Indeks 
Teksty przyjęte
Środa, 25 października 2017 r. - StrasburgWersja ostateczna
Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: Wymogi w zakresie nadzoru nad produktem i zarządzania nim dla zakładów ubezpieczeń i dystrybutorów ubezpieczeń
 Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: Wymogi informacyjne i zasady prowadzenia działalności mające zastosowanie do dystrybucji ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych
 Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: Regulacyjne standardy techniczne dotyczące pośrednich uzgodnień rozliczeniowych (uzupełniające rozporządzenie (UE) nr 600/2014)
 Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: Regulacyjne standardy techniczne dotyczące pośrednich uzgodnień rozliczeniowych (zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) nr 149/2013)
 Budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018 – wszystkie sekcje
 Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – Rada Europejska i Rada
 Ochrona pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów ***I
 Utworzenie systemu wjazdu/wyjazdu (EES) w celu rejestrowania danych dotyczących wjazdu i wyjazdu obywateli państw trzecich przekraczających granice zewnętrzne UE ***I
 Zmiana kodeksu granicznego Schengen w zakresie korzystania z systemu wjazdu/wyjazdu ***I
 Aspekty praw podstawowych w integracji Romów w UE: walka z antycygańskością

Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: Wymogi w zakresie nadzoru nad produktem i zarządzania nim dla zakładów ubezpieczeń i dystrybutorów ubezpieczeń
PDF 315kWORD 42k
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 21 września 2017 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 w odniesieniu do wymogów w zakresie nadzoru nad produktem i zarządzania nim dla zakładów ubezpieczeń i dystrybutorów ubezpieczeń (C(2017)06218 – 2017/2854(DEA))
P8_TA(2017)0404B8-0572/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2017)06218),

–  uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 16 października 2017 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie dystrybucji ubezpieczeń(1), w szczególności jej art. 25 ust. 2 i art. 39 ust. 5,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Gospodarczej i Monetarnej dotyczące decyzji,

–  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając brak sprzeciwów zgłoszonych w terminie określonym w art. 105 ust. 6 tiret trzecie i czwarte Regulaminu, który upłynął w dniu 24 października 2017 r.,

A.  mając na uwadze, że rozporządzenie delegowane powinno być stosowane od dnia 23 lutego 2018 r., daty rozpoczęcia stosowania dyrektywy (UE) 2016/97, oraz że pełne wykorzystanie trzymiesięcznego okresu kontroli przysługującego Parlamentowi nie pozwoliłoby na zapewnienie przedsiębiorstwom wystarczającej ilości czasu, by wdrożyć niezbędne zmiany techniczne i organizacyjne;

B.  mając na uwadze, że szybka publikacja rozporządzenia delegowanego w Dzienniku Urzędowym umożliwiłaby terminowe wdrożenie i pewność prawa w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie do nadzoru nad produktem i zarządzania nim;

C.  mając na uwadze, że Parlament Europejski jest zdania, że termin transpozycji dyrektywy (UE) 2016/97 ustalony na dzień na dzień 23 lutego 2018 r. powinien pozostać bez zmian, lecz zwraca się do Komisji o przyjęcie wniosku ustawodawczego określającego datę rozpoczęcia stosowania na dzień 1 października 2018 r.;

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 26 z 2.2.2016, s. 19.


Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: Wymogi informacyjne i zasady prowadzenia działalności mające zastosowanie do dystrybucji ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych
PDF 318kWORD 42k
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 21 września 2017 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 w odniesieniu do wymogów informacyjnych i zasad prowadzenia działalności mających zastosowanie do dystrybucji ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych (C(2017)06229 – (2017/2855(DEA))
P8_TA(2017)0405B8-0575/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2017)06229),

–  uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 16 października 2017 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie dystrybucji ubezpieczeń(1), w szczególności jej art. 28 ust. 4, art. 29 ust. 4, art. 30 ust. 6 i art. 39 ust. 5,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Gospodarczej i Monetarnej dotyczące decyzji,

–  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając brak sprzeciwów zgłoszonych w terminie określonym w art. 105 ust. 6 tiret trzecie i czwarte Regulaminu, który upłynął w dniu 24 października 2017 r.,

A.  mając na uwadze, że rozporządzenie delegowane powinno być stosowane od dnia 23 lutego 2018 r., daty rozpoczęcia stosowania dyrektywy (UE) 2016/97, oraz że pełne wykorzystanie trzymiesięcznego okresu kontroli przysługującego Parlamentowi nie pozwoliłoby na zapewnienie przedsiębiorstwom wystarczającej ilości czasu, by wdrożyć niezbędne zmiany techniczne i organizacyjne;

B.  mając na uwadze, że szybka publikacja rozporządzenia delegowanego w Dzienniku Urzędowym umożliwiłaby terminowe wdrożenie i pewność prawa w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie do ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych;

C.  mając na uwadze, że Parlament Europejski jest zdania, iż termin transpozycji dyrektywy (UE) 2016/97 ustalony na dzień na dzień 23 lutego 2018 r. powinien pozostać bez zmian, lecz zwraca się do Komisji o przyjęcie wniosku ustawodawczego określającego datę rozpoczęcia stosowania na dzień 1 października 2018 r.;

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 26 z 2.2.2016, s. 19.


Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: Regulacyjne standardy techniczne dotyczące pośrednich uzgodnień rozliczeniowych (uzupełniające rozporządzenie (UE) nr 600/2014)
PDF 319kWORD 42k
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 22 września 2017 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących pośrednich uzgodnień rozliczeniowych (C(2017)06268 – (2017/2860(DEA))
P8_TA(2017)0406B8-0574/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2017)06268),

–  uwzględniając pismo Komisji z dnia 28 września 2017 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

–  uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 16 października 2017 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012(1), w szczególności jego art. 30 ust. 2,

–  uwzględniając art. 13 i art. 10 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE(2),

–  uwzględniając projekt regulacyjnych standardów technicznych dotyczących „pośrednich uzgodnień rozliczeniowych na mocy EMIR oraz MiFIR” przedłożony przez ESMA w dniu 26 maja 2016 r. zgodnie z art. 30 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 600/2014,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Gospodarczej i Monetarnej dotyczące decyzji,

–  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając brak sprzeciwów zgłoszonych w terminie określonym w art. 105 ust. 6 tiret trzecie i czwarte Regulaminu, który upłynął w dniu 24 października 2017 r.,

A.  mając na uwadze, że Komisja zatwierdziła projekt regulacyjnych standardów technicznych dopiero 16 miesięcy po jego otrzymaniu od Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) w dniu 26 maja 2016 r.; mając na uwadze, że w tym okresie nie konsultowała się formalnie z ESMA w sprawie poprawek do odnośnych regulacyjnych standardów technicznych oraz nie poinformowała współustawodawców ani przedsięborstw o przyczynach opóźnienia w zatwierdzeniu po upływie trzech miesięcy określonych w rozporządzeniu (UE) nr 1095/2010; mając na uwadze, że fakt, iż Komisja przekroczyła termin przyjęcia projektu regulacyjnych standardów technicznych o ponad rok bez poinformowania współustawodawców, jest niedopuszczalny;

B.  mając na uwadze, że Parlament uważa, iż ze względu na poprawki Komisji przyjęte regulacyjne standardy techniczne nie są „tożsame” z projektem regulacyjnych standardów technicznych przedłożonym przez ESMA i uważa, że ma trzy miesiące na wyrażenie sprzeciwu wobec regulacyjnych standardów technicznych („okres kontroli”); mając na uwadze, że trzymiesięczny okres kontroli został potwierdzony przez Komisję w piśmie z dnia 28 września 2017 r.;

C.  mając na uwadze, że rozporządzenie delegowane powinno być stosowane od dnia 3 stycznia 2018 r., daty rozpoczęcia stosowania dyrektywy 2014/65/UE („MiFID II”) i rozporządzenia (UE) nr 600/2014/UE („MiFIR”), a także pełne wykorzystanie trzymiesięcznego okresu kontroli przysługującego Parlamentowi nie pozwolą na zapewnienie przedsiębiorstwom wystarczającej ilości czasu, by wdrożyć zmiany;

D.  mając na uwadze, że szybka publikacja rozporządzenia delegowanego w Dzienniku Urzędowym umożliwiłaby terminowe wdrożenie i pewność prawa w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie do rozliczeń pośrednich;

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 84.
(2) Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84.


Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: Regulacyjne standardy techniczne dotyczące pośrednich uzgodnień rozliczeniowych (zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) nr 149/2013)
PDF 319kWORD 42k
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 22 września 2017 r. zmieniającego rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 149/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących pośrednich uzgodnień rozliczeniowych (C(2017)06270 – (2017/2859(DEA))
P8_TA(2017)0407B8-0573/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2017)06270),

–  uwzględniając pismo Komisji z dnia 28 września 2017 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

–  uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 16 października 2017 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji(1), w szczególności jego art. 4 ust. 4,

–  uwzględniając art. 13 i art. 10 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE(2),

–  uwzględniając projekt regulacyjnych standardów technicznych dotyczących pośrednich uzgodnień rozliczeniowych na mocy EMIR oraz MiFIR przedłożony przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) w dniu 26 maja 2016 r. zgodnie z art. 4 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 648/2012,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Gospodarczej i Monetarnej dotyczące decyzji,

–  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając brak sprzeciwów zgłoszonych w terminie określonym w art. 105 ust. 6 tiret trzecie i czwarte Regulaminu, który upłynął w dniu 24 października 2017 r.,

A.  mając na uwadze, że Komisja zatwierdziła projekt regulacyjnych standardów technicznych dopiero 16 miesięcy po ich otrzymaniu od ESMA w dniu 26 maja 2016 r.; mając na uwadze, że w tym okresie nie konsultowała się formalnie z ESMA w sprawie poprawek do projektu regulacyjnych standardów technicznych oraz nie poinformowała współustawodawców ani przedsiębiorstw o przyczynach opóźnienia w zatwierdzeniu wykraczającego poza trzy miesiące określone w rozporządzeniu (UE) nr 1095/2010; mając na uwadze, że przekroczenie przez Komisję terminu przyjęcia projektu regulacyjnych standardów technicznych o ponad rok bez poinformowania o tym współustawodawców jest niedopuszczalne;

B.  mając na uwadze, że Parlament uważa, iż ze względu na wprowadzone przez Komisję poprawki przyjęte regulacyjne standardy techniczne nie są tożsame z projektem tych standardów przedłożonym przez ESMA i uważa, że ma trzy miesiące na wyrażenie sprzeciwu wobec regulacyjnych standardów technicznych (okres kontroli); mając na uwadze, że trzymiesięczny okres kontroli został potwierdzony przez Komisję w piśmie z dnia 28 września 2017 r.;

C.  mając na uwadze, że rozporządzenie delegowane powinno być stosowane od dnia 3 stycznia 2018 r., daty wejścia w życie dyrektywy 2014/65/UE (MiFID II) i rozporządzenia (UE) nr 600/2014 (MiFIR), a także że pełne wykorzystanie trzymiesięcznego okresu kontroli przysługującego Parlamentowi nie pozwoli zapewnić przedsiębiorstwom wystarczającej ilości na wdrożenie zmian;

D.  mając na uwadze, że szybka publikacja rozporządzenia delegowanego w Dzienniku Urzędowym umożliwiłaby terminowe wdrożenie i pewność prawa w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie do rozliczeń pośrednich;

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1.
(2) Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84.


Budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018 – wszystkie sekcje
PDF 597kWORD 68k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2017 r. dotyczące stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018 (11815/2017 – C8-0313/2017 – 2017/2044(BUD))
P8_TA(2017)0408A8-0299/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 314 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając decyzję Rady 2014/335/UE, Euratom z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(2),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(3) (rozporządzenie w sprawie wieloletnich ram finansowych),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(4) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r.),

–  uwzględniając rezolucję z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie ogólnych wytycznych dotyczących przygotowania budżetu(5),

–  uwzględniając rezolucję z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie preliminarza dochodów i wydatków Parlamentu Europejskiego na rok budżetowy 2018(6),

–  uwzględniając projekt budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018, przyjęty przez Komisję dnia 29 czerwca 2017 r. (COM(2017)0400),

–  uwzględniając stanowisko w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018, przyjęte przez Radę dnia 4 września 2017 r. i przekazane Parlamentowi Europejskiemu dnia 13 września 2017 r. (11815/2017 – C8-0313/2017),

–  uwzględniając rezolucję z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie upoważnienia do rozmów trójstronnych dotyczących projektu budżetu na rok 2018(7),

–  uwzględniając art. 88 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8-0299/2017),

Sekcja III

Informacje ogólne

1.  podkreśla, że podczas czytania w Parlamencie budżetu na rok 2018 w pełni uwzględniono priorytety polityczne przyjęte przeważającą większością głosów w wyżej wymienionych rezolucjach z dnia 15 marca 2017 r. oraz z dnia 5 lipca 2017 r.; przypomina, że zrównoważony wzrost, zatrudnienie, w szczególności zatrudnienie ludzi młodych, bezpieczeństwo i zmiany klimatu stanowią główny element tych priorytetów;

2.  podkreśla, że przed Unią nadal stoi wiele wyzwań, i jest przekonany, że zachowując dyscyplinę budżetową, należy wykorzystać niezbędne środki finansowe z budżetu Unii, żeby sprostać priorytetom politycznym i umożliwić Unii wywiązanie się z konkretnych zadań oraz skuteczną odpowiedź na te wyzwania; podkreśla, że wydatki Unii powinny opierać się na zasadzie europejskiej wartości dodanej oraz powinny być zgodne z zasadą pomocniczości;

3.  potwierdza swoje zobowiązanie do finansowania unijnej polityki na rzecz zatrudnienia i wzrostu gospodarczego we wszystkich regionach w drodze inwestycji w badania, edukację, infrastrukturę, MŚP i zatrudnienie, w szczególności zatrudnienie młodych ludzi; nie rozumie, w jaki sposób Unia ma osiągnąć postępy w tych dziedzinach, skoro Rada zaproponowała oszczędności w poddziale 1a; zamiast tego postanawia dodatkowo wzmocnić programy w zakresie badań naukowych i innowacji, które mają bardzo wysoki wskaźnik wykonania budżetu i które ze względu na nadmierną liczbę złożonych wniosków mają wyjątkowo niski wskaźnik pozytywnie rozpatrzonych wniosków;

4.  podtrzymuje zobowiązania podjęte przez Parlament podczas negocjacji w sprawie Europejskiego Funduszu Inwestycji Strategicznych (EFIS), mianowicie do zminimalizowania wpływu cięć w EFIS na program „Horyzont 2020” i instrument „Łącząc Europę” (CEF) w ramach rocznej procedury budżetowej; proponuje zatem, by zrekompensować te cięcia dzięki przywróceniu pierwotnej rocznej kwoty tych dwóch programów, aby umożliwić pełną realizację ich celów uzgodnionych podczas przyjmowania odpowiednich przepisów;

5.  wyraża swoje poparcie polityczne dla utworzenia Europejskiego Korpusu Solidarności (EKS) oraz z zadowoleniem przyjmuje wniosek ustawodawczy przedstawiony w tym względzie przez Komisję; uważa jednak, że przed przyjęciem decyzji w sprawie finansowania Europejskiego Korpusu Solidarności i przyjęciem odpowiedniego rozporządzenia w zwykłej procedurze ustawodawczej w budżecie na rok 2018 nie należy ujmować przepisów finansowych na ten cel; postanawia w związku z tym, że należy teraz odwrócić odpowiednie środki i przesunięcia ujęte przez Komisję w projekcie budżetu na 2018 r. (PB), ponieważ decyzja w sprawie budżetu na 2018 r. nie powinna przesądzać w żaden sposób o wyniku negocjacji legislacyjnych; podtrzymuje w pełni swoje zobowiązanie do natychmiastowego ujęcia decyzji w sprawie finansowania Europejskiego Korpusu Solidarności w przyszłorocznym budżecie za pomocą budżetu korygującego, jeżeli negocjacje w sprawie odnośnego rozporządzenia, nie zostaną zakończone przed zamknięciem procedury budżetowej na rok 2018;

6.  jest zaniepokojony faktem, że bezrobocie wśród młodzieży utrzymuje się na niespotykanym dotychczas poziomie, i jest przekonany, że aby nie narazić na szwank przyszłości całego pokolenia młodych Europejczyków, należy podjąć dodatkowe działania; postanawia zatem wzmocnić inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych (YEI) ponad poziom zaproponowany przez Komisję na 2018 r.; podkreśla, że takie zwiększenie środków powinno być traktowane jako dodatkowe w stosunku do całkowitego przydziału na YEI, który uzyskał poparcie polityczne przy okazji śródokresowego przeglądu wieloletnich ram finansowych, a nie jako zwykła koncentracja przydziału środków w budżecie na 2018 r.;

7.  przypomina, że polityka spójności odgrywa pierwszorzędną rolę w osiąganiu spójności gospodarczej i społecznej w Unii, a przez to w zapewnieniu rozwoju i wzrostu; podkreśla, że oczekuje się, iż w 2018 r. programy polityki spójności nabiorą tempa i osiągną pełny rozruch; podkreśla zobowiązanie Parlamentu do zapewniania odpowiednich środków na te programy, które stanowią jedną z głównych strategii politycznych Unii; jest jednak zaniepokojony niemożliwymi do zaakceptowania opóźnieniami we wdrażaniu programów operacyjnych na szczeblu krajowym; wzywa państwa członkowskie do zapewnienia zakończenia procesu wyznaczania instytucji zarządzających, audytowych i certyfikujących oraz przyspieszenia wdrażania; ponadto zwraca się do Komisji, by nadal upraszczała związane z tym procedury;

8.  wyraża zaniepokojenie z powodu rosnącej niestabilności i niepewności zarówno w Unii, jak i poza jej granicami; dostrzega potrzebę spojrzenia na nowo na podejście Unii do kwestii spójności, integracji, pokoju, zrównoważonego rozwoju i praw człowieka; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspólnego podejmowania intensywniejszych wysiłków na rzecz utrzymywania pokoju i zapobiegania konfliktom; przypomina o ogólnoświatowej inspiracji, jakiej źródłem było porozumienie wielkopiątkowe, dostrzegając jednocześnie bezprecedensowe wyzwania i presję w wyniku referendum przeprowadzonego w Zjednoczonym Królestwie w 2016 r.; apeluje do Komisji i państw członkowskich o zwiększenie wsparcia na rzecz pojednania, aby zagwarantować pokój, stabilność i pojednanie w Irlandii;

9.  uważa, że choć obecnie wydaje się, iż szczyt kryzysu migracyjnego i uchodźczego minął, Unia musi być gotowa do reagowania w przyszłości na nieprzewidziane wydarzenia w tej dziedzinie i oprzeć się na proaktywniejszym podejściu w dziedzinie migracji; w związku z tym wzywa Komisję, aby stale monitorowała adekwatność środków w ramach działu 3 i w pełni wykorzystywała wszystkie instrumenty dostępne w obecnych wieloletnich ramach finansowych, żeby terminowo reagować na wszelkie nieprzewidziane wydarzenia, które mogą wymagać dodatkowego finansowania; przypomina, że choć UE zdołała ustanowić pewne mechanizmy radzenia sobie z tą sytuacją, według UNHCR dotychczas znowu ponad sto tysięcy uchodźców i migrantów przybyło do Europy drogą morską w 2017 r.; postanawia zatem w ograniczony sposób wzmocnić Fundusz Azylu, Migracji i Integracji oraz Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a także agencje posiadające kompetencje w dziedzinie azylu, takie jak Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO), które należy wyposażyć w odpowiednie zasoby finansowe i ludzkie; ponownie zauważa, że pułap w dziale 3 jest zdecydowanie niewystarczający do zapewnienia odpowiedniego finansowania wewnętrznego wymiaru kryzysu migracyjnego i uchodźczego oraz innych priorytetowych programów, jak np. programy w dziedzinie kultury i obywatelstwa;

10.  podkreśla, że w ostatnich latach dział 3 uruchamiano w szerokim zakresie, żeby zaradzić kryzysowi migracyjnemu i uchodźczemu, oraz że te działania powinny trwać tak długo, jak będzie to konieczne; zauważa jednak, że finansowanie jest jak dotąd niewystarczające; postanawia w związku z tym wzmocnić agencje działające w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, które w związku ze zwiększonym obciążeniem pracą i dodatkowymi zadaniami zmagały się w ostatnich latach z niedoborem personelu i środków finansowych;

11.  podkreśla, że z uwagi na niedawne problemy związane z bezpieczeństwem w całej Unii fundusze z działu 3 należy również skierować na środki, które doprowadzą do zwiększenia bezpieczeństwa obywateli Unii;

12.  przypomina, że kryzysowi migracyjnemu i uchodźczemu, a także obawom co do bezpieczeństwa obywateli Unii można w istotnej części zaradzić w ten sposób, że znalezione zostaną rozwiązania dla podstawowych przyczyn migracji oraz że wystarczające środki finansowe zostaną przeznaczone na instrumenty zewnętrzne, które mają na celu zajęcie się kwestiami takimi jak ubóstwo, brak zatrudnienia, kształcenia i możliwości gospodarczych, niestabilność, konflikty i zmiany klimatu, które składają się na przyczyny nasilających się przepływów migracyjnych; jest zdania, że UE powinna optymalnie wykorzystywać środki finansowe z działu 4, który okazał się niewystarczający, by w równym stopniu reagować na wszystkie wyzwania zewnętrzne, jako że zasoby wyraźnie nie wystarczają i należy je zwiększyć w bardziej zintegrowany sposób;

13.  ubolewa, że przygotowując swoje stanowisko, Parlament nie został w wystarczającym stopniu poinformowany o wpływie na budżet ewentualnej decyzji politycznej o rozszerzeniu Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji (FRT); przypomina o swoim trwałym stanowisku, zgodnie z którym nowe inicjatywy nie mogą być finansowane kosztem istniejących unijnych projektów zewnętrznych; w związku z tym wzywa Komisję, by w przypadku przedłużenia okresu obowiązywania FRT zaproponowała jego finansowanie z nowych środków, a w jego wdrażanie zaangażowała więcej lokalnych organizacji pozarządowych; zauważa, że pułap działu 4 jest zdecydowanie niewystarczający do zapewnienia trwałej i skutecznej reakcji na bieżące wyzwania zewnętrzne, w tym na wyzwania migracyjne i uchodźcze;

14.  przypomina, że budżet Unii musi przyczyniać się do osiągania celów porozumienia paryskiego oraz długoterminowych celów klimatycznych Unii, poprzez osiągnięcie docelowego poziomu 20 % wydatków na rzecz klimatu w wieloletnich ramach finansowych na lata 2014–2020; ubolewa, że Komisja nie przedstawiła konkretnych i realistycznych wniosków w celu osiągnięcia tych celów; proponuje zatem zwiększenie środków powyżej poziomu PB na działania związane z klimatem; zauważa jednak, że zwiększenie to jest niewystarczające, i wzywa Komisję, by przedstawiła wszelkie niezbędne wnioski w celu osiągnięcia celów w przyszłych projektach budżetu; w związku z tym zauważa, że 8,2 proc. wszystkich środków na zobowiązania zaproponowanych w projekcie budżetu odnosi się do ochrony różnorodności biologicznej; podkreśla, że wzrost o 0,1 proc. rocznie kontrastuje z niepokojącym i coraz szybszym spadkiem liczby gatunków i siedlisk;

15.  docenia, że nowe podejście, którego podstawą jest budżet zorientowany na wyniki, po raz pierwszy w sposób systematyczny uwzględniono podczas przygotowywania budżetu przez Komisję na etapie wewnętrznym, aby dokonać przeglądu wydatków w oparciu o dotychczasowe doświadczenia oraz ewentualnie wprowadzić zmiany o charakterze dostosowawczym;

16.  przywraca środki w odniesieniu do cięć zaproponowanych przez Radę w PB; nie rozumie powodów proponowanych cięć, np. w programie „Horyzont 2020” i w instrumencie CEF – w dwóch programach, w których dokonano już przeniesienia środków do EFIS – a także cięć w polityce zewnętrznej; kwestionuje w każdym razie ogłoszony przez Radę zamiar skupienia się na liniach budżetowych o niskim wskaźniku wykonania lub zdolności absorpcyjnych, ponieważ nie jest to uzasadnione rzeczywistymi danymi liczbowymi i nie uwzględnia różnych modeli realizacji niektórych programów;

17.  stwierdza, że w celu odpowiedniego sfinansowania wszystkich naglących potrzeb, a także z uwagi na bardzo wąskie marginesy wieloletnich ram finansowych w 2018 r., trzeba będzie uruchomić wszystkie środki dostępne na zasadzie elastyczności w rozporządzeniu w sprawie wieloletnich ram finansowych; oczekuje, że Rada będzie podzielać ten pogląd i że w postępowaniu pojednawczym szybko zostanie osiągnięte porozumienie, co pozwoli Unii stanąć na wysokości zadania i skutecznie reagować na przyszłe wyzwania; podkreśla, że odchodzenie w każdym roku budżetowym od pierwotnego programowania w ramach obecnych wieloletnich ram finansowych przemawia za podniesieniem pułapów środków w wieloletnich ramach finansowych na okres po roku 2020;

18.  ustala ogólną wysokość środków w budżecie na 2018 r. na kwotę 162 597 930 901 EUR w środkach na zobowiązania oraz na kwotę 146 712 004 932 EUR w środkach na płatności;

Poddział 1a – Konkurencyjność na rzecz wzrostu i zatrudnienia

19.  odrzuca zaproponowane przez Radę, nieuzasadnione cięcia w wysokości 750 mln EUR w poddziale 1a, które same stanowią niemal dwie trzecie ogółu cięć dokonanych przez Radę w zobowiązaniach w ramach działów wieloletnich ram finansowych; zauważa, że takie cięcia są sprzeczne z priorytetami politycznymi, które przedstawiła sama Rada;

20.  podkreśla, że dla osiągnięcia zrównoważonego wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w Unii kluczowe jest zwiększanie inwestycji w badania naukowe, innowacje, edukację, infrastrukturę, MMŚP; ostrzega, że takie zaproponowane przez Radę cięcia zagroziłyby programom przynoszącym rzeczywistą europejską wartość dodaną i wywierającym bezpośrednie skutki dla tworzenia miejsc pracy i zwiększenia wzrostu, takim jak „Horyzont 2020” czy instrument „Łącząc Europę”; podkreśla w szczególności, że wystarczające finansowanie programu „Horyzont 2020” jest kluczowe dla rozwoju badań i innowacji, wiodącej pozycji w zakresie digitalizacji oraz wsparcia dla MŚP w Europie; przypomina, że program ten wykazał dużą europejską wartość dodaną: 83 proc. projektów finansowanych z programu „Horyzont 2020” nie zostałoby zrealizowanych bez wsparcia na szczeblu unijnym; ponownie podkreśla znaczenie instrumentu „Łącząc Europę” dla ukończenia sieci TEN-T i dla utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu; w związku z tym postanawia przywrócić wszystkie środki z cięć dokonanych przez Radę, a ponadto w pełni przywrócić pierwotny profil linii budżetowych programu „Horyzont 2020” i instrumentu „Łącząc Europę”, które zmniejszono w celu zasilenia funduszu gwarancyjnego EFIS;

21.  podkreśla ponadto konieczność wzmocnienia kształcenia i szkolenia oraz komponentów programu Erasmus + dotyczących młodzieży, co złożyłoby się na strategiczne inwestycje w młodych Europejczyków;

22.  podkreśla, że wystarczające wsparcie finansowe dla mikroprzedsiębiorstw, przedsiębiorców i MŚP powinno stanowić dla Unii najważniejszy priorytet, gdyż są one głównym źródłem nowych miejsc pracy w całej Europie; podkreśla, że zapewnienie MŚP odpowiedniego dostępu do finansowania ma kluczowe znaczenie dla utrzymania ich konkurencyjności oraz umożliwienia im przezwyciężenia wyzwań związanych z dostępem do rynku wewnętrznego, a także do rynku światowego;

23.  w związku z tym postanawia wykroczyć poza PB i poza poziomy sprzed wprowadzenia EFIS i Europejskiego Korpusu Solidarności oraz wzmocnić te programy, które mają kluczowe znaczenie dla pobudzania wzrostu i tworzenia miejsc pracy i które odzwierciedlają szeroko uzgodnione priorytety Unii, mianowicie Erasmus +, „Horyzont 2020” (działania Marie Curie, Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych, instrument na rzecz MŚP), COSME i EaSI (Progress i EURES); apeluje do Komisji o udostępnienie wystarczających środków finansowych w liniach budżetowych związanych z programem WIFI4EU oraz o dotrzymanie zobowiązania dotyczącego inwestycji w latach 2017–2020;

24.  z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie do budżetu na rok 2018 linii budżetowej przeznaczonej na doroczne imprezy specjalne, gdyż linia ta umożliwi ukształtowanie się poczucia przynależności do Europy wśród obywateli; zauważa, że zakres dorocznych imprez specjalnych powinien w sposób oczywisty generować wartość dodaną dla obywateli europejskich we wszystkich państwach członkowskich;

25.  podkreśla, jak ważne jest wspieranie wspólnych badań w dziedzinie obronności w Europie, aby można było zaradzić głównym brakom w zdolnościach, w momencie gdy rozwój sytuacji międzynarodowej i niepewność na arenie międzynarodowej w coraz większym stopniu wymaga od Europy zintensyfikowania działań w zakresie obronności; popiera zwiększenie środków na działanie przygotowawcze dotyczące badań nad obronnością; domaga się ujęcia w następnych wieloletnich ramach finansowych programu badań w dziedzinie obronności z odrębnym budżetem, jednak ponownie wyraża swoje długoletnie stanowisko, że nowe inicjatywy należy finansować z nowych środków, a nie kosztem istniejących programów Unii; podkreśla ponadto potrzebę poprawy konkurencyjności i innowacyjności europejskiego przemysłu obronnego;

26.  uważa, że w ramach budżetu na 2018 r. należy przeznaczyć większe środki w celu przeprowadzenia kompleksowej i bezstronnej oceny ryzyka stwarzanego przez państwa trzecie pod względem ich strategicznych braków w dziedzinie przeciwdziałania praniu pieniędzy i zwalczania finansowania terroryzmu, w oparciu o kryteria określone w art. 9 dyrektywy (UE) 2015/849(8), oraz poprzez stworzenie wykazu jurysdykcji „wysokiego ryzyka”;

27.  wzywa Komisję do zapewnienia odpowiedniego poziomu przydziałów, umożliwiającego laboratorium referencyjnemu Unii Europejskiej ds. metod alternatywnych wobec testów na zwierzętach (EURL ECVAM) skuteczne wykonywanie jego obowiązków i zadań wymienionych w załączniku VII do dyrektywy 2010/63/UE(9), ze szczególnym uwzględnieniem koordynowania i promowania rozwoju i stosowania rozwiązań alternatywnych dla prowadzenia testów na zwierzętach, w tym w zakresie badań podstawowych i badań szczegółowych oraz badań regulacyjnych;

28.  z tego względu podnosi poziom środków na zobowiązania w poddziale 1a ponad poziom z PB o 143,9 mln EUR (z wyłączeniem przywrócenia poziomów sprzed wprowadzenia EFIS i Europejskiego Korpusu Solidarności, projektów pilotażowych i działań przygotowawczych), które będą finansowane w ramach dostępnego marginesu, jak również dzięki kolejnemu uruchomieniu łącznego marginesu na zobowiązania;

Poddział 1b — Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna

29.  odrzuca proponowane przez Radę cięcia w wysokości 240 mln EUR w środkach na płatności w ramach poddziału 1b, w tym w liniach przeznaczonych na wsparcie, i przywraca te środki w oczekiwaniu na zaktualizowane prognozy Komisji;

30.  z rosnącym zaniepokojeniem stwierdza, że niedopuszczalne opóźnienia we wdrażaniu europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych miały negatywny wpływ na ich skuteczność i wywierały nacisk na instytucje zarządzające i beneficjentów; ponownie zwraca uwagę na ryzyko, które obecne opóźnienia mogą stworzyć w odniesieniu do nagromadzonych niezapłaconych rachunków w drugiej połowie wieloletnich ram finansowych i na początku następnej; zdecydowanie ponawia swój apel do państw członkowskich, by zwróciły się o poradę i wsparcie ze strony Komisji, jak zaradzić opóźnieniom w wyznaczaniu władz zarządzających, certyfikujących i audytowych; jest ponadto zaniepokojony tendencją do zmniejszania skali działalności i brakiem dokładności w szacunkach państw członkowskich;

31.  przypomina, że stopa bezrobocia osób młodych w Unii utrzymuje się na niedopuszczalnie wysokim poziomie; podkreśla, że dla rozwiązania tego problemu istotne jest zapewnienie odpowiedniego finansowania systemów gwarancji dla młodzieży za pośrednictwem Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych i EFS; z zadowoleniem przyjmuje porozumienie w sprawie konieczności zapewnienia nowego finansowania Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, a także ujęcie stosownych środków w projekcie budżetu na rok 2018; uważa jednak, że ze względu na wyzwania i zagrożenia związane z bezrobociem wśród młodzieży Inicjatywa na rzecz zatrudnienia ludzi młodych powinna korzystać ze zwiększonych środków, dlatego postanawia wnieść Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych 600 mln EUR w środkach na zobowiązania w 2018 r.; ponadto uważa, że działania w zakresie szkolenia zawodowego skierowane do młodzieży, w szczególności przyuczanie do zawodu, powinny kwalifikować się do finansowania w ramach polityki spójności;

32.  z zadowoleniem przyjmuje nową pulę środków finansowych w wysokości 142,8 mln EUR, która została utworzona w celu ułatwienia wdrożenia programu wspierania reform strukturalnych w latach 2017–2020;

Dział 2 — Trwały wzrost gospodarczy: zasoby naturalne

33.  przypomina, że propozycja Komisji, by zwiększyć środki na finansowanie potrzeb Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) na 2018 r. (+2,1 proc.), wynika w dużej mierze ze znacznie niższej kwoty dostępnych dochodów przeznaczonych na określony cel, oczekiwanej w 2018 r.; odnotowuje dokonane przez Radę cięcia w wysokości 275 mln EUR, ale jest zdania, że list Komisji w sprawie poprawek powinien nadal stanowić podstawę rzetelnego przeglądu środków na EFRG, oraz przywraca odpowiednio poziomy środków zapisane w projekcie budżetu w oczekiwaniu na rozpatrzenie tego listu w sprawie poprawek w postępowaniu pojednawczym;

