstawie przeprowadzonych prac kontrolnych Trybunał stwierdził, iż w roku budżetowym zakończonym dnia 31 grudnia 2015 r. w łącznych płatnościach na wydatki administracyjne i inne wydatki instytucji i organów nie wystąpiły istotne błędy;

3.  uważa, że budżet Komitetu jest w przeważającej mierze administracyjny oraz że znaczną jego część stanowią wydatki na pracowników Komitetu, a pozostałą część – wydatki na budynki, meble, wyposażenie oraz różne koszty bieżące; podkreśla jednak, że wprowadzenie budżetowania celowego powinno mieć zastosowanie nie tylko do całego budżetu Komitetu, lecz obejmować też określenie skonkretyzowanych, mierzalnych, osiągalnych, realnych i terminowych (SMART) celów dla poszczególnych departamentów, działów i rocznych planów kadrowych w odniesieniu do pracowników; w związku z tym wzywa Komitet do dalszego wdrażania zasady budżetowania celowego w jego codziennej działalności;

4.  zauważa, że w 2015 r. zatwierdzony budżet Komitetu wyniósł 88 900 000 EUR (w porównaniu z 87 600 000 EUR w 2014 r.), z czego 87 200 000 EUR obejmowało środki na zobowiązania, w przypadku których wskaźnik wykorzystania wyniósł 98,2 %; odnotowuje nieznaczny spadek stopnia wykorzystania w 2015 r.;

5.  przyjmuje do wiadomości, iż w 2015 r. podpisano nowe dwustronne porozumienie o współpracy administracyjnej między Komitetem a Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym (EKES); ufa, że skutkiem porozumienia będzie dalsza poprawa wyników Komitetu i EKES;

6.  zauważa z zadowoleniem, że sprawozdanie z wdrożenia porozumienia o współpracy między Parlamentem a Komitetem było terminowe i zawiera pozytywną ocenę współpracy między obydwoma instytucjami; zauważa jednak, że należy doprecyzować charakter „intensywnej” współpracy, o której mowa w porozumieniu;

7.  z zadowoleniem przyjmuje zainteresowanie Komitetu przyjęciem bardziej systematycznego podejścia do współpracy z Parlamentem, szczególnie w obszarach politycznych, a także z Biurem Analiz Parlamentu Europejskiego (EPRS); uważa, że dalszy rozwój synergii przyniesie pozytywne rezultaty obu instytucjom;

8.  ponownie zwraca uwagę na swój wniosek dotyczący uwzględnienia wspólnej oceny oszczędności budżetowych wynikających z porozumienia w następnym sprawozdaniu z działań podejmowanych na podstawie porozumienia;

9.  z niepokojem zauważa, że nie został osiągnięty żaden z określonych przez Komitet w 2015 r. celów dotyczących zwiększenia zaangażowania Parlamentu i Rady w działania związane z opiniami Komitetu;

10.  odnotowuje, że w trosce o bezpieczeństwo po ataku terrorystycznym w Paryżu w listopadzie 2015 r. Parlament zamknął bezpośrednie połączenie między budynkami RMD i REM; ufa, że Parlament dokona ponownej oceny sytuacji w zakresie bezpieczeństwa, gdyż otwarcie przejścia z całą pewnością byłoby korzystne dla wszystkich trzech instytucji;

11.  z zaniepokojeniem odnotowuje stały spadek wskaźnika wykonania płatności w 2015 r. w niektórych pozycjach budżetowych; zauważa, że rok 2015 był pierwszym rokiem szóstej kadencji Komitetu; niemniej jednak jest zdania, że Komitet nie powinien pozwolić na to, by miało to wpływ na zarządzanie budżetem; wzywa Komitet do poprawy wyników i lepszego przygotowania się na pierwszy rok siódmej kadencji Komitetu;

12.  wzywa Komitet do zwiększania przejrzystości jego działalności oraz do włączenia wszystkich dostępnych danych na temat misji podejmowanych przez członków Komitetu do rocznego sprawozdania z działalności, ze szczegółowym wyróżnieniem wydatków;

13.  apeluje do Komitetu o przyłączenie się do przyszłego porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie obowiązkowego rejestru służącego przejrzystości;

14.  z niepokojem zwraca uwagę na brak równowagi płci na stanowiskach kierowniczych wyższego i średniego szczebla (stosunek 25 % / 75 % kadry kierowniczej wyższego szczebla oraz 38 % / 62 % kadry kierowniczej średniego szczebla); wzywa Komitet do poprawy równowagi płci jego pracowników i do poinformowania organu udzielającego absolutorium o środkach podjętych w celu rozwiązania tego problemu oraz o osiągniętych w tym zakresie wynikach;

15.  z zadowoleniem przyjmuje dobrą równowagę geograficzną na stanowiskach kierowniczych;

16.  wyraża poważne zaniepokojenie z powodu wysokiej liczby dni zwolnień chorobowych wśród pracowników Komitetu; zwraca się do Komitetu o dokonanie oceny przyczyn, skoncentrowanie zarządzania zasobami ludzkimi na poprawie tej sytuacji oraz ukierunkowanie działań w zakresie dobrego samopoczucia na jak największą liczbę pracowników w celu zapobiegania tego rodzaju absencji;

