Indeks 
Teksty przyjęte
Środa, 13 września 2017 r. - StrasburgWersja ostateczna
Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: fundusze zarządzane bezpośrednio w ramach Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego
 Wielostronna umowa w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego (WEOL) ***
 Poddanie akrylofentanylu środkom kontroli *
 Stosunki polityczne UE z Indiami
 Uruchomienie Funduszu Solidarności UE w celu udzielenia pomocy Włochom
 Projekt budżetu korygującego Unii Europejskiej nr 4/2017 na rok budżetowy 2017 towarzyszący wnioskowi w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Włochom
 Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2017/002 FI/Microsoft 2
 Unijny system handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS): kontynuowanie obecnego ograniczenia zakresu działalności lotniczej i przygotowanie do wdrożenia globalnego środka rynkowego od 2021 r. ***I
 Włączenie emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych pochodzących z działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatycznoenergetycznej do roku 2030 ***I
 Jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich ***I
 Genetycznie zmodyfikowana soja DAS-68416-4
 Przywóz paszy i żywności pochodzących lub wysyłanych z Japonii w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej Fukushima
 Projekt budżetu korygującego nr 3/2017: zasoby budżetowe Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych; plany zatrudnienia ACER i SESAR2
 Wywóz broni: wdrażanie wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB
 Stosunki polityczne UE z Ameryką Łacińską
 Korupcja a prawa człowieka w krajach trzecich

Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: fundusze zarządzane bezpośrednio w ramach Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego
PDF 318kWORD 50k
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 12 czerwca 2017 r. zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 w odniesieniu do dystrybucji środków finansowych w ramach zarządzania bezpośredniego pomiędzy celami zintegrowanej polityki morskiej i wspólnej polityki rybołówstwa (C(2017)03881 – 2017/2743(DEA))
P8_TA(2017)0331B8-0496/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2017)03881),

–  uwzględniając pismo Komisji z dnia 1 września 2017 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

–  uwzględniając pismo Komisji Rybołówstwa z dnia 5 września 2017 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011(1), w szczególności jego art. 14 ust. 4 i art. 126 ust. 5,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE(2),

–  uwzględniając zalecenie Komisji Rybołówstwa dotyczące decyzji,

–  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając brak sprzeciwów zgłoszonych w terminie określonym w art. 105 ust. 6 Regulaminu, który upłynął w dniu 12 września 2017 r.,

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 1.
(2) Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22.


Wielostronna umowa w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego (WEOL) ***
PDF 336kWORD 49k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 września 2017 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Wielostronnej umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, Republiką Albanii, Bośnią i Hercegowiną, Republiką Bułgarii, Republiką Chorwacji, byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, Republiką Islandii, Republiką Czarnogóry, Królestwem Norwegii, Rumunią, Republiką Serbii i Misją Tymczasowej Administracji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie(1) w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego (WEOL) (15654/2016 - C8-0098/2017 - 2006/0036(NLE))
P8_TA(2017)0332A8-0260/2017

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (15654/2016),

–  uwzględniając projekt decyzji Rady w sprawie zawarcia i tymczasowego stosowania Wielostronnej umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, Republiką Albanii, Bośnią i Hercegowiną, Republiką Bułgarii, Republiką Chorwacji, byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, Republiką Islandii, Republiką Czarnogóry, Królestwem Norwegii, Rumunią, Republiką Serbii i Misją Tymczasowej Administracji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie(2) w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego (08823/2/2006),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody złożony przez Radę na mocy art. 100 ust. 2 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0098/2017),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Transportu i Turystyki (A8-0260/2017),

1.  wyraża zgodę na zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich, a także Republice Albanii, Bośni i Hercegowinie, Republice Bułgarii, Republice Chorwacji, byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii, Republice Islandii, Republice Macedonii, Republice Czarnogóry, Królestwu Norwegii, Rumunii, Republice Serbii i Tymczasowej Misji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie.

(1)* Ta nazwa pozostaje bez uszczerbku dla stanowisk w sprawie statusu i jest zgodna z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244 (1999) i opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie ogłoszenia niepodległości przez Kosowo.
(2)* Ta nazwa pozostaje bez uszczerbku dla stanowisk w sprawie statusu i jest zgodna z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244 (1999) i opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie ogłoszenia niepodległości przez Kosowo.


Poddanie akrylofentanylu środkom kontroli *
PDF 316kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 września 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Rady w sprawie poddania N-(1-fenetylopiperydyn-4-ylo)-N-fenyloakrylamidu (akrylofentanylu) środkom kontroli (08858/2017 – C8-0179/2017 – 2017/0073(NLE))
P8_TA(2017)0333A8-0284/2017

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt Rady (08858/2017),

–  uwzględniając art. 39 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, zmienionego traktatem z Amsterdamu, oraz art. 9 Protokołu nr 36 w sprawie postanowień przejściowych, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0179/2017),

–  uwzględniając decyzję Rady 2005/387/WSiSW z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych(1), w szczególności jej art. 8 ust. 3,

–  uwzględniając art. 78c Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0284/2017),

1.  zatwierdza projekt Rady;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 127 z 20.5.2005, s. 32.


Stosunki polityczne UE z Indiami
PDF 437kWORD 57k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 września 2017 r. w sprawie stosunków politycznych UE z Indiami (2017/2025(INI))
P8_TA(2017)0334A8-0242/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając zawarte w 2004 r. partnerstwo strategiczne UE-Indie oraz wspólny plan działania w ramach partnerstwa strategicznego UE-Indie podpisany dnia 7 września 2005 r.,

–  uwzględniając plan działania UE–Indie na okres do roku 2020 i wspólne oświadczenie przyjęte na 13. szczycie UE–Indie,

–  uwzględniając globalną strategię UE na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa opublikowaną w czerwcu 2016 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 4 września 2001 r. zatytułowany „Europa i Azja: strategiczne ramy wzmocnionego partnerstwa” (COM(2001)0469),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 234/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające Instrument Partnerstwa na rzecz Współpracy z Państwami Trzecimi(1),

–  uwzględniając zalecenie PE dla Rady z dnia 28 października 2004 r. w sprawie stosunków między UE a Indiami(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 29 września 2005 r. w sprawie stosunków między UE a Indiami: partnerstwo strategiczne(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 września 2008 r. w sprawie przygotowań do szczytu UE-Indie (Marsylia, 29 września 2008 r.)(4),

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje dotyczące Indii, w tym rezolucje w sprawie naruszeń praw człowieka, demokracji i państwa prawa,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 2 lutego 2012 r. w sprawie polityki zagranicznej UE wobec krajów BRICS i innych wschodzących mocarstw: cele i strategie(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie UE w zmieniającym się globalnym otoczeniu – świat bardziej połączony, skonfliktowany i złożony(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 maja 2012 r. w sprawie piractwa morskiego(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 października 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa jądrowego i nierozprzestrzeniania broni jądrowej(8),

–  uwzględniając wyjazd Komisji Spraw Zagranicznych do Indii w dniach 21–22 lutego 2017 r.,

–  uwzględniając 11. szczyt Azja–Europa (ASEM), który odbył się w Ułan Bator w dniach 15–16 lipca 2016 r. oraz 9. posiedzenie Partnerstwa Parlamentarnego Azja–Europa (ASEP), które odbyło się w Ułan Bator w dniach 21–22 kwietnia 2016 r., a także odpowiednie deklaracje przyjęte na obydwu posiedzeniach,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz a także stanowisko w formie poprawek Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0242/2017),

A.  mając na uwadze, że UE i Indie są dwiema największymi demokracjami na świecie, które opierają się na głębokiej historii kulturowej i są wspólnie zaangażowane w promowanie pokoju, stabilności, bezpieczeństwa, dobrobytu, zrównoważonego rozwoju i sprawiedliwości społecznej, a także w poszanowanie praw człowieka, podstawowych wolności, praworządności i dobrych rządów;

B.  mając na uwadze, że UE i Indie utworzyły w ostatnich dwóch dziesięcioleciach partnerstwo strategiczne oparte na wspólnych wartościach i interesach, z uwagi na fakt, że są one naturalnymi partnerami i czynnikami mającymi wpływ na stabilność w dzisiejszym wielobiegunowym świecie; mając na uwadze, że to partnerstwo strategiczne powinno zostać pogłębione, ponieważ ma ono duży potencjał w zapewnianiu nowej dynamiki na poziomie międzynarodowym, w tym na szczeblu Narodów Zjednoczonych, oraz w podejmowaniu takich kwestii, jak cele zrównoważonego rozwoju czy kontakty międzyludzkie;

C.  mając na uwadze, że podczas 13. szczytu UE-Indie, który odbył się w dniu 30 marca 2016 r., po czteroletniej przerwie, przyjęto nowy plan działań na rzecz partnerstwa strategicznego na następne pięć lat;

D.  mając na uwadze, że na 13. szczycie UE-Indie przyjęto szereg wspólnych deklaracji: w sprawie wspólnego planu w zakresie migracji i mobilności, o partnerstwie wodnym UE–Indie, o partnerstwie w dziedzinie czystej energii i klimatu oraz w sprawie walki z terroryzmem;

E.  mając na uwadze, że UE i Indie – będące ważnymi partnerami gospodarczymi, handlowymi i inwestycyjnymi i przy uwzględnieniu faktu, że UE jest pierwszym partnerem handlowym Indii – od 2007 r. prowadzą negocjacje w sprawie ambitnej umowy o wolnym handlu i inwestycjach, która powinna zostać zawarta w możliwie najkrótszym terminie; mając na uwadze, że plan działania UE-Indie na okres do roku 2020 potwierdza zobowiązanie obu stron do ustanowienia stabilnych warunków gospodarczych, korzystnych dla rozwinięcia handlu i współpracy gospodarczej;

F.  mając na uwadze, że zwiększona koordynacja między UE i jej państwami członkowskimi w odniesieniu do ich stosunków z Indiami pozwoliłaby na dodatkowe wzmocnienie partnerstwa strategicznego;

G.  mając na uwadze, że Indie są tętniącą życiem demokracją i otwartym społeczeństwem posiadającym wolną prasę i aktywne społeczeństwo obywatelskie; mając na uwadze, że UE i Indie regularnie wymieniają się najlepszymi praktykami w zakresie praw człowieka i demokracji, w tym w obszarze wolności wypowiedzi i zrzeszania się i rządów prawa, a także traktowania migrantów, poszanowania mniejszości i promowania równouprawnienia kobiet i mężczyzn, zgodnie ze zobowiązaniami powziętymi przez UE;

Solidne podstawy wartościowego partnerstwa

1.  wyraża pełne poparcie dla silniejszego i głębszego partnerstwa pomiędzy UE i Indiami, zakorzenionego we wzajemnych silnych powiązaniach politycznych, gospodarczych, społecznych i kulturowych i opartego na wspólnych wartościach demokracji, poszanowaniu praw człowieka i pluralizmu oraz na wzajemnym szacunku i wspólnych interesach;

2.  uważa, że pogłębione stosunki polityczne między tymi dwoma partnerami mogłyby pozytywnie przyczynić się do wspierania współpracy regionalnej i międzynarodowej w świecie zmagającym się z wieloma globalnymi problemami, takimi jak napięcia związane z bezpieczeństwem, brak poszanowania prawa międzynarodowego, terroryzm, ekstremizm i radykalizacja, międzynarodowa przestępczość zorganizowana i korupcja, nieuregulowana migracja i handel ludźmi, skutki zmiany klimatu, ubóstwo, nierówność, brak poszanowania praw człowieka, a także wzrost populizmu;

3.  podkreśla fakt, że UE i Indie, jako dwie największe na świecie demokracje, są wspólnie odpowiedzialne za promowanie na całym świecie idei pokoju, praworządności i praw człowieka, w tym poprzez rozszerzoną współpracę na szczeblu ONZ;

4.  uważa, że od czasu wydania wspólnego oświadczenia politycznego z 1993 r. zwiększył się zakres i poprawiła się jakość stosunków między UE a Indiami; podkreśla znaczenie partnerstwa strategicznego UE-Indie zawartego w 2004 r. i mającego na celu potwierdzenie ich ścisłych powiązań i oraz pogłębienie i zintensyfikowanie ich stosunków;

5.  podkreśla, że partnerstwo między UE a Indiami nie rozwinęło jeszcze w pełni swojego potencjału; uważa, że niezbędne jest silniejsze zaangażowanie polityczne po obu stronach, aby uczynić te stosunki bardziej dynamicznymi i cennymi w obliczu wyzwań stojących przed obydwoma partnerami na szczeblu regionalnym i międzynarodowym; wzywa do większego zaangażowania się w zacieśnianie więzi pomiędzy UE27 a Indiami; podkreśla, że ważne jest dokonanie pełnej oceny funkcjonowania partnerstwa strategicznego, aby dostarczyć pomysłów na temat możliwych sposobów jego rozwijania;

Wzmocnione partnerstwo na rzecz wzajemnych korzyści dla UE i Indii

6.  z zadowoleniem przyjmuje zorganizowanie 13. szczytu UE-Indie, który odbył się w Brukseli w dniu 30 marca 2016 r.; wzywa UE i Indie do corocznego organizowania szczytów, zgodnie z powziętym przez nich zobowiązaniem, gdyż takie spotkania na wysokim szczeblu w pozytywny sposób przyczyniają się do zwiększenia współpracy, wzajemnego zrozumienia i wzajemnej widoczności;

7.  z zadowoleniem przyjmuje zatwierdzenie planu działania UE–Indie na okres do roku 2020, który stanowi plan działania na rzecz intensyfikacji partnerstwa strategicznego w ciągu następnych pięciu lat; z zadowoleniem odnotowuje, że w 2016 r. została wznowiona współpraca w licznych obszarach, takich jak bezpieczeństwo, zwalczanie terroryzmu, migracja i mobilność, handel, transfer technologii i kultura, zmiana klimatu, rozwój, energia i woda; apeluje o skuteczne wdrożenie planu działania, z uwzględnieniem jasno określonych etapów i terminów;

8.  ponownie podkreśla swoje poparcie dla zawarcia kompleksowego i ambitnego porozumienia o wolnym handlu między UE a Indiami, które powinno być opłacalne dla obu stron z punktu widzenia gospodarczego, społecznego i politycznego; przypomina, że UE jest wiodącym blokiem handlowym na świecie i że Indie wykazują jedną z najwyższych stóp wzrostu PKB na świecie; przypomina również, że UE jest głównym partnerem Indii pod względem handlu i inwestycji, i że przepływy w przywozie i wywozie pomiędzy tymi partnerami są stosunkowo wyważone;

9.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że UE i Indie podjęły na nowo dyskusje na temat sposobów dalszego prowadzenia negocjacji w sprawie umowy o wolnym handlu, zwanej również kompleksową umową handlowo-inwestycyjną (BTIA); wzywa obie strony do dalszych negocjacji w celu możliwie jak najszybszego zawarcia umowy o wolnym handlu, w duchu wzajemności i obopólnych korzyści oraz przy uwzględnieniu norm międzynarodowych, do których przestrzegania obie strony się zobowiązały, w tym norm określonych w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO) i Międzynarodowej Organizacji Pracy, a także zasady społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw; uznaje, że taka umowa, mająca zrównoważony charakter względem obaw obu stron, może zapewnić, że podjęte w niej środki będą korzystne zarówno dla obywateli europejskich, jak i indyjskich, w tym poprzez zwalczanie ubóstwa i promowanie przestrzegania praw człowieka;

10.  zaleca przyjęcie spójnej strategii na szczeblu UE na rzecz stosunków z Indiami, zawierającej jasno określone priorytety; zwraca uwagę, że ważne jest, aby zarówno instytucje UE, jak i państwa członkowskie, wdrażały tę strategię w spójny i skoordynowany sposób; uważa, że priorytety UE w odniesieniu do Indii można również określić w zaktualizowanej strategii na rzecz stosunków między UE a Azją;

11.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie się Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) do sprzyjania długoterminowym inwestycjom w Indiach w zakresie infrastruktury o kluczowym znaczeniu dla rozwoju gospodarczego, społecznego i zrównoważonego pod względem środowiska; zwraca się do EBI o wywiązanie się z tego zobowiązania i o wzmocnienie wsparcia dla trwałych inwestycji w Indiach;

12.  podkreśla znaczenie zorganizowanego dialogu międzyparlamentarnego dla funkcjonowania partnerstwa strategicznego; zachęca przewodniczącego indyjskiego parlamentu do utworzenia grupy przyjaźni pomiędzy UE a Indiami składającej się z parlamentarzystów Izby Ludowej (Lok Sabha) i Izby Stanów (Rajya Sabha), która będzie działała jako odpowiednik delegacji Parlamentu Europejskiego ds. stosunków z Republiką Indii;

Szeroko zakrojony plan współpracy w zakresie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa

13.  przypomina, że w dzisiejszym środowisku międzynarodowym UE i Indie stoją w obliczu pilnych wyzwań w zakresie bezpieczeństwa, które wymagają dyplomatycznej reakcji w połączeniu ze zwiększonym potencjałem odstraszającym, poszanowaniem prawa międzynarodowego i współpracą demokratycznych państw;

14.  zwraca uwagę na istotny potencjał zwiększenia synergii między UE a Indiami w dziedzinie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa; jest przekonany, że regularny i spójny dialog może utorować drogę dla wzajemnego zrozumienia i, co za tym idzie, zwiększenia koordynacji między programami UE i Indii w dziedzinie polityki zagranicznej na poziomie regionalnym i międzynarodowym, w tym w odniesieniu do zagadnień, wobec których w przeszłości stosowano różne podejścia;

15.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie podjęte w ramach planu działania UE-Indie na okres do roku 2020 dotyczące utworzenia forów ds. polityki zagranicznej i konsultacji dotyczących bezpieczeństwa; podkreśla wartość dodaną zwiększenia częstotliwości i wagi kontaktów na wysokim szczeblu w dziedzinie spraw zagranicznych i bezpieczeństwa;

16.  apeluje do UE, aby wraz z państwami członkowskimi i Indiami kontynuowała i wzmacniała wysiłki na rzecz promowania skutecznego, opartego na przepisach multilateralizmu na szczeblu globalnym; wzywa wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz Radę do poparcia reformy Rady Bezpieczeństwa ONZ, w tym wniosku Indii o stałe członkostwo; zachęca UE i Indie do koordynowania w możliwie największym stopniu swoich stanowisk i inicjatyw na szczeblu ONZ w kwestiach, w których ich współpraca mogłaby mieć istotne znaczenie, ale także na innych forach międzynarodowych, takich jak WTO;

17.  przyjmuje do wiadomości cenne i bardziej intensywne kontakty w kwestiach o znaczeniu globalnym, które odbywają się w ramach dialogu Azja-Europa –forum współpracy wielostronnej obejmującego zarówno UE, jak i Indie; popiera procesy integracji regionalnej w Azji, zarówno na szczeblu politycznym, jak i gospodarczym, ponieważ mogą się one przyczynić w pozytywny sposób do ograniczenia liczby konfliktów i do dobrobytu w regionie;

18.  podkreśla znaczną wartość dodaną, jaka płynie ze współpracy między UE a Indiami we wspieraniu przemian demokratycznych w Azji; ponadto podkreśla znaczenie koordynowania przez UE i Indie ich strategii politycznych w dziedzinie pomocy humanitarnej i rozwoju, w świetle wysokiego poziomu działalności rozwojowej podejmowanej przez obie strony w Azji, aby pozytywnie przyczynić się do rozwoju politycznego, gospodarczego i społecznego w zainteresowanych krajach, w tym w odniesieniu do mniejszości i bezpaństwowców, takich jak Rohindżowie; apeluje o pogłębienie dialogu w tej kwestii;

19.  zwraca uwagę na wspólne oświadczenie UE i Indii z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie zwalczania terroryzmu, mające na celu wzmocnienie współpracy w zakresie zapobiegania radykalizacji postaw, brutalnemu ekstremizmowi i terroryzmowi oraz przeciwdziałania tym zjawiskom; podkreśla znaczenie kontynuowania współpracy między organami ścigania i bezpieczeństwa UE i Indii na podstawie istniejących uzgodnień w ramach Europolu; zaleca ułatwianie wymiany najlepszych praktyk i informacji między Indiami a UE, w tym między jej państwami członkowskimi; zachęca obie strony do wspólnego propagowania przyjęcia całościowej konwencji dotyczącej terroryzmu międzynarodowego na szczeblu ONZ, jak również do zwiększenia skuteczności uznawania organizacji za terrorystyczne przez ONZ;

20.  podkreśla znaczenie zacieśnienia współpracy między UE a Indiami na rzecz Afganistanu, a mianowicie przyczynienia się do procesu pokoju i pojednania prowadzonego przez Afgańczyków i pozostającego w ich gestii, do budowy stabilnych instytucji i funkcjonującego państwa oraz powstawania środowiska politycznego i gospodarczego, które pozwoli na umocnienie pokoju i bezpieczeństwa; zachęca w szczególności do ściślejszej koordynacji politycznej w kwestiach bezpieczeństwa i kwestiach wojskowych, do wspierania rozwoju i do podejmowania środków dotyczących kontekstu regionalnego; podkreśla, że proces „Serce Azji” stanowi ważne forum służące budowie zaufania i współpracy politycznej w regionie;

21.  wzywa do wznowienia wysiłków na rzecz zbliżenia między Indiami a Pakistanem i do przywrócenia dobrych stosunków sąsiedzkich między tymi krajami poprzez kompleksowy dialog i ewentualne podejście stopniowe, zaczynając od dyskusji na temat kwestii technicznych i środków budowy zaufania, ostatecznie prowadzących do spotkań politycznych na wysokim szczeblu; podkreśla znaczenie dwustronnego wymiaru w działaniach na rzecz ustanowienia długotrwałego pokoju i współpracy między Indiami a Pakistanem, które przyczyniłyby się do zwiększenia bezpieczeństwa i rozwoju gospodarczego w regionie; podkreśla ponadto, że obydwa państwa, będące potęgami jądrowymi, ponoszą odpowiedzialność za pokój; wzywa UE, aby zachęcała do procesu pojednania między Indiami i Pakistanem, a także wspierała ten proces; podkreśla, że sprawą najwyższej wagi jest zwalczanie terroryzmu we wszystkich jego formach i przejawach, w tym terroryzmu sponsorowanego przez państwa;

22.  zaleca dalszą współpracę na rzecz powszechnego rozbrojenia, nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia i bezpieczeństwa jądrowego, do których to celów dąży zarówno UE, jak i Indie; w związku z tym wzywa wszystkie państwa członkowskie, aby poparły wniosek Indii o przystąpienie do reżimów kontroli eksportu, takich jak Grupa Dostawców Jądrowych, Reżim Kontrolny Technologii Rakietowych, porozumienie z Wassenaar i Grupa Australijska; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Indie ratyfikowały protokół dodatkowy MAEA;

23.  z zadowoleniem przyjmuje stanowcze stanowisko zarówno Indii, jak i UE w sprawie nielegalnego programu jądrowego i programu budowy pocisków balistycznych Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej (KRLD), które to programy stanowią zagrożenie dla pokoju na szczeblu regionalnym i międzynarodowym, a także zachęca do dalszej współpracy na rzecz zapewnienia szerokiego wdrażania sankcji ONZ wobec KRLD;

24.  odnotowuje zaniepokojenie Indii dotyczące Chin, szczególnie w świetle asertywnej polityki Chin w regionie Morza Południowochińskiego, znacznej modernizacji armii, strategicznych stosunków z Pakistanem i nierozstrzygniętych kwestii granicznych; uważa, że jedynie prawdziwy dialog w oparciu o zasady prawa międzynarodowego może przyczynić się do przezwyciężenia tych różnic i budowy zaufania;

25.  z zadowoleniem przyjmuje wsparcie wyrażone podczas 13. szczytu UE-Indie przez obie strony na rzecz pełnego wdrożenia porozumienia z Mińska przez wszystkie strony konfliktu we wschodniej Ukrainie; przypomina, że UE zdecydowanie potępiła agresywne działania Rosji i że stosuje politykę nieuznawania nielegalnej aneksji Krymu i Sewastopola; ma nadzieję, że dzięki dialogowi UE i Indie będą mogły jeszcze bardziej zbliżyć swoje stanowiska;

26.  zachęca UE i Indie do dalszej wymiany poglądów – zarówno w czasie szczytów oraz podczas regularnych konsultacji w dziedzinie spraw zagranicznych i bezpieczeństwa – na temat sytuacji na Bliskim Wschodzie oraz na temat obszarów ewentualnej współpracy, która mogłaby przyczynić się do poprawy stabilizacji w regionie, w tym poprzez działania na szczeblu międzynarodowym; zwraca w szczególności uwagę na znaczenie współpracy na rzecz zapewnienia trwałego rozwiązania politycznego w Syrii zgodnie z istniejącymi, zatwierdzonymi przez ONZ ramami i komunikatem z Genewy z dnia 30 czerwca 2012 r., a także na rzecz wspierania odbudowy i pojednania po tym, jak zawarte zostanie porozumienie i kiedy rozpocznie się wiarygodny proces przemian politycznych prowadzonych przez Syryjczyków i pozostających w ich gestii;

27.  podkreśla, że UE i Indie mogłyby nasilić współpracę i wymianę najlepszych praktyk w odniesieniu do krajów afrykańskich, aby zapewnić komplementarność ich działań na rzecz rozwoju;

28.  podkreśla znaczne wzajemne korzyści, jakie UE i Indie mogłyby czerpać z zacieśniania współpracy w takich dziedzinach, jak bezpieczeństwo na morzu, bezpieczeństwo cybernetyczne i ochrona danych, jak również migracja i mobilność;

29.  podkreśla fakt, że UE i Indie mają żywotne wspólne interesy i podkreśla, ze powinny one zacieśnić współpracę w dziedzinie bezpieczeństwa morskiego, zwłaszcza jeśli chodzi o zwalczanie piractwa, ale również w celu utrzymania pokoju i stabilności oraz zabezpieczenia morskiej linii komunikacyjnej na Morzu Południowochińskim i Oceanie Indyjskim; w związku z tym zaleca opracowanie wspólnych standardowych procedur operacyjnych w dziedzinie bezpieczeństwa morskiego i zwalczania piractwa, a także opracowanie wspólnej interpretacji Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, w ramach której uwzględniona zostanie wolność żeglugi, rozwiązane zostaną wszelkie nierozstrzygnięte kwestie i wskazane najbardziej odpowiednie wspólne działania w zakresie współpracy;

30.  z zadowoleniem odnotowuje wspólną deklarację o partnerstwie w dziedzinie czystej energii i klimatu przyjętą przez UE i Indie na 13. szczycie UE–Indie w marcu 2016 r.; podkreśla pozytywny wpływ Indii i UE na negocjacje w sprawie porozumienia klimatycznego z Paryża oraz wiodącą pozycję obu partnerów; wzywa obu partnerów do zwiększenia wysiłków w celu zapewnienia wdrożenia porozumienia przez wszystkich sygnatariuszy; w związku z tym wzywa do zacieśnienia współpracy UE–Indie w dziedzinie energii, a zwłaszcza w zakresie energii odnawialnej;

31.  odnotowuje z zainteresowaniem wspólną deklarację o partnerstwie wodnym przyjętą przez UE i Indie na 13. szczycie UE–Indie w marcu 2016 r.; w związku z tym wzywa Unię do zacieśnienia współpracy z Indiami i do zwiększenia wsparcia dla indyjskich projektów z zakresu zrównoważonego gospodarowania wodą, takich jak „Clean Ganga”;

32.  z zadowoleniem odnotowuje wspólne oświadczenie w sprawie wspólnego programu w obszarze migracji i mobilności mającego zapewnić ramy współpracy w zakresie propagowania legalnej migracji, zapobiegania migracji nieuregulowanej i handlowi ludźmi oraz zmaksymalizowania wpływu mobilności na rozwój;

33.  uważa, że kontakty międzyludzkie powinny stanowić jeden z głównych wymiarów partnerstwa strategicznego między UE i Indiami; podkreśla w szczególności, że ważne jest nasilenie kontaktów w dziedzinie edukacji, kultury i badań naukowych, w tym w dziedzinie IT, i dlatego z zadowoleniem przyjmuje wzrost liczby studentów biorących udział w wymianie w ramach programu Erasmus+, który należy jeszcze bardziej rozszerzyć; również z zadowoleniem przyjmuje perspektywy współpracy w zakresie rozwoju umiejętności i w ramach inicjatywy „Make in India", jak zapisano w planie działania na okres do roku 2020, i podkreśla znaczenie tych perspektyw dla zintensyfikowania wymiany handlowej i stosunków społecznych; apeluje o angażowanie w te programy studentek, kobiet-naukowców, badaczek oraz specjalistek na równi z mężczyznami;

Zintensyfikowanie wymiany poglądów na temat aspektów związanych z prawami człowieka w ramach partnerstwa

34.  z zadowoleniem przyjmuje potwierdzone zobowiązanie do zintensyfikowania wymiany poglądów na temat aspektów związanych z prawami człowieka w ramach partnerstwa strategicznego UE-Indie, jako że obywatele obu stron mogą odnieść korzyści ze ściślejszej współpracy w licznych kwestiach dotyczących praw człowieka; podkreśla w szczególności potrzebę wzmocnienia kontaktów i koordynacji między oboma partnerami w ramach ONZ, w tym we wdrażaniu zaleceń udzielonych w ramach powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka; podkreśla ponadto znaczenie dialogu na temat praw człowieka; zauważa, że od 2013 r. nie podejmowano rozmów w tej kwestii i apeluje, aby dyskusja odbyła się możliwie jak najszybciej;

35.  przypomina, że od dawna sprzeciwia się stosowaniu kary śmierci we wszystkich przypadkach i we wszystkich okolicznościach; ponawia swój apel o natychmiastowe moratorium na wykonywanie egzekucji w Indiach;

36.  przypomina, że wolność wyrażania opinii i zrzeszania się stanowią integralną część tętniącego życiem demokratycznego społeczeństwa; zdaje sobie sprawę z konieczności podjęcia środków w celu zwiększenia przejrzystości finansowanych przez podmioty zagraniczne działań, które mogą zagrażać pokojowi i stabilności lub bezpieczeństwu wewnętrznemu, a także wprowadzenia ograniczeń takiej działalności; wyraża jednakże zaniepokojenie wpływem obowiązującego prawa indyjskiego dotyczącego udziału podmiotów zagranicznych w finansowaniu organizacji pozarządowych (ustawa o zagranicznym wkładzie) na wolność słowa i wolność zrzeszania się;

37.  uznaje znaczne wysiłki poczynione przez władze indyjskie, mające na celu zwalczanie wszelkich form dyskryminacji, w tym dyskryminacji ze względu na przynależność kastową; zauważa jednak z niepokojem, że dyskryminacja ze względu na przynależność kastową nadal stanowi źródło nadużycia, zachęca zatem władze indyjskie do wzmożenia wysiłków zmierzających do zwalczania tych naruszeń praw człowieka; ponadto zachęca Indie do zapewnienia pełnej ochrony mniejszości, zwłaszcza mniejszości religijnych i etnicznych, oraz zwraca uwagę na znaczenie, jakie dla zapobiegania przemocy między społecznościami ma promowanie tolerancji wobec różnorodności; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Sąd Najwyższy Indii orzekł ponowne zbadanie postępowań w sprawie przemocy skierowanej przeciwko chrześcijanom w 2008 r. oraz przyznanie odpowiednich odszkodowań ofiarom;

38.  nalega na Indie, aby ratyfikowały konwencję przeciwko torturom i protokół fakultatywny do niej oraz konwencję o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem;

39.  uważa, że ze względu na fakt, że UE i Indie potwierdziły zobowiązanie do zacieśnienia współpracy w kwestiach związanych z prawami człowieka, prawa kobiet powinny zostać włączone do programu dialogu dotyczącego praw człowieka między tymi dwoma partnerami; z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie rządu indyjskiego do poprawy praw kobiet i wprowadzenia równouprawnienia kobiet i mężczyzn w programowaniu działań politycznych i zachęca władze Indii do podejmowania dalszych kroków w celu wykrywania przemocy na tle płciowym i zapobiegania jej, a także promowania równości płci; z zadowoleniem przyjmuje ponadto fakt, że w Indiach realizowane są projekty finansowane przez UE dotyczące przemocy wobec kobiet i dzieci i zaleca, aby to finansowanie zostało utrzymane; wzywa do wzmocnienia praw osób LGBTIQ oraz uchylenia sekcji 377 indyjskiego kodeksu karnego;

o
o   o

40.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji oraz rządowi i parlamentowi Indii.

(1) Dz.U. L 077 z 15.3.2014, s. 77.
(2) Dz.U. C 174 E z 14.7.2005, s. 179.
(3) Dz.U. C 227 E z 21.9.2006, s. 589.
(4) Dz.U. C 8 E z 14.1.2010, s. 69.
(5) Dz.U. C 239 E z 20.8.2013, s. 1.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0120.
(7) Dz.U. C 261 E z 10.9.2013, s. 34.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0424.


Uruchomienie Funduszu Solidarności UE w celu udzielenia pomocy Włochom
PDF 402kWORD 49k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 września 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Włochom (COM(2017)0540 – C8-0199/2017 – 2017/2101(BUD))
P8_TA(2017)0335A8-0280/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0540 – C8-0199/2017),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020(2), w szczególności jego art. 10,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3), w szczególności jego pkt 11,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0280/2017),

1.  zauważa, że decyzja ta dotyczy uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej na najwyższą jak dotychczas jednorazową kwotę;

2.  zauważa, że maksymalny próg zaliczki określony w art. 4a rozporządzenia (WE) nr 2012/2002 zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 661/2014(4) często może stanowić niewystarczający środek pomocy w odniesieniu do tych klęsk żywiołowych, które sklasyfikowano jako „poważne klęski żywiołowe”; podkreśla potrzebę rozważenia wyższego progu tych pierwszych specjalnych wkładów finansowych, aby szybko i skutecznie stawić czoła szkodom spowodowanym przez klęski żywiołowe tego rodzaju;

3.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję jako znak solidarności Unii z obywatelami i regionami Unii dotkniętymi klęskami żywiołowymi;

4.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

6.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Włochom

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2017/1599.)

(1) Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 661/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej (Dz.U. L 189 z 27.6.2014, s. 143).


Projekt budżetu korygującego Unii Europejskiej nr 4/2017 na rok budżetowy 2017 towarzyszący wnioskowi w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Włochom
PDF 398kWORD 49k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 września 2017 r. w sprawie stanowiska Rady dotyczącego projektu budżetu korygującego Unii Europejskiej nr 4/2017 na rok budżetowy 2017, towarzyszącego wnioskowi w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Włochom (11813/2017 – C8-0304/2017 – 2017/2109(BUD))
P8_TA(2017)0336A8-0281/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 314 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(1), w szczególności jego art. 41,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017, w formie przyjętej ostatecznie w dniu 1 grudnia 2016 r.(2),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(3) (rozporządzenie w sprawie wieloletnich ram finansowych),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(4),

–  uwzględniając decyzję Rady 2014/335/UE, Euratom z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej(5),

–  uwzględniając projekt budżetu korygującego nr 4/2017, przyjęty przez Komisję dnia 26 czerwca 2017 r. (COM(2017)0541),

–  uwzględniając stanowisko dotyczące projektu budżetu korygującego nr 4/2017, przyjęte przez Radę dnia 4 września 2017 r. i przekazane Parlamentowi Europejskiemu tego samego dnia (11813/2017 – C8-0304/2017),

–  uwzględniając art. 88 i 91 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0281/2017),

A.  mając na uwadze, że projekt budżetu korygującego nr 4/2017 dotyczy uruchomienia kwoty 1 196 797 579 EUR z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej (FSUE) w związku z trzęsieniami ziemi, które miały miejsce we Włoszech w okresie od sierpnia 2016 r. do stycznia 2017 r. w Abruzji, Lacjum, Marche i Umbrii;

B.  mając na uwadze, że na ten cel wypłacono już z FSUE kwotę 30 mln EUR w formie zaliczki z budżetu Unii na 2016 r.;

C.  mając na uwadze, że uruchomienie środków na ten cel stanowi największą operację FSUE, jaka kiedykolwiek miała miejsce;

D.  mając na uwadze, że projekt budżetu korygującego nr 4/2017 służy formalnemu wprowadzeniu odpowiedniej korekty do budżetu Unii na rok 2017;

E.  mając na uwadze, że w rezultacie Komisja proponuje wprowadzić poprawkę do budżetu Unii na 2017 r. i podnieść środki w pozycji budżetowej 13 06 01 („Wspieranie państw członkowskich w przypadku poważnych klęsk żywiołowych istotnie wpływających na warunki życia, środowisko naturalne lub gospodarkę”) o 1 166 797 579 EUR w środkach na zobowiązania i w środkach na płatności;

F.  mając na uwadze, że całkowita kwota dostępna o tej porze roku w ramach FSUE jest o 293 971 080 EUR niższa od zaproponowanej kwoty, Komisja proponuje wyrównanie różnicy poprzez sięgnięcie po środki dostępne w ramach rocznej kwoty na 2018 r., zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wieloletnich ram finansowych; mając na uwadze, że nigdy jeszcze nie korzystano z tej możliwości;

G.  mając na uwadze, że FSUE jest specjalnym instrumentem określonym w rozporządzeniu w sprawie wieloletnich ram finansowych, a odpowiednie środki na zobowiązania oraz środki na płatności należy ująć w budżecie poza pułapami przyjętymi w wieloletnich ramach finansowych;

H.  mając na uwadze, że Komisja proponuje przesunięcie całości niezbędnych środków na płatności w ramach budżetu Unii na 2017 r. oraz uzupełnienie ujemnej rezerwy, powstałej w budżecie korygującym nr 1/2017 (70 402 434 EUR), środkami z linii budżetowych przeznaczonych na programy funduszy strukturalnych na lata 2007–2013;

1.  podkreśla pilną potrzebę wypłaty pomocy finansowej za pośrednictwem FSUE regionom dotkniętym klęskami żywiołowymi; zauważa, że zadbanie o efekty synergii pomiędzy wszystkimi dostępnymi instrumentami unijnymi ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia skutecznego wykorzystania środków na działania na rzecz odbudowy i wszelkie inne potrzebne działania;

2.  przyjmuje do wiadomości projekt budżetu korygującego nr 4/2017, przedstawiony przez Komisję;

3.  zatwierdza stanowisko Rady dotyczące projektu budżetu korygującego nr 4/2017;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do ogłoszenia, że budżet korygujący nr 4/2017 został ostatecznie przyjęty i do zarządzenia jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz parlamentom narodowym.

(1) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(2) Dz.U. L 51 z 28.2.2017.
(3) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(4) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(5) Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 105.


Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2017/002 FI/Microsoft 2
PDF 527kWORD 52k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 września 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek złożony przez Finlandię – EGF/2017/002 FI Microsoft 2) (COM(2017)0322 – C8-0193/2017 – 2017/2098(BUD))
P8_TA(2017)0337A8-0278/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0322 – C8-0193/2017),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006(1) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(2), w szczególności jego art. 12,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r.), w szczególności jego pkt 13,

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 13 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0278/2017),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami istotnych zmian w strukturze światowego handlu lub światowego kryzysu finansowego i gospodarczego oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy;

B.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najefektywniej;

C.  mając na uwadze, że Finlandia złożyła wniosek EGF/2017/002 FI/Microsoft 2 o przyznanie wkładu finansowego z EFG zgodnie z kryteriami interwencji określonymi w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG w związku ze zwolnieniem 1 248 osób w przedsiębiorstwie Microsoft Mobile Oy oraz u 11 dostawców i producentów znajdujących się na niższym etapie łańcucha dostaw w Finlandii, prowadzących działalność w sektorze gospodarki zaklasyfikowanym do działu 62 klasyfikacji NACE Rev. 2 („Działalność związana z oprogramowaniem, doradztwem w zakresie informatyki i inna działalność”);

1.  zgadza się z Komisją, że warunki wymienione w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że Finlandia ma prawo do wkładu finansowego w wysokości 3 520 080 EUR na mocy tego rozporządzenia, co stanowi 60 % łącznych kosztów wynoszących 5 559 300 EUR;

2.  zwraca uwagę, że Finlandia złożyła wniosek w dniu 1 lutego 2017 r. oraz że po przekazaniu przez Finlandię dodatkowych informacji Komisja zakończyła ocenę wniosku w dniu 21 czerwca 2017 r.;

3.  przypomina, że Microsoft dokonał zakupu przedsiębiorstwa telefonii komórkowej Nokia, a przedsiębiorstwo Microsoft Mobile Oy zostało założone w 2014 r.; odnotowuje, że około 4 700 pracowników Nokii zostało przeniesionych do Microsoft Mobile Oy w Finlandii;

4.  zauważa, że głównym powodem zwolnień w przedsiębiorstwie Microsoft Mobile Oy jest światowa konkurencja w sektorze telefonii komórkowej, a w konsekwencji utrata udziału w rynku przez Microsoft Mobile Oy i jego system operacyjny oparty na Windows; zauważa, że spadek miał miejsce pomimo faktu, że przedsiębiorstwo Microsoft Mobile Oy wprowadziło nowe urządzenia mobilne i zainwestowało w projekt, komponenty i marketing;

5.  z ubolewaniem odnotowuje wyzwania, przed jakimi stoją producenci telefonów komórkowych w UE; uważa, że należy zaoferować odpowiednie środki wsparcia, aby zwolnieni pracownicy mogli się przekwalifikować i przez to zwiększyć swoje szanse na znalezienie pracy w powiązanych lub rozwijających się branżach przemysłowych;

6.  stwierdza, że zwolnienia są związane z przeniesieniem produkcji urządzeń mobilnych do państw o niższym poziomie wynagrodzeń; zwraca uwagę, że na konkurencji w produkcji smartfonów zyskali producenci z siedzibą w Stanach Zjednoczonych i Azji wykorzystujący system operacyjny Android lub iOS;

7.  dostrzega, że w regionach dotkniętych zwolnieniami, mianowicie Helsinki‑Uusimaa, Länsi‑Suomi i Etelä‑Suomi, doszło już do licznych zwolnień w przedsiębiorstwach w branży elektronicznej i w sektorze oprogramowania oraz że regiony Länsi‑Suomi i Etelä‑Suomi charakteryzują się wysokimi stopami bezrobocia na szczeblu regionalnym (odpowiednio 14,6 i 17,5 % siły roboczej); zwraca uwagę, że zakłada się, iż ze środków skorzysta 1000 spośród 1248 zwolnionych pracowników kwalifikujących się do pomocy z EFG;

8.  zauważa, że 92,5 % beneficjentów objętych pomocą to osoby w wieku od 30 do 54 lat, a wiele zwolnionych osób ma wyższe wykształcenie; zauważa, że stopa bezrobocia wśród osób z wyższym wykształceniem znacznie wzrosła we wszystkich trzech regionach; wyraża zaniepokojenie już i tak trudną sytuacją w dziedzinie zatrudnienia w odniesieniu do osób o wysokich kwalifikacjach i wyższym wykształceniu, których perspektywy na znalezienie pracy byłyby w przeciwnym razie zazwyczaj dobre;

9.  zauważa, że Finlandia planuje wdrożyć sześć rodzajów środków: (i) środki w zakresie coachingu i inne środki przygotowawcze, (ii) usługi dotyczące zatrudnienia i przedsiębiorczości, (iii) szkolenia, (iv) dotacje na rozpoczęcie działalności, (v) dopłaty do wynagrodzeń oraz (vi) dodatki na podróż i zakwaterowanie; zauważa, że działania te stanowią aktywne instrumenty rynku pracy; zwraca uwagę, że na kontrolę i sprawozdawczość przeznaczono wystarczające środki;

10.  zwraca uwagę, że środki wsparcia dochodu odpowiadają 26,74 % ogólnego pakietu zindywidualizowanych środków, czyli poniżej pułapu 35 % ustanowionego w rozporządzeniu w sprawie EFG, oraz że działania te są uzależnione od czynnego udziału beneficjentów objętych pomocą w poszukiwaniu pracy lub w szkoleniach;

11.  podkreśla znaczenie aktywnych instrumentów rynku pracy wspieranych z EFG; zauważa, że w przypadku wcześniejszych wniosków o pomoc z EFG osobiste świadczenie usług zwolnionym pracownikom okazało się nader korzystnym rozwiązaniem;

12.  z zadowoleniem przyjmuje wykorzystanie sieci EURES do przekazywania Finom poszukującym pracy ogłoszeń o pracy z zagranicy; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że fińskie władze zachęcają zwolnionych pracowników do pełnego korzystania z prawa do swobodnego przepływu;

13.  rozumie, że działania szkoleniowe finansowane przez EFG będą uzupełniać działania finansowane z funduszu ustanowionego przez przedsiębiorstwo w celu udzielenia pomocy byłym pracownikom w zakładaniu małych firm w branży informatycznej lub w innych sektorach; z zadowoleniem przyjmuje tę inicjatywę;

14.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że fińskie władze rozpoczęły świadczenie beneficjentom objętym pomocą zindywidualizowanych usług już w dniu 12 lipca 2016 r., a więc na długo przed złożeniem wniosku o przyznanie z EFG pomocy na zaproponowany skoordynowany pakiet;

15.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że odbyły się konsultacje z zainteresowanymi stronami, do których należeli przedstawiciele ośrodków na rzecz rozwoju gospodarczego, urzędów zatrudnienia i rozwoju gospodarczego w regionach dotkniętych zwolnieniami, jak również przedstawiciele przedsiębiorstwa Microsoft, przemysłu technologicznego Finlandii, związku zawodowego Pro, związku zawodowego inżynierów w Finlandii oraz fińskiej agencji ds. finansowania innowacji;

16.  przypomina, że przy opracowywaniu skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług wspieranego z EFG należy przewidywać przyszłe perspektywy rynku pracy i potrzebne umiejętności oraz że pakiet ten powinien być zgodny z przejściem na zasobooszczędną i zrównoważoną gospodarkę;

17.  uznaje, że obecny wniosek stanowi kontynuację szeregu wcześniejszych wniosków złożonych przez Finlandię w następstwie upadku Nokii (EGF/2007/003 FI/Perlos, EGF/2012/006 FI/Nokia Salo, EGF/2013/001 FI/Nokia, EGF/2015/001 FI/Broadcom, EGF/2015/005 FI/Computer Programming, EGF/2016/001 FI/Microsoft oraz EGF/2016/008 FI/Nokia Network Systems);

18.  zauważa, że obecnie prowadzona jest interwencja EFG (EGF/2016/001 FI/Microsoft) mająca na celu pomoc pracownikom, którzy zostali zwolnieni przez Microsoft we wcześniejszym okresie; podkreśla, że beneficjenci objęci pomocą w ramach niniejszego wniosku stanowią inną grupę niż beneficjenci w przywołanej sprawie;

19.  zauważa, że władze Finlandii przedstawiły gwarancje, iż proponowane działania nie będą objęte wsparciem finansowym w ramach innych funduszy unijnych lub instrumentów finansowych oraz będą uzupełniały działania finansowane z funduszy strukturalnych, a także że będzie się zapobiegać wszelkim przypadkom podwójnego finansowania;

20.  przypomina, jak ważne jest zwiększenie szans wszystkich pracowników na zatrudnienie poprzez odpowiednie szkolenia oraz uznanie umiejętności i kompetencji zdobytych przez pracowników w trakcie kariery zawodowej; oczekuje, że szkolenia oferowane w ramach skoordynowanego pakietu będą dostosowane nie tylko do potrzeb zwolnionych pracowników, lecz także do faktycznej sytuacji gospodarczej;

21.  ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie może zastępować działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów; zauważa, że Finlandia potwierdziła, iż wkład z EFG nie będzie zastępował takich działań;

22.  zwraca się do Komisji o zapewnienie publicznego dostępu do dokumentów związanych z pomocą z EFG;

23.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

24.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

25.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku złożonego przez Finlandię EGF/2017/002 FI/Microsoft 2

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2017/1600.)