34.  podkreśla, że programy w zakresie magazynowania okazywały się skutecznymi instrumentami w czasach kryzysu i że obniżenie środków finansowych przewidzianych w procesie planowania przyniosłoby skutek przeciwny do zamierzonego;

35.  podkreśla, że problem bezrobocia wśród młodych ludzi można częściowo rozwiązać dzięki odpowiedniemu wsparciu dla młodych ludzi na obszarach wiejskich; w związku z tym proponuje zwiększenie o 50 mln EUR ponad poziom przewidziany w PB środków na płatności dla młodych rolników; podkreśla konieczność ułatwienia młodym ludziom dostępu do zawodów związanych z rybołówstwem za pośrednictwem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego i innych unijnych mechanizmów finansowania;

36.  zgodnie z celami strategii „Europa 2020” i z ujętymi w niej zobowiązaniami międzynarodowymi dotyczącymi przeciwdziałania zmianie klimatu postanawia zaproponować zwiększenie środków o 21,2 mln EUR ponad poziom projektu budżetu na działania związane z klimatem; ponownie podkreśla, że zarówno Europejski Trybunał Obrachunkowy, jak i Rada do Spraw Gospodarczych i Finansowych ustaliły, że budżet Unii nie jest dostosowany do realizacji jej celów klimatycznych;

37.  przypomina, że nie należy wykorzystywać pieniędzy podatników na wspieranie rozrodu i hodowli byków na potrzeby działalności związanej z walkami byków; uważa, że hodowla i rozród do tych celów nie powinny kwalifikować się do pomocy podstawowej, i zwraca się do Komisji o przedłożenie wniosku w celu wprowadzenia poprawek do obecnego ustawodawstwa w tym zakresie;

38.  z tego względu zwiększa środki na zobowiązania o 78,1 mln EUR, pozostawiając tym samym margines w wysokości 619,7 mln EUR poniżej pułapu środków na zobowiązania w dziale 2 po odliczeniu projektów pilotażowych i działań przygotowawczych;

39.  z żalem podkreśla, że katastrofy ogólnie dotykają tych, którzy mają mniej środków, aby się chronić, bez względu na to, czy są to jednostki, czy państwa; uważa, że reakcja na klęski żywiołowe i katastrofy spowodowane przez człowieka powinna być jak najszybsza, aby zminimalizować szkody oraz uratować ludzi i mienie; zwraca uwagę na potrzebę dodatkowego zwiększenia środków, szczególnie w liniach budżetowych związanych z zapobieganiem klęskom żywiołowym i gotowością na wypadek takich klęsk w Unii, z uwzględnieniem przede wszystkim pożarów w Hiszpanii i w Portugalii (które spowodowały tragiczną śmierć ludzi) mających dramatyczny i namacalny wpływ na ludzi;

40.  zwraca uwagę na czynniki zagrożenia pogarszające sytuację licznych ekosystemów leśnych, takie jak m.in. rozprzestrzenianie się inwazyjnych gatunków nierodzimych, szkodników (jak węgorek sosnowiec i in.) oraz pożary lasów; uważa, że należy przeznaczyć wystarczające zasoby finansowe na wspólnotowe programy i środki wsparcia, aby ocenić stan lasów pod względem ekologicznym i zdrowia roślin oraz zapewnić ich rehabilitację, co obejmuje również ponowne zalesianie; stwierdza, że zasoby te są szczególnie ważne i pilnie potrzebne w niektórych państwach członkowskich, a mianowicie Portugalii i Hiszpanii, z uwagi na kolejne fale pożarów, które miały na ich terytorium miejsce;

Dział 3 – Bezpieczeństwo i obywatelstwo

41.  podkreśla, że zdaniem Parlamentu rozwiązanie problemu migracji i bezpieczeństwa musi pozostać najważniejszym priorytetem Unii, i ponownie wyraża przekonanie, że pułap w dziale 3 okazał się dalece niewystarczający do odpowiedniego finansowania wewnętrznego wymiaru tych wyzwań;

42.  zwraca uwagę, że choć liczba przepraw migrantów w środkowej i wschodniej części rejonu Morza Śródziemnego w kierunku Unii zmniejszyła się w pierwszych dziewięciu miesiącach 2017 r., to jednak presja na szlaku zachodniośródziemnomorskim utrzymuje się; zauważa, że do końca września 2017 r. ponad 100 tys. migrantów i uchodźców dostało się do Europy drogą morską, przy czym ponad 75 proc. z nich przybyło do Włoch, natomiast reszta do Grecji, na Cypr i do Hiszpanii; jest zdania, że potrzeba dodatkowych środków, aby w pełni sprostać potrzebom Unii w dziedzinie migracji, w szczególności za pośrednictwem Funduszu Azylu, Migracji i Integracji, oraz aby wesprzeć państwa członkowskie w usprawnianiu działań i praktyk integracyjnych z myślą o osobach potrzebujących ochrony międzynarodowej, zwłaszcza małoletnich bez opieki, a w razie konieczności w przeprowadzaniu operacji powrotowych w przypadku osób nieuprawnionych do ochrony, jednak przy pełnym poszanowaniu zasady non‑refoulement; w tym kontekście domaga się również udostępnienia EASO odpowiednich zasobów finansowych i ludzkich, aby mógł realizować powierzone mu zadania;

43.  popiera utworzenie nowej linii budżetowej na rzecz funduszu poszukiwawczo‑ratowniczego, aby wesprzeć państwa członkowskie w wywiązywaniu się z obowiązków wynikających z międzynarodowego prawa morskiego; zwraca się do Komisji o przedłożenie wniosku ustawodawczego w celu ustanowienia funduszu poszukiwawczo‑ratowniczego UE;

44.  jest przekonany, że aby skutecznie zaspokajać potrzeby obywateli Unii w zakresie bezpieczeństwa, należy zwiększyć budżet Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, aby lepiej wspierać państwa członkowskie w walce z terroryzmem, transgraniczną przestępczością zorganizowaną, radykalizacją i cyberprzestępczością; podkreśla w szczególności, że należy zapewnić wystarczające środki na wzmocnienie infrastruktury w dziedzinie bezpieczeństwa i zintensyfikowanie wymiany informacji między organami ścigania a organami krajowymi, m.in. poprzez poprawę interoperacyjności systemów informacyjnych, przy jednoczesnym zagwarantowaniu poszanowania indywidualnych praw i swobód;

45.  podkreśla kluczową rolę agencji unijnych działających w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych w reagowaniu na najważniejsze obawy obywateli Unii; wobec tego postanawia podnieść środki budżetowe i liczbę pracowników Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europolu), co obejmuje utworzenie siedmiu stanowisk pracy w nowej jednostce operacyjnej o nazwie jednostka operacyjna Europolu ds. zaginionych dzieci, a także wzmocnić Europejską Jednostkę Współpracy Sądowej (Eurojust), EASO i Agencję Unii Europejskiej ds. Szkolenia w Dziedzinie Ścigania (CEPOL); przypomina, że agencje te przyczyniają się do zacieśnienia współpracy między państwami członkowskimi w danej dziedzinie;

46.  w obliczu rzeczywistych postępów, jakie poczyniono w toczących się negocjacjach międzyinstytucjonalnych, zwraca się do Komisji o przedstawienie aktualnych informacji na temat skutków finansowych, jakie w 2018 r. wywołają rozpatrywane obecnie wnioski ustawodawcze wynikające z europejskiego programu w zakresie migracji, w szczególności reforma systemu dublińskiego, systemu wjazdu/wyjazdu, europejskiego systemu informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż i EASO, tak aby można je było wziąć pod uwagę na etapie postępowania pojednawczego;

47.  ubolewa z powodu arbitralnego obniżenia przez Radę o ponad 30 mln EUR środków na zobowiązania, przeznaczonych na liczne programy w dziedzinie kultury, obywatelstwa, sprawiedliwości, zdrowia publicznego, praw konsumenta i ochrony ludności, bez uwzględnienia znakomitych wskaźników wykonania tych programów oraz pomimo i tak już niewystarczającego poziomu finansowania, sprawiającego, że wiele projektów doskonałej jakości nie otrzymuje finansowania; przywraca środki we wszystkich liniach do poziomu zapisanego w projekcie budżetu i dodatkowo proponuje podniesienie środków w odpowiednich liniach;

48.  ponownie wyraża przekonanie, że pora zwiększyć środki finansowe przeznaczane na ważne programy Unii w dziedzinie kultury i obywatelstwa, zwłaszcza na programy „Kreatywna Europa” i „Europa dla obywateli”, gdyż odgrywają one kluczową rolę we wspieraniu sektora kultury i sektora kreatywnego oraz aktywności obywatelskiej, zwłaszcza z uwagi na wybory europejskie w 2019 r.; ponownie podkreśla, że wszystkie instytucje muszą przestrzegać porozumienia politycznego osiągniętego w sprawie finansowania Europejskiego Roku Dziedzictwa Kulturowego 2018, przeznaczając nań wystarczające środki w ramach podprogramu „Kultura” będącego częścią programu „Kreatywna Europa”, gdyż nie istnieje odrębna linia budżetowa z przeznaczeniem na organizację tego wydarzenia; apeluje do Komisji o dokonanie przeglądu inicjatyw ujętych w linii budżetowej „działania multimedialne”, aby zagwarantować skuteczne wspieranie z budżetu wysokiej jakości niezależnych informacji na temat spraw dotyczących Unii;

49.  opowiada się za większą przejrzystością i widocznością celu Dafne w ramach programu na rzecz praw, równości i obywatelstwa jako kluczowego narzędzia Unii służącego do przeciwdziałania wszelkim formom przemocy wobec dzieci, ludzi młodych, kobiet, osób LGBTI i innych zagrożonych grup; popiera ustanowienie – w ramach Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn – europejskiego centrum monitorowania zjawiska przemocy uwarunkowanej płcią;

50.  podnosi o 108,8 mln EUR ponad poziom zapisany w projekcie budżetu środki na zobowiązania w dziale 3, z wyłączeniem projektów pilotażowych i działań przygotowawczych, a także proponuje sfinansowanie tej podwyżki w drodze uruchomienia instrumentu elastyczności;

Dział 4 – Globalny wymiar Europy

51.  ponownie podkreśla, że działania zewnętrzne Unii wiążą się z coraz większymi potrzebami w zakresie finansowania, znacznie przekraczającymi środki zapisane obecnie w dziale 4; uważa, że uruchamianie środków z budżetu Unii w celu stawienia czoła wyzwaniu, jakim jest migracja, w dalszym ciągu będzie wymagać dynamicznego reagowania w nadchodzących latach; podkreśla, że jednorocznego wzrostu ad hoc, takiego jak w 2017 r., nie można uznać za wystarczający w świetle złożonych wyzwań, przed jakimi stoi Unia, a także wskazuje na pilną potrzebę wzmocnienia działań zewnętrznych Unii w dzisiejszym zglobalizowanym świecie;

52.  jest zdania, że w sposób priorytetowy należy traktować najbliższych sąsiadów Unii, a także nadać priorytetowy charakter działaniom mającym na celu rozwiązanie najważniejszych problemów, przed jakimi kraje te stoją, tj. kryzysu migracyjnego i uchodźczego oraz wynikających stąd wyzwań humanitarnych w regionie sąsiedztwa południowego, a także agresji rosyjskiej w sąsiedztwie wschodnim; uważa, że stabilność i dobrobyt w krajach sąsiadujących z Unią są korzystne zarówno dla danych regionów, jak i dla całej Unii; ponawia apel o zwiększenia wsparcia na rzecz procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie oraz dla Narodowej Władzy Palestyńskiej i UNRWA, aby sprostać rosnącym potrzebom, zrealizować oficjalny cel Unii, jakim jest promowanie rozwoju i stabilności w regionie, oraz wspierać odporność Palestyńczyków; ponownie podkreśla, że wspieranie państw wdrażających umowy stowarzyszeniowe z Unią ma zasadnicze znaczenie dla ułatwienia reform politycznych i gospodarczych, jednak podkreśla, że tego rodzaju wsparcia należy udzielać wyłącznie pod warunkiem, że państwa te spełniają kryteria kwalifikowalności, w szczególności jeśli chodzi o praworządność i powoływanie demokratycznych instytucji; w związku z tym postanawia podnieść środki w europejskim instrumencie sąsiedztwa i instrumencie pomocy przedakcesyjnej oraz na rzecz pomocy makrofinansowej;

53.  podkreśla znaczenie roli, jaką Europa odgrywa na szczeblu globalnym, jeżeli chodzi o eliminację ubóstwa i umożliwienie rozwoju najuboższym regionom, zgodnie z ONZ‑owskimi celami zrównoważonego rozwoju; z tego też powodu przeznacza dodatkowe zasoby finansowe na instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju oraz na pomoc humanitarną; przypomina, że z uwagi na to, iż znaczny odsetek migrantów przekraczających Morze Śródziemne pochodzi z Afryki Subsaharyjskiej, wsparcie Unii dla tego regionu ma kluczowe znaczenie dla wyeliminowania podstawowych przyczyn migracji;

54.  jest przeciwny radykalnemu obniżeniu wkładów finansowych z instrumentów finansowania zewnętrznego (ENI, IPA, PI i DCI) na rzecz programu Erasmus+, jako że programy wymiany młodzieży to jedne z najlepszych długoterminowych inwestycji w dyplomację kulturalną i wzajemne zrozumienie, wobec czego postanawia zwiększyć te wkłady;

55.  z uwagi na niepokojące pogarszanie się sytuacji w zakresie demokracji, praworządności i praw człowieka postanawia zmniejszyć wsparcie na rzecz reform politycznych w Turcji; postanawia przenieść część pozostałych środków do rezerwy do czasu, kiedy Turcja poczyni wymierne postępy w dziedzinie praworządności, demokracji, praw człowieka i wolności prasy, w celu przekierowania tych funduszy do podmiotów społeczeństwa obywatelskiego na rzecz podejmowania działań sprzyjających realizacji tych celów;

56.  jest zdania, że aby odpowiednio reagować na kampanie dezinformacyjne, a także promować obiektywny wizerunek Unii poza jej granicami, potrzebne są dodatkowe środki finansowe; wobec tego apeluje o zwiększenie finansowania, aby przeciwdziałać kampaniom dezinformacyjnym i atakom cybernetycznym; w związku z tym postanawia zwiększyć zasoby na strategiczne działania komunikacyjne przewidziane do realizacji w krajach sąsiadujących i na Bałkanach Zachodnich; ponownie podkreśla znaczenie inwestowania w widoczność działań zewnętrznych Unii, aby zwiększyć wpływ finansowania w tej dziedzinie i wzmocnić działania unijnej dyplomacji publicznej zgodnie z ambicjami globalnej strategii;

57.  uważa za niezbędne podniesienie środków w linii budżetowej przeznaczonej dla społeczności Turków cypryjskich, aby zdecydowanie przyczynić się do kontynuowania i zintensyfikowania działań Komitetu ds. Osób Zaginionych na Cyprze, poprawić sytuację maronitów pragnących się przesiedlić oraz sytuację wszystkich osób żyjących w enklawach, zgodnie z trzecim porozumieniem wiedeńskim, a także wesprzeć Komisję Techniczną ds. Dziedzictwa Kulturowego, w której skład wchodzą przedstawiciele obydwu społeczności, gdyż sprzyja to zaufaniu i pojednaniu między tymi społecznościami;

58.  podkreśla, że sięganie przez Komisję do pomocniczych instrumentów budżetowych, takich jak fundusze powiernicze i inne podobne instrumenty, nie zawsze kończy się powodzeniem; wyraża zaniepokojenie, że ustanawianie instrumentów finansowych poza budżetem Unii może zagrozić jego jednolitości i skutkować obchodzeniem procedury budżetowej, a jednocześnie osłabiać przejrzyste zarządzanie budżetem i utrudniać Parlamentowi korzystanie z przysługującego mu prawa do skutecznego nadzorowania wydatków; uważa zatem, że konieczne jest włączenie do budżetu Unii instrumentów zewnętrznych, jakie pojawiły się w ostatnich latach, oraz że Parlament powinien sprawować pełną kontrolę nad wdrażaniem tych instrumentów; zwraca uwagę, że do końca września 2017 r. z budżetu na rok 2017 wyasygnowano w sumie 795,4 mln EUR na fundusze powiernicze UE; zwraca się do Komisji o poinformowanie obydwu organów władzy budżetowej, jaką kwotę zamierza przeznaczyć na fundusze powiernicze w 2018 r.; ponownie wyraża zaniepokojenie, że wkłady państw członkowskich na rzecz funduszy powierniczych są niższe, niż wynikałoby to z podjętych zobowiązań; zwraca uwagę na sprawozdanie specjalne ETO nr 11/2017 dotyczące unijnego funduszu powierniczego Bekou na rzecz Republiki Środkowoafrykańskiej; wyraża zaniepokojenie z powodu niedociągnięć, jakich dopatrzył się ETO, takich jak brak oceny ogólnych potrzeb oraz niesprawne mechanizmy koordynacji z innymi darczyńcami; wyraża chęć dokonania oceny wartości dodanej unijnych funduszy powierniczych jako instrumentu polityki zewnętrznej Unii;

59.  przypomina, że zgodnie z art. 24 rozporządzenia w sprawie wieloletnich ram finansowych wszystkie wydatki i dochody Unii i Euratomu ujmuje się w budżecie ogólnym Unii zgodnie z art. 7 rozporządzenia finansowego; wzywa Komisję do zachowania jednolitości budżetu i uznania jej za zasadę przewodnią przy proponowaniu nowych inicjatyw;

60.  podkreśla znaczenie misji obserwacji wyborów dla wzmocnienia demokratycznych instytucji i budowania zaufania publicznego do procesów wyborczych, co z kolei sprzyja budowaniu pokoju i stabilności; podkreśla potrzebę zadbania o wystarczające zasoby finansowe na ten cel;

61.  zwraca uwagę, że nie należy przegrupowywać środków przeznaczonych na instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju w celu wygospodarowania funduszy na nową inicjatywę w dziedzinie budowania zdolności na rzecz bezpieczeństwa i rozwoju w ramach instrumentu na rzecz przyczyniania się do stabilności i pokoju; wyraża ubolewanie z powodu wniosku o przesunięcie w ramach projektu budżetu kwoty 7,5 mln EUR z instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju na inicjatywę w dziedzinie budowania zdolności na rzecz bezpieczeństwa i rozwoju oraz wskazuje na pilną potrzebę znalezienia alternatywnych rozwiązań w celu uzupełnienia powstałej luki;

62.  ponownie apeluje o przesunięcie – w sposób neutralny dla budżetu – linii budżetowej dotyczącej specjalnych przedstawicieli UE z budżetu WPZiB do budżetu administracyjnego ESDZ w celu dalszej konsolidacji działalności dyplomatycznej Unii;

63.  w konsekwencji postanawia anulować prawie wszystkie cięcia poczynione przez Radę oraz wzmocnić dział 4 kwotą 299,7 mln EUR w środkach na zobowiązania ponad poziom przewidziany w projekcie budżetu (nie dotyczy projektów pilotażowych, działań przygotowawczych, przesunięcia specjalnych przedstawicieli UE ani przyjętych cięć środków);

Dział 5 – Administracja; inne działy – wydatki administracyjne oraz na wsparcie badań naukowych

64.  uważa, że dokonane przez Radę cięcia nie odzwierciedlają rzeczywistych potrzeb i tym samym zagrażają stabilności już i tak znacznie ograniczonych wydatków administracyjnych; wobec tego przywraca środki zapisane w projekcie budżetu w odniesieniu do wszystkich wydatków administracyjnych Komisji, w tym wydatków na wsparcie administracyjne i na wsparcie badań naukowych w działach od 1 do 4;

65.  zgodnie z konkluzjami zawartymi we wspólnej opinii służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji na temat trzech aspektów stosunków między Europejskim Urzędem ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) a jego Komitetem Nadzoru z dnia 12 września 2016 r. postanawia zatrzymać 10 proc. środków OLAF do czasu, gdy Komitet Nadzoru otrzyma dostęp do akt spraw OLAF, a jednocześnie nieznacznie podnosi przeznaczone dlań środki budżetowe stosownie do rozszerzonego zakresu odpowiedzialności;

66.  zauważa, że na początku 2017 r. OLAF prowadził dochodzenie w związku ze sprawą poważnych oszustw celnych w Zjednoczonym Królestwie, które polegały na zaniżaniu wartości importowanych produktów i spowodowały utratę przychodów do budżetu Unii w wysokości prawie 2 mld EUR w latach 2013–2016; wyraża zaniepokojenie, że oszustwom tym wciąż jeszcze nie położono kresu i straty dla budżetu Unii powiększają się; zwraca się do Komisji o uwzględnienie podczas negocjacji w sprawie brexitu wolnej reakcji administracji Zjednoczonego Królestwa na zalecenia Komisji w tej sprawie; zwraca się do państw członkowskich, które sprzeciwiły się unijnym ramom prawnym dotyczącym naruszeń przepisów prawa celnego oraz sankcji, o ponowne rozważenie swojego stanowiska, aby umożliwić szybkie rozwiązanie tego problemu;

Agencje zdecentralizowane

67.  zasadniczo potwierdza szacunki Komisji dotyczące potrzeb budżetowych agencji; uważa wobec tego, że wszelkie dalsze cięcia proponowane przez Radę stanowiłyby zagrożenie dla właściwego funkcjonowania agencji i uniemożliwiłyby im wypełnianie powierzonych im zadań; uważa, że nowe stanowiska pracy zatwierdzone w jego stanowisku są potrzebne, aby realizować dodatkowe zadania wynikające ze zmian politycznych i nowych przepisów; potwierdza swoje zobowiązanie do zagwarantowania zasobów, a w razie konieczności do udostępnienia dodatkowych zasobów umożliwiających agencjom właściwe funkcjonowanie;

68.  w kontekście wyzwań, przed jakimi Unia wciąż stoi w związku z migracją i bezpieczeństwem, a także z uwagi na konieczność skoordynowanych działań europejskich postanawia podnieść środki dla Europolu, Eurojustu, CEPOL, EASO i Agencji Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji;

69.  przypomina, jak ważne jest, aby Unia skupiła się na konkurencyjności na rzecz wzrostu i zatrudnienia; przypomina o strategicznym priorytecie Unii, jakim jest pełny rozwój i pełne wdrożenie projektów Galileo i EGNOS, za które częściową odpowiedzialność ponosi Agencja Europejskiego GNSS; przypomina, że agencja ta nie dysponuje wystarczającymi środkami na zapewnienie cyberbezpieczeństwa i świadczenie usług publicznych o regulowanym dostępie, wobec czego postanawia podnieść wysokość przeznaczonych dla niej środków;

70.  uważa, że Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki potrzebuje dodatkowych środków i pracowników, aby zrealizować swoją rozszerzoną misję związaną z wdrożeniem kodeksów i wytycznych dotyczących sieci energii elektrycznej i gazu oraz z ich monitorowaniem;

71.  przypomina w szczególności, że Europejska Agencja Środowiska pomaga Unii w podejmowaniu świadomych decyzji dotyczących poprawy stanu środowiska, włączenia kwestii środowiskowych do strategii gospodarczych i przechodzenia w kierunku zrównoważonego rozwoju oraz że w kontekście unijnej polityki w dziedzinie klimatu i energii do 2030 r. Komisja zaproponowała podjęcie przez tę agencję nowych zadań w zakresie zarządzania unią energetyczną, ale nie przewidziała odpowiedniego zwiększenia planu zatrudnienia;

72.  podkreśla, że choć zasoby budżetowe oraz liczba stanowisk dla Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej wydają się w obecnej chwili odpowiednie, konieczne będzie ścisłe monitorowanie przyszłych potrzeb tej agencji w zakresie zasobów operacyjnych oraz liczby pracowników;

73.  z zadowoleniem przyjmuje włączenie odpowiednich zasobów przewidzianych w budżecie na 2018 r. w celu wsparcia europejskich urzędów nadzoru; podkreśla, że europejskie urzędy nadzoru odgrywają kluczową rolę we wspieraniu spójnego stosowania prawa Unii i poprawie koordynacji między organami krajowymi oraz w zapewnianiu stabilności finansowej, lepiej zintegrowanych rynków finansowych, jak również ochrony konsumentów i spójności w zakresie nadzoru; podkreśla, że aby rozważnie wykorzystywać swoje budżety, europejskie urzędy nadzoru muszą ściśle trzymać się zadań i uprawnień przyznanych im przez unijnego prawodawcę;

74.  ponownie podkreśla, że jak uzgodniono w porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 2 grudnia 2013 r., rok 2018 to ostatni rok na realizację celu polegającego na obniżeniu liczby pracowników o 5 proc. i wdrożenie podejścia opartego na puli przeniesień w odniesieniu do zasobów kadrowych agencji; ponownie podkreśla swój sprzeciw wobec kontynuowania globalnego podejścia do kwestii zasobów agencji po 2018 r.; potwierdza swoją otwartość w kwestii poprawy wydajności w ramach ściślejszej współpracy administracyjnej między agencjami lub nawet poprzez fuzje agencji w odpowiednich przypadkach, a także w drodze łączenia pewnych funkcji z Komisją lub inną agencją; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę na rzecz ściślejszego koordynowania działań agencji za pośrednictwem stałego sekretariatu sieci agencji UE (zwanego obecnie wspólnym biurem wsparcia) oraz popiera utworzenie w planie zatrudnienia dodatkowego stanowiska pracy dla Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, przy czym koszty tego stanowiska, przekazanego urzędowi, będą ponoszone wspólnie przez agencje Unii;

Projekty pilotażowe i działania przygotowawcze

75.  po przeprowadzeniu starannej analizy przedłożonych projektów pilotażowych i działań przygotowawczych pod kątem udanej realizacji aktualnych projektów i działań, a także po wykluczeniu inicjatyw objętych już obowiązującymi podstawami prawnymi, jak i w pełni uwzględniając ocenę Komisji dotyczącą możliwości wdrożenia projektów, postanawia przyjąć pakiet kompromisowy, na który składa się ograniczona liczba projektów pilotażowych i działań przygotowawczych, również ze względu na ograniczone dostępne marginesy i pułapy dla projektów pilotażowych i działań przygotowawczych;

76.  podkreśla wobec tego wysiłki podejmowane w tym względzie przez Parlament i zwraca się do Komisji o wykazanie się dobrą wolą pod koniec procedury budżetowej w odniesieniu do kwestii wdrażania przyjętych projektów pilotażowych i działań przygotowawczych, bez względu na ocenę możliwości wdrożenia, podobnie jak w przypadku każdej decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady;

Instrumenty szczególne

77.  przypomina, jak przydatne są instrumenty szczególne umożliwiające elastyczność poza niezwykle restrykcyjnymi pułapami w bieżących wieloletnich ramach finansowych, a także wyraża zadowolenie z powodu usprawnień wprowadzonych w związku ze śródokresową rewizją rozporządzenia w sprawie wieloletnich ram finansowych; apeluje o szerokie stosowanie instrumentu elastyczności, łącznego marginesu na zobowiązania i marginesu na nieprzewidziane wydatki, aby finansować wiele nowych działań w odpowiedzi na pojawiające się wyzwania i dodatkowe zobowiązania, z jakimi budżet Unii ma do czynienia;

78.  apeluje o zwiększenie rezerwy na pomoc nadzwyczajną i Fundusz Solidarności Unii Europejskiej (FSUE) w świetle niedawnych tragicznych wydarzeń, a mianowicie pożarów i ekstremalnej suszy w Portugalii i Hiszpanii;

79.  przypomina również o znaczeniu Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG), rezerwy na pomoc nadzwyczajną i FSUE; popiera Komisję w jej zamiarze umożliwienia szybszego uruchamiania FSUE dzięki przeniesieniu większości jego rocznych środków do rezerwy w budżecie Unii, dodatkowo do kwoty wpisanej już do budżetu z myślą o zaliczkach; w związku z tym ubolewa z powodu obniżenia środków przez Radę i częściowo przywraca środki przewidziane w projekcie budżetu, z wyjątkiem kwoty przeniesionej na rok 2017 za pośrednictwem budżetu korygującego nr 4/2017 oraz uruchomienia FSUE na rzecz Włoch; apeluje o poszerzenie zakresu stosowania FSUE, aby udzielać pomocy ofiarom aktów terroryzmu i ich rodzinom;

Płatności

80.  wyraża zaniepokojenie z powodu obecnej tendencji do niepełnego wykonania płatności, dającej się zaobserwować w całym budżecie Unii, mianowicie nie tylko w poddziale 1b, ale również w dziale 3 i 4, a to mimo potrzeby reagowania na szereg nowych wyzwań i ustanowienia elastycznych mechanizmów finansowania; przypomina, że w ostatnich dwóch latach poziom płatności z budżetu Unii był znacznie obniżony, co wiązało się z wysoką nadwyżką budżetową; wyraża wobec tego zaniepokojenie, że w projekcie budżetu w dalszym ciągu pozostawia się bezprecedensowy margines w wysokości 10 mld EUR poniżej pułapu płatności, co odzwierciedla słabe wykonanie mogące doprowadzić do silnej presji po stronie płatności pod koniec obecnych wieloletnich ram finansowych;

81.  uważa, że niezbędne jest przywrócenie środków na płatności zapisanych w projekcie budżetu we wszystkich liniach, w których Rada dokonała cięć, i w sposób celowy podnosi środki na płatności, przede wszystkim w liniach, w których zmieniono wysokość środków na zobowiązania;

Inne sekcje

82.  ubolewa, że Rada ponownie podwyższyła stopę standardowego potrącenia ryczałtowego dla instytucji Unii; uważa, że w szczególny sposób zakłóca to budżety instytucji, w przypadku których stopy potrącenia są tradycyjnie bardzo dokładne; jest zdania, że takie podejście nie odpowiada docelowemu obniżeniu ani nie stanowi należytego zarządzania finansami; wobec tego przywraca stopę potrącenia do poziomu z projektu budżetu;

Sekcja I – Parlament Europejski

83.  utrzymuje ogólną wysokość środków w swoim budżecie na rok 2018, przyjętym we wspomnianej wyżej rezolucji z dnia 5 kwietnia 2017 r., mianowicie 1 953 483 373 EUR; wprowadza dostosowania techniczne neutralne pod względem budżetowym, aby uwzględnić zaktualizowane informacje, które na początku bieżącego roku nie były dostępne;

84.  zauważa, że poziom preliminarza na 2018 r. wynosi 18,88 proc., co stanowi wartość niższą niż uzyskana w 2017 r. (19,25 proc.), a także jest najniższym udziałem wydatków w dziale 5 w minionych piętnastu latach; podkreśla niemniej jednak, że dążenie do maksymalnego obniżenia wydatków Parlamentu Europejskiego nie powinno być realizowane kosztem zredukowania zdolności Parlamentu do wykonywania zwykłej działalności ustawodawczej;

85.  ponownie podkreśla priorytety Parlamentu na następny rok budżetowy, takie jak konsolidacja podejmowanych już środków bezpieczeństwa, poprawa odporności Parlamentu na ataki cybernetyczne, poprawa przejrzystości własnej wewnętrznej procedury budżetowej Parlamentu oraz skoncentrowanie wydatków z budżetu Parlamentu na jego podstawowych funkcjach, czyli stanowieniu prawa, pełnieniu roli organu władzy budżetowej, reprezentowaniu obywateli i monitorowaniu prac innych instytucji;

86.  wyraża zadowolenie z powodu powołania przez Prezydium Parlamentu grupy roboczej ds. zwrotu kosztów ogólnych; przypomina o oczekiwaniach dotyczących większej przejrzystości w odniesieniu do zwrotu kosztów ogólnych, a także o potrzebie określenia bardziej szczegółowych przepisów dotyczących rozliczania wydatków, na które zezwolono w ramach pokrywania kosztów ogólnych, bez generowania dodatkowych kosztów dla Parlamentu;

87.  apeluje do Prezydium o dokonanie następujących konkretnych zmian dotyczących dodatku z tytułu kosztów ogólnych:

   dodatek z tytułu kosztów ogólnych musi znajdować się zawsze na osobnym rachunku bankowym;
   wszystkie rachunki dotyczące dodatku z tytułu kosztów ogólnych powinni przechowywać posłowie;
   niewykorzystana część dodatku z tytułu kosztów ogólnych podlega zwrotowi pod koniec mandatu;

88.  obniża liczbę miejsc pracy w planie zatrudnienia swojego sekretariatu generalnego w 2018 r. o 60 stanowisk (cel zakładający obniżenie liczby pracowników o 1 proc.), zgodnie z porozumieniem z dnia 14 listopada 2015 r., zawartym z Radą w sprawie budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016; przypomina, że 35 stanowisk przyznanych Parlamentowi w 2016 r. miało związek z nowymi zadaniami polegającymi na poprawie bezpieczeństwa i jako takie stanowiska te nie były objęte planami redukcji personelu, co potwierdzono wraz z przyjęciem budżetu korygującego nr 3/2016 i budżetu ogólnego na rok 2017(10); apeluje do Komisji o odpowiednie dostosowanie swoich planów w zakresie kontroli, aby na wszystkich etapach procedury udostępniać Parlamentowi i Radzie dokładne informacje;

89.  z zadowoleniem przyjmuje wymianę poglądów na temat polityki Parlamentu w zakresie nieruchomości, przeprowadzoną w dniu 11 lipca 2017 r. z udziałem Komisji Budżetowej, sekretarza generalnego i wiceprzewodniczących odpowiedzialnych za politykę Parlamentu w zakresie nieruchomości; uważa, że dialog ten powinien mieć ciągły charakter, zwłaszcza w kontekście planowanych przez Prezydium dyskusji na temat remontu budynku Paul Henri‑Spaak;

90.  ponownie potwierdza stanowisko Parlamentu wyrażone we wspomnianej wyżej rezolucji z dnia 5 kwietnia 2017 r., zgodnie z którym nie wyczerpano jeszcze wszystkich możliwości usprawnienia mechanizmów kontroli stosowanych wobec europejskich partii politycznych i fundacji politycznych; w związku z tym zwraca uwagę na wniosek Komisji w sprawie wprowadzenia zmian do rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014(11) i z zadowoleniem przyjmuje wszelkie wysiłki mające na celu poprawę rozliczalności i przejrzystości w odniesieniu do wydatków;

91.  przypomina, że zgodnie z analizą ETO z 2014 r. koszty geograficznego rozproszenia Parlamentu szacuje się na 114 mln EUR rocznie; ponadto zwraca uwagę na ustalenia zawarte w jego rezolucji z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie lokalizacji siedzib instytucji Unii Europejskiej(12), zgodnie z którymi 78 proc. wszystkich podróży służbowych pracowników statutowych Parlamentu wynika bezpośrednio z rozproszenia geograficznego; podkreśla, że w sprawozdaniu w tej sprawie szacuje się również, iż wpływające na środowisko emisje dwutlenku węgla, wynikające z rozproszenia geograficznego, wynoszą od 11 do 19 tys. ton; ponownie podkreśla negatywny odbiór społeczny tego rozproszenia i w związku z tym wzywa do opracowania planu przeniesienia Parlamentu do jednej siedziby oraz do ograniczenia środków w odnośnych liniach budżetowych;

Sekcja IV – Trybunał Sprawiedliwości

92.  przywraca środki przewidziane w projekcie budżetu we wszystkich liniach budżetowych, w których Rada dokonała cięć i które są istotne z punktu widzenia funkcjonowania Trybunału, a także przywraca szacunkowe środki w dwóch pozycjach budżetowych, aby poprawić zdolność Trybunału do sprostania coraz większemu zapotrzebowaniu na tłumaczenia pisemne;

93.  z niedowierzaniem przyjmuje jednostronne oświadczenie Rady i odnośny załącznik w sprawie redukcji personelu o 5 proc., ujęte w stanowisku Rady w sprawie projektu budżetu na 2018 r., zgodnie z którymi Trybunał musi zmniejszyć swój plan zatrudnienia jeszcze o 19 stanowisk; podkreśla, że tych 19 stanowisk odpowiada 12 i 7 stanowiskom prawidłowo przyznanym przez Parlament i Radę odpowiednio w ramach procedury budżetowej na 2015 i 2016 r., aby zaspokoić dodatkowe potrzeby, i nalega w związku z tym, by nie odbierać tych 19 stanowisk, ponieważ Trybunał już należycie spełnił wymóg redukcji personelu o 5 proc., likwidując 98 stanowisk w latach 2013–2017;

Sekcja V – Trybunał Obrachunkowy

94.  przywraca środki przewidziane w projekcie budżetu we wszystkich pozycjach, w których Rada dokonała cięć, aby umożliwić wdrożenie programu prac Trybunału Obrachunkowego i sporządzenie zaplanowanych przezeń sprawozdań z audytu;

95.  przenosi do rezerwy środki z pozycji „Konsultacje, badania i analizy o ograniczonym charakterze” w oczekiwaniu na wynik toczących się negocjacji w sprawie rewizji rozporządzenia finansowego, która ma wejść w życie w 2018 r.;

Sekcja VI – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

96.  przywraca środki we wszystkich liniach, w których Rada dokonała cięć w projekcie budżetu;

97.  podwyższa ponad poziom w projekcie budżetu środki w dwóch liniach dotyczących pracy wewnętrznych grup doradczych zajmujących się umowami handlowymi;

Sekcja VII – Komitet Regionów

98.  przywraca środki we wszystkich liniach, w których Rada dokonała cięć w projekcie budżetu;

99.  w szeregu linii podnosi środki powyżej poziomu w projekcie budżetu, respektując tym samym własne szacunki Komitetu Regionów;

Sekcja VIII – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

100.  wyraża zadowolenie z powodu pracy Rzecznika Praw Obywatelskich, który dzięki poprawie wydajności w ramach własnego budżetu wygenerował oszczędności w porównaniu z poprzednim rokiem;

Sekcja IX – Europejski Inspektor Ochrony Danych

101.  kwestionuje ograniczenie przez Radę środków w budżecie Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, któremu Parlament i Rada powierzyły dodatkowe zadania; wobec tego przywraca środki we wszystkich liniach budżetowych, w których Rada dokonała cięć, aby umożliwić Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych wypełnianie mandatu i wywiązywanie się z zobowiązań;

Sekcja 10 – Europejska Służba Działań Zewnętrznych

102.  przywraca środki we wszystkich liniach, w których Rada dokonała cięć;

103.  wprowadza pozycję budżetową przeznaczoną dla zespołu ds. strategicznej komunikacji, zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej z marca 2015 r., oraz udostępnia ESDZ odpowiedni personel i narzędzia w celu stawienia czoła wyzwaniu, jakim jest dezinformacja ze strony państw trzecich i podmiotów niepaństwowych;

104.  ponadto postanawia przesunąć specjalnych przedstawicieli UE z rozdziału dotyczącego WPZiB do budżetu ESDZ w celu poprawy spójności działań zewnętrznych Unii;

105.  udostępnia dodatkową kwotę wykraczającą poza szacunki ESDZ, które to środki są przeznaczone dla stażystów w delegaturach Unii i stanowią odpowiedź na ustalenia Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich poczynione w ramach dochodzenia dotyczącego bezpłatnych staży(13);

o
o   o

106.  odnotowuje jednostronne oświadczenie Francji i Luksemburga, załączone do stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu na rok 2018, przyjętego w dniu 4 września 2017 r.; przypomina, że podczas wiosennych rozmów trójstronnych na temat budżetu w dniu 27 marca 2017 r. przedstawiciele Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji uzgodnili pragmatyczny harmonogram przeprowadzania procedury budżetowej, obejmujący termin okresu pojednawczego; przypomina, że Rada do Spraw Ogólnych zatwierdziła ten harmonogram na posiedzeniu w dniu 25 kwietnia 2017 r., w pełni zdając sobie sprawę, jak wygląda kalendarz sesji plenarnych Parlamentu na rok 2017; zwraca zatem uwagę, że procedura budżetowa toczy się zgodnie z pragmatycznym harmonogramem uzgodnionym przez trzy wspomniane instytucje;

107.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z poprawkami do projektu budżetu ogólnego Radzie, Komisji, innym zainteresowanym instytucjom i organom oraz parlamentom narodowym.

(1) Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 105.
(2) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(3) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(4) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(5) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2017)0085.
(6) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2017)0114.
(7) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2017)0302.
(8) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73).
(9) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/63/UE z dnia 22 września 2010 r. w sprawie ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych (Dz.U. L 276 z 20.10.2010, s. 33).
(10) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0401 oraz P8_TA(2016)0411.
(11) COM(2017)0481.
(12) Dz.U. C 436 z 24.11.2016, s. 2.
(13) Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, 454.2014/PMC.


Absolutorium za rok 2015: Budżet ogólny UE – Rada Europejska i Rada
PDF 469kWORD 46k
Decyzja
Rezolucja
1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja II – Rada Europejska i Rada (2016/2153(DEC))
P8_TA(2017)0409A8-0291/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015(1),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016)0475 – C8-0271/2016)(2),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedziami instytucji(3),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(4) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając swoją decyzję z dnia 27 kwietnia 2017 r.(5) odraczającą udzielenie absolutorium za rok budżetowy 2015, jak również załączoną do niej rezolucję,

–  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(6), w szczególności jego art. 55, 99, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając drugie sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0291/2017),

1.  odmawia udzielenia sekretarzowi generalnemu Rady absolutorium z wykonania budżetu Rady Europejskiej i Rady za rok budżetowy 2015;

2.  przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych, a także Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

2. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2017 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja II – Rada Europejska i Rada (2016/2153(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją decyzję w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja II – Rada Europejska i Rada,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając drugie sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0291/2017),

A.  mając na uwadze, że wszystkie instytucje Unii powinny działać w sposób przejrzysty i w pełni odpowiadać przed obywatelami Unii za fundusze powierzone im jako instytucjom Unii;

B.  mając na uwadze, że połączony efekt wynikający z otwartej i przejrzystej administracji Unii oraz potrzeby ochrony interesów finansowych Unii sprawia, iż niezbędna jest otwarta i przejrzysta procedura udzielania absolutorium, w ramach której każda instytucja Unii odpowiada za wykonywany przez siebie budżet;

C.  mając na uwadze, że Rada Europejska i Rada jako instytucje Unii powinny ponosić demokratyczną odpowiedzialność przed obywatelami Unii w takim stopniu, w jakim są one beneficjantami ogólnego budżetu Unii Europejskiej;

1.  przypomina rolę Parlamentu określoną w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 966/2012 (zwanym dalej „rozporządzeniem finansowym”) w odniesieniu do absolutorium z wykonania budżetu;

2.  wskazuje, że zgodnie z art. 335 TFUE „Unia jest [...] reprezentowana przez każdą z instytucji, z tytułu ich autonomii administracyjnej, w sprawach związanych z funkcjonowaniem każdej z nich”, co oznacza, przy uwzględnieniu art. 55 rozporządzenia finansowego, że każda z instytucji jest odpowiedzialna za wykonanie własnego budżetu;

3.  zwraca uwagę na rolę Parlamentu i innych instytucji w procedurze udzielania absolutorium, uregulowanej przepisami rozporządzenia finansowego, w szczególności jego art. 162–166;

4.  zauważa, że zgodnie z art. 94 Regulaminu Parlamentu Europejskiego postanowienia dotyczące procedury udzielenia Komisji absolutorium z wykonania budżetu, zgodnie z art. 319 TFUE, stosuje się również do procedury udzielania absolutorium osobom odpowiedzialnym za wykonanie budżetów innych instytucji i organów Unii Europejskiej, takich jak Rada;

5.  wyraża ubolewanie, że Rada wciąż milczy w sprawie uwag poczynionych przez Parlament w rezolucji z dnia 27 kwietnia 2017 r.(7) w sprawie tendencji zaobserwowanej w poprzednich latach;

6.  z satysfakcją odnotowuje, że po raz pierwszy Rada udostępniła Parlamentowi roczne sprawozdania za 2015 r. z działalności Dyrekcji Generalnej ds. Administracji, Wydziału Prawnego i Dyrekcji Generalnej ds. Komunikacji i Zarządzania Dokumentami; zauważa, że w pozostałych dyrekcjach nie ma delegowanych urzędników zatwierdzających, którzy wdrażaliby budżet ogólny Unii Europejskiej, sekcja II – Rada Europejska i Rada;

7.  zwraca uwagę, że w marcu 2017 r. koordynatorzy Komisji Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego postanowili powołać grupę roboczą, w skład której mają wejść przedstawiciele wszystkich grup politycznych i która ma opracować wniosek w sprawie procedury udzielenia absolutorium Radzie; podkreśla, że wniosek ten został właśnie zatwierdzony przez Komisję Kontroli Budżetowej i przesłany Konferencji Przewodniczących, która jest organem odpowiedzialnym za stosunki międzyinstytucjonalne utrzymywane przez Parlament;

Kwestie nierozstrzygnięte

8.  ubolewa, że nie dokonano jeszcze rozdziału między budżetem Rady Europejskiej a budżetem Rady, co było przedmiotem zalecenia Parlamentu w kilku ostatnich rezolucjach w sprawie udzielenia absolutorium;

9.  zauważa, że informacje na temat polityki Rady w zakresie nieruchomości, podane na stronie internetowej Rady, nie zawierają szczegółów dotyczących kosztów związanych z nieruchomościami Rady; wie, że od czasu do czasu dochodzi do wymiany informacji między działami Parlamentu i Rady zajmującymi się kwestią nieruchomości; proponuje regularną wymianę oraz przekazywanie Parlamentowi szczegółowych informacji w rocznym sprawozdaniu finansowym Rady;

10.  ponawia apel o sporządzenie sprawozdań z postępów w zakresie przedsięwzięć budowlanych oraz o szczegółowe zestawienie poniesionych dotychczas kosztów; apeluje o informacje na temat kosztów związanych z opóźnionym ukończeniem budynku „Europa”;

11.  odnotowuje, że nowe wytyczne dla Rady dotyczące etyki opublikowano w 2015 r. i mają po nich nastąpić działania uświadamiające w zakresie etyki i uczciwości; ubolewa, że przepisy Rady dotyczące informowania o nieprawidłowościach w dalszym ciągu nie są dostępne publicznie;

12.  z zadowoleniem przyjmuje udoskonalenia wprowadzone przez Radę w odniesieniu do polityki korporacyjnej, zwłaszcza przejrzystości; ubolewa jednak, że Rada nie przystąpiła jeszcze do unijnego rejestru służącego przejrzystości;

13.  z naciskiem apeluje do Rady, by w swoich strukturach opracowała szczegółowe wytyczne i niezależne strategie polityczne dotyczące zapobiegania korupcji;

14.  wyraża ubolewanie z powodu powtarzających się dotychczas trudności w ramach procedur udzielania absolutorium, które wynikały z braku współpracy ze strony Rady; zauważa, że Parlament odmówił udzielenia sekretarzowi generalnemu Rady absolutorium z wykonania budżetu Rady na lata budżetowe 2009, 2010, 2011, 2013 i 2014 z powodów wymienionych w swoich rezolucjach z dnia 10 maja 2011 r.(8), 25 października 2011 r.(9), 10 maja 2012 r.(10), 23 października 2012 r.(11), 17 kwietnia 2013 r.(12), 9 października 2013 r.(13), 3 kwietnia 2014 r.(14), 23 października 2014 r.(15), 29 kwietnia 2015 r.(16), 27 października 2015 r.(17), 28 kwietnia 2016 r.(18) i 27 października 2016 r.(19) oraz odroczył decyzję dotyczącą udzielenia sekretarzowi generalnemu Rady absolutorium za rok budżetowy 2015 z powodów określonych w rezolucji z dnia 27 kwietnia 2017 r.;

15.  zauważa, że nieudzielenie absolutorium nie doprowadziło do żadnych konsekwencji; uważa, że sytuację tę należy uregulować w możliwie najkrótszym terminie, przede wszystkim w interesie obywateli Unii;

16.  podkreśla, że skuteczna kontrola wykonania budżetu wymaga współpracy Parlamentu i Rady, zgodnie z rezolucją Parlamentu z dnia 27 kwietnia 2017 r.; potwierdza, że Parlament nie jest w stanie podjąć decyzji o udzieleniu absolutorium bez dysponowania stosownymi informacjami;

17.  przypomina Radzie pogląd Komisji wyrażony w styczniu 2014 r., że wszystkie instytucje w pełni powinny uczestniczyć w działaniach podejmowanych w następstwie uwag poczynionych przez Parlament w ramach udzielania absolutorium oraz że wszystkie instytucje powinny współpracować na rzecz zapewnienia sprawnego przebiegu procedury udzielania absolutorium;

18.  zauważa, że Komisja stwierdziła, iż nie będzie nadzorowała wykonania budżetu pozostałych instytucji oraz że udzielanie odpowiedzi na pytania adresowane do innej instytucji naruszałoby niezależność tej instytucji w zakresie wykonania jej sekcji budżetu;

19.  ubolewa, że Rada nadal nie udzieliła odpowiedzi na pytania Parlamentu;

20.  podkreśla, że wydatki Rady należy kontrolować w taki sam sposób jak wydatki innych instytucji oraz że podstawowe elementy takiej kontroli określono w rezolucjach Parlamentu w sprawie absolutorium, przyjętych w ostatnich latach;

21.  podkreśla uprawnienia Parlamentu w zakresie udzielania absolutorium na podstawie art. 316, 317 i 319 TFUE zgodnie z obecną interpretacją i praktyką, mianowicie w zakresie udzielania absolutorium w odniesieniu do każdego działu w budżecie z osobna, tak aby utrzymać przejrzystość i demokratyczną odpowiedzialność przed podatnikami Unii;

22.  uważa, że niechęć do współpracy z organem udzielającym absolutorium, jaką przejawiają Rada Europejska i Rada, to zły sygnał dla obywateli Unii.

(1) Dz.U. L 69 z 13.3.2015.
(2) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.
(3) Dz.U. C 375 z 13.10.2016, s. 1.
(4) Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.
(5) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2017)0147.
(6) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(7) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2017)0147.
(8) Dz.U. L 250 z 27.9.2011, s. 25.
(9) Dz.U. L 313 z 26.11.2011, s. 13.
(10) Dz.U. L 286 z 17.10.2012, s. 23.
(11) Dz.U. L 350 z 20.12.2012, s. 71.
(12) Dz.U. L 308 z 16.11.2013, s. 22.
(13) Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 97.
(14) Dz.U. L 266 z 5.9.2014, s. 26.
(15) Dz.U. L 334 z 21.11.2014, s. 95.
(16) Dz.U. L 255 z 30.9.2015, s. 22.
(17) Dz.U. L 314 z 1.12.2015, s. 49.
(18) Dz.U. L 246 z 14.9.2016, s. 21.
(19) Dz.U. L 333 z 8.12.2016, s. 51.


Ochrona pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów ***I
PDF 397kWORD 50k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2004/37/WE w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów podczas pracy (COM(2016)0248 – C8-0181/2016 – 2016/0130(COD))
P8_TA(2017)0410A8-0064/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0248),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 153 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0181/2016),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 21 września 2016 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 11 lipca 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

–  uwzględniając art. 59 i 39 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8-0064/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 25 października 2017 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającej dyrektywę 2004/37/WE w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów podczas pracy

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2017/2398.)

(1) Dz.U. C 487 z 28.12.2016, s. 113.


Utworzenie systemu wjazdu/wyjazdu (EES) w celu rejestrowania danych dotyczących wjazdu i wyjazdu obywateli państw trzecich przekraczających granice zewnętrzne UE ***I
PDF 398kWORD 53k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego system wjazdu/wyjazdu w celu rejestrowania danych dotyczących wjazdu i wyjazdu obywateli państw trzecich i danych dotyczących odmowy wjazdu w odniesieniu do obywateli państw trzecich przekraczających granice zewnętrzne państw członkowskich Unii Europejskiej oraz określającego warunki dostępu do systemu wjazdu/wyjazdu na potrzeby ścigania i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 767/2008 i rozporządzenie (UE) nr 1077/2011 (COM(2016)0194 – C8-0135/2016 – 2016/0106(COD))
P8_TA(2017)0411A8-0057/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0194),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 77 ust. 2 lit. b) i d), art. 87 ust. 2 lit. a) oraz art. 88 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0135/2016),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3, art. 77 ust. 2 lit. b) i d) oraz art. 87 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 21 września 2016 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 12 lipca 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 i 39 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię przedstawioną przez Komisję Budżetową (A8-0057/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 25 października 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... ustanawiającego system wjazdu/wyjazdu (EES) w celu rejestrowania danych dotyczących wjazdu i wyjazdu obywateli państw trzecich przekraczających granice zewnętrzne państw członkowskich i danych dotyczących odmowy wjazdu w odniesieniu do takich obywateli oraz określającego warunki dostępu do EES na potrzeby ochrony porządku publicznego i zmieniające konwencję wykonawczą do układu z Schengen i rozporządzenia (WE) nr 767/2008 i (UE) nr 1077/2011

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/2226.)

(1) Dz.U. C 487 z 28.12.2016, s. 66.


Zmiana kodeksu granicznego Schengen w zakresie korzystania z systemu wjazdu/wyjazdu ***I
PDF 394kWORD 47k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2017 r. w sprawie wniosku dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) 2016/399 w zakresie korzystania z systemu wjazdu/wyjazdu (EES) (COM(2016)0196 – C8-0134/2016 – 2016/0105(COD))
P8_TA(2017)0412A8-0059/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0196),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 77 ust. 2 lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0134/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 21 września 2016 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 12 lipca 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0059/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 25 października 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającego rozporządzenie (UE) 2016/399 w zakresie korzystania z systemu wjazdu/wyjazdu

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/2225.)

(1) Dz.U. C 487 z 28.12.2016, s. 66.


Aspekty praw podstawowych w integracji Romów w UE: walka z antycygańskością
PDF 472kWORD 62k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2017 r. w sprawie aspektów praw podstawowych w integracji Romów w UE: walka z antycygańskością (2017/2038(INI))
P8_TA(2017)0413A8-0294/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE) oraz Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając preambułę do TUE, w szczególności jej tiret drugie oraz czwarte do siódmego;

–  uwzględniając między innymi art. 2, art. 3 ust. 3 akapit drugi oraz art. 6 TUE,

–  uwzględniając między innymi art. 10 i art. 19 ust. 1 TFUE,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r. („Kartę”), ogłoszoną w dniu 12 grudnia 2007 r. w Strasburgu, która weszła w życie wraz z Traktatem z Lizbony w grudniu 2009 r.,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1948 r.,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka, przyjętą w Nowym Jorku w dniu 20 listopada 1989 r., w szczególności jej art. 3,

–  uwzględniając rezolucję ONZ A/70/L.1 przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne dnia 25 września 2015 r. pt. „Przekształcamy nasz świat: Agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030”,

–  uwzględniając rezolucję ONZ A/RES/60/7 przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne dnia 1 listopada 2005 r. w sprawie pamięci o Holokauście;

–  uwzględniając europejską Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

–  uwzględniając Konwencję ramową Rady Europy o ochronie mniejszości narodowych,

–  uwzględniając przyjętą w dniu 1 lutego 2012 r. deklarację Komitetu Ministrów Rady Europy na temat nasilającej się w Europie antycygańskości i rasistowskiej przemocy wobec Romów,

–  uwzględniając zalecenie nr 13 Europejskiej Komisji przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji (ECRI) dotyczące ogólnej polityki zwalczania antycygańskości i dyskryminacji Romów,

–  uwzględniając Kartę Europejskich Partii Politycznych na rzecz społeczeństwa wolnego od rasizmu przyjętą przez Kongres Władz Lokalnych i Regionalnych Rady Europy podczas 32. sesji w marcu 2017 r.;

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy nr 1985 (2014) w sprawie sytuacji i praw mniejszości narodowych w Europie oraz rezolucję nr 2153 (2017) w sprawie promowania włączenia Romów i wędrowców,

–  uwzględniając oświadczenie sekretarza generalnego Rady Europy Thorbjorna Jaglanda z dnia 11 kwietnia 2017 r. w sprawie 10 celów na następne 10 lat,

–  uwzględniając Konwencję MOP dotyczącą dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu z 1958 r. (nr 111),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne(1),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy(2),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiającą normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępującą decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW(3),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego(4),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych(5),

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie skutecznych środków integracji Romów w państwach członkowskich, konkluzje Rady z dnia 8 grudnia 2016 r. w sprawie przyspieszenia procesu integracji Romów oraz z dnia 13 października 2016 r. w sprawie sprawozdania specjalnego nr 14/2016 Europejskiego Trybunału Obrachunkowego,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 15 czerwca 2011 r. w sprawie wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem,

–  uwzględniając komunikaty Komisji w sprawie integracji Romów (COM(2010)0133, COM(2012)0226, COM(2013)0454, COM(2015)0299, COM(2016)0424), w tym komunikat w sprawie unijnych ram dotyczących krajowych strategii integracji Romów do 2020 r.(COM(2011)0173),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Gwarancja dla młodzieży i inicjatywa na rzecz zatrudnienia ludzi młodych trzy lata później” (COM(2016)0646),

–  uwzględniając zalecenie Komisji 2013/112/UE z dnia 20 lutego 2013 r. zatytułowane „Inwestowanie w dzieci: przerwanie cyklu marginalizacji”,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Romów(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 kwietnia 2015 r. z okazji Międzynarodowego Dnia Romów – antycygańskość w Europie i uznanie przez UE dnia pamięci o ludobójstwie Romów podczas drugiej wojny światowej(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 grudnia 2016 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw podstawowych w Unii Europejskiej w 2015 r.(8), w szczególności ustępy 117–122 dotyczące praw Romów;

–  uwzględniając sprawozdanie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok 2016 dotyczące praw podstawowych,

–  uwzględniając badania Agencji Praw Podstawowych EU-MIDIS I i II, a także różne inne badania i sprawozdania w sprawie Romów,

–  uwzględniając sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 14/2016 w sprawie unijnych inicjatyw politycznych i wsparcia finansowego na rzecz integracji Romów: w ostatnim dziesięcioleciu osiągnięto istotne postępy, potrzebne są jednak dodatkowe działania w terenie,

–  uwzględniając badanie Eurobarometru pt. „Dyskryminacja w UE w 2015 r.”,

–  uwzględniając sprawozdania i zalecenia Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE), między innymi jej plan działań na rzecz poprawy sytuacji Romów i Sinti na obszarze działań OBWE,

–  uwzględniając sprawozdania i zalecenia organizacji nadzorujących i organizacji społeczeństwa obywatelskiego, w szczególności Europejskiego Centrum Praw Romów, Fundación Secretariado Gitano, OSF, ERGO i Amnesty International,

–  uwzględniając dokument referencyjny na temat antycygańskości Sojuszu przeciwko Antycygańskości,

–  uwzględniając sprawozdanie Centrum Studiów nad Polityką Europejską w sprawie zwalczania instytucjonalnej antycygańskości: odpowiedzi i obiecujące praktyki w UE i wybranych państwach członkowskich,

–  uwzględniając nowo utworzony Europejski Instytut Romów na rzecz Sztuki i Kultury (ERIAC) w Berlinie, którego celem jest zaznaczenie artystycznej i kulturowej obecności 12 milionów Romów w Europie, umożliwienie im wyrażania siebie, a dzięki temu przyczynienie się do walki z antycygańskością,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0294/2017),

A.  mając na uwadze, że Romowie są nadal pozbawiani swoich praw podstawowych w Europie;

B.  mając na uwadze, że Romowie są częścią europejskiej kultury i europejskich wartości oraz że zapewniają oni wkład w bogactwo kulturowe, różnorodność, gospodarkę i wspólną historię UE;

C.  mając na uwadze, że „antycygańskość jest szczególnym rodzajem rasizmu, ideologią opartą na wyższości rasowej, formą odczłowieczenia i rasizmu instytucjonalnego żywiącą się dyskryminacją historyczną, której przejawami są między innymi przemoc, mowa nienawiści, wyzysk, stygmatyzacja i dyskryminacja w najbardziej jaskrawej formie”(9);

D.  mając na uwadze, że pomimo wysiłków na szczeblu krajowym, europejskim i międzynarodowym, na wszystkich poziomach społeczeństwa europejskiego w całej Europie codziennie można wykryć utrzymującą się i strukturalną antycygańskość(10), które przejawia się m.in. w indywidualnych i instytucjonalnych zaniedbaniach, dyskryminacji, nierówności, osłabianiu pozycji, lekceważenie, wykluczenie i obwinianie, piętnowanie, wypowiedzi nawołujące do nienawiści, co powoduje ofiary przemocy, skrajne ubóstwo i wykluczenie społeczne; mając na uwadze, że antycygańskość coraz bardziej się nasila, a partie polityczne zyskują popularność, wyrażając rażące nastroje antyromskie;

E.  mając na uwadze, że różne formy antycygańskości, która przejawia się niezapewnianiem Romom równego dostępu lub jakiegokolwiek dostępu do obiektów i usług użyteczności publicznej, odmawianiem im równych praw i równego traktowania, nieuwzględnianiem Romów w procesach kształtowania polityki i tworzenia wiedzy, tworzeniem dyskryminacyjnych programów oraz nieprawidłowym wykorzystaniem możliwości finansowania na potrzeby poprawy życia Romów, można stwierdzić w pracach i działaniach organów publicznych i instytucji w niemal wszystkich obszarach i na wszystkich szczeblach w państwach członkowskich;

F.  mając na uwadze, że nieumyślną antycygańskość można dostrzec w działaniach instytucji Unii Europejskiej, jako że wiele unijnych programów i funduszy, które mogłyby mieć pozytywny wpływ na warunki życia i perspektywy życiowe Romów, nie dociera do nich lub symbolicznie wskazuje Romów jako jedną z grup beneficjentów, niemniej nie uwzględnia się przy tym realnej sytuacji i dyskryminowania Romów, na które są narażeni;

G.  mając na uwadze, że antycygańskość – nawet jeśli jest ona nieświadoma – można dostrzec w dorobku prawnym UE, który często nie uwzględnia realnej sytuacji Romów i wyzwań, przed jakimi stoją Romowie, którzy ze względu na podleganie dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie na przestrzeni wieków nie mogą cieszyć się z tych samych praw i możliwości oraz takiego samego poziomu ochrony przewidzianego w dorobku UE jak inni obywatele UE;

H.  mając na uwadze, że Romowie w naszym społeczeństwie ciągle traktowani są w sposób paternalistyczny, co uwidacznia się w stosowanym języku i podejmowanych działaniach, skupiających się jedynie na potrzebie „włączenia” lub „integracji” Romów, podczas gdy w rzeczywistości wymagana jest fundamentalna zmiana podejścia; mając na uwadze, że w naszym społeczeństwie należy zapewnić im dostęp do przysługujących im praw podstawowych i obywatelstwa oraz pełne korzystanie z nich;

I.  mając na uwadze, że Romowie są ciągle nazywani osobami wymagającymi szczególnego traktowania, podczas gdy w rzeczywistości pozbawianie ich niezbywalnych praw człowieka oraz odmawianie im równego traktowania i dostępu do opieki społecznej, usług, informacji, wymiaru sprawiedliwości, edukacji, opieki zdrowotnej, zatrudnienia itd. sugeruje, iż to struktury ustanowione i utrzymywane przez osoby sprawujące władzę są dyskryminujące i sprawiają, że Romowie wymagają szczególnego traktowania; mając na uwadze, że świadczy to o tym, że właściwe władze ignorowały swoje obowiązki w dziedzinie praw człowieka;

Przynależność i uczestnictwo

1.  podkreśla, że w celu zwalczania podświadomego przyzwolenia społecznego na wykluczanie Romów, przeciwdziałania ich dyskryminacji i społecznemu wykluczeniu oraz w celu niszczenia stereotypów tworzonych i wzmacnianych na przestrzeni stuleci przez literaturę popularną, media, sztukę i język zasadnicze znaczenie ma edukowanie głównych grup społecznych na temat różnorodności Romów, ich historii oraz zakresu i stopnia antycygańskości, z jaką spotykają się w codziennym życiu; w tym względzie wzywa państwa członkowskie do przyjęcia pełnej odpowiedzialności za swoich romskich obywateli oraz uruchomienia długoterminowych i międzysektorowych uwrażliwiających kampanii podnoszących świadomość;

2.  uważa aktywne i świadome uczestnictwo Romów w życiu społecznym, politycznym i kulturalnym za kluczowe w skutecznym zwalczaniu antycygańskości oraz budowaniu bardzo potrzebnego wzajemnego zaufania z korzyścią dla całego społeczeństwa; zwraca uwagę na wspólną odpowiedzialność Komisji i państw członkowskich w tym zakresie; dlatego wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania strategii obejmujących zarówno proaktywne, jak i reaktywne działania na podstawie faktycznych, systematycznych konsultacji z przedstawicielami Romów i organizacjami pozarządowymi, a także do zaangażowania ich w prowadzenie, monitorowanie i ocenę uruchomionych podstawowych programów i projektów na wszystkich szczeblach, m.in. na szczeblu lokalnym; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by wsparły ustanowienie niezależnych romskich organizacji społeczeństwa obywatelskiego i instytucji publicznych oraz wzmocniły pozycję młodych, postępowych przywódców społeczności romskiej;

Pojednanie i budowanie zaufania

3.  wzywa Komisję, by w celu stworzenia wzajemnego zaufania powołała na szczeblu UE komisję prawdy i pojednania (w obrębie istniejących struktur lub jako odrębny organ) w celu uznania prześladowań, wykluczenia i dezawuowania Romów na przestrzeni wieków, udokumentowania ich w oficjalnej białej księdze oraz do podjęcia współpracy z Parlamentem Europejskim i ekspertami ds. Romów w wykonywaniu tych zadań;

4.  wzywa państwa członkowskie, by (w obrębie istniejących struktur lub jako odrębny organ) powołały krajowe komisje prawdy i pojednania z udziałem członków parlamentu, urzędników rządowych, prawników, przedstawicieli Romów, organizacji pozarządowych i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego w celu uznania prześladowań, wykluczenia i dezawuowania Romów na przestrzeni wieków i udokumentowania ich w oficjalnej białej księdze, oraz zachęca państwa członkowskie, by ujęły historię Romów w programach nauczania w szkołach;

5.  wzywa państwa członkowskie do upamiętnienia ofiar Holokaustu Romów, wyznaczenia dnia 2 sierpnia na Dzień Pamięci o Ofiarach Holokaustu Romów oraz do odpowiedniej, natychmiastowej rekompensaty dla osób ocalałych z Holokaustu w uproszczonej procedurze, wraz z kampanią podnoszącą świadomość; wzywa Komisję i państwa członkowskie do włączenia ofiar będących Romami do obchodów Dnia Pamięci o Ofiarach Holokaustu 27 stycznia każdego roku oraz zorganizowania dobrowolnych kursów szkoleniowych dla urzędników na temat Holokaustu Romów;

Przeprowadzanie kontroli wykonania

6.  wyraża zaniepokojenie faktem, że – choć w państwach członkowskich realizowanych jest kilka ukierunkowanych programów – większość podstawowych programów, w tym programy objęte funduszami strukturalnymi, nie dociera do osób w najbardziej niekorzystnej sytuacji, w szczególności do Romów; w związku z tym wzywa również Trybunał Obrachunkowy, by gruntowniej i regularnie sprawdził skuteczność programów UE, takich jak programów w dziedzinie zatrudnienia i edukacji, np. Erasmus + oraz Inicjatywa na rzecz zatrudnienia ludzi młodych (YEI);

7.  wzywa Komisję, do:

   przeprowadzenia oceny programów UE i możliwości finansowania w celu ustalenia, czy spełniają one wymogi dotyczące niedyskryminacji i uczestnictwa oraz w razie konieczności do podjęcia działań naprawczych bez zwłoki,
   stosowania solidnego, nastawionego na jakość i długoterminowego systemu monitorowania i księgowości finansowej, żeby badać działania państw członkowskich korzystających z programów UE,
   aktywnego angażowania romskich beneficjentów projektów w proces monitorowania i oceny tych projektów w skuteczny i przejrzysty sposób,
   zagwarantowania, by istniejący mechanizm rozpatrywania skarg stał się bardziej dostępny i przejrzysty dla rezydentów, organizacji pozarządowych i organów w celu umożliwienia im zgłaszania dyskryminacyjnych funduszy i programów UE,
   zawieszenia finansowania w przypadku nieprawidłowego wykorzystania funduszy UE,
   reformy europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, żeby proaktywnie zapewniały wsparcie finansowe dla przeciwdziałania antycygańskości,
   rozszerzenia programów finansowania „Europa dla Obywateli” oraz „Prawa, równość i obywatelstwo”, z uznaniem ważnej roli organizacji nadzorujących społeczeństwa obywatelskiego i innych zainteresowanych podmiotów w monitorowaniu antycygańskości i zapewnianiu poszanowania praw podstawowych;

8.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do:

   zapewnienia, by odpowiednie interwencje finansowane przez UE, które mogą mieć wpływ na społeczność romską, miały włączający charakter i przeciwdziałały segregacji,
   zapewnienia, by praktyki segregacyjne były jasno opisane i wyraźnie wyłączone z finansowania,
   zwiększenia możliwości finansowania w celu zapewnienia, że tworzone możliwości w zakresie kształcenia i zatrudnienia zapewniają realny i trwały sposób na wyjście z bezrobocia długotrwałego, co jest konieczne, aby prowadzić godne życie,
   zapewnienia, że wszystkie dostępne zasoby będą skutecznie wykorzystywane, oraz
   zwiększenia wskaźnika absorpcji unijnych środków zgodnie z priorytetami wyznaczonymi w krajowych strategiach integracji Romów;

9.  wzywa państwa członkowskie do usprawnienia koordynacji wśród lokalnych i krajowych organów w celu wyeliminowania przeszkód administracyjnych i politycznych oraz do skutecznego wykorzystania środków finansowych UE do poprawy sytuacji Romów, a w szczególności dzieci;

10.  przypomina zalecenie Rady z 2013 r. stwierdzające, że aby ułatwić wspieranie włączenia społecznego oraz walki z ubóstwem i dyskryminacją – w tym integracji społeczno-ekonomicznej społeczności zmarginalizowanych, takich jak Romowie – w każdym państwie członkowskim co najmniej 20 % łącznych zasobów z EFS należy przeznaczyć na inwestycje w kapitał ludzki;

Zapewnianie równych praw oraz zwalczanie antycygańskości dzięki szkoleniom

11.  przypomina, że prawa mniejszości i zakaz dyskryminacji stanowią nieodłączną część praw podstawowych oraz są objęte zakresem wartości UE, które należy szanować zgodnie z art. 2 TUE; przypomina, że UE może podjąć działania w przypadku wyraźnego ryzyka poważnego naruszenia przez państwo członkowskie tych wartości, zgodnie z art. 7 TUE;

12.  z uwagi na niepokojące doniesienia ze strony organizacji pozarządowych i organizacji nadzorujących wzywa państwa członkowskie do:

   wdrożenia i egzekwowania dyrektywy 2000/43/WE, tak aby skutecznie zapobiegać wszelkim formom dyskryminacji Romów i eliminować je oraz zapewnić, by krajowe, regionalne i lokalne przepisy administracyjne nie były dyskryminacyjne i nie prowadziły do praktyk segregacji;
   wdrożenia i egzekwowania decyzji ramowej 2008/913/WSiSW, ponieważ zapewnia ona środki do skutecznego przeciwdziałania antycygańskiej retoryce i przemocy wobec Romów;

13.  wzywa Komisję do udzielania państwom członkowskim pomocy w transpozycji i wdrażaniu dyrektyw o równym traktowaniu oraz do dalszego wszczynania postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wobec wszystkich państw członkowskich, bez wyjątków, które naruszają dyrektywy w sprawie równego traktowania bądź nie transponowały ich lub nie wdrożyły, takie jak dyrektywa w sprawie równości rasowej (2000/43/WE), dyrektywa w sprawie swobodnego przemieszczania się i pobytu (2004/38/WE)(11), dyrektywa w sprawie praw ofiar przestępstw (2012/29/UE), decyzja ramowa (2008/913/WSiSW) w sprawie rasizmu i ksenofobii, dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych (2010/13/UE)(12), a także dyrektywa Rady w sprawie równego traktowania mężczyzn i kobiet (2004/113/WE)(13) oraz w sprawie równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (2000/78/WE);

14.  wzywa Komisję i Radę do przełamania impasu i wznowienia negocjacji dotyczących dyrektywy w sprawie przeciwdziałania dyskryminacji;

15.  potępia negowanie przez niektóre państwa członkowskie nierówności dotykających ich obywateli pochodzenia romskiego, brak woli politycznej, by zaradzić niezdolności do zapewnienia Romom dostępu do ich praw podstawowych i ich poszanowania oraz obwinianie samych Romów za ich wykluczenie społeczne spowodowane rasizmem strukturalnym;

16.  wzywa państwa członkowskie do:

   wyraźnego potępienia i karania za negowanie Holokaustu Romów, mowę nienawiści i obwinianie Romów przez polityków i urzędników publicznych na wszystkich szczeblach i we wszystkich rodzajach mediów, gdyż bezpośrednio wzmacniają oni antycygańskość w społeczeństwie,
   podjęcia dalszych działań w celu zapobiegania mowie nienawiści skierowanej przeciwko Romom, potępienia jej i przeciwdziałania jej, także za pomocą dialogu kulturalnego;

17.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zintensyfikowania współpracy z organizacjami pozarządowymi, tak aby zorganizować oparte na najlepszych praktykach szkolenie na temat zwalczania uprzedzeń oraz skuteczne kampanie poświęcone zwalczaniu mowy nienawiści przez mapowanie szczególnych potrzeb i oczekiwań partnerskich organizacji pozarządowych w tym względzie; wzywa Komisję, by zwróciła się do społeczeństwa obywatelskiego z apelem o monitorowanie w państwach członkowskich mowy nienawiści, przestępstw z nienawiści i negowania Holokaustu i informowanie o tych zjawiskach;

18.  wzywa przewodniczącego do potępienia i ukarania posłów do Parlamentu Europejskiego, którzy używają szkalującego, rasistowskiego lub ksenofobicznego języka lub przejawiają takie zachowanie w Parlamencie;

19.  ubolewa nad naruszaniem prawa Romów do swobodnego przemieszczania się; wzywa państwa członkowskie do przyznania, że podstawowe zasady UE muszą mieć zastosowanie do wszystkich obywateli, a dyrektywa w sprawie swobodnego przemieszczania się nie umożliwia przeprowadzania wydaleń zbiorowych ani profilowania rasowego; wzywa państwa członkowskie pochodzenia, by przyjęły odpowiedzialność za zwalczanie ubóstwa i wykluczenia wszystkich swoich obywateli, a przyjmujące państwa członkowskie, by usprawniły współpracę transgraniczną w celu walki z dyskryminacją i wykorzystywaniem oraz zapobiegania dalszemu wykluczeniu w państwie przyjmującym;

20.  wzywa państwa członkowskie do zwalczania uprzedzeń wobec romskich uchodźców i osób ubiegających się o azyl w kontekście migracji; przypomina, że państwa członkowskie przyjmują osoby ubiegające się o azyl z krajów Bałkanów Zachodnich, które pod względem liczebności obejmują wielu Romów z Serbii i byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii oraz że może być to powiązane ze szczególnymi czynnikami mającymi tam wpływ na społeczność romską; wzywa do ujęcia w informacjach o kraju pochodzenia specjalnego rozdziału dotyczącego prześladowania z powodu antycygańskości w odniesieniu do odpowiednich krajów;

21.  wyraża głębokie zaniepokojenie liczbą Romów będących bezpaństwowcami w Europie, co skutkuje zupełnym pozbawianiem ich dostępu do usług społecznych, edukacyjnych i zdrowotnych oraz zepchnięciem na margines społeczeństwa; wzywa państwa członkowskie do położenia kresu bezpaństwowości oraz zapewnienia poszanowania podstawowych praw człowieka względem wszystkich ludzi;

22.  wzywa państwa członkowskie do prowadzenia rejestracji urodzenia bez żadnej dyskryminacji oraz do zapewnienia identyfikacji wszystkich swoich obywateli, tak aby uniknąć odmowy dostępu dla Romów do wszystkich zasadniczych usług podstawowych; wzywa państwa członkowskie do podjęcia natychmiastowych działań naprawczych, aby położyć kres dyskryminacyjnej rejestracji urodzenia oraz za pośrednictwem swoich władz lokalnych do podjęcia aktywnych działań, żeby zapewnić rejestrację każdego dziecka; wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny i monitorowania sytuacji w państwach członkowskich, wymiany sprawdzonych wzorów postępowania w sprawie identyfikacji i ochrony osób, których obywatelstwo nie zostało uznane i które nie posiadają dostępu do dokumentów tożsamości, oraz do przeprowadzenia kampanii informacyjnych na temat znaczenia rejestracji urodzeń;

23.  wyraża głębokie zaniepokojenie nierównym dostępem Romów do informacji zdrowotnych, świadczeń zdrowotnych i opieki zdrowotnej, powszechnym nieposiadaniem przez nich kart ubezpieczenia zdrowotnego oraz ich prześladowaniem rasowym; wzywa państwa członkowskie do podjęcia skutecznych środków w celu wyeliminowania wszelkich barier w dostępie do systemu opieki zdrowotnej; zwraca się do państw członkowskich, by w razie potrzeby zagwarantowały środki finansowe na potrzeby programów obejmujących mediatorów w zakresie opieki zdrowotnej dla Romów, a także o zwiększenie świadomości na temat opieki zdrowotnej oraz poprawę dostępu do szczepień i profilaktyki zdrowotnej w społecznościach romskich;

24.  wyraża zaniepokojenie dyskryminacją romskich kobiet, które często są umieszczane w segregowanych oddziałach położniczych o obniżonych standardach oraz są narażone na nadużycia, zaniedbania, niewłaściwe i niedostateczne traktowanie ze strony personelu medycznego w przypadku próby uzyskania dostępu do usług z zakresu zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, a także często nie mają dostępu do mobilnych badań przesiewowych; wzywa państwa członkowskie do niezwłocznego ustanowienia w tym kontekście mechanizmu monitorowania i działań naprawczych oraz zapewnienia, by personel medyczny, który narusza zasady etyki, był pociągany do odpowiedzialności; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by wzmogły wysiłki na rzecz wspierania trwałego i kompleksowego budowania zdolności romskich kobiet, tworzyły wyspecjalizowane struktury takie jak punkty kontaktowe, tak zapewnić dostosowane do potrzeb materiały informacyjne na temat zdrowia, oraz by zagwarantowały konieczne wsparcie na rzecz inicjatyw w zakresie środowiskowej opieki zdrowotnej;

25.  wzywa państwa członkowskie, by w toku wdrażania unijnych ram dotyczących krajowych strategii integracji Romów nadały priorytet dzieciom, w szczególności przez zapewnienie romskim dzieciom dostępu do opieki zdrowotnej, godnych warunków życia i dostępu do edukacji; podkreśla, że zwalczanie analfabetyzmu wśród romskich dzieci ma kluczowe znaczenie dla integracji i włączenia Romów i umożliwia następnym pokoleniom poprawę dostępu do zatrudnienia;

26.  wzywa państwa członkowskie do potępienia przymusowej sterylizacji oraz do wypłaty rekompensat dla romskich kobiet, które poddano systemowej sterylizacji wspieranej przez państwo, oraz wyrażenia publicznych przeprosin dla ofiar zbrodni przeciwko ludzkości;

27.  wyraża głębokie zaniepokojenie zjawiskiem bezprawnego odbierania romskich dzieci rodzicom; wzywa państwa członkowskie do bezzwłocznego zbadania takich przypadków oraz podjęcia odpowiednich działań w celu zapobiegania im;

28.  potępia brak zdolności państw członkowskich do zapewnienia Romom równego dostępu do wymiaru sprawiedliwości i zapewnienia im równości względem prawa, co przejawia się;

   w niezapewnianiu dostępu do wymiaru sprawiedliwości ofiarom przestępstw z nienawiści, zwłaszcza popełnianych przez funkcjonariuszy policji, lub w zbyt przewlekłych postępowaniach w tych sprawach,
   w nieproporcjonalnej penalizacji Romów,
   w nadużywaniu uprawnień policyjnych (profilowanie etniczne, nadmiernie wykorzystywane procedury zatrzymywania i rewizji, nieusprawiedliwione naloty na romskie osiedla, arbitralna konfiskata i niszczenie mienia, nadmierne stosowanie siły podczas aresztowań, napaści, groźby, upokarzające traktowanie, znęcanie fizyczne oraz odmowa korzystania z praw podczas przesłuchań policyjnych i zatrzymań),
   w lekceważeniu przestępstw popełnionych względem Romów, w niezapewnianiu wystarczającej lub żadnej pomocy, ochrony (tak jak w przypadkach handlu ludźmi lub ofiar przemocy domowej) lub śledztw w przypadkach przestępstw zgłaszanych przez Romów;

29.  wzywa państwa członkowskie do:

   zagwarantowania, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa, i zapewnienia, by wszyscy mieli równy dostęp do wymiaru sprawiedliwości i praw procesowych,
   organizowania obowiązkowych, opartych na prawach człowieka i zorientowanych na usługi, prowadzonych w czasie pełnienia służby szkoleń dla funkcjonariuszy organów ścigania i urzędników systemu sądowego na wszystkich szczeblach,
   wykrywania i ścigania przestępstw z nienawiści oraz przedstawienia najlepszych praktyk w zakresie identyfikowania i badania przestępstw z nienawiści, w tym motywowanych konkretnie antycygańskością,
   ustanowienia w siłach policji jednostek przeciwdziałających przestępstwom z nienawiści posiadających wiedzę na temat antycygańskości,
   zachęcenia do odpowiedniego stosowania zasad oraz nakładania kar w przypadku naruszenia przepisów przez policję,
   rekrutowania specjalistów ds. rozstrzygania konfliktów do pracy z policją,
   zachęcania do aktywnego naboru Romów na funkcjonariuszy policji,
   zapewnienia, by programy wsparcia dla ofiar uwzględniały specjalne potrzeby Romów oraz by otrzymywali oni pomoc podczas zgłaszania przestępstw i składania skarg,
   kontynuowania programu JUSTROM – tj. wspólnego programu Komisji i Rady Europy dotyczącego dostępu romskich kobiet do wymiaru sprawiedliwości – i rozszerzenia jego zakresu geograficznego,
   pełnego wdrożenia dyrektywy UE w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi, a także zacieśnienia współpracy policyjnej i sądowej w zwalczaniu handlu ludźmi, oraz
   pełnego wdrożenia dyrektywy 2011/93/UE(14) w celu zapobiegania i zwalczania wykorzystywania seksualnego dzieci oraz w celu ochrony ofiar;

30.  apeluje do Europejskiego Kolegium Policyjnego (CEPOL) o kontynuowanie szkoleń w dziedzinie praw podstawowych oraz związane z tym uwrażliwianie policji na kwestie przekrojowe;

31.  wyraża głębokie zaniepokojenie powszechną dyskryminacją Romów w obszarze mieszkalnictwa charakteryzującą się dyskryminacyjnym rynkiem wynajmu i własności nieruchomości oraz systemem mieszkalnictwa socjalnego, przymusowymi eksmisjami i niszczeniem domów Romów bez zapewniania odpowiednich zastępczych lokali mieszkalnych, umieszczaniem Romów w wydzielonych obozach i schroniskach odciętych od usług podstawowych, wznoszeniem murów wokół romskich osiedli oraz brakiem zdolności organów publicznych do zapewnienia Romom na co dzień pełnego dostępu do bieżącej wody pitnej oraz systemów kanalizacyjnych;

32.  wzywa państwa członkowskie do przyjęcia skutecznych środków w celu zapewnienia równego traktowania Romów w dostępie do mieszkalnictwa oraz do pełnego wykorzystania unijnych środków finansowych do poprawy sytuacji mieszkaniowej Romów, w szczególności przez promowanie desegregacji, likwidacji wszelkiej segregacji przestrzennej, przez promowanie rozwoju kierowanego przez lokalną społeczność i zintegrowanych inwestycji terytorialnych wspieranych przez europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne, a także przez spójną politykę w sprawie mieszkalnictwa publicznego; wzywa państwa członkowskie do zapewniania dostępu do infrastruktury i usług użyteczności publicznej takich jak woda, energia elektryczna i gaz na potrzeby mieszkalnictwa, zgodnie z wymogami prawa krajowego;

33.  wzywa Komisję do uznania swoich kompetencji w kontekście przymusowych eksmisji motywowanych względami rasowymi; wzywa państwa członkowskie, by gwarantowały – w przypadku przeprowadzania przymusowych eksmisji – pełne przestrzeganie prawa Unii oraz innych zobowiązań międzynarodowych w zakresie praw człowieka, na przykład wynikających z europejskiej konwencji praw człowieka; wzywa ponadto do zwiększenia liczby i dostępności ekspertów ds. desegregacji w państwach członkowskich najbardziej dotkniętych tym problemem w celu wsparcia organów w zapewnianiu, by europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne skutecznie promowały desegregację, a także wzywa do przeznaczenia środków z Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFS–EFRR) na działania w zakresie desegregacji przestrzennej;

34.  z zadowoleniem przyjmuje proaktywne inicjatywy ukierunkowane na poprawę sytuacji mieszkaniowej Romów w miastach; zauważa inicjatywę Eurocities, która gromadzi informacje w ramach mapowania badającego cechy romskich społeczności mieszkających w miastach, stojące przed nimi wyzwania oraz reakcje miast na te wyzwania;

35.  ubolewa nad trwającą segregacją szkolną, w tym nadreprezentacją romskich dzieci w „szkołach specjalnych”, szkołami przeznaczonymi wyłącznie dla Romów, oddzielnymi klasami, „szkołami kontenerowymi” itd.; wzywa państwa członkowskie do opracowania i podjęcia działań w zakresie desegregacji i innych skutecznych działań w celu zapewnienia równego traktowania i pełnego dostępu romskich dzieci do wysokiej jakości edukacji podstawowej oraz zapewnienia, by wszystkie romskie dzieci ukończyły co najmniej kształcenie obowiązkowe; zwraca w związku z tym uwagę na znaczenie analizy przyczyn przedwczesnego porzucania nauki, w szczególności rolę antycygańskości w tym zjawisku; zachęca ponadto państwa członkowskie, by poszukiwały nowych sposobów likwidowania istniejącej luki edukacyjnej za pomocą uczenia się dorosłych, kształcenia i szkolenia zawodowego oraz uczenia się pozaformalnego i nieformalnego; nalega, by czyniono to, zwracając szczególną uwagę także na dyskryminację krzyżową, przy udziale ekspertów ds. romskich i mediatorów szkolnych, oraz by zapewniono odpowiednie zasoby na takie działania;

36.  uważa, że dyskryminacja Romów w obszarze zatrudnienia – charakteryzująca się najczęściej bezrobociem długotrwałym, umowami zerogodzinowymi, niepewnymi warunkami zatrudnienia nieobejmującymi ubezpieczenia zdrowotnego i społecznego lub emerytur, barierami na rynku pracy (które istnieją nawet względem Romów z wykształceniem wyższym) oraz brakiem możliwości przekwalifikowania – jest zatrważająca i niedopuszczalna; w związku z tym wzywa państwa członkowskie do podjęcia skutecznych działań w celu zapewnienia równego traktowania Romów w obszarze dostępu do rynku pracy i możliwości zatrudnienia oraz wyeliminowania bezpośrednich i pośrednich barier, w tym dyskryminacji;

37.  wzywa państwa członkowskie do angażowania się w działania z sektorem prywatnym, tak aby wspierać możliwości w obszarze szkolenia, zatrudnienia i przedsiębiorczości dla Romów, w szczególności w rozwijających się sektorach technologicznych; wzywa państwa członkowskie do podjęcia ambitnych badań, w jaki sposób nowe technologie mogą wspierać społeczne i ekonomiczne włączenie Romów i zapewniać w nie wkład oraz zwalczać antycygańskość; podkreśla znaczenie rozwoju regionalnego dla tworzenia trwałych miejsc pracy w najmniej rozwiniętych regionach;

38.  wzywa państwa członkowskie do promowania strategii politycznych, które wywierają udowodniony, istotny i pozytywny wpływ, takich jak programy w zakresie szkoleń zawodowych i szkoleń w miejscu pracy, indywidualnych usług doradztwa, samozatrudnienia, przedsiębiorczości społecznej oraz programy pierwszych doświadczeń zawodowych w celu zwiększenia udziału Romów na rynku pracy i zapobiegania dziedziczeniu ubóstwa w społecznościach romskich;

39.  potępia dyskryminację z wielu przyczyn jednocześnie i dyskryminację krzyżową Romów, która często jest niewidoczna lub ukryta; podkreśla, że strategie polityczne ukierunkowane na jedną przyczynę dyskryminacji powinny uwzględniać sytuację konkretnych grup, które mogą paść ofiarą dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwrócenia szczególnej uwagi na poprawę poziomu wykształcenia, uczestnictwa, dostępu do zatrudnienia, mieszkalnictwa i opieki zdrowotnej oraz zapobieganie penalizacji w przypadku Romów spotykających się z dyskryminacją z wielu przyczyn jednocześnie i dyskryminacją krzyżową, a także do ujęcia specjalnych programów dla Romów w Unijnych ramach dotyczących krajowych strategii integracji Romów po 2020 r.;

40.  z zaniepokojeniem zauważa, że kobiety romskie są narażone na dyskryminację krzyżową i z wielu przyczyn jednocześnie ze względu na płeć i przynależność do romskiej mniejszości etnicznej, dlatego znajdują się w niekorzystnej sytuacji, jeśli chodzi o udział w życiu społecznym na wszystkich szczeblach i dostęp do podstawowych usług i zasobów; podkreśla, że dyskryminacja w jeszcze większym stopniu dotyka romskie kobiety i dziewczęta, które nie posiadają dokumentów tożsamości; podkreśla, że poprawa sytuacji romskich kobiet i dziewcząt wymaga szczególnych i ukierunkowanych niedyskryminacyjnych strategii politycznych, które umożliwiają równy dostęp do zatrudnienia i edukacji, w tym uczenia się przez całe życie, i które zapewniają wysokiej jakości warunki mieszkaniowe, mające kluczowe znaczenie dla poprawy warunków ich życia oraz walki z ubóstwem i wykluczeniem;

41.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia, że w ich krajowych strategiach integracji Romów zostanie ujęty specjalny rozdział o prawach kobiet i równouprawnieniu płci oraz że w każdej sekcji tychże strategii realizowane będą działania na rzecz uwzględniania aspektu płci mające na celu promowanie perspektywy praw kobiet i równouprawnienia płci, w szczególności w zakresie przydziału funduszy, zgodnie z konkluzjami Rady w sprawie unijnych ram dotyczących krajowych strategii integracji Romów, które wymagają „uwzględnienia perspektywy płci we wszystkich obszarach polityki i działaniach na rzecz postępów w integracji Romów”; wzywa rządy i władze lokalne państw członkowskie, by włączały romskie kobiety w przygotowanie, realizację, ocenę i monitorowanie krajowych strategii integracji Romów; podkreśla potrzebę systematycznego gromadzenia i regularnego analizowania danych w rozbiciu na płeć oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie do dokonania oceny, czy strategie polityczne osiągają zamierzone cele w zakresie poprawy sytuacji romskich kobiet i dziewcząt, oraz do podjęcia działań w przypadku braku postępów; wzywa Komisję, by wspierała propagowanie równości płci w realizacji wszystkich aspektów strategii „Europa 2020”, zgodnie ze strategią na rzecz równości kobiet i mężczyzn na lata 2010–2015;

42.  wzywa państwa członkowskie, aby zwróciły uwagę na szczególne wyzwania, przed którymi stoją romskie kobiety i dziewczęta w odniesieniu do wczesnych i przymusowych małżeństw oraz ataków na ich integralność fizyczną, oraz zachęca państwa członkowskie, by promowały i wspierały gromadzenie i rozpowszechnianie danych na temat prawnych i innych środków podejmowanych na poziomie krajowym, których celem jest zapobieganie i zwalczanie przemocy wobec romskich kobiet i dziewcząt;

43.  zachęca przedsiębiorstwa i władze lokalne do tworzenia programów szkoleniowych i możliwości zatrudnienia dla romskich kobiet;

44.  wzywa rządy, by zachęcały do skutecznego udziału romskich kobiet w życiu publicznym i politycznym oraz by taki udział wspierały;

45.  uważa, że organy ds. równości mają kluczowe znaczenie dla informowania Romów o przysługujących im prawach, pomagania im w dochodzeniu praw oraz zgłaszania przypadków dyskryminacji; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by ustanowiły normy w celu zagwarantowania, że organy ds. równości będą dysponowały odpowiednimi uprawnieniami i zasobami w celu monitorowania przypadków antycygańskości i podejmowania działań w ich sprawie; wzywa państwa członkowskie do wspierania prac i zdolności instytucjonalnych organów promujących równe traktowanie przez przydzielenie im adekwatnych zasobów, tak aby mogły zapewniać skuteczną pomoc prawną i sądową oraz zwiększyć współpracę z romskimi prawnikami, żeby ułatwić zgłaszanie nadużyć;

46.  wyraża zaniepokojenie niskim poziomem uczestnictwa Romów jako podmiotów angażujących się w rozmowy z rządami lokalnymi, regionalnymi i krajowymi oraz jako wybranych przedstawicieli tych rządów, a także brakiem zdolności rządów do zagwarantowania im pełnych praw obywatelskich; uznaje w tym zakresie kluczową rolę społeczeństwa obywatelskiego; apeluje o szerszą współpracę między władzami krajowymi i lokalnymi, UE, Radą Europy i organizacjami pozarządowymi; zachęca instytucje i partie polityczne w UE i państwach członkowskich, by aktywnie wspierały polityczne uczestnictwo i wzmocnienie pozycji Romów oraz ich nabór do organów administracji publicznej; domaga się realizowania programów wzmacniających pozycję Romów, m.in. ukierunkowanych przekrojowo na zwiększenie i zagwarantowanie długoterminowego uczestnictwa Romów jako przedstawicieli władzy na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by podjęły działania mające na celu zapewnienie zwiększenia udziału romskich kobiet w polityce i podejmowaniu decyzji;

47.  wzywa państwa członkowskie do organizowania obowiązkowych, praktycznych i przekrojowych kursów szkoleniowych na temat praw podstawowych i niedyskryminacji dla wszystkich urzędników publicznych będących podmiotami odpowiedzialnymi i odgrywających kluczową rolę w prawidłowym wdrażaniu przepisów UE i państw członkowskich w celu przekazania im koniecznej wiedzy i umiejętności, aby mogli służyć wszystkim obywatelom z punktu widzenia praw człowieka;

48.  z uwagi na wpływ mediów na kształtowanie postrzegania przez opinię publiczną mniejszości etnicznych wzywa państwa członkowskie:

   do organizowania obowiązkowych szkoleń dla osób pracujących w mediach publicznych w celu zwiększenia ich świadomości na temat wyzwań i dyskryminacji, z którymi borykają się Romowie, i na temat szkodliwych stereotypów,
   promowania zatrudniania Romów w mediach publicznych, oraz
   wspierania reprezentacji Romów w zarządach mediów publicznych;

49.  zachęca państwa członkowskie do włączenia – z myślą o skutecznym położeniu kresu antycygańskości – obowiązkowych szkoleń na temat praw człowieka, demokratycznego obywatelstwa i wiedzy politycznej do swoich programów nauczania na wszystkich poziomach, żeby położyć kres niepewności w obszarze tożsamości Romów, wzmocnić ich pewność siebie oraz zdolność do korzystania ze swoich równych praw i ich dochodzenia;

50.  wyraża głębokie zaniepokojenie cięciami w sektorze publicznym, które dramatycznie wpłynęły na działania organizacji państwowych i finansowanych przez państwo organizacji pozarządowych promujące równość dla Romów oraz ograniczyły zasięg tych projektów; podkreśla, że państwo i jego instytucje odgrywają zasadniczą rolę w promowaniu równości, której nie można niczym zastąpić;

Krajowe strategie integracji Romów

51.  zauważa z zaniepokojeniem, że podjęte wysiłki i zainwestowane środki finansowe oraz liczne europejskie i krajowe programy i fundusze przeznaczone na społeczność Romów nie przyczyniły się istotnie do poprawy ich warunków życia oraz nie przyniosły postępów w integracji Romów, zwłaszcza na szczeblu lokalnym; dlatego aby przeciwdziałać marginalizacji, dyskryminacji i wykluczeniu Romów oraz poczynić postępy w procesie integracji Romów i zwalczaniu antycygańskości, wzywa państwa członkowskie do:

   ambitnego ustanawiania krajowych strategii integracji Romów, przeprowadzenia dalszych badań dotyczących sprawdzonych lokalnych praktyk i programów z aktywnym zaangażowaniem Romów w celu pokazania rozwoju ich sytuacji, realiów i stojących przed nimi wyzwań, przy czym należy zwrócić szczególną uwagę na antycygańskość i powiązane konsekwencje w celu opracowania udoskonalonego, kompleksowego i całościowego podejścia do tej kwestii, uwzględniającego nie tylko aspekt społeczny i gospodarczy, ale także zwalczanie rasizmu z jednoczesnym budowaniem wzajemnego zaufania,
   wdrożenia krajowych strategii na rzecz integracji Romów,
   przeprowadzenia oceny ich skuteczności i ich regularnego aktualizowania, określenia konkretnych działań, dopasowanych środków i wyznaczenia mierzalnych celów i kluczowych etapów,
   ścisłej współpracy z każdą zainteresowaną stroną, w tym podmiotami regionalnymi i lokalnymi, środowiskami akademickimi, sektorem prywatnym, organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i organizacjami pozarządowymi, oraz do aktywnego angażowania w nią Romów,
   dalszego rozwijania gromadzenia danych oraz metod monitorowania i sprawozdawczości zorientowanych na finanse i jakość, opartych na działaniach w terenie, jako że wspierają one skuteczne strategie polityczne oparte na dowodach i mogą przyczynić się do poprawy skuteczności przyjmowanych strategii, działań i środków, oraz do ustalania, dlaczego programy i strategie nie dają długo oczekiwanych rezultatów,
   umocnienia pozycji krajowych punktów kontaktowych ds. Romów przez zapewnienie im odpowiednich uprawnień, koniecznych zasobów i odpowiednich warunków pracy, tak aby umożliwić tym punktom prowadzenie zadań koordynacyjnych;

Koncentrowanie się na antycygańskości w ramach udoskonalonej strategii po 2020 r.

52.  z zadowoleniem przyjmuje poczynione przez Komisję wysiłki oraz szeroki wachlarz przydatnych mechanizmów i funduszy, które służą wspieraniu integracji społecznej i gospodarczej Romów, oraz fakt, że Komisja wprowadziła unijne ramy dotyczące krajowych strategii integracji Romów do 2020 r., wzywające państwa członkowskie do przyjęcia strategii krajowych;

53.  wzywa Komisję, do:

   zintensyfikowania działań wdrażających unijne ramy dotyczące krajowych strategii integracji Romów do 2020 r., w oparciu o wnioski i zalecenia Trybunału Obrachunkowego, Agencji Praw Podstawowych, organizacji pozarządowych i organizacji nadzorujących oraz wszystkich zainteresowanych podmiotów, żeby ulepszyć i uaktualnić przyjęte podejście, a nawet nadać mu bardziej kompleksowy charakter,
   skoncentrowania się – obok włączenia społecznego – na antycygańskości w unijnych ramach po 2020 r. oraz wprowadzenia wskaźników antydyskryminacyjnych w obszarach kształcenia, zatrudnienia, mieszkalnictwa, zdrowia itd., jako że antycygańskość podważa skuteczne wdrażanie krajowych strategii integracji Romów,
   traktowania antycygańskości jako kwestii horyzontalnej oraz do opracowania – w partnerstwie z państwami członkowskimi, Agencją Praw Podstawowych i organizacjami pozarządowymi – zbioru praktycznych kroków dla państw członkowskich w celu zwalczania antycygańskości,
   uzupełnienia grupy zadaniowej ds. Romów odpowiednich służb Komisji przez ustanowienie na szczeblu komisarza zespołu projektowego ds. Romów, skupiającego wszystkich odpowiednich komisarzy pracujących w dziedzinie równych praw i niedyskryminacji, obywatelstwa, praw socjalnych, zatrudnienia, edukacji i kultury, zdrowia, mieszkalnictwa oraz wymiaru zewnętrznego tych dziedzin w celu zagwarantowania utworzenia niedyskryminacyjnych i uzupełniających funduszy i programów UE,
   wzmocnienia i uzupełnienia prac Działu Koordynacyjnego ds. Niedyskryminacji i Romów Komisji dzięki wzmocnieniu zespołu, przydzieleniu odpowiednich zasobów i zatrudnieniu dodatkowych pracowników, żeby zapewnić wystarczające zdolności do zwalczania antycygańskości, podnoszenia świadomości na temat holokaustu Romów i propagowania pamięci o holokauście;

54.  wzywa instytucje Unii Europejskiej do uwzględniania praw Romów w stosunkach zewnętrznych; zdecydowanie podkreśla potrzebę walki z antycygańskością oraz promowania praw Romów w krajach kandydujących i potencjalnych krajach kandydujących;

55.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, żeby stosowały i aktywnie rozpowszechniały roboczą definicję antycygańskości opracowaną przez Europejską Komisję przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji (ECRI);

56.  wzywa wszystkie grupy polityczne w Parlamencie i partie polityczne w państwach członkowskich do poszanowania zmienionej Karty Europejskich Partii Politycznych na rzecz społeczeństwa wolnego od rasizmu oraz zwraca się do nich o regularne odnawianie swojego zobowiązania, a także o potępienie i karanie mowy nienawiści;

57.  wzywa Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej do opracowania badania na temat antycygańskości w UE i krajach kandydujących, do skoncentrowania się na antycygańskości podczas jej prac dotyczących kwestii Romów oraz do monitorowania tej kwestii we wszystkich istotnych obszarach;

o
o   o

58.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich i krajów kandydujących, Radzie Europy oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych.

(1) Dz.U. L 180 z 19.7.2000, s. 22.
(2) Dz.U. L 303 z 2.12.2000, s. 16.
(3) Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 57.
(4) Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.
(5) Dz.U. L 328 z 6.12.2008, s. 55.
(6) Dz.U. C 4 E z 7.1.2011, s. 7; Dz.U. C 308 E z 20.10.2011, s. 73; Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 112; Dz.U. C 468 z 15.12.2016, s. 36; Dz.U. C 468 z 15.12.2016, s. 157.
(7) Dz.U. C 328 z 6.9.2016, s. 4.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0485.
(9) Zalecenie nr 13 ECRI dotyczące ogólnej polityki zwalczania antycygańskości i dyskryminacji Romów.
(10) Termin „antycygańskość” jest czasami odmiennie zapisywany, a w różnych państwach członkowskich jest czasem określany w nieco odmienny sposób, na przykład jako „antycyganizm”.
(11) Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77.
(12) Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1.
(13) Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 37.
(14) Dz.U. L 335 z 17.12.2011, s. 1.

Informacja prawna