17.  jest zaniepokojony tym, że zalecenia pokontrolne dotyczące wyników projektów IT dla użytku wewnętrznego wciąż nie są odpowiednio wdrażane; apeluje do Komitetu o niezwłoczne zaradzenie tej sytuacji;

18.  z zadowoleniem przyjmuje udostępnienie danych dotyczących tłumaczenia pisemnego, gromadzonych w oparciu o zharmonizowaną metodykę ustaloną przez międzyinstytucjonalny komitet ds. tłumaczeń pisemnych i ustnych; zauważa, że trwający przegląd kodeksu postępowania w dziedzinie tłumaczeń pisemnych ma być przeprowadzany wspólnie z EKES;

19.  zauważa, że w 2015 r. współczynnik outsourcingu tłumaczeń pisemnych wzrósł z 2,57 % w 2014 r. do niemal 10 % w 2015 r. w wyniku przeniesienia pracowników do Parlamentu zgodnie z zawartym porozumieniem; wzywa Komitet do oceny opłacalności tego nowego rozwiązania stosowanego już w praktyce;

20.  odnotowuje przyjęcie przez Komitet w grudniu 2015 r. przepisów dotyczących informowania o nieprawidłowościach; zauważa również, że w 2015 r. wszczęto jedno postępowanie w odniesieniu do informowania o nieprawidłowościach; zwraca się do Komitetu o poinformowanie Parlamentu o dalszym rozwoju sytuacji w tej sprawie;

21.  uważa, że kwestią najwyższej wagi jest to, by Komitet niezwłocznie podjął działania następcze w stosunku do dwóch wyroków Sądu do spraw Służby Publicznej(6) oraz sprawozdania z dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (zwanego dalej „OLAF”)(7), sprawozdania Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych Komisji(8) oraz rezolucji Parlamentu(9), a także by doprowadził przed końcem 2017 r. do sprawiedliwej, honorowej i godziwej ugody w sprawie byłego audytora wewnętrznego Komitetu dotyczącej informowania o nieprawidłowościach;

22.  uważa, że podstawowe znaczenie ma, by Komitet pracował wspólnie z Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, aby bezzwłocznie podjąć działania wynikające z wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie związanej z mobbingiem, w którą zamieszani byli urzędnicy z obu instytucji(10), oraz by zdał sprawę Parlamentowi z postępów w tym zakresie, a także dokonał przeglądu procedur postępowania w przypadku przyszłych zarzutów o mobbing, tak aby zapewnić zgodność tych procedur z orzecznictwem Sądu do spraw Służby Publicznej;

23.  z ogromną satysfakcją odnotowuje wysiłki podejmowane na rzecz ograniczenia wpływu Komitetu na środowisko i wyniki osiągane w tej dziedzinie, a także odnowienie certyfikatu systemu ekozarządzania i audytu we Wspólnocie (EMAS);

24.  odnotowuje wysiłki i osiągnięcia Komitetu w usprawnianiu polityki informacyjnej i komunikacyjnej;

25.  z zadowoleniem przyjmuje informacje dotyczące polityki Komitetu w zakresie nieruchomości, zawarte w jego rocznym sprawozdaniu z działalności, zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak istotne jest, aby koszty związane z taką polityką były odpowiednio uzasadnione i niewygórowane.

(1) Dz.U. L 69 z 13.3.2015.
(2) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.
(3) Dz.U. C 375 z 13.10.2016, s. 1.
(4) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.
(5) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(6) Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 maja 2013 r., sprawa F-86/11 (ECLI:EU:F:2011:189) oraz z dnia 18 listopada 2014 r., sprawa F-156/12 (ECLI:EU:F:2014:247).
(7) Sprawozdanie końcowe z dochodzenia OLAF z dnia 8 października 2003 r.
(8) Sprawozdanie Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych Komisji z dnia 8 maja 2008 r.
(9) Rezolucje Parlamentu z dnia 29 stycznia 2004 r. (Dz.U. L 57 z 25.2.2004, s. 8), z dnia 21 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 330 z 4.11.2004, s. 153), z dnia 12 kwietnia 2005 r. (Dz.U. L 196 z 27.7.2005, s. 54), z dnia 27 kwietnia 2006 r. (Dz.U. L 340 z 6.12.2006, s. 44), z dnia 29 kwietnia 2015 r. (Dz.U. L 255 z 30.9.2015, s. 132) oraz z dnia 28 kwietnia 2016 r. (Dz.U. L 246 z 14.9.2016, s. 152) wspierające sprawę audytora wewnętrznego Komitetu.
(10) Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 lutego 2013 r., sprawa F-124/10: Vassilliki Labiri przeciwko Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES).


Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – Europejska Służba Działań Zewnętrznych
PDF 426kWORD 56k
Decyzja
Rezolucja
1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja X – Europejska Służba Działań Zewnętrznych (2016/2160(DEC))
P8_TA(2017)0152A8-0122/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015(1)

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016)0475 – C8‑0278/2016)(2),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedziami instytucji(3),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(4) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(5), w szczególności jego art. 55, 99 i 164–167,

–  uwzględniając sprawozdanie specjalne nr 7/2016 Europejskiego Trybunału Obrachunkowego: „Zarządzanie przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych należącymi do niej budynkami na całym świecie”;

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Spraw Zagranicznych (A8‑0122/2017),

1.  udziela wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, jak również Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

2. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja X – Europejska Służba Działań Zewnętrznych (2016/2160(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją decyzję w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja X – Europejska Służba Działań Zewnętrznych,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Spraw Zagranicznych (A8‑0122/2017),

A.  mając na uwadze, że w ramach procedury udzielania absolutorium organ udzielający absolutorium podkreśla szczególne znaczenie dalszego wzmacniania legitymacji demokratycznej instytucji Unii poprzez zwiększanie przejrzystości i odpowiedzialności, wdrażanie koncepcji budżetowania celowego oraz właściwe zarządzanie zasobami ludzkimi;

1.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że według Europejskiego Trybunału Obrachunkowego („Trybunał”) ogólny poziom błędu w dziale 5 (Administracja), włącznie z budżetem Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), nadal jest stosunkowo niski (szacowany na poziomie 0,6 % w 2015 r.);

2.  odnotowuje, że Trybunał nie stwierdził znaczących uchybień dotyczących rocznego sprawozdania z działalności i systemu kontroli wewnętrznej ESDZ;

3.  wzywa ESDZ do zaradzenia pewnym niedociągnięciom stwierdzonym przez Trybunał w odniesieniu do procedur rekrutacyjnych pracowników miejscowych w delegaturach (tj. braku przejrzystości dotyczących określonych etapów procedury) oraz w odniesieniu do postępowań o udzielenie zamówienia (zwłaszcza dokonywania niewłaściwej oceny ofert w stosunku do specyfikacji technicznych czy stosowania niewłaściwego trybu postępowania o udzielenie zamówienia) organizowanych przez delegatury;

4.  zgadza się z opinią Trybunału, zgodnie z którą istotne jest ulepszenie wytycznych dotyczących przygotowania, koordynacji i sposobu prowadzenia postępowań o udzielenie zamówienia o niskiej wartości, ponieważ zamówienia te stanowiły 4,5 % wartości ogólnej zamówień udzielonych w 2015 r.; popiera zamiar ESDZ dotyczący organizowania regionalnych seminariów i zapewniania wsparcia administracyjnego w zakresie zamówień dla całej sieci delegatur;

5.  wzywa ESDZ, by poprawiła jakość swoich procedur rekrutacyjnych przez zintegrowanie wszystkich niezbędnych dokumentów towarzyszących; zwraca się do ESDZ o lepszą harmonizację postępowań o udzielenie zamówienia prowadzonych w delegaturach; ponawia swój apel, by zaradzić powtarzającym się niedociągnięciom w tym obszarze przez zapewnienie dalszego wsparcia administracyjnego dla delegatur, w których sytuacja jest najbardziej krytyczna;

6.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w ramach sprawozdania z zarządzania pomocą zewnętrzną (EAMR) za rok 2015 opracowane zostały poprawione i bardziej kompleksowe wytyczne wzmacniające nadzór nad szefami delegatur, obejmujące wymogi zarówno rozliczalności, jak i sprawozdawczości;

7.  ubolewa nad wzrostem w 2015 r. średniego poziomu nieprawidłowości w zobowiązaniach do 22,4 % (w porównaniu do 18,3 % w 2014 r.) na szczeblu kontroli ex ante;

8.  zauważa, że całkowity budżet ESDZ na 2015 r. wynosił 602,8 mln EUR, co stanowiło wzrost łącznie o 16,2 % w porównaniu do 2014 r. i co było rezultatem przeniesienia do jej budżetu kwoty 71,5 mln EUR, w tym z budżetu administracyjnego Komisji (25,2 mln EUR) oraz z innych linii budżetowych (w sumie do poziomu 46,3 mln EUR), w celu sfinansowania kosztów wspólnych delegatur Unii, takich jak czynsze najmu, ochrona biur i koszty IT; zauważa, że nie uwzględniono środków EFR;

9.  zaznacza, że wykonanie budżetu administracyjnego ESDZ pozostaje problematyczną kwestią, ponieważ niektóre delegatury otrzymują – oprócz środków z budżetu własnego ESDZ – także wkłady budżetowe od Komisji przyznawane z 33 różnych linii budżetowych; zachęca wszystkie zainteresowane strony do jeszcze większego dopracowania i uproszczenia źródeł i rozwiązań budżetowych w celu ułatwienia wykonywania budżetu; z zadowoleniem przyjmuje ostatnie rozwiązanie budżetowe dotyczące kosztów administracyjnych EFR, którymi budżet ESDZ będzie obciążony od 2016 r., w oparciu o wyliczenie standardowej kwoty na osobę;

10.  odnotowuje, że budżet siedziby wyniósł 218,9 mln EUR, z czego 140,5 mln EUR (tj. 64,7 %) przeznaczono na wypłatę wynagrodzeń i innych należności dla pracowników objętych regulaminem pracowniczym i pracowników zewnętrznych, 30 mln EUR (tj. 13,7 %) na budynki, a 30,7 mln EUR na systemy informatyczne, sprzęt i umeblowanie;

11.  zauważa, że na budżet delegatur wynoszący 383,9 mln EUR składało się 155,8 mln EUR (tj. 40,6 %) na budynki i koszty powiązane, 105,5 mln EUR (27,5 %) na wynagrodzenia dla pracowników objętych regulaminem pracowniczym, 60,1 mln EUR (tj. 15,7 %) na pracowników zewnętrznych i usługi zewnętrzne, 20,6 mln EUR (5,4 %) na inne wydatki dotyczące pracowników, a 41,9 mln EUR (10,9 %) na pozostałe wydatki administracyjne; zauważa także, że Komisja przekazała kwotę 204,7 mln EUR na pokrycie kosztów administracyjnych dotyczących pracowników Komisji oddelegowanych do pracy w delegaturach Unii;

12.  ponawia swój apel o zwrócenie uwagi, zwłaszcza w delegaturach, na „ciągłość prowadzenia działalności” i „zarządzanie dokumentacją” jako na kluczowe standardy kontroli wewnętrznej, ale także jako na istotne komponenty zarządzania, zwłaszcza w odniesieniu do dostępności i rzetelności informacji wykorzystywanych do różnych celów w zakresie zarządzania, tj. do monitorowania i oceniania działań i projektów, a także sprawozdawczości w tym zakresie;

13.  zauważa, że tylko dwie delegatury zgłosiły zastrzeżenia związane z brakiem odpowiedniego trybu postępowania o udzielenie zamówienia i brakiem kluczowych informacji zarządczych wykorzystywanych w poświadczeniu wiarygodności;

14.  popiera regularne kontakty między ESDZ a służbami Komisji zajmującymi się sprawami zewnętrznymi w odniesieniu do zapobiegania nadużyciom oraz ich wykrywania;

15.  popiera ustanowienie Centrum Regionalnego Europa, czyli inicjatywy mającej na celu zapewnienie delegaturom Unii lepszego wsparcia administracyjnego w dziedzinach zarządzania finansowego, zamówień i zasobów ludzkich; oczekuje przedstawienia oceny projektu pilotażowego w 2017 r.; zachęca ESDZ do kontynuowania tej praktyki łączenia doświadczeń w razie potrzeby w innych regionach, tak aby ciągle zmniejszać obciążenia administracyjne w delegaturach i ponoszone przez nie koszty;

16.  uważa za kwestię zasadniczą dalsze regularne uświadamianie szefów delegatur o ich kluczowej roli w podnoszeniu ogólnego poziomu wiarygodności, zarządzania i rozliczalności, zwłaszcza w odniesieniu do przypisywania wagi różnym czynnikom mogącym doprowadzić do wydania zastrzeżenia, niezależnie od wykonywanej przez nich działalności politycznej; zachęca ESDZ do zapewniania szefom delegatur, zwłaszcza dyplomatom państw członkowskich, szkoleń, a także do służenia im wiedzą specjalistyczną;

17.  zauważa zmiany i usprawnienia w organizacji ESDZ zmierzające do uproszczenia hierarchii służbowej i przepływów informacji, a przez to do ułatwienia ESDZ reagowania na kryzysy lub wyzwania polityczne, a także zmierzające do ograniczenia liczby warstw organizacyjnych i zmniejszenia liczby dyrekcji;

18.  dostrzega kluczowe znaczenie zarządzania zasobami ludzkimi w kontekście ESDZ ze względu na „trzy źródła” rekrutacji, zarządzanie stanowiskami w delegaturach i roczną redukcję liczby zatrudnionych w siedzibie w 2015 r. na poziomie 17 stanowisk;

19.  zauważa, że dyplomaci państw członkowskich stanowią 32,9 % pracowników ESDZ na szczeblu AD (tj. 307 osób) w porównaniu do 33,8 % w 2014 r.; zaznacza, że ten odsetek jest wyższy w delegaturach, gdzie zatrudnionych jest 166 albo 43,1 % dyplomatów państw członkowskich, a w siedzibie – 25,7 %; wzywa do bardziej zróżnicowanego podziału personelu i przypomina ESDZ o znaczeniu łączenia wiedzy specjalistycznej pracowników z państw członkowskich i personelu ESDZ na każdym szczeblu;

20.  podkreśla, że 63 stanowiska spośród 134 szefów delegatur zajmowali dyplomaci państw członkowskich, co stanowi 47 % całości; zaznacza, że te 63 stanowiska zostały rozdzielone bez zapewnienia równowagi płci (16 % / 84 %), a jedynie 16 z 63 stanowisk było zajmowanych przez obywateli państw członkowskich, które dołączyły do Unii w 2004 r. lub później; zauważa też, że wśród 29 zastępców szefów delegatur reprezentacja płci była nierówna (24 % / 76 %), a sześciu zastępców szefów delegatur było dyplomatami państw członkowskich;

21.  zauważa, że w 2015 r. liczba oddelegowanych ekspertów krajowych z państw członkowskich nadal się zwiększała (8 % więcej w stosunku do 2014 r.) i osiągnęła poziom 434 osób (z czego 376 pracowało w siedzibie, a 58 w delegaturach); zauważa, że 40 % z 376 oddelegowanych ekspertów krajowych (tj. 151 osób) pracujących w Brukseli było wynagradzanych przez ich administrację krajową;

22.  przypomina ESDZ o konieczności zapewnienia pełnego przestrzegania metody obsady etatów opartej na proporcji pracowników pochodzących z państw członkowskich i pracowników z instytucji unijnych, określonej w decyzji Rady w sprawie ustanowienia ESDZ;