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.


Unijny system handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS): kontynuowanie obecnego ograniczenia zakresu działalności lotniczej i przygotowanie do wdrożenia globalnego środka rynkowego od 2021 r. ***I
PDF 674kWORD 68k
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 13 września 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego dyrektywę 2003/87/WE w celu kontynuowania obecnego ograniczenia zakresu działalności lotniczej i przygotowania do wdrożenia globalnego środka rynkowego od 2021 r. (COM(2017)0054 – C8-0028/2017 – 2017/0017(COD))(1)
P8_TA(2017)0338A8-0258/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 2 a (nowy)
(2a)  Ochrona środowiska należy do najważniejszych wyzwań, przed którymi stoi Unia.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3
(3)  Wiążący cel osiągnięcia co najmniej 40 % redukcji do 2030 r. wewnętrznych emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce w porównaniu z 1990 r. został określony przez Radę Europejską w dniach 23–24 października 2014 r. Na posiedzeniu w dniu 6 marca 2015 r. Rada formalnie zatwierdziła ten wkład UE i jej państw członkowskich jako zaplanowany, ustalony na szczeblu krajowym wkład na mocy porozumienia paryskiego. W konkluzjach Rady Europejskiej z października 2014 r. przewidziano, że wyznaczony cel zostanie zrealizowany wspólnie przez Unię w sposób najbardziej racjonalny pod względem kosztów, przy redukcji w sektorach objętych i nieobjętych unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) w wysokości odpowiednio 43 % i 30 % do 2030 r. w porównaniu z rokiem 2005. Osiągnięcie redukcji emisji wymaga współudziału wszystkich sektorów gospodarki.
(3)  Wiążący cel osiągnięcia co najmniej 40 % redukcji do 2030 r. wewnętrznych emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce w porównaniu z 1990 r. został określony przez Radę Europejską w dniach 23–24 października 2014 r. Na posiedzeniu w dniu 6 marca 2015 r. Rada formalnie zatwierdziła ten wkład UE i jej państw członkowskich jako zaplanowany, ustalony na szczeblu krajowym wkład na mocy porozumienia paryskiego. W konkluzjach Rady Europejskiej z października 2014 r. przewidziano, że wyznaczony cel zostanie zrealizowany wspólnie przez Unię w sposób najbardziej racjonalny pod względem kosztów, przy redukcji w sektorach objętych i nieobjętych unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) w wysokości odpowiednio 43 % i 30 % do 2030 r. w porównaniu z rokiem 2005. Osiągnięcie redukcji emisji wymaga współudziału wszystkich sektorów gospodarki i w tym celu Komisja powinna m.in. zapewnić platformę do wymiany między państwami członkowskimi najlepszych praktyk oraz doświadczeń w sektorze mobilności niskoemisyjnej.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3 a (nowy)
(3a)  Sprawnie funkcjonujący, zreformowany EU ETS ze wzmocnionym instrumentem służącym stabilizacji rynku będzie głównym europejskim instrumentem wykorzystywanym do osiągnięcia celu 40 % redukcji i obejmującym współczynnik liniowy i przydział bezpłatnych uprawnień po 2020 r. Udział przeznaczony do sprzedaży na aukcji powinien zostać wyrażony w prawodawstwie jako wartość procentowa w celu zwiększenia pewności planowania w odniesieniu do decyzji inwestycyjnych, zwiększenia przejrzystości, ograniczenia do minimum ucieczki emisji oraz uproszczenia i zwiększenia zrozumiałości całego systemu. Przepisy te powinny być spójne z unijnymi celami w dziedzinie klimatu i zobowiązaniami wynikającymi z porozumienia paryskiego oraz dostosowane do dialogu pomocniczego przewidzianego na 2018 r., pierwszego globalnego przeglądu w 2023 r. i następnych globalnych przeglądów przeprowadzanych co pięć lat w celu określenia kolejnych ustalonych na poziomie krajowym wkładów (NDC).
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
(4)  Unia i jej państwa członkowskie od 1997 r. dążą do osiągnięcia międzynarodowego porozumienia w sprawie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych z lotnictwa, a od 2008 r. obowiązują w UE przepisy mające na celu ograniczenie wpływu działalności lotniczej na zmianę klimatu w ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS), który funkcjonuje od 2005 r. W celu przyspieszenia postępów na forum Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego (ICAO) Unia dwukrotnie przyjęła ograniczone w czasie odstępstwa od EU ETS, tak aby ograniczyć obowiązki w zakresie przestrzegania wymogów do emisji pochodzących z lotów między lotniskami znajdującymi się na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), z uwzględnieniem równego traktowania operatorów statków powietrznych na trasach, gdziekolwiek mają swoją siedzibę. W ramach ostatniego odstępstwa od systemu EU ETS – rozporządzenia (UE) nr 421/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady – ograniczono obowiązki w zakresie przestrzegania wymogów do lotów wewnątrz EOG w latach 2013–2016 oraz przewidziano ewentualne zmiany zakresu stosowania tego systemu w odniesieniu do lotów do i z lotnisk znajdujących się poza EOG począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r., po przeglądzie określonym w tym rozporządzeniu.
(4)  Unia i jej państwa członkowskie od 1997 r. dążą do osiągnięcia międzynarodowego porozumienia w sprawie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych z lotnictwa, a od 2008 r. obowiązują w UE przepisy mające na celu ograniczenie wpływu działalności lotniczej na zmianę klimatu w ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS), który funkcjonuje od 2005 r. W wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r.1a Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że włączenie lotów poza EOG do EU ETS nie narusza prawa międzynarodowego. Poza tym państwa członkowskie zobowiązały się od 2004 r. i ponownie od 2008 r. do utworzenia jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej, uwzględniając rosnące w kolejnych latach natężenie ruchu lotniczego. W celu osiągnięcia postępów w zarządzaniu ruchem lotniczym należy przyspieszyć wdrażanie SESAR i promować innowacyjne technologie w ramach projektu „Czyste niebo”. Do dalszych postępów w zakresie redukcji emisji w ruchu lotniczym powinno przyczynić się wprowadzenie przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) globalnego środka rynkowego. W celu przyspieszenia postępów na forum Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego (ICAO) Unia dwukrotnie przyjęła ograniczone w czasie odstępstwa od EU ETS, tak aby ograniczyć obowiązki w zakresie przestrzegania wymogów do emisji pochodzących z lotów między lotniskami znajdującymi się na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), z uwzględnieniem równego traktowania operatorów statków powietrznych na trasach, gdziekolwiek mają swoją siedzibę. W ramach ostatniego odstępstwa od systemu EU ETS – rozporządzenia (UE) nr 421/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady – ograniczono obowiązki w zakresie przestrzegania wymogów do lotów wewnątrz EOG w latach 2013–2016 oraz przewidziano ewentualne zmiany zakresu stosowania tego systemu w odniesieniu do lotów do i z lotnisk znajdujących się poza EOG począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r., po przeglądzie określonym w tym rozporządzeniu.
_________________
1a Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2011 r., Air Transport Association of America i in. przeciwko Secretary of State for Energy and Climate Change, C-366/10, ECLI:EU:C:2011:864.

Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5
(5)  W świetle rezolucji przyjętej na 39. zgromadzeniu ICAO w październiku 2016 r. w sprawie wdrożenia globalnego środka rynkowego od 2021 r., mającego na celu offsetowanie emisji z lotnictwa międzynarodowego ponad poziom z 2020 r., uznaje się za właściwe, aby kontynuować obowiązujące obecnie odstępstwo w oczekiwaniu na dalsze postępy w zakresie opracowywania i wprowadzania w życie globalnego środka rynkowego. W tym względzie na rok 2018 planowane jest przyjęcie norm i zalecanych praktyk ICAO w celu uzupełnienia tej rezolucji i wdrożenia globalnego systemu. Jednakże konkretne jego uruchomienie będzie wymagało podjęcia działań przez strony ICAO na szczeblu krajowym. Ponadto ICAO musi opracować zasady zarządzania, w tym system rejestrów. W związku z tym należy przedłużyć obecnie obowiązujące odstępstwo od obowiązków w ramach systemu EU ETS w odniesieniu do lotów do i z państw trzecich, z zastrzeżeniem przeglądu wdrożenia programu Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego (ICAO), w celu promowania dynamiki w ICAO i ułatwienia uruchomienia systemu ICAO. W związku z przedłużeniem odstępstwa ilość uprawnień przeznaczonych do sprzedaży na aukcji i wydawanych nieodpłatnie, w tym ze specjalnej rezerwy, powinna być taka sama, jaka odpowiadałaby rokowi 2016 i powinna być proporcjonalna do ograniczenia obowiązku przekazania uprawnień.
(5)  W świetle rezolucji przyjętej na 39. zgromadzeniu ICAO w październiku 2016 r. w sprawie wdrożenia globalnego środka rynkowego od 2021 r., mającego na celu offsetowanie emisji z lotnictwa międzynarodowego ponad poziom z 2020 r., na rok 2018 planowane jest przyjęcie norm i zalecanych praktyk ICAO w celu uzupełnienia tej rezolucji i wdrożenia globalnego systemu. Jednakże konkretne jego uruchomienie będzie wymagało podjęcia działań przez strony ICAO na szczeblu krajowym. Ponadto ICAO musi opracować zasady zarządzania, w tym system rejestrów. W związku z tym należy przedłużyć do 2021 r. obecnie obowiązujące odstępstwo od obowiązków w ramach systemu EU ETS w odniesieniu do lotów do i z państw trzecich w celu promowania dynamiki w ICAO i ułatwienia uruchomienia systemu ICAO. W związku z przedłużeniem odstępstwa ilość uprawnień przeznaczonych do sprzedaży na aukcji i wydawanych nieodpłatnie, w tym ze specjalnej rezerwy, powinna być taka sama, jaka odpowiadałaby rokowi 2016 i powinna być proporcjonalna do ograniczenia obowiązku przekazania uprawnień.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5 a (nowy)
(5a)  Od dnia 1 stycznia 2021 r. sprzedaż na aukcji powinna obejmować 50 % uprawnień, natomiast całkowita liczba przyznanych uprawnień powinna podlegać zastosowaniu liniowego współczynnika redukcji, zgodnie z postanowieniami art. 9 dyrektywy 2003/87/WE.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5 b (nowy)
(5b)  Dochody uzyskane z aukcji uprawnień lub ich równowartość finansowa powinny zostać wykorzystane na przeciwdziałanie zmianie klimatu w Unii i w państwach trzecich, między innymi na ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, dostosowanie się do skutków zmiany klimatu w Unii i w państwach trzecich, zwłaszcza w krajach rozwijających się, finansowanie badań i rozwoju w zakresie łagodzenia zmiany klimatu i dostosowania się do niej, w tym w dziedzinie aeronautyki, transportu lotniczego i zrównoważonych alternatywnych paliw lotniczych, ograniczenie emisji dzięki transportowi niskoemisyjnemu oraz pokrycie kosztów zarządzania EU ETS. Szczególną uwagę należy zwrócić na państwa członkowskie, które wykorzystują te dochody na współfinansowanie programów lub inicjatyw w zakresie badań i innowacji objętych dziewiątym programem ramowym na rzecz badań (9PR). Przejrzystość wykorzystania dochodów uzyskanych z aukcji uprawnień do emisji na mocy dyrektywy 2003/87/WE ma zasadnicze znaczenie dla wspierania zobowiązań Unii.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5 c (nowy)
(5c)  Offsetowanie emisji w ramach globalnego środka rynkowego stanowi element pakietu środków ICAO służących osiągnięciu ambitnego celu, jakim jest wzrost neutralny pod względem emisji dwutlenku węgla od 2020 r., i powinno być uzupełniane postępami w zakresie technologii budowy płatowca i technologii napędu. Stałe finansowanie strategii i programów badawczych, takich jak wspólne inicjatywy technologiczne „Czyste niebo”, Galileo, Wspólne Przedsięwzięcie SESAR i program „Horyzont 2020”, będzie miało zasadnicze znaczenie dla innowacji technologicznych i ulepszeń operacyjnych, które pozwolą nie tylko na wzrost neutralny pod względem emisji dwutlenku węgla od 2020 r., ale również na osiągnięcie redukcji bezwzględnych wartości emisji w całym sektorze. Ponadto istotne jest, aby państwa członkowskie szybko i całkowicie wdrażały przepisy unijne, takie jak przepisy dotyczące jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej, których celem jest zapobieganie fragmentacji europejskiej przestrzeni powietrznej, a tym samym wzrostowi emisji CO2 w lotnictwie.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6
(6)  Biorąc pod uwagę, że kluczowe elementy globalnego środka rynkowego muszą dopiero zostać opracowane, a jego wdrażanie zależy od ustawodawstwa krajowego w państwach członkowskich i regionach, uważa się za stosowne, aby dokonać przeglądu dopiero wtedy, gdy będą znane charakter i treść tych instrumentów prawnych i z odpowiednim wyprzedzeniem przed uruchomieniem globalnego środka rynkowego ICAO, a następnie przedłożyć sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W sprawozdaniu należy uwzględnić wszelkie normy lub inne instrumenty przyjęte przez ICAO, działania podejmowane przez państwa trzecie w celu wprowadzenia globalnego środka rynkowego, tak aby miał on zastosowanie do emisji od 2021 r., oraz inne istotne zmiany na szczeblu międzynarodowym (np. przepisy w ramach UNFCCC i porozumienia paryskiego w sprawie rynku i rozliczania emisji). W sprawozdaniu tym należy rozważyć, jak wdrożyć te instrumenty do prawa unijnego w drodze przeglądu EU ETS. Powinno ono również uwzględniać przepisy mające zastosowanie do lotów wewnątrz EOG, w zależności od przypadku. Sprawozdaniu temu powinny towarzyszyć, w stosownych przypadkach, wniosek do Parlamentu Europejskiego i Rady z zagwarantowaniem wkładu lotnictwa w unijne zobowiązanie na 2030 r. do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce.
(6)  Biorąc pod uwagę, że kluczowe elementy globalnego środka rynkowego muszą dopiero zostać opracowane, a jego wdrażanie zależy od ustawodawstwa krajowego w uczestniczących w nim państwach członkowskich i regionach, Komisja powinna regularnie przedkładać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z postępów w negocjacjach ICAO, a zwłaszcza w sprawie odpowiednich instrumentów przyjętych przez ICAO, działań podejmowanych przez państwa trzecie w celu wprowadzenia globalnego środka rynkowego, tak aby miał on zastosowanie do emisji w latach 2021–2035, wysiłków na rzecz ustanowienia ambitnych i wiążących środków służących osiągnięciu długoterminowego celu sektora lotnictwa w postaci zmniejszenia o połowę, do 2050 r., emisji CO2 pochodzących z lotnictwa w porównaniu z poziomem z 2005 r. oraz innych istotnych zmian na szczeblu międzynarodowym (np. przepisów w ramach UNFCCC i porozumienia paryskiego w sprawie rynku i rozliczania emisji). Gdy będzie już znany charakter i zawartość instrumentów ICAO oraz z odpowiednim wyprzedzeniem przed uruchomieniem globalnego środka rynkowego ICAO, Komisja powinna przedstawić sprawozdanie, w którym powinna rozważyć, jak wdrożyć te instrumenty i dostosować je do prawa unijnego w drodze przeglądu EU ETS. Sprawozdanie to powinno ponadto uwzględniać przepisy mające zastosowanie do lotów wewnątrz EOG, w zależności od przypadku. Sprawozdaniu temu powinny towarzyszyć, w stosownych przypadkach, wniosek do Parlamentu Europejskiego i Rady z zagwarantowaniem wkładu lotnictwa w unijne zobowiązanie na 2030 r. do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 a (nowy)
(6a)  W celu zapewnienia przestrzegania obecnych i przyszłych wewnętrznych norm unijnych dotyczących klimatu oraz bez uszczerbku dla przeglądu, o którym mowa w art. 28b dyrektywy 2003/87/WE, mechanizm CORSIA należy wdrożyć do prawa unijnego – oraz zapewnić jego spójność z tym prawem – za pośrednictwem systemu EU ETS.
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 b (nowy)
(6b)  Na poziomie Unii przyjęto szereg aktów ustawodawczych, których celem jest zapobieganie fragmentacji europejskiej przestrzeni powietrznej, aby usprawnić przepływ ruchu lotniczego i kontrolę korzystania z przestrzeni powietrznej, doprowadzając w ten sposób do redukcji emisji. W Unii należy postrzegać mechanizm CORSIA jako część „pakietu środków” ICAO, podobnie jak pełne wdrożenie przez państwa członkowskie przepisów dotyczących jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej, SESAR, wykorzystanie GNSS do nawigacji satelitarnej oraz wspólne inicjatywy technologiczne takie jak „Czyste niebo I” i „Czyste niebo II”. Ponadto Komisja powinna składać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące działań na rzecz wdrożenia globalnego środka rynkowego podejmowanych przez państwa członkowskie w celu ograniczenia emisji gazów cieplarnianych z lotnictwa, z uwzględnieniem informacji dotyczących wykorzystywania dochodów, przekazywanych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 17 rozporządzenia (UE) nr 525/2013.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 c (nowy)
(6c)  Choć Rada ICAO nie przyjęła jeszcze przepisów technicznych dotyczących globalnego środka rynkowego ICAO, ważne jest, aby jak najwcześniej udostępnić organom regulacyjnym i operatorom statków powietrznych informacje o wymogach w zakresie monitorowania, raportowania i weryfikacji (MRW) i jednostkach emisji dopuszczalnych w ramach systemu ICAO, a tym samym ułatwić im przygotowanie się do wprowadzenia systemu ICAO i monitorowania emisji CO2 od dnia 1 stycznia 2019 r. Wymogi MRW powinny być na tyle surowe, aby były zgodne z wymogami dotyczącymi monitorowania i raportowania w odniesieniu do emisji gazów cieplarnianych na mocy rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 oraz powinny zapewnić weryfikację złożonych raportów na temat wielkości emisji zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 600/2012.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 d (nowy)
(6d)  Uznając poufność prac technicznych ICAO, należy zarazem pamiętać, że państwa członkowskie ICAO, operatorzy statków powietrznych i społeczeństwo obywatelskie powinny być nadal zaangażowane w prace ICAO na rzecz wprowadzenia globalnego środka rynkowego, a ICAO powinno w odpowiednim czasie dostarczać wszystkim zainteresowanym stronom informacji o postępach i decyzjach. Osiągnięcie tego może wymagać zmiany protokołów o nieujawnianiu obowiązujących członków i obserwatorów Komitetu ICAO ds. Lotnictwa i Ochrony Środowiska (CAEP).
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7
(7)  W celu przyjmowania aktów o charakterze nieustawodawczym o zasięgu ogólnym, które uzupełniają lub zmieniają niektóre, inne niż istotne, elementy aktu ustawodawczego, uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu powinny zostać przekazane Komisji w celu przyjmowania środków dotyczących monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji mających zastosowanie do operatorów statków powietrznych na potrzeby opracowania przez ICAO globalnego środka rynkowego. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.
(7)  W celu przyjmowania aktów o charakterze nieustawodawczym o zasięgu ogólnym, które uzupełniają lub zmieniają niektóre, inne niż istotne, elementy aktu ustawodawczego, uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu powinny zostać przekazane Komisji w celu przyjmowania środków dotyczących monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji mających zastosowanie do operatorów statków powietrznych na potrzeby opracowania przez ICAO globalnego środka rynkowego. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, zwłaszcza na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych w celu zwiększenia przejrzystości i skuteczności procesu decyzyjnego.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 a (nowy)
(7a)  Choć celem długoterminowym powinno być stworzenie, do czasu rozpoczęcia drugiego etapu systemu ICAO w 2024 r., jednolitego globalnego systemu redukcji emisji na rzecz przeciwdziałania emisjom dwutlenku węgla z lotnictwa, to w razie gdyby globalny środek rynkowy ICAO okazał się niewystarczający do osiągnięcia unijnych celów w dziedzinie klimatu i zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego, należy rozważyć również inne opcje zmniejszenia emisji dwutlenku węgla.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 b (nowy)
(7b)  Lotnictwo wpływa również na klimat przez uwalnianie na dużych wysokościach tlenków azotu, pary wodnej, cząsteczek siarki i sadzy. Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC) ocenił, że całkowity wpływ sektora lotnictwa jest obecnie dwa do czterech razy wyższy niż wpływ samych emisji dwutlenku węgla, za jakie sektor ten odpowiadał w przeszłości. W oczekiwaniu na postępy w nauce należy zająć się w największym możliwym stopniu wszystkimi skutkami powodowanymi przez lotnictwo. Należy również wspierać badania dotyczące powstawania smug kondensacyjnych, ich przekształcania się w chmury pierzaste, mniej znaczących bezpośrednich skutków działania aerozoli siarczanowych, sadzy, smug kondensacyjnych powstających z pary wodnej oraz chmur pierzastych, jak również skutecznych środków łagodzących, w tym środków operacyjnych i technicznych.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9 a (nowy)
(9a)  Nie podlega dyskusji, że szkodliwe dla klimatu emisje pochodzące z ruchu lotniczego wykraczają poza skutki związane wyłącznie z CO2. W dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/101/WE1a Komisja zobowiązała się do przedstawienia w 2008 r. odpowiedniego wniosku dotyczącego tlenków azotu. Mimo pojawiających się trudności technicznych i politycznych Komisja powinna przyspieszyć swoje prace w tym zakresie.
__________________
1a Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu uwzględnienia działalności lotniczej w systemie handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz.U. L 8 z 13.1.2009, s. 3).
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3 c – ustęp 3 a (nowy)
-1)  w art. 3c dodaje się ustęp 3a w brzmieniu:
„3a. Łączna liczba uprawnień przyznanych operatorom statków powietrznych w 2021 r. jest o 10 % mniejsza niż średni przydział uprawnień na okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2016 r., a następnie jest co roku obniżana o taki sam współczynnik jak całkowity pułap EU ETS, o którym mowa w art. 9 akapit drugi, tak aby do 2030 r. lepiej dopasować pułap dla sektora lotniczego do pozostałych sektorów EU ETS.
Liczba uprawnień przyznawanych od 2021 r. na działalność lotniczą do i z lotnisk znajdujących się w państwach spoza EOG może zostać skorygowana z uwzględnieniem globalnego środka rynkowego ICAO, który ma być stosowany od 2021 r. do offsetowania emisji z lotnictwa międzynarodowego przekraczających poziom z 2020 r.”
Poprawka 36
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 a (new)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3 d – ustęp 2
-1a)  art. 3d ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.  Od dnia 1 stycznia 2013 r. odsetek przydziałów rozdzielany w drodze sprzedaży aukcyjnej wynosi 15 %. Ten odsetek może zostać zwiększony w ramach ogólnego przeglądu niniejszej dyrektywy.
„2. Od dnia 1 stycznia 2021 r. odsetek uprawnień rozdzielany w drodze sprzedaży aukcyjnej wynosi 50 %. Ten odsetek może zostać zwiększony w ramach ogólnego przeglądu niniejszej dyrektywy.”
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 b (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3 d – ustęp 3 – akapit 1
-1b)  art. 3d ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„Przyjmuje się rozporządzenie zawierające szczegółowe przepisy regulujące rozdzielanie przez państwa członkowskie w drodze sprzedaży aukcyjnej przydziałów, które nie muszą zostać wydane nieodpłatnie zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu lub art. 3f ust. 8. Liczba przydziałów, które mają zostać rozdzielone w drodze sprzedaży aukcyjnej w każdym okresie przez każde państwo członkowskie, jest proporcjonalna do udziału tego państwa w łącznej ilości przypisanych emisji lotniczych dla wszystkich państw członkowskich na dany rok odniesienia, wykazanych w sprawozdaniu składanym zgodnie z art. 14 ust. 3 i zweryfikowanym zgodnie z art. 15. Dla okresu, o którym mowa w art. 3c ust. 1, rokiem odniesienia jest rok 2010, a dla każdego następnego okresu, o którym mowa w art. 3c, rokiem odniesienia jest rok kalendarzowy kończący się 24 miesiące przed początkiem okresu, do którego odnosi się rozdzielanie w drodze sprzedaży aukcyjnej.
„Na mocy art. [23] Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez określenie szczegółowych zasad rozdzielania przez państwa członkowskie w drodze sprzedaży aukcyjnej przydziałów, które nie muszą zostać wydane nieodpłatnie zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu lub art. 3f ust. 8. Liczba przydziałów, które mają zostać rozdzielone w drodze sprzedaży aukcyjnej w każdym okresie przez każde państwo członkowskie, jest proporcjonalna do udziału tego państwa w łącznej ilości przypisanych emisji lotniczych dla wszystkich państw członkowskich na dany rok odniesienia, wykazanych w sprawozdaniu składanym zgodnie z art. 14 ust. 3 i zweryfikowanym zgodnie z art. 15. Dla okresu, o którym mowa w art. 3c ust. 1, rokiem odniesienia jest rok 2010, a dla każdego następnego okresu, o którym mowa w art. 3c, rokiem odniesienia jest rok kalendarzowy kończący się 24 miesiące przed początkiem okresu, do którego odnosi się rozdzielanie w drodze sprzedaży aukcyjnej.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 c (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3 d – ustęp 3 – akapit 2
-1c)  w art. 3d ust. 3 skreśla się akapit drugi.
Poprawka 42
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 d (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3 d – ustęp 4 – akapit 1
-1d)  art. 3d ust. 4 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„Do państw członkowskich należy określenie, w jaki sposób wykorzystane zostaną dochody uzyskane z rozdzielania przydziałów w drodze sprzedaży aukcyjnej. Dochody te powinny być wykorzystane do przeciwdziałania zmianom klimatu w UE i w państwach trzecich, między innymi na środki mające na celu ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, do dokonania dostosowań z myślą o skutkach zmian klimatu w UE i w państwach trzecich, zwłaszcza w krajach rozwijających się, do finansowania badań i rozwoju w zakresie łagodzenia i dostosowań, w szczególności w dziedzinie aeronautyki i transportu lotniczego, do ograniczenia emisji poprzez transport niskoemisyjny, i na pokrycie kosztów administrowania systemem wspólnotowym. Wpływy ze sprzedaży aukcyjnej powinny również być przekazywane na rzecz Globalnego Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej, a także na finansowanie środków mających na celu zapobieganie wylesianiu.
„Wszystkie dochody uzyskane z rozdzielania uprawnień w drodze sprzedaży aukcyjnej wykorzystuje się do przeciwdziałania zmianom klimatu w UE i w państwach trzecich, między innymi na środki mające na celu ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, do dokonania dostosowań z myślą o skutkach zmian klimatu w UE i w państwach trzecich, zwłaszcza w krajach rozwijających się, do finansowania badań i rozwoju w zakresie łagodzenia i dostosowań, w szczególności w dziedzinie aeronautyki i transportu lotniczego, do ograniczenia emisji poprzez transport niskoemisyjny, i na pokrycie kosztów administrowania systemem unijnym i finansowanie wspólnych projektów mających na celu ograniczenie emisji gazów cieplarnianych z lotnictwa, takich jak Wspólne Przedsięwzięcie SESAR i wspólne inicjatywy technologiczne „Czyste niebo” oraz wszelkie inicjatywy umożliwiające szerokie rozpowszechnienie GNSS do nawigacji satelitarnej i zdolności interoperacyjnych we wszystkich państwach członkowskich, w szczególności tych doskonalących wspólną infrastrukturę nawigacji lotniczej, zapewnianie usług nawigacji lotniczej i wykorzystywanie przestrzeni powietrznej. Wpływy ze sprzedaży aukcyjnej mogą również być przekazywane na rzecz Globalnego Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej, a także na finansowanie środków mających na celu zapobieganie wylesianiu. Szczególną uwagę zwraca się na państwa członkowskie, które wykorzystują dochody na współfinansowanie programów lub inicjatyw w zakresie badań i innowacji objętych dziewiątym programem ramowym na rzecz badań (9PR). Przejrzystość wykorzystania dochodów uzyskanych z aukcji uprawnień do emisji na mocy niniejszej dyrektywy ma zasadnicze znaczenie dla wspierania zobowiązań Unii.”
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 e (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 12 – ustęp 3
-1e)  art. 12 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby do dnia 30 kwietnia każdego roku operatorzy każdego urządzenia zwracali liczbę przydziałów innych niż przydziały wydane na mocy rozdziału II, odpowiadającą całkowitej ilości emisji z urządzeń w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego, zweryfikowanej zgodnie z art. 15, oraz aby były one następnie anulowane.
3. Państwa członkowskie zapewniają, aby do dnia 30 kwietnia każdego roku operatorzy każdego urządzenia zwracali liczbę uprawnień odpowiadającą całkowitej ilości emisji z urządzeń w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego, zweryfikowanej zgodnie z art. 15, oraz aby były one następnie anulowane.
Poprawka 47
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 f (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 12 – ustęp -3a (nowy)
-1f)  w art. 12 przed ustępem 3a dodaje się ustęp w brzmieniu:
„-3a. W celu zachowania integralności środowiskowej EU ETS operatorzy lotniczy i inne podmioty w ramach EU ETS nie mogą korzystać z uprawnień wydanych po dniu 1 stycznia 2018 r. przez państwo członkowskie, wobec którego wygasły zobowiązania w odniesieniu do operatorów lotniczych i innych podmiotów. Postanowienia niniejszego ustępu są wdrażane aktem prawnym, o którym mowa w art. 19.”
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 g (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 21 – ustęp 2 a (nowy)
-1g)  w art. 21 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„2a. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 2, sporządzone z wykorzystaniem danych dostarczonych w ramach współpracy, o której mowa w art. 18b, zawiera wykaz operatorów statków powietrznych podlegających wymogom niniejszej dyrektywy, którzy nie otworzyli rachunku w rejestrze.”
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a – podpunkt i
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 28a – ustęp 1 – litera a
a)  wszystkich emisji pochodzących z lotów do i z lotnisk znajdujących się w państwach spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) w każdym roku kalendarzowym od dnia 1 stycznia 2013 r. z zastrzeżeniem przeglądu, o którym mowa w art. 28b;
a)  wszystkich emisji pochodzących z lotów do i z lotnisk znajdujących się w państwach spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) w każdym roku kalendarzowym od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. z zastrzeżeniem przeglądu, o którym mowa w art. 28b;
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a – podpunkt i
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 28 a – ustęp 1 – litera b
b)  wszystkich emisji pochodzących z lotów pomiędzy lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) a lotniskiem znajdującym się w innym regionie EOG w każdym roku kalendarzowym od dnia 1 stycznia 2013 r. z zastrzeżeniem przeglądu, o którym mowa w art. 28b;
b)  wszystkich emisji pochodzących z lotów pomiędzy lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) a lotniskiem znajdującym się w innym regionie EOG w każdym roku kalendarzowym od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. z zastrzeżeniem przeglądu, o którym mowa w art. 28b;
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a – podpunkt i a (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 28 a – ustęp 1 – litera b a (nowa)
ia.  dodaje się punkt w brzmieniu:
„ba) wszystkich emisji pochodzących z lotów pomiędzy lotniskami znajdującymi się w EOG, wykonanych w wyniku przekierowania lotu, o którym mowa w lit. a) i b) niniejszego ustępu, na lotnisko znajdujące się w EOG w każdym roku kalendarzowym od dnia 1 stycznia 2017 r. z zastrzeżeniem przeglądu, o którym mowa w art. 28b.”
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera b – podpunkt i
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 28 a – ustęp 2 – akapit 1
Począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r., na zasadzie odstępstwa od artykułów 3d–3f oraz do czasu wejścia w życie zmian w następstwie przeglądu, o którym mowa w art. 28b, operatorom statków powietrznych wydaje się co roku liczbę uprawnień, która odpowiada rokowi 2016. Począwszy od 2021 r., liczba uprawnień podlega zastosowaniu współczynnika liniowego, o którym mowa w art. 9.
Od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2020 r., na zasadzie odstępstwa od artykułów 3d–3f oraz do czasu wejścia w życie zmian w następstwie przeglądu, o którym mowa w art. 28b, operatorom statków powietrznych wydaje się co roku liczbę uprawnień, która odpowiada rokowi 2016. Począwszy od 2021 r., liczba uprawnień podlega zastosowaniu współczynnika liniowego, o którym mowa w art. 9.
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera b – podpunkt ii
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 28 a – ustęp 2 – akapit 3
ii.  skreśla się akapit trzeci.
ii.  akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
„Jeśli chodzi o działania w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2020 r. państwa członkowskie publikują liczbę uprawnień do emisji lotniczych przyznanych każdemu operatorowi statków powietrznych do dnia 1 września 2018 r.”
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera c
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 28a – ustęp 4
4.  Na zasadzie odstępstwa od art. 3d ust. 3 liczba uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji przez każde państwo członkowskie od dnia 1 stycznia 2013 r., zostaje zmniejszona tak, aby odpowiadała udziałowi przyznanych emisji z lotnictwa w odniesieniu do lotów, do których nie mają zastosowania odstępstwa przewidziane w ust. 1 lit. a) i b) niniejszego artykułu.
4.  Na zasadzie odstępstwa od art. 3d ust. 3 liczba uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji przez każde państwo członkowskie w odniesieniu do okresu od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. zostaje zmniejszona tak, aby odpowiadała udziałowi przyznanych emisji z lotnictwa w odniesieniu do lotów, do których nie mają zastosowania odstępstwa przewidziane w ust. 1 lit. a) i b) niniejszego artykułu.
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera d a (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 28 a – ustęp 8
da)  skreśla się ust. 8.
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 28 b – ustęp 1
1.  Komisja przedkłada sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie odpowiednich norm ICAO lub innych instrumentów prawnych, jak również w sprawie krajowych środków podejmowanych przez państwa trzecie w celu wprowadzenia globalnego środka rynkowego, który ma być stosowany do emisji od 2021 r., oraz innych istotnych zmian na szczeblu międzynarodowym.
1.  Do dnia 1 stycznia 2019 r., a następnie w regularnych odstępach czasu Komisja przedkłada sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie odpowiednich norm i zalecanych metod postępowania ICAO (SARPs), zatwierdzonych przez Radę ICAO zaleceń dotyczących globalnego środka rynkowego lub innych instrumentów prawnych, jak również w sprawie krajowych środków podejmowanych przez państwa trzecie w celu wprowadzenia globalnego środka rynkowego, który ma być stosowany do emisji od 2021 r., konsekwencji zastrzeżeń ze strony państw trzecich oraz innych istotnych zmian na szczeblu międzynarodowym. Ponadto Komisja systematycznie przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie najnowsze informacje w sprawie tworzenia globalnego rejestru oraz rozwoju SARPs, zgodnie z procedurami opracowywania norm ICAO. Zgodnie z globalnym przeglądem przewidzianym w UNFCCC, przedkłada ona również sprawozdanie z działań podejmowanych w dążeniu do osiągnięcia ambitnego długoterminowego celu sektora lotnictwa w postaci zmniejszenia o połowę, do 2050 r., emisji CO2 pochodzących z lotnictwa w porównaniu z poziomem z 2005 r.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 28 b – ustęp 2
2.  W sprawozdaniu należy rozpatrzyć sposoby wdrożenia instrumentów ICAO do prawa unijnego w drodze przeglądu niniejszej dyrektywy. W sprawozdaniu należy też przeanalizować przepisy mające odpowiednio zastosowanie w odniesieniu do lotów w obrębie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG).
2.  Do dnia 1 marca 2020 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie adekwatności instrumentów ICAO oraz możliwości wdrożenia instrumentów ICAO do prawa unijnego w drodze przeglądu niniejszej dyrektywy. W sprawozdaniu należy też przeanalizować przepisy mające odpowiednio zastosowanie w odniesieniu do lotów w obrębie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG). Sprawozdanie bada także ambicje i ogólną integralność środowiskową globalnego środka rynkowego, w tym jego ogólne ambicje w odniesieniu do celów wynikających z porozumienia paryskiego, poziom uczestnictwa, wykonalność, przejrzystość, kary za niezgodność, procedury wkładu publicznego, jakość jednostek kompensacji, monitorowanie, raportowanie i weryfikację w zakresie emisji, rejestry, rozliczalność i zasady dotyczące wykorzystania biopaliw. Ponadto w sprawozdaniu należy rozważyć, czy należy wprowadzić zmiany do aktu delegowanego przyjętego na podstawie art. 28c ust. 2.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 28 b – ustęp 3
3.  Sprawozdaniu temu mogą towarzyszyć wnioski skierowane odpowiednio do Parlamentu Europejskiego i do Rady w celu zmiany, skreślenia, rozszerzenia lub zastąpienia odstępstw przewidzianych w art. 28a, spójne z zobowiązaniem na rok 2030 dotyczącym zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce UE.
3.  Sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, towarzyszą wnioski skierowane odpowiednio do Parlamentu Europejskiego i do Rady w celu zmiany, skreślenia, rozszerzenia lub zastąpienia odstępstw przewidzianych w art. 28a, spójne z zobowiązaniem na rok 2030 dotyczącym zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce Unii z myślą o zapewnieniu pełnej integralności środowiskowej i skuteczności działań Unii w dziedzinie klimatu i wyeliminowaniu wszelkich niejasności przed uruchomieniem mechanizmu CORSIA.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 28 c – ustęp 1
1.  Komisja przyjmuje przepisy w celu odpowiedniego monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji w celu wdrożenia globalnego środka rynkowego opracowywanego w ramach ICAO. Przepisy te opierają się na tych samych zasadach, które określono w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 14 ust. 1, i dają pewność, że złożone sprawozdania dotyczące emisji zostaną zweryfikowane zgodnie z art. 15.
1.  Komisja przyjmuje przepisy w celu odpowiedniego monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji w celu wdrożenia globalnego środka rynkowego opracowywanego w ramach ICAO. Przepisy te są w pełni spójne z zasadami określonymi w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 14 ust. 1, i dają pewność, że złożone sprawozdania dotyczące emisji zostaną zweryfikowane zgodnie z art. 15.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 a (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 – ustęp 4 a (nowy)
2a)  w art. 30 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:
„4a. Do dnia 1 stycznia 2020 r. Komisja przedstawia zaktualizowaną analizę wpływu lotnictwa na klimat wynikającego z emisji innych niż CO2, oraz, w stosownych przypadkach, wnioski ustawodawcze dotyczące najlepszych sposobów przeciwdziałania temu wpływowi.”

(1)Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0258/2017).


