Indeks 
Teksty przyjęte
Środa, 15 listopada 2017 r. - StrasburgWersja ostateczna
Okres przyjmowania aktów delegowanych ***I
 Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Karel Pinxten
 Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Pietro Russo
 Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Hannu Takkula
 Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Baudilio Tomé Muguruza
 Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Bettina Jakobsen
 Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – João Alexandre Tavares Gonçalves de Figueiredo
 Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Iliana Ivanova
 Ochrona przed przywozem produktów po cenach dumpingowych i towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej ***I
 Rządy prawa na Malcie
 Negocjacje wielostronne przed 11. konferencją ministerialną WTO
 Partnerstwo Wschodnie: szczyt w listopadzie 2017 r.
 Plan działania na rzecz przyrody, ludzi i gospodarki
 Sytuacja w zakresie praworządności i demokracji w Polsce

Okres przyjmowania aktów delegowanych ***I
PDF 397kWORD 48k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2010/40/UE w odniesieniu do okresu przyjmowania aktów delegowanych (COM(2017)0136 – C8-0116/2017 – 2017/0060(COD))
P8_TA(2017)0429A8-0332/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0136),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 91 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0116/2017),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 5 lipca 2017 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 27 października 2017 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A8-0332/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 15 listopada 2017 r. w celu przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającej dyrektywę 2010/40/UE w odniesieniu do okresu przyjmowania aktów delegowanych

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, decyzji (UE) 2017/2380.)

(1) Dz.U. C 345 z 13.10.2017, s. 67.


Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Karel Pinxten
PDF 313kWORD 47k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie powołania Karela Pinxtena na członka Trybunału Obrachunkowego (C8-0328/2017 – 2017/0812(NLE))
P8_TA(2017)0430A8-0336/2017

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0328/2017),

–  uwzględniając art. 121 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0336/2017),

A.  mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

B.  mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 19 października 2017 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania kandydata zgłoszonego przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

1.  wydaje negatywną opinię w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Karela Pinxtena na członka Trybunału Obrachunkowego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Pietro Russo
PDF 312kWORD 47k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie powołania Pietra Russo na członka Trybunału Obrachunkowego (C8-0329/2017 – 2017/0813(NLE))
P8_TA(2017)0431A8-0337/2017

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0329/2017),

–  uwzględniając art. 121 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0337/2017),

A.  mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

B.  mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 19 października 2017 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania kandydata zgłoszonego przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

1.  wydaje opinię pozytywną w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Pietra Russo na członka Trybunału Obrachunkowego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wiadomości Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Hannu Takkula
PDF 312kWORD 47k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie powołania Hannu Takkuli na członka Trybunału Obrachunkowego (C8-0330/2017 – 2017/0814(NLE))
P8_TA(2017)0432A8-0338/2017

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0330/2017),

–  uwzględniając art. 121 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0338/2017),

A.  mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

B.  mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 19 października 2017 r. