Indeks 
Teksty przyjęte
Wtorek, 14 listopada 2017 r. - StrasburgWersja ostateczna
Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2017/004 IT/Almaviva
 Ratowanie życia: zwiększanie bezpieczeństwa samochodowego w UE
 Typologie terytorialne ***I
 Uznawanie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej ***I
 Współpraca między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów ***I
 Wykorzystanie instrumentów polityki spójności przez regiony w reakcji na zmiany demograficzne
 Plan działania w sprawie detalicznych usług finansowych

Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2017/004 IT/Almaviva
PDF 418kWORD 53k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek złożony przez Włochy – EGF/2017/004 IT/Almaviva) (COM(2017)0496 – C8-0322/2017 – 2017/2200(BUD))
P8_TA(2017)0422A8-0346/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0496 – C8-0322/2017),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006(1) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020(2), w szczególności jego art. 12,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r.), w szczególności jego pkt 13,

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 13 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0346/2017),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami istotnych zmian w strukturze światowego handlu lub światowego kryzysu finansowego i gospodarczego oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy;

B.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najefektywniej;

C.  mając na uwadze, że Włochy złożyły wniosek EGF/2017/004 IT/Almaviva o wkład finansowy z EFG zgodnie z kryteriami interwencji ustanowionymi w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG w następstwie 1 646 zwolnień w przedsiębiorstwie Almaviva Contact SpA prowadzącym działalność w sektorze gospodarki klasyfikowanym do działu 82 NACE Rev. 2 („Działalność związana z administracyjną obsługą biura i pozostała działalność wspomagająca prowadzenie działalności gospodarczej”) w regionie Lacjum na poziomie NUTS 2 we Włoszech (ITI4); mając na uwadze, że zgodnie z oczekiwaniami środki obejmą 1 610 zwolnionych pracowników;

1.  zgadza się z Komisją, że warunki wymienione w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że Włochy mają prawo do wkładu finansowego w wysokości 3 347 370 EUR na podstawie tego rozporządzenia, co stanowi 60 % łącznych kosztów wynoszących 5 578 950 EUR;

2.  zauważa, że włoskie władze złożyły wniosek w dniu 9 maja 2017 r. i że po przekazaniu przez Włochy dodatkowych informacji jego ocena została ukończona przez Komisję w dniu 26 września 2017 r. i przekazana Parlamentowi tego samego dnia;

3.  przypomina, że kryzys gospodarczy wywarł dużą presję na ceny usług marketingowych oraz w zakresie obsługi kupujących towary i usługi, co doprowadziło do obniżenia obrotu i rentowności dostawców; biorąc pod uwagę fakt, że koszty pracy stanowią zdecydowanie najwyższy koszt produkcji w sektorze centrów obsługi telefonicznej, zauważa, że przedsiębiorstwa zareagowały na te niekorzystne warunki relokacją, interwencją w zakresie kosztów pracy lub zamknięciem; ubolewa, że między 2009 r. a pierwszym kwartałem 2014 r. jedna trzecia wszystkich włoskich przedsiębiorstw w tym sektorze zaprzestała działalności;

4.  przyznaje, że obecne zwolnienia są bezpośrednio powiązane ze spadkiem dochodów o 45 % w centrum Almaviva w Rzymie między 2011 r. a 2016 r.; ubolewa, że nie można było osiągnąć porozumienia z jednolitym przedstawicielstwem związków zawodowych (w skrócie RSU) w sprawie planu dostosowania kosztów pracy w centrum usługowym Almaviva w Rzymie do kosztów w innych centrach Almaviva we Włoszech, który oznaczałby faktyczne zmniejszenie wynagrodzenia, co skutkowało zamknięciem centrum w Rzymie;

5.  zauważa, że pracownicy sektora centrów obsługi telefonicznej powinni być objęci większą ochroną, co w szczególności obejmuje unikanie przenoszenia personelu z jednego centrum do drugiego, które jest wykorzystywane jako szczególna strategia wymuszania masowych zwolnień;

6.  przyznaje, że gospodarka regionalna i lokalna doświadcza jedynie powolnego ożywienia gospodarczego po okresie dużych trudności związanych z kryzysem gospodarczym i finansowym, i że masowe zwolnienia mogą wstrzymać lub przerwać to ożywienie gospodarcze; podkreśla istotne znaczenie aktywnych instrumentów rynku pracy, takich jak współfinansowane przez EFG, mających na celu unikanie takiej sytuacji;

7.  zauważa, że 79 % beneficjentów objętych pomocą stanowią kobiety oraz że znaczna większość z nich ma od 30 do 55 lat; ubolewa, że nie można było znaleźć realnego rozwiązania, aby uniknąć ich zwolnienia, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, iż w przypadku kobiet w tej grupie wiekowej już istnieje mniejsze prawdopodobieństwo ich pozostania i awansowania na rynku pracy ze względu na trudności ze znalezieniem równowagi między życiem zawodowym a prywatnym w związku z pełnionymi przez nie obowiązkami nieformalnych opiekunów oraz brakiem równości szans w miejscu pracy;

8.  podkreśla, że szkolenia i inne zindywidualizowane usługi powinny w pełni uwzględniać specyfikę tej grupy pracowników, w szczególności wysoki odsetek kobiet; z zadowoleniem przyjmuje uwzględnienie kwoty szacowanej na 680 000 EUR na zwrot wydatków na opiekę nad osobami pozostającymi na utrzymaniu pracownika;

9.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że włoskie władze rozpoczęły świadczenie beneficjentom objętym pomocą zindywidualizowanych usług już w dniu 6 kwietnia 2017 r., a więc przed złożeniem wniosku o przyznanie z EFG pomocy na zaproponowany skoordynowany pakiet;

10.  zauważa, że Włochy planują wdrożyć osiem rodzajów środków na rzecz zwolnionych pracowników objętych wnioskiem: (i) indywidualne doradztwo, (ii) pomoc w poszukiwaniu pracy, (iii) szkolenie, przekwalifikowanie i szkolenie zawodowe, (iv) specjalne talony na usługi poszukiwania zatrudnienia, (v) wsparcie na rzecz przedsiębiorczości, (vi) pomoc na założenie działalności gospodarczej, (vii) zwrot wydatków na opiekę nad osobami pozostającymi na utrzymaniu pracownika, oraz (viii) zwrot kosztów mobilności; zwraca uwagę, że środki wsparcia dochodu będą stanowić 17,4 % ogólnego pakietu zindywidualizowanych środków, czyli poniżej pułapu 35 % ustanowionego w rozporządzeniu w sprawie EFG, oraz że działania te są uzależnione od czynnego udziału beneficjentów objętych pomocą w poszukiwaniu pracy lub w szkoleniach;

11.  z zadowoleniem przyjmuje powołanie komisji, w skład której wchodzą przedstawiciele ministerstwa rozwoju gospodarczego (MiSE(4)), ANPAL(5), Regione Lazio oraz związków zawodowych, w celu określenia strategii i działań na rzecz byłych pracowników Almaviva, a także w celu przygotowania skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług;

12.  rozumie, że korzystanie z talonów przeznaczonych na pokrycie kosztów usług w zakresie intensywnego poszukiwania zatrudnienia jest rzeczą nową, która została zastosowana tylko raz w jednym z wcześniejszych przypadków; podkreśla znaczenie przeprowadzenia pełnej oceny skuteczności takiego środka po upływie wystarczającego czasu pozwalającego na zebranie danych;

13.  podkreśla, że włoskie władze potwierdziły, iż działania kwalifikowalne nie otrzymują pomocy z innych unijnych instrumentów finansowych, ale będą uzupełnione działaniami finansowanymi przez EFS lub wyłącznie ze środków krajowych;

14.  przypomina, że przy opracowywaniu skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług wspieranego z EFG należy przewidywać przyszłe perspektywy rynku pracy i potrzebne umiejętności oraz że pakiet ten powinien być zgodny z przejściem na zasobooszczędną i zrównoważoną gospodarkę;

15.  pochwala zaangażowanie włoskiego rządu w definiowanie nowych ram prawnych dla pracowników telekomunikacyjnych, aby uniknąć dalszych przypadków takich jak będący przedmiotem wniosku EGF/2017/004 IT/Almaviva;

16.  ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie może zastępować działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

17.  zwraca się do Komisji, by w przyszłych wnioskach wzywała organy krajowe do podawania dalszych informacji o sektorach mających potencjał wzrostu, a więc mogących zatrudniać pracowników, oraz do gromadzenia potwierdzonych danych dotyczących wpływu finansowania z EFG, w tym w odniesieniu do współczynnika reintegracji i jakości miejsc pracy uzyskanych dzięki EFG;

18.  ponownie apeluje do Komisji o zapewnienie publicznego dostępu do wszystkich dokumentów związanych z pomocą z EFG;

19.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

20.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

21.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku złożonego przez Włochy – EGF/2017/004 IT/Almaviva

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2017/2192.)

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(4) Ministero dello Sviluppo Economico (MiSE)
(5) Agenzia Nazionale per le Politiche Attive del Lavoro (ANPAL)


Ratowanie życia: zwiększanie bezpieczeństwa samochodowego w UE
PDF 441kWORD 60k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie ratowania życia: zwiększanie bezpieczeństwa samochodowego w UE (2017/2085(INI))
P8_TA(2017)0423A8-0330/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie ratowania życia: zwiększanie bezpieczeństwa samochodowego w UE – sprawozdanie z monitorowania i oceny zaawansowanych elementów bezpieczeństwa pojazdów, ich opłacalności i wykonalności do celów przeprowadzenia przeglądu rozporządzeń w sprawie bezpieczeństwa ogólnego pojazdów oraz ochrony pieszych i innych niechronionych użytkowników drogi (COM(2016)0787) oraz dokument roboczy służb Komisji (SWD(2016)0431),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i oddzielnych zespołów technicznych(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 78/2009 z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do ochrony pieszych i innych niechronionych użytkowników dróg, zmieniające dyrektywę 2007/46/WE i uchylające dyrektywy 2003/102/WE i 2005/66/WE(2),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylającą dyrektywę 2000/30/WE(3),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/413 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie ułatwień w zakresie transgranicznej wymiany informacji dotyczących przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu ruchu drogowego(4),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r. zmieniającą dyrektywę Rady 96/53/WE ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym(5),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/758 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie wymagań dotyczących homologacji typu na potrzeby wdrożenia systemu pokładowego eCall opartego na numerze alarmowym 112 oraz zmiany dyrektywy 2007/46/WE(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 września 2015 r. w sprawie wdrożenia białej księgi w dziedzinie transportu z 2011 r.: podsumowanie i dążenie w kierunku mobilności zgodnej z zasadami zrównoważonego rozwoju(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 18 maja 2017 r. w sprawie transportu drogowego w Unii Europejskiej(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego w latach 2011–2020 – pierwsze etapy strategii zapobiegania obrażeniom(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 września 2011 r. w sprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego w Europie w latach 2011–2020(10),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie planu utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu – dążenie do osiągnięcia konkurencyjnego i zasobooszczędnego systemu transportu(11),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europejska strategia na rzecz współpracujących inteligentnych systemów transportowych – ważny krok w kierunku mobilności pojazdów współpracujących, połączonych i zautomatyzowanych” (COM(2016)0766),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „W kierunku europejskiego obszaru bezpieczeństwa ruchu drogowego: kierunki polityki bezpieczeństwa ruchu drogowego na lata 2011–2020” (COM(2010)0389),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „CARS 2020: Plan działania na rzecz konkurencyjnego i zrównoważonego przemysłu motoryzacyjnego w Europie” (COM(2012)0636),

–  uwzględniając białą księgę Komisji zatytułowaną „Plan utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu – dążenie do osiągnięcia konkurencyjnego i zasobooszczędnego systemu transportu” (COM(2011)0144),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji zatytułowane „Benefit and feasibility of a range of new technologies and unregulated measures in the field of vehicle occupant safety and protection of vulnerable road users”, sporządzone przez Transport Research Laboratory i opublikowane dnia 26 marca 2015 r.,

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji dotyczący wdrożenia celu nr 6 kierunków polityki bezpieczeństwa ruchu drogowego Komisji Europejskiej na lata 2011–2020 – etap pierwszy strategii zapobiegania obrażeniom (SWD(2013)0094),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 8 czerwca 2017 r. w sprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego popierające oświadczenie z Valletty z marca 2017 r.,

–  uwzględniając pakiet „Europa w ruchu” opublikowany przez Komisję w dniu 31 maja 2017 r., który obejmuje osiem inicjatyw ustawodawczych ze szczególnym naciskiem na transport drogowy,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 70/260 z dnia 15 kwietnia 2016 r. w sprawie poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego na świecie,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinię Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8-0330/2017),

A.  mając na uwadze, że co roku na drogach Europy ok. 25 500 osób traci życie, a ok. 135 000 zostaje ciężko rannych, w związku z czym potrzebnych jest więcej skuteczniejszych działań, we współpracy z państwami członkowskimi, tak aby osiągnąć cel inicjatywy „Wizja Zero”;

B.  mając na uwadze, że bezpieczeństwo ruchu drogowego zależy od trzech czynników, tj. pojazd, infrastruktura i zachowanie kierowców, a zatem we wszystkich trzech obszarach konieczne są środki w celu zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, należy też podjąć skuteczne działania w dziedzinie czynnego i biernego bezpieczeństwa pojazdów;

C.  mając na uwadze, że średni wiek samochodów osobowych, lekkich pojazdów dostawczych oraz samochodów ciężarowych w Unii Europejskiej stale rośnie i przekracza obecnie 10 lat; mając na uwadze, że wiek pojazdu ma bezpośrednie przełożenie na skutki i obrażenia odniesione w wyniku wypadku drogowego;

D.  mając na uwadze, że systemy wspomagania kierowcy zwiększają bezpieczeństwo pojazdów, a ponadto umożliwiają bezpieczne i aktywne uczestnictwo osób o ograniczonej mobilności i osób starszych w ruchu drogowym;

E.  mając na uwadze, że systemy inteligentnego kierowania ograniczają zatory drogowe, ostrzegają kierowcę przed niebezpieczeństwami na drodze i przyczyniają się do ograniczenia ryzyka wystąpienia sytuacji, które mogą doprowadzić do wypadku;

F.  mając na uwadze, że przejście na pojazdy całkowicie autonomiczne postępuje szybko, a bezpieczeństwo ruchu drogowego w ogóle zalicza się do kwestii wymagających podjęcia pilnych działań, w związku z czym przegląd rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa ogólnego musi zostać przedstawiony przez Komisję najpóźniej do pierwszego kwartału 2018 r.; mając na uwadze, że wszelkie opóźnienia będą niedopuszczalne bez względu na okoliczności;

G.  mając na uwadze, że skoro 38 % wszystkich wypadków śmiertelnych zdarza się na obszarach miejskich, często z udziałem niechronionych użytkowników dróg, państwa członkowskie powinny brać pod uwagę w planowaniu ruchu na obszarach miejskich niechronionych użytkowników dróg, poprawiając ich traktowanie w odniesieniu do środków transportu, takich jak samochody i autobusy; mając na uwadze, że Komisja powinna przedstawić przegląd rozporządzenia w sprawie ochrony pieszych;

H.  mając na uwadze, że istnieje wyraźne powiązanie między bezpieczeństwem ruchu drogowego a warunkami pracy zawodowych użytkowników dróg;

Wymogi ogólne

1.  podkreśla, że państwa członkowskie powinny prowadzić skuteczne i regularne kontrole kierowców na drogach, ponieważ główne przyczyny wypadków wciąż, podobnie jak w przeszłości, obejmują nadmierną prędkość, prędkość niedostosowaną do warunków jazdy, nieuwagę, prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu lub narkotyków oraz nadmierne zmęczenie, i dlatego apeluje:

   a) do Komisji o określenie wielkości procentowej podlegających kontroli pojazdów kategorii M1 i N1;
   b) do Komisji o wprowadzenie surowszych kontroli prawidłowego wdrażania obowiązkowych ograniczeń czasu pracy i wypoczynku kierowców, którzy są zawodowymi użytkownikami dróg;
   c) do państw członkowskich o zagwarantowanie zwiększonej wymiany najlepszych praktyk, przede wszystkim w odniesieniu do inteligentnych strategii egzekwowania prawa, oraz o wprowadzenie kar odstraszających przestępców;

2.  zwraca uwagę, że każdego roku spożycie alkoholu jest przyczyną ok. 25 % wszystkich wypadków drogowych z ofiarami śmiertelnymi w UE; dlatego zachęca Komisję do dokonania oceny możliwej wartości dodanej wynikającej z ujednolicenia w całej UE maksymalnego dopuszczalnego stężenia alkoholu we krwi na poziomie 0.0 % dla początkujących kierowców przez pierwsze dwa lata i dla zawodowych kierowców oraz pozytywnie ocenia politykę zerowej tolerancji dla kierowania pojazdem pod wpływem alkoholu w niektórych państwach członkowskich;

3.  mając na uwadze oświadczenie z Valletty w sprawie poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, wydane przez prezydencję maltańską w dniu 29 marca 2017 r., wzywa Komisję do uwzględnienia w nowej strategii bezpieczeństwa drogowego na lata 2020–2030 nowych celów dotyczących zmniejszenia o połowę liczby przypadków poważnych obrażeń na drogach w UE;

4.  wzywa państwa członkowskie do znaczącej poprawy stanu infrastruktury drogowej przez regularną i skuteczną obsługę techniczną, w tym znaków drogowych i systemów sygnalizacyjnych, oraz stosowne usprawnienia w celu uporania się z natężeniem ruchu, a także do wprowadzenia innowacyjnych środków zapewniających pełną funkcjonalność systemów wspomagania kierowcy i zwiększających interoperacyjność takich systemów, prowadząc do stworzenia tzw. inteligentnej infrastruktury; wzywa Komisję do ustanowienia mechanizmu, który pozwoli zagwarantować utrzymanie odpowiedniego stanu europejskiej infrastruktury drogowej;

5.  zauważa, że rozwiązania infrastrukturalne (np. niektóre rodzaje barierek bezpieczeństwa lub niektóre rodzaje spowalniaczy) powodują lub potęgują niektóre wypadki, zwłaszcza z udziałem dwukołowych pojazdów silnikowych; zachęca zatem Komisję, by przedstawiła propozycję wszelkich możliwych środków normalizacyjnych, które umożliwiłyby skorygowanie tych niedoskonałości;

6.  zauważa, że wielu kierowców nie wie o konieczności tworzenia korytarza dla pojazdów uprzywilejowanych na autostradach i nie umie tego robić, w związku z czym wzywa Komisję do określenia wspólnych norm tworzenia takich korytarzy i do przeprowadzenia europejskiej kampanii uświadamiającej;

7.  zauważa, że w przypadku pieszych i rowerzystów niemal połowa wszystkich ofiar śmiertelnych w wyniku wypadków drogowych to osoby w wieku powyżej 65 lat oraz że wypadki drogowe są najczęstszą przyczyną śmierci wśród młodych ludzi; wzywa zatem państwa członkowskie do umożliwienia osobom starszym i młodym kierowcom bezpiecznego uczestnictwa w ruchu drogowym przez opracowanie programów zapobiegania typowym dla wieku zagrożeniom wypadkami;

8.  zauważa, że w 51 % przypadków ofiarami śmiertelnych wypadków drogowych na obszarach miast są piesi i rowerzyści, i dlatego zachęca miasta do włączenia do planów mobilności celów związanych ze zmniejszeniem liczby wypadków na drogach i w ruchu drogowym; wzywa też państwa członkowskie do większego uwzględnienia niechronionych użytkowników dróg przez podjęcie działań w stosunku do miejsc, w których najczęściej dochodzi do wypadków, oraz przez budowę i utrzymanie bezpieczniejszej infrastruktury dla pieszych i rowerzystów lub rozbudowę i modernizację istniejącej infrastruktury, przy jednoczesnym zapewnieniu lepszego oznakowania; wzywa Komisję również do podjęcia dalszych działań na szczeblu UE, niezależnie od dostępności istniejących systemów finansowania, aby ułatwić powszechną modernizację infrastruktury rowerowej oraz wprowadzić nowe technologie czynnego i biernego bezpieczeństwa pojazdów służące ochronie przede wszystkim niechronionych użytkowników dróg;

9.  zwraca uwagę, że nieznajomość lub nieprzestrzeganie przepisów kodeksu ruchu drogowego przez niektórych rowerzystów prowadzi niekiedy do sytuacji zagrażających bezpieczeństwu samych rowerzystów i pozostałych użytkowników dróg publicznych; wzywa Komisję, by rozważyła opracowanie wniosku umożliwiającego bezpieczniejszą jazdę na rowerze i harmonijne korzystanie przez rowerzystów z pozostałych środków transportu miejskiego;

10.  zachęca operatorów inteligentnych systemów transportowych i transportu publicznego do dalszego rozwijania takich technologii stosowanych w pojazdach, które zachęcają kierowców do korzystania z bezpieczniejszych rodzajów transportu na obszarach miejskich;

11.  zauważa, że nowe środki transportu, takie jak rowery elektryczne i inne elektryczne urządzenia wspomagające poruszanie się, stają się coraz popularniejsze; w związku z tym wzywa Komisję do niezwłocznego sprawdzenia specjalnych wymogów bezpieczeństwa związanych z takimi pojazdami oraz do przedstawienia propozycji dotyczących ich bezpiecznego zintegrowania z transportem drogowym przy należytym uwzględnieniu zasady pomocniczości;

12.  zwraca uwagę, że opracowanie i wdrożenie systemów bezpieczeństwa powinno gwarantować bezpieczeństwo drogowe oraz że proces ten będzie w związku z tym wymagał pewnego okresu dostosowawczego; wzywa zatem Komisję do uwzględnienia czasu niezbędnego do ich opracowania przed wdrożeniem specjalnych przepisów technicznych;

13.  przypomina, że oszustwa polegające na fałszowaniu przebiegu wciąż stanowią nierozwiązany problem, zwłaszcza na rynku pojazdów używanych, na co zwróciła uwagę Komisja w badaniu na temat funkcjonowania rynku samochodów używanych z perspektywy konsumentów; wzywa Komisję i państwa członkowskie do rozwiązania problemu manipulowania wskazaniami liczników lub ingerowania w ich stan przez wprowadzenie skutecznych środków i przepisów;

14.  zwraca uwagę, że im więcej pojazdów porusza się po drogach, tym większe jest prawdopodobieństwo, że będzie dochodzić do wypadków; dlatego wzywa państwa członkowskie i Komisję do promowania środków transportu dzielonego i zbiorowego, zwłaszcza na obszarach miejskich, aby ograniczyć liczbę pojazdów w ruchu, i do promowania środków służących zwiększeniu odsetka rowerów i pojazdów prowadzonych przez zawodowych kierowców;

15.  zwraca uwagę, że występują różnice między państwami członkowskimi, jeśli chodzi o obowiązkowe wyposażenie pojazdów, dlatego wzywa Komisję do opracowania wykazu przedmiotów objętych zakresem obowiązkowego wyposażenia, który będzie wiążący w całej Unii;

16.  uważa, że UE i jej ośrodki badawcze powinny odegrać wiodącą rolę w procesie rozwijania pojazdów autonomicznych, ponieważ zrewolucjonizują one sektor motoryzacyjny, szczególnie jeśli chodzi o bezpieczeństwo pojazdów, gdyż pod tym względem zgodnie z założeniami pojazdy te umożliwią ratowanie co roku tysięcy istnień ludzkich i przyczynią się do digitalizacji rynku wewnętrznego;

Systemy wspomagania kierowcy zwiększające bezpieczeństwo ruchu drogowego

17.  podkreśla, że ok. 92 % wszystkich wypadków wynika z winy człowieka lub z połączenia błędu człowieka i stanu pojazdu lub infrastruktury, i dlatego obowiązkowe powinno być montowanie tylko tych systemów wspomagania kierowcy, które znacząco zwiększają bezpieczeństwo ruchu drogowego w oparciu o dowody naukowe, charakteryzują się opłacalnością i są gotowe do wprowadzenia na rynek; uważa, że dodatkowo rosnące w związku z tym ceny zakupu nie powinny być na tyle wygórowane, że zamierzeni odbiorcy takich pojazdów nie mogą sobie pozwolić na ich zakup oraz że systemy wspomagania kierowcy, które mają znaczenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, powinny być regularnie sprawdzane;

18.  wzywa Komisję do testowania wspomnianych wyżej urządzeń poprawiających bezpieczeństwo w ramach nadzoru rynku pojazdów;

19.  uważa, że korzyści płynące z poprawy standardów i wyposażenia bezpieczeństwa można osiągnąć jedynie dzięki skutecznemu wdrażaniu i egzekwowaniu obowiązujących i przyszłych przepisów; w związku z tym wzywa do zwiększenia na poziomie europejskim nadzoru nad organami udzielającymi homologacji typu oraz służbami technicznymi w Unii; ponadto apeluje o zwiększenie oraz dalsze uniezależnienie nadzoru pojazdów na drogach w całej Unii po wprowadzeniu do obrotu w celu zagwarantowania, że będą one nadal spełniać kryteria bezpieczeństwa;

20.  podkreśla, że w przypadku stwierdzenia niezgodności konsumenci europejscy powinni móc liczyć na szybkie, odpowiednie i skoordynowane środki naprawcze, w tym w razie potrzeby wycofanie danych pojazdów w całej Unii; uważa, że przedsiębiorcy powinni ponosić odpowiedzialność za wszelkie szkody ponoszone przez właścicieli pojazdów w wyniku niezgodności lub wycofania pojazdów;

21.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do poprawy poziomu bezpieczeństwa użytkowanych pojazdów oraz do wspierania zmian i innowacji, które zwiększą bezpieczeństwo już użytkowanych samochodów, przez stymulowanie i promowanie wyposażania pojazdów w opłacalne dodatkowe systemy bezpieczeństwa ruchu drogowego ułatwiające kierowcom szybsze reagowanie w niebezpiecznej sytuacji;

22.  wzywa producentów i operatorów do:

   a) zapewnienia, by stan aktywacji każdego z systemów wspomagania kierowcy był rozpoznawalny dla kierowcy;
   b) wprowadzenia dwustopniowego mechanizmu wyłączania w przypadku systemów wyłączalnych, gdzie kierowca może najpierw wyłączyć tylko sygnał ostrzegawczy, a dopiero w drugim kroku dezaktywować sam system;
   c) zadbania o to, by po każdym ponownym uruchomieniu pojazdu przywracany był aktywny stan systemu wspomagania kierowcy; oraz
   d) prowadzenia polityki cenowej zachęcającej konsumentów do wyboru pojazdów wyposażonych w systemy bezpieczeństwa i systemy wspomagania kierowcy;

23.  podkreśla, że ewidentne ostrzeżenia powinny różnić się na tyle wyraźnie, by było intuicyjnie jasne, do którego systemu odnosi się wspomaganie, oraz że ostrzeżenia powinny poza tym być zrozumiałe bez problemów również dla osób starszych, osób niepełnosprawnych, w tym z wadą słuchu lub wzroku, oraz osób o ograniczonej możliwości poruszania się; wzywa w związku z tym zainteresowane strony do wyznaczenia odpowiednich jednolitych norm z możliwością przyjęcia przez operatorów konkretnych rozwiązań;

24.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że niemal wszystkie samochody poddane badaniom w ramach Europejskiego Programu Oceny Nowych Samochodów dla konsumentów (Euro NCAP) uzyskały pięć gwiazdek oraz że większość producentów samochodów sprostała wyzwaniu związanemu ze spełnieniem nowych wymogów Euro NCAP; zauważa jednak, że nie wszystkie modele samochodów sprzedawanych w Europie są badane w ramach Euro NCAP i nie wszystkie pojazdy tego samego typu są sprzedawane z tą samą specyfikacją, co może powodować brak jasności dla konsumentów i tym samym stwarzać poziom zaufania do pojazdu, który jest nieuzasadniony w stosunku do rzeczywistych osiągów nabytego modelu; przypomina w związku z tym o znaczeniu silnego podstawowego standardu obowiązkowych wymogów bezpieczeństwa, dzięki którym wszelkie niezbędne wyposażenie bezpieczeństwa jest instalowane w całej flocie używanej i sprzedawanej w UE;

25.  jest zdania, że program Euro NCAP powinien zawsze odzwierciedlać faktyczny poziom bezpieczeństwa konkretnego modelu samochodu, i zachęca do zwiększenia stopnia ambitności programu pod względem oceny bezpieczeństwa nowych pojazdów w odniesieniu do minimalnych regulacji ustawowych, w celu dalszego wspierania rozwoju pojazdów gwarantujących wysokie standardy bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz dopilnowania, by Europa nadal działała ambitnie jako światowy lider w dziedzinie bezpieczeństwa samochodów;

26.  wzywa Komisję do ujednolicenia standardów w porozumieniu z Europejską Komisją Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ), tak aby na płaszczyźnie międzynarodowej panowała spójność, a jednocześnie aby zostały ograniczone do minimum odstępstwa od obowiązku montażu systemów wspomagania kierowcy, w celu zwiększenia na szeroką skalę bezpieczeństwa ruchu drogowego; zauważa, że producenci powinni stworzyć przejrzyste materiały informacyjne, które pomogą kierowcom w zapoznaniu się z poszczególnymi systemami wspomagania i z ich działaniem;

27.  apeluje o zharmonizowane, ogólnoeuropejskie podejście, które uwzględnia wszystkie przepisy obowiązujące na szczeblu międzynarodowym i krajowym oraz zapewnia ich komplementarność;

28.  wzywa Komisję, by zbadała udział pojazdów specjalnego przeznaczenia w wypadkach na obszarze miast i w razie potrzeby unieważniła istniejące odstępstwa od obowiązku montażu systemów wspomagania kierowcy;

29.  podkreśla, że kursy dla kierowców powinny obejmować okresowe i dodatkowe szkolenia z użytkowania obowiązkowych mechanizmów wspomagania kierowcy, przy czym szczególną uwagę należy zwrócić na osoby starsze i osoby o ograniczonej możliwości poruszania się; wzywa szkoły nauki jazdy, aby z jednej strony włączały kwestie dotyczące obsługi tych systemów do swoich programów szkolenia, a z drugiej strony połączyły uzyskanie prawa jazdy z odbyciem profesjonalnego i praktycznego szkolenia na drodze;

30.  zauważa, że zachęty finansowe, na przykład podatkowe lub ubezpieczeniowe, w przypadku działań takich jak montaż dodatkowych, zwiększających bezpieczeństwo systemów wspomagania kierowcy w samochodach nowych i używanych lub włączenie tego zagadnienia do programu szkolenia kierowców, mogą ułatwić rozpowszechnienie na rynku pojazdów o zaawansowanych cechach w zakresie bezpieczeństwa; wzywa państwa członkowskie do rozważenia wprowadzenia takich mechanizmów;

31.  apeluje do Komisji o nałożenie na uczestników rynku wymogu zapewnienia stosowania otwartych standardów i interfejsów, które pozwolą dodatkowo zwiększyć interoperacyjność, tak aby można było prowadzić niezależne testy poprzez dostęp do istotnych danych dotyczących pojazdów i systemów wraz z ich aktualizacjami oraz by testy te mógł przeprowadzać każdy wykwalifikowany specjalista przy poszanowaniu własności danych i własności intelektualnej;

32.  podkreśla, że należy zapewnić wysoki poziom ochrony i zatrzymywania danych wymagany zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) oraz z prawem do ochrony prywatności i danych osobowych, a także zachować wysoki poziom bezpieczeństwa informatycznego, tak że wykluczone zostanie nowe ryzyko wypadku na skutek zdalnej manipulacji przy systemach pokładowych lub konfliktów związanych z kompatybilnością; zaleca analizę zasad własności danych;

33.  podkreśla znaczenie wykorzystania wiarygodnych informacji o pozycji i czasie pochodzących z satelitarnych systemów pozycjonowania oraz znaczenie stosowania systemu EGNOS/GNSS w zakresie bezpieczeństwa czynnego na drodze; wzywa do zwiększenia wysiłków na rzecz osiągnięcia dokładności systemu EGNOS/GNSS w zakresie bezpieczeństwa czynnego na drodze na poziomie poniżej jednego metra w celu zmiany zdolności systemu do ograniczenia prędkości pojazdu na zdolność systemu do automatycznej ingerencji w jazdę i zmiany toru jazdy; wzywa do działań na rzecz zwiększania bezpieczeństwa drogowego poprzez zintegrowanie danych pochodzących z EGNOS/GNSS z pokładowymi systemami kontroli;

Środki bezpieczeństwa służące zapobieganiu wypadkom

34.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że od listopada 2015 r. hamowanie awaryjne jest już obowiązkowe we wszystkich nowych samochodach ciężarowych i autobusach w UE, ale wzywa Komisję do wprowadzenia obowiązku instalowania w samochodach osobowych, lekkich pojazdach dostawczych, autobusach, autokarach oraz w szczególności w pojazdach ciężarowych systemów automatycznego hamowania awaryjnego rozpoznających pieszych, rowerzystów, lekkie dwukołowe pojazdy silnikowe i motocyklistów, ponieważ mają one duży potencjał w zakresie zapobiegania wypadkom drogowym poprzez autonomiczne i intensywne hamowanie, co powoduje skrócenie drogi hamowania;

35.  apeluje o projektowanie bezpieczniejszych przodów pojazdów ciężarowych, które umożliwiają lepszą widoczność zarówno pieszych i rowerzystów, jak i przeszkód, pozwalając unikać zderzeń i łagodząc ich skutki;

36.  domaga się wprowadzenia obowiązku montażu możliwych do przesterowania inteligentnych systemów wspomagania jazdy z dozwoloną prędkością, które wskazują ograniczenia prędkości, znaki stop i światła oraz interweniują, aby pomóc kierowcy utrzymać dozwoloną prędkość; wzywa państwa członkowskie do zadbania o niebudzący zastrzeżeń stan znaków drogowych z dobrze czytelnym oznakowaniem poziomym i pionowym dróg; podkreśla, że właściwe działanie inteligentnych systemów wspomagających wymaga dostępu do aktualizowanych internetowych map drogowych z danymi na temat bieżących ograniczeń prędkości;

37.  podkreśla, że w celu poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego zwalnianie pojazdów musi być w zwiększonym stopniu sygnalizowane innym użytkownikom drogi przez jednoznaczne sygnały świetlne pojazdów, i oczekuje wprowadzenia obowiązku stosowania sygnalizacji hamowania awaryjnego w formie migającego światła stopu lub migających świateł awaryjnych;

38.  podkreśla, że z uwagi na znaczenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego obowiązkowy powinien być montaż możliwego do przesterowania systemu utrzymywania pojazdu na pasie ruchu, który nie tylko ostrzega, lecz również aktywnie ingeruje w jazdę, nie uniemożliwiając jednak kierowcy bezpośredniego działania; odnotowuje, że używanie takiego systemu ostrzegania wiąże się z koniecznością utrzymania oznaczeń drogowych w stanie zapewniającym ich łatwe rozpoznawanie;

39.  podkreśla, że zwiększenie bezpośredniej widoczności z kabiny kierowcy w przypadku samochodów ciężarowych, autobusów i autokarów oraz zmniejszenie lub wyeliminowanie martwych pól mają kluczowe znaczenie dla zwiększenia bezpieczeństwa ruchu tych pojazdów; wzywa zatem Komisję do wprowadzenia ambitnych i zróżnicowanych norm dotyczących bezpośredniej widoczności oraz obowiązku instalowania kamer przednich, bocznych i tylnych, czujników i asystentów skrętu, przy czym związane z tym środki powinny być zgodne z dyrektywą (UE) 2015/719 i nie powinny prowadzić do przesunięcia wyznaczonych w niej terminów transpozycji;

40.  podkreśla, że należy zapewnić warunki niezbędne do instalowania blokad alkoholowych i systemów wykrywania braku koncentracji i senności kierowcy, a także nalega na stosowanie blokad alkoholowych w przypadku zawodowych kierowców i, jako środek rehabilitacyjny, kierowców, którzy spowodowali wypadek w ruchu drogowym pod wpływem alkoholu i w związku z tym zostali skazani za jazdę pod wpływem alkoholu;

41.  zauważa, że samochody ciężarowe odpowiadają za 15 % ofiar śmiertelnych w wypadkach drogowych, a liczba szczególnie narażonych użytkowników dróg, którzy ponoszą śmierć w wypadkach z udziałem samochodów ciężarowych, wynosi około 1000 rocznie; wzywa zatem Komisję do przyspieszenia obowiązkowego wprowadzenia dla samochodów ciężarowych ambitnych zróżnicowanych norm dotyczących bezpośredniej widoczności z kabiny kierowcy, inteligentnego dostosowania prędkości i automatycznych systemów hamowania awaryjnego z funkcją wykrywania rowerzystów i pieszych w odniesieniu do pojazdów ciężarowych;

Środki bezpieczeństwa służące ograniczeniu skutków wypadków

42.  zauważa, że ciśnienie w oponach ma poważne konsekwencje pod względem bezpieczeństwa drogowego i zużycia paliwa, a także emisji; w związku z tym wzywa Komisję do wprowadzenia obowiązku instalowania bezpośrednich systemów monitorowania ciśnienia w oponach; apeluje też do Komisji o transpozycję do prawa UE poprawek dotyczących systemów monitorowania ciśnienia w oponach, uzgodnionych na forum EKG ONZ, których celem jest stosowanie tych systemów w rzeczywistych warunkach;

43.  uważa, że konieczne jest wprowadzenie obowiązku montażu inteligentnego systemu przypominania o zapięciu pasów bezpieczeństwa na wszystkich przednich siedzeniach we wszystkich pojazdach oraz na tylnych siedzeniach w pojazdach kategorii M1 i N1;

44.  uważa za istotne wprowadzenie obowiązku montowania automatycznych systemów regulacji pasów bezpieczeństwa w celu uniknięcia urazów szyi;

45.  wzywa Komisję, by od 2019 r. rozszerzyła obowiązek montażu systemu „eCall” na motocykle, pojazdy ciężarowe i autobusy oraz udostępniła ten system również na potrzeby modernizacji wyposażenia, tak aby objąć nim jak najwięcej pojazdów drogowych;

46.  domaga się dokładnej i ugruntowanej statystyki wypadków w UE, łącznie ze statystyką przyczyn wypadków, danymi dotyczącymi narażenia, wykazem obrażeń i uczestników wypadków, oraz zauważa, że rejestr danych dotyczących zdarzeń może być tutaj szczególnie pomocny, przy czym dane muszą pozostać anonimowe, a ich analiza powinna być wykorzystywana wyłącznie do badania wypadków;

47.  domaga się gromadzenia w całej Unii danych dotyczących osób, które zmarły lub odniosły obrażenia w pojazdach z przyczyn innych niż wypadki; zauważa, że nie są dostępne dane dotyczące ofiar udaru cieplnego doznanego w pojeździe;

48.  apeluje o lepsze przepisy w zakresie bezpieczeństwa autobusów i autokarów zasilanych różnymi rodzajami paliwa, w tym autobusów zasilanych sprężonym gazem ziemnym (CNG), aby zapewnić maksymalną ochronę pasażerów;

49.  zauważa, że zmieniona konstrukcja urządzenia zabezpieczającego przed wjechaniem pod przód pojazdu w pojazdach ciężarowych mogłaby przyczynić się do zmniejszenia o 20 % liczby ofiar śmiertelnych w czołowych zderzeniach samochodów osobowych i ciężarowych; wzywa Komisję do wprowadzenia obowiązku stosowania we wszystkich nowych pojazdach ciężarowych urządzeń zabezpieczających przed wjechaniem pod przód pojazdu, które mają lepsze parametry pod względem pochłaniania energii;

50.  domaga się obowiązkowych testów zderzeniowych przednich, bocznych i tylnych dla:

   a) pojazdów terenowych (SUV) o podwyższonej pozycji siedzeń i maksymalnej masie powyżej 2500 kg oraz
   b) pojazdów z napędem elektrycznym i innymi nowymi technologiami napędowymi;

51.  wzywa Komisję do aktualizacji również wymogów związanych z testowaniem systemów bezpieczeństwa biernego w pojazdach silnikowych, tak aby uwzględnić ochronę wszystkich szczególnie narażonych użytkowników dróg w zderzeniach czołowych i tylnych z udziałem nie tylko pieszych, ale i rowerzystów;

52.  wzywa Komisję do zapewnienia rynkowi wystarczającego i realistycznego czasu na dostosowanie się do tych środków;

53.  podkreśla, że dyrektywa (UE) 2015/719 w sprawie wymiarów i obciążeń pojazdów ciężarowych stwarza duże możliwości w zakresie poprawy bezpieczeństwa pojazdów ciężarowych; wzywa Komisję do przyspieszenia prac nad tą dyrektywą i przedstawienia jej oceny bez zbędnej zwłoki;

o
o   o

54.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 200 z 31.7.2009, s. 1.
(2) Dz.U. L 35 z 4.2.2009, s. 1.
(3) Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 134.
(4) Dz.U. L 68 z 13.3.2015, s. 9.
(5) Dz.U. L 115 z 6.5.2015, s. 1.
(6) Dz.U. L 123 z 19.5.2015, s. 77.
(7) Dz.U. C 316 z 22.9.2017, s. 155.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0228.
(9) Dz.U. C 75 z 26.2.2016, s. 49.
(10) Dz.U. C 56E z 26.2.2013, s. 54.
(11) Dz.U. C 168E z 14.6.2013, s. 72.


Typologie terytorialne ***I
PDF 398kWORD 49k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 w odniesieniu do typologii terytorialnych (Tercet) (COM(2016)0788 – C8-0516/2016 – 2016/0393(COD))
P8_TA(2017)0424A8-0231/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0788),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 338 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0516/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 29 marca 2017 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 13 lipca 2017 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 4 października 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego (A8-0231/2017),

1.  zatwierdza poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 listopada 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 w odniesieniu do typologii terytorialnych (Tercet)

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/2391.)

(1)Dz.U. C 209 z 30.6.2017, s. 71.
(2)Dz.U. C 342 z 12.10.2017, s. 74.


Uznawanie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej ***I
PDF 401kWORD 58k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej oraz uchylającej dyrektywę Rady 96/50/WE i dyrektywę Rady 91/672/EWG (COM(2016)0082 – C8-0061/2016 – 2016/0050(COD))
P8_TA(2017)0425A8-0338/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0082),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 91 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0061/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 13 lipca 2016 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 30 czerwca 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki, jak również opinie przedstawione przez Komisję Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz Komisję Prawną (A8-0338/2016),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 listopada 2017 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej oraz uchylającej dyrektywy Rady 91/672/EWG i 96/50/WE

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2017/2397.)

(1) Dz.U. C 389 z 21.10.2016, s. 93.


Współpraca między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów ***I
PDF 401kWORD 59k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów (COM(2016)0283 – C8-0194/2016 – 2016/0148(COD))
P8_TA(2017)0426A8-0077/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0283),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8‑0194/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Zgromadzenie Narodowe Bułgarii, Izbę Poselską Republiki Czeskiej, Radę Związkową Austrii oraz Riksdag, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 października 2016 r.(1),

–  uwzględniając tymczasowe porozumienie zatwierdzone przez właściwą komisję na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz zobowiązanie przedstawiciela Rady złożone w piśmie z dnia 30 czerwca 2017 r. do przyjęcia stanowiska Parlamentu zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz opinię Komisji Prawnej (A8-0077/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 listopada 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/2394.)

(1)Dz.U. C 34 z 2.2.2017, s. 100.


Wykorzystanie instrumentów polityki spójności przez regiony w reakcji na zmiany demograficzne
PDF 485kWORD 65k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie wykorzystania instrumentów polityki spójności przez regiony w reakcji na zmiany demograficzne (2016/2245(INI))
P8_TA(2017)0427A8-0329/2017

Parlament Europejski,

—  uwzględniając art. 174 oraz art. 175 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1301/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz w sprawie przepisów szczegółowych dotyczących realizacji celu „Inwestycje na rzecz wzrostu i zatrudnienia” i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1080/2006(2),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1304/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1081/2006(3),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1299/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie przepisów szczegółowych dotyczących wsparcia z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna”(4),

–  uwzględniając Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1302/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1082/2006 w sprawie europejskiego ugrupowania współpracy terytorialnej (EUWT) w celu doprecyzowania, uproszczenia i usprawnienia procesu tworzenia takich ugrupowań oraz ich funkcjonowania(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lutego 2016 r. w sprawie specyficznej sytuacji wysp(6),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1300/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1084/2006(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 kwietnia 2017 r. w sprawie w sprawie kobiet i ich roli na obszarach wiejskich(8),

—  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 maja 2016 r. w sprawie polityki spójności w regionach górskich UE(9),

—  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 września 2015 r. w sprawie sprawozdania z realizacji, wyników i ogólnej oceny Europejskiego Roku Aktywności Osób Starszych i Solidarności Międzypokoleniowej(10),

—  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 maja 2016 r. w sprawie nowych narzędzi rozwoju terytorialnego w polityce spójności na lata 2014–2020: zintegrowane inwestycje terytorialne (ZIT) i rozwój lokalny kierowany przez społeczność (RLKS)(11),

—  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie zmian demograficznych oraz ich konsekwencji dla przyszłej polityki spójności UE(12),

—  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 listopada 2010 r. w sprawie wyzwań demograficznych i solidarności między pokoleniami(13),

—  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 września 2010 r. w sprawie europejskiej strategii na rzecz rozwoju gospodarczego i społecznego regionów górskich, wysp i obszarów słabo zaludnionych(14),

—  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie demograficznej przyszłości Europy(15),

—  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie wyzwań demograficznych i solidarności między pokoleniami(16),

—  uwzględniając sprawozdanie Komisji pt. „The 2015 Ageing Report. Economic and budgetary projections for the 28 EU Member States (2013-2060) (European Economy 3/2015)” [Sprawozdanie na temat starzenia się społeczeństwa, 2015 r.: prognozy gospodarcze i budżetowe dla 28 państw członkowskich UE (na lata 2013–2060) (Nr 3 w cyklu poświęconym europejskiej gospodarce 2015)],

—  uwzględniając szóste sprawozdanie Komisji z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej pt. „Inwestycje na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia – promowanie rozwoju i dobrego rządzenia w regionach i miastach UE”,

—  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 kwietnia 2017 r. pt. „Inicjatywa na rzecz wspierania równowagi między życiem zawodowym a prywatnym pracujących rodziców i opiekunów” (COM(2017)0252),

—  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 29 kwietnia 2009 r. pt. „Sprostanie wyzwaniom związanym ze skutkami starzenia się społeczeństwa w UE (Sprawozdanie na temat starzenia się społeczeństwa, 2009)” (COM(2009)0180),

—  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 10 maja 2007 r. pt. „Promowanie solidarności między pokoleniami” (COM(2007)0244),

—  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 12 października 2006 r. pt. „Demograficzna przyszłość Europy – przekształcić wyzwania w nowe możliwości” (COM(2006)0571),

—  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 16 marca 2005 r. pt. „Zielona Księga – »Wobec zmian demograficznych: nowa solidarność między pokoleniami«” (COM(2005)0094),

—  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 6 maja 2015 r. pt. „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy” (COM(2015)0192),

—  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Regionów z dnia 16 czerwca 2016 r. w sprawie reakcji UE na wyzwania demograficzne(17),

—  uwzględniając opublikowane we wrześniu 2013 r. studium Dyrekcji Generalnej Parlamentu Europejskiego ds. Polityki Wewnętrznej Unii Europejskiej, Departament Tematyczny B: Polityka Strukturalna i Polityka Spójności pt. „W jaki sposób polityka regionalna i polityka spójności mogą pomóc w sprostaniu wyzwaniom demograficznym?”,

—  uwzględniając publikację Europejskiej Sieci Obserwacyjnej Rozwoju Terytorialnego i Spójności Terytorialnej pt. „Revealing territorial potentials and shaping new policies in specific types of territories in Europe: islands, mountains, sparsely populated and coastal regions” [Odkrywanie potencjału terytorialnego i kształtowanie nowej polityki dotyczącej europejskich obszarów o specyficznych uwarunkowaniach geograficznych: wysp, regionów górskich, obszarów słabo zaludnionych i regionów przybrzeżnych](18),

—  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

—  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego oraz stanowisko w formie poprawek Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0329/2017),

A.  mając na uwadze, że zmiany demograficzne to prawdziwy problem w Europie i na całym świecie, a także jedno z najważniejszych wyzwań, nie tylko w kontekście ogólnym, ale również dla wzmocnienia polityki rozwoju lokalnego i terytorialnego w dzisiejszej UE, obok problemów związanych z zatrudnieniem, niekontrolowaną globalizacją, zmianami klimatu, przejściem na gospodarkę niskoemisyjną oraz wyzwań stawianych przez zmiany technologiczne i przemysłowe oraz włączenie społeczne i gospodarcze;

B.  mając na uwadze, że tak jak ma to miejsce w większości społeczeństw poprzemysłowych, od kilku dekad wzrasta długość życia obywateli Europy, a współczynnik płodności utrzymuje się na niskim poziomie, co może zmienić strukturę ludności i piramidę wieku, a czego skutkiem ubocznym jest malejąca liczba ludności w wieku produkcyjnym i starzenie się społeczeństwa; mając na uwadze, że kryzys gospodarczy, który dotknął całą Unię Europejską, wywarł ogromny wpływ na wiele obszarów i regionów, w szczególności wiejskich, a zwłaszcza doprowadził do ubóstwa na tych obszarach i do ich wyludnienia; mając na uwadze, że utrzymujące się zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć oraz rosnące zróżnicowanie emerytur poważnie utrudniają uczestnictwo kobiet w rynku pracy;

C.  mając na uwadze, że prognozuje się, iż szybki wzrost liczby ludności w krajach rozwijających się i niż demograficzny w UE doprowadzi do spadku udziału Unii Europejskiej w światowej populacji z 6,9 % w roku 2015 do 5,1 % w roku 2060(19);

D.  mając na uwadze, że zgodnie z prognozami w 132 z 273 regionów poziomu NUTS 2 wystąpi spadek liczby ludności pomiędzy rokiem 2015 a 2050(20); mając na uwadze, że spadek ten będzie szczególnie niekorzystny dla lokalnych jednostek administracyjnych;

E.  mając na uwadze, że priorytetowym celem Unii i wszystkich państw członkowskich jest promowanie wzrostu w trzech wymiarach, czyli inteligentnego, trwałego i sprzyjającego włączeniu społecznemu;

F.  mając na uwadze, że cechy geograficzne lub demograficzne przyczyniają się do nasilenia problemów związanych z rozwojem; mając na uwadze, że w związku z tym Traktat z Lizbony do celów spójności gospodarczej i społecznej dodał spójność terytorialną;

G.  mając na uwadze, że zmiany demograficzne nie rozkładają się równomiernie we wszystkich krajach i regionach ze względu na naturalną dynamikę i przepływy migracyjne, z jakimi się one wiążą, a mianowicie liczba ludności na większości obszarów miejskich, a zwłaszcza metropolitalnych, wzrasta, podczas gdy maleje ona na większości obszarów wiejskich i obszarów oddalonych, a w regionach najbardziej oddalonych sytuacja jest bardzo zróżnicowana; mając na uwadze, że taka nierównowaga stanowi wielkie wyzwanie, zarówno dla obszarów wyludniających się, jak i dla tych, do których napływa ludność; mając na uwadze, że obszary oddalone lub takie, do których dostęp jest utrudniony, są najbardziej narażone na wystąpienie niżu demograficznego; mając na uwadze, że z drugiej strony należy zwrócić uwagę na skutki „suburbanizacji”, która w wyniku dużej migracji ludności z dużych miast na otaczające je obszary wywiera presję na władze lokalne i regionalne;

H.  mając na uwadze, że regiony Europy nie są obszarami jednolitymi oraz mogą obejmować obszary dotknięte bezrobociem lub ubóstwem i borykać się ze szczególnymi problemami, w szczególności w zakresie zmian demograficznych, co wymaga wdrożenia ukierunkowanych narzędzi służących do zmniejszenia różnic wewnątrzregionalnych oraz poprawy równowagi terytorialnej między obszarami miejskimi, podmiejskimi i wiejskimi;

I.  mając na uwadze, że kobiety, szczególnie matki samotnie wychowujące dzieci, są bardziej narażone na ubóstwo i wykluczenie;

J.  mając na uwadze, że zmiany demograficzne stanowią wyzwanie dla zagwarantowania spójności społecznej i dobrobytu całości populacji oraz tworzenia warunków dla rozwoju gospodarczego o zrównoważonym charakterze; mając na uwadze, że zmiany demograficzne mają wpływ na infrastrukturę oraz dostępność i jakość usług, co przekłada się na różnice w łączności lub nierówny dostęp do technologii medycznych i często wynika z niewystarczających powiązań między ludnością miast i wsi;

K.  mając na uwadze, że zmiany demograficzne wiążą się z poważnymi wyzwaniami politycznymi w różnych dziedzinach związanych z wieloma obszarami polityki spójności; mając na uwadze, że polityka regionalna oraz objęte nią europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne, w tym Fundusz Spójności, są kluczowymi instrumentami reagowania na te zmiany;

L.  mając na uwadze, że obszary niezurbanizowane w Unii Europejskiej są zamieszkałe przez 113 mln osób, obejmują 12 mln gospodarstw oraz 172 mln ha gruntów rolnych i mają znaczny wpływ na gospodarkę, kulturę i ekosystemy w Europie;

M.  mając na uwadze, że odpowiednia infrastruktura i odpowiedni poziom usług to ważne czynniki w zarządzaniu strukturą ludności w regionach, które są słabo zaludnione lub borykają się z emigracją i w których inwestycje i miejsca pracy mają większe znaczenie;

N.  mając na uwadze, że odpowiednia infrastruktura, dostęp do usług publicznych i dobrej jakości miejsca pracy są ważnymi czynnikami decydującymi o chęci pozostania na danym terenie;

O.  mając na uwadze, że kobiety, szczególnie powyżej 60. roku życia, są bardziej narażone na ubóstwo i wykluczenie społeczne niż mężczyźni;

P.  mając na uwadze, że w regionach słabiej rozwiniętych zmiany demograficzne wywierają najbardziej znaczące skutki;

Q.  mając na uwadze, że zmiany demograficzne zachodzące na terenach wiejskich nie tylko mają poważne skutki demograficzne, ale również dotyczą gospodarki, kwestii społecznych, rozbicia terytorialnego, jakości życia i środowiska;

R.  mając na uwadze, że równouprawnienie płci stanowi prawo podstawowe i wspólną wartość UE oraz jest koniecznym warunkiem osiągnięcia przez UE celów w zakresie wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i spójności społecznej;

S.  mając na uwadze, że równouprawnienie płci stanowi ważny instrument rozwoju gospodarczego i spójności społecznej;

T.  mając na uwadze, że negatywne zmiany demograficzne zwiększają zapotrzebowanie na większą solidarność międzypokoleniową;

Uwagi ogólne

1.  podkreśla, że zmiany demograficzne pociągają za sobą znaczną presję gospodarczą, społeczną, podatkową i środowiskową wywieraną na rządy państw członkowskich oraz władze lokalne i regionalne w zakresie zapewniania usług publicznych, szczególnie opieki społecznej i usług socjalnych, budowania i utrzymania infrastruktury oraz ochrony ekosystemów przez zrównoważone planowanie przestrzenne; podkreśla, że te rodzaje presji będą się nasilać wskutek zmniejszania się liczby ludności aktywnej zawodowo i wyższego wskaźnika obciążenia demograficznego; podkreśla kluczową rolę wysokiej jakości usług publicznych i prywatnych; podkreśla, jak ważny jest łatwy dostęp do wysokiej jakości i przystępnych cenowo usług publicznych i prywatnych, które są narzędziem zapewniania równouprawnienia kobiet i mężczyzn;

2.  uważa, że zmianom demograficznym należy przeciwdziałać w sposób skoordynowany, w ramach działań wszystkich władz europejskich, krajowych, regionalnych i lokalnych, przez realizowanie zróżnicowanych strategii przystosowawczych, odzwierciedlających realia lokalne i regionalne oraz przez skuteczne wielopoziomowe sprawowanie rządów, nie tylko w odniesieniu do struktury szczegółowych strategii politycznych ukierunkowanych na konkretne regiony, ale także w odniesieniu do realizacji tych strategii; jest zdania, że celem tej skoordynowanej i zintegrowanej reakcji powinno być podnoszenie jakości życia i zapewnianie obywatelom lepszych możliwości gospodarczych oraz inwestowanie w wysokiej jakości, łatwo dostępne i niedrogie usługi społeczne i publiczne w odnośnych regionach; uważa ponadto, że należy zaangażować przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego oraz inne zainteresowane podmioty; zauważa, że wszelkie plany globalne muszą uwzględniać rolę miast, obszarów wiejskich oraz obszarów rybackich i nadmorskich, a także obszarów borykających się ze szczególnymi problemami związanymi z sytuacją geograficzną lub demograficzną, w związku z czym należy również brać pod uwagę szczególne wyzwania występujące w regionach najbardziej oddalonych, najbardziej na północ wysuniętych regionach o bardzo niskiej gęstości zaludnienia oraz regionach wyspiarskich, transgranicznych lub górskich, jak wyraźnie stwierdzono w Traktacie z Lizbony; wzywa państwa członkowskie i Komisję do wzięcia pod uwagę wpływu różnych strategii politycznych na równouprawnienie płci i zmiany demograficzne;

3.  uznaje, że choć zmiany demograficzne tworzą nowe wyzwania, oferują one również możliwości rozwoju na szczeblu lokalnym w następstwie zmieniających się potrzeb społeczności miejskich, przede wszystkim pod względem odżywiania, spędzania czasu wolnego i wypoczynku, dzięki potencjałowi rolnictwa, leśnictwa i rybołówstwa oraz wysokiej jakości, bezpiecznym i zróżnicowanym produktom; uważa, że turystyka wiejska w ogólności, a w szczególności turystyka ekologiczna, handel elektroniczny, usługi świadczone na poziomie społeczności lokalnych i srebrna gospodarka również oferują możliwości rozwoju na szczeblu lokalnym, zwiększenia wartości krajowych produktów rolniczych i pozarolniczych, takich jak rękodzieło artystyczne, hafty i wyroby ceramiczne, za pośrednictwem europejskiego systemu ochrony oznaczeń geograficznych; podkreśla w związku z tym znaczenie strategii inteligentnej specjalizacji, które wspierają regiony i lokalne obszary w określaniu działań o wysokiej wartości dodanej i stworzenie atrakcyjnych dla innowacji ekosystemów, począwszy od prawdziwej strategii wielowymiarowego rozwoju obszarów wiejskich, która łączy gospodarkę o obiektu zamkniętym z planowaniem przestrzennym; podkreśla, że agroturystyka, która pomaga w utrzymaniu dynamicznego stylu życia na obszarach wiejskich, również stanowi ważny sektor; podkreśla znaczenie dialogu społecznego i włączenia partnerów społecznych wraz z innymi zainteresowanymi stronami i władzami na szczeblu lokalnym na wszystkich etapach opracowywania i wdrażania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, aby lepiej przewidywać skutki zmian demograficznych na lokalnych rynkach pracy oraz opracowywać strategie podejmowania takich wyzwań;

Charakterystyka zmian demograficznych w UE

4.  zauważa, że główne problemy dotyczące zmian demograficznych, z którymi boryka się obecnie wiele części UE, to starzenie się w wyniku zakłóceń piramidy wiekowej, spadek liczby urodzeń oraz późniejszy drastyczny spadek liczby dzieci i młodzieży, stałe zmniejszanie się liczby ludności, niedobory wykwalifikowanej siły roboczej, brak miejsc pracy, emigracja młodych ludzi ze względu na możliwości zatrudnienia oraz zmiany w strukturze demograficznej; uważa, że obecna polityka rolna , zanik tradycyjnych rodzajów działalności, produktów, systemów produkcji i siły roboczej, utrata lokalnej wiedzy fachowej, brak widoczności pracy wykonywanej przez kobiety, niski poziom przedsiębiorczości, niska lub zerowa konkurencyjność regionów z powodu braku inwestycji, utrata różnorodności biologicznej, postępujące zakrzewienie lasów oraz zagrożenie pożarem również są istotnymi problemami związanymi ze zmianami demograficznymi; podkreśla, że skutki tych zmian znacznie różnią się w zależności od regionu, częściowo ze względu na przemieszczanie się ludności do dużych ośrodków miejskich w poszukiwaniu pracy;

5.  podkreśla, że jednym z głównych celów unijnej polityki demograficznej powinno być uwzględnienie wszystkich obszarów, które muszą zmagać się z nierównowagą demograficzną, oraz specyficznych uwarunkowań tych obszarów, czyli czynników, do których od dawna starano się dostosować politykę spójności, co będzie wymagało podjęcia jeszcze większych starań po roku 2020; wskazuje, że zmiany demograficzne dotyczą wszystkich obszarów, tj. zarówno obszarów wiejskich, jak i miast, lecz mają różne implikacje i zależą od różnych czynników, takich jak intensywność i szybkość, z jaką zachodzą lub dotykają regionów przyjmujących migrantów lub regionów o malejącej liczbie ludności;

6.  podkreśla konieczność promowania i wspierania małych i średnich gospodarstw rolnych działających na terenach górskich i wiejskich, które dzięki zastosowaniu tradycyjnych technik i metod produkcji wykorzystujących w zintegrowany i zrównoważony sposób zasoby naturalne, takie jak pastwiska i różnego rodzaju uprawy roślin pastewnych, wytwarzają produkty o szczególnych cechach jakościowych i mogą doprowadzić do odwrócenia lub ograniczenia procesu wyludniania się tych obszarów;

7.  podkreśla, że te zmiany demograficzne nie są w UE zjawiskiem nowym, ale obecnie nasilają się z niespotykaną dotąd intensywnością, szczególnie wskutek presji społecznej i gospodarczej; zwraca uwagę, że liczba osób starszych stale rośnie – co roku blisko 2 mln osób osiąga wiek 60 lat – co ma wpływ na planowanie przestrzenne oraz planowanie w dziedzinie polityki mieszkaniowej i transportowej, a także na inne rodzaje infrastruktury i usług; zauważa z zaniepokojeniem, że w regionach charakteryzującym się gwałtownym spadkiem liczby ludności w wieku produkcyjnym wyzwania demograficzne będą szczególnie dotkliwe; uznaje, że brak inwestycji, słabo rozwinięta infrastruktura, ograniczona łączność, ograniczony dostęp do usług społecznych i brak miejsc pracy to kluczowe czynniki wyludniania; podkreśla, że zmiany demograficzne mogą mieć znaczny wpływ w szczególności na emerytury i zrównoważenie środowiskowe, ponieważ zarówno wyludnianie się obszarów wiejskich, jak i rosnąca urbanizacja oddziałują na ekosystemy, ochronę przyrody i wykorzystanie zasobów naturalnych, pociągając za sobą szczególne konsekwencje dla użytkowania gruntów miejskich, infrastruktury, rynków nieruchomości i terenów zielonych;

8.  uważa, że aspekt płci w kontekście zmian demograficznych należy uwzględnić w sposób przekrojowy, ponieważ w regionach doświadczających niżu demograficznego występuje również dysproporcja płci i struktury wiekowej wskutek migracji wewnętrznej; uważa, że wyzwania wynikające ze zmian demograficznych mogą i muszą być podejmowane w ramach polityki sprzyjającej równouprawnieniu płci, w związku z czym należy uwzględniać aspekt płci w debatach dotyczących wszystkich kwestii związanych z problemami demograficznymi; uważa w związku z tym, że w przyszłości należy nasilić wdrażanie zasady uwzględniania aspektu płci w ramach wszystkich europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych;

9.   przypomina, że strategia „Europa 2020” zajmuje się kwestią wyzwań demograficznych w większości z siedmiu inicjatyw przewodnich, zaprojektowanych w celu rozwiązania problemów i ustanowienia podstawowych priorytetów Unii w dziedzinie zatrudnienia, innowacji, edukacji, ograniczenia ubóstwa, klimatu i energetyki; podkreśla, że zasadnicza część działań związanych z wdrażaniem tej strategii i jej inicjatyw przewodnich opiera się na wsparciu finansowym z instrumentów polityki spójności, łącznie z postanowieniami mającymi na celu zajęcie się zmianami demograficznymi i starzeniem się ludności; podkreśla również, że te wymiary należy uwypuklić we wszystkich instrumentach Unii Europejskiej;

10.  uważa, że wyzwania związane ze spadkiem liczby ludności i starzeniem się ludności będą wymagać obiektywnej, dokładnej i rozległej ponownej oceny wielu ustalonych działań i programów gospodarczych, społecznych i politycznych, w których będzie należało uwzględnić perspektywę długoterminową;

Koordynacja strategii politycznych UE

11.  wzywa do zwiększenia koordynacji instrumentów UE – w szczególności wspólnej polityki rolnej (WPR), europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, w tym Funduszu Spójności, Europejskiej współpracy terytorialnej, Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) i instrumentu „Łącząc Europę” – w celu zapewnienia bardziej kompleksowego podejścia do zmian demograficznych; stwierdza, że skoro mechanizmy stosowane do tej pory nie zdołały powstrzymać postępu zakłóceń równowagi demograficznej, należy dokonać przeglądu obecnych kierunków polityki i działania wszystkich wymienionych mechanizmów; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje wysiłki podejmowane na rzecz zmaksymalizowania synergii między europejskimi funduszami strukturalnymi i inwestycyjnymi a Europejskim Funduszem na rzecz Inwestycji Strategicznych; ponownie wzywa Komisję do zaproponowania strategii dotyczącej zmian demograficznych, w której następujące dziedziny będą traktowane priorytetowo: godne zatrudnienie i jakość stosunku pracy, ze szczególnym naciskiem na nowe formy pracy i jej funkcję społeczną; terytorialny aspekt polityki promującej działalność gospodarczą i zatrudnienie; rozwój infrastruktury zwiększającej dostęp do obszarów dotkniętych trudnościami demograficznymi, takimi jak czynnik lokalizacji przedsiębiorstw, i konkurencyjność tych obszarów; powszechny zasięg ICT o konkurencyjnej jakości i konkurencyjnych cenach na terenach o mniejszej gęstości zaludnienia; zapewnienie podstawowych państwowych usług opieki na terenach dotkniętych trudnościami demograficznymi; lokalny transport publiczny w celu zapewnienia dostępu do usług publicznych; strategie polityczne mające na celu zapewnienie lepszej równowagi między obowiązkami rodzinnymi i zawodowymi, zrównoważonej wymiany pokoleń, a także odpowiedniej opieki nad osobami niesamodzielnymi; strategie polityczne w zakresie przyjmowania, integracji i powrotu migrantów i uchodźców objętych ochroną międzynarodową oraz szerokie stosowanie nowych, bardziej atrakcyjnych ram komunikacji na obszarach wiejskich; podkreśla znaczenie istniejących inicjatyw, takich jak Europejskie partnerstwo na rzecz innowacji sprzyjającej aktywnemu starzeniu się w dobrym zdrowiu, nowoczesne technologie w służbie osobom starszym oraz wspólnoty wiedzy i innowacji EIT w obszarze technologii informacyjno-komunikacyjnych oraz zdrowia; wzywa Komisję do uwzględnienia rozwiązań, które już zostały opracowane w ramach tych inicjatyw, przy podejmowaniu wyzwań demograficznych, z którymi mierzą się regiony europejskie; zwraca uwagę na znaczenie europejskich ram kwalifikacji dla uczenia się przez całe życie dla wspierania kształcenia i szkolenia na obszarach zagrożonych wyludnieniem; uważa, że w ramach inicjatywy dotyczącej lepszego stanowienia prawa należy włączyć do oceny oddziaływania poprzedzającej każdą unijną inicjatywę ustawodawczą wymóg oceny tej inicjatywy pod względem oddziaływania w wymiarze demograficznym;

12.  podkreśla znaczenie włączenia przez UE kwestii demograficznych do wszystkich dziedzin polityki, m.in. uwzględnienia ich w jej pozycjach budżetowych, żeby umożliwić rozwój tych kierunków polityki, w szczególności w dziedzinie spójności, zatrudnienia, rolnictwa, środowiska, społeczeństwa informacyjnego, badań, rozwoju technologicznego i innowacji, zatrudnienia, edukacji, polityki społecznej i transportu; uważa, że ustalenia zawarte w sprawozdaniach w sprawie oddziaływania zmian demograficznych należy uwzględniać przy opracowywaniu strategii politycznych i demograficznych kryteriów, które bierze się pod uwagę w ocenie wyników tych strategii politycznych i niepożądanych skutków w celu sprzyjania podejściu do zmian demograficznych, które obejmuje zaangażowanie władz lokalnych i regionalnych; jest zdania, że należy poświęcić szczególną uwagę obszarom wiejskim, które szczególnie borykają się z tymi problemami demograficznymi; w tym kontekście podkreśla potencjał inicjatywy na rzecz inteligentnych wsi, która w połączeniu z nowoczesnymi technologiami, takimi jak sieć 5G, oraz innowacyjnością umożliwi rewitalizację społeczności wiejskich; dodatkowo podkreśla znaczenie bliższej współpracy między obszarami wiejskimi i miejskimi; podkreśla znaczenie zapewnienia powszechnego dostępu do niedrogich usług publicznych i infrastruktury wysokiej jakości – w tym do cyfrowych usług publicznych i infrastruktury, szczególnie dla dzieci, młodzieży i osób starszych – dla wspierania włączenia społecznego, zapewnienia równouprawnienia płci i łagodzenia skutków zmian demograficznych; podkreśla, że ważne jest – szczególnie na obszarach zagrożonych wyludnieniem – tworzenie możliwości płatnego zatrudnienia, tak aby chronić lokalne społeczności i zapewnić warunki ułatwiające zachowanie odpowiedniej równowagi między życiem zawodowym a osobistym; uważa, że należy położyć nacisk na globalną wizję geograficzną dla obszarów miejskich i wiejskich jako uzupełniających się obszarów funkcjonalnych; podkreśla, że potrzebna jest ściślejsza integracja między różnymi funduszami, aby zapewnić prawdziwie zrównoważony rozwój lokalny oparty na zaangażowaniu społecznym; podkreśla, że polityka demograficzna UE powinna w większym stopniu zmierzać do wzajemnego uzupełnienia i koordynacji z państwami członkowskimi i w wymiarze horyzontalnym; przypomina, że Unia Europejska nie tylko zapewnia fundusze na potrzeby rozwoju terytorialnego, ale również w znacznym stopniu kształtuje zdolności organów lokalnych i regionalnych do wykorzystania własnych środków w celu przeciwdziałania nierównościom społeczno-terytorialnym; podkreśla, że wprawdzie dzięki procesowi unowocześnienia polityki pomocy przyznawanej przez państwo udało się osiągnąć uproszczenie i rozszerzenie zakresu wyjątków, które nie wymagają zgłoszenia, lecz obecne ramy nadal są skomplikowane i uciążliwe dla mniejszych organów szczebla lokalnego i regionalnego; uważa, że wprawdzie w 2014 r. znacznie uproszczono prawo zamówień publicznych, lecz nadal istnieje zbyt wiele utrudnień, z powodu których małe organy szczebla lokalnego i regionalnego nie mogą poprawić obrotu gospodarczego na tych wrażliwych obszarach;

13.  jest zdania, że UE powinna wspierać politykę migracji i integracji w państwach członkowskich, przy poszanowaniu praw i kompetencji państw członkowskich, jak również zasady pomocniczości, tak aby zminimalizować negatywne tendencje demograficzne; podkreśla istotną rolę strategii politycznych służących zakładaniu i wspieraniu rodzin; uważa, że samorządy lokalne i regionalne powinny posiadać zdolność do skutecznego wdrażania w terenie polityki włączenia społecznego; jest zdania, że władze lokalne i regionalne powinny aktywnie uczestniczyć w działaniach podejmowanych w celu sprostania wyzwaniom demograficznym; apeluje, aby w rocznej analizie wzrostu gospodarczego oraz zaleceniach dla poszczególnych krajów uwzględniane były różnice regionalne i zakłócenia równowagi w obrębie regionów państw członkowskich; uważa, że w regionach przygranicznych taka współpraca musi odzwierciedlać zarówno oczekiwania, jak i zakres inicjatyw transgranicznych; sugeruje opracowanie programów szkoleniowych w tym obszarze, aby umożliwić lepsze zrozumienie powiązanych zagadnień i upowszechnić wiedzę o nich; uważa, że podejście do rozwiązywania problemów demograficznych musi być zintegrowane dla całej Europy oraz że rozwiązanie problemu w jednej części kontynentu nie powinno mieć negatywnego wpływu na inne obszary europejskie; wzywa do stworzenia na szczeblu ogólnoeuropejskim sieci wymiany dobrych praktyk i doświadczeń, za pośrednictwem której władze lokalne i regionalne oraz zainteresowane podmioty społeczeństwa obywatelskiego będą mogły uczyć się od siebie, jak rozwiązywać problemy wynikające ze zmian demograficznych;

Zwiększanie skuteczności funduszy europejskich

14.  podkreśla, że należy zwiększyć skuteczność europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w rozwiązywaniu problemów związanych ze zmianami demograficznymi w kolejnym okresie programowania poprzez większe i bardziej konkretne ukierunkowanie działań na zmiany demograficzne jako obszar priorytetowy w przyjętych rozporządzeniach oraz rozpowszechnienie wytycznych mających na celu wsparcie państw członkowskich, regionów i samorządów lokalnych, co pozwoliłoby na wykorzystanie możliwości uwzględnienia zmian demograficznych, które oferują fundusze strukturalne i inwestycyjne, podczas opracowywania i wdrażania umów o partnerstwie i programów operacyjnych; bardziej aktywne podejście do kształtowania polityki demograficznej oraz wymiany dobrych praktyk i doświadczeń w celu pozyskania wiedzy instytucjonalnej; zapewnienie instytucjom zarządzającym i lokalnym zainteresowanym stronom wsparcia technicznego umożliwiającego realizację skutecznych strategii politycznych ukierunkowanych na zmiany demograficzne na szczeblu zarówno krajowym, jak i regionalnym; zobowiązanie samorządów terytorialnych do aktywnego uczestnictwa w projektowaniu i ocenie wewnętrznej programów wykorzystania funduszy i zarządzaniu nimi oraz konieczne rozpoznanie obszarów objętych problemami demograficznymi na poziomie NUTS 3 i na szczeblu lokalnych jednostek administracyjnych; zachęca do udzielenia wsparcia technicznego oraz szkolenia lokalnych zainteresowanych stron i organów zarządzających w celu wdrożenia skutecznych strategii politycznych stanowiących odpowiedź na zmiany demograficzne na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym; uważa, że często w niektórych państwach członkowskich dotacje regionalne na poziomie NUTS 2 maskują nierówności społeczno-terytorialne, wewnątrzregionalne, a nawet ponadregionalne; wzywa do uwzględnienia problemów występujących w terenie na unijnych mapach pomocy regionalnej, by można było kierować pomoc do obszarów w najbardziej niekorzystnej sytuacji;

15.  domaga się, by Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego w większym stopniu przyczyniał się do tego, aby obszary o wysokich wskaźnikach starzenia się oraz dużym odsetku obszarów wiejskich i odpływu ludności mogły poprawić swoją infrastrukturę transportową i telekomunikacyjną, zmniejszyć przepaść cyfrową i poprawić poziom usług publicznych, a także by wspierał ten proces; podkreśla w związku z tym znaczenie „e-zdrowia”; wzywa państwa członkowskie i regiony do lepszego ukierunkowania dostępnych inwestycji w reakcji na zmiany demograficzne i ich oddziaływanie;

16.  wzywa Komisję do wykorzystania środków polityki spójności, by zahamować rosnącą migrację z obszarów słabo zaludnionych, na których odpowiednia infrastruktura i odpowiedni poziom usług mają podstawowe znaczenie, zwłaszcza dla zatrzymania rodzin z dziećmi;

17.  podkreśla, że Europejski Fundusz Społeczny (EFS) powinien nasilić działania w zakresie szkoleń i kształcenia młodych ludzi oraz wspierać zatrudnienie i ułatwić ludziom znalezienie lepszej równowagi między życiem zawodowym a prywatnym, a także przeciwdziałać wykluczeniu społecznemu i cyfrowemu osób starszych; podkreśla ponadto, że fundusz powinien poprawić perspektywy zatrudnienia dzięki programom przygotowawczym dla mieszkańców podupadających regionów, a także dzięki wspieraniu na tych obszarach integracji cyfrowej i społecznej kobiet, młodych ludzi i osób starszych; w związku z tym zwraca uwagę, że podczas wykorzystywania Europejskiego Funduszu Społecznego do wspierania regionów najbardziej oddalonych zostaną dołożone starania, by zapewnić lepszą równowagę między życiem zawodowym a prywatnym; wzywa Komisję, by rozważyła powołanie specjalnej puli środków finansowych w ramach istniejących funduszy, której zadaniem będzie rozwiązywanie problemów na obszarach dotkniętych poważnymi i trwałymi trudnościami demograficznymi; nalega, by środki z tego funduszu przydzielono zgodnie z ustaleniami, które opierają się na priorytetach działania w perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej; podkreśla znaczenie uwzględnienia Funduszu Spójności w przyszłych strategiach w celu sprostania zmianom demograficznym, a jednocześnie przypomina, że przedmiotowy fundusz powstał z myślą o zwiększeniu spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej UE; uważa, że ważne jest zapewnienie znacznie większego wsparcia w ramach EFS na rzecz małych organizacji, które opracowują i realizują innowacyjne projekty społeczne, a także ogólnounijne, transnarodowe projekty pilotażowe, które podejmują kwestie społeczne i związane z zatrudnieniem, aby ułatwić innowacyjną współpracę regionalną, transgraniczną, transnarodową i makroregionalną, a tym samym podjąć wyzwania wynikające ze zmian demograficznych;

18.  wyraża ubolewanie, że gwarancja dla młodzieży UE, której celem powinna być pomoc młodzieży bezrobotnej, nieposiadającej odpowiedniego przeszkolenia czy wykształcenia, poczyniła ograniczony postęp, a jej wyniki nie spełniły oczekiwań, jakie początkowo z nią wiązano, co zostało podkreślone w sprawozdaniu specjalnym nr 5/2017 Europejskiego Trybunału Obrachunkowego;

19.  podkreśla, że EFIS, mając na celu unikanie różnic terytorialnych, powinien przynieść korzyści terenom o mniejszej dynamice zmian demograficznych przez zwiększenie inwestycji w dziedzinach mających priorytetowe znaczenie dla Unii, takich jak energetyka, transport, edukacja, działalność gospodarcza, innowacje, badania, MŚP, edukacja czy infrastruktura społeczna; jest zdania, że należy podjąć dyskusję na temat uznania szczególnego statusu regionów w niekorzystnej sytuacji demograficznej przy opracowywaniu polityki spójności na okres po roku 2020;

Rola przyszłej polityki spójności w reagowaniu na zmiany demograficzne

20.  uważa, że polityka spójności daje odpowiednie narzędzia, za pomocą których można rozwiązywać problemy związane ze zmianami demograficznymi – szczególnie w połączeniu z innymi politykami unijnymi, krajowymi i regionalnymi – pod względem zarówno starzenia się, jak i spadku liczby ludności, i wobec tego powinna odgrywać bardziej znaczącą rolę we wspieraniu regionów w zakresie przystosowania się do zmian demograficznych; uważa, że powinno to znaleźć odzwierciedlenie także w rozporządzeniach dotyczących konkretnych funduszy w odniesieniu do radzenia sobie ze zmianami demograficznymi, w ramach wyraźnej kompetencji z art. 174 TFUE; zwraca się o opracowanie dokładnej definicji pojęcia „poważnych i trwałych niekorzystnych warunków demograficznych” ujętego w art. 174 TFUE i art. 121 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, która pozwoli na ilościowe rozpatrywanie problemów demograficznych z perspektywy statystyki; podkreśla znaczenie powiązań między obszarami miejskimi i wiejskimi oraz zachęca Komisję do rozważenia możliwości uzupełnienia zintegrowanych strategii na rzecz zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich o partnerstwa na rzecz zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich i wiejskich; uważa, że Komisja powinna podjąć aktywne działania w celu zapobieżenia negatywnym skutkom zmian demograficznych oraz zapewnienia pomocy technicznej regionom najbardziej dotkniętym wyludnieniem;

21.  podkreśla, że polityka spójności powinna sprzyjać zatrudnialności i włączeniu społecznemu kobiet, zwłaszcza matek, które mają problemy ze znalezieniem zatrudnienia; wzywa w związku z tym, by zapewniono kobietom dostęp do programów w dziedzinie szkoleń i kształcenia; podkreśla jednak, że uzyskane w ten sposób kwalifikacje powinny odpowiadać potrzebom na rynku pracy; podkreśla znaczenie wspierania młodych matek w powrocie do pracy przez zapewnienie zaplecza świadczącego rzetelną, całodzienną opiekę nad dziećmi w każdym wieku, w tym placówek przedszkolnych, aby zatrzymać proces wyludniania;

22.  uważa, że aby podjąć wyzwania demograficzne, regiony powinny proaktywniej wykorzystywać europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne, aby zwalczać bezrobocie młodzieży oraz umożliwiać osobom młodym rozpoczęcie właściwej kariery zawodowej; zauważa, że można to osiągnąć przez wspieranie programów szkoleniowych dla osób młodych oraz przedsiębiorczości wśród młodzieży;

23.  wzywa do ustanowienia w przyszłym rozporządzeniu w sprawie wspólnych przepisów (CPR) ram prawnych w celu uznania regionów borykających się z poważnymi i trwałymi wyzwaniami demograficznymi; kładzie nacisk na bardziej aktywne i ukierunkowane podejście w kształtowaniu polityki demograficznej, ponieważ rozbieżności regionalne w zakresie wzorców demograficznych najprawdopodobniej wywrą istotny, nierównomierny wpływ socjoekonomiczny na obszary europejskie, co może jeszcze bardziej zwiększyć dysproporcje regionalne w UE; wzywa do ulepszenia i uproszczenia zarządzania nowymi instrumentami mającymi na celu wzmocnienie podejścia oddolnego i wielopoziomowego sprawowania rządów, takimi jak rozwój lokalny kierowany przez społeczność i zintegrowane inwestycje terytorialne, aby w jeszcze większym stopniu włączyć podmioty na szczeblu lokalnym i regionalnym w kwestie zintegrowanego i całościowego podejścia do rozwoju regionalnego; apeluje o stworzenie usług świadczonych w oparciu o wykorzystanie portali, które to usługi pomogą przedsiębiorcom z obszarów wiejskich w nawiązywaniu lepszego kontaktu z ich partnerami prowadzącymi działalność na obszarach miejskich; podkreśla znaczenie uwzględniania w większym stopniu w ramach przyszłej polityki spójności specyfiki terytorialnej występującej na szczeblach niższych niż regionalny; podkreśla, że jedną z głównych przeszkód dla pomyślnej realizacji programów europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w wielu jednostkach regionalnych i lokalnych jest brak wystarczających zdolności i solidnego zarządzania, oraz domaga się w związku z tym instrumentów budowania zdolności;

24.  zwraca się do Komisji, aby rozważyła określenie nowych kryteriów za pomocą zmiennych demograficznych, gospodarczych, dotyczących oddziaływania na środowisko i dostępności, przy czym na podstawie tych kryteriów zostaną rozróżnione obszary borykające się z wyzwaniami demograficznymi, a także zwraca się o przeprowadzenie badań nad potencjalnymi wskaźnikami społeczno-ekonomicznymi i środowiskowymi w celu uzupełnienia wskaźnika PKB o kryteria obejmujące kapitał społeczny, oczekiwaną długość życia i jakość środowiska; uważa, że PKB i gęstość zaludnienia nie wskaźnikami, które jako takie wystarczą do zaklasyfikowania obszarów o poważnych i trwałych niekorzystnych warunkach demograficznych; zwraca się do Komisji o włączenie do polityki spójności, oprócz wskaźnika PKB, nowych, dynamicznych wskaźników, takich jak wskaźnik demograficzny, w szczególności unijny wskaźnik postępu społecznego w regionach, tak aby zapewnić bardziej kompletny obraz konkretnych wyzwań, przed jakimi stoją te regiony, lub by rozważyć dodatkowy przydział środków dla tych regionów, podobnie jak ma to miejsce w przypadku obszarów słabo zaludnionych w bieżącym okresie programowania (rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów, załącznik VII pkt 9); podkreśla, że potrzeba specjalnych narzędzi do nadzoru i oceny potencjału oraz rzeczywistego oddziaływania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w odniesieniu do rozwiązywania problemów związanych ze zmianami demograficznymi przez zapewnienie wytycznych oraz dalsze rozwijanie istotnych wskaźników demograficznych; podkreśla znaczenie istnienia aktualnych, rzetelnych i zdezagregowanych danych statystycznych w celu skuteczniejszego i bardziej obiektywnego zarządzania polityką, zwłaszcza w celu uzyskania bardziej szczegółowej wiedzy na temat charakterystyki poszczególnych terytoriów o małej gęstości zaludnienia; w związku z powyższym wzywa Eurostat do zapewnienia wyższego poziomu szczegółowości istotnych danych statystycznych na rzecz odpowiedniej europejskiej polityki demograficznej, w szczególności w zakresie przekazywanych wskaźników demograficznych, rodzinnych, społecznych i gospodarczych, a także wzywa do dezagregowania danych przynajmniej na poziomie niższym niż regionalny, tj. na poziomie NUTS 3;

25.  uważa, że przyszła polityka spójności powinna obejmować specjalne środki dla obszarów najbardziej dotkniętych wyzwaniami demograficznymi, a także powinna być bardziej elastyczna, jeśli chodzi o dobór celów tematycznych czy współczynniki współfinansowania, aby skoordynować strategie wewnątrz- i międzyregionalne w obrębie tego samego państwa członkowskiego z uczestnictwem na szczeblu lokalnym; zwraca się do Komisji o rozważenie opracowania krajowej strategii w zakresie zmian demograficznych jako nowego uwarunkowania ex ante;

26.  wzywa Komisję do włączenia nowej inicjatywy przewodniej w sprawie zmian demograficznych w ramach strategii „Europa 2020”, finansowanej z istniejących europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, obejmującej pakiet działań w trzech kategoriach: inteligentnego wzrostu gospodarczego poprzez działania wspierające regiony borykające się z wyzwaniami demograficznymi w dziedzinie ICT, badań, rozwoju i innowacji oraz MŚP; wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu – w drodze konkretnych działań w celu zachęcenia młodych ludzi do pozostania w ich regionach, zapewnienia trwałej odnowy pokoleniowej, samozatrudnienia i środków sprzyjających włączeniu społecznemu migrantów i uchodźców objętych ochroną międzynarodową; oraz trwałego wzrostu gospodarczego dzięki środkom wspierającym wspomniane regiony w procesie inwestowania w „zieloną gospodarkę”, w tym w systemy zrównoważonego transportu; z zadowoleniem przyjmuje działanie UE na rzecz inteligentnych wsi, w którym wezwano do zwrócenia w strategiach politycznych szczególnej uwagi na zniwelowanie przepaści cyfrowej między obszarami wiejskimi i miejskimi, a także do wykorzystania możliwości, jakie oferuje lepsza jakość sieci połączeń i cyfryzacja na obszarach wiejskich, oraz które wspiera inicjatywę „Inteligentne wyspy” jako oddolny wysiłek podjęty przez władze i społeczności europejskich wysp, a mający na celu poprawę życia na wyspach dzięki zrównoważonym i zintegrowanym rozwiązaniom;

27.  uważa, że wieloletnie ramy finansowe na okres po 2020 r. powinny nadać silną, zdecydowaną dynamikę działaniom służącym rozwiązaniu problemów demograficznych, z uwzględnieniem obecnej sytuacji demograficznej i tendencji w tej dziedzinie, oraz muszą objąć wspieranie rozwiązań, w których w razie potrzeby wykorzystuje się ukierunkowane środki, takie jak finansowanie z budżetu; wzywa, by wspólna polityka rolna w większym stopniu przyczyniała się do wzmocnienia za pośrednictwem drugiego filaru przeznaczonego na rozwój obszarów wiejskich i finansowanego z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, usług i infrastruktury na rzecz włączenia społecznego i cyfrowego, a także by przyczyniła się do odwrócenia negatywnych tendencji społecznych i gospodarczych oraz do zatrzymania wyludniania się obszarów o poważnych i trwałych niekorzystnych warunkach demograficznych; wzywa władze krajowe, regionalne i lokalne do wymiany doświadczeń, wzorców oraz nowych podejść do zapobiegania negatywnym skutkom zmian demograficznych; uważa, że transeuropejskie sieci transportowe oraz autostrady morskie powinny obejmować obszary o poważnych i trwałych niekorzystnych warunkach demograficznych;

28.  podkreśla wartość dodaną jednolitej metodyki rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność dla wszystkich europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w zakresie rozwoju i wdrażania zintegrowanych i odpowiednio dostosowanych rozwiązań oddolnych; wyraża jednak ubolewanie, że stosowanie strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność jest obowiązkowe wyłącznie w przypadku EFRROW oraz że podejście lokalne i oparte na uczestnictwie jest coraz rzadsze w przypadku EFRR, EFS i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR); wzywa zatem Komisję, by wprowadziła obowiązek stosowania strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność w przypadku wszystkich europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych;

o
o   o

29.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 320.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 289.
(3) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 470.
(4) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 259.
(5) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 303.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0049.
(7) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 281.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0099.
(9) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0213.
(10) Dz.U. C 316 z 22.9.2017, s. 145.
(11) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0211.
(12) Dz.U. C 153 E z 31.5.2013, s. 9.
(13) Dz.U. C 74 E z 13.3.2012, s. 19.
(14) Dz.U. C 50 E z 21.2.2012, s. 55.
(15) Dz.U. C 184 E z 6.8.2009, s. 75.
(16) Dz.U. C 292 E z 1.12.2006, s. 131.
(17) Dz.U. C 17 z 18.1.2017, s. 40.
(18) Dokument roboczy Europejskiej Sieci Obserwacyjnej Rozwoju Terytorialnego i Spójności Terytorialnej (ESPON). Luksemburg, EUWT ESPON, marzec 2017 r.
(19) Eurostat, „The EU in the World” [UE na świecie], wydanie z 2016 r..
(20) Eurostat, „Eurostat Yearbook” [Rocznik statystyczny Eurostatu], wydanie z 2016 r.


Plan działania w sprawie detalicznych usług finansowych
PDF 456kWORD 61k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie planu działania w sprawie detalicznych usług finansowych (2017/2066(INI))
P8_TA(2017)0428A8-0326/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając zieloną księgę Komisji z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie detalicznych usług finansowych na jednolitym rynku (COM(2007)0226),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającą dyrektywę Rady 87/102/EWG(1) (dyrektywa w sprawie kredytów konsumenckich),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności(2) (dyrektywa w sprawie ubezpieczenia pojazdów),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2560/2001(3),

–  uwzględniając zieloną księgę Komisji z dnia 11 stycznia 2012 r. pt. „W kierunku zintegrowanego europejskiego rynku płatności realizowanych przy pomocy kart płatniczych, przez internet i za pośrednictwem urządzeń przenośnych” (COM(2011)0941),

–  uwzględniając dokument Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych z 2014 r. pt. „Report on Good Practices on Comparison Websites” („Sprawozdanie dotyczące dobrych praktyk w zakresie porównywarek internetowych”),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych dla instytucji UE z kwietnia 2016 r. dotyczącą wspólnych ram oceny ryzyka i przejrzystości dla instytucji pracowniczych programów emerytalnych,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i zmieniającą dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010(4) (dyrektywa w sprawie kredytów hipotecznych),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniającą dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE(5),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE(6),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie porównywalności opłat związanych z rachunkami płatniczymi, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego(7) (dyrektywa w sprawie rachunków płatniczych),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 8 sierpnia 2014 r. dotyczące funkcjonowania Europejskich Urzędów Nadzoru i Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego (COM(2014)0509),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/751 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie opłat interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę(8),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającą dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylającą dyrektywę 2007/64/WE(9),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie dystrybucji ubezpieczeń (10) (dyrektywa w sprawie dystrybucji ubezpieczeń),

–  uwzględniając zieloną księgę Komisji z dnia 10 grudnia 2015 r. w sprawie detalicznych usług finansowych: Lepsze produkty, szerszy wybór i większe możliwości dla konsumentów i przedsiębiorstw (COM(2015)0630),

–  uwzględniając odpowiedź Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego z dnia 21 marca 2016 r. na zieloną księgę Komisji w sprawie detalicznych usług finansowych,

–  uwzględniając specjalne badanie Eurobarometru nr 446 z lipca 2016 r. dotyczące produktów i usług finansowych,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie zielonej księgi w sprawie detalicznych usług finansowych(11),

–  uwzględniając sprawozdanie Better Finance z 2016 r. zatytułowane „Pension Savings: The Real Return” („Oszczędności emerytalne: realny zwrot”),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie FinTech: wpływ technologii na przyszłość sektora finansowego(12),

–  uwzględniając dokument konsultacyjny Komisji z dnia 21 marca 2017 r. w sprawie przeglądu Europejskich Urzędów Nadzoru,

–  uwzględniając plan działania Komisji z dnia 23 marca 2017 r. pt. „Plan działania w sprawie detalicznych usług finansowych: szersza oferta i lepsze produkty” (COM(2017)0139),

–   uwzględniając badanie brytyjskiego Urzędu ds. Postępowania Finansowego z czerwca 2017 r. dotyczące rynku zarządzania aktywami,

–  uwzględniając Protokół nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Protokół nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8-0326/2017),

A.  mając na uwadze, że unijny rynek detalicznych usług finansowych jest nadal raczej słabo rozwinięty i bardzo rozdrobniony, choć w różnych państwach członkowskich podejmowane są stosowne działania; mając na uwadze, że w związku z tym potrzebne są pilne i skuteczne kroki w celu ułatwiania innowacji, które są korzystne dla użytkowników końcowych, a także należy uwolnić pełny potencjał jednolitego rynku detalicznych usług finansowych, co poprawiłoby konkurencyjność, obniżyło ceny oraz zwiększyło wybór i różnorodność produktów;

B.  mając na uwadze, że należy utrzymać ambitne założenia dotyczące zniesienia krajowych barier i ograniczenia istniejących tendencji, które blokują innowacyjność w obszarze detalicznych usług finansowych; wzywa Komisję i Radę do przyjęcia bardziej ambitnego podejścia w obszarze transgranicznych inwestycji detalicznych w ramach unii rynków kapitałowych, polegającego na zajmowaniu się nie tylko łatwiejszymi problemami, ale również najistotniejszymi barierami na tym rynku, takimi jak bariery językowe, obawy dotyczące oszustw lub przestępstw, niepewność co do konsekwencji podatkowych, różnice między przepisami prawa papierów wartościowych lub prawa spółek, nieznane procedury w postępowaniu o odszkodowanie i postępowaniu upadłościowym oraz brak zaufania do ram ochrony konsumentów;

C.  mając na uwadze, że europejski rynek detalicznych usług finansowych byłby skuteczny tylko wówczas, gdyby oferował konsumentom i dostawcom usług finansowych rzeczywistą wartość dodaną dzięki zapewnieniu skutecznej konkurencji i ochrony konsumentów, szczególnie w odniesieniu do produktów, które są niezbędne do uczestnictwa w życiu gospodarczym i dla konsumentów podatnych na zagrożenia;

D.  mając na uwadze, że w specjalnym badaniu Eurobarometru nr 446 stwierdzono, iż jeśli chodzi o produkty lub usługi finansowe, Europejczycy w dalszym ciągu dokonują zakupów głównie we własnym kraju i często nawet nie wyrażają potrzeby ani chęci posiadania dostępu do tych usług za granicą, choć istnieją też pewne bariery utrudniające ten dostęp; mając na uwadze, że nawet we własnym państwie członkowskim tylko niewielki odsetek konsumentów stara się wyszukiwać bardziej atrakcyjne oferty i decyduje się na zmianę dostawcy; mając na uwadze, że wynikający z takiej sytuacji brak (transgranicznej) konkurencji może uniemożliwiać konsumentom i małym inwestorom uzyskanie najlepszej oferty produktów i usług finansowych, które nabywają;

E.  mając na uwadze, że definicję technologii finansowej (FinTech) zawarto w rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 17 maja 2017 r., w której opisuje się technologię finansową jako umożliwienie finansowania lub jego zapewnienie za pośrednictwem nowych technologii, mające wpływ na cały sektor finansowy i wszystkie jego segmenty, od bankowości po ubezpieczenia, fundusze emerytalne, doradztwo w zakresie inwestycji, usługi płatnicze i infrastrukturę rynkową; mając na uwadze, że zastosowanie technologii w świadczeniu detalicznych usług finansowych może potencjalnie pomóc w pokonaniu niektórych przeszkód stojących na drodze do jednolitego rynku, jak również w poprawie efektywności operacyjnej w tym sektorze; mając na uwadze, że cyfryzacja nie jest sama w sobie wystarczająca do pokonania tych przeszkód; mając na uwadze, że większa integracja transgranicznych detalicznych usług finansowych oraz lepsze informowanie o możliwościach, jakie oferuje ten rynek, mogą przyczynić się do wzmocnienia świadomego popytu prowadzącego do osiągnięcia lepszych standardów jakości w tej dziedzinie;

1.  zauważa, że w planie działania Komisji w sprawie detalicznych usług finansowych uwzględniono niektóre obawy Parlamentu wskazane w sprawozdaniu dotyczącym zielonej księgi w sprawie detalicznych usług finansowych z myślą o zapewnieniu ochrony konsumentów w kontekście dążenia do utworzenia solidnego jednolitego rynku detalicznych usług finansowych opartego na technologii, przy jednoczesnej ochronie konsumentów i jednoczesnym wspieraniu konkurencji, gwarantowaniu ochrony danych, obniżeniu cen oraz zwalczaniu oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i prania pieniędzy; uważa jednak, że plan działania nie spełnia ambicji stworzenia środowiska regulacyjnego sprzyjającego przejrzystości, wzrostowi gospodarczemu i innowacjom, cechującego się wysokim poziomem zaufania przedsiębiorców i konsumentów do detalicznych produktów finansowych; odnotowuje utrzymujący się wysoki poziom opłat i prowizji oraz brak ich przejrzystości w zakresie prywatnych emerytur, funduszy inwestycyjnych i innych produktów detalicznych, co prowadzi do znacznego obniżenia rzeczywistych zwrotów osiąganych przez inwestorów detalicznych; podziela jednak pogląd Komisji, że należy kontynuować i potraktować priorytetowo transpozycję i wdrażanie aktów ustawodawczych, które zostały opracowane w ostatnich latach w obszarze usług finansowych, w tym MiFID2 i IDD, a w razie potrzeby należy przedstawiać nowe inicjatywy ustawodawcze;

2.  z zadowoleniem przyjmuje rozwijanie nowych usług i instytucji finansowych przyczyniających się do zapewnienia konkurencji na rynkach finansowych i do powstawania nowych możliwości dla konsumentów; zauważa jednak, że w 2016 r. finansowanie FinTech w Europie wyniosło jedynie 2,2 mld USD, w porównaniu do 12,8 mld USD w Stanach Zjednoczonych i 8,6 mld USD w Chinach, co wskazuje na pilną potrzebę szybkiej zmiany mentalności i odpowiedniej reakcji regulacyjnej na zmiany technologiczne, aby Europa stała się wiodącym rynkiem pod względem innowacji; podkreśla, że rzeczywisty jednolity rynek detalicznych usług finansowych, zapewniający wysoki poziom ochrony konsumentów i równe warunki działania dla nowych podmiotów na rynku, sprawi, że UE stanie się atrakcyjnym centrum innowacyjnych usług finansowych i zapewni konsumentom większy i lepszy wybór oraz niższe stawki; podkreśla, że choć nowe technologie stwarzają wyzwania regulacyjne, oferują również ogromne możliwości w zakresie innowacji, które przynoszą korzyści użytkownikom końcowym oraz stanowią bodziec dla wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy;

3.  uważa za konieczne zagwarantowanie możliwości transgranicznego zawierania umów dotyczących dowolnego rodzaju usług finansowych, w tym m.in. otwierania rachunków bieżących i oszczędnościowych, kart kredytowych, pożyczek konsumenckich i kredytów hipotecznych, ubezpieczeń i instrumentów długu państwowego;

4.  uważa, że jest to sprzeczne z zasadami rynku wewnętrznego detalicznych usług finansowych, aby do celów zawarcia umowy wymagane było posiadanie miejsca pobytu stałego w danym państwie członkowskim lub krajowego dokumentu tożsamości wydanego w państwie członkowskim, w którym oferowany jest produkt finansowy, także w przypadku instrumentów długu państwowego;

5.  uważa, że należy umożliwić detaliczne nabywanie instrumentów długu państwowego w wymiarze transgranicznym;

6.  jest zdania, zgodnie z ust. 135 rezolucji z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie sprawozdania rocznego dotyczącego polityki konkurencji UE(13), że za prowadzenie rachunków bieżących i oszczędnościowych nie należy pobierać prowizji od użytkownika, chyba że są one powiązane ze szczególnymi usługami;

7.  podkreśla, że dostęp do środków pieniężnych za pośrednictwem bankomatów stanowi podstawową usługę, która musi być powszechnie dostępna, wolna od nieuczciwych lub dyskryminacyjnych praktyk oraz nie może pociągać za sobą nadmiernych kosztów;

8.  przypomina Komisji, że instytucje finansowe wciąż praktykują wycofywanie z użycia karty płatniczej, jeżeli jej posiadacz przenosi się do innego państwa członkowskiego, i wzywa do podjęcia działań w tym zakresie, w tym do uczulenia organów krajowych na istnienie tego rodzaju praktyk;

9.  z zadowoleniem przyjmuje, że plan działania ma na celu rozwiązanie wielu istotnych problemów oraz że w odniesieniu do niektórych obszarów określono w nim konkretne działania, które powinna podjąć Komisja, wraz z jasnym harmonogramem;

10.  wyraża przekonanie, że Komisja powinna odgrywać bardziej aktywną rolę w korzystaniu z unii rynków kapitałowych, z jednoczesnym ścisłym angażowaniem Parlamentu we wdrażanie porozumienia paryskiego w celu wsparcia rozwijającego się rynku zrównoważonego odpowiedzialnego inwestowania dzięki promowaniu zrównoważonych inwestycji, przez zapewnienie dostarczania skutecznych i standardowych informacji z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego przez spółki giełdowe i pośredników finansowych oraz odpowiedniego odzwierciedlenia tych kryteriów w systemach zarządzania inwestycjami i standardach informacyjnych; wzywa ponadto Komisję do promowania „usług ratingowych” z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego oraz spójnych ram dla rynku obligacji ekologicznych, w oparciu o odpowiednie badanie Komisji oraz prace grupy analitycznej G20 ds. zielonego finansowania; zwraca się do Komisji o przedstawienie wniosku dotyczącego utworzenia „rachunku oszczędnościowego UE”, aby uwolnić finansowanie długoterminowe i wesprzeć transformację ekologiczną w Europie;

11.  podkreśla znaczenie kluczowych centrów finansowych zapewniających dynamiczne rynki dla usług detalicznych;

12.  uważa, że wysoki poziom ochrony konsumentów i przejrzystości jest kluczowy dla rozwoju jednolitego rynku detalicznych usług finansowych; kładzie nacisk zwłaszcza na konieczność zapewnienia ochrony konsumentów podatnych na zagrożenia przez skuteczne wdrożenie dyrektywy w sprawie podstawowego rachunku płatniczego oraz zauważa, że wymagane są również dalsze środki, takie jak strategie polityczne w zakresie edukacji finansowej; wyraża przekonanie, że unijne i krajowe przepisy dotyczące konsumentów usług finansowych należy wzmocnić i właściwie egzekwować oraz, jeżeli to konieczne, bardziej zharmonizować we wszystkich państwach członkowskich;

13.  zwraca się do Komisji o zapewnienie przestrzegania zasady „ta sama usługa, to samo ryzyko, taka sama zasada, taki sam nadzór”, aby nie dochodziło do zakłóceń konkurencji, w szczególności w wyniku pojawiania się nowych podmiotów na rynku; nalega, aby zasady te nie hamowały innowacyjności; wzywa Komisję do wyjaśnienia, jak należy stosować zasady dobra ogólnego, które mogą być obecnie wykorzystywane pośrednio przez państwa członkowskie w celu blokowania dostępu nowych produktów do ich rynków, oraz do wzmocnienia Europejskich Urzędów Nadzoru, aby stały się aktywnym mediatorem między państwami członkowskimi w przypadku sprzecznych interpretacji co do stosowania tych przepisów;

14.  podkreśla, że europejski rynek detalicznych usług finansowych musi przynosić korzyści MŚP zarówno po stronie podaży, jak i popytu; dodaje, że jeśli chodzi o podaż, oznacza to zapewnienie MŚP łatwiejszego dostępu do finansowania, podczas gdy jeśli chodzi o popyt, oznacza to umożliwienie MŚP łatwiejszego dostępu do rynków transgranicznych; podkreśla, że zwiększenie konkurencji nie może pogarszać sytuacji MŚP będących dostawcami detalicznych usług finansowych i działających na szczeblu lokalnym;

15.  wzywa Komisję do dopilnowania, aby europejskie organy nadzoru finansowego (EUNB, ESMA i EIOPA) posiadały odpowiednie zasoby i kompetencje, aby w pełnym zakresie wykonywać obowiązki regulacyjne i nadzorcze w interesie ochrony konsumenta;

16.  apeluje do Komisji o zbadanie możliwości wprowadzenia 29. systemu w odniesieniu do detalicznych produktów finansowych; wzywa ponadto Komisję do zbadania możliwości stworzenia ujednoliconych ram prawnych dla standardowych opcji domyślnych w przypadku najczęściej stosowanych unijnych produktów finansowych, wzorem podstawowego rachunku bankowego i modelu ogólnoeuropejskiego indywidualnego produktu emerytalnego (PEPP);

Działanie 1 – niższe opłaty za transakcje w walutach innych niż euro

17.  przypomina, że opłaty za płatności transgraniczne poza strefą euro wciąż pozostają wysokie; w związku z tym wzywa Komisję do pilnego przedłożenia zmian do rozporządzenia (WE) nr 924/2009, aby obniżyć opłaty za transakcje transgraniczne we wszystkich państwach członkowskich; ubolewa w związku z tym nad brakiem wspólnego europejskiego instrumentu płatności bankowych online, takiego jak ogólnounijna, należąca do europejskich operatorów karta kredytowa lub debetowa;

Działanie 2 – przejrzystość przeliczania walut

18.  podkreśla, że egzekwowanie obecnego ustawodawstwa ma kluczowe znaczenie dla rozwiązania kwestii braku przejrzystości „dynamicznego przeliczania walut”; przypomina, że w dyrektywie (UE) 2015/2366 ustanowiono wymóg wyraźnego podkreślania i prezentowania konsumentom przez handlowców ostatecznego kosztu dynamicznego przeliczania walut, w tym podczas wiążących się z przeliczaniem walut wypłat pieniędzy z bankomatów; podkreśla jednak, że konsumenci muszą mieć możliwość wyboru najlepszych stawek i powinni zdawać sobie sprawę z opłat oraz dodatkowych kosztów związanych z dokonywaniem transakcji, uiszczaniem opłat za granicą i dokonywaniem wypłat pieniędzy z bankomatów, również w przypadku korzystania z systemu dynamicznego przeliczania walut; zwraca się do Komisji o dopilnowanie, by dostawcy ujawniali wysokość marży wliczanej jako opłata w kurs walutowy w ramach ujawniania kosztów i opłat zgodnie z drugą dyrektywą w sprawie usług płatniczych (PSD2), jak również by kursy oferowane przez różnych dostawców usług finansowych były podawane do wiadomości w sposób przejrzysty; zauważa, że zwiększenie wiedzy finansowej konsumentów jest niezbędne do osiągnięcia tego celu; zaleca przeprowadzenie badań typu Tajemniczy Klient na szczeblu UE w celu dokonania oceny barier ograniczających dostęp transgraniczny, jakości usług i zgodności z prawem Unii oraz podania do publicznej wiadomości sprawozdania z tej oceny, jak również w celu monitorowaniu zmian w produktach i usługach;

Działanie 3 – łatwiejsza zmiana produktu

19.  zwraca uwagę na niewielkie zainteresowanie konsumentów zmianą w przypadku większości produktów bankowych i ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie, co stanowi przeszkodę we wchodzeniu na transgraniczne rynki detaliczne, i dlatego zachęca Komisję do ułatwienia konsumentom przechodzenia na korzystniejsze detaliczne usługi finansowe w całej UE, a także do ułatwienia wypowiadania umów finansowych oraz do udostępnienia kredytów i innych produktów finansowych w kontekście transgranicznym; podkreśla duży potencjał tkwiący w transgranicznych produktach ubezpieczeniowych, takich jak ubezpieczenia pojazdów; zwraca jednak uwagę, że zasada swobody umów pozwala instytucjom finansowym decydować, z kim zawierają umowy; w tym kontekście wzywa Komisję do uznania, jak ważne jest kontrolowanie pożyczek mających charakter żerowania na kredytobiorcach i chwilówek, które to formy kredytu doprowadziły do wykorzystywania podatnych na zagrożenia konsumentów i MŚP;

20.  popiera ambitny plan Komisji wykorzystania osiągnięć dyrektywy w sprawie rachunków płatniczych, aby ułatwić zmianę dostawców usług finansowych i produktów; wzywa Komisję do przedstawienia inicjatyw ustawodawczych opracowanych specjalnie dla sektora finansowego w celu położenia kresu nieuzasadnionemu blokowaniu geograficznemu, aby ułatwić klientom przejście na korzystniejsze detaliczne usługi finansowe w innych państwach członkowskich; zauważa, że ujawnianie odpowiednich informacji oraz ochrona konsumentów będą miały kluczowe znaczenie dla osiągnięcia tego celu;

Działanie 4 – porównywarki internetowe wysokiej jakości

21.  podkreśla korzyści związane z dobrze zorganizowanym i łatwym w użyciu unijnym portalem porównawczym obejmującym w całości europejskie rynki detalicznych usług finansowych; zachęca Komisję, by przeanalizowała w tym celu szereg istniejących niezależnych portali w poszczególnych państwach członkowskich; podkreśla, że narzędzia do porównywania muszą być precyzyjne i istotne dla konsumentów oraz muszą obejmować nie tylko ceny produktów, ale również ich jakość, z uwzględnieniem innych kryteriów, takich jak dostępność sieci placówek, możliwość osobistego kontaktu oraz zrównoważony charakter praktyk biznesowych, a także z uwzględnieniem faktu, że porównywać można wyłącznie podobne produkty; przypomina, że porównywanie powinno dotyczyć wyłącznie produktów podobnych, aby nie dezorientować konsumentów;

22.  wzywa Komisję do promowania narzędzi takich jak pojedyncze punkty kontaktowe, które będą wzmacniać konkurencję oraz zapewniać wsparcie przedsiębiorstwom świadczącym detaliczne usługi finansowe;

Działanie 5 – ulepszenia w zakresie ubezpieczenia pojazdów

23.  jest zdania, że po zakończeniu przez Komisję przeglądu dyrektywy w sprawie ubezpieczenia pojazdów w ramach REFIT zmiany tej dyrektywy będą miały istotne znaczenie dla zapewnienia rekompensat ofiarom wypadków drogowych oraz ułatwienia transgranicznego przenoszenia i uznawania zniżek za bezszkodowy przebieg ubezpieczenia, również w świetle wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z którymi należy jak najszybciej dokonać przeglądu zakresu dyrektywy w sprawie ubezpieczenia pojazdów w celu rozwiązania problemu nieuznawania zniżek za bezszkodowy przebieg ubezpieczenia i zapewnienia stosowania jej przepisów w sytuacjach, jakie przewidzieli współprawodawcy;

Działanie 6 – przejrzyste ceny w wypożyczalniach samochodów

24.  wzywa Komisję do zbadania, czy potrzebne są dalsze inicjatywy dotyczące wypożyczalni samochodów sprzedających produkty ubezpieczeniowe w celu zapewnienia przejrzystego ustalania cen przez wszystkie wypożyczalnie samochodów we wszystkich państwach członkowskich;

Działanie 7 – pogłębiony jednolity rynek kredytów konsumenckich

25.  podkreśla, że należy nadać priorytet rozwiązaniu problemu nadmiernego zadłużenia konsumentów, jeśli Komisja chce zbadać sposoby ułatwienia transgranicznego dostępu do kredytów; wzywa do podjęcia prac nad metodami koordynowania informacji o zadłużeniu na podstawie pełnej zgodności z prawem UE, w tym z prawem o ochronie danych i prawem ochrony konsumentów, tak aby kredytodawcy mogli poznać poziom zadłużenia klienta przed udzieleniem kolejnego kredytu, co doprowadzi do poprawy efektywności rynku, na którym kredytodawcy mogą ze sobą konkurować; wzywa w związku z tym do przeprowadzenia ogólnej oceny przyczyn nadmiernego zadłużenia konsumentów; przypomina, że edukacja finansowa jest skutecznym środkiem ochrony konsumentów, którym zagraża nadmierne zadłużenie; w związku z tym wzywa Komisję do promowania edukacji finansowej i wspierania współpracy wielu zainteresowanych stron w tej ważnej dziedzinie; w kontekście zwiększenia wykorzystania danych klientów lub dużych zbiorów danych przez instytucje finansowe zwraca uwagę na przepisy ogólnego rozporządzenia o ochronie danych przyznające osobie, której dane dotyczą, prawo do uzyskania wyjaśnienia co do decyzji podjętej w oparciu o przetwarzanie zautomatyzowane oraz prawo do zakwestionowania takiej decyzji; zwraca uwagę na potrzebę zagwarantowania możliwości zmiany nieprawidłowych danych oraz dopilnowania, by tylko możliwe do sprawdzenia i istotne dane mogły być wykorzystywane; wzywa wszystkie zainteresowane strony do wzmożenia wysiłków zmierzających do zagwarantowania tych praw; jest zdania, że zgoda na wykorzystanie danych osobowych musi mieć charakter dynamiczny oraz że osoby, których dane dotyczą, muszą mieć możliwość zmiany i dostosowania udzielonej zgody;

Działanie 8 – sprawiedliwe przepisy w zakresie ochrony konsumentów

26.  zwraca się do Komisji o przeprowadzenie dokładnej oceny, czy krajowe przepisy i praktyki w zakresie ochrony konsumentów nie stanowią nieuczciwych barier dla inwestycji transgranicznych oraz czy te przepisy i praktyki, zgodnie z ugruntowanym prawodawstwem i orzecznictwem dotyczącym rynku wewnętrznego, są uzasadnione nadrzędnymi względami wynikającymi z interesu publicznego oraz konieczne i proporcjonalne z punktu widzenia celów, jakie mają zostać osiągnięte; podkreśla też, że właściwe przepisy o ochronie konsumentów w prawie europejskim często świadomie pozostawiają pewną swobodę działania dla transpozycji do prawa krajowego, aby prawo europejskie mogło zostać włączone do istniejących regulacji krajowych; niemniej podkreśla, że wyeliminowanie krajowych barier nie może powodować osłabienia ochrony konsumentów oraz że ochrona konsumentów powinna pozostać przewodnim priorytetem przy opracowywaniu przepisów; wyraża zaniepokojenie faktem, że duża część dokumentów tworzonych przez dostawców detalicznych produktów i usług finansowych w następstwie przepisów UE nie jest w istocie ściśle wymagana prawem i przynosi znikomą praktyczną korzyść dla konsumentów lub nie przynosi jej w ogóle, a jednocześnie stwarza obciążenia, które mogą prowadzić do niepotrzebnego wzrostu kosztów dla konsumentów; wzywa Komisję do przeprowadzenia przeglądu takiej dokumentacji w celu jej uproszczenia, jednak bez utraty korzyści w zakresie ochrony konsumentów; podkreśla, że dostęp do istotnych i zrozumiałych informacji jest kluczowy dla podejmowania przez konsumenta przemyślanych decyzji finansowych; jednocześnie zwraca uwagę na to, że decydująca jest jakość, a nie ilość udostępnionych informacji; podkreśla, że należy jak najlepiej dopasować do siebie ustanowione w różnych europejskich aktach prawnych obowiązki informowania klientów; podkreśla, że należy unikać podwójnych lub sprzecznych obowiązków ujawniania informacji, aby nie dopuścić do niepotrzebnej biurokracji i kosztów oraz nie dezorientować klientów;

27.  wzywa Komisję do rozważenia zbiorczego aktu prawnego, aby odstąpić od obecnego zestawu odrębnych aktów, obejmującego dyrektywę w sprawie rynków instrumentów finansowych, dyrektywę w sprawie dystrybucji ubezpieczeń, dyrektywę dotyczącą zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi itp., na rzecz stworzenia solidnych i spójnych ram przejrzystości konsumenckiej, które wyeliminują zbędną złożoność dla dostawców usług finansowych, z uwzględnieniem konwergencji praktyk nadzorczych pomiędzy państwami członkowskimi; wzywa Komisję do promowania szerszego wykorzystania w prawodawstwie sektorowym uprawnień Europejskich Urzędów Nadzoru w zakresie ochrony konsumentów oraz do uwzględnienia tej kwestii w ramach nadchodzącego przeglądu finansowania Europejskich Urzędów Nadzoru i zarządzania nimi; wzywa Komisję do nadania Europejskim Urzędom Nadzoru uprawnień do kierowania pracami nad konwergencją pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie praktyk nadzorczych dotyczących prowadzenia działalności;

28.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zamierza przygotować kampanię na rzecz zwiększenia świadomości na temat sieci FIN-NET, która pomaga konsumentom w egzekwowaniu swoich praw, bez konieczności wnoszenia sprawy do sądu, przez wyszukiwanie dla nich właściwego organu pozasądowego rozstrzygania sporów; uważa, że sieć FIN-NET powinna zwiększyć swój zasięg, doprecyzować swoją rolę i ulepszyć swoją witrynę internetową;

Działanie 9 – ulepszenia w zakresie ocen zdolności kredytowej

29.  wzywa Komisję do zaproponowania zharmonizowanych, transgranicznych standardów i zasad oceny zdolności kredytowej, tak aby bardziej ograniczyć ryzyko nadmiernego zadłużenia konsumentów w przypadku ułatwiania udzielania ogólnoeuropejskich kredytów przez internet, przy starannym uwzględnieniu wniosków z opublikowanych sprawozdań w sprawie stosowania dyrektywy w sprawie kredytów hipotecznych i dyrektywy w sprawie kredytów konsumenckich;

Działanie 10 – FinTech a detaliczne usługi finansowe

30.  uznaje prawo konsumentów do korzystania z oprogramowania w celu inicjowania płatności i udostępniania informacji o sobie;

31.  popiera Komisję w jej zamiarze przedstawienia kompleksowego planu działania FinTech w ramach strategii unii rynków kapitałowych i jednolitego rynku cyfrowego, gdyż zapewni on tym samym wkład w skuteczny i dobrze funkcjonujący zintegrowany jednolity rynek usług finansowych oparty na technologii z korzyścią dla wszystkich europejskich użytkowników końcowych, a jednocześnie zapewni równe warunki działania; popiera utworzenie przez Komisję grupy zadaniowej ds. technologii finansowej; podkreśla, że nowy krajobraz powstający w wyniku rozwoju FinTech wymaga ustanowienia różnego rodzaju nowych odpowiednich zabezpieczeń, takich jak m.in. edukacja konsumencka w zakresie nowych produktów czy przepisy dotyczące przeciwdziałania praniu pieniędzy i stosowania dźwigni finansowej na platformach kredytowych FinTech;

32.  wzywa Komisję do przeanalizowania rezolucji PE w sprawie FinTech: wpływ technologii na przyszłość sektora finansowego, a także do promowania ochrony konsumenta, bezpieczeństwa, innowacji i uczciwej konkurencji oraz do zadbania o stosowanie zasady „takie same usługi, takie samo ryzyko, takie same reguły, ten sam nadzór” do wszystkich przedsiębiorstw, niezależnie od branży i lokalizacji; podkreśla, że technologia finansowa powinna być rozumiana jako umożliwienie finansowania lub jego zapewnienie za pośrednictwem nowych technologii, mające wpływ na cały sektor finansowy i wszystkie jego segmenty, od bankowości po ubezpieczenia, fundusze emerytalne, doradztwo w zakresie inwestycji, usługi płatnicze i infrastrukturę rynkową;

33.  wzywa Komisję do stworzenia środowiska sprzyjającego innowacyjnym rozwiązaniom; zaważa, że innowacyjne przedsiębiorstwa, takie jak np. przedsiębiorstwa FinTech, zapewniają konkurencję niezbędną do stworzenia efektywnego rynku detalicznych usług finansowych;

34.  podkreśla, że różne nowe instytucje finansowe działające pod nazwą FinTech ponoszą taką samą odpowiedzialność wobec konsumentów i za stabilność finansową jak inne odpowiadające im tradycyjne instytucje i usługi;

Działanie 11 – cyfrowa weryfikacja tożsamości

35.  podkreśla potencjał podpisu elektronicznego i identyfikacji elektronicznej dla ułatwiania transakcji oraz wzywa Komisję do wykorzystania postępów osiągniętych dzięki rozporządzeniu w sprawie identyfikacji elektronicznej (eIDAS); podkreśla potrzebę uwzględnienia osób, które nie są w stanie lub nie chcą korzystać z podpisu elektronicznego lub z możliwości identyfikacji elektronicznej; popiera interoperacyjność elektronicznej identyfikacji transgranicznej w sektorze usług finansowych i apeluje o zapewnienie równych szans we wszystkich państwach członkowskich (w miarę możliwości także w krajach EOG i Szwajcarii); zwraca się ponadto do Komisji o pilną ocenę obecnych barier regulacyjnych, które hamują rozwój technologii elektronicznej identyfikacji, a także podkreśla, że wszelkie podejmowane inicjatywy powinny być neutralne pod względem technologicznym;

36.  powtarza potrzebę zidentyfikowania i usunięcia przez Komisję barier regulacyjnych w korzystaniu z ogólnoeuropejskich systemów podpisu elektronicznego na potrzeby subskrypcji usług finansowych, a tym samym ułatwienia ogólnoeuropejskiego, transgranicznego cyfrowego onboardingu, bez uszczerbku dla poziomu bezpieczeństwa istniejących systemów lub zdolności do spełniania przez nie wymogów przewidzianych w czwartej dyrektywie w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy;

Działanie 12 – sprzedaż usług finansowych przez internet

37.  podkreśla potrzebę dostosowania istniejących ram prawnych UE do świata cyfrowego w celu zapobiegania zagrożeniom w zakresie ochrony konsumentów, związanym z internetową sprzedażą na odległość, co pozwoli stworzyć nowe możliwości biznesowe dla europejskich przedsiębiorstw typu start-up i FinTech; zwraca uwagę na ryzyko dla konsumentów związane z grami hazardowymi online pod osłoną produktów finansowych, tj. opcji binarnych; uważa, że potrzebny jest silny i zharmonizowany europejski nadzór, aby chronić konsumentów i unikać luk regulacyjnych; podkreśla, że europejskie standardy ochrony konsumentów obowiązują niezależnie od tego, czy chodzi o tradycyjne czy nowoczesne kanały sprzedaży;

38.  podkreśla znaczenie cyberbezpieczeństwa i wyraża ubolewanie, że Komisja nie podejmuje kwestii cyberbezpieczeństwa w swoim planie działania; w związku z tym wzywa Komisję do dopilnowania, by kwestie te zostały ujęte w pracach grupy zadaniowej;

39.  podkreśla konieczność utrzymania banków tradycyjnych świadczących podstawowe usługi użyteczności publicznej, gdyż są one szczególnie przydatne MŚP oraz starszym i podatnym na zagrożenia konsumentom, którzy z mniejszym prawdopodobieństwem będą korzystać z bankowości elektronicznej i preferują kontakt osobisty; dostrzega, że zamykanie oddziałów pogarsza stan infrastruktury finansowej na szczeblu lokalnym i może mieć bardzo szkodliwe skutki dla społeczności;

40.  zauważa, że większe wykorzystanie danych konsumentów lub dużych zbiorów danych przez instytucje finansowe może przynieść konsumentom korzyści, takie jak rozwój lepiej dostosowanych, podzielonych i tańszych ofert w oparciu o bardziej efektywny przydział ryzyka i kapitału; z drugiej strony jest zaniepokojony rozwojem dynamicznego ustalania cen i faktem, że stosowanie tej strategii może pogorszyć sytuację konsumentów z punktu widzenia porównywalności ofert, a co za tym idzie może być szkodliwe dla skutecznej konkurencji oraz dla puli ryzyka i podziału ryzyka w sektorze kredytów i ubezpieczeń;

o
o   o

41.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. L 133 z 22.5.2008, s. 66.
(2) Dz.U. L 263 z 7.10.2009, s. 11.
(3) Dz.U. L 266 z 9.10.2009, s. 11.
(4) Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 34.
(5) Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349.
(6) Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 73.
(7) Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 214.
(8) Dz.U. L 123 z 19.5.2015, s. 1.
(9) Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35.
(10) Dz.U. L 26 z 2.2.2016, s. 19.
(11) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0434.
(12) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0211.
(13) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0027.

Informacja prawna