Włączenie emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych pochodzących z działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatycznoenergetycznej do roku 2030 ***I
PDF 747kWORD 78k
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejskiegi w dniu 13 września 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych pochodzących z działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji mających znaczenie dla zmiany klimatu (COM(2016)0479 – C8-0330/2016 – 2016/0230(COD))(1)
P8_TA(2017)0339A8-0262/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw -1 (nowy)
(-1)  Należy uwzględnić protokół nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej, do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw -1 a (nowy)
(-1a)  Należy uwzględnić protokół nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej, do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3
(3)  W dniu 10 czerwca 2016 r. Komisja przedstawiła wniosek, aby UE ratyfikowała porozumienie paryskie. Niniejszy wniosek legislacyjny stanowi część realizacji unijnego zobowiązania do redukcji emisji w całej gospodarce, co potwierdzono w zaplanowanym, ustalonym na szczeblu krajowym zobowiązaniu redukcyjnym Unii i jej państw członkowskich przedłożonym do Sekretariatu Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu („UNFCCC”) dnia 6 marca 2015 r.10
(3)  W dniu 5 października 2016 r. – po udzieleniu zgody przez Parlament Europejski w dniu 4 października 2016 r. – Rada ratyfikowała w imieniu Unii porozumienie paryskie. Weszło ono w życie w dniu 4 listopada 2016 r. Niniejsze rozporządzenie stanowi w tym sensie część realizacji unijnego zobowiązania do redukcji emisji w całej gospodarce, co określono w zaplanowanym, ustalonym na szczeblu krajowym zobowiązaniu redukcyjnym Unii i jej państw członkowskich przedłożonym do Sekretariatu Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu („UNFCCC”) dnia 6 marca 2015 r.10Unia musi nadal dawać przykład i nasilić działania na rzecz ochrony klimatu w taki sposób, aby były one zgodne z celem porozumienia paryskiego.
__________________
__________________
10 http://www4.unfccc.int/submissions/indc/Submission%20Pages/submissions.aspx
10 http://www4.unfccc.int/ndcregistry/pages/Party.aspx?party=EUU
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
(4)  Porozumienie paryskie określa między innymi długoterminowy cel zgodny z dążeniem do utrzymania światowego wzrostu temperatury znacznie poniżej 2 °C w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej oraz do kontynuowania wysiłków na rzecz utrzymania tego wzrostu na poziomie 1,5 °C w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej. Aby osiągnąć ten cel, strony powinny przygotowywać, ogłaszać i utrzymywać kolejne ustalane na szczeblu krajowym wkłady. Porozumienie paryskie zastępuje podejście przyjęte w ramach protokołu z Kioto z 1997 r., który nie będzie kontynuowany po roku 2020. Porozumienie paryskie również wzywa do zachowania równowagi pomiędzy emisjami antropogenicznymi według ich źródeł a pochłanianiem przez pochłaniacze gazów cieplarnianych w drugiej połowie wieku, jak i wzywa strony do podjęcia działań w celu zachowania i wzmocnienia, stosownie do przypadku, pochłaniaczy i rezerwuarów gazów cieplarnianych, w tym lasów.
(4)  Porozumienie paryskie określa między innymi długoterminowy cel zgodny z dążeniem do utrzymania światowego wzrostu temperatury znacznie poniżej 2 °C w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej oraz do kontynuowania wysiłków na rzecz utrzymania tego wzrostu na poziomie 1,5 °C w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej, co wymaga, aby świat wszedł w okres ujemnych poziomów emisji, w którego trakcie główną rolę będą odgrywały lasy, grunty rolne i tereny podmokłe, w tym torfowiska. Porozumienie paryskie ma również na celu wzmocnienie globalnej odpowiedzi na zagrożenie związane ze zmianą klimatu w kontekście zrównoważonego rozwoju i wysiłków na rzecz likwidacji ubóstwa, między innymi przez zwiększenie zdolności do przystosowania się do negatywnych skutków zmiany klimatu oraz wspieranie odporności na zmianę klimatu i rozwoju związanego z niską emisją gazów cieplarnianych w sposób niezagrażający produkcji żywności. Strony porozumienia paryskiego dostrzegły także podstawowy priorytet, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa żywnościowego i wyeliminowanie głodu, oraz szczególną podatność systemów produkcji żywności na negatywne skutki zmiany klimatu. Aby osiągnąć cel porozumienia paryskiego, strony tego porozumienia muszą wzmóc wspólne wysiłki na rzecz łagodzenia zmiany klimatu i ograniczania globalnego ocieplenia. Strony powinny przygotowywać, ogłaszać i utrzymywać kolejne ustalane na szczeblu krajowym wkłady. Porozumienie paryskie zastępuje podejście przyjęte w ramach protokołu z Kioto z 1997 r., który nie będzie kontynuowany po roku 2020. Porozumienie paryskie również wzywa do zachowania równowagi pomiędzy emisjami antropogenicznymi według ich źródeł a pochłanianiem przez pochłaniacze gazów cieplarnianych w drugiej połowie wieku, jak i wzywa strony do podjęcia działań w celu zachowania i wzmocnienia, stosownie do przypadku, pochłaniaczy i rezerwuarów gazów cieplarnianych, w tym lasów. Strony porozumienia paryskiego przyznają też, że w działaniach w zakresie przystosowania się należy przyjąć rozwiązania w pełni przejrzyste, z uwzględnieniem ekosystemów, oraz że działania te powinny opierać się na najlepszej dostępnej wiedzy naukowej i nią się kierować.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4 a (nowy)
(4a)  Ważne jest, aby lasy były zarządzane w sposób zrównoważony, zgodnie z zasadami zrównoważonej gospodarki leśnej opracowanymi w ramach procesu Forest Europe. W procesie tym zrównoważoną gospodarkę leśną zdefiniowano jako służebność i użytkowanie lasów i obszarów leśnych w taki sposób i w takim stopniu, aby utrzymać ich różnorodność biologiczną, produktywność, zdolność do regeneracji, zdrowotność i ich potencjał do spełniania, teraz i w przyszłości, odpowiednich funkcji ekologicznych, gospodarczych i społecznych na szczeblu lokalnym, krajowym i ogólnoświatowym, oraz w sposób, który nie powoduje szkody w innych ekosystemach. W związku z tym w takim zarządzaniu konieczne jest także uznanie roli zalesiania.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4 b (nowy)
(4b)  Aby osiągnąć ujemne poziomy emisji wymagane do realizacji celów porozumienia paryskiego, konieczne jest, by system rozliczania w sektorze użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa (LULUCF) był solidny. Ponieważ pochłanianie w sektorze LULUCF jest odwracalne, należy je traktować jako odrębny filar unijnych ram polityki klimatycznej.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5
(5)  Podczas posiedzenia w dniach 23–24 października 2014 r. Rada Europejska uznała również różnorodne cele sektora rolnego i sektora użytkowania gruntów, z ich mniejszym potencjałem łagodzenia skutków emisji, oraz konieczność zapewnienia spójności między unijnymi celami w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego i zmiany klimatu. Rada Europejska zwróciła się do Komisji o zbadanie najlepszych sposobów zachęcania do zrównoważonej intensyfikacji produkcji żywności przy jednoczesnej optymalizacji udziału tego sektora w łagodzeniu skutków emisji i w sekwestracji gazów cieplarnianych, w tym przez zalesianie, oraz o ustanowienie polityki dotyczącej sposobu włączenia użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa („LULUCF”) do ram łagodzenia skutków emisji gazów cieplarnianych do roku 2030, gdy tylko pozwolą na to warunki techniczne, a w każdym razie przed rokiem 2020.
(5)  Podczas posiedzenia w dniach 23–24 października 2014 r. Rada Europejska uznała również różnorodne cele sektora rolnego i sektora użytkowania gruntów, z ich mniejszym potencjałem łagodzenia skutków emisji, oraz konieczność zapewnienia spójności między unijnymi celami w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego i zmiany klimatu. Ponadto zastosowanie rozwiązań technologicznych w sektorze rolnictwa i sektorze leśnictwa przyczynia się do zwiększenia produkcji i ograniczenia śladu środowiskowego. Rada Europejska zwróciła się do Komisji o zbadanie najlepszych sposobów zachęcania do zrównoważonej intensyfikacji produkcji żywności przy jednoczesnej optymalizacji udziału tego sektora w łagodzeniu skutków emisji i w sekwestracji gazów cieplarnianych, w tym przez zalesianie, oraz o ustanowienie polityki dotyczącej sposobu włączenia użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa („LULUCF”) do ram łagodzenia skutków emisji gazów cieplarnianych do roku 2030, gdy tylko pozwolą na to warunki techniczne, a w każdym razie przed rokiem 2020.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6
(6)  Sektor LULUCF może przyczynić się do łagodzenia zmiany klimatu na kilka sposobów, w szczególności przez redukcję emisji, a także utrzymanie i powiększanie pochłaniaczy oraz zasobów węgla. Aby zapewnić skuteczność środków służących w szczególności zwiększeniu wychwytywania węgla podstawowe znaczenie ma długoterminowa stabilność i zdolność dostosowawcza rezerwuarów węgla.
(6)  Sektor LULUCF jest bardzo narażony i niezwykle podatny na zmianę klimatu. Jednocześnie posiada on ogromny potencjał pozwalający zapewnić długotrwałe korzyści dla klimatu i znacząco przyczynić się do osiągnięcia unijnych i międzynarodowych długoterminowych celów w dziedzinie klimatu. Sektor LULUCF przyczynia się do łagodzenia zmiany klimatu na kilka sposobów, w szczególności przez redukcję emisji, a także utrzymanie i powiększanie pochłaniaczy oraz zasobów węgla. Sektor ten zapewnia także biomateriały, które mogą do pewnego stopnia zastępować materiały kopalne lub wysokoemisyjne odnawialną niskoemisyjną biomasą z lasów. Jeśli chodzi o takie zastępowanie, pod uwagę należy brać cały cykl życia tych materiałów – od produkcji surowca do etapu przetwarzania i produkcji. Biogospodarka, obejmująca bioenergię oraz zastępowanie materiałów, na przykład w budownictwie, odgrywa ważną rolę w przejściu do gospodarki wolnej od paliw kopalnych. Zgodnie z porozumieniem paryskim oraz dla zapewnienia skuteczności środków służących w szczególności zwiększeniu wychwytywania węgla podstawowe znaczenie mają zrównoważona gospodarka leśna i zrównoważone gospodarowanie zasobami oraz długoterminowa stabilność i zdolność dostosowawcza rezerwuarów węgla. Ponieważ sektor LULUCF funkcjonuje w długich ramach czasowych, potrzebne są długoterminowe strategie, aby umożliwić zrównoważone inwestycje w perspektywie długofalowej.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 a (nowy)
(6a)   Unia powinna stać się światowym liderem pod względem promocji i eksportu badań naukowych i inwestycji w dziedzinie zrównoważonych, zaawansowanych i innowacyjnych praktyk, technik i idei w sektorze LULUCF, a także pod względem upowszechniania zielonych technologii, aby obniżać emisje gazów cieplarnianych, a jednocześnie utrzymać produkcję żywności, dając w ten sposób przykład partnerom międzynarodowym, w tym krajom rozwijającym się. W związku z tym należy pogłębić skuteczną współpracę i partnerstwo z podmiotami sektora prywatnego, zwłaszcza z małymi i średnimi przedsiębiorstwami.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 b (nowy)
(6b)  Priorytetowe traktowanie finansowania badań naukowych w dziedzinie zmiany klimatu doprowadziłoby do zwiększenia roli sektora LULUCF, jeśli chodzi o łagodzenie zmiany klimatu i przystosowanie się do niej. W szczególności przyspieszenie planowanego na lata 2021–2028 unijnego programu badań naukowych i innowacji w sektorze LULUCF przyczyniłoby się między innymi do pogłębienia i upowszechnienia wiedzy naukowej i wiedzy społeczności lokalnych na temat wyników tego sektora, do przyspieszenia zrównoważonych innowacji, wspierania przejścia do epoki cyfrowej, modernizacji systemów kształcenia i szkolenia, wzmocnienia odporności tego sektora oraz monitorowania różnorodności biologicznej i działalności człowieka.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 c (nowy)
(6c)  Należy zintensyfikować badania naukowe dotyczące roli martwego drewna, zwłaszcza posuszu i leżaniny oraz zagrzebanego martwego drewna zarówno w lasach niezarządzanych, jak i zarządzanych, co pozwoli poprawić dokładność rozliczania emisji dwutlenku węgla w sektorze leśnym oraz obliczania bilansu węglowego netto ekosystemu. Dostępne dowody są ograniczone, jednak wynika z nich, że martwe drewno może stanowić duży rezerwuar węgla, a pozostawianie go na miejscu mogłoby między innymi odgrywać istotną rolę, jeśli chodzi o różnorodność biologiczną, a także można by je uznać za ważny element strategii łagodzenia skutków emisji gazów cieplarnianych. Z uwagi na możliwość promowania w gospodarce leśnej usuwania martwego drewna, na przykład do celów energetycznych, każda decyzja dotycząca prawidłowych działań w zakresie łagodzenia zmiany klimatu i przystosowywania się do niej powinna być świadoma i poparta wiedzą naukową. Na takie badania należy przeznaczyć w latach 2017–2020 specjalne środki.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 d (nowy)
(6d)   Unia może się wywiązać z podjętych zobowiązań dotyczących oenzetowskich celów zrównoważonego rozwoju jedynie wtedy, gdy będzie prowadzić prawidłową gospodarkę leśną i angażować się w działania, które mają zatrzymać i odwrócić proces wylesiania, oraz gdy będzie działać na rzecz ponownego zalesiania.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 e (nowy)
(6e)   Należy zapewnić holistyczne podejście do ubytku powierzchni lasów tropikalnych, z uwzględnieniem wszystkich przyczyn wylesiania, a także zadeklarowanego przez Komisję podczas negocjacji UNFCCC celu polegającego na powstrzymaniu globalnej utraty powierzchni terenów zalesionych najpóźniej do roku 2030 oraz zmniejszeniu ubytku powierzchni lasów tropikalnych brutto do roku 2020 co najmniej o 50 % w porównaniu z obecnymi poziomami.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 f (nowy)
(6f)   Gospodarka leśna i lasy, którymi należy zarządzać odpowiedzialnie, powinny wnosić realny wkład w rozwój gospodarczy kraju, oferując rolnikom opłacalne możliwości ekonomiczne, pod warunkiem że nie dochodzi do wylesiania wrażliwych ekosystemów, że na torfowiskach nie powstają plantacje, że plantacje są zarządzane z zastosowaniem nowoczesnych technik agroekologicznych minimalizujących szkodliwe skutki dla środowiska i skutki społeczne oraz że prawo do ziemi, prawa ludności tubylczej, a także prawa człowieka i prawa pracownicze są respektowane.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 g (nowy)
(6g)  Zaawansowane i zrównoważone praktyki zarządzania mogą znacząco przyczynić się do redukcji emisji gazów cieplarnianych w sektorze LULUCF. Należy wspierać rozwój innowacyjnych praktyk i stosowanie przez właścicieli gruntów zaawansowanych metod zarządzania, takich jak rolnictwo precyzyjne, leśnictwo precyzyjne i cyfryzacja rolnictwa. Monitorowanie za pomocą geoinformacji i obserwacji Ziemi, a także wymiana najlepszych praktyk to środki, które mogą pomóc państwom członkowskim w osiągnięciu ich celów, i w związku z tym należy wspierać takie metody.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 h (nowy)
(6h)  Agroekologia ułatwia przejście z liniowych systemów żywnościowych na systemy o obiegu zamkniętym, które naśladują cykle naturalne i mogą zmniejszać ślad węglowy i ślad ekologiczny żywności i rolnictwa. Promowanie agroekologii, a także agroleśnictwa jest ważne ze względu na ich wkład w łagodzenie zmiany klimatu.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7
(7)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 529/2013/UE11 w pierwszym etapie określiła zasady rozliczania mające zastosowanie do emisji gazów cieplarnianych i ich pochłaniania w odniesieniu do sektora LULUCF i w ten sposób przyczyniła się do rozwoju polityki w kierunku włączenia sektora LULUCF do unijnego zobowiązania dotyczącego redukcji emisji. Niniejsze rozporządzenie powinno opierać się na obowiązujących zasadach rozliczania, aktualizując i poprawiając je w odniesieniu do lat 2021 – 2030. Powinno określić obowiązki państw członkowskich w zakresie wdrożenia tych zasad rozliczania i obowiązku zapewnienia, aby ogólny sektor LULUCF nie generował emisji netto. Nie powinno ono określać obowiązków w zakresie rozliczania lub sprawozdawczości w odniesieniu do podmiotów prywatnych.
(7)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 529/2013/UE11 w pierwszym etapie określiła zasady rozliczania mające zastosowanie do emisji gazów cieplarnianych i ich pochłaniania w odniesieniu do sektora LULUCF i w ten sposób przyczyniła się do rozwoju polityki w kierunku włączenia sektora LULUCF do unijnego zobowiązania dotyczącego redukcji emisji. Niniejsze rozporządzenie powinno opierać się na obowiązujących zasadach rozliczania, aktualizując i poprawiając je w odniesieniu do lat 2021–2030. Powinno w każdym razie określić obowiązki państw członkowskich w zakresie wdrożenia tych zasad rozliczania i obowiązku zapewnienia, aby ogólny sektor LULUCF nie generował emisji netto. Nie powinno ono określać obowiązków w zakresie rozliczania lub sprawozdawczości w odniesieniu do podmiotów prywatnych, w tym rolników i leśników, i konieczne jest, aby państwa członkowskie unikały nakładania takich obowiązków podczas wdrażania niniejszego rozporządzenia.
__________________
__________________
11 Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 529/2013/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie zasad rozliczania emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem oraz informacji o działaniach związanych z tą działalnością (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 80).
11 Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 529/2013/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie zasad rozliczania emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem oraz informacji o działaniach związanych z tą działalnością (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 80).
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 a (nowy)
(7a)  Rolnictwo i użytkowanie gruntów stanowią sektory wywierające bezpośredni i znaczący wpływ na różnorodność biologiczną i usługi ekosystemowe w Unii. Z tego powodu ważnym celem polityk, które mają wpływ na te sektory, jest zapewnienie spójności z celami unijnej strategii ochrony różnorodności biologicznej. Ponadto istnieją inne polityki unijne mogące zachęcać do stosowania praktyk, które wykraczają poza minimalne wymogi prawne, przewyższają standardowe dobre praktyki i przyczyniają się do faktycznego przystosowania się do zmiany klimatu i jej łagodzenia oraz utrzymania pochłaniaczy dwutlenku węgla jako dóbr publicznych. Należy podjąć kroki, aby wdrożyć i wspierać działania związane z rozwiązaniami w zakresie łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej, służącymi integralnemu i zrównoważonemu zarządzaniu lasami i gruntami rolnymi. Mimo stwierdzonego ograniczonego potencjału rolnictwa w zakresie redukcji emisji innych niż CO2 musi ono wnieść odpowiedni wkład w łagodzenie zmiany klimatu. Można to osiągnąć przez zachęcanie między innymi do poprawy upraw w celu zwiększenia zawartości węgla organicznego w glebie. Państwa członkowskie i Komisja powinny zadbać o spójność WPR z niniejszym rozporządzeniem.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 b (nowy)
(7b)  Tereny podmokłe to ekosystemy, które najskuteczniej magazynują CO2. Degradacja takich terenów w Unii stanowi zatem nie tylko problem dotyczący różnorodności biologicznej, ale również poważny problem klimatyczny. Z drugiej strony ochrona i przywracanie terenów podmokłych mogłyby doprowadzić zarówno do wzmocnienia wysiłków na rzecz ochrony zasobów, jak i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w sektorze LULUCF. W tym kontekście należy również wziąć pod uwagę udoskonalenie wytycznych IPCC z 2006 r., które ma nastąpić w 2019 r.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 8
(8)  Aby ustalić dokładne rozliczanie emisji i pochłaniania zgodnie z wytycznymi Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu („IPCC”) z 2006 r. dotyczącymi krajowych wykazów gazów cieplarnianych (zwane dalej „wytycznymi IPCC”), powinno się zastosować wartości zgłaszane rocznie zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 525/2013 w odniesieniu do kategorii użytkowania gruntów i przejścia pomiędzy kategoriami użytkowania gruntów, tym samym upraszczając podejścia stosowane w ramach UNFCCC i protokołu z Kioto. Tereny przekształcone na inną kategorię użytkowania gruntów należy rozpatrywać w kontekście przejścia do tej kategorii dla wartości domyślnej wynoszącej 20 lat przewidzianej w wytycznych IPCC.
(8)  Aby ustalić dokładne rozliczanie emisji i pochłaniania zgodnie z wytycznymi Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu („IPCC”) z 2006 r. dotyczącymi krajowych wykazów gazów cieplarnianych (zwane dalej „wytycznymi IPCC”), powinno się zastosować wartości zgłaszane rocznie zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 525/2013 w odniesieniu do kategorii użytkowania gruntów i przejścia pomiędzy kategoriami użytkowania gruntów, tym samym upraszczając podejścia stosowane w ramach UNFCCC i protokołu z Kioto. Tereny przekształcone na inną kategorię użytkowania gruntów należy rozpatrywać w kontekście przejścia do tej kategorii dla wartości domyślnej wynoszącej 20 lat przewidzianej w wytycznych IPCC. Zważywszy na pozycję Unii jako lidera w dziedzinie klimatu, państwa członkowskie powinny odstępować od wartości domyślnej jedynie w odniesieniu do zalesionych gruntów i jedynie w bardzo niewielu przypadkach, uzasadnionych na podstawie wytycznych IPCC. Przy ewentualnych odstępstwach uwzględnia się zróżnicowane warunki naturalne i ekologiczne w państwach członkowskich, a co za tym idzie – różny charakter ich gruntów leśnych.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9
(9)  Emisje i pochłanianie związane z gruntami leśnymi zależą od pewnej liczby czynników naturalnych, struktury klas wieku, a także przeszłych i obecnych praktyk w zakresie gospodarowania. Zastosowanie roku referencyjnego nie dawałoby możliwości odzwierciedlenia tych czynników i wynikających z nich cyklicznych skutków dla emisji i pochłaniania, ani ich zmienności z roku na rok. Zamiast tego stosowne zasady rozliczania powinny obejmować stosowanie poziomów referencyjnych w celu wykluczenia skutków cech naturalnych i charakterystycznych dla poszczególnych państw. W przypadku braku międzynarodowego przeglądu na podstawie UNFCCC i protokołu z Kioto powinna zostać ustanowiona procedura przeglądu służąca zapewnieniu przejrzystości i poprawy jakości rozliczania w tej kategorii.
(9)  Emisje i pochłanianie związane z gruntami leśnymi zależą od pewnej liczby czynników naturalnych, struktury klas wieku, a także przeszłych i obecnych praktyk w zakresie gospodarowania, które znacząco różnią się w poszczególnych państwach członkowskich. Zastosowanie roku referencyjnego nie dawałoby możliwości odzwierciedlenia tych czynników i wynikających z nich cyklicznych skutków dla emisji i pochłaniania ani ich zmienności z roku na rok. Zamiast tego stosowne zasady rozliczania powinny obejmować stosowanie poziomów referencyjnych w celu uwzględnienia skutków cech naturalnych i charakterystycznych dla poszczególnych państw, takich jak brak możliwości gospodarowania lasami w Chorwacji ze względu na okupację jej terytorium, chorwacką wojnę o niepodległość oraz warunki podczas wojny i po jej zakończeniu. Stosowne zasady rozliczania powinny przewidywać też spójność oraz wymogi w zakresie zrównoważonej gospodarki leśnej wyznaczone w ramach konferencji ministerialnej w sprawie ochrony lasów w Europie („Forest Europe”). W przypadku braku międzynarodowego przeglądu na podstawie UNFCCC i protokołu z Kioto powinna zostać ustanowiona przejrzysta procedura, dzięki której państwa członkowskie poprawią możliwości kontroli i jakość rozliczania w tej kategorii.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9 a (nowy)
(9a)  Emisje z pozyskanego drewna w sektorze LULUCF mogą zastąpić emisje w sektorach objętych EU ETS i wspólnym wysiłkiem redukcyjnym, a niniejsze rozporządzenie może zarówno podkreślić ten fakt, jak i zapewnić jego uzasadnienie.
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10
(10)  Gdy Komisja postanawia skorzystać ze wsparcia zespołu ekspertów ds. przeglądów zgodnie z decyzją Komisji (C(2016)3301) w ramach przeglądu krajowych planów rozliczania dotyczących gospodarki leśnej, powinna ona opierać się na dobrych praktykach i doświadczeniu przeglądów eksperckich w ramach UNFCCC, w tym w odniesieniu do udziału ekspertów krajowych i przestrzegania zaleceń, oraz wybrać wystarczającą liczbę ekspertów z państw członkowskich.
(10)  W celu dokonania przeglądu krajowych planów rozliczania dotyczących gospodarki leśnej należy powołać zespół ekspertów ds. przeglądów, zgodnie z decyzją Komisji (C(2016)3301). Zespół ten powinien korzystać z dobrych praktyk i doświadczeń przeglądów eksperckich w ramach UNFCCC, w tym w odniesieniu do udziału ekspertów krajowych i przestrzegania zaleceń; należy też wybrać wystarczającą liczbę ekspertów z państw członkowskich. Zespół ekspertów ds. przeglądów powinien zasięgać opinii Stałego Komitetu ds. Leśnictwa ustanowionego decyzją Rady 89/367/EWG, a także zainteresowanych stron i społeczeństwa obywatelskiego na temat przeglądu krajowych planów rozliczania dotyczących gospodarki leśnej.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12
(12)  Większe zrównoważone wykorzystanie pozyskanych produktów drzewnych może znacznie ograniczyć emisje gazów cieplarnianych do atmosfery i zwiększyć poziom ich pochłaniania z atmosfery. Zasady rozliczania powinny zapewniać prawidłowe uwzględnienie w rozliczaniu przez państwa członkowskie zmian w rezerwuarze pozyskanych produktów drzewnych, wtedy gdy mają one miejsce, w celu zachęcenia do intensywniejszego stosowania pozyskanych produktów drzewnych o długim cyklu życia. Komisja powinna opracować wytyczne w odniesieniu do kwestii metodologicznych dotyczących rozliczania w zakresie pozyskanych produktów drzewnych.
(12)  Większe zrównoważone wykorzystanie pozyskanych produktów drzewnych może znacznie ograniczyć emisje gazów cieplarnianych do atmosfery dzięki efektowi substytucyjnemu (zważywszy na wysokie zużycie energii i natężenie emisji CO2 w innych sektorach, np. w produkcji cementu jest to około 8 % globalnych emisji CO2) i zwiększyć poziom ich pochłaniania z atmosfery. Zasady rozliczania powinny zapewniać prawidłowe uwzględnienie w rozliczaniu przez państwa członkowskie zmian w rezerwuarze pozyskanych produktów drzewnych, wtedy gdy mają one miejsce, aby docenić intensywniejsze stosowanie pozyskanych produktów drzewnych o długim cyklu życia oraz zachęcać do ich stosowania zamiast wykorzystywania pozyskanych produktów drzewnych do celów energetycznych. W celu dalszego promowania i uwzględniania pozytywnego efektu substytucyjnego Komisja powinna w drodze aktu delegowanego ująć w obliczeniach związanych z pozyskanymi produktami drzewnymi większą liczbę produktów. Komisja powinna opracować wytyczne w odniesieniu do kwestii metodologicznych dotyczących rozliczania w zakresie pozyskanych produktów drzewnych.
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13
(13)  Zjawiska katastrofalne, takie jak pożary lasów, plagi owadów, choroby roślin, ekstremalne zjawiska pogodowe i zakłócenia geologiczne będące poza kontrolą państwa członkowskiego i pozostające poza jego znaczącym wpływem, mogą prowadzić do tymczasowych emisji gazów cieplarnianych w sektorze LULUCF lub do odwrócenia wcześniejszych tendencji zachodzących w pochłanianiu. Jako że odwrócenie może być również skutkiem decyzji związanych z gospodarowaniem, takich jak decyzje o pozyskaniu drewna lub sadzeniu drzew, w niniejszym rozporządzeniu należy zapewnić, aby odwrócenie pochłaniania wynikające z działalności człowieka było zawsze prawidłowo odzwierciedlane w rozliczaniu sektora LULUCF. Ponadto niniejsze rozporządzenie powinno zapewniać państwom członkowskim ograniczoną możliwość wyłączenia emisji wynikających ze zjawisk katastrofalnych będących poza ich kontrolą z rozliczania sektora LULUCF. Jednakże sposób wykorzystania tych przepisów przez państwa członkowskie nie powinien prowadzić do nieuzasadnionego zaniżonego rozliczania.
(13)  Zjawiska katastrofalne, takie jak pożary lasów, plagi owadów, choroby roślin, ekstremalne zjawiska pogodowe i zakłócenia geologiczne będące poza kontrolą państwa członkowskiego i pozostające poza jego znaczącym wpływem, mogą prowadzić do tymczasowych emisji gazów cieplarnianych w sektorze LULUCF lub do odwrócenia wcześniejszych tendencji zachodzących w pochłanianiu. Jako że odwrócenie może być również skutkiem decyzji związanych z gospodarowaniem, takich jak decyzje o pozyskaniu drewna lub sadzeniu drzew, w niniejszym rozporządzeniu należy zapewnić, aby odwrócenie pochłaniania wynikające z działalności człowieka było zawsze prawidłowo odzwierciedlane w rozliczaniu sektora LULUCF. Należy zachęcać państwa członkowskie do inwestowania w działania zapobiegawcze, takie jak zrównoważone praktyki zarządzania, w celu ograniczenia ryzyka związanego ze zjawiskami katastrofalnymi, co pozwoli uniknąć negatywnego wpływu na leśne pochłaniacze dwutlenku węgla. Ponadto niniejsze rozporządzenie powinno zapewniać państwom członkowskim ograniczoną możliwość wyłączenia emisji wynikających ze zjawisk katastrofalnych będących poza ich kontrolą z rozliczania sektora LULUCF. Jednakże sposób wykorzystania tych przepisów przez państwa członkowskie nie powinien prowadzić do nieuzasadnionego zaniżonego rozliczania.
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 14
(14)  W zależności od preferencji krajowych państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyboru odpowiednich krajowych strategii politycznych służącym spełnieniu ich zobowiązań w sektorze LULUCF, w tym możliwości zrekompensowania emisji z jednej kategorii gruntu pochłanianiem z innej kategorii gruntów. Powinny one także mieć możliwość kumulowania pochłaniania netto w latach 2021–2030. Handel między państwami członkowskimi należy nadal traktować jako dodatkową opcję wspomagającą zgodność z wymogami. Zgodnie z praktyką w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto powinna również istnieć możliwość zastosowania przez państwo członkowskie jego nadwyżkowych osiągnięć zgodnie z rozporządzeniem [] w sprawie rocznych wiążących ograniczeń emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie w latach 2021–2030 na rzecz stabilnej unii energetycznej i w celu wywiązania się ze zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego, oraz zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji mających znaczenie dla zmiany klimatu
(14)  W zależności od preferencji krajowych państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyboru odpowiednich krajowych strategii politycznych służącym spełnieniu ich zobowiązań w sektorze LULUCF, w tym możliwości zrekompensowania emisji z jednej kategorii gruntu pochłanianiem z innej kategorii gruntów. Powinny one także mieć możliwość kumulowania pochłaniania netto w latach 2021–2030. Handel między państwami członkowskimi należy nadal traktować jako dodatkową opcję wspomagającą zgodność z wymogami. Zgodnie z praktyką w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto powinna również istnieć możliwość zastosowania przez państwo członkowskie jego nadwyżkowych osiągnięć zgodnie z rozporządzeniem [] w sprawie rocznych wiążących ograniczeń emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie w latach 2021–2030 na rzecz stabilnej unii energetycznej i w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego, oraz zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji mających znaczenie dla zmiany klimatu, bez obniżania ogólnego poziomu ambicji unijnych celów w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych. Państwa członkowskie powinny mieć także możliwość wykorzystania do 280 mln ton pochłaniania netto ogółem pochodzących z połączonych kategorii rozliczania gruntów wylesionych, gruntów zalesionych, zarządzanych gruntów uprawnych, zarządzanych użytków zielonych, zarządzanych terenów podmokłych w stosownych przypadkach oraz, z zastrzeżeniem aktu delegowanego przyjętego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) [2017/...] w sprawie rocznych wiążących ograniczeń emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie w latach 2021–2030, zarządzanych gruntów leśnych w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z rozporządzenia (UE) [2017/...].
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 15
(15)  W celu zapewnienia skutecznej, przejrzystej i racjonalnej pod względem kosztów sprawozdawczości i weryfikacji emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych oraz innych informacji koniecznych do oceny przestrzegania zobowiązań państw członkowskich, wymogi dotyczące sprawozdawczości powinny zostać włączone do rozporządzenia (UE) nr 525/2013 w drodze niniejszego rozporządzenia, a kontrole zgodności na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny uwzględniać te sprawozdania. Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 525/2013. Przepisy te mogą ponadto zostać uproszczone w celu uwzględnienia wszelkich istotnych zmian w odniesieniu do zintegrowanego zarządzania unią energetyczną, dla którego w programie prac Komisji przewiduje się wniosek przed końcem 2016 r.
(15)  W celu zapewnienia skutecznej, przejrzystej i racjonalnej pod względem kosztów sprawozdawczości i weryfikacji emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych oraz innych informacji koniecznych do oceny przestrzegania zobowiązań państw członkowskich, wymogi dotyczące sprawozdawczości powinny zostać włączone do rozporządzenia (UE) nr 525/2013 w drodze niniejszego rozporządzenia, a kontrole zgodności na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny uwzględniać te sprawozdania. Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 525/2013. Przepisy te mogą ponadto zostać uproszczone w celu uwzględnienia wszelkich istotnych zmian w odniesieniu do wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie zarządzania unią energetyczną, który Komisja przedłożyła w dniu 30 listopada 2016 r.
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 15 a (nowy)
(15a)   Unia i jej państwa członkowskie zobowiązane są na mocy UNFCCC do opracowania, regularnego aktualizowania, publikowania i zgłaszania Konferencji Stron krajowych wykazów statystycznych odnoszących się do antropogenicznych emisji wszystkich gazów cieplarnianych według ich źródeł oraz usuwania przez pochłaniacze z zastosowaniem porównywalnych metod uzgodnionych przez Konferencję Stron. Wykazy gazów cieplarnianych mają zasadnicze znaczenie dla monitorowania realizacji wymiaru dekarbonizacyjnego i oceny przestrzegania prawodawstwa w dziedzinie klimatu. Obowiązki państw członkowskich w zakresie sporządzenia wykazów krajowych i zarządzania nimi przedstawiono we wniosku Komisji dotyczącym rozporządzenia w sprawie zarządzania unią energetyczną.
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 17
(17)  W celu ułatwienia gromadzenia danych i poprawy metodologii użytkowanie gruntów powinno być ewidencjonowane i zgłaszane za pomocą geograficznego oznaczania każdego obszaru gruntowego, odpowiadającego systemom gromadzenia danych na szczeblu krajowym i unijnym. Należy jak najlepiej wykorzystać istniejące programy i badania Unii i państw członkowskich, w tym badanie pokrycia użytkowania gruntów LUCAS i unijny program obserwacji i monitorowania Ziemi Copernicus na potrzeby gromadzenia danych. Zarządzanie danymi, w tym udostępnianie danych przestrzennych na potrzeby sprawozdawczości, ponownego użycia i rozprzestrzeniania powinno być zgodne z dyrektywą 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającą infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej.
(17)  W celu ułatwienia gromadzenia danych i poprawy metodologii użytkowanie gruntów powinno być wyraźnie ewidencjonowane i zgłaszane za pomocą geograficznego oznaczania każdego obszaru gruntowego, odpowiadającego systemom gromadzenia danych na szczeblu krajowym i unijnym. Należy jak najlepiej wykorzystać istniejące programy i badania Unii i państw członkowskich, w tym badanie terenowe użytkowania gruntów i pokrycia terenu LUCAS, unijny program obserwacji i monitorowania Ziemi Copernicus, w szczególności za pomocą satelity Sentinel-2, na potrzeby gromadzenia danych oraz europejskie systemy nawigacji satelitarnej Galileo i EGNOS, które mogą być pomocne w monitorowaniu użytkowania gruntów. Zarządzanie danymi, w tym udostępnianie danych przestrzennych na potrzeby sprawozdawczości, ponownego użycia i rozprzestrzeniania powinno być zgodne z dyrektywą 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającą infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej.
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 18
(18)  Aby zapewnić właściwe rozliczanie transakcji na podstawie niniejszego rozporządzenia, w tym wykorzystywanie elastyczności i śledzenia zgodności, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do technicznego dostosowania definicji, wartości, wykazów gazów cieplarnianych oraz rezerwuarów węgla, aktualizacji poziomów referencyjnych, rozliczania transakcji oraz zmian metod i wymogów informacyjnych. Środki te uwzględniają przepisy rozporządzenia Komisji nr (UE) 389/2013 ustanawiającego rejestr Unii. Niezbędne przepisy powinny zostać zawarte w jednolitym instrumencie prawnym łączącym przepisy dotyczące rozliczania zgodnie z dyrektywą nr 2003/87/WE, rozporządzeniem (UE) nr 525/2013, rozporządzeniem [] w sprawie rocznych wiążących ograniczeń emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie w latach 2021–2030 na rzecz stabilnej unii energetycznej oraz niniejszym rozporządzeniem Szczególnie ważne jest, aby Komisja prowadziła odpowiednie konsultacje podczas swych prac przygotowawczych, w tym na poziomie ekspertów, zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.
(18)  Aby zapewnić właściwe rozliczanie transakcji na podstawie niniejszego rozporządzenia, w tym wykorzystywanie elastyczności i śledzenia zgodności, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do technicznego dostosowania definicji, wartości, wykazów gazów cieplarnianych oraz rezerwuarów węgla, aktualizacji poziomów referencyjnych, rozliczania transakcji oraz zmian metod na podstawie najnowszych wytycznych przyjętych przez IPCC, w tym suplementu z 2013 r. do wytycznych IPCC dotyczących krajowych wykazów gazów cieplarnianych: tereny podmokłe, oraz wytycznych UNFCCC i wymogów informacyjnych. Środki te uwzględniają przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 ustanawiającego rejestr Unii. Niezbędne przepisy powinny zostać zawarte w jednolitym instrumencie prawnym łączącym przepisy dotyczące rozliczania zgodnie z dyrektywą nr 2003/87/WE, rozporządzeniem (UE) nr 525/2013, rozporządzeniem (UE) nr .../... w sprawie rocznych wiążących ograniczeń emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie w latach 2021–2030 na rzecz stabilnej unii energetycznej oraz niniejszym rozporządzeniem. Szczególnie ważne jest, aby Komisja prowadziła odpowiednie konsultacje podczas swych prac przygotowawczych, w tym na poziomie ekspertów, zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 19
(19)  Niniejsze rozporządzenie powinno zostać poddane przeglądowi w 2024 r., a następnie co 5 lat, w celu oceny jego ogólnego działania. Przegląd ten może również opierać się na wynikach globalnej oceny porozumienia paryskiego.
(19)  W ciągu sześciu miesięcy od dialogu pomocniczego na mocy UNFCCC w 2018 r. Komisja powinna opublikować komunikat oceniający spójność unijnych aktów prawnych w zakresie klimatu i energii z celami porozumienia paryskiego. Niniejsze rozporządzenie powinno zostać poddane przeglądowi w 2024 r., a następnie co 5 lat, w celu oceny jego ogólnego działania. Przegląd ten może również opierać się na wynikach globalnej oceny porozumienia paryskiego.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 a (nowy)
Niniejsze rozporządzanie nie określa obowiązków podmiotów prywatnych, w tym rolników i leśników, w zakresie rozliczania lub sprawozdawczości.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 b (nowy)
Niniejsze rozporządzenie przyczynia się do osiągnięcia przez Unię celów określonych w porozumieniu paryskim.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera e a (nowa)
ea)  od 2026 r. zarządzane tereny podmokłe: użytkowanie gruntów zgłoszonych jako tereny podmokłe pozostające terenami podmokłymi oraz grunty zabudowane, inne grunty przekształcone w tereny podmokłe oraz tereny podmokłe przekształcone w grunty zabudowane i inne grunty.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 2
2.  Zgodnie z art. 4 państwo członkowskie może podjąć decyzję o włączeniu w zakres swoich zobowiązań zarządzanych terenów podmokłych, zdefiniowanych jako użytkowanie gruntów zgłoszonych jako tereny podmokłe pozostające terenami podmokłymi oraz jako grunty zabudowane, inne grunty przekształcone w tereny podmokłe i tereny podmokłe przekształcone w grunty zabudowane i inne grunty. W przypadku gdy państwo członkowskie wybiera takie rozwiązanie, rozlicza ono emisje i pochłanianie pochodzące z zarządzanych terenów podmokłych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.  W okresie od 2021 r. do 2025 r. państwo członkowskie może podjąć decyzję o włączeniu w zakres swoich zobowiązań zarządzanych terenów podmokłych zgodnie z art. 4. W przypadku gdy państwo członkowskie wybiera takie rozwiązanie, rozlicza ono emisje i pochłanianie pochodzące z zarządzanych terenów podmokłych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – litera f a (nowa)
fa)  „poziom referencyjny dla lasów” oznacza szacunkowy średni roczny poziom netto emisji lub pochłaniania pochodzących z zarządzanych gruntów leśnych na terytorium danego państwa członkowskiego w latach 2021–2025 oraz 2026–2030;
Poprawka 37
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – akapit 1 a (nowy)
W okresie po 2030 r. państwa członkowskie dążą do zwiększenia poziomu pochłaniania, tak aby przekroczył on poziom emisji. Komisja proponuje ramy dotyczące celów na okres po 2030 r., obejmujące takie zwiększenie pochłaniania, zgodnie z unijnymi długoterminowymi celami w zakresie klimatu oraz zobowiązaniami podjętymi na mocy porozumienia paryskiego.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 1
1.  Każde państwo członkowskie przygotowuje i prowadzi rozliczanie prawidłowo odzwierciedlające poziom emisji i pochłaniania wynikający z kategorii rozliczania gruntów, o których mowa w art. 2. Państwa członkowskie zapewniają dokładność, kompletność, spójność, porównywalność i przejrzystość swego rozliczania i innych danych przekazanych na podstawie niniejszego rozporządzenia. Państwa członkowskie oznaczają emisje znakiem dodatnim (+), a pochłanianie znakiem ujemnym (−).
1.  Każde państwo członkowskie przygotowuje i prowadzi rozliczanie prawidłowo odzwierciedlające poziom emisji i pochłaniania wynikający z kategorii rozliczania gruntów, o których mowa w art. 2, zgodnie z wytycznymi dotyczącymi sprawozdawczości przyjętymi przez organy UNFCCC lub porozumienia paryskiego na lata 2021–2030. Państwa członkowskie zapewniają dokładność, kompletność, spójność, porównywalność i przejrzystość swego rozliczania i innych danych przekazanych na podstawie niniejszego rozporządzenia. Państwa członkowskie oznaczają emisje znakiem dodatnim (+), a pochłanianie znakiem ujemnym (−).
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 4
4.  Państwa członkowskie uwzględniają w swoich rozliczeniach dla każdej kategorii rozliczania gruntów wszelkie zmiany w zasobach węgla w rezerwuarach węgla wymienionych w załączniku I sekcja B. Państwa członkowskie mogą zdecydować o nieuwzględnianiu w swoich rozliczeniach zmian zasobów węgla dla rezerwuarów węgla, jeżeli rezerwuar węgla nie jest źródłem, z wyjątkiem nadziemnej biomasy i pozyskanych produktów drzewnych na zarządzanych gruntach leśnych.
4.  Państwa członkowskie uwzględniają w swoich rozliczeniach dla każdej kategorii rozliczania gruntów wszelkie zmiany w zasobach węgla w rezerwuarach węgla wymienionych w załączniku I sekcja B. Państwa członkowskie mogą zdecydować o nieuwzględnianiu w swoich rozliczeniach zmian zasobów węgla dla rezerwuarów węgla, jeżeli rezerwuar węgla nie jest źródłem, z wyjątkiem nadziemnej biomasy, martwego drewna (posuszu i leżaniny oraz zagrzebanego martwego drewna) na zarządzanych gruntach leśnych i pozyskanych produktów drzewnych na zarządzanych gruntach leśnych.
Poprawka 40
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 2
2.  W drodze odstępstwa od wymogu stosowania domyślnych wartości ustanowionych w art. 5 ust. 3 państwo członkowskie może dokonać przeniesienia gruntów uprawnych, użytków zielonych, terenów podmokłych, gruntów zabudowanych i innych gruntów z kategorii takich gruntów przekształconych na grunty leśne do kategorii gruntów leśnych pozostających gruntami leśnymi po upływie 30 lat od dnia przejścia.
2.  W drodze odstępstwa od wymogu stosowania domyślnych wartości ustanowionych w art. 5 ust. 3 państwo członkowskie może dokonać przeniesienia gruntów uprawnych, użytków zielonych, terenów podmokłych, gruntów zabudowanych i innych gruntów z kategorii takich gruntów przekształconych na grunty leśne do kategorii gruntów leśnych pozostających gruntami leśnymi po upływie 30 lat od dnia przejścia, jeżeli jest to należycie uzasadnione na podstawie wytycznych IPCC.
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Działania w zakresie zalesiania realizowane w latach 2017–2030 na terenach podmokłych, w tym na torfowiskach, obszarach wchodzących w skład sieci Natura 2000 oraz w siedliskach wymienionych w załączniku I do dyrektywy 92/43/EWG, w szczególności na naturalnych i półnaturalnych murawach oraz na wysokich torfowiskach, grzęzawiskach i mokradłach, a także na innych terenach podmokłych, w tym na torfowiskach, objętych zasadami rozliczania brutto-netto, nie są uwzględniane w rozliczeniach krajowych państw członkowskich. Tego rodzaju obszary są zaliczane, gdy ma to zastosowanie, jedynie w przypadku pochłaniania lub emisji w kategorii gruntów leśnych po ich przeniesieniu do kategorii zarządzanych gruntów leśnych zgodnie z art. 5 ust. 3.
Poprawka 42
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 3
3.  W przypadku gdy państwo członkowskie decyduje się włączyć zarządzane tereny podmokłe w zakres swoich zobowiązań zgodnie z art. 2, powiadamia ono o swojej decyzji Komisję do dnia 31 grudnia 2020 r. w odniesieniu do lat 2021–2025 i do dnia 31 grudnia 2025 r. w odniesieniu do lat 2026–2030.
3.  W przypadku gdy państwo członkowskie decyduje się włączyć zarządzane tereny podmokłe w okresie od 2021 r. do 2025 r. w zakres swoich zobowiązań zgodnie z art. 2, powiadamia ono o swojej decyzji Komisję do dnia 31 grudnia 2020 r.
Poprawka 43
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 4
4.  Państwa członkowskie, które zdecydowały się włączyć zarządzane tereny podmokłe w zakres swoich zobowiązań zgodnie z art. 2, rozliczają emisje i pochłanianie pochodzące z zarządzanych terenów podmokłych obliczone jako emisje i pochłanianie w latach 2021–2025 i/ lub 2026–2030 pomniejszone o wartość uzyskaną poprzez pomnożenie przez średni roczny poziom pięciu państw członkowskich dotyczący emisji i pochłaniania pochodzących z zarządzanych terenów podmokłych w okresie bazowym 2005–2007.
4.  Państwa członkowskie rozliczają emisje i pochłanianie pochodzące z zarządzanych terenów podmokłych obliczone jako emisje i pochłanianie w latach 2026–2030 pomniejszone o wartość uzyskaną poprzez pomnożenie przez pięć średniego rocznego poziomu emisji i pochłaniania danego państwa członkowskiego, pochodzących z zarządzanych terenów podmokłych w okresie bazowym 2005–2007.
Poprawka 44
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 4 – akapit 1 a (nowy)
Państwa członkowskie, które zdecydowały się włączyć zarządzane tereny podmokłe w okresie od 2021 r. do 2025 r. w zakres swoich zobowiązań zgodnie z art. 2, rozliczają emisje i pochłanianie pochodzące z zarządzanych terenów podmokłych obliczone jako emisje i pochłanianie w latach 2021–2025 pomniejszone o wartość uzyskaną przez pomnożenie przez pięć średniego rocznego poziomu emisji i pochłaniania danego państwa członkowskiego pochodzących z zarządzanych terenów podmokłych w okresie bazowym 2005–2007.
Poprawka 45
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 4 a (nowy)
4a.  W okresie od 2021 r. do 2025 r. państwa członkowskie, które nie zdecydowały się włączyć zarządzanych terenów podmokłych w zakres swoich zobowiązań zgodnie z art. 2, informują mimo to Komisję o emisjach i pochłanianiu pochodzących z zarządzanych terenów podmokłych.
Poprawka 46
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie rozliczają emisje i pochłanianie pochodzące z zarządzanych gruntów leśnych obliczone jako emisje i pochłanianie w latach 2021–2025 i 2026–2030 pomniejszone o wartość uzyskaną poprzez pomnożenie przez pięć swojego poziomu referencyjnego dla lasów. Poziom referencyjny dla lasów to szacunkowy średni roczny poziom netto emisji lub pochłaniania pochodzących z zarządzanych gruntów leśnych na terytorium danego państwa członkowskiego w latach 2021–2025 i 2026–2030.
1.  Państwa członkowskie rozliczają emisje i pochłanianie pochodzące z zarządzanych gruntów leśnych obliczone jako emisje i pochłanianie w latach 2021–2025 i 2026–2030 pomniejszone o wartość uzyskaną poprzez pomnożenie przez pięć swojego poziomu referencyjnego dla lasów.
Poprawka 47
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 2
2.  Jeżeli wynik obliczenia, o którym mowa w ust. 1, jest ujemny w odniesieniu do poziomu referencyjnego dla lasów, państwo członkowskie ujmuje w swoich rozliczeniach dotyczących zarządzanych gruntów leśnych pochłanianie netto ogółem w wysokości nie więcej niż równowartość 3,5 procent emisji państwa członkowskiego w roku lub okresie bazowym, jak określono w załączniku III, pomnożona przez pięć.
2.  Jeżeli wynik obliczenia, o którym mowa w ust. 1, jest ujemny w odniesieniu do poziomu referencyjnego dla lasów, państwo członkowskie ujmuje w swoich rozliczeniach dotyczących zarządzanych gruntów leśnych pochłanianie netto ogółem w wysokości nie więcej niż równowartość 3,5 procent emisji państwa członkowskiego w roku lub okresie bazowym, jak określono w załączniku III, pomnożona przez pięć. W rozliczeniach dotyczących zarządzanych gruntów leśnych państwa członkowskie mogą dodać do tej liczby wynoszącej 3,5 % wartość pochłaniania netto związanego z płytami drewnianymi, tarcicą i martwym drewnem, na warunkach określonych w akapitach drugim, trzecim i czwartym niniejszego ustępu.
Poprawka 48
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 2 – akapit 1 a (nowy)
Pochłanianie netto związane z płytami drewnianymi, o których mowa w art. 9 lit. b), i tarcicą, o której mowa w lit. c) tego artykułu, może być rozliczane oddzielnie – poza wartością i oprócz wartości pochłaniania netto w rozliczeniach dotyczących zarządzanych gruntów leśnych – do wysokości nieprzekraczającej poziomu 3 % emisji państwa członkowskiego w roku lub okresie bazowym określonym w załączniku III pomnożonego przez pięć.
Poprawka 49
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 2 – akapit 1 b (nowy)
Pochłanianie netto związane z martwym drewnem w kategorii rezerwuaru węgla może być rozliczane oddzielnie – poza wartością i oprócz wartości pochłaniania netto w rozliczeniach dotyczących zarządzanych gruntów leśnych – do wysokości nieprzekraczającej poziomu 3 % emisji państwa członkowskiego w roku lub okresie bazowym określonym w załączniku III pomnożonego przez pięć.
Poprawka 50
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 2 – akapit 1 c (nowy)
Łączna wartość pochłaniania netto w wysokości 3,5 %, o której mowa w akapicie pierwszym, powiększona o pochłanianie netto związane z płytami drewnianymi, tarcicą i martwym drewnem w rozliczeniach dotyczących zarządzanych gruntów leśnych nie może przekraczać wartości 7 % emisji państwa członkowskiego w roku lub okresie bazowym określonym w załączniku III pomnożonej przez pięć.
Poprawka 65
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 3 – akapit 2
Krajowy plan rozliczania dla leśnictwa zawiera wszystkie elementy wymienione w załączniku IV, sekcja B oraz zawiera proponowany nowy poziom referencyjny dla lasów w oparciu o kontynuację obecnych praktyk gospodarki leśnej i intensywności, co zostało udokumentowane w latach 1990-2009, według rodzaju lasu i według klasy wiekowej w krajowych lasach, wyrażony w tonach ekwiwalentu CO2 rocznie.
Krajowy plan rozliczania dla leśnictwa zawiera wszystkie elementy wymienione w załączniku IV, sekcja B oraz zawiera nowy poziom referencyjny dla lasów w oparciu o kontynuację obecnych praktyk gospodarki leśnej zgodnie z najlepszymi dostępnymi danymi, co zostało udokumentowane w latach 2000–2012, według rodzaju lasu i według klasy wiekowej w krajowych lasach, wyrażony w tonach ekwiwalentu CO2 rocznie.
Zwiększone pozyskiwanie przez państwo członkowskie, w oparciu o zrównoważone praktyki gospodarki leśnej i strategie krajowe przyjęte do daty przedłożenia poziomu referencyjnego dla lasów, spełnia następujące warunki:
a)  zarządzane grunty leśne pozostają jednym z pochłaniaczy gazów cieplarnianych; oraz
b)  w długoterminowej strategii rozwoju niskoemisyjnego określono sposoby utrzymania lub zwiększenia pochłaniaczy i rezerwuarów gazów cieplarnianych do 2050 r. z myślą o realizacji celu określonego w art. 4 ust. 1 porozumienia paryskiego, a mianowicie osiągnięciu w drugiej połowie bieżącego stulecia równowagi między antropogenicznymi emisjami gazów cieplarnianych według źródeł a ich usuwaniem przez pochłaniacze.
Komisja może udzielić odstępstwa od okresu bazowego 2000–2012 po złożeniu przez państwo członkowskie uzasadnionego wniosku, w którym wskazuje ono, że takie odstępstwo jest bezwzględnie konieczne z przyczyn związanych z dostępnością danych, takich jak terminy inwentaryzacji stanu lasu.
Poprawka 52
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 3 – akapit 2 a (nowy)
W drodze odstępstwa od akapitu drugiego poziom referencyjny dla lasów dla Chorwacji można obliczyć w sposób uwzględniający okupację części jej terytorium w latach 1991–1998 oraz skutki wojny i jej wpływ na praktyki gospodarki leśnej na terytorium Chorwacji, z pominięciem wpływu strategii politycznych na rozwój lasów jako pochłaniaczy.
Poprawka 53
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 3 – akapit 3
Krajowy plan rozliczania dla leśnictwa jest podawany do wiadomości publicznej i podlega konsultacjom publicznym.
Krajowy plan rozliczania dla leśnictwa jest podawany do wiadomości publicznej, w tym w formie publikacji za pośrednictwem internetu, i podlega konsultacjom publicznym.
Poprawka 54
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 4
4.  Państwa członkowskie wykazują zgodność metod i danych wykorzystywanych do ustalenia poziomu referencyjnego dla lasów w krajowym planie rozliczania oraz tych wykorzystywanych w sprawozdawczości w zakresie zarządzanych gruntów leśnych. Najpóźniej pod koniec okresu od 2021 do 2025 r. lub od 2026 do 2030 r. państwo członkowskie przekazuje Komisji korektę techniczną swojego poziomu referencyjnego, jeżeli jest to konieczne w celu zapewnienia spójności.
4.  Państwa członkowskie wykazują zgodność metod i danych wykorzystywanych do ustalenia poziomu referencyjnego dla lasów w krajowym planie rozliczania oraz tych wykorzystywanych w sprawozdawczości w zakresie zarządzanych gruntów leśnych. Jako odnośne dane wykorzystuje się najnowsze zweryfikowane rozliczenia dotyczące użytkowania gruntów i stanu lasów. Najpóźniej pod koniec okresu od 2021 do 2025 r. lub od 2026 do 2030 r. państwo członkowskie przekazuje Komisji korektę techniczną swojego poziomu referencyjnego, jeżeli jest to konieczne w celu zapewnienia spójności, oraz zgłasza dodatnie wkłady osiągnięte w wyniku polityki zrównoważonej gospodarki leśnej obowiązującej w czasie ustalania tego poziomu.
Poprawka 55
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 5
5.  Komisja dokonuje przeglądu krajowych planów rozliczania dla leśnictwa i korekt technicznych oraz ocenia, w jakim zakresie proponowane nowe lub poprawione poziomy referencyjne dla lasów zostały określone zgodnie z zasadami i wymogami określonymi w ust. 3 i 4 oraz w art. 5 ust. 1. W zakresie, w jakim jest to konieczne w celu zapewnienia zgodności z zasadami i wymogami określonymi w ust. 3 i 4 oraz w art. 5 ust. 1, Komisja może ponownie obliczyć proponowane nowe lub poprawione poziomy referencyjne dla lasów.
5.  Powołany zgodnie z decyzją Komisji (C(2016)3301) zespół ekspertów ds. przeglądów, w którego skład wchodzą przedstawiciele Komisji i państw członkowskich, dokonuje – w konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Leśnictwa i grupą dialogu obywatelskiego w dziedzinie gospodarki leśnej i korka – przeglądu krajowych planów rozliczania dla leśnictwa i korekt technicznych oraz ocenia, w jakim zakresie nowe lub poprawione poziomy referencyjne dla lasów ustalone przez państwa członkowskie zostały określone zgodnie z zasadami i wymogami określonymi w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu oraz w art. 5 ust. 1. Komisja może ponownie przeliczyć nowe lub poprawione poziomy referencyjne dla lasów tylko wtedy, gdy nie zachowano zgodności z zasadami i wymogami określonymi w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu oraz w art. 5 ust. 1. Komisja sporządza sprawozdanie podsumowujące i podaje je do wiadomości publicznej.
Poprawka 56
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 5 – akapit 1 a (nowy)
Państwa członkowskie dostarczają Komisji wszelkie dane i informacje wymagane do przeprowadzenia przeglądu i oceny, o których mowa w akapicie pierwszym.
Poprawka 57
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 6
6.  Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 14 w celu zmiany załącznika II w kontekście przeglądu przeprowadzonego zgodnie z ust. 5 w celu aktualizacji poziomów referencyjnych dla lasów danego państwa członkowskiego na podstawie przedłożonych krajowych planów rozliczania dla leśnictwa lub korekt technicznych, a także wszelkich ponownych obliczeń dokonanych w kontekście przeglądu. Do chwili wejścia w życie aktu delegowanego poziomy referencyjne dla lasów danego państwa członkowskiego, wyszczególnione w załączniku II, nadal mają zastosowanie w latach 2021–2025 i/ lub 2026–2030.
6.  Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 14 w celu zmiany załącznika II w kontekście przeglądu i oceny przeprowadzonych przez zespół ekspertów ds. przeglądu zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu w celu aktualizacji poziomów referencyjnych dla lasów danego państwa członkowskiego na podstawie przedłożonych krajowych planów rozliczania dla leśnictwa lub korekt technicznych, a także wszelkich ponownych obliczeń dokonanych w kontekście przeglądu.
Do chwili wejścia w życie aktów delegowanych poziomy referencyjne dla lasów danego państwa członkowskiego, wyszczególnione w załączniku II, nadal mają zastosowanie w latach 2021–2025 i/ lub 2026–2030.
Poprawka 58
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – akapit 1 a (nowy)
Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 14 w celu zmiany niniejszego rozporządzenia poprzez aktualizację kategorii pozyskanych produktów drzewnych polegającą na dodaniu produktów, w których występuje efekt pochłaniania dwutlenku węgla, w oparciu o wytyczne IPCC i z zapewnieniem integralności środowiskowej, a także poprzez aktualizację standardowych wartości połowicznego rozpadu określonych w załączniku V w celu dostosowania ich do postępu technicznego.
Poprawka 59
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 1
1.  Pod koniec okresów od 2021 do 2025 r. i od 2026 do 2030 r. państwa członkowskie mogą wyłączyć ze swoich rozliczeń dotyczących emisji gazów cieplarnianych z gruntów zalesionych i zarządzanych gruntów leśnych wynikające ze zjawisk katastrofalnych, które przekraczają średnie emisje spowodowane zjawiskami katastrofalnymi w latach 2001–2020, z wyjątkiem statystycznych wartości odstających („poziom tła”) obliczonych zgodnie z niniejszym artykułem oraz załącznikiem VI.
1.  Pod koniec okresów od 2021 do 2025 r. i od 2026 do 2030 r. państwa członkowskie mogą wyłączyć ze swoich rozliczeń dotyczących zarządzanych gruntów leśnych emisje gazów cieplarnianych wynikające ze zjawisk katastrofalnych, które przekraczają średnie emisje spowodowane zjawiskami katastrofalnymi w latach 2001–2020, z wyjątkiem statystycznych wartości odstających („poziom tła”) obliczonych zgodnie z niniejszym artykułem oraz załącznikiem VI.
Poprawka 60
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 5 a (nowy)
5a.  Sprawozdanie, o którym mowa w art. 15, zawiera ocenę skutków mechanizmu elastyczności określonego w niniejszym artykule.
Poprawka 61
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 a (nowy)
Artykuł 12a
W 2027 i 2032 r. Komisja składa sprawozdanie dotyczące skumulowanego salda emisji i pochłaniania pochodzących z zarządzanych gruntów leśnych w Unii w odniesieniu do średnich emisji i pochłaniania w latach 1990–2009. Jeżeli skumulowane saldo ma wartość ujemną, Komisja sporządza wniosek w celu skompensowania i usunięcia odpowiedniej ilości z limitów emisji państw członkowskich na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) .../...1a.
__________________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) .../... z dnia ... w sprawie rocznych wiążących ograniczeń emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie w latach 2021–2030 na rzecz stabilnej unii energetycznej i w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego, oraz zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji mających znaczenie dla zmiany klimatu (Dz.U. L ..., z ..., s. ...)
Poprawka 62
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 2
2.  Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 3, 5, 8, 10 i 13, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia [data wejścia w życie].
2.  Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 3, 5, 8, 9, 10 i 13, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia [data wejścia w życie].
Poprawka 63
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 15 – akapit -1 (nowy)
W ciągu sześciu miesięcy od dialogu pomocniczego na mocy UNFCCC w 2018 r. Komisja publikuje komunikat oceniający spójność unijnych aktów prawnych w zakresie klimatu i energii z celami porozumienia paryskiego.
Poprawka 64
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 15 – akapit 1
Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 28 lutego 2024 r., a następnie co pięć lat, na temat funkcjonowania niniejszego rozporządzenia, jego wkładu do ogólnego unijnego celu redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2030 r. i jego wkładu w realizację celów porozumienia paryskiego i może w stosownych przypadkach przedstawiać wnioski.
Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 28 lutego 2024 r., a następnie co pięć lat, na temat funkcjonowania niniejszego rozporządzenia, jego wkładu w osiągnięcie ogólnego unijnego celu redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2030 r. oraz w realizację celów porozumienia paryskiego. W stosownych przypadkach sprawozdaniom towarzyszą wnioski ustawodawcze.

(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0262/2017).


Jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich ***I
PDF 398kWORD 47k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 września 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1030/2002 ustanawiające jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich (COM(2016)0434 – C8-0247/2016 – 2016/0198(COD))
P8_TA(2017)0340A8-0065/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0434),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 79 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0247/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 15 czerwca 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0065/2017),

1.  zatwierdza poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 września 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1030/2002 ustanawiające jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/1954.)


Genetycznie zmodyfikowana soja DAS-68416-4
PDF 369kWORD 57k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 września 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję DAS-68416-4, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (D051451 – 2017/2780(RSP))
P8_TA(2017)0341B8-0498/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję DAS-68416-4, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (D051451),

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy, w szczególności jego art. 7 ust. 3, art. 9 ust. 2, art. 19 ust. 3 i art. 21 ust. 2(1),

–  uwzględniając głosowanie w dniu 12 czerwca 2017 r. – bez wydania opinii – w Stałym Komitecie ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, o którym mowa w art. 35 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003,

–  uwzględniając art. 11 i 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję(2),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) z dnia 26 stycznia 2017 r. opublikowaną w dniu 16 marca 2017 r.(3),

–  uwzględniając wniosek z dnia 14 lutego 2017 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) nr 182/2011 ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (COM(2017)0085, COD(2017)0035),

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje przeciwko zatwierdzaniu organizmów zmodyfikowanych genetycznie(4),

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności,

–  uwzględniając art. 106 ust. 2 i 3 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w dniu 25 stycznia 2011 r. zgodnie z art. 5 i 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 przedsiębiorstwo Dow AgroSciences Europe zwróciło się do właściwego organu krajowego Holandii z wnioskiem o wprowadzenie do obrotu żywności, składników żywności i paszy zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję DAS-68416-4, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych; mając na uwadze, że wniosek obejmował również wprowadzenie do obrotu genetycznie zmodyfikowanej soi DAS-68416-4 w produktach składających się z niej lub ją zawierających, do zastosowań innych niż w żywności i paszy na równi z innymi rodzajami soi, z wyjątkiem uprawy;

B.  mając na uwadze, że w dniu 26 stycznia 2017 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) wydał zgodnie z art. 6 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 pozytywną opinię, która następnie, w dniu 16 marca 2017 r. została opublikowana(5);

C.  mając na uwadze, że rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 stanowi, że genetycznie zmodyfikowana żywność lub pasza nie mogą mieć szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi, zdrowie zwierząt i na środowisko, oraz że przy sporządzaniu decyzji Komisja bierze pod uwagę wszelkie odnośne przepisy prawa unijnego, a także inne uzasadnione czynniki istotne dla rozpatrywanej sprawy;

D.  mając na uwadze, że w trakcie trzymiesięcznego okresu konsultacji państwa członkowskie zgłosiły liczne uwagi krytyczne(6); mając na uwadze, że w najbardziej niepokojących ocenach stwierdzono na przykład, że „obecny wniosek i przedstawione dane z oceny ryzyka nie dostarczają wystarczających informacji, które pozwalałyby jednoznacznie wykluczyć negatywny wpływ na [zdrowie] zwierząt i ludzi”, że „dane przedstawione dotychczas przez wnioskodawcę nie są wystarczające do ukończenia oceny wniosku” i „ograniczony zasięg badań sprawia, że trudno jest przeprowadzić pełną ocenę ryzyka”;

E.  mając na uwadze, że państwa członkowskie skrytykowały między innymi: brak badań dotyczących wpływu genetycznie zmodyfikowanej soi na zdrowie ludzi i zwierząt, co uniemożliwia zakończenie oceny ryzyka dla środowiska; wybór i usytuowanie miejsc w terenie do przeprowadzenia oceny porównawczej; fakt, że toksykologiczna ocena ryzyka nie może zostać zakończona, ponieważ nie przeprowadzono żadnych odpowiednich testów toksyczności na materiale roślinnym z soi DAS-68416-4; brak informacji na temat herbicydów uzupełniających, które mogą być stosowane na uprawach zmodyfikowanych genetycznie, i ich metabolitów; fakt, że oceny wartości odżywczej są poparte badaniem branżowym, z którego nie można wyciągnąć żadnych wniosków naukowych; oraz fakt, że propozycja wnioskodawcy dotycząca planu monitorowania skutków dla środowiska nie jest zgodna z celami określonymi w załączniku VII do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie(7);

F.  mając na uwadze, że soja DAS-68416-4 wykazuje ekspresję białka aryloksyalkanian dioksygenazy-12 (AAD-12), nadającego odporność na kwas 2,4-dichlorofenoksyoctowy (2,4-D) i inne pokrewne herbicydy z grupy fenoksykwasów; mając na uwadze, że soja ta wykazuje również ekspresję białka acetyltransferazy fosfinotrycyny (PAT), nadającego tolerancję na herbicydy na bazie glufosynatu amonowego;

G.  mając na uwadze, że wyniki niezależnych badań budzą obawy, jeżeli chodzi o ryzyko związane z substancją czynną 2,4-D w odniesieniu do rozwoju płodu, wad wrodzonych u noworodków oraz zaburzeń hormonalnych(8); mając na uwadze, że w 2015 r. odnowiono zatwierdzenie substancji czynnej 2,4-D, lecz nadal brakuje informacji od wnioskodawcy dotyczących potencjalnych właściwości zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego(9);

H.  mając na uwadze, że glufosynat jest sklasyfikowany jako substancja działająca szkodliwie na rozrodczość i tym samym podlega kryteriom wyłączenia określonym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin(10); mając na uwadze, że zezwolenie dla glufosynatu traci ważność w dniu 31 lipca 2018 r.(11);

I.  mając na uwadze, że wielu ekspertów wyraziło obawy dotyczące 2,4-dichlorofenolu, produktu rozpadu 2,4-D, który może być obecny w importowanej soi DAS-68416-4; mając na uwadze, że 2,4-dichlorofenol jest znaną substancją zaburzającą funkcjonowanie układu hormonalnego działającą szkodliwie na rozrodczość;

J.  mając na uwadze, że ze względu na dobrą rozpuszczalność 2,4-dichlorofenolu w tłuszczach i olejach można oczekiwać, iż podczas przetwarzania nasion soi będzie się on gromadził w oleju sojowym; mając na uwadze, że głównym produktem sojowym używanym przez ludzi jest olej sojowy, który występuje, między innymi, w składzie niektórych preparatów dla niemowląt(12);

K.  mając na uwadze, że ilość 2,4-dichlorofenolu w produkcie może być wyższa niż ilość pozostałości 2,4-D; mając na uwadze, że nie istnieje unijny najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości dla 2,4-dichlorofenolu;

L.  mając na uwadze, że z niedawnego raportu ONZ wynika, iż pestycydy są przyczyną około 200 000 zgonów z powodu ostrego zatrucia rocznie, z czego 99 % ma miejsce w krajach rozwijających się; mając na uwadze, że Unia podpisała się pod celami zrównoważonego rozwoju, które obejmują zobowiązanie do znacznego obniżenia do 2030 r. liczby zgonów i chorób powodowanych przez niebezpieczne substancje chemiczne oraz zanieczyszczenie i skażenie powietrza, wody i gleby (cel zrównoważonego rozwoju nr 3, zadanie 9), w odniesieniu do których jednym ze wskaźników jest współczynnik śmiertelności z powodu nieumyślnego zatrucia(13); mając na uwadze, że, jak wykazano, skutkiem stosowania zmodyfikowanych genetycznie upraw tolerujących herbicydy jest wyższe zużycie tych środków chwastobójczych w porównaniu z ich konwencjonalnymi odpowiednikami(14);

M.  mając na uwadze, że Unia jest zobowiązana do zapewnienia spójności polityki na rzecz rozwoju, która ma minimalizować sprzeczności i tworzyć synergię pomiędzy różnymi obszarami polityki Unii, w tym w dziedzinie handlu, środowiska naturalnego i rolnictwa(15), aby przynieść korzyści krajom rozwijającym się i zwiększyć skuteczność współpracy na rzecz rozwoju(16);

N.  mając na uwadze, że wydanie zezwolenia na przywóz soi DAS-68416-4 do Unii bez wątpienia doprowadzi do zwiększenia jej upraw w państwach trzecich, w tym w krajach rozwijających się, a także do proporcjonalnie większego zużycia herbicydów zawierających 2,4-D i glufosynat;

O.  mając na uwadze, że rozwój zmodyfikowanych genetycznie upraw tolerujących szereg selektywnych herbicydów wynika głównie z gwałtownej zmiany odporności chwastów na glifosat w krajach, które w znacznym stopniu uzależnione są od upraw zmodyfikowanych genetycznie;

P.  mając na uwadze, że Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, o którym mowa w art. 35 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, w głosowaniu w dniu 12 czerwca 2017 r. nie wydał opinii; mając na uwadze, że 15 państw członkowskich głosowało przeciw wnioskowi, podczas gdy jedynie 11 państw członkowskich reprezentujących 36,57 % ludności UE głosowało za jego przyjęciem, a dwa państwa członkowskie wstrzymały się od głosu;

Q.  mając na uwadze, że Komisja niejednokrotnie wyrażała ubolewanie, że od czasu wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 musiała przyjmować decyzje zatwierdzające bez wsparcia ze strony Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, oraz że zwrot dokumentacji do Komisji w celu podjęcia ostatecznej decyzji, który zdecydowanie stanowi wyjątek w całej procedurze, stał się normą, jeśli chodzi o podejmowanie decyzji w sprawie zatwierdzania genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy; mając na uwadze, że praktykę tę jako niedemokratyczną potępił również przewodniczący Juncker(17);

R.  mając na uwadze, że w dniu 28 października 2015 r. Parlament odrzucił w pierwszym czytaniu wniosek ustawodawczy z dnia 22 kwietnia 2015 r.(18) zmieniający rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 oraz zwrócił się do Komisji o wycofanie tego wniosku i przedstawienie nowego;

S.  mając na uwadze, że zgodnie z motywem 14 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 Komisja powinna, tak dalece jak to możliwe, działać w taki sposób, aby unikać sprzeciwiania się jakiemukolwiek dominującemu stanowisku, jakie może wyłonić się w komitecie odwoławczym, przeciwko stosowności aktu wykonawczego, w szczególności w kwestiach tak drażliwych jak zdrowie konsumentów, bezpieczeństwo żywności i środowisko naturalne;

1.  uważa, że projekt decyzji wykonawczej Komisji przekracza zakres uprawnień wykonawczych przewidzianych w zosporządzenia (WE) nr 1829/2003;

2.  uważa, że projekt decyzji wykonawczej Komisji jest niespójna z prawem Unii, gdyż nie odpowiada celowi rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 zakładającemu – zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002(19) – stworzenie podstawy do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony życia i zdrowia ludzkiego, zdrowia i dobrostanu zwierząt, środowiska naturalnego oraz interesów konsumenta w związku z genetycznie zmodyfikowaną żywnością i paszą, przy jednoczesnym zapewnieniu skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego;

3.  wzywa Komisję do wycofania projektu decyzji wykonawczej;

4.  wzywa Komisję do zawieszenia wszelkich decyzji wykonawczych dotyczących wniosków o zezwolenie na stosowanie organizmów zmodyfikowanych genetycznie do chwili zmiany procedury zatwierdzania w taki sposób, aby wyeliminować niedociągnięcia obecnej procedury, która okazała się nieodpowiednia;

5.  wzywa Komisję, aby nie zatwierdzała żadnych roślin zmodyfikowanych genetycznie tolerujących herbicydy bez przeprowadzenia pełnej oceny pozostałości pochodzących z oprysków herbicydami uzupełniającymi i ich komercyjnymi formami użytkowymi stosowanymi w krajach uprawy;

6.  wzywa Komisję, aby nie zatwierdzała żadnych roślin zmodyfikowanych genetycznie tolerujących herbicydy i uodpornionych na kombinacje herbicydów, jak ma to miejsce w przypadku soi DAS-68416-4, bez przeprowadzenia pełnej oceny szczególnych skumulowanych skutków pozostałości pochodzących z oprysków kombinacją herbicydów uzupełniających i ich komercyjnych form użytkowych stosowanych w krajach uprawy;

7.  wzywa Komisję, aby domagała się o wiele bardziej szczegółowych badań zagrożeń dla zdrowia związanych ze złożonymi modyfikacjami genetycznymi takimi jak DAS-68416-4;

8.  wzywa Komisję, aby opracowała strategie oceny zagrożeń dla zdrowia i toksykologii, a także nadzoru po wprowadzeniu do obrotu w odniesieniu do całego łańcucha żywnościowego i paszowego oraz ich połączeń, jakie występują w łańcuchu żywnościowym i paszowym w warunkach praktycznych;

9.  wzywa Komisję, aby w pełni uwzględniała oceny ryzyka stosowania herbicydów uzupełniających i ich pozostałości w ocenie ryzyka roślin zmodyfikowanych genetycznie tolerujących herbicydy, niezależnie od tego, czy roślina zmodyfikowana genetycznie jest przeznaczona do uprawy w Unii, czy też ma być importowana jako żywność i pasza;

10.  wzywa Komisję do wypełnienia obowiązku zachowania spójności polityki na rzecz rozwoju wynikającego z art. 208 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

11.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1.
(2) Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.
(3) https://www.efsa.europa.eu/en/efsajournal/pub/4719
(4)–––––––––––––– – Rezolucja z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie wprowadzenia do obrotu w celu uprawy, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, kukurydzy (Zea mays L., linia 1507) zmodyfikowanej genetycznie w celu uzyskania odporności na niektóre szkodniki z rzędu Lepidoptera (łuskoskrzydłe) (Dz.U. C 482 z 23.12.2016, s. 110).Rezolucja z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/2279 z dnia 4 grudnia 2015 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę NK603 × T25 (Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0456).Rezolucja z dnia 3 lutego 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON 87705 × MON 89788, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0040).Rezolucja z dnia 3 lutego 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON 87708 × MON 89788, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0039).Rezolucja z dnia 3 lutego 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję FG72 (MST-FGØ72-2), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0038).Rezolucja z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę Bt11 × MIR162 × MIR604 × GA21, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych oraz produktów zawierających genetycznie zmodyfikowane odmiany kukurydzy łączące dwie lub trzy spośród modyfikacji genetycznych (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0271).Rezolucja z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji w sprawie wprowadzenia do obrotu zmodyfikowanego genetycznie goździka (Dianthus caryophyllus L., linia SHD-27531-4) (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0272).Rezolucja z dnia 6 października 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji dotyczącej odnowienia zezwolenia na wprowadzenie do obrotu w celu uprawy materiału siewnego zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy MON 810 (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0388).Rezolucja z dnia 6 października 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON 810 (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0389).Rezolucja z dnia 6 października 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji dotyczącej wprowadzenia do obrotu w celu uprawy materiału siewnego zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy Bt11 (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0386).Rezolucja z dnia 6 października 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji dotyczącej wprowadzenia do obrotu w celu uprawy materiału siewnego zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy 1507 (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0387).Rezolucja z dnia 6 października 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną bawełnę 281-24-236 × 3006-210-23 × MON 88913, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0390).Rezolucja z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę Bt11 × 59122 × MIR604 × 1507 × GA21, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych oraz produktów zawierających genetycznie zmodyfikowane odmiany kukurydzy łączące dwie, trzy lub cztery spośród modyfikacji genetycznych Bt11, 59122, MIR604, 1507 i GA21 (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0123).Rezolucja z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę DAS-40278-9, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0215).Rezolucja z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną bawełnę GHB119 (BCS-GHØØ5-8), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0214).
(5) https://www.efsa.europa.eu/en/efsajournal/pub/4719
(6) Załącznik G – Uwagi państw członkowskich i odpowiedzi panelu EFSA ds. GMO http://registerofquestions.efsa.europa.eu/roqFrontend/questionLoader?question=EFSA-Q-2011-00052
(7) Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1.
(8) http://www.pan-europe.info/sites/pan-europe.info/files/public/resources/reports/pane-2014-risks-of-herbicide-2-4-d.pdf
(9) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2033 z dnia 13 listopada 2015 r. w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej 2,4-D, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. L 298 z 14.11.2015, s. 8).
(10) Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 1.
(11) http://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/HTML/?uri=CELEX:32015R0404&from=PL
(12) Dokument z konsultacji z państwami członkowskimi, s. 31-32. http://registerofquestions.efsa.europa.eu/roqFrontend/questionLoader?question=EFSA-Q-2011-00052
(13) https://sustainabledevelopment.un.org/sdg3
(14) https://link.springer.com/article/10.1007%2Fs00267-015-0589-7
(15) Komunikat Komisji z dnia 12 kwietnia 2005 r. zatytułowany „Spójność polityki na rzecz rozwoju: Przyspieszanie postępu w osiąganiu Milenijnych Celów Rozwoju” (COM(2005)0134).
(16) https://ec.europa.eu/europeaid/policies/policy-coherence-development_en
(17) Zob. na przykład uwagi wstępne podczas posiedzenia plenarnego Parlamentu Europejskiego zawarte w wytycznych politycznych dla kolejnej Komisji (Strasburg, 15 lipca 2014 r.) oraz orędzie o stanie Unii z 2016 r. (Strasburg, 14 września 2016 r.).
(18) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0379.
(19) Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.


Przywóz paszy i żywności pochodzących lub wysyłanych z Japonii w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej Fukushima
PDF 409kWORD 53k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 września 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia wykonawczego Komisji zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/6 w odniesieniu do paszy i żywności objętych specjalnymi warunkami regulującymi przywóz paszy i żywności pochodzących lub wysyłanych z Japonii w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej Fukushima (D051561/01 – 2017/2837(RSP))
P8_TA(2017)0342B8-0502/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt rozporządzenia wykonawczego Komisji zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/6 w odniesieniu do paszy i żywności objętych specjalnymi warunkami regulującymi przywóz paszy i żywności pochodzących lub wysyłanych z Japonii w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej Fukushima (D051561/01),

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności(1), w szczególności jego art. 53 ust. 1 lit. b) ppkt (ii),

–  uwzględniając art. 11 i 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję(2),

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności,

–  uwzględniając art. 106 ust. 2 i 3 Regulaminu,

Uwagi ogólne

A.  mając na uwadze, że obecnie w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2016/6 wymaga się, aby przesyłkom szeregu środków spożywczych, w tym grzybów, ryb i produktów rybołówstwa, ryżu i soi, pochodzących lub wysyłanych z jakiegokolwiek regionu Japonii towarzyszyło ważne oświadczenie władz japońskich potwierdzające, że produkty nie przekraczają maksymalnego dopuszczalnego poziomu skażenia obowiązującego w Japonii (art. 5 ust. 1 i 2); mając na uwadze, że projekt rozporządzenia wykonawczego Komisji („projekt wniosku”) wymaga takiego oświadczenia w przypadku jedynie ograniczonej listy środków spożywczych i pasz pochodzących z dwunastu prefektur wymienionych w załączniku II; mając na uwadze, że projekt wniosku skreśla także z załącznika II szereg kategorii żywności i pasz;

B.  mając również na uwadze, że zgodnie z art. 10 projektu wniosku kontrole urzędowe, a mianowicie kontrole dokumentacji wszystkich przesyłek oraz wyrywkowe kontrole tożsamości i wyrywkowe kontrole fizyczne, w tym analizy laboratoryjne na obecność cezu-134 i cezu-137, są teraz wymagane tylko w przypadku paszy i żywności wymienionych w załączniku II; mając na uwadze, że w projekcie wniosku utrzymano niską częstotliwość kontroli przy przywozie (motyw 12);

C.  mając na uwadze, że po przyjęciu zmian zaproponowanych przez Komisję rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/6 nie będzie już wymagać od państw członkowskich informowania Komisji co trzy miesiące za pośrednictwem systemu wczesnego ostrzegania o niebezpiecznej żywności i paszach o wszystkich wynikach analiz;

D.  mając na uwadze, że w projekcie wniosku nie wprowadza się zmian do obecnego załącznika I do rozporządzenia (UE) 2016/6, w którym określono maksymalne dozwolone poziomy przewidziane w prawie japońskim dla różnych kategorii żywności i pasz(3); mając na uwadze, że rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/6 ani projekt jego zmiany nie wymagają weryfikacji zgodności z maksymalnymi poziomami w przypadku kategorii żywności i paszy określonych w załączniku I, czy to w formie dokumentacji dostarczonej przez władze Japonii czy kontroli i pobierania próbek na granicach UE; mając na uwadze, że nie ma więc żadnej gwarancji, że te środki spożywcze i pasze nie przekroczą maksymalnych poziomów skażenia promieniotwórczego;

E.  mając na uwadze, że projekt wniosku jest oparty na danych o występowaniu dostarczonych przez władze Japonii w latach 2014, 2015 i 2016 (ponad 132 000 danych na temat promieniotwórczości paszy i żywności innej niż wołowina i ponad 527 000 danych na temat promieniotwórczości w przypadku wołowiny); mając na uwadze, że choć zmiany w projekcie wniosku oparte są na szczegółowej analizie wspomnianych danych, nie przytoczono w tekście ani tej analizy ani nie podano linku do nieprzetworzonych danych;

F.  mając na uwadze, że w związku z tym bardzo trudno jest stwierdzić, czy zaproponowane środki są wystarczające, aby chronić zdrowie obywateli Unii;

G.  mając na uwadze, że nawet bez analizy, na której Komisja oparła swój wniosek, istnieją wystarczające powody, by uznać, że ten wniosek mógłby prowadzić do zwiększenia ekspozycji na żywność napromieniowaną, co ma wpływ na zdrowie ludzi;

H.  mając na uwadze, że prezes Tokyo Electric Power Company (TEPCO) zwrócił się z oficjalną prośbą do rządu Japonii o zgodę na zrzucenie do Oceanu Spokojnego prawie miliona ton silnie promieniotwórczej wody, użytej do chłodzenia uszkodzonych reaktorów elektrowni jądrowej; mając na uwadze, że wydanie takiej zgody mogłoby mieć znaczący negatywny wpływ na poziom bezpieczeństwa żywności produktów rybołówstwa pozyskanych u wybrzeży Japonii;

Uwagi szczegółowe w odniesieniu do załącznika II

I.  mając na uwadze, że wszystkie japońskie prefektury objęte obecnie załącznikiem II (Fukushima, Miyagi, Akita, Yamagata, Nagano, Gunma, Ibaraki, Tochigi, Chiba, Iwate, Yamanashi, Shizuoka, Niigata) są narażone na opad promieniotwórczy w wyniku katastrofy jądrowej, jaka miała miejsce w elektrowni jądrowej w Fukushimie w 2011 r.;

J.  mając na uwadze, że bez uzasadnienia w projekcie wniosku skreślono z załącznika II ryż i produkty pochodne pochodzące z prefektury Fukushima; mając na uwadze, że oznacza to, iż nie będzie już żadnego wymogu pobierania i analizowania próbek tych produktów przy wprowadzaniu ich na terytorium Unii ani – po stronie władz japońskich – żadnego obowiązku poświadczenia zgodności produktów z maksymalnymi dopuszczalnymi poziomami skażenia promieniotwórczego; mając na uwadze, że jednym z produktów uzyskiwanych z ryżu usuniętych z załącznika II jest ryż stosowany w żywności dla niemowląt i żywności dla małych dzieci(4); mając na uwadze, że w przypadku niemowląt i dzieci, ze względu na ich szczególną wrażliwość na promieniowanie, jakikolwiek poziom zanieczyszczenia jest niemożliwy do zaakceptowania; mając na uwadze, że w ramach umowy o wolnym handlu między UE a Japonią wywóz ryżu z Japonii może wzrosnąć; mając na uwadze, że ze względu na niedawne uchylenie nakazu ewakuacji prawdopodobne jest, iż uprawa ryżu na zanieczyszczonych polach ryżowych zostanie wznowiona;

K.  mając na uwadze, że choć w motywie 7 projektu wniosku określono, że z załącznika II skreśla się wyłącznie ryż i produkty z niego otrzymane pochodzące z prefektury Fukushima, sam załącznik II zmieniono w taki sposób, aby obecnie bez kontroli, pobierania próbek lub analizy umożliwić przywóz do Unii siedmiu gatunków ryb (w tym tuńczyka błękitnopłetwego atlantyckiego i pacyficznego oraz makreli atlantyckiej i makreli japońskiej), jak również skorupiaków i mięczaków, które zostały złowione lub zebrane w wodach w Fukushimie;

L.  mając na uwadze, że na mocy wniosku siedem gatunków ryb (tuńczyk błękitnopłetwy atlantycki i pacyficzny oraz makrela atlantycka i makrela japońska), skorupiaki (takie jak homary i krewetki) oraz mięczaki (takie jak małże i omułki) również zostaną usunięte z załącznika II w odniesieniu do sześciu innych prefektur, a mianowicie Miyagi, Iwate, Gunma, Ibaraki, Chiba i Tochigi; mając na uwadze, że to ograniczenie kontroli nie zostało uzasadnione ani wyjaśnione, podobnie jak nie wyjaśniono, dlaczego akurat te gatunki są uważane za wystarczająco bezpieczne, aby zezwolić na ich przywóz do Unii bez kontroli, zaś inne nie;

M.  mając na uwadze, że zgodnie z proponowanym wnioskiem z załącznika II wykreślono wszystkie produkty pochodzące z prefektury Akita (obecnie obejmuje on pięć produktów z Akita – grzyby, aralię, pędy bambusa, japońskiego długosza królewskiego i koshiaburę (dziko rosnącą roślinę jadalną) – i wszystkie ich produkty pochodne); mając na uwadze brak uzasadnienia lub wyjaśnień co do tego ograniczenia kontroli;

N.  mając na uwadze, że z załącznika II wykreślono aralię, bambus i japoński długosz królewski pochodzące z Yamagata; mając na uwadze brak uzasadnienia lub wyjaśnień co do tego ograniczenia kontroli;

O.  mając na uwadze, że z załącznika II wykreślono japoński długosz królewski, orlicę i pióropusznik strusi pochodzące z pięciu prefektur, a mianowicie Iwate, Gunma, Ibaraki, Chiba i Tochigi; mając na uwadze brak uzasadnienia lub wyjaśnień co do tego ograniczenia kontroli;

P.  mając na uwadze, że jedynym nowym elementem dodanym do załącznika II są ryby i produkty rybne z prefektury Nagano; mając na uwadze brak uzasadnienia tego zaostrzenia kontroli; mając na uwadze, że systematyczne kontrole zostały zniesione w odniesieniu do tej prefektury w grudniu 2011 r.; mając na uwadze, że w marcu 2014 r. do załącznika II ponownie dodano niektóre dziko rosnące rośliny jadalne;

Uwagi szczegółowe w odniesieniu do załącznika I

Q.  mając na uwadze, że w projekcie wniosku nie wprowadza się zmian do obecnego załącznika I do rozporządzenia (UE) 2016/6, w którym określono maksymalne dozwolone poziomy przewidziane w prawie japońskim; mając na uwadze, że rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/6 ani projekt jego zmiany nie wymagają weryfikacji zgodności z maksymalnymi poziomami w przypadku kategorii żywności i paszy określonych w załączniku I, czy to w formie dokumentacji dostarczonej przez władze Japonii czy kontroli i pobierania próbek na granicach UE; mając na uwadze, że nie ma więc żadnej gwarancji, że te środki spożywcze i pasze nie przekraczają maksymalnych poziomów skażenia promieniotwórczego;

R.  mając na uwadze, że od dnia 1 kwietnia 2012 r. maksymalne poziomy obowiązujące w Japonii i, co za tym idzie, te wymienione w załączniku I, do dziś nie zostały skorygowane w dół; mając na uwadze, że te poziomy powinny zostać obniżone, w szczególności w stosunku do środków spożywczych dla najbardziej narażonych grup, takich jak mleko i żywność dla niemowląt i dzieci;

S.  mając na uwadze, że sześć lat po katastrofie wysoce wątpliwe jest to, czy Unia powinna być dopuszczać do spożycia (nawet teoretycznie – zważywszy, że nie ma prawnego obowiązku prowadzenia kontroli na granicach Unii) następujące maksymalne poziomy dla cezu-134 i cezu-137, tj. 50 Bq/kg w przypadku żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci (takiej jak mleko w proszku dla niemowląt, preparaty do dalszego żywienia niemowląt oraz żywność dla dzieci), a także mleka i napojów na bazie mleka, 10 Bq/kg dla wody mineralnej i podobnych napojów oraz herbaty parzonej z niesfermentowanych liści oraz 100 Bq/kg dla wszystkich innych produktów spożywczych;

1.  uważa, że projekt rozporządzenia wykonawczego Komisji przekracza uprawnienia wykonawcze przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002;

2.  uważa, że projekt rozporządzenia wykonawczego Komisji jest niespójny z prawem Unii, ponieważ jest niezgodny z celem i zasadami ogólnymi ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 dotyczącymi zapewnienia wysokiego poziomu ochrony życia i zdrowia ludzkiego, zdrowia i dobrostanu zwierząt, środowiska i interesów konsumentów;

3.  wzywa Komisję do wycofania projektu rozporządzenia wykonawczego oraz do przedłożenia komitetowi nowego projektu najpóźniej do końca 2017 r.;

4.  wzywa Komisję, aby podczas opracowywania nowego projektu:

   dopilnowała, aby wszystkie produkty spożywcze i pasze importowane z Japonii do Unii, w tym kategorie wymienione w załączniku I, podlegały kontrolom i inspekcjom;
   skorygowała w dół maksymalne poziomy podane w załączniku I; oraz
   uwzględniła niedawne zniesienie nakazu ewakuacji w dotkniętych prefekturach i zagwarantowała, że nie ma negatywnego wpływu na poziomy skażenia promieniotwórczego środków spożywczych i pasz przywożonych do Unii;

5.  wzywa Komisję, aby w oczekiwaniu na sporządzenie nowego wniosku, do wprowadzenia środków nadzwyczajnych, zgodnie z wymogiem określonym w art. 53 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, tak aby zapewnić jak najwyższy poziom ochrony zdrowia ludzkiego;

6.  wzywa Komisję, aby niezwłocznie udostępniła publicznie, w tym w unijnym systemie wczesnego ostrzegania o niebezpiecznej żywności i paszach, analizę, na której opiera się projekt wniosku, a także szczegóły dotyczące systemu kontroli wprowadzonego przez władze Japonii, wraz z uzasadnieniem jego adekwatności i skuteczności;

7.  wzywa Komisję do przedstawienia aktualnego obrazu sytuacji radiologicznej w Japonii od 2011 roku, a także kompleksowych przeglądów za każdy rok w okresie 2011‑2017 dotyczących substancji promieniotwórczych uwolnionych zarówno do atmosfery, jak i do Oceanu Spokojnego z elektrowni jądrowej w Fukushimie, tak by można było przeprowadzić szczegółową analizę bezpieczeństwa żywności;

8.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.
(2) Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.
(3) „Środki spożywcze dla niemowląt i małych dzieci”, „Mleko i napoje na bazie mleka”, „Woda mineralna i podobne napoje oraz herbata parzona z niesfermentowanych liści” i „Inna żywność”, jak również pasza przeznaczona dla bydła, koni, świń, drobiu i ryb.
(4) Objęty kodem CN 1901.


Projekt budżetu korygującego nr 3/2017: zasoby budżetowe Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych; plany zatrudnienia ACER i SESAR2
PDF 399kWORD 50k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 września 2017 r. w sprawie stanowiska Rady dotyczącego projektu budżetu korygującego nr 3/2017 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017 zwiększającego zasoby budżetowe Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych w celu obniżenia bezrobocia wśród młodzieży w całej Unii Europejskiej oraz aktualizującego plany zatrudnienia agencji zdecentralizowanej ACER i wspólnego przedsięwzięcia SESAR2 (11812/2017– C8-0303/2017 – 2017/2078(BUD))
P8_TA(2017)0343A8-0282/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 314 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(1), w szczególności jego art. 41,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017, w formie przyjętej ostatecznie w dniu 1 grudnia 2016 r.(2),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020(3) („rozporządzenie w sprawie WRF”),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(4),

–  uwzględniając sprawozdanie specjalne nr 5/2017 Europejskiego Trybunału Obrachunkowego pt. „Bezrobocie wśród młodzieży – czy polityka UE wpłynęła na zmianę sytuacji? Ocena gwarancji dla młodzieży i Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych”,

–  uwzględniając decyzję Rady 2014/335/UE, Euratom z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej(5),

–  uwzględniając projekt budżetu korygującego nr 3/2017 przyjęty przez Komisję dnia 30 maja 2017 r. (COM(2017)0288),

–  uwzględniając stanowisko dotyczące projektu budżetu korygującego nr 3/2017 przyjęte przez Radę dnia 4 września 2017 r. i przekazane Parlamentowi Europejskiemu tego samego dnia (11812/2017 – C8-0303/2017),

–  uwzględniając art. 88 i 91 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0282/2017),

A.  mając na uwadze, że projekt budżetu korygującego nr 3/2017 dotyczy przeznaczenia kwoty 500 mln EUR w postaci dodatkowych środków na zobowiązania na Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, jak zostało to uzgodnione przez Parlament Europejski i Radę w ramach ich porozumienia w sprawie budżetu na 2017 r., a także na zmiany w planach zatrudnienia agencji zdecentralizowanej ACER i wspólnego przedsięwzięcia SESAR2, bez wprowadzania zmian do ogólnego budżetu ani w zakresie całkowitej liczby stanowisk;

B.  mając na uwadze, że Parlament Europejski i Rada zwróciły się do Komisji o przedstawienie w 2017 r. budżetu korygującego z myślą o przeznaczeniu w 2017 r. 500 mln EUR pochodzących z łącznego marginesu na zobowiązania na Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, jak tylko przyjęte zostaną techniczne dostosowania przewidziane na mocy art. 6 rozporządzenia w sprawie wieloletnich ram finansowych;

C.  mając na uwadze, że w następstwie przyjęcia dostosowań technicznych Komisja proponuje wprowadzenie zmian do budżetu Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017 oraz podwyższenie poziomu środków w art. 04 02 64 „Inicjatywa na rzecz zatrudnienia ludzi młodych”;

D.  mając na uwadze, że w kontekście śródokresowego przeglądu wieloletnich ram finansowych (WRF), Parlament Europejski i Rada podjęły decyzję o zwiększeniu środków o kwotę 1,2 mld EUR na Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych w latach 2017–2020 i że Parlament Europejski podkreślił w swym oświadczeniu związanym z śródokresowym przeglądem WRF, że ograniczenie to ma charakter polityczny i nie wiąże się z żadnymi konsekwencjami prawnymi;

E.  mając na uwadze, że w kontekście śródokresowego przeglądu WRF Komisja podkreśliła również w swoim oświadczeniu, że należy rozważyć zwiększenie środków na Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych o kwotę wyższą niż uzgodnione 1,2 mld EUR dzięki wykorzystaniu marginesów dostępnych w ramach łącznego marginesu na zobowiązania zgodnie z art. 14 rozporządzenia w sprawie WRF;

F.  mając na uwadze, że wymóg dotyczący przewidzianych w 2017 r. zmian zaszeregowania jest niezbędny zarówno dla agencji zdecentralizowanej ACER, jak i wspólnego przedsięwzięcia SESAR2;

1.  podkreśla w pierwszej kolejności pilną potrzebę dodatkowego zwiększenia środków na zobowiązania finansowe Unii w zakresie zwalczania bezrobocia wśród młodzieży poprzez przyznanie dodatkowych środków finansowych na Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych;

2.  wyraża ubolewanie z powodu opóźnienia modyfikacji budżetu Unii na rok 2017 w celu zwiększenia środków na Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, stosownie do uzgodnień podczas rocznej procedury budżetowej 2017, z uwagi na blokadę śródokresowej rewizji wieloletnich ram finansowych i jej późne zatwierdzenie w Radzie;

3.  przyjmuje do wiadomości projekt budżetu korygującego nr 3/2017 w formie przedstawionej przez Komisję;

4.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia szybkiego przeprogramowania odpowiednich programów operacyjnych, tak by zagwarantować, że do końca 2017 r. zostaną zaciągnięte zobowiązania na całość dodatkowych środków finansowych w kwocie 500 mln EUR przeznaczonych na Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych; wzywa ponadto państwa członkowskie do dokonania ocen pod kątem brakujących elementów, a także analiz rynkowych, zanim ustanowione zostaną programy, aby uzyskać jak największe korzyści z Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych;

5.  odnotowuje zmiany w planach zatrudnienia agencji zdecentralizowanej ACER oraz wspólnego przedsięwzięcia SESAR2; zauważa, że zmiany te nie wpływają na całkowitą liczbę stanowisk i że mogą one zostać sfinansowane w ramach rocznego budżetu tych organów na bieżący rok; zgadza się, ze zmiana grupy zaszeregowania stanowiska AD15 we wspólnym przedsięwzięciu SESAR2 ma charakter ad personam i przestanie obowiązywać z końcem kadencji obecnego dyrektora wykonawczego;

6.  zatwierdza stanowisko Rady dotyczące projektu budżetu korygującego nr 3/2017;

7.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do ogłoszenia, że budżet korygujący nr 3/2017 został ostatecznie przyjęty i do zarządzenia jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

8.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz parlamentom narodowym.

(1) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(2) Dz.U. L 51 z 28.2.2017.
(3) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(4) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(5) Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 105.


Wywóz broni: wdrażanie wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB
PDF 456kWORD 63k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 września 2017 r. w sprawie wywozu broni: wdrażanie wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB (2017/2029(INI))
P8_TA(2017)0344A8-0264/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając zasady zawarte w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), w szczególności wspieranie demokracji i państwa prawnego oraz utrzymanie pokoju, zapobieganie konfliktom i umacnianie bezpieczeństwa międzynarodowego,

–  uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2008/944/WPZiB z dnia 8 grudnia 2008 r. określające wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego(1) (zwane dalej „wspólnym stanowiskiem”),

–  uwzględniając 17.(2) i 18.(3) sprawozdanie roczne UE, przygotowane zgodnie z art. 8 ust. 2 wspólnego stanowiska,

–  uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2015/2309 z dnia 10 grudnia 2015 r. w sprawie propagowania skutecznych kontroli wywozu broni(4) i decyzję Rady (WPZiB) 2017/915 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie działań informacyjnych Unii wspierających wdrożenie Traktatu o handlu bronią(5),

–  uwzględniając uaktualniony wspólny wykaz uzbrojenia Unii Europejskiej przyjęty przez Radę w dniu 6 marca 2017 r.(6),

–  uwzględniając przewodnik do wspólnego stanowiska określający wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego,

–  uwzględniając strategiczne ramy UE i Plan działania UE dotyczące praw człowieka i demokracji z dnia 25 czerwca 2012 r. oraz jego pkt 11 lit. e), a także Plan działania UE dotyczący praw człowieka i demokracji (2015–2019) z dnia 20 lipca 2015 r. i jego pkt 21 lit. d),

–  uwzględniając Traktat o handlu bronią przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne ONZ dnia 2 kwietnia 2013 r.(7), który wszedł w życie 24 grudnia 2014 r.,

–  uwzględniając decyzję Rady 2013/768/WPZiB z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie działań UE wspierających wdrożenie traktatu o handlu bronią w ramach europejskiej strategii bezpieczeństwa(8),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/43/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie uproszczenia warunków transferów produktów związanych z obronnością we Wspólnocie(9),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 428/2009 z dnia 5 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli wywozu, transferu, pośrednictwa i tranzytu w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania(10), zmienione rozporządzeniem (UE) nr 599/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. oraz wykaz produktów i technologii podwójnego zastosowania zawarty w załączniku I do tego rozporządzenia (zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie produktów podwójnego zastosowania”),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2134 z dnia 23 listopada 2016 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1236/2005 w sprawie handlu niektórymi towarami, które mogłyby być użyte do wykonywania kary śmierci, tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania(11),

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje na ten temat, w szczególności rezolucje: z dnia 17 grudnia 2015 r.(12) w sprawie wdrażania wspólnego stanowiska, z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie sytuacji humanitarnej w Jemenie(13), z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie sprawozdania rocznego na temat praw człowieka i demokracji na świecie oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie za rok 2015(14) i z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie stosowania uzbrojonych dronów(15),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie prywatnych firm ochroniarskich(16),

–  uwzględniając art. 52 i art. 132 ust. 2 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0264/2017),

A.  mając na uwadze, że art. 51 Karty ONZ przewiduje niezbywalne prawo do osobistej lub wspólnej obrony własnej;

B.  mając na uwadze, że ostatnie dane(17) pokazują, iż międzynarodowe transfery głównych rodzajów broni osiągnęły w latach 2012–2016 najwyższe poziomy w porównaniu do wszystkich pięcioletnich okresów od zakończenia zimnej wojny, i były o 8,4 % wyższe niż w okresie 2007–2011;

C.  mając na uwadze, że wywóz i przekazywanie broni wpływają na bezpieczeństwo ludzkie, prawa człowieka, demokrację, dobre rządy i rozwój społeczno-ekonomiczny; mając na uwadze, że wywóz broni przyczynia się także do powstawania okoliczności, w których ludzie są zmuszeni opuścić swoje kraje; mając na uwadze, że wymaga to rygorystycznego, przejrzystego, skutecznego oraz powszechnie akceptowanego i jasno określonego systemu kontroli broni;

D.  mając na uwadze, że ostatnie dane(18) pokazują, iż wywóz z UE-28 stanowił w latach 2012–2016 26 % ogólnej wartości wywozu, co czyni UE-28 drugim co do wielkości dostawcą broni na świecie, po Stanach Zjednoczonych (33 %), a przed Rosją (23 %); mając na uwadze, że według najnowszego sprawozdania Grupy Roboczej ds. Wywozu Broni Konwencjonalnej (COARM) w 2014 r. państwom UE wydano zezwolenia na wywóz broni o łącznej wartości 94,40 mld EUR;

E.  mając na uwadze, że ostatnie dane(19) pokazują, iż wywóz broni na Bliski Wschód wzrósł o 86 % i stanowił w latach 2012–2016 29 % globalnego wywozu;

F.  mając na uwadze, że ostatnie oficjalne dane UE wskazują, że Bliski Wschód był w 2015 r. najważniejszym regionem dla UE-28, jeżeli chodzi o wywóz broni, a wartość zezwoleń na wywóz broni osiągnęła 78,8 mld EUR;

G.  mając na uwadze, że część broni przekazanej z państw członkowskich UE do niestabilnych i narażonych na kryzys regionów i państw została użyta w konfliktach zbrojnych i represjach wewnętrznych; mając na uwadze, że prawdopodobnie część tej broni została przekierowana do grup terrorystycznych, na przykład w Syrii i Iraku; mając na uwadze, że w niektórych przypadkach broń wywożona do pewnych krajów, na przykład do Arabii Saudyjskiej, została użyta w konfliktach, takich jak konflikt w Jemenie; mając na uwadze, że taki wywóz stanowi wyraźne naruszenie wspólnego stanowiska, zwracając uwagę na konieczność zwiększenia kontroli i przejrzystości;

H.  mając na uwadze, że nie istnieje żaden standardowy system weryfikacji i sprawozdawczości, wskazujący, czy i w jakim zakresie wywóz z poszczególnych państw członkowskich narusza osiem kryteriów, a także mając na uwadze brak jakichkolwiek mechanizmów sankcji na wypadek prowadzenia przez jedno z państw członkowskich wywozu w oczywisty sposób niezgodnego z ośmioma kryteriami;

I.  mając na uwadze, że dochodzenia Bońskiego Międzynarodowego Centrum Konwersji (BICC) ujawniły, że np. w 2015 r. same Niemcy wydały 4256 zezwoleń na wywóz broni do 83 krajów uznanych za problematyczne we wspólnym stanowisku(20);

J.  mając na uwadze, że zarówno globalne, jak i regionalne środowisko bezpieczeństwa znacznie się zmieniły, w szczególności w południowym i wschodnim sąsiedztwie Unii, co uwypukla pilną potrzebę poprawy metod zapewniania informacji niezbędnych do sporządzania ocen ryzyka na potrzeby wydawania zezwoleń na wywóz oraz zwiększenia ich bezpieczeństwa ;

K.  mając na uwadze, że niektóre państwa członkowskie podpisały ostatnio z niedemokratycznymi państwami w regionie Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej strategiczne porozumienia o współpracy wojskowej, w tym o transferach znacznych ilości wysokiej jakości technologii wojskowych;

L.  mając na uwadze, że zgodnie z Traktatem z Lizbony zwalczanie ubóstwa stanowi priorytetowy cel polityki rozwoju UE oraz jeden z priorytetów jej działań zewnętrznych w ramach dążenia do stabilniejszego i lepiej prosperującego świata; mając na uwadze, że dostawy broni do krajów ogarniętych konfliktem nie tylko umożliwiają rozprzestrzenianie się przemocy, ale także osłabiają potencjał rozwoju tych krajów;

M.  mając na uwadze, że przemysł obronny w Europie jest sektorem o zasadniczym znaczeniu, a jednocześnie cechuje go nadwyżka zdolności produkcyjnych, powielanie zdolności i ich rozdrobnienie, co skutkuje ograniczeniem konkurencyjności tego przemysłu i co doprowadziło do rozszerzenia polityk wywozowych;

N.  mając na uwadze, że w rezolucji z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie sytuacji humanitarnej w Jemenie Parlament Europejski wezwał wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa do rozpoczęcia inicjatywy zmierzającej do nałożenia na Arabię Saudyjską unijnego embarga na broń;

O.  mając na uwadze, że od tamtego pory sytuacja w Jemenie jeszcze bardziej się pogorszyła, w tym z powodu działań wojskowych koalicji pod przywództwem Arabii Saudyjskiej; mając na uwadze, że niektóre państwa członkowskie zaprzestały dostarczania broni do Arabii Saudyjskiej ze względu na działania tego państwa w Jemenie, inne natomiast nadal dostarczają tam technologie wojskowe, naruszając kryteria nr 2, 4, 6, 7 i 8;

P.  mając na uwadze, że w rezolucji z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie sprawozdania rocznego na temat praw człowieka i demokracji na świecie oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie za rok 2015 Parlament Europejski podkreślił, iż prawa człowieka powinny być priorytetem, oraz wezwał państwa członkowskie, by uzgodniły przejście do polityki wywozowej, która byłaby bardziej nowoczesna, elastyczna i oparta na prawach człowieka, w szczególności w stosunku do państw o udokumentowanej historii brutalnych represji wewnętrznych i naruszeń praw człowieka;

Q.  mając na uwadze, że globalna strategia na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa UE powinna służyć zwiększeniu spójności polityki w zakresie kontroli wywozu broni;

1.  odnotowuje, że państwa mają uzasadnione prawo do nabywania technologii wojskowych do celów obrony własnej; podkreśla, że utrzymanie przemysłu obronnego stanowi część obrony własnej państw członkowskich; przypomina, że jednym z powodów przygotowania wspólnego stanowiska było dążenie do zapobieżenia wykorzystywaniu europejskiego uzbrojenia przeciwko siłom zbrojnym państw członkowskich oraz zapobieganie naruszeniom praw człowieka i przedłużaniu konfliktów zbrojnych; przypomina, że wspólne stanowisko jest legalnie wiążącym instrumentem ustanawiającym minimalne wymogi, które państwa członkowskie muszą zastosować w obszarze kontroli wywozu broni, oraz że zawiera ono zobowiązanie do oceny wniosku o zezwolenie na wywóz pod kątem wszystkich ośmiu kryteriów określonych we wspólnym stanowisku;

2.  odnotowuje, że rozwój wyposażenia obronnego stanowi ważne narzędzie dla przemysłu obronnego, a mająca dopiero powstać konkurencyjna i innowacyjna europejska baza technologiczno-przemysłowa sektora obronnego powinna służyć jako instrument gwarantujący bezpieczeństwo i obronę państw członkowskich i obywateli Unii oraz przyczyniać się do wdrażania wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB), a zwłaszcza wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO); wzywa państwa członkowskie do przezwyciężenia obecnego braku wydajności w wydatkach na obronność, wynikającego z powielania zadań, fragmentacji i braku interoperacyjności, a także do dążenia do tego, by UE stała się podmiotem zapewniającym bezpieczeństwo, również dzięki lepszej kontroli wywozu broni; przypomina, że zgodnie z art. 10 wspólnego stanowiska interesy gospodarcze, handlowe ani przemysłowe państw członkowskich nie mogą wpływać na stosowanie ośmiu kryteriów regulujących wywóz broni;

3.  zauważa jednak, że technologia wojskowa czasami trafia do państw przeznaczenia i użytkowników końcowych niespełniających kryteriów wspólnego stanowiska; jest zaniepokojony tym, że rozpowszechnianie systemów broni w okresie wojny i w sytuacjach znacznego napięcia politycznego może w nieproporcjonalny sposób uderzać w ludność cywilną; jest zaniepokojony globalnym wyścigiem zbrojeń i wojskowym podejściem do rozwiązywania konfliktów i niepokojów politycznych; podkreśla, że priorytetowe znaczenie ma rozwiązywanie konfliktów na drodze dyplomatycznej;

4.  wzywa państwa członkowskie i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ), by znacząco poprawiły spójność wdrażania wspólnego stanowiska, tak aby zwiększyć poziom bezpieczeństwa osób cywilnych cierpiących z powodu konfliktów i naruszeń praw człowieka w państwach trzecich oraz poziom bezpieczeństwa Unii i jej obywateli, a także stworzyć unijnym przedsiębiorstwom równe warunki działania; w związku z tym podkreśla, że konsekwentne wdrażanie wspólnego stanowiska ma zasadnicze znaczenie dla wiarygodności UE jako globalnego podmiotu działającego w oparciu o wartości;

5.  zachęca państwa będące w trakcie uzyskiwania statusu państwa kandydującego i pozostałe państwa, które w inny sposób pragną rozpocząć proces integracji z UE, aby stosowały przepisy wspólnego stanowiska; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Albania, Bośnia i Hercegowina, Kanada, Gruzja, Islandia, była jugosłowiańska republika Macedonii, Czarnogóra i Norwegia przyjęły kryteria i zasady określone we wspólnym stanowisku, przez co zwiększyły też spójność z WPZiB i WPBiO; wzywa państwa członkowskie do ścisłej współpracy z państwami trzecimi, które formalnie zobowiązały się do przestrzegania kryteriów określonych we wspólnym stanowisku, zwłaszcza z myślą o usprawnieniu wymiany informacji i zapewnieniu większej przejrzystości przy wydawaniu zezwoleń; ponadto wzywa ESDZ, aby szczególnie zachęcała państwa europejskie do uzgodnienia prowadzonej przez nie polityki ze wspólnym stanowiskiem, tak aby zwiększyć bezpieczeństwo na szerzej pojętym obszarze Europy;

6.  wzywa państwa członkowskie i ESDZ do ścisłej współpracy w zakresie zapobiegania ryzyku wynikającemu z przekierowania i gromadzenia broni, np. nielegalnemu handlowi bronią i przemytowi broni; podkreśla, że istnieje ryzyko ponownego przywozu do UE broni uprzednio wywiezionej do państw trzecich właśnie w wyniku przemytu i nielegalnego handlu bronią;

7.  odnotowuje ogromna odpowiedzialność ciążącą na UE pod względem zagrożenia dla bezpieczeństwa w związku z brakiem silniejszego wsparcia i zaangażowania UE w likwidację licznych zapasów broni, które nadal znajdują się w Bośni i Hercegowinie, Albanii i na Ukrainie;

8.  jest zdania, że metodyka sporządzania oceny ryzyka na potrzeby wydawania zezwoleń na wywóz powinna obejmować zasadę ostrożności i że państwa członkowskie, poza oceną, czy konkretna technologia wojskowa mogłaby zostać wykorzystana do celów represji wewnętrznych lub innych niepożądanych działań (podejście funkcjonalne), powinny również dokonać oceny ryzyka w oparciu o ogólną sytuację w państwie przeznaczenia (podejście oparte na zasadach);

9.  odnotowuje, że w związku z Brexitem dla Zjednoczonego Królestwa istotne byłoby dalsze podleganie postanowieniom wspólnego stanowiska oraz stosowanie jego przepisów operacyjnych analogicznie do innych europejskich państw trzecich;

10.  wzywa państwa członkowskie i ESDZ do opracowania szczegółowej strategii zapewniającej formalną ochronę demaskatorów zgłaszających praktyki podmiotów i przedsiębiorstw przemysłu zbrojeniowego, które są sprzeczne z kryteriami i zasadami określonymi we wspólnym stanowisku;

11.  podkreśla znaczenie spójności między wszystkimi unijnymi systemami kontroli wywozu, zwłaszcza w odniesieniu do interpretacji kryteriów kontroli; ponadto przypomina o znaczeniu spójności między kontrolą wywozu a pozostałymi instrumentami polityki zewnętrznej oraz instrumentami handlowymi, takimi jak ogólny system preferencji taryfowych i rozporządzenie w sprawie minerałów z regionów ogarniętych konfliktami;

12.  przypomina, że niekontrolowany wywóz technologii inwigilacji cybernetycznej przez unijne przedsiębiorstwa może przynieść szkodliwe skutki dla unijnej infrastruktury cyfrowej i praw człowieka; podkreśla w związku z tym znaczenie szybkiej, skutecznej i kompleksowej aktualizacji unijnego rozporządzenia w sprawie produktów podwójnego zastosowania oraz wzywa Radę do przyjęcia ambitnego harmonogramu w tym zakresie;

13.  podkreśla znaczenie skutecznego ograniczania wywozu broni na rzecz użytkowników końcowych będących prywatnymi firmami ochroniarskimi oraz do wydawania takich zezwoleń jedynie wtedy, gdy dogłębna kontrola należytej staranności wykaże, że firma ta nie uczestniczy w naruszeniach praw człowieka; podkreśla, że należy wprowadzić mechanizmy rozliczalności, aby zadbać o to, by prywatne firmy ochroniarskie posługiwały się bronią w odpowiedzialny sposób;

Stosowanie kryteriów wspólnego stanowiska

14.  odnotowuje, że zgodnie ze sprawozdaniami rocznymi kryterium 1 zostało przywołane jako kryterium odmowy 81 razy w 2014 r. i 109 razy w 2015 r.;

15.  ponownie wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel do podjęcia inicjatywy ukierunkowanej na nałożenie unijnego embarga na dostawy broni do krajów, które zostały oskarżone o poważne naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego, w szczególności ze względu na umyślne ataki na infrastrukturę cywilną; ponownie podkreśla, że dalsze zezwalanie na sprzedaż broni takim krajom stanowi naruszenie wspólnego stanowiska;

16.  odnotowuje, że zgodnie ze sprawozdaniami rocznymi kryterium 2 zostało przywołane jako kryterium odmowy 72 razy w 2014 r. i 89 razy w 2015 r.; ubolewa nad faktem, że dane wskazują na brak wspólnego podejścia do sytuacji w Syrii, Iraku, a w szczególności w Jemenie; zachęca państwa członkowskie i ESDZ, by rozpoczęły dyskusję na temat rozszerzenia kryterium 2, tak by obejmowało wskaźniki dotyczące demokratycznych rządów, gdyż takie kryteria oceny mogłyby pomóc ustanowić dalsze zabezpieczenia przeciwko niezamierzonym negatywnym konsekwencjom wywozu; jest ponadto zdania, że podejście do oceny ryzyka w większym stopniu oparte na zasadach koncentrowałoby się na ogólnym poszanowaniu przez odbiorcę międzynarodowego prawa humanitarnego i praw człowieka;

17.  uważa, że wywóz do Arabii Saudyjskiej jest sprzeczny co najmniej z kryterium 2, które dotyczy zaangażowania danego państwa w poważne naruszenia prawa humanitarnego ustanowionego przez właściwe organy ONZ; ponawia swój apel z dnia 26 lutego 2016 r. o pilne nałożenie embarga na dostawy broni do Arabii Saudyjskiej;

18.  odnotowuje, że zgodnie ze sprawozdaniami rocznymi kryterium 3 zostało przywołane jako kryterium odmowy 99 razy w 2014 r. i 139 razy w 2015 r.; podkreśla, że w kontekście kryterium 3 konieczne jest dokonanie oceny niedawnych transferów broni z państw członkowskich do podmiotów niepaństwowych, w tym oceny świadczenia pomocy technicznej i zapewniania szkoleń, w świetle wspólnego działania 2002/589/WPZiB z 2002 r. w sprawie wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej (BSiL);

19.  odnotowuje, że zgodnie ze sprawozdaniami rocznymi kryterium 4 zostało przywołane jako kryterium odmowy 57 razy w 2014 r. i 85 razy w 2015 r.; ubolewa nad faktem, że technologia wojskowa eksportowana przez państwa członkowskie jest wykorzystywana w konflikcie toczącym się w Jemenie; wzywa państwa członkowskie, by w spójny sposób postępowały zgodnie ze wspólnym stanowiskiem, opierając się na dogłębnej i długofalowej ocenie ryzyka;

20.  odnotowuje, że zgodnie ze sprawozdaniami rocznymi kryterium 5 zostało przywołane jako kryterium odmowy 7 razy w 2014 r. i 16 razy w 2015 r.; przypomina, że kryterium to ma zastosowanie do interesów bezpieczeństwa państw członkowskich i państw sojuszniczych, uznając jednocześnie, że takie interesy nie mogą mieć wpływu na uwzględnianie kryterium dotyczącego poszanowania praw człowieka oraz regionalnego pokoju, bezpieczeństwa i stabilności;

21.  odnotowuje, że zgodnie ze sprawozdaniami rocznymi kryterium 6 zostało przywołane jako kryterium odmowy 6 razy w 2014 r.; w 2015 r. nie zgłoszono zaś żadnej odmowy wydanej na tej podstawie; wyraża zaniepokojenie doniesieniami dotyczącymi przekierowywania przez państwa członkowskie wywozu broni do podmiotów niepaństwowych, także do grup terrorystycznych, oraz ostrzega, że ta broń może być używana przeciwko osobom cywilnym, na terytorium UE i poza nim; przypomina o znaczeniu ściślejszej kontroli tego wywozu, tak aby wypełnić międzynarodowe zobowiązania w zakresie walki z terroryzmem i przestępczością zorganizowaną;

22.  wyraża zaniepokojenie z powodu możliwego przekierowywania wywozu do Arabii Saudyjskiej i Kataru do uzbrojonych podmiotów niepaństwowych w Syrii, które dopuszczają się poważnych naruszeń praw człowieka i prawa humanitarnego, oraz wzywa COARM do pilnego rozwiązania tego problemu; przyznaje, że większość uzbrojenia pozostającego w rękach rebeliantów i ugrupowań terrorystycznych pochodzi ze źródeł pozaeuropejskich;

23.  odnotowuje, że zgodnie ze sprawozdaniami rocznymi kryterium 7 zostało przywołane jako kryterium odmowy 117 razy w 2014 r. i 149 razy w 2015 r.; wyraża zaniepokojenie między innymi domniemanym przekierowywaniem wywozu BSiL z państw europejskich do pewnych miejsc przeznaczenia, z których ta wywieziona broń może zostać przekierowania w celu dostarczania uzbrojenia do podmiotów niepaństwowych i do innego użytku końcowego niezgodnego ze wspólnym stanowiskiem w krajach takich jak Syria, Irak, Jemen i Sudan Południowy; wskazuje na pilną potrzebę oparcia oceny ryzyka przekierowywania na czymś więcej niż tylko przyjęcie zobowiązań złożonych przez państwo będące odbiorcą w certyfikacie użytkownika końcowego; podkreśla potrzebę posiadania skutecznych mechanizmów kontroli po dostawie, aby dopilnować, że broń nie jest reeksportowana do nieupoważnionych użytkowników końcowych; podkreśla, że ESDZ mogłaby potencjalnie odegrać ważną rolę we wspieraniu wysiłków państw członkowskich w tym zakresie;

24.  odnotowuje, że zgodnie ze sprawozdaniami rocznymi kryterium 8 zostało przywołane jako kryterium odmowy jeden raz w 2014 r.; w 2015 r. nie zgłoszono zaś żadnej odmowy wydanej na tej podstawie; uznaje, że lepsze wdrożenie kryterium 8 byłoby istotnym wkładem w cele spójności unijnej polityki na rzecz rozwoju oraz oenzetowskie cele zrównoważonego rozwoju, w szczególności cel 16.4; wzywa państwa członkowskie i ESDZ, by stosownie uaktualniły przewodnik do wspólnego stanowiska Rady 2008/944/WPZiB i by skoncentrowały się na tym, jaką potencjalną szkodę dla rozwoju może spowodować używanie broni;

25.  zwraca się do państw członkowskich i ESDZ o dodanie nowego kryterium do wspólnego stanowiska, tak aby przy wydawaniu zezwoleń zagwarantować odpowiednie uwzględnianie ryzyka korupcji w związku z wywozem;

Zwiększenie wymiany informacji między państwami członkowskimi

26.  wzywa państwa członkowskie i ESDZ, by zwiększyły spójność we wdrażaniu wspólnego stanowiska oraz wzmocniły mechanizmy wymiany informacji poprzez udostępnianie większej ilości i lepszych jakościowo informacji potrzebnych do sporządzania ocen ryzyka na potrzeby wydawania zezwoleń na wywóz, w oparciu o bezpieczną i szeroko zakrojoną digitalizację obecnego systemu, w następujący sposób:

   a) zapewniając więcej informacji na temat zezwoleń na wywóz i rzeczywistego wywozu, systematycznie i na czas, w tym informacji o danych użytkownikach końcowych, przypadkach przekierowania, podrobionych lub wątpliwych certyfikatach użytkowników końcowych oraz podejrzanych pośrednikach lub przedsiębiorstwach transportowych, zgodnie z krajowymi przepisami;
   b) prowadząc wykaz podmiotów i osób skazanych za naruszenie przepisów dotyczących wywozu broni, przypadków rozpoznanych przekierowań, osób, które są znane z zaangażowania w nielegalny handel bronią bądź działania będące zagrożeniem dla międzynarodowego i krajowego bezpieczeństwa lub które są podejrzewane o takie zaangażowanie;
   c) wymieniając najlepsze praktyki przyjęte w celu stosowania ośmiu kryteriów;
   d) przekształcając obowiązujący przewodnik w interaktywne narzędzie internetowe;
   e) przekształcając do końca 2018 r. sprawozdanie roczne UE w sieciową bazę danych z funkcją przeszukiwania, przy czym nowy format ma być stosowany do danych z 2016 r.;
   f) wspierając jasne i ugruntowane procedury współpracy między organami ścigania i organami kontroli granicznej, oparte na wymianie informacji, tak aby zacieśnić współpracę w dziedzinie bezpieczeństwa i wyeliminować nielegalny handel bronią, który stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa UE i jej obywateli;

27.  z zadowoleniem przyjmuje zamiar COARM, by bardziej systematycznie angażować ESDZ w przygotowywanie dyskusji poświęconych sytuacji w państwach przeznaczenia i u potencjalnych użytkowników końcowych; podkreśla znaczenie regularnego zasięgania w tym procesie opinii Grupy Roboczej ds. Praw Człowieka (COHOM);

28.  zwraca uwagę, że skuteczna wymiana informacji i współpraca wymagają także organizowania spotkań funkcjonariuszy odpowiedzialnych za opracowywanie strategii politycznych, wydawanie zezwoleń i egzekwowanie prawa, a także zachęca do zapewnienia wystarczających zasobów w tym celu; uważa, że kluczowym czynnikiem dla poprawy wdrożenia wspólnego stanowiska jest rozszerzenie odpowiednich zdolności państw członkowskich; apeluje do państw członkowskich i ESDZ o zwiększenie liczby pracowników zajmujących się kwestiami wywozu, zarówno na szczeblu krajowym, jak i unijnym; zachęca do ustanowienia funduszy unijnych na rzecz budowania zdolności wśród funkcjonariuszy państw członkowskich odpowiedzialnych za wydawanie zezwoleń i egzekwowanie prawa;

29.  podkreśla potrzebę opracowania podejścia służącego rozwiązaniu sytuacji, w których państwa członkowskie różnie interpretują 8 kryteriów wspólnego stanowiska w odniesieniu do wywozu zasadniczo podobnych produktów, do podobnych miejsc przeznaczenia i podobnych użytkowników końcowych, tak aby utrzymać równe warunki działania i wiarygodność zewnętrzną UE; uważa, że najwyższy czas rozważyć także zwiększenie roli instytucji UE w odniesieniu do procesu udzielania zezwoleń na szczeblu państw członkowskich, zwłaszcza w tego typu sytuacjach; wzywa państwa członkowskie, aby wspierały utworzenie organu nadzorczego ds. kontroli broni pod auspicjami wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel; uważa, że należy wydać opinię dla państw członkowskich planujących wydać zezwolenie, wydania którego odmówiło inne państwo członkowskie lub państwa członkowskie;

30.  podkreśla pilną potrzebę zwiększenia roli delegatur Unii we wspieraniu państw członkowskich i ESDZ w ocenianiu ryzyka na potrzeby wydawania zezwoleń na wywóz i we wdrażaniu kontroli użytkownika końcowego, kontroli po dostawie i inspekcji na miejscu;

31.  wzywa państwa członkowskie, aby wprowadziły do wspólnego stanowiska przepis gwarantujący, że wprowadzenie unijnego embarga przeciwko państwu trzeciemu automatycznie unieważnia uprzednio przyznane zezwolenia na produkty objęte embargiem;

32.  zwraca się do wszystkich państw członkowskich, aby nadal wspierały państwa niebędące członkami UE w opracowywaniu, aktualizacji i stosowaniu – w zależności od potrzeb – środków ustawodawczych i administracyjnych mających na celu zagwarantowanie wprowadzenia systemu kontroli wywozu broni i technologii wojskowej;

Zwiększenie zgodności z wymogami w zakresie sprawozdawczości

33.  ubolewa z powodu opóźnionej publikacji 17. sprawozdania rocznego UE, która miała miejsce co najmniej 17 miesięcy po wydaniu zezwoleń lub dokonaniu wywozu; ponadto ubolewa nad faktem, że 18. sprawozdanie roczne UE zostało opublikowane dopiero w marcu 2017 r.;

34.  krytykuje naruszenia ośmiu kryteriów przez państwa członkowskie; uważa, że należy promować jednolite i spójne stosowanie ośmiu kryteriów; odnotowuje brak przepisów dotyczących sankcji nakładanych na państwa członkowskie, które nie przestrzegają ośmiu kryteriów wydawania zezwoleń, i zaleca państwom członkowskim ustanowienie procedur przeprowadzania niezależnych kontroli; uważa, że najwyższy czas uruchomić proces prowadzący do stworzenia mechanizmu, który nakładałby sankcje na państwa członkowskie nieprzestrzegające przepisów wspólnego stanowiska;

35.  przypomina, że zgodnie z art. 8 ust. 2 wspólnego stanowiska wszystkie państwa członkowskie są zobowiązane do składania sprawozdań z wywozu broni, którego dokonują, oraz wzywa państwa członkowskie do przestrzegania podjętych zobowiązań; ubolewa nad faktem, że liczba państw członkowskich przedstawiających pełne wkłady do sprawozdania rocznego UE w formie zagregowanych danych na temat zezwoleń i rzeczywistego wywozu to 21 państw w przypadku 17. sprawozdania rocznego i tylko 20 w przypadku 18. sprawozdania; wzywa wszystkie państwa członkowskie, w tym trzy główne państwa członkowskie eksportujące broń – Francję, Niemcy i Zjednoczone Królestwo – które nie przedstawiły pełnych wkładów, do przedstawienia kompletnych danych dotyczących dokonanego wywozu broni z myślą o kolejnym sprawozdaniu rocznym;

36.  wzywa do zapewnienia bardziej standardowej i terminowej procedury składania sprawozdań dzięki ustanowieniu nieprzekraczalnego terminu przedstawiania danych, nie późniejszego niż styczeń roku następującego po roku, w którym dokonano wywozu, i dzięki określeniu stałej daty publikacji, nie późniejszej niż marzec roku następującego po roku, w którym dokonano wywozu;

37.  jest zdania, że należy uzupełnić wspólne stanowisko o stale aktualizowany i publicznie dostępny wykaz wraz z obszernym uzasadnieniem, określający, w jakim stopniu wywóz do poszczególnych państw będących odbiorcami jest zgodny lub niezgodny z ośmioma kryteriami;

38.  uznaje za konieczne stworzenie znormalizowanego systemu weryfikacji i sprawozdawczości, informującego, czy i w jakim stopniu wywóz z poszczególnych państw członkowskich UE stanowi naruszenie ośmiu kryteriów;

39.  wzywa wszystkie państwa członkowskie, by w pełni przestrzegały swoich obowiązków sprawozdawczych określonych we wspólnym stanowisku; podkreśla, że dobrej jakości dane na temat rzeczywistych dostaw mają kluczowe znaczenie dla zrozumienia, jak stosowane jest osiem kryteriów; wzywa państwa członkowskie i ESDZ, by przeanalizowały, jak wykorzystywać dane generowane przez organy celne, w tym poprzez stworzenie szczegółowych kodeksów celnych dla produktów wojskowych;

40.  uznaje, że wszystkie państwa członkowskie UE są sygnatariuszami Traktatu o handlu bronią; wzywa do upowszechnienia tego traktatu i do zwracania większej uwagi na kraje, które go nie podpisały, w tym na Rosję i Chiny; ponadto wyraża uznanie dla działań informacyjnych związanych z Traktatem o handlu bronią oraz popiera jego skuteczne wprowadzenie w życie;

Modernizowanie powiązanych narzędzi

41.  wzywa do dokonania przeglądu wspólnego wykazu uzbrojenia i wykazów załączonych do rozporządzenia w sprawie produktów podwójnego zastosowania, tak aby zapewnić pełne uwzględnienie wszystkich stosownych systemów bezzałogowych; przywołuje swoją rezolucję z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie wykorzystywania uzbrojonych dronów, a zwłaszcza ust. 2 lit. c), w którym wezwano do uwzględnienia uzbrojonych dronów w stosownych systemach kontroli zbrojeń;

42.  zachęca państwa członkowskie, by przeprowadzały bardziej szczegółową analizę objętej zezwoleniami produkcji w państwach trzecich, a także zapewniły lepsze zabezpieczenia przed niepożądanym wykorzystaniem; domaga się rygorystycznego stosowania wspólnego stanowiska w odniesieniu do produkcji objętej zezwoleniami w państwach trzecich; zachęca państwa członkowskie, by podejmując decyzję o transferach, które zwiększyłyby zdolności produkcyjne lub eksportowe danego państwa trzeciego w odniesieniu do wyposażenia wojskowego, przeanalizowały podejście i status tego państwa w odniesieniu do Traktatu o handlu bronią;

43.  uważa, że wdrożenie dyrektywy 2009/43/WE w sprawie uproszczenia warunków transferów produktów związanych z obronnością we Wspólnocie powinno być spójne z wdrożeniem wspólnego stanowiska, w tym jeśli chodzi o części zamienne i komponenty; odnotowuje, że we wspólnym stanowisku nie zawarto żadnych ograniczeń zakresu stosowania, a więc osiem kryteriów obowiązuje również w odniesieniu do wywozu wewnątrz UE;

44.  jest zaniepokojony wyzwaniami w dziedzinie bezpieczeństwa cybernetycznego, w szczególności przełomowymi osiągnięciami w zakresie metod działalności hakerskiej, stosowanych w celu uzyskania dostępu do informacji i danych krajowych organów wydających zezwolenia; zwraca się do państw członkowskich i Komisji o dokonanie wystarczających inwestycji w technologię i zasoby ludzkie w celu przeszkolenia pracowników w specjalnych programach i metodach bezpieczeństwa cybernetycznego w celu zapobiegania wyzwaniom w dziedzinie bezpieczeństwa cybernetycznego i przezwyciężania tych wyzwań;

Rola parlamentów i opinii publicznej

45.  odnotowuje, że nie wszystkie parlamenty narodowe UE kontrolują decyzje rządu w zakresie zezwoleń, np. przygotowując roczne sprawozdania na temat wywozu broni, oraz wzywa w związku z tym do ogólnego zwiększenia nadzoru parlamentarnego i publicznego; wskazuje, że Regulamin Parlamentu Europejskiego przewiduje możliwość regularnego przekazywania wkładów do rocznych sprawozdań UE w sprawie wywozu broni;

46.  z zadowoleniem przyjmuje konsultacje z parlamentami narodowymi, organami kontroli wywozu broni, stowarzyszeniami branżowymi i społeczeństwem obywatelskim, będące podstawowym elementem prawdziwej przejrzystości; wzywa COARM, wszystkie państwa członkowskie i ESDZ, by nasiliły dialog ze społeczeństwem obywatelskim oraz konsultacje z parlamentami narodowymi i organami kontroli wywozu broni; zachęca parlamenty narodowe, społeczeństwo obywatelskie i środowisko akademickie, by sprawowały niezależną kontrolę nad handlem bronią, oraz wzywa państwa członkowskie i ESDZ, by wsparły takie działania – także finansowo;

o
o   o

47.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 335 z 13.12.2008, s. 99.
(2) Dz.U. C 163 z 4.5.2016, s. 1.
(3) Dz.U. C 153 z 16.5.2016, s. 1.
(4) Dz.U. L 326 z 11.12.2015, s. 56
(5) Dz.U. L 139 z 30.5.2017, s. 38.
(6) Dz.U. C 97 z 28.3.2017, s. 1.
(7) Traktat o handlu bronią, ONZ, 13-27217.
(8) Dz.U. L 341 z 18.12.2013, s. 56.
(9) Dz.U. L 146 z 10.6.2009, s. 1.
(10) Dz.U. L 134 z 29.5.2009, s. 1.
(11) Dz.U. L 338 z 13.12.2016, s. 1.
(12) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0472.
(13) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0066.
(14) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0502.
(15) Dz.U. C 285 z 29.8.2017, s. 110.
(16) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0289.
(17) „Trends in international arms transfers, 2016” (Tendencje w międzynarodowych transferach broni w 2016 r.), SIPRI Fact Sheet, luty 2017 r.
(18) Tamże.
(19) Tamże.
(20) Sprawozdanie Wspólnej Konferencji Kościelnej na rzecz Rozwoju (Gemeinsame Konferenz Kirche und Entwicklung – GKKE) z 2016 r. o wywozie broni, s. 54.


Stosunki polityczne UE z Ameryką Łacińską
PDF 411kWORD 68k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 września 2017 r. w sprawie stosunków politycznych UE z Ameryką Łacińską (2017/2027(INI))
P8_TA(2017)0345A8-0268/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), a w szczególności jego tytuł V w sprawie działań zewnętrznych UE,

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), a w szczególności jego część piątą tytuły I–III i V (wspólna polityka handlowa, współpraca z państwami trzecimi i pomoc humanitarna oraz umowy międzynarodowe),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 17 października 2016 r. w sprawie globalnej strategii na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa UE,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 30 września 2009 r. pt. „Unia Europejska i Ameryka Łacińska: partnerzy na arenie międzynarodowej” (COM(2009)0495),

–  uwzględniając silne więzi kulturowe, językowe, polityczne i historyczne wynikające między innymi z intensywnych procesów migracyjnych toczących się na przestrzeni dziesięcioleci między państwami członkowskimi UE a państwami Ameryki Łacińskiej i Karaibów,

–  uwzględniając roczne sprawozdanie UE na temat praw człowieka i demokracji na świecie w 2015 r. (kwestie dotyczące krajów i regionów),

–  uwzględniając deklaracje przyjęte na szczytach szefów państw i rządów Ameryki Łacińskiej i Karaibów oraz Unii Europejskiej zorganizowanych dotychczas, a w szczególności deklarację przyjętą na drugim szczycie UE–Wspólnoty Państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów (CELAC), który odbył się w Brukseli w dniach 10–11 czerwca 2015 r. pod hasłem „Kształtowanie wspólnej przyszłości: wspólne działanie na rzecz zamożnych, spójnych i równoważnych społeczeństw dla naszych obywateli” i na którym przyjęto deklarację polityczną pt. „A Partnership for the next generation” [Partnerstwo na rzecz przyszłego pokolenia],

–  uwzględniając deklarację Forum Społeczeństwa Obywatelskiego UE–CELAC z dnia 11 maja 2015 r. pt. „Equality, rights and democratic participation for the peoples of Europe and Latin America and the Caribbean” [Równość, prawa i demokratyczne uczestnictwo dla ludów Europy oraz Ameryki Łacińskiej i Karaibów],

–  uwzględniając wspólny komunikat przyjęty na pierwszym ministerialnym posiedzeniu międzyszczytowym UE–CELAC, które odbyło się w Santo Domingo (Republika Dominikańska) w dniach 25 i 26 października 2016 r.,

–  uwzględniając deklarację przyjętą podczas 25. iberoamerykańskiego szczytu szefów państw i rządów, który odbył się w Cartagena de Indias (Kolumbia) w dniach 28 i 29 października 2016 r. pod hasłem „Młodzież, przedsiębiorczość i kształcenie”,

–  uwzględniając deklarację polityczną przyjętą na piątym szczycie szefów państw lub rządów CELAC, który odbył się w Punta Cana (Republika Dominikańska) w dniu 25 stycznia 2017 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 stycznia 2016 r. w poparciu dla procesu pokojowego w Kolumbii(1),

–  uwzględniając swoje rezolucje w sprawie Wenezueli, a w szczególności rezolucje z dnia 8 czerwca 2016 r.(2) i z dnia 27 kwietnia 2017 r.(3) w sprawie sytuacji w Wenezueli,

–  uwzględniając swoją rezolucję nieustawodawczą z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy o dialogu politycznym i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kuby, z drugiej strony(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 października 2014 r. w sprawie zaginięcia 43 studentów kolegium nauczycielskiego w Meksyku(5),

–  uwzględniając rezolucje Europejsko-Latynoamerykańskiego Zgromadzenia Parlamentarnego (Eurolat), a w szczególności rezolucje z dnia 22 września 2016 r. w sprawie aspektów handlowych różnych prowadzonych obecnie negocjacji między UE a Ameryką Łacińską i Karaibami(6), w sprawie walki z ubóstwem jako elementu celów zrównoważonego rozwoju w ramach agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030(7), w sprawie finansowania partii politycznych w Unii Europejskiej i Ameryce Łacińskiej(8), w sprawie stosunków gospodarczych i finansowych z Chińską Republiką Ludową z perspektywy strategicznego partnerstwa międzyregionalnego między UE a Ameryką Łacińską i Karaibami(9) oraz z dnia 29 marca 2014 r. w sprawie kobietobójstwa w Unii Europejskiej i Ameryce Łacińskiej(10),

–  uwzględniając zalecenie Eurolatu z dnia 22 września 2016 r. w sprawie migracji, rozwoju i kryzysu gospodarczego(11),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie strategii UE dotyczącej stosunków z Ameryką Łacińską(12),

–  uwzględniając deklarację Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej w sprawie art. 5 ust. 2 lit. b) pkt (ii) rozporządzenia (UE) nr 233/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiającego Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju na lata 2014–2020,

–  uwzględniając rozporządzenie (UE) nr 233/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju na lata 2014–2020,

–  uwzględniając Konwencję MOP nr 169 dotyczącą ludności tubylczej i plemiennej, w szczególności jej art. 14 w sprawie praw własności i posiadania danej ludności do gruntów, które tradycyjnie zajmują,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 czerwca 2013 r. na temat roli UE w promowaniu szerszego partnerstwa transatlantyckiego(13),

–  uwzględniając zalecenia zawarte w sprawozdaniu specjalnym Europejskiego Trybunału Obrachunkowego w sprawie skuteczności łączenia dotacji z regionalnych instrumentów inwestycyjnych z pożyczkami z instytucji finansowych w celu wsparcia polityki zewnętrznej UE,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinię Komisji Rozwoju (A8-0268/2017),

A.  mając na uwadze, że region Ameryki Łacińskiej i Karaibów jest kluczowym partnerem UE, jeśli chodzi o wspólne stawianie czoła obecnym globalnym wyzwaniom takim jak eliminacja ubóstwa, dostęp do wody pitnej, powszechne poszanowanie praw człowieka, pokój i bezpieczeństwo, rozwój społeczno-gospodarczy, brak dobrego sprawowania rządów, zrównoważoność, walka ze zmianą klimatu, transformacja cyfrowa i zarządzanie migracją;

B.  mając na uwadze, że partnerstwo między UE a regionem Ameryki Łacińskiej i Karaibów opiera się na ścisłych powiązaniach historycznych i kulturowych, wszechstronnych wymianach międzyludzkich, silnym i rozwijającym się handlu i przepływach inwestycyjnych oraz wspólnych wartościach, takich jak demokracja, prawa człowieka i rządy prawa;

C.  mając na uwadze, że w 33 państwach Ameryki Łacińskiej i Karaibów występują różne uwarunkowania polityczne, gospodarcze i kulturowe, które wymagają zróżnicowanego podejścia opartego na spójnych i konsekwentnych ramach w kontekście działań zewnętrznych UE, zawsze broniącego wartości UE w obszarze demokracji i praw człowieka;

D.  mając na uwadze, że długotrwałe partnerstwo między UE a państwami Ameryki Łacińskiej i Karaibów opiera się na powiązaniach historycznych, kulturowych, ludzkich i gospodarczych, których nie można nie doceniać oraz które powinny być ukierunkowane bardziej horyzontalnie, na wspólnych zasadach i wartościach, w tym poszanowaniu praw człowieka i podstawowych wolności, rządach prawa, międzynarodowym pokoju i bezpieczeństwie oraz wspólnym poparciu dla wielostronnego systemu globalnego sprawowania rządów opartego na wspólnych normach i dialogu;

E.  mając na uwadze, że UE oraz państwa Ameryki Łacińskiej i Karaibów razem stanowią jedną trzecią całej populacji członków Organizacji Narodów Zjednoczonych i stanowią około 25 % globalnego PKB;

F.  mając na uwadze, że zintensyfikowanie dialogu politycznego i współpracy w obszarze migracji, zmiany klimatu, energii i walki z przestępczością zorganizowaną, a także inwestowanie w głębsze powiązania społeczno-gospodarcze przez ułatwienia wizowe, wymiany studentów i współpracę badawczą stanowią priorytety dla działań zewnętrznych UE dotyczących państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów;

G.  mając na uwadze, że międzyregionalne partnerstwo strategiczne między Unią Europejską a Ameryką Łacińską i Karaibami, które zostało zapoczątkowane w czerwcu 1999 r. w celu wzmocnienia stosunków między obydwoma regionami, nie jest jeszcze utrwalonym osiągnięciem;

H.  mając na uwadze, że region Ameryki Łacińskiej i Karaibów przeszedł istotne zmiany w ostatnim dziesięcioleciu, takie jak awans dużej części społeczeństwa do klasy średniej dzięki reformom gospodarczym i polityce społecznej, poprawie dystrybucji majątku wytwarzanego w poszczególnych krajach regionu, co poprawiło dostęp do edukacji, opieki zdrowotnej i godnych warunków mieszkaniowych, a także ogólnemu wzmocnieniu demokracji, lecz również zakończenie epoki drogich surowców, co naraziło miliony ludzi na powrót do ubóstwa;

I.  mając na uwadze, że po dziesięcioleciu znacznego wzrostu gospodarczego zakończenie cyklu wysokich cen surowców, od których uzależniona jest większość państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów, a także spowolnienie gospodarcze w Chinach, które są obecnie drugim po Stanach Zjednoczonych partnerem handlowym regionu, przyniosło stagnację lub nawet recesję gospodarczą w różnych państwach tego regionu, zagrażając wielu aspektom osiągniętego postępu i sprawiając, że miliony ludzi ponownie są zagrożone popadnięciem w ubóstwo;

J.  mając na uwadze, że w niektórych państwach Ameryki Łacińskiej opinia publiczna stanowczo domaga się podniesienia poziomu demokracji, uczestnictwa i zrównoważonej polityki gospodarczej;

K.  mając na uwadze, że rządy prawa odzwierciedlone w stabilnych ramach prawnych z gwarancją pewności prawa są kluczowe dla przyciągania inwestycji niezbędnych do promowania ożywienia gospodarczego;

L.  mając na uwadze, że poszanowanie rządów prawa oraz stabilnych ram prawnych i politycznych umożliwia obydwu regionom wdrażanie swobody przedsiębiorczości i środowiska sprzyjającego inwestycjom, które obejmuje gwarancje względem zasady pewności prawa;

M.  mając na uwadze, że wysokie poziomy inflacji hamują wzrost gospodarczy i w związku z tym należy się nimi natychmiast zająć; mając na uwadze, że wiarygodne kursy walutowe mają istotne znaczenie dla rozwoju gospodarczego kraju; mając na uwadze, że kluczowe znaczenie ma wdrożenie polityki przemysłowej, która zwiększa produktywność, dywersyfikuje gospodarkę i przyciąga inwestycje;

N.  mając na uwadze, że układy o stowarzyszeniu między Unią Europejską a państwami Ameryki Łacińskiej i Karaibów pomagają poprawić dialog polityczny i handlowy oraz klimat inwestycyjny poprzez otwarcie sektora usług i rynków zamówień publicznych, i pozwalają na realizację projektów infrastrukturalnych;

O.  mając na uwadze, że duże znaczenie ma opracowanie przez Amerykę Łacińską i Unię Europejską wspólnego programu;

P.  mając na uwadze, że UE doświadczyła poważnych przemian w ostatnich latach, a mianowicie kryzysu gospodarczego, wyzwań związanych z Brexitem i kryzysu uchodźczego;

Q.  mając na uwadze, że zasadnicze przemiany geopolityczne obecnie zachodzące w państwach Ameryki Łacińskiej i Karaibów, w których toku coraz wyraźniej zaznacza się m.in. obecność państw azjatyckich szukających partnerstw gospodarczych w regionie, wymagają od UE, by wzmocniła swoją pozycję jako prawdziwego sojusznika względem swoich partnerów w regionie Ameryki Łacińskiej i Karaibów nie tylko pod względem wymiany gospodarczej, ale także jako partner w postępie społecznym i w obronie wspólnych wartości;

R.  mając na uwadze, że aktualna umowa ogólna UE–Meksyk, układ o stowarzyszeniu UE–Chile oraz międzyregionalna ramowa umowa o współpracy UE–Mercosur weszły w życie odpowiednio w 1997, 2003 i 1999 r.; mając na uwadze, że trwające negocjacje w sprawie unowocześnienia tych umów, ze względu na ich znaczenie dla UE i państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów, potrzebują ambitnego bodźca w celu osiągnięcia najbardziej nowoczesnych i postępowych umów;

S.  mając na uwadze, że UE jest głównym źródłem pomocy rozwojowej, co odzwierciedla Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju na lata 2014–2020, głównym inwestorem i jednym z głównych partnerów handlowych regionu Ameryki Łacińskiej i Karaibów, oraz mając na uwadze, że współpraca europejska jest silna wskutek współpracy finansowej i trójstronnej;

T.  mając na uwadze, że Komisja Europejska prowadzi obecnie prace nad nową agendą na rzecz rozwoju w ramach agendy 2030, która powinna uwzględnić pojęcie zrównoważonego rozwoju i obejmować wszystkie kraje Ameryki Łacińskiej (w tym kraje o średnich dochodach), a to nowe podejście powinno uwzględniać także inne kryteria oprócz dochodu na mieszkańca;

U.  mając na uwadze, że państwa Ameryki Łacińskiej i Karaibów regularnie były spychane na dalszy plan podczas opracowywania głównych priorytetów polityki zagranicznej Unii Europejskiej pomimo istotnych więzi kulturowych i językowych łączących ją z państwami Ameryki Łacińskiej i Karaibów oraz konieczności znalezienia nowych sojuszników w obliczu coraz większej utraty wpływu na światowej scenie geopolitycznej;

V.  mając na uwadze znaczenie basenu Oceanu Atlantyckiego jako całości – z uwzględnieniem Unii Europejskiej, Ameryki Północnej, Ameryki Środkowej, Ameryki Południowej i państw wybrzeża atlantyckiego Afryki – oraz konieczność współpracy między regionami i tworzącymi je państwami, aby wszystkie one mogły podejmować wyzwania wspólne dla tego rozległego obszaru;

W.  mając na uwadze, że nadchodząca konferencja ministerialna WTO odbędzie się w Buenos Aires w grudniu 2017 r. i będzie obejmować także spotkanie delegacji parlamentarnych państw członkowskich;

X.  mając na uwadze, że wdrożenie agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 zapewnia powszechny dostęp do informacji oraz ochronę wolności wypowiedzi;

Y.  mając na uwadze, że 10 najlepszych państw pod względem zarządzania energetycznego i 20 % światowych zasobów ropy naftowej zlokalizowanych jest w Ameryce Łacińskiej;

Z.  mając na uwadze, że dwa państwa Ameryki Łacińskiej, Meksyk i Brazylia, zostały uznane za partnerów strategicznych UE;

1.  podkreśla, że partnerstwo międzyregionalne między UE a Ameryką Łacińską i Karaibami opiera się na wspólnych zasadach, wartościach i interesach, takich jak demokracja, prawa człowieka, pokój i solidarność, rządy prawa i niezależne sądownictwo, a także zobowiązaniu do utrzymywania ich w stosunkach horyzontalnych, i że stało się kluczowe dla postępów w ramach współpracy i wymiany międzyregionalnej; podkreśla, że w następstwie kryzysu gospodarczego UE oraz państwa Ameryki Łacińskiej i Karaibów stawiają czoła wspólnym wyzwaniom w obszarach trwałego wzrostu gospodarczego, walki z bezrobociem, transformacji cyfrowej, włączenia społecznego i równouprawnienia płci, a jednocześnie przyświecają im te same wartości;

2.  podkreśla, że w nowych uwarunkowaniach geopolitycznych znaczenie regionu Ameryki Łacińskiej i Karaibów jako strategicznego priorytetu i szansy dla polityki zagranicznej UE wzrosło, jako że obydwa regiony podzielają wizję świata opartą na multilateralizmie, dialogu, zrównoważoności, praworządności, poszanowaniu praw człowieka oraz społeczeństwach integracyjnych i otwartych; potwierdza pozytywną i bogatą różnorodność podmiotów zaangażowanych w stosunki między UE a państwami Ameryki Łacińskiej i Karaibów, takich jak państwa, miasta i podmioty lokalne, uniwersytety, społeczeństwo obywatelskie i korporacje, a także Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny; wzywa do dalszej koordynacji umów, działań w zakresie współpracy i kontaktów politycznych na wysokim szczeblu;

3.  uważa, że rozszerzenie zakresu współpracy politycznej i gospodarczej oraz budowanie silniejszego partnerstwa z państwami Ameryki Łacińskiej i Karaibów mają zasadnicze znaczenie jako działania uzupełniające na szczeblu międzyregionalnym, subregionalnym i dwustronnym; podkreśla, że taka współpraca musi skutecznie przyczyniać się do konsolidacji wzrostu gospodarczego w drodze trwałej polityki rozwoju społeczno-gospodarczego, przy zapewnieniu włączenia społecznego, wolności obywatelskich i praw człowieka oraz ograniczenia ubóstwa; wyraża przekonanie, że partnerstwo między UE a Ameryką Łacińską i Karaibami oraz układy o stowarzyszeniu powinny uwzględniać różnice gospodarcze między regionami oraz przeciwdziałać zwiększaniu istniejącej asymetrii; zauważa, że obecność europejskich przedsiębiorstw jest niezwykle ważna dla gospodarek krajowych państw Ameryki Łacińskiej i podkreśla, że ich działalność musi podlegać obowiązującym przepisom i procesowi monitorowania;

4.  podkreśla znaczenie szczytów UE–CELAC jako instrumentu strategicznego partnerstwa międzyregionalnego w nowych ramach dialogu politycznego; wzywa również UE i CELAC do wzmocnienia tego partnerstwa i dialogu politycznego w ramach prowadzonych dialogów tematycznych i głównych inicjatyw, takich jak wspólna inicjatywa na rzecz badań naukowych i innowacji, zorganizowany dialog na temat migracji oraz mechanizm koordynacji i współpracy w dziedzinie narkotyków, poprzez podjęcie działań w oparciu o wyraźnie określone wspólne interesy, tak aby wspólnie stawić czoła kluczowym globalnym wyzwaniom w obszarze dobrych rządów, wzrostu gospodarczego, spójności społecznej, kultury, innowacji i środowiska na forach wielostronnych, takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych, G-20 i WTO;

5.  przypomina o zobowiązaniu UE oraz państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów do zacieśnienia współpracy w zakresie globalnej agendy i opowiada się za wielostronnym podejściem WTO jako podstawą dla otwartego systemu handlowego, opartego na przewidywalnych, bardziej otwartych normach, skutecznych w osiąganiu celów ograniczania ubóstwa i wspierania zrównoważonego rozwoju, przejrzystości i demokracji, przy wzmocnieniu wymiaru parlamentarnego;

6.  ponawia swoje wsparcie dla integracji regionalnej wewnątrz regionu Ameryki Łacińskiej i Karaibów oraz podkreśla potrzebę ściślejszej koordynacji między różnymi programami integracji regionalnej w regionie, przy jednoczesnym poszanowaniu różnic w tempie procesów integracyjnych; zaleca zacieśnienie dialogu, współpracy i wymiany najlepszych praktyk z CELAC, Mercosurem, Wspólnotą Andyjską, Systemem Integracji Środkowoamerykańskiej oraz Sojuszem Pacyfiku w celu zintensyfikowania dialogu we wspólnych obszarach zainteresowania oraz wzmocnienia jego ram instytucjonalnych; zaleca rozszerzenie inicjatyw regionalnych dotyczących dialogu politycznego, współpracy i wymiany najlepszych praktyk, takich jak Unia Narodów Południowoamerykańskich, Organizacja Państw Amerykańskich (OPA) i Wspólnota Karaibska (CARICOM) w celu wzmocnienia demokracji w Ameryce Południowej; podkreśla znaczenie wzmocnienia współpracy międzyparlamentarnej między UE a państwami Ameryki Łacińskiej i Karaibów, w szczególności między Parlamentem Europejskim a rozmaitymi parlamentami regionalnymi, poprzez wymianę doświadczeń i wiedzy polityczno-instytucjonalnej; z zadowoleniem przyjmuje dialog podjęty niedawno przez Mercorsur i Sojusz Pacyfiku z myślą o stopniowej konwergencji i nasileniu konsultacji w odniesieniu do przyszłych wyzwań regionalnych i światowych;

7.  podkreśla, że stabilność polityczna, zasady gospodarcze i siła instytucjonalna gwarantująca poszanowanie rządów prawa i przejrzystości stanowią podwaliny środowiska przyciągającego inwestycje długoterminowe dzięki pewności prawa; podkreśla, że takie ramy prawne wymagają silnych instytucji demokratycznych oraz odpowiedzialnego planowania gospodarczego, a także wysiłków w celu wzmocnienia dialogu politycznego i partnerstw gospodarczych w regionie, jak również z partnerami zewnętrznymi; w tym kontekście przypomina, że partnerstwo z UE odgrywa centralną rolę;

8.  podkreśla dynamiczny rozwój Sojuszu Pacyfiku, który obejmuje Chile, Kolumbię, Meksyk i Peru, oraz zwraca się do wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa (WP/HR) o zbadanie zasadności uczestnictwa UE w tym sojuszu w charakterze obserwatora, co czynią już liczne państwa członkowskie UE;

9.  podkreśla, że obecne globalne wyzwania – w tym prawa człowieka, pokój, bezpieczeństwo, walka z korupcją i bezkarnością, brak dobrych rządów, zrównoważony rozwój społeczno-gospodarczy, eliminacja ubóstwa, transformacja cyfrowa, masowa migracja, równouprawnienie płci, bezpieczeństwo cybernetyczne, przestępczość zorganizowana i terroryzm, przemyt narkotyków, zmiana klimatu, zmiany geopolityczne, nierówności wewnątrz państw i między nimi, praca nieformalna oraz rosnące bezrobocie – oznaczają nowe możliwości i kanały współpracy dla strategicznego partnerstwa między UE a Ameryką Łacińską i Karaibami opartego na wspólnej wizji i programie działań;

10.  podkreśla, że nawet jeśli nastąpił znaczny rozwój gospodarczy, który spowodował spadek poziomu ubóstwa i nierówności, to nierówności nadal są istotną przeszkodą w rozwoju regionu Ameryki Łacińskiej i Karaibów, w którym 175 mln ludzi żyje w ubóstwie i warunkach wykluczenia społecznego, zwłaszcza kobiety i osoby małoletnie; podkreśla, że wzrost gospodarczy, rozwój sprzyjający włączeniu społecznemu, sprawiedliwa dystrybucja bogactwa oraz zapewnienie powszechnego dostępu do niezbędnych usług publicznych są kluczem do rozwiązania tego problemu;

11.  przypomina, że cel, jakim jest eliminacja ubóstwa i ograniczanie nierówności, należy osiągnąć przez reformy gospodarcze, spójność społeczną i politykę integracyjną, większe możliwości zatrudnienia, dostęp do edukacji, oraz podkreśla konieczność ochrony wszystkich obywateli i rozszerzenia klasy średniej, bez względu na skutki cykli koniunkturalnych, skonsolidowania osiągnięć w zakresie poprawy warunków życia, w tym poprzez ustanowienie minimum ochrony socjalnej, oraz poszanowania demokratycznych wartości i praw człowieka;

12.  podkreśla potrzebę włączenia gospodarek do globalnych łańcuchów wartości w oparciu o model gospodarki o obiegu zamkniętym oraz uznania znaczenia opracowania dwustronnych i wielostronnych umów handlowych jako skutecznego narzędzia, które może pomóc w reagowaniu na wspólne globalne wyzwania, przy jednoczesnym promowaniu m.in. godnej pracy i dialogu społecznego jako sił napędowych zrównoważonego rozwoju; podkreśla znaczenie stworzenia warunków umożliwiających dywersyfikację gospodarek obu regionów, aby stały się one mniej podatne i narażone na globalne cykliczne zmiany; podkreśla znaczenie promowania przekazu wiedzy naukowo-technologicznej, wzmocnienia kapitału ludzkiego i dywersyfikacji zatrudnienia, do czego niezbędne jest zwiększenie inwestycji w edukację, szkolenia i podnoszenie kwalifikacji;

13.  z zadowoleniem przyjmuje protokół z dnia 11 listopada 2016 r. w sprawie przystąpienia przez Ekwador do umowy o wolnym handlu między UE a Kolumbią i Peru, podpisany przez UE, jej państwa członkowskie, Ekwador, Kolumbię i Peru; przypomina, że umowa ta znosi wysokie taryfy celne i bariery techniczne w handlu, liberalizuje rynki usług, otwiera rynki zamówień publicznych oraz obejmuje zobowiązania dotyczące mechanizmów szybkiego i skutecznego rozstrzygania sporów;

14.  podkreśla, że UE jest największym inwestorem zagranicznym w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach oraz drugim pod względem wielkości partnerem handlowym, ustanawiającym dwukierunkowe stosunki gospodarcze oparte na wartościach takich jak jakość, odpowiedzialność społeczna, tworzenie miejsc pracy, transfer technologii oraz badania naukowe i innowacje;

15.  zachęca do zawierania dalszych partnerstw publicznych i prywatnych w celu wspierania rozwoju gospodarczego, przedsiębiorczości, wzrostu gospodarczego i inwestycji zagranicznych; podkreśla potrzebę zwalczania gospodarki nieformalnej oraz niedostateczny rozwój i niską konkurencyjność MŚP; domaga się ułatwienia i poprawy mobilności między obydwoma regionami, przy jednoczesnym zagwarantowaniu wzajemnej spójności praw pracowniczych i wzmocnieniu koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego;

16.  podkreśla potrzebę opracowania zrównoważonych i skutecznych systemów podatkowych w obydwu regionach wraz z odpowiednią kulturą podatkową, łącznie z ustanowieniem skutecznych powszechnych biur rachunkowych, co mogłoby wspierać wzrost gospodarczy i rozwój państw opiekuńczych zapewniających i gwarantujących dobra i usługi publiczne, takie jak dostęp do edukacji publicznej, opieka zdrowotna, infrastruktura w zakresie ochrony socjalnej i bezpieczeństwo, wszystkim obywatelom, a także powtarza, że raje podatkowe i unikanie opodatkowania są szkodliwe dla rozwoju gospodarczego i społecznego, postępu i dobrobytu oraz prawidłowego funkcjonowania gospodarczej i społecznej polityki redystrybucyjnej;

17.  podkreśla, że wzrost gospodarczy i handel mają zasadnicze znaczenie w osiąganiu zrównoważonego rozwoju, ale nie są wystarczające do ograniczenia ubóstwa, nierówności i wykluczenia społecznego; zwraca się o wprowadzenie skutecznej polityki wspomagającej zwalczanie tych zjawisk poprzez różnorodny i zrównoważony wzrost gospodarczy sprzyjający włączeniu społecznemu, wyraźnie ukierunkowany na kwestie społeczne, wsparcie instytucjonalne i prawa człowieka;

18.  jest zdania, że osiągnięcie celów zrównoważonego rozwoju musi być głównym celem współpracy między państwami Ameryki Łacińskiej i Karaibów i UE; wzywa Unię do wzmocnienia programów wsparcia budżetowego;

19.   popiera nową agendę Komisji na rzecz rozwoju w ramach agendy 2030; przypomina, że agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i cele zrównoważonego rozwoju powinny stanowić podstawowe narzędzie w ramach współpracy między UE a Ameryką Łacińską i Karaibami, w tym w odniesieniu do wszystkich wymiarów rozwoju gospodarczego, społecznego i zrównoważonego, a nie ograniczać się tylko do eliminacji ubóstwa; podkreśla, że UE musi nadal zapewniać oficjalną pomoc rozwojową wszystkim państwom Ameryki Łacińskiej i Karaibów, w tym krajom o średnich i wyższych dochodach, które nie kwalifikują się już do dwustronnej współpracy na rzecz rozwoju na zasadzie zróżnicowania, na podstawie nowego podejścia wykraczającego poza dochód na mieszkańca; stanowczo domaga się, by Komisja nadal oferowała, w drodze wyjątku i zgodnie z rozporządzeniem w sprawie DCI, dwustronną pomoc krajom o średnich i wyższych dochodach w całym okresie obowiązywania instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju na lata 2014–2020 i później, tak by w dalszym ciąg wspierać ich wysiłki w obliczu obecnych wyzwań;

20.  zwraca się o poprawę koordynacji między politykami i programami pomocy na rzecz Ameryki Łacińskiej i Karaibów, a także na rzecz regionów najbardziej oddalonych oraz krajów i terytoriów zamorskich położonych w regionie; apeluje o wywiązywanie się ze zobowiązań politycznych powziętych w wyniku międzyregionalnych szczytów UE–LAC i zapewnienie koniecznych środków finansowych na ten cel.

21.  zwraca się do Komisji o wskazanie dostępnych instrumentów i zapewnienie wystarczających środków odpowiednio dostosowanych do zasad skuteczności, adekwatności, harmonizacji, wzajemnej odpowiedzialności i rozliczalności oraz dostosowanych do strategii rozwoju państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów, aby pomóc państwom Ameryki Łacińskiej i Karaibów w podejmowaniu wyzwań i dostosowaniu się do ewentualnego ograniczenia oficjalnej pomocy rozwojowej (ODA); wzywa, aby instrumenty te obejmowały przekazywanie wiedzy fachowej i szkolenia oraz wspierały reformy zarządzania podatkowego i zarządzania finansami publicznymi, co przyczynia się do pobudzenia wzrostu gospodarczego i do świadczenia wysokiej jakości usług publicznych;

22.  wzywa Komisję, by w programach łączenia instrumentów finansowych stosowała wykonalne kryteria dotyczące zasad skuteczności rozwoju, szczególnie pod względem odpowiedzialności, skorelowania z krajami partnerskimi, rozwoju i dodatkowości finansowej, przejrzystości oraz rozliczalności;

23.  zwraca uwagę, że w wyniku cech geograficznych i geologicznych Ameryka Łacińska i Karaiby są bardzo podatne na klęski żywiołowe, oraz że sytuacja ta pogorszyła jeszcze się w wyniku zmian klimatycznych na świecie, które muszą zostać uwzględnione zgodnie z zasadą wspólnej, lecz zróżnicowanej odpowiedzialności; zwraca się do Komisji i państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów o przeciwdziałanie podstawowym przyczynom tych zjawisk, przyjęcie środków zwiększających odporność na nie, a także o przyjęcie strategii i protokołów zapobiegania zagrożeniom odporności na zmianę klimatu w celu szybkiej mobilizacji pomocy humanitarnej w sytuacjach kryzysowych;

24.  domaga się skutecznego wdrażania równouprawnienia płci, wzmacniania pozycji kobiet oraz strategii politycznych sprzyjających włączaniu kobiet do wszystkich obszarów życia politycznego, gospodarczego i społecznego w celu zwiększenia ich aktywnego uczestnictwa w społeczeństwie, stanowczego zwalczania kobietobójstwa, zagwarantowania ich bezpieczeństwa fizycznego i psychologicznego, ułatwienia równego dostępu do rynku pracy, prawa własności gruntów, zatrudnienia, a także zapewnienia ich praw reprodukcyjnych i seksualnych; podkreśla znaczenie poprawy życia dziewcząt i kobiet; podkreśla, że dostęp do edukacji ma zatem zasadnicze znaczenie oraz może prowadzić do transformacji społecznej i gospodarczej; z zadowoleniem przyjmuje Międzyamerykańską konwencję w sprawie zapobiegania przemocy wobec kobiet oraz jej sankcjonowania i zwalczania („konwencję z Belém do Pará”) z 1994 r., oraz wzywa do tego, aby sekretariat ds. mechanizmu jej monitorowania (MESECVI) zyskał bardziej widoczną rolę; z zadowoleniem przyjmuje wejście w życie w 2016 r. konwencji stambulskiej Rady Europy i zwraca się do państw obu regionów, które jeszcze tego nie uczyniły, aby przystąpiły do tej konwencji;

25.  uważa, że zasadnicze znaczenie mają polityka publiczna, szczególnie w zakresie zdrowia, edukacji i szkoleń, a także prywatne inicjatywy oraz stwarzanie szans dla niemal 30 mln osób młodych, które nie studiują, nie szkolą się ani nie pracują; podkreśla, że programy na rzecz rozwoju muszą radzić sobie z wysokim poziomem przestępczości zorganizowanej, konfliktów, przemocy i zabójstw, które dotykają w szczególności młodych ludzi i nastolatków i są jednym z głównych wyzwań dla Ameryki Łacińskiej i Karaibów;

26.  ponownie podkreśla znaczenie zapewnienia możliwości w zakresie kształcenia i pracy dla osób młodych, które uosabiają nadzieje związane z przyszłą stabilnością polityczną kontynentu oraz stanowią kluczowy czynnik, który o tej stabilności zadecyduje; zachęca do dalszej współpracy z funduszami gospodarczymi w formie dwustronnego uczestnictwa uniwersytetów, stypendiów, wymiany wiedzy i międzynarodowej mobilności między studentami z UE oraz państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów, w szczególności poprzez wzmocnienie programu Erasmus+ w ramach partnerstwa z CELAC w zakresie szkolnictwa wyższego zainicjowanego w 2015 r.; zauważa z zadowoleniem, że w 2015 r. został pomyślnie uruchomiony program Erasmus+ oferujący 6 200 możliwości w zakresie mobilności i 3 500 stypendiów, głównie dla studentów z CELAC, do 2020 r.; wskazuje na potrzebę osiągnięcia postępów w obszarze pełnego i wzajemnego uznawania stopni uniwersyteckich oraz wzmocnienia współpracy międzyregionalnej w zakresie systemu jakości i akredytacji;

27.  wskazuje na kluczową rolę współpracy UE–CELAC w dziedzinie nauki, technologii i innowacji oraz na znaczenie utworzenia wspólnej przestrzeni badawczej UE–CELAC w celu wzmocnienia współpracy w dziedzinie mobilności naukowców i profesorów;

28.  podkreśla zasadnicze znaczenie praw dziecka oraz potrzebę ścisłego przestrzegania przez wszystkie państwa UE oraz Ameryki Łacińskiej i Karaibów postanowień Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka;

29.  zachęca do dalszej współpracy w dziedzinie promowania rozwoju technologicznego oraz zwiększenia dostępu ludności do technologii informacyjno-komunikacyjnych, tak aby przystosować nasze społeczeństwa do transformacji cyfrowej;

30.  zwraca uwagę na ogólną tendencję i wspólne wyzwania ostatniej dekady w odniesieniu do postępów w obszarze wolności i praw socjalnych, a także ogromne wysiłki podjęte w zakresie rozwoju integracyjnej polityki publicznej w celu ochrony grup szczególnie wrażliwych oraz równego podziału bogactwa i wzrostu gospodarczego, co zdecydowanie przyczyniło się do stworzenia możliwości wyjścia z ubóstwa niemal 60 milionów mieszkańców Ameryki Łacińskiej w ciągu ostatnich piętnastu lat; wzywa organy do poszanowania i zagwarantowania zasad demokratycznych, praw podstawowych, wolności i bezpieczeństwa względem wszystkich obywateli, w tym mniejszości, ludów tubylczych, działaczy na rzecz ochrony środowiska, społeczności LGBTI, niepełnosprawnych, osób przymusowo wysiedlonych i bezpaństwowców oraz ludności na obszarach wiejskich; podkreśla znaczenie zapewnienia wolności zgromadzeń, zrzeszania się i wypowiedzi zarówno w internecie, jak i poza nim;

31.  podkreśla potrzebę zagwarantowania praw i bezpieczeństwa mniejszościom religijnym i społeczności LGBTI; wzywa rządy państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów do przyjęcia praw i podjęcia środków umożliwiających ochronę obrońców praw człowieka i dziennikarzy przed prześladowaniami, groźbami, kampaniami zniesławiającymi, arbitralnymi zatrzymaniami, torturami, wymuszonymi zaginięciami i zabójstwami, których często padają ofiarami; apeluje o ochronę praw i interesów ludności tubylczej i mieszkańców obszarów wiejskich w obliczu projektów rozwojowych mających duży wpływ na środowisko oraz wobec działalności prowadzonej w przemyśle wydobywczym przede wszystkim przez wdrożenie mechanizmów wcześniejszych konsultacji i udzielenia zgody;

32.  ubolewa nad atakami przeciwko demokratycznie wybranym liderom opozycji, dziennikarzom, obrońcom praw człowieka, w szczególności zajmującym się kwestiami środowiskowymi, a także ich prawnikom; wzywa organy do podjęcia wszystkich koniecznych działań w celu zagwarantowania ich integralności fizycznej i psychicznej oraz zapewnienia natychmiastowych, dogłębnych i obiektywnych dochodzeń, aby pociągnąć sprawców do odpowiedzialności zgodnie z normami międzynarodowymi;

33.  powtarza, że należy zagwarantować aktywne zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego i organizacji pozarządowych oraz konsultowanie się z nimi podczas negocjacji i wdrażania umów handlowych lub układów o stowarzyszeniu;

34.  podkreśla konieczność uwzględnienia w umowach prawa do wolności wypowiedzi i zrzeszania się w państwach Ameryki Łacińskiej i Karaibów;

35.  zachęca państwa członkowskie UE, by rozważyły przyjęcie przepisów przewidujących możliwość zamrożenia aktywów i wprowadzenia ograniczeń wizowych dla osób uwikłanych w poważne naruszenia praw człowieka;

36.  powtarza, że polityka i praktyki w obszarze migracji muszą gwarantować poszanowanie praw człowieka, ze zwróceniem szczególnej uwagi na kobiety i grupy szczególnie wrażliwe takie jak osoby małoletnie, osoby starsze i osoby niepełnosprawne, przy jednoczesnym uwzględnianiu wyzwań związanych z ochroną granic i rezygnacją z kryminalizacji migrantów; podkreśla potrzebę przyjęcia kompleksowego podejścia ukierunkowanego na uznanie gospodarczego i społecznego wkładu zapewnianego przez pracowników migrujących w krajach przyjmujących, znaczenie krajów tranzytu oraz istotność ustanowienia legalnych dróg do uzyskania obywatelstwa w krajach przyjmujących, ze szczególnym uwzględnieniem przesiedleńców potrzebujących azylu; domaga się środków w celu ułatwienia i poprawy mobilności między krajami, przy jednoczesnym zagwarantowaniu spójności praw pracowniczych i wzmocnieniu koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego;

37.  wzywa państwa Ameryki Łacińskiej i Karaibów do zapewnienia pełnego poszanowania praw socjalnych, środowiskowych i pracowniczych; wzywa do pełnego i skutecznego wdrożenia konwencji MOP oraz poszanowania podstawowych norm pracy, które obejmują między innymi wolność zrzeszania się i prawo do rokowań zbiorowych; podkreśla ponadto potrzebę zapewnienia wyeliminowania wszelkich form pracy przymusowej lub obowiązkowej;

38.  zwraca uwagę na wyzwania w dziedzinie obrony i bezpieczeństwa, przed jakimi stoją obydwa regiony, obejmujące terroryzm oraz walkę z nielegalnym obrotem środkami odurzającymi i przestępczością zorganizowaną, a także zachęca do dalszych wysiłków w celu wzmocnienia współpracy w zakresie obrony i bezpieczeństwa dzięki koordynacji sił policyjnych i wojskowych, ze zwróceniem szczególnej uwagi na wymianę informacji; wzywa państwa Ameryki Łacińskiej do uczestniczenia w unijnych misjach zarządzania kryzysowego i misjach pokojowych, co już czynią Kolumbia i Chile; zachęca do wspierania dalszej współpracy wojskowej w celu utworzenia służby zapewniającej pomoc w sytuacjach kryzysowych w przypadku katastrof naturalnych i klęsk humanitarnych; wzywa do dalszej współpracy w obszarze bezpieczeństwa morskiego, rozbrojenia, nieproliferacji i kontroli zbrojeń;

39.  wzywa do jednoznacznego poszanowania zasady integralności terytorialnej państw;

40.  wyraża ubolewanie, że zmniejszono pomoc humanitarną, i odrzuca fakt, że nadal ma to miejsce w regionach, które bardzo jej potrzebują (państwa trójkąta północnego Ameryki Środkowej, Haiti, Kolumbia) oraz na obszarach szczególnie dotkniętych skutkami zmiany klimatu i klęskami żywiołowymi;

41.  potępia działania rządów niektórych państw, które odmawiają przyjmowania międzynarodowej pomocy humanitarnej, uniemożliwiając zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb w tych państwach; zwraca się do wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, aby wezwała właściwe organy do umożliwienia dostaw pomocy i zaproponowała plan pomocy dla każdego państwa;

42.  apeluje do UE o zaangażowanie na rzecz wsparcia państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów, w których stale dochodzi do aktów przemocy i odnotowywana jest nieakceptowalna liczba zabójstw, pozasądowych egzekucji i wymuszonych zaginięć, ponieważ bez bezpieczeństwa nie istnieje prawdziwy dobrobyt, godność i szczęście; wzywa państwa Ameryki Łacińskiej i Karaibów do podjęcia działań na rzecz przeciwdziałania przepełnieniu więzień oraz poprawy warunków panujących w więzieniach, zagwarantowania ochrony nietykalności fizycznej i psychicznej więźniów, badania przypadków tortur i znęcania się oraz karania za nie, a także wspierania traktowania więźniów w sposób bardziej ludzki, aby zapobiec często występującym w więzieniach zamieszkom, których skutkiem jest utrata ludzkiego życia;

43.  podkreśla możliwość wzmocnienia współpracy między wszystkimi państwami basenu atlantyckiego w walce z handlem narkotykami, we współpracy także z odpowiednimi państwami Afryki Zachodniej, które stanowią istotne miejsca tranzytu dla przepływu narkotyków między Ameryką Łacińską a Europą;

44.  wzywa UE do wsparcia państw Ameryki Środkowej dotkniętych przestępczością zorganizowaną, która zagraża ich strukturom społecznym i politycznym;

45.  podkreśla potrzebę dalszego wspierania przez UE strategii bezpieczeństwa dla Ameryki Środkowej (ESCA) i strategii bezpieczeństwa dla Karaibów;

46.  podkreśla, że należy pilnie wzmóc walkę z korupcją, oszustwami podatkowymi i bezkarnością, które należą do głównych barier w rozwoju, oraz zagwarantować poszanowanie praworządności, przeprowadzanie wolnych i przejrzystych wyborów, podział władzy i równy dostęp do niezależnego, bezstronnego i profesjonalnego wymiaru sprawiedliwości, wspierać dobre zarządzanie, wyeliminować niedociągnięcia instytucjonalne, i wzmocnić administrację; uznaje prace przeprowadzone przez EUROsociAL w tej dziedzinie;

47.  wzywa UE oraz państwa Ameryki Łacińskiej i Karaibów, by uporały się z problemem korupcji i walczyły z nią, podejmując szereg środków, od zapobiegania po ściganie przestępstw i postępowania karne, skuteczne wdrażanie wielostronnych i międzynarodowych konwencji antykorupcyjnych, oraz wskazuje, że istnienie korupcji podważa nie tylko dobrostan społeczeństwa i dobrobyt gospodarczy oraz sprawiedliwość społeczną, ale także legitymację polityczną i dobre sprawowanie rządów; podkreśla, że brak niezależnego sądownictwa i administracji publicznej rodzi brak zaufania do instytucji publicznych, podważając rządy prawa i podsycając przemoc; podkreśla, że przejrzystość, wolne media i uczestnictwo obywatelskie są niezbędne dla wzmocnienia walki z korupcją; bierze pod uwagę, że należy wprowadzić nowe międzynarodowe przepisy na rzecz położenia kresu rajom podatkowym, takie jak automatyczna wymiana informacji podatkowych oraz zniesienie tajemnicy bankowej;

48.  wzywa do zacieśnienia współpracy w obszarze środowiska, które stanowi podstawowy wspólny interes, ze szczególnym uwzględnieniem transformacji sektora energii i procesu dekarbonizacji, które będą mieć wpływ na gospodarki obydwu regionów; zwraca uwagę na potrzebę wsparcia na rzecz badań w dziedzinie odnawialnych źródeł energii i na rzecz ich praktycznego wykorzystania, ochrony przyrody, gospodarki leśnej oraz strategii politycznych podejmujących kwestię przyczyn i skutków zmiany klimatu w regionie, który dotkliwie odczuwa jej skutki, przy czym należy uwzględniać prawa społeczności lokalnych i tubylczych na obszarach, na których wydobywane są zasoby naturalne; podkreśla potrzebę dalszego wspierania inicjatyw takich jak EUROCLIMA czy RIOCC zgodnie z agendą z Limy na rzecz zrównoważonego rozwoju, środowiska, zmiany klimatu i energii; dostrzega powszechną potrzebę przeprowadzenia transformacji energetycznej w celu skutecznego wywiązania się z porozumień paryskich; podkreśla także potrzebę dalszych inwestycji i współpracy między instytucjami i przedsiębiorstwami z UE oraz Ameryki Łacińskiej i Karaibów w celu wspólnego uwzględnienia transformacji energetycznej, dekarbonizacji i udoskonalenia podstawowej infrastruktury; podkreśla znaczenie poprawy procedur zarządzania i procedur sądowych w celu ochrony lasów i rozpowszechnienia praktyk rolnictwa agroekologicznego;

49.  uważa, że kluczowe znaczenie ma przyspieszenie negocjacji UE–Mercosur w celu zawarcia pełnego i zrównoważonego układu o stowarzyszeniu UE–Mercosur, który przyniósłby korzyści obu stronom, jak wynika z konkluzji Rady Europejskiej z dnia 9 marca 2017 r., aby uzupełnić sieć istniejących porozumień między UE a Ameryką Łacińską; podkreśla potrzebę zakończenia negocjacji i osiągnięcia ostatecznego porozumienia, które zostanie ratyfikowane przez Parlament Europejski przed końcem obecnej kadencji oraz zapewni pozytywny wkład we wzrost gospodarczy i tworzenie miejsc pracy w obydwu obszarach gospodarczych, wzmacniając także stosunki historyczne, kulturalne, polityczne i w zakresie współpracy oraz zaufanie między społeczeństwami;

50.  podkreśla znaczenie przyspieszenia trwających negocjacji dotyczących aktualizacji umowy ogólnej UE–Meksyk oraz wzywa Komisję do zawarcia tej umowy przed końcem 2017 r.; podkreśla znaczenie sfinalizowania układu o stowarzyszeniu UE–Chile przed pierwszym kwartałem 2018 r.; wzywa parlamenty narodowe państw członkowskich UE, które jeszcze tego nie uczyniły, do ratyfikacji umowy stowarzyszeniowej UE–Ameryka Środkowa;

51.  podkreśla znaczenie niedawnego przystąpienia Ekwadoru do wielostronnej umowy z Kolumbią i Peru oraz przypomina, że drzwi stoją również otworem przed Boliwią, jeśli kraj ten postanowi przystąpić do tej umowy; z zadowoleniem przyjmuje zniesienie wiz krótkoterminowych Schengen dla Peru i Kolumbii; w tym kontekście domaga się takiego samego zniesienia wiz dla Ekwadoru; zwraca uwagę, że takie działania przyczyniają się do wzmocnienia gospodarczych i kulturalnych więzi UE z tymi państwami;

52.  podkreśla kluczowe znaczenie systematycznego włączania zasad dotyczących odpowiedzialności przedsiębiorstw i klauzul zapewniających ochronę praw człowieka i praw socjalnych do umów stowarzyszeniowych oraz umów dotyczących handlu i inwestycji między UE i państwami Ameryki Łacińskiej i Karaibów;

53.  zwraca uwagę, że Meksyk i Brazylia zostały uznane za partnerów strategicznych UE i zwraca się o nadanie Argentynie tego statusu jako ważnemu podmiotowi w regionie i Mercosurze oraz jako członkowi grupy G-20, a także o odnowienie ram stosunków instytucjonalnych;

54.  uznaje znaczenie szczytów iberoamerykańskich, których mechanizmy funkcjonowania zostały w ostatnich latach wzmocnione, podkreślając jednocześnie rolę Iberoamerykańskiego Sekretariatu Generalnego (SEGIB) we wspieraniu rotacyjnego przewodnictwa; podkreśla wartość dodaną, jaką wnosi on do ogólnego partnerstwa między dwoma regionami jako forum dla dialogu, koordynacji i współpracy; w związku z tym zwraca się o ustanowienie mechanizmu współpracy, który mógłby przyjąć formę protokołu ustaleń lub ramowej umowy o współpracy między Komisją lub ESDZ a SEGIB, mogącej zoptymalizować stosunki między nimi i umiejscowić je w ramach bardziej uporządkowanego, ustrukturyzowanego i systematycznego mechanizmu w obu przypadkach; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że podczas ostatniego szczytu poświęcono szczególną uwagę tak istotnym kwestiom jak młodzież, edukacja i przedsiębiorczość;

55.  powtarza, że Zgromadzenie Eurolat i delegacje parlamentarne stanowią bardzo udane i użyteczne fora dla parlamentarnego wymiaru partnerstwa strategicznego oraz dla dialogu politycznego między UE a państwami Ameryki Łacińskiej i Karaibów, w tym społeczeństwa obywatelskiego, którego rolę należy wzmocnić, jak również mają istotne znaczenie pod względem przedstawiania żądań obywateli podczas szczytów UE–CELAC; podkreśla znaczenie zapewniania widoczności i rozpowszechniania dyskusji i wniosków Zgromadzenia, zarówno w ramach komunikacji ze szczytami UE–CELAC, jak i za pośrednictwem krajowych i regionalnych kanałów instytucjonalnych;

56.  podkreśla rolę Fundacji UE–Ameryka Łacińska i Karaiby jako organizacji międzynarodowej, a także wzywa do szybkiej ratyfikacji ustanawiającego ją porozumienia przez wszystkich sześćdziesięciu dwóch członków, którzy odegraliby ważną rolę we wspieraniu partnerstwa międzyregionalnego, oraz zwraca się o ustanowienie trwałych kanałów współpracy między Fundacją a Zgromadzeniem Eurolat;

57.  popiera poszerzenie upoważnienia Europejskiego Banku Inwestycyjnego do udzielania pożyczek na rzecz państw trzecich w Ameryce Łacińskiej w celu podtrzymania i rozwoju operacji w odpowiedzi na potrzebę finansowania obszarów priorytetowych, takich jak łagodzenie zmiany klimatu, rozwój infrastruktury społecznej, gospodarczej i środowiskowej oraz wsparcie dla MŚP;

58.  wzywa do lepszej i wielostronnej koordynacji państw członkowskich UE w Międzyamerykańskim Banku Rozwoju (IDB) i Andyjskiej Korporacji Rozwoju – Banku Rozwoju Ameryki Łacińskiej (CAF) w celu maksymalizowania ich wpływu gospodarczego w ramach programów rozwoju względem państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów;

59.  powtarza swoje wsparcie dla procesu pokojowego w Kolumbii, który ma decydujące znaczenie dla przyszłości obywateli tego kraju i stabilności w regionie, którego część stanowi, oraz zobowiązuje się do wsparcia rządu kolumbijskiego w realizacji tego procesu; w związku z tym podkreśla znaczenie zaangażowania całego społeczeństwa kolumbijskiego, w szczególności organizacji ofiar i społeczeństwa obywatelskiego, a także osób przymusowo wysiedlonych oraz zagwarantowania przez czołowych przedstawicieli rządu bezpieczeństwa i ochrony działaczom na rzecz praw człowieka i liderom społeczności; wzywa UE i jej państwa członkowskie do kontynuowania swojego wsparcia politycznego i finansowego, w tym w ramach rozporządzenia ustanawiającego Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju, w szczególności art. 5 ust. 2, a także funduszu powierniczego Unii na rzecz Kolumbii, oraz wspiera rolę specjalnego wysłannika wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel Unii ds. Kolumbii; wyraża nadzieję, że Armia Wyzwolenia Narodowego także zaangażuje się w trwający proces pokojowy; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że pod nadzorem ONZ Rewolucyjne Siły Zbrojne Kolumbii (FARC) zakończyły proces składania broni; popiera nową misję ustanowioną przez Radę Bezpieczeństwa ONZ, aby pomóc członkom FARC w reintegracji ze społeczeństwem; z zadowoleniem przyjmuje dwustronne porozumienie o zawieszeniu broni między Armią Wyzwolenia Narodowego a rządem Kolumbii;

60.  wyraża głębokie zaniepokojenie poważnie pogarszającą się sytuacją pod względem demokracji i praw człowieka oraz sytuacją społeczno-gospodarczą w Wenezueli, w klimacie pogłębiającej się niestabilności politycznej i społecznej; wzywa wenezuelski rząd do zagwarantowania podziału i niezależności różnych organów władz państwowych oraz do przywrócenia Zgromadzeniu Narodowemu pełnej władzy konstytucyjnej; ponadto wzywa wenezuelski rząd do zapewnienia natychmiastowego i bezwarunkowego zwolnienia wszystkich więźniów politycznych oraz do przedstawienia, najwcześniej jak to możliwe, kalendarza wyborczego, który umożliwi przeprowadzenie wolnych i przejrzystych procedur wyborczych; wzywa społeczność międzynarodową, podmioty regionalne oraz wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do promowania i wspierania kompleksowego porozumienia narodowego jako jedynego możliwego rozwiązania; zwraca się do wiceprzewodniczącej/wysokiej przedstawiciel o zbadanie innych środków służących konstruktywnemu wspieraniu politycznej stabilizacji tego kraju; w tym kontekście odrzuca wszelkie próby przekazania wynikających z konstytucji uprawnień jakimkolwiek innym organom; zdecydowanie potępia wybory do Konstytuanty, przeprowadzone w dniu 30 lipca 2017 r., ponieważ stanowią one naruszenie zasady podziału władzy i prawa obywateli do swobodnego wyrażania opinii politycznych za pośrednictwem demokratycznie wybranych i legalnych instytucji; przypomina, że Parlament Europejski, tak jak wiele innych podmiotów międzynarodowych, nie uznaje tych wyborów ani też żadnych działań czy decyzji podjętych przez nowo powołane zgromadzenie, a to z uwagi na brak legitymacji, i wyraża ubolewanie z powodu użycia przemocy, w wyniku czego wiele osób zginęło lub odniosło rany; wyraża głębokie zaniepokojenie nielegalnymi prześladowaniami i represjami wobec demokratycznie wybranych członków Zgromadzenia Narodowego; wyraża sprzeciw wobec odwołania prokurator generalnej Luisy Ortegi Diaz, a także wobec prześladowania z pobudek politycznych jej i wszystkich członków Sądu Najwyższego, powołanych przez legalne Zgromadzenie Narodowe Wenezueli; w pełni popiera dochodzenia prowadzone przez MTK w związku z licznymi przestępstwami i represjami, jakich dopuścił się reżim wenezuelski, oraz wzywa UE do odegrania w tym kontekście aktywnej roli; wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel i Radę Europejską do rozważenia możliwości zamrożenia aktywów i ograniczenie dostępu do terytorium UE dla wszystkich osób zaangażowanych w poważne naruszenia praw człowieka w Wenezueli, co obejmuje członków nieuznawanej Konstytuanty;

61.   z zadowoleniem przyjmuje podpisanie umowy o dialogu politycznym i współpracy między UE a Kubą w grudniu 2016 r.; podkreśla znaczenie przyspieszenia jej wdrażania, co może mieć pozytywny wpływ na ogólne partnerstwo UE–CELAC; podkreśla, że umowa o dialogu politycznym i współpracy powinna przyczyniać się do poprawy warunków życia i praw socjalnych obywateli Kuby, postępów na drodze do demokracji oraz poszanowania i propagowania podstawowych wolności; podkreśla, że ważność tej umowy będzie zależeć od skutecznego wdrażania przez rząd Kuby zawartych w niej, w oparciu o rezolucje Parlamentu Europejskiego, postanowień dotyczących praw człowieka;

62.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, a także rządom i parlamentom państw CELAC.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0016.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0269.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0200.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0297.
(5) Dz.U. C 274 z 27.7.2016, s. 28.
(6) http://www.europarl.europa.eu/intcoop/eurolat/assembly/plenary_sessions/montevideo_2016/adopted_docs/trade_en.pdf
(7) http://www.europarl.europa.eu/intcoop/eurolat/assembly/plenary_sessions/montevideo_2016/adopted_docs/poverty_en.pdf
(8) http://www.europarl.europa.eu/intcoop/eurolat/assembly/plenary_sessions/montevideo_2016/adopted_docs/pparties_en.pdf
(9) http://www.europarl.europa.eu/intcoop/eurolat/assembly/plenary_sessions/montevideo_2016/adopted_docs/china_en.pdf
(10) http://www.europarl.europa.eu/intcoop/eurolat/assembly/plenary_sessions/athens2014/adopted_docs/femicide/1026102en.pdf
(11) http://www.europarl.europa.eu/intcoop/eurolat/assembly/plenary_sessions/montevideo_2016/adopted_docs/migration_en.pdf
(12) Dz.U. C 81 E z 15.3.2011, s. 54.
(13) Dz.U. C 65 z 19.2.2016, s. 120.


Korupcja a prawa człowieka w krajach trzecich
PDF 534kWORD 77k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 września 2017 r. w sprawie korupcji i praw człowieka w krajach trzecich (2017/2028(INI))
P8_TA(2017)0346A8-0246/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji (UNCAC), która weszła w życie w dniu 14 grudnia 2005 r.(1),

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka i Deklarację ONZ w sprawie obrońców praw człowieka,

–  uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych oraz Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Konwencję Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) o zwalczaniu przekupstwa zagranicznych funkcjonariuszy publicznych w międzynarodowych transakcjach handlowych, a także zalecenie Rady z 2009 r. w sprawie dalszego zwalczania przekupstwa oraz zalecenie z 2009 r. w sprawie odliczania od podatku łapówek dla zagranicznych funkcjonariuszy publicznych i inne powiązane instrumenty(2),

–  uwzględniając strategiczne ramy UE dotyczące praw człowieka i demokracji, przyjęte w 2012 r., oraz Plan działania UE dotyczący praw człowieka i demokracji (na lata 2015–2019), przyjęty przez Radę do Spraw Zagranicznych w dniu 20 lipca 2015 r.,

–  uwzględniając Wytyczne UE w sprawie obrońców praw człowieka przyjęte podczas 2914. posiedzenia Rady do Spraw Ogólnych w dniu 8 grudnia 2008 r.(3),

–  uwzględniając rezolucję ONZ pt. „Przekształcamy nasz świat: Agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030”, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 25 września 2015 r.(4),

–  uwzględniając sprawozdanie Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) pt. „Polityka zapobiegania i przeciwdziałania niedozwolonemu postępowaniu w działaniach Europejskiego Banku Inwestycyjnego” („polityka zwalczania nadużyć finansowych EBI”), przyjęte w dniu 8 listopada 2013 r.(5),

–  uwzględniając Wytyczne dotyczące biznesu i praw człowieka wdrażające ramy ONZ „Ochrona, poszanowanie i naprawa”(6),

–  uwzględniając konkluzje Rady dotyczące biznesu i praw człowieka z dnia 20 czerwca 2016 r.(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2016 r. w sprawie odpowiedzialności przedsiębiorstw za poważne naruszenia praw człowieka w państwach trzecich(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2016 r. w sprawie walki z korupcją i działań następczych w związku z rezolucją komisji CRIM(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach(10),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach(11),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie unikania zobowiązań podatkowych i uchylania się od opodatkowania jako wyzwań dla zarządzania, ochrony socjalnej i rozwoju w krajach rozwijających się(12),

–  uwzględniając swą rezolucję z dnia 11 czerwca 2015 r. w sprawie niedawno ujawnionych przypadków poważnej korupcji w FIFA(13),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 października 2013 r. w sprawie przestępczości zorganizowanej, korupcji i prania pieniędzy: zalecenia dotyczące potrzebnych działań i inicjatyw(14),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 października 2013 r. w sprawie korupcji w sektorze publicznym i prywatnym: wpływ na prawa człowieka w krajach trzecich(15),

–  uwzględniając Prawnokarną konwencję Rady Europy o korupcji, Cywilnoprawną konwencję Rady Europy o korupcji, a także rezolucje (98)7 i (99)5, przyjęte przez Komitet Ministrów Rady Europy odpowiednio w dniu 5 maja 1998 r. i 1 maja 1999 r. oraz ustanawiające Grupę Państw Przeciwko Korupcji (GRECO),

–  uwzględniając oświadczenie z Dżakarty w sprawie zasad funkcjonowania agencji antykorupcyjnych, przyjęte w dniach 26–27 listopada 2012 r.(16),

–  uwzględniając deklarację panamską w sprawie siódmej rocznej konferencji i Zgromadzenia Ogólnego Międzynarodowego Stowarzyszenia Organów Antykorupcyjnych (IAACA), przyjętą w dniach 22–24 listopada 2013 r.,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ w sprawie krajowych instytucji zajmujących się propagowaniem i ochroną praw człowieka, przyjętą w dniu 17 grudnia 2015 r., a także rezolucję Rady Praw Człowieka w sprawie krajowych instytucji zajmujących się propagowaniem i ochroną praw człowieka, przyjętą w dniu 29 września 2016 r.(17),

–  uwzględniając sprawozdanie końcowe Komitetu Doradczego Rady Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie negatywnego wpływu korupcji na korzystanie z praw człowieka z dnia 5 stycznia 2015 r.(18),

–  uwzględniając Konwencję Unii Afrykańskiej w sprawie zapobiegania korupcji i walki z korupcją (AUCPCC)(19),

–  uwzględniając inicjatywę ONZ Global Compact mającą na celu oparcie strategii i środków na powszechnie obowiązujących zasadach praw człowieka, zatrudnienia, środowiska naturalnego i walki z korupcją(20),

–  uwzględniając coroczny wskaźnik postrzegania korupcji publikowany przez Transparency International,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinie Komisji Rozwoju i Komisji Handlu Międzynarodowego (A8-0246/2017),

A.  mając na uwadze, że korupcja jest złożonym zjawiskiem globalnym, które dotyka zarówno kraje Północy, jak i Południa, i które można zdefiniować jako nadużycie powierzonej władzy dla indywidualnej, zbiorowej, pośredniej lub bezpośredniej prywatnej korzyści, stanowiące poważne zagrożenie dla interesu publicznego, stabilności społecznej, politycznej i ekonomicznej oraz bezpieczeństwa poprzez podważanie zaufania publicznego oraz skuteczności i wydajności instytucji, a także wartości demokracji i praw człowieka, etyki, sprawiedliwości, zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów;

B.  mając na uwadze, że korupcja może obejmować zarówno drobne przypadki wywierania wpływu na osoby prywatne, urzędników publicznych lub wykonywanie usług publicznych, jak i poważne próby obalenia systemów politycznych, gospodarczych lub prawnych, a także wspierania i finansowania terroryzmu, wzmacniania ekstremizmu, zmniejszania dochodów podatkowych oraz wspierania zorganizowanych sieci przestępczych;

C.  mając na uwadze, że do korupcji prowadzi brak trwałego i niezależnego nadzoru oraz rozliczalności ze strony systemów politycznych, gospodarczych i sądowych;

D.  mając na uwadze, że ograniczenie korupcji ma zasadnicze znaczenie dla wzrostu gospodarczego, ograniczenia ubóstwa, stworzenia dobrobytu, edukacji, opieki społecznej i zdrowotnej, rozwoju infrastruktury oraz rozwiązywania konfliktów, a także dla zbudowania zaufania do instytucji, przedsiębiorstw i działań politycznych;

E.  mając na uwadze, że w wielu krajach korupcja nie tylko stanowi istotną systemową przeszkodę w stosowaniu demokracji, poszanowaniu praworządności, realizowaniu wolności politycznej i trwałego rozwoju, a także korzystaniu z wszystkich praw człowieka – obywatelskich, politycznych, gospodarczych, socjalnych i kulturalnych – ale może również powodować szereg naruszeń praw człowieka; mając na uwadze, że korupcja jest jednym z najbardziej zaniedbanych powodów naruszeń praw człowieka, ponieważ podsyca niesprawiedliwość, nierówność – między innymi w odniesieniu do zasobów finansowych i gospodarczych – bezkarność, arbitralne działania, ekstremizm polityczny i religijny oraz konflikt;

F.  mając na uwadze, że korupcja, zagrażając konsolidacji demokracji i egzekwowaniu praw człowieka oraz osłabiając władze państwowe, może prowadzić do niepokojów społecznych, w tym przemocy i protestu obywatelskiego oraz znacznej niestabilności politycznej; mając na uwadze, że korupcja pozostaje systematycznie pomijanym katalizatorem konfliktów w krajach rozwijających się, prowadząc do powszechnych naruszeń praw człowieka, w tym międzynarodowego prawa humanitarnego, oraz bezkarności sprawców; mając na uwadze, że status quo korupcji oraz nielegalnego bogacenia się przez osoby zajmujące stanowiska państwowe doprowadził do przechwycenia oraz utrzymania władzy przez kleptokratów;

G.  mając na uwadze, że w wielu krajach wysokie wskaźniki korupcji wiążą się z niskimi wskaźnikami rozwoju ludzkiego, społecznego i gospodarczego, niskim poziomem edukacji i innych usług publicznych, ograniczonymi prawami obywatelskimi i politycznymi, nikłą lub żadną konkurencją polityczną oraz wolnością mediów, zarówno internetowych, jak i tradycyjnych, a także niedoskonałościami w zakresie praworządności;

H.  mając na uwadze, że korupcja wpływa na korzystanie z praw człowieka oraz ma konkretne negatywne skutki i niewspółmiernie dotyka najbardziej zmarginalizowane, szczególnie wrażliwe i znajdujące się w niekorzystnej sytuacji grupy społeczne, takie jak kobiety, dzieci, osoby niepełnosprawne, starsze, ubogie, ludność tubylczą lub osoby należące do mniejszości, uniemożliwiając im równoprawny dostęp do udziału w życiu politycznym, programów i usług publicznych oraz socjalnych, systemu sprawiedliwości, bezpieczeństwa, zasobów naturalnych, w tym ziemi, rynku pracy, szkolnictwa, opieki zdrowotnej i mieszkalnictwa; mając na uwadze, że korupcja wpływa również na starania związane ze zwalczaniem dyskryminacji, z równouprawnieniem płci oraz wzmacnianiem pozycji kobiet, ograniczając ich zdolności do dochodzenia swoich praw; mając na uwadze, że korupcja zniekształca obraz wielkości oraz struktury wydatków publicznych, poważnie osłabiając możliwości państwa związane z pełnym wykorzystaniem wszystkich dostępnych środków w celu zapewnienia praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, prawidłowego funkcjonowania demokracji i praworządności oraz rozwoju wspólnej etyki;

I.  mając na uwadze, że 16. cel zrównoważonego rozwoju ONZ dotyczy pokoju, sprawiedliwości i budowania silnych instytucji oraz walki z korupcją; mając na uwadze, że aby cel ten osiągnięto na całym świecie, UE powinna pilnie i bezpośrednio zająć się różnorodnymi problemami, w których korupcja ma kluczowe znaczenie, poczynając od łamania praw człowieka, a kończąc na problemie ubóstwa, głodu i niesprawiedliwości;

J.  mając na uwadze, że zwalczanie korupcji wymaga wspólnych wysiłków, aby zająć się zarówno korupcją na dużą skalę, jak i drobną korupcją w krajach trzecich i państwach członkowskich UE, przy uwzględnieniu – w poszczególnych przypadkach – hierarchicznego patronatu, systemów wynagradzania i klientelizmu w strukturach władzy, które często łączą przestępstwa korupcji i bezkarność na najwyższym szczeblu z drobną korupcją bezpośrednio wpływającą na życie obywateli i ich dostęp do podstawowych usług;

K.  mając na uwadze, że nie da się zwalczać korupcji bez silnego zaangażowania politycznego na najwyższym szczeblu, niezależnie od sprawności, umiejętności i chęci krajowych organów nadzoru i organów ścigania;

L.  mając na uwadze, że gospodarcze skutki korupcji są w najwyższym stopniu negatywne, zwłaszcza jeżeli chodzi o jej wpływ na pogłębianie ubóstwa i nierówności wśród ludności, jakość usług publicznych, bezpieczeństwo, dostęp do kompleksowej opieki zdrowotnej i do wysokiej jakości edukacji, infrastrukturę, możliwości społeczno-gospodarcze dla indywidualnej i ekonomicznej emancypacji, w szczególności wzrost gospodarczy, tworzenie miejsc pracy i możliwości zatrudnienia, a także pod względem zniechęcania do przedsiębiorczości i utraty inwestycji;

M.  mając na uwadze przykładowo, że koszt korupcji w UE wynosi od 179 mld EUR do 990 mld EUR PKB rocznie(21);

N.  mając na uwadze, że według Banku Światowego rocznie na całym świecie wydaje się na łapówki ok. 1 bln USD, a łączna strata ekonomiczna z powodu korupcji jest szacowana na kwotę wielokrotnie wyższą;

O.  mając na uwadze, że przestępczość zorganizowana, która stanowi poważny problem w wielu krajach i ma charakter transgraniczny, jest często powiązana z korupcją;

P.  mając na uwadze, że przypadki korupcji oraz naruszenia praw człowieka związane są zwykle z nadużyciem władzy, brakiem odpowiedzialności, utrudnianiem działania wymiaru sprawiedliwości, stosowaniem niewłaściwych nacisków oraz instytucjonalizacją różnych form dyskryminacji, klientelizmem, a także zakłóceniem mechanizmów rynkowych; mając na uwadze, że istnieje ścisły związek między korupcją a niedoskonałościami w zakresie praworządności i dobrego sprawowania władzy, a także mając na uwadze, że korupcja często osłabia skuteczność instytucji i podmiotów, których zadaniem jest stosowanie mechanizmów kontroli i równowagi oraz przestrzeganie zasad demokratycznych i praw człowieka, takich jak parlamenty, organy ścigania, wymiar sprawiedliwości i społeczeństwo obywatelskie; mając na uwadze, że w krajach, w których korupcja osłabia praworządność, skorumpowani sędziowie, prawnicy, prokuratorzy, policjanci, śledczy i audytorzy utrudniają zarówno wdrażanie, jak i wzmacnianie ram prawnych;

Q.  mając na uwadze, że korupcja i naruszenia praw człowieka stanowią zjawisko obejmujące brak rzetelności oraz upadające instytucje; mając na uwadze, że wiarygodność i legitymację organizacji publicznych i prywatnych można zapewnić tylko w przypadku oparcia ich codziennego zarządzania na kulturze pełnej uczciwości;

R.  mając na uwadze, że takie praktyki jak oszustwa wyborcze, nielegalne finansowanie partii politycznych, kumoterstwo lub postrzegany nieproporcjonalny wpływ pieniędzy na politykę podkopują zaufanie do partii politycznych i wybranych przedstawicieli, procesu wyborczego i rządów, podważają legitymację demokratyczną i zaufanie publiczne do polityki oraz mogą istotnie osłabić prawa obywatelskie i polityczne; mając na uwadze, że niewłaściwe regulacje oraz brak przejrzystości i monitorowania finansowania politycznego mogą stwarzać możliwości nadmiernego wpływania na prowadzenie spraw publicznych oraz ingerowania w nie; mając na uwadze, że zarzuty korupcyjne można również wykorzystywać jako instrument polityczny w celu zdyskredytowania reputacji polityków;

S.  mając na uwadze, że korupcja w sektorze sądowym narusza zasadę równości, niedyskryminacji i dostępu do sprawiedliwości oraz prawo do rzetelnego procesu sądowego i prawo do skutecznego środka odwoławczego, które mają zasadnicze znaczenie dla korzystania z wszystkich innych praw człowieka i dla zapobiegania bezkarności; mając na uwadze, że brak niezawisłego sądownictwa i niezależnej administracji publicznej potęguje brak zaufania do instytucji publicznych, osłabiając poszanowanie praworządności i niekiedy podsycając przemoc;

T.  mając na uwadze, że trudno jest zmierzyć rozmiary korupcji, ponieważ z reguły wiąże się ona z nielegalnymi praktykami, które celowo są ukrywane, chociaż opracowano i wprowadzono pewne mechanizmy służące rozpoznaniu, monitorowaniu, mierzeniu i zwalczaniu korupcji;

U.  mając na uwadze, że nowe technologie, takie jak technologia rozproszonej rachunkowości księgi głównej lub metoda prowadzenia dochodzeń w oparciu o ogólnodostępne informacje, oferują nowe możliwości zwiększenia przejrzystości działań rządowych;

V.  mając na uwadze, że wzmocnienie ochrony praw człowieka, a w szczególności zasady niedyskryminacji, jest cennym instrumentem w zwalczaniu korupcji; mając na uwadze, że zwalczanie korupcji za pośrednictwem prawa kryminalnego i prawa prywatnego oznacza podejmowanie represyjnych i naprawczych środków; mając na uwadze, że propagowanie i umacnianie praw człowieka, praworządności i dobrego sprawowania rządów stanowią zasadnicze elementy skutecznych i zrównoważonych strategii antykorupcyjnych;

W.  mając na uwadze, że tworzenie synergii między podejściem sądownictwa karnego do walki z korupcją a podejściem opartym na prawach człowieka mogłoby doprowadzić do przezwyciężenia zbiorowych i powszechnych skutków korupcji oraz zapobiec systemowej erozji praw człowieka stanowiącej bezpośredni lub pośredni wpływ korupcji;

X.  mając na uwadze, że międzynarodowe starania na rzecz przeciwdziałania korupcji charakteryzują się zmieniającymi się ramami instytucjonalnymi i prawnymi, jednak istnieje znacząca luka w ich wdrażaniu ze względu na brak woli politycznej lub solidnych mechanizmów egzekwowania; mając na uwadze, że podejście do działań antykorupcyjnych oparte na prawach człowieka przyniosłoby zmianę paradygmatu i mogłoby przyczynić się do zlikwidowania tej luki we wdrażaniu, wykorzystując istniejące krajowe, regionalne i międzynarodowe mechanizmy monitorujące przestrzeganie zobowiązań w zakresie praw człowieka;

Y.  mając na uwadze, że Konwencja Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji jest jedynym prawnie wiążącym uniwersalnym aktem antykorupcyjnym, który obejmuje pięć obszarów: środki zapobiegawcze, kryminalizację i stosowanie prawa, współpracę międzynarodową, odzyskiwanie mienia oraz wsparcie techniczne i wymianę informacji;

Z.  mając na uwadze, że istniejące zobowiązania międzynarodowe stanowią właściwe mechanizmy, by podejmować odpowiednie i zasadne środki w celu zapobiegania korupcji lub karania za nią w sektorze publicznym i prywatnym, zwłaszcza w ramach Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych oraz innych odnośnych instrumentów w dziedzinie praw człowieka;

AA.  mając na uwadze, że zarówno sądownictwo, jak i rzecznicy praw obywatelskich oraz krajowe instytucje praw człowieka, a także organizacje społeczeństwa obywatelskiego odgrywają kluczową rolę w przeciwdziałaniu korupcji, a ich potencjał można zwiększyć poprzez ścisłą współpracę z krajowymi i międzynarodowymi agencjami antykorupcyjnymi;

AB.  mając na uwadze, że należy podjąć działania w celu walki z korupcją poprzez zwiększenie przejrzystości i rozliczalności oraz nasilenie środków do walki z bezkarnością w państwach, a także poprzez nadanie priorytetowego znaczenia rozwojowi strategii i konkretnych strategii politycznych, które nie tylko przyczyniają się do walki z korupcją, lecz także pomagają w rozwijaniu i/lub tworzeniu polityki publicznej w tym zakresie;

AC.  mając na uwadze, że zarówno społeczeństwo obywatelskie, jak i sektor prywatny mogą odegrać decydującą rolę w kształtowaniu reformy instytucjonalnej w celu zwiększenia przejrzystości i rozliczalności; mając na uwadze, że można wyciągnąć wnioski z doświadczenia ruchów na rzecz praw człowieka w podnoszeniu świadomości społeczeństwa obywatelskiego na temat niekorzystnych skutków korupcji oraz w tworzeniu sojuszy z instytucjami państwowymi i sektorem prywatnym z myślą o wsparciu działań antykorupcyjnych;

AD.  mając na uwadze, że brak wolności mediów, zarówno internetowych, jak i tradycyjnych, nie tylko ogranicza podstawowe prawo do wolności wypowiedzi, ale także tworzy sprzyjające warunki do rozkwitu niejasnych praktyk, korupcji i niewłaściwego zachowania; mając na uwadze, że niezależne media oraz zróżnicowane i pluralistyczne otoczenie medialne odgrywają ważną rolę w zapewnianiu przejrzystości i kontroli poprzez relacjonowanie, dochodzenie i ujawnianie przypadków korupcji oraz zwiększanie świadomości publicznej na temat związku między korupcją a naruszeniami praw człowieka; mając na uwadze, że w wielu krajach – w tym również w państwach członkowskich UE – obowiązują przepisy o zniesławieniu, mające na celu karanie czynów uznanych za „zniesławienie”, co może osłabiać wolność słowa i wolność mediów oraz zniechęcać demaskatorów i dziennikarzy do ujawniania działalności korupcyjnej;

AE.  mając na uwadze, że wiele organizacji społeczeństwa obywatelskiego, w tym stowarzyszenia antykorupcyjne i stowarzyszenia praw człowieka, związki zawodowe, dziennikarze śledczy, blogerzy i demaskatorzy, ujawniają korupcję, oszustwa, niewłaściwe zarządzanie oraz naruszenia praw człowieka mimo poważnego ryzyka narażenia siebie na działania odwetowe, w tym również w miejscu pracy, zarzuty o pomówienie lub zniesławienie oraz niebezpieczeństwo osobiste; mając na uwadze, że brak ochrony przed odwetem, brak przepisów dotyczących pomówienia i zniesławienia oraz brak niezależnych i wiarygodnych dochodzeń mogą zniechęcać do ujawniania nieprawidłowości; mając na uwadze, że UE ma obowiązek ich chronić, oferując publiczne wsparcie – w tym poprzez obecność na procesach obrońców praw człowieka i obserwowanie tych procesów – oraz jak najskuteczniej wykorzystując swoje instrumenty, takie jak Europejski Instrument na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka (EIDHR); mając na uwadze, że nieodzowne jest zapewnienie zgodności z obowiązującym prawodawstwem oraz jego właściwe wdrażanie; mając na uwadze, że osoby ujawniające korupcję powinny być uprawnione do zachowania poufności swojej tożsamości, z zastrzeżeniem gwarancji rzetelnego procesu sądowego; mając na uwadze, że demaskatorom należy przyznać międzynarodową ochronę przed ściganiem;

AF.  mając na uwadze, że walka z korupcją powinna również obejmować środki służące zwalczaniu przestępczości zorganizowanej, rajów podatkowych, prania pieniędzy, uchylania się od opodatkowania i nielegalnych przepływów finansowych, a także wdrażające je systemy, ponieważ zjawiska te utrudniają zrównoważony rozwój, postęp, osiągnięcie dobrobytu i rozliczalność krajów;

AG.  mając na uwadze, że wiele krajów trzecich nie ma jeszcze możliwości wymiany informacji podatkowych z państwami UE, w związku z czym nie otrzymują one żadnych informacji z państw UE na temat ich obywateli, którzy mogą uchylać się od opodatkowania;

AH.  mając na uwadze, że przekazywanie środków finansowych UE do krajów trzecich, w tym w sytuacjach kryzysowych, wymaga odpowiedniego monitorowania za pośrednictwem przejrzystych mechanizmów kontroli i równowagi w krajach korzystających, tak aby zapobiec powstaniu możliwości korupcji oraz ujawnić nadużycia i skorumpowanych urzędników;

AI.  mając na uwadze, że zwalczanie korupcji i nielegalnych przepływów finansowych jest kwestią polityczną, którą należy zająć się obszernie na szczeblu światowym i transgranicznym (G20, ONZ, OECD, BŚ, MFW);

AJ.  mając na uwadze, że Międzynarodowe Forum Uczciwości w Sporcie, które odbyło się w lutym 2017 r. w Lozannie (Szwajcaria) poparło współpracę między rządami, międzynarodowymi organami sportowymi i innymi organizacjami w celu zwalczania korupcji w sporcie;

1.  wzywa do podjęcia wspólnych działań na szczeblu krajowym i międzynarodowym w celu zapobiegania i zwalczania korupcji, ponieważ korupcja rozprzestrzenia się ponad granicami, w związku z czym należy wspierać zacieśnioną współpracę między krajami i między regionami oraz działalność organizacji społeczeństwa obywatelskiego w walce z korupcją; wzywa państwa do aktywnego udziału w dyskusjach na forach międzynarodowych w celu uzgodnienia wspólnych decyzji na temat dobrych praktyk i strategii dostosowanych do konkretnej sytuacji w każdym regionie, z myślą o zwalczaniu korupcji będącej wzajemnie powiązanym, złożonym i przekrojowym zjawiskiem, które utrudnia rozwój polityczny, gospodarczy i społeczny oraz podsyca przestępczość międzynarodową, w tym działalność o charakterze terrorystycznym;

2.  postanawia opracowywać podczas każdej kadencji parlamentarnej regularnie aktualizowane sprawozdanie na temat korupcji i praw człowieka;

3.  jest zdania, że walka z korupcją musi obejmować podejście oparte na partnerstwie między sektorem publicznym i prywatnym, oraz ostrzega, że brak takiego podejścia doprowadzi do umocnienia ubóstwa, nierówności, utraty reputacji oraz ograniczenia inwestycji zewnętrznych, a także postawi pod znakiem zapytania szanse ludzi młodych oraz nie zdoła przerwać powiązania między praktykami korupcyjnymi a terroryzmem;

4.  wyraża zaniepokojenie brakiem wdrażania i egzekwowania istniejących krajowych i międzynarodowych instrumentów służących walce z korupcją – takich jak konwencja NZ przeciwko korupcji, wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka (wytyczne Ruggiego), prawnokarna konwencja Rady Europy o korupcji i konwencja OECD o zwalczaniu przekupstwa; apeluje do państw sygnatariuszy o pełne stosowanie tych instrumentów, aby lepiej chronić ich obywateli; zobowiązuje się do współpracy z międzynarodowymi partnerami w celu zwiększenia liczby państw opowiadających się za wzmocnieniem procesów demokratycznych i stworzeniem rozliczalnych instytucji;

5.  wyraża zaniepokojenie z powodu nękania, gróźb, zastraszania i odwetu, jakich doświadczają członkowie organizacji społeczeństwa obywatelskiego, w tym członkowie stowarzyszeń ds. walki z korupcją oraz ruchów na rzecz praw człowieka, dziennikarze, blogerzy i demaskatorzy, którzy odkrywają i ujawniają przypadki korupcji; wzywa władze, by podjęły wszelkie niezbędne działania w celu zagwarantowania ich integralności fizycznej i psychicznej oraz by zadbały o natychmiastowe przeprowadzenie szczegółowych i bezstronnych dochodzeń, aby pociągnąć winnych do odpowiedzialności zgodnie z międzynarodowymi standardami;

6.  wzywa uczestników szczytu antykorupcyjnego w Londynie w 2016 r. do wypełnienia zobowiązań podjętych w celu wyeliminowania przyczyn korupcji i metod potrzebnych do promowania przejrzystości, a także do zapewnienia wsparcia najbardziej potrzebującym;

7.  przypomina, że opracowanie zewnętrznej strategii antykorupcyjnej UE ma zasadnicze znaczenie dla skutecznego zwalczania korupcji i przestępstw finansowych;

8.  podkreśla, że państwa są zobowiązane do wypełniania swoich zobowiązań w zakresie praw człowieka zgodnie z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji i apeluje do krajów, które jeszcze tego nie zrobiły, aby stały się jej stronami; podkreśla, że państwa są odpowiedzialne za zapobieganie korupcji, a ostatecznie za reagowanie na wszelkie negatywne skutki korupcji na ich terytorium;

9.  uznaje odpowiedzialność podmiotów politycznych i podmiotów gospodarczych za przestrzeganie praw człowieka i zwalczanie korupcji; podkreśla potrzebę włączenia perspektywy praw człowieka do strategii antykorupcyjnych, tak aby wdrożyć obowiązkowe i skuteczne strategie prewencyjne związane z takimi kwestiami, jak przejrzystość, przepisy o dostępie do informacji publicznej, ochrona demaskatorów i kontrole zewnętrzne;

10.  zaleca, by UE zintensyfikowała wsparcie dla instrumentów międzynarodowych na rzecz zwiększenia przejrzystości w sektorach gospodarczych najbardziej narażonych na naruszenia praw człowieka i korupcję;

11.  popiera stworzenie nowoczesnej, przejrzystej i skutecznej polityki oraz ram prawnych zarządzania zasobami naturalnymi i jest przekonany, że tego rodzaju środki mogą stanowić potężną broń przeciwko korupcji; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje Inicjatywę przejrzystości w branżach wydobywczych (EITI) i wzywa UE do zwiększenia wsparcia, aby pomóc krajom bogatym w zasoby we wdrażaniu tej inicjatywy, która stanowi potężne globalne narzędzie promowania przejrzystości i rozliczalności w zarządzaniu dochodami z zasobów naturalnych; uważa, że ustanowienie skutecznych ram prawnych zapewniających właściwe stosowanie zasad EITI przez przedsiębiorstwa i inne zainteresowane podmioty będące częścią łańcucha dostaw w sektorze naftowym, gazowym i górniczym stanowi środek o kluczowym znaczeniu i jako takie powinno być wspierane przez UE;

12.  zaleca, aby przy zwalczaniu i ograniczaniu nielegalnych przepływów finansowo-kapitałowych z Afryki szczególną uwagę poświęcić tym przepływom kapitałowym, które pochodzą z wydobywania rud i minerałów z kopalni znajdujących się w regionach objętych konfliktami;

13.  zauważa, że korupcja jest złożonym zjawiskiem, trwale powiązanym z wieloma czynnikami gospodarczymi, politycznymi, administracyjnymi, społecznymi i kulturowymi oraz ze stosunkami władzy, dlatego też przypomina, że aby polityka rozwoju mogła przyczynić się do zwalczania korupcji i jednocześnie skupić się na zmniejszaniu ubóstwa i nierówności oraz na poprawie integracji, musi również wspierać prawa człowieka, demokrację, praworządność i publiczne usługi społeczne, by umacniać dobre sprawowanie rządów oraz zwiększać kapitał społeczny, włączenie i spójność społeczną, z uwzględnieniem uwarunkowań kulturowych i regionalnych;

14.  podkreśla, że jednym z najskuteczniejszych sposobów zapobiegania korupcji jest ograniczenie interwencji państwa i biurokratycznego pośrednictwa oraz uproszczenie przepisów;

Uwzględnianie korupcji i praw człowieka w stosunkach dwustronnych UE

15.  podkreśla potrzebę uwzględniania zasady lokalnej i demokratycznej odpowiedzialności za projekty finansowane w ramach unijnych programów pomocy w celu zapewnienia minimalnego poziomu przejrzystości; podkreśla, że zewnętrzne instrumenty finansowe UE powinny opierać się na normach antykorupcyjnych, warunkowości skoncentrowanej między innymi na wynikach oraz obejmującej jasno określone zasadnicze etapy i wskaźniki oraz roczne sprawozdania z postępów, a także na zobowiązaniach podjętych przez kraje partnerskie, tak aby zwiększyć absorpcję unijnego wsparcia finansowego;

16.  przypomina o konieczności stałego monitorowania projektów finansowanych przez UE i rozliczania władz państwa będącego beneficjentem w przypadku niewłaściwego wykorzystania środków unijnych oraz zwraca uwagę na potrzebę zaangażowania lokalnych organizacji społeczeństwa obywatelskiego i obrońców praw człowieka w monitorowanie realizacji umów; zwraca ponadto uwagę na konieczność ujawniania przez wszystkich wykonawców otrzymujących fundusze unijne kompletnych wymaganych informacji o ich własności rzeczywistej i strukturze przedsiębiorstwa;

17.  zaleca, aby UE i inne międzynarodowe podmioty udzielające dotacji i pożyczek prowadziły audyty dotacji, pożyczek i pakietów pomocy oraz staranne badania due diligence rządów i organizacji beneficjentów, unikając tym samym utrzymywania kleptokratycznych władz, organizacji przez nie kontrolowanych i ich wspólników; uważa w związku z tym, że należy również wspierać mechanizmy wzajemnej oceny;

18.  podkreśla kluczowe znaczenie programu antykorupcyjnego w trakcie negocjacji dotyczących przystąpienia do UE;

19.  wzywa UE do uwzględniania w umowach z krajami trzecimi klauzuli antykorupcyjnej wraz z klauzulami dotyczącymi praw człowieka, które powinny zakładać monitorowanie i prowadzenie konsultacji oraz, w ostateczności, nakładanie sankcji lub zawieszenie takich umów w przypadku poważnej i/lub systemowej korupcji prowadzącej do poważnych naruszeń praw człowieka;

20.  apeluje do UE o określenie zasad zwalczania korupcji na dużą skalę jako przestępstwa z punktu widzenia prawa krajowego i międzynarodowego, rozstrzygnięcie toczących się spraw o bezkarność w związku z korupcją na dużą skalę przez bardziej zdecydowane egzekwowanie przepisów antykorupcyjnych i wdrożenie reform w celu usunięcia luk systemowych w krajowych ramach prawnych, które sprawiają, że dochody z korupcji na dużą skalę przekraczają granice i wymykają się kontroli finansowych organów regulacyjnych i organów podatkowych państw;

21.  podkreśla, że należy zwrócić szczególną uwagę na ciągłe i ustrukturyzowane monitorowanie i ocenę skutecznego wdrażania Konwencji NZ przeciwko korupcji w państwach członkowskich UE i w krajach, z którymi UE zawarła lub zamierza zawrzeć jakąkolwiek umowę;

22.  zwraca się do Komisji, Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych i państw członkowskich, aby – uwzględniając dorobek prawny UE w zakresie zwalczania korupcji – podjęły wiodącą rolę na arenie międzynarodowej i promowały walkę z korupcją wśród państw partnerskich UE;

23.  apeluje do UE o wspieranie środków antykorupcyjnych i skutecznych mechanizmów na rzecz udziału społeczeństwa i publicznej odpowiedzialności – w tym prawa dostępu do informacji i stosowania zasad otwartych danych – we wszystkich odnośnych dialogach i konsultacjach z krajami trzecimi z zakresu praw człowieka, a także o finansowanie projektów mających na celu ustanowienie, wdrożenie i egzekwowanie tych środków;

24.  podkreśla znaczenie dochodzenia w oparciu o źródła jawne w kontekście badań dotyczących zwalczania korupcji; apeluje do UE o należne finansowanie organizacji, które prowadzą dochodzenia w oparciu o źródła jawne i pracują nad cyfrowym gromadzeniem dowodów korupcji, w celu ujawnienia skorumpowanych urzędników i zapewnienia rozliczalności;

25.  apeluje do UE o finansowanie badań nad zastosowaniami zdecentralizowanej księgi rachunkowej, które mogłyby zostać wykorzystane do poprawy przejrzystości sprzedaży majątku państwowego, identyfikacji i śledzenia pieniędzy darczyńców w ramach pomocy zagranicznej UE i zwalczania oszustw wyborczych;

26.  z zadowoleniem przyjmuje nieustające wysiłki podejmowane w ramach Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju oraz Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa w zakresie ustanawiania i umacniania niezależnych i skutecznych instytucji antykorupcyjnych;

27.  wzywa ESDZ i Komisję do opracowania wspólnych programów na rzecz praw człowieka i walki z korupcją, w szczególności inicjatyw na rzecz zwiększenia przejrzystości, zwalczania bezkarności i wzmocnienia agencji antykorupcyjnych; uważa, że wysiłki te powinny obejmować wspieranie krajowych instytucji praw człowieka o uznanej niezależności i bezstronności, także w działaniach w sprawach o korupcję, w tym poprzez zdolności dochodzeniowe, aby stworzyć powiązania między korupcją i naruszeniami praw człowieka, współpracę z agencjami antykorupcyjnymi i przekazywanie spraw prokuraturze lub organom ścigania; wzywa ponadto UE i państwa członkowskie do wzmocnienia ich programów współpracy sądowej z krajami trzecimi w celu wspierania wymiany najlepszych praktyk i skutecznych narzędzi w walce z korupcją;

28.  wzywa UE do dalszego wspierania instytucji antykorupcyjnych mających siedzibę w krajach trzecich, które dowiodły swojej niezależności i bezstronności, takich jak Międzynarodowa Komisja przeciwko Bezkarności w Gwatemali (CICIG), a także inicjatyw mających na celu wymianę informacji, wymianę najlepszych praktyk oraz wzmocnienie budowania zdolności; wzywa te kraje do dostarczenia instytucjom wszelkich niezbędnych narzędzi, w tym uprawnień dochodzeniowych, w celu skutecznej realizacji powierzonych im zadań;

29.  wzywa Komisję i ESDZ do przekazania dalszych środków na wspieranie ustanawiania i wdrażania programów ochrony skierowanych do członków organizacji społeczeństwa obywatelskiego, w tym stowarzyszeń ds. walki z korupcją oraz ruchów na rzecz praw człowieka, dziennikarzy, blogerów i demaskatorów, którzy odkrywają i ujawniają przypadki korupcji i naruszenia praw człowieka; nalega, aby wszelkie przyszłe aktualizacje wytycznych UE w sprawie obrońców praw człowieka, pomocy rozwojowej lub wszelkie wytyczne dotyczące ich wdrażania zawierały wyraźne odniesienia do wspierania ochrony praw człowieka i zwalczania korupcji oraz środki z tego zakresu, aby ułatwić ludziom zgłaszanie – bez strachu przed represjami – przypadków podejrzenia o korupcję i aby wspierać społeczności, które padły jej ofiarą; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja rozpoczęła niedawno proces konsultacji w sprawie ochrony demaskatorów; podkreśla, że punkty kontaktowe ds. praw człowieka w delegaturach UE także powinny zwracać szczególną uwagę na te grupy docelowe i pozostawać w bliskim kontakcie z lokalnymi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i obrońcami praw człowieka, zapewniając ich międzynarodową widoczność i ochronę, a tym samym otwierając też bezpieczne kanały zgłaszania nadużyć;

30.  podkreśla, że organy nadzoru, lokalni funkcjonariusze organów ścigania i prokuratorzy, którzy wykazali się niezależnością i bezstronnością, jak również demaskatorzy i świadkowie w konkretnych sprawach powinni korzystać z pomocy i wsparcia UE za pośrednictwem miejscowych przedstawicielstw oraz w postaci zaproszenia do udziału w programach szkoleniowych w Europie; podkreśla, że w stosownych przypadkach wsparcie to powinno zostać upublicznione;

31.  zwraca się do delegatur UE o wykorzystywanie démarche i dyplomacji publicznej na szczeblu lokalnym i międzynarodowym w celu zgłaszania przypadków korupcji i bezkarności, zwłaszcza gdy prowadzą one do poważnego naruszenia praw człowieka; ponadto zwraca się do delegatur UE i ambasad państw członkowskich o włączanie sprawozdań na temat korupcji (obejmujących analizy systemowe lub konkretne przypadki) do raportów przekazywanych ESDZ i państwom członkowskim;

32.  zaleca, aby ESDZ i delegatury UE w stosownych przypadkach zawierały w krajowych dokumentach strategicznych w dziedzinie praw człowieka i demokracji konkretny wskaźnik dotyczący związku między korupcją a prawami człowieka, a także by specjalni przedstawiciele UE traktowali tę kwestię priorytetowo podczas wykonywania swoich zadań; w związku z tym wzywa UE do bezpośredniego uwzględnienia kwestii korupcji w programowaniu i w krajowych dokumentach strategicznych oraz do powiązania wszelkiego wsparcia budżetowego dla krajów trzecich z konkretnymi reformami na rzecz przejrzystości i innymi środkami antykorupcyjnymi;

33.  zaleca, aby Europejski Fundusz na rzecz Demokracji i kompleksowy mechanizm UE na rzecz ochrony obrońców praw człowieka (protectdefenders.eu) skupiły się na konkretnych programach dotyczących ochrony działaczy antykorupcyjnych, którzy stoją również na straży praw człowieka;

34.  wzywa UE do wprowadzenia mechanizmów rozpatrywania skarg, by osoby poszkodowane przez jej działania zewnętrzne mogły składać skargi dotyczące naruszeń praw człowieka i korupcji;

35.  ponawia zawarty w swych wcześniejszych rezolucjach apel do UE o jak najszybsze przedstawienie Radzie do zatwierdzenia listy sankcji wobec 32 rosyjskich urzędników państwowych odpowiedzialnych za śmierć rosyjskiego demaskatora Siergieja Magnickiego i nałożenie na nich ukierunkowanych sankcji, takich jak ogólnounijny zakaz wydawania wiz i zamrożenie środków finansowych przechowywanych w Unii Europejskiej;

36.  zachęca państwa członkowskie UE do rozważenia możliwości przyjęcia przepisów, które ustanowiłyby jasne kryteria pozwalające na umieszczanie na czarnej liście i nakładanie podobnych sankcji na obywateli krajów trzecich i członków ich rodzin, którzy dopuścili się poważnych naruszeń praw człowieka lub są odpowiedzialni za akty znaczącej korupcji, są w nie zamieszani bądź odpowiedzialni za ich zlecanie, kontrolowanie lub kierowanie nimi w inny sposób, przy czym akty te obejmują zawłaszczenie mienia prywatnego lub publicznego dla osobistych korzyści, korupcję związaną z zamówieniami publicznymi lub wydobyciem zasobów naturalnych, łapownictwo oraz ułatwianie przenoszenia lub przenoszenie nieuczciwie zdobytego majątku do zagranicznych jurysdykcji; podkreśla, że kryteria umieszczenia na liście należy stworzyć w oparciu o dobrze udokumentowane, zbieżne i niezależne źródła oraz przekonujące dowody, umożliwiając przy tym umieszczonym na niej osobom korzystanie z mechanizmów dochodzenia roszczeń; zwraca uwagę na znaczenie publicznego dostępu do tej listy w celu dostarczania informacji potrzebnych podmiotom zobowiązanym do stosowania między innymi należytej staranności wobec klienta zgodnie z unijną dyrektywą w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy(22);

37.  wzywa UE, by przestrzegała zasady spójności polityki na rzecz rozwoju (art. 208 TFUE) i czynnie ograniczała korupcję oraz bezpośrednio i jednoznacznie zwalczała bezkarność z wykorzystaniem swojej polityki zewnętrznej;

38.  wzywa UE do zwiększenia przejrzystości i rozliczalności oficjalnej pomocy rozwojowej, by rzeczywiście przestrzegać standardów określonych w inicjatywie na rzecz przejrzystości pomocy (IATI) oraz zasad skuteczności rozwoju uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym; wzywa ponadto UE do opracowania solidnego, całościowego systemu zarządzania ryzykiem, by nie przyczyniać się do korupcji w krajach otrzymujących pomoc rozwojową, np. przez łączenie wsparcia budżetowego z wyraźnymi celami w zakresie walki z korupcją; w związku z tym podkreśla konieczność wprowadzenia solidnych mechanizmów monitorowania wsparcia budżetowego;

39.  wzywa Komisję, aby w celu wyeliminowania korupcji na wysokim szczeblu zwróciła uwagę w kontekście wsparcia budżetowego na przejrzystość działań obejmujących prywatyzację i obrót aktywami publicznymi, zwłaszcza gruntami, oraz by włączyła się w przeznaczone dla krajów rozwijających się programy wsparcia OECD na rzecz ładu korporacyjnego w przedsiębiorstwach państwowych;

40.  wzywa Komisję, by wspierała kraje rozwijające się, które walczą z uchylaniem się od opodatkowania i unikaniem opodatkowania, udzielając im pomocy w tworzeniu wyważonych, efektywnych, sprawiedliwych i przejrzystych systemów podatkowych;

41.  podkreśla, że UE – jako czołowy darczyńca na świecie – powinna propagować formy powiązania pomocy zewnętrznej UE z reformami budżetowymi służącymi większej przejrzystości, lepszemu dostępowi do danych oraz zachęcaniu innych darczyńców do przyjęcia wspólnego podejścia;

42.  podkreśla głęboki negatywny wpływ korupcji na handel i wynikające zeń korzyści, rozwój gospodarczy, inwestycje i procedury dotyczące zamówień publicznych oraz apeluje do Komisji o uwzględnianie tego związku we wszystkich umowach handlowych, a także o włączanie do takich umów egzekwowalnych klauzul dotyczących praw człowieka i przeciwdziałania korupcji;

43.  zwraca uwagę, że polityka handlowa przyczynia się do ochrony i promowania wartości, na straży których stoi Unia i do których odnosi się art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, takich jak demokracja, praworządność, poszanowanie praw człowieka, wolności i prawa podstawowe, a także równość; podkreśla konieczność zapewnienia spójności między polityką zewnętrzną Unii Europejskiej a jej polityką wewnętrzną, zwłaszcza w zakresie walki z korupcją; podkreśla, że w tym kontekście szczególną rolę do odegrania w ułatwianiu stosunków handlowych mają europejscy ustawodawcy, gdyż muszą oni zadbać o to, aby kwestie te nie stanowiły furtki dla praktyk korupcyjnych;

44.  postrzega umowy handlowe jako kluczowy mechanizm promowania środków antykorupcyjnych i dobrego zarządzania; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że UE podjęła już w ramach swojej polityki handlowej działania mające na celu zwalczanie korupcji, np. w formie GSP+ i w rozdziałach poświęconych zrównoważonemu rozwojowi, oraz przyjęła wspólnie z partnerami handlowymi zobowiązanie do ratyfikowania międzynarodowych konwencji antykorupcyjnych; potwierdza cel określony w strategii „Handel z korzyścią dla wszystkich”, polegający na uwzględnianiu ambitnych postanowień antykorupcyjnych we wszystkich przyszłych umowach handlowych; w związku z tym apeluje o to, aby umowy takie obejmowały w przyszłości zobowiązanie do przystąpienia do wielostronnych konwencji antykorupcyjnych, takich jak Konwencja Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji i konwencja OECD o zwalczaniu przekupstwa, oraz aby w ramach kompleksowego podejścia zawierały one przepisy horyzontalne, które należy włączać do obowiązujących umów handlowych podczas ich rewizji;

45.  podkreśla, że sygnatariusze umów handlowych powinni podejmować działania na rzecz aktywnego udziału sektora prywatnego, organizacji społeczeństwa obywatelskiego i krajowych grup doradczych we wdrażaniu programów i klauzul antykorupcyjnych w ramach międzynarodowych umów handlowych i inwestycyjnych; uważa, że należy rozważyć włączanie ochrony demaskatorów do przyszłych umów handlowych po uprzednim ustanowieniu odpowiedniego systemu w samej UE;

46.  dostrzega znaczenie zapewniania jasnych wskazówek i wsparcia przedsiębiorstwom pragnącym wypracować skuteczne procedury zachowywania zgodności z przepisami antykorupcyjnymi w ramach ich działalności, zwłaszcza MŚP, dzięki specjalnym przepisom w umowach handlowych, umożliwiającym im radzenie sobie z problemem korupcji; podkreśla, że nie istnieje uniwersalne podejście w zakresie zachowywania zgodności z przepisami; apeluje do Komisji o rozważenie możliwości opracowania środków wspierających projekty na rzecz budowania zdolności w dziedzinie przeciwdziałania korupcji, takich jak wymiana najlepszych praktyk i szkolenia, aby pomagać państwom i przedsiębiorstwom w przezwyciężaniu problemów, jakie mogą pojawić się w tej dziedzinie;

47.  z zadowoleniem przyjmuje wejście w życie w lutym 2017 r. umowy WTO o ułatwieniach w handlu, jako że przewiduje ona środki do zwalczania korupcji w handlu globalnym; uważa jednak, że stanowienie prawa lub jego reformowanie samo w sobie jest niewystarczające, a kluczowe znaczenie ma wdrażanie; zwraca uwagę, że przeprowadzając reformę legislacyjną, należy zadbać o szkolenia w sektorze sądownictwa, publiczny dostęp do informacji i środki gwarantujące przejrzystość, a także apeluje do państw członkowskich UE o podejmowanie współpracy w tej dziedzinie w ramach walki z korupcją; podkreśla również, że umowy handlowe mogą pomóc w monitorowaniu reform strategii antykorupcyjnych na szczeblu krajowym;

48.  apeluje do Komisji o negocjowanie egzekwowalnych postanowień na rzecz przeciwdziałania korupcji i praniu pieniędzy we wszystkich przyszłych umowach handlowych, przewidujących skuteczne monitorowanie wdrażania przepisów antykorupcyjnych; wzywa w związku z tym państwa członkowskie do wyrażenia poparcia dla włączenia przepisów antykorupcyjnych do mandatów negocjacyjnych zgodnie z tym, co proponuje Komisja w projektach mandatów, które przedkłada państwom członkowskim; z zadowoleniem przyjmuje umieszczenie postanowień antykorupcyjnych w mandacie negocjacyjnym dotyczącym modernizacji umowy UE-Meksyk; apeluje do Komisji o kontynuowanie wysiłków na rzecz zwalczania korupcji poprzez zwiększanie przejrzystości negocjacji dotyczących umów handlowych oraz włączenie do nich postanowień mających na celu rozszerzenie współpracy regulacyjnej oraz zapewnienie integralności procedur celnych i globalnych łańcuchów wartości; uważa, że do zwalczania korupcji konieczne są klauzule dotyczące współpracy, między innymi w zakresie wymiany informacji oraz wsparcia administracyjnego i technicznego w celu promowania i wymiany najlepszych praktyk, których stosowanie wzmocni rządy prawa i poszanowanie praw człowieka; zachęca Komisję do ustalenia jasnych i odpowiednich warunków oraz wskaźników skuteczności działania umożliwiających lepszą ocenę i wykazywanie osiągniętych rezultatów;

49.  przypomina znaczenie podtrzymywania podczas wykonywania umowy stałego i regularnego dialogu z partnerami handlowymi w celu prowadzenia monitorowania oraz zapewnienia należytego wykonania umowy i wdrażania przepisów antykorupcyjnych; zwraca uwagę na propozycję Komisji zawartą w strategii „Handel z korzyścią dla wszystkich” i dotyczącą wprowadzenia mechanizmów konsultacji w przypadkach systemowej korupcji i nieudolnego sprawowania rządów, a także apeluje do Komisji o możliwość zawieszenia korzyści wynikających z umowy w przypadku systemowej korupcji i nieprzestrzegania zobowiązań w zakresie przeciwdziałania korupcji lub norm międzynarodowych dotyczących jej zwalczania, takich jak wspólny standard OECD do wymiany informacji, plan działania OECD w sprawie erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków, centralny rejestr beneficjentów rzeczywistych i zalecenia Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy; apeluje do Komisji o ustalenie jasnych i odpowiednich warunków oraz wskaźników skuteczności działania umożliwiających lepszą ocenę i wykazywanie osiągniętych rezultatów; ponadto wzywa Komisję do podejmowania zdecydowanych, proporcjonalnych i szybkich działań, jeżeli rząd będący beneficjentem nie przestrzega dokonanych uzgodnień; apeluje do Komisji o utworzenie wraz z partnerami handlowymi mechanizmów konsultacyjnych w przypadku korupcji systemowej oraz o zapewnienie wymiany wiedzy eksperckiej w celu udzielania wsparcia krajom wdrażającym środki antykorupcyjne;

50.  zauważa, że porozumienia handlowe muszą obowiązkowo zawierać możliwe do wyegzekwowania klauzule dotyczące praw człowieka, zapewniające poszanowanie praw człowieka przez przedsiębiorstwa prywatne i organy państwowe, jak również najwyższe standardy społeczne i środowiskowe, mające zasadnicze znaczenie w walce z korupcją;

Stworzenie unijnego wywiadu ds. sieci i pośredników korupcyjnych

51.  zwraca się do ESDZ o pokierowanie ustanowieniem grup zadaniowych złożonych z przedstawicieli ambasad państw członkowskich i delegatur UE w krajach trzecich, w ramach których urzędnicy dyplomatyczni mogliby analizować sięgające najwyższych szczebli władzy informacje o strukturze i działaniu lokalnych sieci korupcyjnych i wymieniać się takimi informacjami oraz stworzyć odpowiedni wywiad pozwalający zapobiegać układom między UE a kleptokratycznymi reżimami; uważa, że takie informacje należy przekazywać instytucjom unijnym bezpieczną drogą dyplomatyczną; sugeruje ponadto, aby delegatury UE i ambasady państw członkowskich wspierały bliskie kontakty z miejscową ludnością, w szczególności poprzez systematyczny dialog z prawdziwymi i niezależnymi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, dziennikarzami i obrońcami praw człowieka, w celu uzyskania wiarygodnych informacji o lokalnej korupcji, najważniejszych podmiotach ułatwiających korupcję i aresztowanych urzędnikach;

52.  uważa, że przedsiębiorstwa również powinny zgłaszać organom unijnym przypadki, w których są proszone o łapówki lub wymaga się od nich inwestowania w krajach trzecich przy użyciu lokalnych pośredników lub firm przykrywek jako partnerów;

53.  podkreśla, że w świetle zebranych informacji wytyczne dla poszczególnych krajów powinny być udostępniane misjom cywilnym i wojskowym oraz unijnym organizacjom darczyńców, aby uczulić je na ryzyko występujące w relacjach z lokalnymi wykonawcami, prywatnymi firmami ochroniarskimi i usługodawcami, gdyż beneficjenci rzeczywiści mogą być związani z naruszaniem praw człowieka i sieciami korupcyjnymi;

Spójność miedzy wymiarem wewnętrznym a zewnętrznym

54.  uważa, że UE może stać się wiarygodnym i wpływowym liderem w walce z korupcją, wyłącznie jeżeli w odpowiedni sposób odniesie się do problemów związanych z przestępczością zorganizowaną, korupcją oraz praniem pieniędzy w obrębie własnych granic; w tym kontekście wyraża ubolewanie, że Komisja postanowiła nie podejmować dalszych działań w następstwie jej sprawozdania o zwalczaniu korupcji w UE z 2014 r., przedstawiając nową analizę korupcji w państwach członkowskich UE, co wzmocniłoby także wiarygodność UE w propagowaniu ambitnego programu antykorupcyjnego w jej polityce zewnętrznej; podkreśla, że Komisja i inne instytucje unijne powinny prowadzić regularną, ambitną i dokładną sprawozdawczość i samoocenę zgodnie z postanowieniami konwencji NZ przeciwko korupcji i jej mechanizmem przeglądu, a także zwraca się do Komisji o przedstawienie dalszych strategii i inicjatyw ustawodawczych na rzecz zwalczania korupcji oraz dążenie do większej uczciwości i przejrzystości w państwach członkowskich;

55.  zauważa, że depenalizacja korupcji w jakimkolwiek państwie członkowskim UE podważyłaby wiarygodność polityki publicznej, a także osłabiłaby zdolność UE do kładzenia nacisku na ambitny program walki z korupcją na całym świecie; popiera ściślejszą współpracę między państwami członkowskimi UE a Europejskim Trybunałem Obrachunkowym;

56.  ponawia apel do państw członkowskich UE o wprowadzenie koniecznych zmian przepisów prawa karnego celem ustanowienia właściwości prokuratorów i sądów, by prowadzić dochodzenia i wydawać wyroki w sprawach o łapownictwo lub sprzeniewierzenie środków publicznych, niezależnie od tego, gdzie doszło do popełnienia przestępstwa, o ile dochody z takich działań przestępczych znajdują się na terytorium danego państwa członkowskiego lub doszło tam do ich prania, lub dana osoba ma „bliskie związki” z państwem członkowskim, poprzez obywatelstwo, miejsce pobytu lub fakt bycia rzeczywistym właścicielem przedsiębiorstwa z siedzibą lub filiami na terytorium państwa członkowskiego;

Wkład UE w przyjęcie na forach wielostronnych podejścia do zwalczania korupcji opartego na poszanowaniu praw człowieka

57.  wzywa państwa członkowskie UE do rozpoczęcia dyskusji na szczeblu ONZ w sprawie wzmocnienia norm dotyczących niezależności i mandatów agencji antykorupcyjnych w oparciu o doświadczenia Biura Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka (OHCHR), Międzynarodowego Komitetu Koordynacyjnego Krajowych Instytucji Praw Człowieka i organów ONZ, w szczególności Rady Praw Człowieka, w odniesieniu do krajowych instytucji praw człowieka (zasady paryskie);

58.  podkreśla potrzebę wzmocnienia powiązań między agencjami antykorupcyjnymi a krajowymi instytucjami praw człowieka w oparciu o mandat tych instytucji obejmujący walkę z korupcją będącą potencjalnym źródłem bezpośrednich i pośrednich naruszeń praw człowieka;

59.  przypomina o swoim apelu do państw członkowskich UE o wsparcie powołania specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. przestępczości finansowej, korupcji i praw człowieka, dysponującego kompleksowym mandatem, obejmującym plan zorientowany na osiąganie celów oraz okresową ocenę działań antykorupcyjnych podejmowanych przez państwa; wzywa państwa członkowskie UE do przyjęcia wiodącej roli w mobilizowaniu wsparcia wśród państw członkowskich Rady Praw Człowieka oraz do wspólnego zainicjowania rezolucji przyznającej ten mandat;

60.  wzywa ONZ, by z myślą o większej skuteczności przyjęła instrument normatywny dotyczący nielegalnych przepływów finansowych;

61.  podkreśla konieczność nasilenia krajowych i międzynarodowych kampanii komunikacyjnych i uświadamiających na temat korupcji, mających na celu uczestnictwo obywateli w celu podkreślenia, że korupcja ma negatywny wpływ na prawa człowieka i prowadzi między innymi do nierówności społecznych, braku sprawiedliwości społecznej i wyższego poziomu ubóstwa; zachęca UE do opracowania i wdrożenia specjalnych programów dotyczących obowiązujących przepisów prawa karnego i procesowego oraz istniejących mechanizmów dotyczących rozpatrywania skarg; podkreśla, że edukacja oraz bezstronne, niezależne informacje publiczne odgrywają kluczową rolę w nauczaniu umiejętności społecznych i zasad uczciwości służących interesowi publicznemu i przyczyniających się do praworządności oraz społecznego i gospodarczego rozwoju społeczeństwa;

62.  zaleca włączenie do powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka analizy kwestii korupcji jako przyczyny naruszeń praw człowieka, a także rezultatu tych naruszeń oraz słabej praworządności, co pozwoli na zwalczanie korupcji i promowanie przejrzystości i najlepszych praktyk; podkreśla rolę, jaką może w tym procesie odegrać społeczeństwo obywatelskie;

63.  zachęca do pogłębienia międzynarodowych zobowiązań na rzecz zwalczania korupcji w centrum celów zrównoważonego rozwoju ONZ jako mechanizmu służącego zwalczaniu ubóstwa na świecie;

Korupcja i handel ludźmi

64.  wyraża zaniepokojenie faktem, że handel ludźmi może być ułatwiany poprzez korupcję podmiotów posiadających powierzoną im władzę na różnych poziomach, takich jak funkcjonariusze policji, służba celna, organy kontroli granicznej i służby imigracyjne, które mogą ignorować lub tolerować handel ludźmi, uczestniczyć w nim lub zajmować się jego organizacją;

65.  podkreśla w związku z tym znaczenie działań zwalczających korupcję, takich jak promowanie przejrzystości i rozliczalności w organach administracji, poprzez włączenie do głównego nurtu mechanizmu na rzecz zwalczania korupcji oraz zapewnienie lepszej koordynacji strategii zwalczania handlu ludźmi;

66.  podkreśla istotną rolę, jaką mogą odgrywać podejścia uwzględniające kwestię płci w opracowywaniu strategii politycznych na rzecz walki z korupcją w dziedzinie handlu ludźmi;

Biznes a prawa człowieka

67.  zachęca wszystkie państwa członkowskie ONZ, a w szczególności państwa członkowskie UE, do pełnego wdrożenia Wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka oraz do zawarcia w ich krajowych planach działania dotyczących praw człowieka konkretnych zobowiązań na rzecz działań antykorupcyjnych (zgodnie z wymogami zawartymi w Planie działania UE dotyczącym praw człowieka i demokracji) lub do uchwalenia szczegółowych przepisów w celu zwalczania przekupstwa;

68.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w krajowych planach działania niektórych państw członkowskich UE znajdują się odniesienia do korupcji, i w związku z tym proponuje konkretne działania w celu zapobiegania praktykom korupcyjnym i przekupstwu, które mogą prowadzić do łamania praw człowieka, oraz karania za te praktyki; zaleca, by UE wspierała dodatkowe środki w celu promowania przyjmowania i wdrażania w przedsiębiorstwach kodeksów i standardów w zakresie zgodności z przepisami oraz zwalczania przekupstwa bądź korupcji, a także by przedsiębiorstwa biorące udział w przetargach na zamówienia publiczne powinny dysponowały solidnym kodeksem zwalczania przekupstwa i korupcji oraz zasadami dobrego zarządzania w kwestiach podatkowych; jest zdania, że niewłaściwe wykorzystywanie środków publicznych, nielegalne wzbogacanie się i przekupstwo powinny być karane przy pomocy szczególnych dodatkowych sankcji na mocy prawa karnego, zwłaszcza jeżeli prowadzą one bezpośrednio do łamania praw człowieka, spowodowanego działaniem korupcyjnym;

69.  z zadowoleniem przyjmuje zmienioną dyrektywę o rachunkowości w odniesieniu do ujawniania informacji niefinansowych i informacji dotyczących różnorodności(23) w zakresie wymogów sprawozdawczości obowiązujących duże spółki oraz grupy, w tym na temat ich działań na rzecz praw człowieka i walki z korupcją; zachęca przedsiębiorstwa do ujawniania wszystkich istotnych informacji zgodnie z wytycznymi, które mają zostać wydane przez Komisję;

70.  ponawia swój apel do wszystkich państw i do UE, aby w aktywny i konstruktywny sposób zaangażowały się w bieżące prace otwartej międzyrządowej grupy roboczej ONZ ds. przedsiębiorstw transnarodowych i innych przedsiębiorstw w odniesieniu do praw człowieka w celu opracowania prawnie wiążącego instrumentu na rzecz zapobiegania naruszeniom praw człowieka, w tym wynikającym z korupcji, badania ich, uzyskiwania za nie zadośćuczynienia i zapewnienia dostępu do środków odwoławczych w przypadku ich wystąpienia; apeluje do państw o podjęcie wszelkich koniecznych działań w celu wszczęcia postępowania cywilnego w celu uzyskania odszkodowania od osób dopuszczających się aktów korupcji, zgodnie z art. 35 Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji;

71.  wzywa UE i jej państwa członkowskie do stosowania wytycznych OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych;

Masowy wykup i dzierżawa ziemi a korupcja

72.  pozostaje zaniepokojony sytuacją masowego wykupu gruntów rolnych w wyniku praktyk korupcyjnych stosowanych przez duże przedsiębiorstwa, inwestorów zagranicznych, krajowe i międzynarodowe podmioty publiczne, urzędników i organy; podkreśla, że korupcja przyczynia się do masowego wykupu i dzierżawy ziemi często w drodze przymusowych eksmisji, poprzez między innymi przyznawanie osobom trzecim nieuczciwej kontroli nad gruntami bez zgody osób żyjących na tym terenie;

73.  podkreśla, że według badań korupcja powszechnie występuje w administrowaniu gruntami i w coraz większym stopniu obejmuje wszystkie etapy transakcji, przynosząc wiele niekorzystnych zjawisk w dziedzinie praw człowieka, od przymusowych wysiedleń społeczności bez zapewnienia odpowiedniego odszkodowania po zabijanie osób broniących gruntów(24); odnotowuje ponadto z zaniepokojeniem ryzyko intensyfikacji naruszeń praw człowieka w wyniku rosnącego popytu na żywność, paliwa i towary, a także szeroko zakrojonych inwestycji w ziemię w krajach rozwijających się;

74.  przypomina, że sektor finansowy ma do odegrania kluczową rolę w zapobieganiu praktykom korupcyjnym, które ułatwiają w szczególności masowy wykup gruntów; przypomina, że banki i instytucje finansowe powinny zachowywać „należytą staranność wobec klienta”, by zwalczać pranie pieniędzy związane z korupcją i zapewnić, że inwestorzy otrzymujący od nich wsparcie zachowują należytą staranność w obszarze praw człowieka; wzywa UE i państwa członkowskie, by wymagały ujawniania informacji o nabywaniu przez przedsiębiorstwa gruntów w krajach trzecich i zwiększyły wsparcie dla krajów rozwijających się w celu zapewnienia skutecznego wdrażania dobrowolnych wytycznych w zakresie odpowiedzialnego zarządzania własnością gruntów, łowisk i lasów jako środka przeciwdziałającego korupcji w obrocie gruntami;

Wybory i funkcjonowanie demokratycznie wybranych organów

75.  podkreśla, że jednym z celów walki z korupcją powinno być wyeliminowanie poważnych nadużyć, które zakłócają demokrację i procesy polityczne, a także wspieranie niezależnego, bezstronnego i skutecznego sądownictwa; apeluje o wzmocnienie roli partii politycznych jako kanałów reprezentacji demokratycznej i udziału w życiu politycznym poprzez wyposażenie ich w skuteczne narzędzia; w związku z tym zauważa, że regulacje dotyczące finansowania politycznego, w tym identyfikacji dawców oraz innych źródeł finansowania, są kluczowe dla utrzymania demokracji;

76.  zauważa z zaniepokojeniem, że oszustwa wyborcze oraz przypadki korupcji mające związek z procesami wyborczymi i z funkcjonowaniem organów przedstawicielskich i zgromadzeń wyłonionych w wyborach istotnie podważają zaufanie do demokratycznych instytucji i osłabiają prawa obywatelskie i polityczne, uniemożliwiając równą i sprawiedliwą reprezentację oraz kwestionując praworządność; zwraca uwagę na pozytywną rolę misji obserwacji wyborów w przyczynianiu się do prawidłowego przebiegu wyborów i wspieraniu reformy prawa wyborczego; zachęca do dalszej współpracy z wyspecjalizowanymi organizacjami międzynarodowymi w tej dziedzinie, takimi jak Rada Europy czy OBWE;

77.  podkreśla szczególną potrzebę przestrzegania jak najwyższych norm etycznych i standardów przejrzystości w funkcjonowaniu międzynarodowych organizacji i regionalnych zgromadzeń odpowiedzialnych za ochronę i propagowanie demokracji, praw człowieka i praworządności poprzez wspólne działanie instytucji i zawodów na całym świecie na rzecz budowania zdolności i promowania wspólnej kultury rzetelności; podkreśla konieczność promowania przejrzystych praktyk poprzez opracowanie kodeksów postępowania oraz specjalnych środków w zakresie przejrzystości w celu zapobiegania wszelkim oszustwom lub nadużyciom oraz badania ich;

78.  podkreśla konieczność precyzyjnego regulowania działalności lobbingowej, opartej na zasadach jawności i przejrzystości, w celu zapewnienia wszystkim grupom interesów równego dostępu do decydentów, a także eliminacji zjawiska korupcji oraz zagrożeń związanych z naruszaniem praw człowieka; wzywa UE i państwa członkowskie do podejmowania działań mających na celu identyfikację i piętnowanie ukrytych, nieetycznych i niezgodnych z przepisami form działalności lobbingowej; wzywa UE do promowania przejrzystego procesu decyzyjnego i legislacyjnego w krajach członkowskich i w relacjach z krajami trzecimi;

79.  w związku z ostatnimi doniesieniami na temat „pralni azerbejdżańskiej” zdecydowanie potępia próby nielegalnego wywierania wpływu na europejskich decydentów, podejmowane przez Azerbejdżan i inne autokratyczne reżimy w krajach trzecich; wzywa Parlament do przeprowadzenia obszernego dochodzenia w sprawie powyższych zarzutów i – w szerszym ujęciu – w sprawie wpływu wywieranego przez takie reżimy; wzywa Parlament do przyjęcia zdecydowanych środków, aby zapobiec występowaniu tego rodzaju korupcji, podważającej wiarygodność i legitymację działań Parlamentu, w tym w zakresie praw człowieka;

Duże imprezy sportowe oraz związek z naruszeniami praw człowieka i korupcją

80.  pozostaje zaniepokojony poważnymi naruszeniami praw człowieka, w tym naruszaniem praw pracowniczych i korupcją na wysokim szczeblu w związku z dużymi międzynarodowymi imprezami sportowymi oraz powiązanymi projektami infrastrukturalnymi na wielką skalę; zachęca do współpracy między organami zarządzającymi sportem a międzynarodowymi agencjami antykorupcyjnymi oraz organizacjami pozarządowymi w celu ustanowienia przejrzystych i weryfikowalnych zobowiązań w dziedzinie praw człowieka przez organizatorów dużych imprez sportowych i podmioty ubiegające się o organizację takich wydarzeń; podkreśla, że kryteria te powinny należeć do kryteriów przyznania organizacji takich imprez;

81.  jest zdania, że duże niepaństwowe międzynarodowe stowarzyszenia sportowe również powinny przyczyniać się do zwalczania i ograniczania korupcji oraz zwiększyć wysiłki w tym celu, a ponadto powinny uznać, że spoczywa na nich odpowiedzialność za poszanowanie praw człowieka, dlatego państwowe agencje antykorupcyjne powinny otrzymać większe uprawnienia do badania przypadków korupcji i nakładania stosownych kar w odniesieniu do dużych niepaństwowych międzynarodowych stowarzyszeń sportowych;

82.  uważa, że korupcja na wysokim szczeblu administracji sportowej, ustawianie meczów, zamówienia, układy dotyczące zatwierdzania, wybór lokalizacji, nielegalne zakłady bukmacherskie i doping oraz udział przestępczości zorganizowanej podważyły wiarygodność organów sportowych;

83.  uważa, że uczciwość w sporcie może przyczyniać się do globalnej agendy rozwoju i dobrych rządów na szczeblu międzynarodowym;

Raje podatkowe

84.  wzywa do wdrożenia polityki „zero tolerancji” wobec rajów podatkowych i prania pieniędzy, do podniesienia międzynarodowych standardów przejrzystości oraz zachęca do zwiększenia współpracy międzynarodowej w celu określenia odpowiedzialności potajemnych firm przykrywek i funduszy powierniczych wykorzystywanych do uchylania się od opodatkowania, nadużyć, nielegalnego handlu, przepływów kapitału, prania pieniędzy i czerpania korzyści z korupcji;

85.  zdecydowanie opowiada się za wdrożeniem standardów publicznej sprawozdawczości w podziale na kraje zarówno w Europie, jak i w krajach trzecich, zgodnie z którymi przedsiębiorstwa wielonarodowe powinny być zobowiązane do przedłożenia sprawozdań zawierających podstawowe informacje finansowe dla każdej jurysdykcji, w której prowadzą działalność, w celu zapobiegania korupcji i uchylania się od opodatkowania;

86.  przypomina o odpowiedzialności UE w zwalczaniu uchylania się od opodatkowania przez korporacje transnarodowe i osoby prywatne, a także w walce z nielegalnymi przepływami finansowymi z krajów rozwijających się, które w znacznym stopniu ograniczają ich zdolność do wykorzystania wystarczających zasobów do wypełnienia zobowiązań w zakresie praw człowieka;

87.  z zadowoleniem przyjmuje opracowanie przez Europę inicjatyw na rzecz globalnej wymiany informacji o beneficjentach rzeczywistych w celu poprawy skuteczności wspólnych standardów sprawozdawczości, które mogą pomóc w demaskowaniu nieprawidłowości finansowych;

88.  apeluje o globalną współpracę w celu odnalezienia skradzionego majątku i bezpiecznego zwrócenia go prawowitym właścicielom; przypomina, że UE ma obowiązek pomagania krajom trzecim w odzyskiwaniu nieuczciwie nabytego majątku ukrytego w systemach finansowych państw członkowskich UE i na rynku nieruchomości oraz ścigania sprawców, podmiotów ułatwiających tego rodzaju działania i pośredników; apeluje do UE o potraktowanie tej kwestii jako priorytetu o ogromnym znaczeniu dla krajów trzecich przechodzących przez procesy demokratyzacji, szczególnie poprzez rozwiązanie problemu barier prawnych oraz braku woli współpracy ze strony centrów finansowych; podkreśla w związku z tym znaczenie oddzielenia zajęcia mienia od wcześniejszego wyroku skazującego w państwie występującym z wnioskiem w celu zapewnienia wzajemnej pomocy prawnej i postępowania w zakresie ścigania, jeżeli istnieją wystarczające dowody istnienia nadużycia;

89.  przypomina, że korupcja jest ściśle związania z taką działalnością jak pranie pieniędzy, uchylanie się od opodatkowania i nielegalny handel; podkreśla w związku z tym, że podstawą wszystkich strategii antykorupcyjnych powinna być przejrzystość;

90.  podkreśla, że UE musi wspierać walkę z rajami podatkowymi, tajemnicą bankową i praniem brudnych pieniędzy, a także zniesienie nadmiernej tajemnicy zawodowej, publiczną sprawozdawczość korporacji wielonarodowych w rozbiciu na poszczególne kraje i publiczne rejestry rzeczywistych właścicieli spółek jako priorytet na wszelkich odpowiednich forach międzynarodowych; przypomina, że większość narzędzi służących zwalczaniu uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania jest odpowiednia do walki z korupcją i praniem pieniędzy;

Wolność mediów

91.  podkreśla ogromne znaczenie niezależnych mediów – zarówno internetowych, jak i tradycyjnych – w walce z korupcją i przy ujawnianiu naruszeń praw człowieka; wzywa Komisję, by przeciwdziałała ewentualnym negatywnym skutkom przepisów o zniesławieniu obowiązujących w krajach trzecich i ponownie wzywa wszystkie państwa członkowskie, by rozważyły zniesienie kar za zniesławienie i stosowanie jedynie postępowania cywilnego jako środka ochrony reputacji; podkreśla, że bezpieczeństwo cyfrowe stanowi istotny element ochrony aktywistów; zdecydowanie zaleca zapewnienie przejrzystości struktury własnościowej i sponsorowania mediów na podstawie przepisów krajowych;

92.  domaga się, aby w międzynarodowych stosunkach między UE a krajami trzecimi silniej podkreślać kwestię poszanowania wolności mediów z uwagi na jej istotne znaczenie; uważa, że dialog polityczny i współpraca prowadzone przez UE z krajami trzecimi z myślą o zagwarantowaniu reform medialnych powinny być jawne i przejrzyste oraz powinny podlegać kontroli; w tym kontekście wzywa UE do zadbania o to, by unijne projekty w krajach trzecich służyły między innymi poszanowaniu wolności mediów oraz zaangażowaniu organizacji społeczeństwa obywatelskiego; wzywa, aby UE publicznie potępiała wprowadzenie w życie przepisów ograniczających wolność mediów oraz działalność społeczeństwa obywatelskiego;

93.  promuje wartości otwartego i bezpiecznego internetu w podnoszeniu świadomości obywateli, organizacji i rządów w zakresie praktyk korupcyjnych i wyraża zaniepokojenie tym, że celem podmiotów dążących do ograniczania wolności w internecie jest uniknięcie odpowiedzialności;

94.  podkreśla, że udzielanie zamówień publicznych powinno być sprawiedliwe, rozliczalne, otwarte i przejrzyste, tak aby zapobiegać kradzieży lub niewłaściwemu wykorzystaniu pieniędzy podatników oraz je demaskować;

95.  przypomina, że w ramach wszystkich platform dialogu z krajami trzecimi, w tym w ramach stosunków dwustronnych, UE powinna kłaść nacisk na to, jak ważne jest wdrażanie prawa dostępu do informacji publicznej; w szczególności podkreśla potrzebę ustanowienia standardów gwarantujących najpełniejszy i najszybszy dostęp do takiej informacji, ponieważ szybkość dostępu ma podstawowe znaczenie dla poszanowania praw człowieka i zwalczania korupcji; wzywa UE do promowania dostępu do informacji publicznej w państwach członkowskich i w krajach trzecich;

o
o   o

96.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Europejskiemu Bankowi Centralnemu.

(1) https://www.unodc.org/unodc/en/treaties/CAC/
(2) http://www.oecd.org/daf/anti-bribery/ConvCombatBribery_ENG.pdf
(3) http://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=LEGISSUM:l33601
(4) http://www.un.org/ga/search/view_doc.asp?symbol=A/RES/70/1&Lang=E
(5) http://www.eib.org/attachments/strategies/anti_fraud_policy_20130917_pl.pdf
(6) http://www.ohchr.org/Documents/Publications/GuidingPrinciplesBusinessHR_EN.pdf
(7) http://www.consilium.europa.eu/pl/press/press-releases/2016/06/20-fac-business-human-rights-conclusions/
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0405.
(9) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0403.
(10) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0310.
(11) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0408.
(12) Dz.U. C 265 z 11.8.2017, s. 59.
(13) Dz.U. C 407 z 4.11.2016, s. 81.
(14) Dz.U. C 208 z 10.6.2016, s. 89.
(15) Dz.U. C 181 z 19.5.2016, s. 2.
(16) https://www.unodc.org/documents/corruption/WG-Prevention/Art_6_Preventive_anti-corruption_bodies/JAKARTA_STATEMENT_en.pdf
(17) http://nhri.ohchr.org/EN/AboutUs/Governance/Resolutions/A.HRC.RES.33.15%20EN.pdf
(18)http://www.ohchr.org/EN/HRBodies/HRC/RegularSessions/Session28/Documents/A_HRC_28_73_ENG.doc
(19) http://www.eods.eu/library/AU_Convention%20on%20Combating%20Corruption_2003_EN.pdf
(20) https://www.unglobalcompact.org/what-is-gc/mission/principles
(21) http://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/STUD/2016/579319/EPRS_STU%282016%29579319_EN.pdf
(22) Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73.
(23) Dz.U. L 330 z 15.11.2014, s. 1.
(24) Olivier De Schutter, „Tainted Lands. Corruption in Large-Scale Land Deals” [Skalane ziemie. Korupcja w dużych transakcjach obrotu gruntami], w International Corporate Accountability Roundtable & Global Witness (listopad 2016 r.). https://www.globalwitness.org/en/campaigns/land-deals/tainted-lands-corruption-large-scale-land-deals/

Informacja prawna