23.  zauważa, że ogólny odsetek kobiet i mężczyzn zbliża się nieomal do parytetu, ponieważ równowaga wynosi 47 % / 53 % personelu ogółem, natomiast wśród pracowników na szczeblu AD różnica wynosi 31,7 % / 68,3 % (w porównaniu do 31 % / 69 % w 2014 r.); zauważa, że ten odsetek rzędu 30 % utrzymuje się na stabilnym poziomie od 2011 r.;

24.  ponownie wyraża zaniepokojenie dysproporcją płci na stanowiskach kierowniczych, która wynosi obecnie 21,4 % / 78,6 %; wyraża ubolewanie, że odsetek osób płci przeciwnej ubiegających się o stanowiska kierownicze pozostaje na niskim poziomie 16 %; uważa, że w tym zakresie konieczny jest postęp, i z tego względu wzywa ESDZ do innego ukształtowania otoczenia oraz polityki zatrudnienia w celu przyciągnięcia obu płci w równym stopniu do stanowisk kierowniczych;

25.  ponownie wyraża przekonanie, że równowaga geograficzna, głównie związek między narodowością personelu a wielkością państwa członkowskiego, powinna stanowić ważny element zarządzania zasobami ludzkimi przez ESDZ, zwłaszcza w odniesieniu do państw członkowskich, które przystąpiły do Unii w 2004 r. lub później; jest poważnie zaniepokojony ciągle zbyt małą reprezentacją tych państw członkowskich zarówno na poziomie pracowników, jak i kierownictwa; wzywa w związku z tym ESDZ do podjęcia wysiłków w celu istotnej poprawy tej sytuacji; podkreśla, że te państwa członkowskie są szczególnie niedostatecznie reprezentowane na wyższych szczeblach administracji i na stanowiskach kierowniczych, co wciąż wymaga znacznej poprawy;

26.  z zadowoleniem przyjmuje złożone Parlamentowi przez wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel zobowiązanie do zajęcia się problemem istniejącego braku równowagi i nadreprezentacji dyplomatów krajowych na stanowiskach szefów delegatur, a ponadto wzywa ESDZ do zaprezentowania w ciągu 2017 r. przeglądu swojej polityki w dziedzinie zasobów ludzkich i zajęcie się w jego ramach takimi kwestiami, jak równowaga płci i mobilność pracowników pomiędzy instytucjami, przy jednoczesnym wzięciu pod uwagę jej wpływu w odniesieniu do zasobów ludzkich na wzmacnianie „działań zewnętrznych i widoczności Unii z wykorzystaniem globalnej strategii Unii”;

27.  zachęca ESDZ do dalszego rozwijania roli delegatur Unii, zwłaszcza ułatwiania i wspierania koordynacji między państwami członkowskimi w zakresie udzielania pomocy konsularnej;

28.  przypomina ESDZ, że pomiędzy dyplomacją gospodarczą a lobbingiem istnieje cienka granica; wzywa w związku z tym ESDZ do przyłączenia się do przyszłego porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie obowiązkowego rejestru służącego przejrzystości, w tym dla delegatur Unii, o ile jest to prawnie możliwe;

29.  odnotowuje roczne wydatki w wysokości 160 mln EUR na unijną sieć delegatur, których wysokość zwiększyła się o ponad 50 % w porównaniu do poprzedniego roku budżetowego; zauważa, że 80 % delegatur wciąż płaci czynsze najmu, których wysokość sięgnęła w 2015 r. 53,04 mln EUR; z zadowoleniem przyjmuje pożyczkę w wysokości 200 mln EUR na lepsze zarządzanie polityką nieruchomości oraz zmniejszenie kosztów zakupów ponoszonych przez delegatury; ubolewa, że mimo pożyczki oraz wzrostu wydatków jedynie kilka budynków delegatur stanowi własność ESDZ; wzywa ESDZ, by przedstawiła nie tylko umowy dotyczące budynków delegatur za bieżący rok, ale także dokonała przeglądu sytuacji w odniesieniu do wszystkich budynków delegatur w swoim rocznym sprawozdaniu z działalności;

30.  wzywa ESDZ do przeglądu jej polityki w zakresie nieruchomości zgodnie z zaleceniami wydanymi przez Trybunał Obrachunkowy w sprawozdaniu specjalnym nr 7/2016, dotyczącymi w szczególności następujących kwestii:

   potrzeba ujednolicenia i pokrywania wszystkich kosztów opłat pobieranych od państw członkowskich lub innych instytucji bądź organów UE wynajmujących części budynków delegatur;
   usprawnienie procedury wyboru budynków delegatur;
   bezpośrednie zaangażowanie siedziby głównej przed wynajmem (lub przed przedłużeniem umowy najmu) bądź zakupem budynków biurowych;
   udoskonalenie systemu informacji dotyczących zarządzania nieruchomościami, tak aby ESDZ uzyskiwała bardziej wiarygodne i istotne informacje wykorzystywane w procesie planowania;

31.  wzywa ESDZ do rozwijania wykorzystania powierzchni, przede wszystkim poprzez priorytetowe potraktowanie poszczególnych niewykorzystywanych lub za dużych obiektów oraz powiązanych kosztów dodatkowych odnotowanych przez Trybunał (7,8 mln EUR), przy jednoczesnym uwzględnieniu wyzwań w zakresie zarządzania budynkami w nierzadko złożonym otoczeniu;

32.  podkreśla, że we wspólnym interesie ESDZ i państw członkowskich leży uwzględnianie wykorzystania budynków i dalsze rozwijanie lokalnej współpracy w dziedzinie zarządzania budynkami, przy czym należy nieustannie zwracać szczególną uwagę na kwestie najlepszej relacji jakości do ceny, kwestie bezpieczeństwa oraz wizerunek Unii;

33.  z zadowoleniem przyjmuje wzrost liczby projektów związanych ze wspólnymi siedzibami delegatur Unii i państw członkowskich oraz podpisanie sześciu protokołów ustaleń w sprawie wspólnych siedzib w 2015 r., dzięki czemu łączna liczba projektów związanych ze wspólnymi siedzibami wzrosła do końca 2015 r. do 86; zachęca ESDZ do dalszego poszukiwania sposobów na szersze stosowanie tych dobrych praktyk; uważa, że polityka ta powinna obejmować innowacyjne podejścia mające na celu określenie zarówno skoordynowanej strategii dotyczącej wspólnych siedzib z zainteresowanymi państwami członkowskimi, jak i odpowiednich ustaleń dotyczących podziału kosztów związanych z budynkami i logistyką; zauważa, że porozumienia dotyczące wspólnych siedzib obejmują także inne podmioty przyczyniające się do zarządzania polityką zewnętrzną, takie jak Europejski Bank Inwestycyjny, służby DG ds. Europejskiej Ochrony Ludności i Pomocy Humanitarnej, misje w dziedzinie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony oraz specjalnych przedstawicieli Unii Europejskiej;

34.  ubolewa nad niewystarczającą ilością danych rejestracyjnych oraz nieścisłościami w informacyjnym systemie zarządzania budynkami biurowymi i rezydencjalnymi delegatur; zwraca się o regularne przeglądy kompletności i wiarygodności danych wprowadzanych przez delegatury Unii, tak aby zwiększyć rzetelność ogólnego planowania powierzchni, lokalizacji i zwrotu kosztów;

35.  wzywa ESDZ do wzmocnienia kontroli zarządzania i narzędzi monitorowania wszystkich kosztów ponoszonych w ramach polityki nieruchomości w celu zapewnienia właściwego oglądu sytuacji i nadzoru wszystkich wydatków w tym obszarze; uważa, że należy położyć nacisk na monitorowanie pułapów określonych w ramach polityki nieruchomości, aby obniżyć całkowity roczny koszt najmu pomieszczeń biurowych delegatur oraz powiązane koszty powtarzalne, a także zapewnić adekwatność wkładów finansowych wnoszonych przez podmioty mające wspólną siedzibę, pokrycie kosztów bieżących wynikających ze wspólnej siedziby oraz zgodność kosztów z lokalnymi warunkami rynkowymi;

36.  uważa, że należy szybko wypracować ekspercki poziom wiedzy pod kątem prawnym i technicznym w zakresie zarządzania nieruchomościami, przy uwzględnieniu wszelkich opłacalnych rozwiązań alternatywnych, takich jak zatrudnianie ekspertów zewnętrznych, np. lokalnych pośredników w handlu nieruchomościami, w celu zbadania rynku lub ewentualnie poprowadzenia negocjacji z właścicielami nieruchomości;

37.  zwraca się do ESDZ o przedstawienie rocznego wykazu kontroli przeprowadzonych w delegaturach;

38.  wzywa ESDZ do zbadania w ramach kontroli delegatur ostatnich pięciu umów najmu lub nabycia rezydencji dla ambasadorów Unii, w tym rezydencji w Tiranie (Albania), oraz do przedstawienia Parlamentowi informacji zwrotnych;

39.  popiera wprowadzenie średnio- i długoterminowej strategii określającej wszystkie możliwe opcje na tym obszarze, od priorytetów inwestycyjnych lub możliwości zakupu aż do przedłużenia najmu lub dzielenia pomieszczeń z państwami członkowskimi, przy uwzględnieniu planów kadrowych oraz planowania i rozwoju polityki.

40.  zachęca ESDZ do dalszego stosowania w swojej polityce nieruchomości systemu ekozarządzania i audytu we Wspólnocie (EMAS), a także zasady zielonych zamówień publicznych, przy uwzględnieniu faktu, że ze względu na zróżnicowane otoczenie lokalne 139 delegatur wymagany jest pewien stopień elastyczności;

41.  jest zdania, że należy nadal wzmacniać bezpieczeństwo ESDZ oraz jej delegatur, a także wzywa ESDZ do nadania priorytetu tej kwestii przy dokonywaniu wyboru budynków i pomieszczeń dla swoich delegatur; uważa, że bezpieczeństwo budynków powinno stanowić integralną część jej polityki nieruchomości oraz że plany ewakuacji ESDZ oraz podejmowane przez nią decyzje dotyczące ewakuacji, o ile są konieczne, powinny być koordynowane z przedstawicielstwami zainteresowanych państw członkowskich.

42.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że ESDZ przewiduje projekt wspólnej wizji i wspólnego działania w celu wzmocnienia Europy, co przyczyni się do pokoju i bezpieczeństwa w regionie i na całym świecie;

43.  wzywa ESDZ do udoskonalenia jej polityki komunikacyjnej względem obywateli Unii.

(1) Dz.U. L 69 z 13.3.2015.
(2) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.
(3) Dz.U. C 375 z 13.10.2016, s. 1.
(4) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.
(5) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.


Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich
PDF 408kWORD 52k
Decyzja
Rezolucja
1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja VIII – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich (2016/2158(DEC))
P8_TA(2017)0153A8-0142/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015(1),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016)0475 – C8‑0276/2016)(2),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedziami instytucji(3),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(4) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(5), w szczególności jego art. 55, 99, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8‑0142/2017),

1.  udziela Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych, a także Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

2. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja VIII – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich (2016/2158(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją decyzję w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja VIII – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8‑0142/2017),

A.  mając na uwadze, że w kontekście procedury udzielania absolutorium organ udzielający absolutorium podkreśla szczególną wagę dalszego wzmacniania demokratycznej legitymacji instytucji unijnych przez poprawę przejrzystości i rozliczalności oraz wdrażanie koncepcji budżetowania zadaniowego i dobrego zarządzania zasobami ludzkimi,

1.  zauważa z zadowoleniem, że Trybunał Obrachunkowy (zwany dalej „Trybunałem”) nie odnotował żadnych istotnych niedociągnięć w objętych kontrolą obszarach działalności Europejskiej Rzecznik Praw Obywatelskich (zwanej dalej „Rzecznik”) dotyczących zasobów ludzkich i zamówień publicznych;

2.  podkreśla, że na podstawie przeprowadzonych prac kontrolnych Trybunał stwierdził, iż w roku budżetowym zakończonym dnia 31 grudnia 2015 r. w łącznych płatnościach związanych z wydatkami administracyjnymi Rzecznik nie wystąpiły istotne błędy;

3.  podkreśla, że budżet instytucji ma charakter czysto administracyjny oraz że w 2015 r. wyniósł on 10 346 105 EUR (9 857 002 EUR w 2014 r.); podkreśla jednak, że wprowadzenie budżetowania zadaniowego powinno mieć zastosowanie nie tylko do całego budżetu instytucji, lecz obejmować też określenie skonkretyzowanych, mierzalnych, osiągalnych, realnych i terminowych (SMART) celów dla poszczególnych departamentów, działów i rocznych planów kadrowych; w związku z tym wzywa Rzecznik do dalszego wdrażania zasady budżetowania celowego w jej codziennej działalności;

4.  odnotowuje, że z łącznych środków 92,32 % stanowiły środki na zobowiązania (w porównaniu do 97,87 % w 2014 r.), 86,19 % – środki na płatności (w porównaniu do 93,96 % w 2014 r.), a wskaźnik ich wykorzystania wyniósł 92,32 % (w porównaniu do 97,87 % w 2014 r.); zauważa, że wskaźnik wykorzystania środków w 2015 r. nadal się zmniejszał;

5.  zauważa, że obniżenie wskaźnika wykorzystania środków w 2015 r. wpłynęło na decyzję Rzecznik o ograniczeniu kilku linii budżetowych, a mianowicie dla wyjazdów służbowych, celów reprezentacyjnych, publikacji i tłumaczeń, i pociągnęło za sobą zmniejszenie środków w ramach tych linii;

6.  uznaje, że Rzecznik odgrywa wśród instytucji UE rolę pioniera w zakresie przejrzystości; ponawia jednak apel o dalszą poprawę przejrzystości warunków i procedur rekrutacji; zwraca się do Rzecznik o określenie zadań głównego doradcy oraz o wyjaśnienie jego/jej stanowiska w schemacie organizacyjnym; w związku z pewnymi zmianami przed przyjęciem struktury organizacyjnej instytucji w listopadzie 2015 r. zwraca się do Rzecznik o dopilnowanie publikacji uaktualnionej wersji schematu organizacyjnego na stronie internetowej;

7.  z zadowoleniem przyjmuje dalsze dochodzenia Rzecznik dotyczące przypadków występowania efektu „drzwi obrotowych” w Komisji; wyraża zaniepokojenie z powodu „wewnętrznych drzwi obrotowych” między Rzecznik a pozostałymi instytucjami, które mogą podlegać jej kontroli lub między pozostałymi instytucjami, które mogą kontrolować wzajemnie swoją pracę; wzywa Rzecznik do przeanalizowania sytuacji i do opracowania, jeśli uzna to za konieczne, przepisów służących unikaniu konfliktu interesów;

8.  z zadowoleniem przyjmuje skuteczne wdrożenie rocznego planu zarządzania w 2015 r. w ramach strategii na okres do 2019 r.; zauważa, że zrealizowano większość celów wytyczonych przez Rzecznik do oceny skuteczności reprezentowanej przez nią instytucji za pomocą kluczowych wskaźników efektywności; wierzy, że tendencja ta utrzyma się w nadchodzących latach;

9.  uznaje, że Rzecznik odegrała kluczową rolę w procesie wprowadzenia przed upływem 2015 r. wewnętrznych przepisów dotyczących ochrony demaskatorów na mocy art. 22a, 22b i 22c regulaminu pracowniczego instytucji UE; wzywa Rzecznik do monitorowania na bieżąco wdrażania tych przepisów i oceny, czy zapewniają one odpowiednią ochronę akredytowanym asystentom parlamentarnym;

10.  wspiera Rzecznik w jej przygotowaniach do opracowania zasad dotyczących zapobiegania nękaniu i walki z tym zjawiskiem;

11.  uznaje znaczenie strategicznych i własnych inicjatyw Rzecznik oraz wzywa ją do regularnego informowania organu udzielającego absolutorium o wynikach prowadzonych dochodzeń; podkreśla, że głównym priorytetem Rzecznik powinno być udzielanie odpowiedzi na skargi obywateli w rozsądnym terminie; zwraca się do Rzecznik, aby przy wykonywaniu swoich obowiązków jak najszerzej interpretowała niewłaściwe administrowanie oraz by w odniesieniu do działań strategicznych nawiązała ściślejszą współpracę z parlamentarną Komisją Kontroli Budżetowej;

12.  przyjmuje do wiadomości nowe definicje interesu publicznego i niepublicznego wprowadzone w przepisach wykonawczych dotyczących porządkowania napływających skarg; zwraca się do Rzecznik o poinformowanie organu udzielającego absolutorium o tym, w jaki sposób definicje te wpłynęły na wyniki reprezentowanej przez nią instytucji;

13.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Rzecznik ujawnia na swojej stronie internetowej tożsamość i inne szczegóły dotyczące zainteresowanych podmiotów zewnętrznych, z którymi się spotyka;

14.  odnotowuje wyniki osiągnięte podczas rozpatrywania skarg w 2015 r. i z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w 90 % przypadków instytucje unijne zastosowały się do propozycji Rzecznik; apeluje do Rzecznik o analizę stosowania się instytucji UE do jej zaleceń w ramach rocznych sprawozdań z działalności; zwraca się do Rzecznik o analizę możliwych przyczyn niestosowania się do tych zaleceń oraz zachęca instytucje unijne do dalszej poprawy ich poziomu zgodności z propozycjami Rzecznik;

15.  z zadowoleniem przyjmuje osiągnięcie w 2015 r. równowagi płci na szczeblu kierowniczym; wyraża aprobatę dla wspierania przez Rzecznik środków na rzecz równego udziału mężczyzn i kobiet wśród personelu;

16.  wyraża jednak ubolewanie z powodu wyraźnej nierównowagi geograficznej wśród kadry kierowniczej średniego i wyższego szczebla, a w szczególności nadreprezentacji kierowników z państwa członkowskiego, z którego pochodzi Rzecznik; wzywa Rzecznik do zapewnienia trwałej korekty tej sytuacji;

17.  przyjmuje do wiadomości plan Rzecznik dotyczący dostosowania się do porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie redukcji personelu o 5 % w ciągu pięciu lat oraz zwraca się o poinformowanie Parlamentu, jak redukcja ta ma się do szacunków dotyczących stworzenia w 2016 r. pięciu nowych stanowisk;

18.  wyraża zaniepokojenie z powodu dwóch skarg przeciwko Rzecznik złożonych w 2015 r. do Europejskiego Inspektora Ochrony Danych i występuje o przekazanie szczegółów tych skarg parlamentarnej Komisji Kontroli Budżetowej;

19.  z zadowoleniem przyjmuje konsekwentne stosowanie zasad systemu ekozarządzania i audytu (EMAS), wirtualizację dokumentów, stworzenie stałego systemu ekologicznej mobilności oraz korzystanie w czasie spotkań z wideokonferencji; zachęca do dalszego stosowania zasad zielonych zamówień publicznych oraz wzywa Rzecznik do określenia zasad kompensacji emisji i przeznaczonego na ten cel budżetu;

20.  z zadowoleniem przyjmuje wyjaśnienia Rzecznik w odniesieniu do braku polityki w zakresie nieruchomości, ponieważ jej służby są zlokalizowane w Parlamencie, i zwraca się o informowanie go o dalszym rozwoju wypadków lub wszelkich zmianach obecnej sytuacji;

21.  z zadowoleniem przyjmuje udzielanie wyczerpujących informacji na temat wszystkich zasobów ludzkich, którymi dysponuje Rzecznik, z podziałem na grupy zaszeregowania, płeć i obywatelstwo i domaga się, by informacje te były automatycznie ujmowane w rocznym sprawozdaniu z działalności Rzecznik;

22.  oczekuje, że Rzecznik będzie nadal dążyła do zapewnienia wysokiej jakości swojego rocznego sprawozdania z działalności, i zwraca się do niej o przedstawienie szczegółowego rocznego sprawozdania dotyczącego skutków działań reprezentowanej przez nią instytucji, które stanowi ważne narzędzie oceny jej pracy;

23.  postuluje, aby rzecznicy krajowi, organy państw członkowskich i instytucje unijne służyły większą pomocą Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich przez zwracanie uwagi obywateli unijnych na możliwość wystąpienia do tej instytucji w przypadkach niewłaściwego administrowania przez dowolną instytucję lub organ Unii.

(1) Dz.U. L 69 z 13.3.2015.
(2) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.
(3) Dz.U. C 375 z 13.10.2016, s. 1.
(4) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.
(5) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.


Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – Europejski Inspektor Ochrony Danych
PDF 418kWORD 55k
Decyzja
Rezolucja
1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja IX – Europejski Inspektor Ochrony Danych (2016/2159(DEC))
P8_TA(2017)0154A8-0140/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015(1),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016)0475 – C8-0277/2016)(2),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedziami instytucji(3),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(4) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(5), w szczególności jego art. 55, 99, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8‑0140/2017),

1.  udziela Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Europejskiemu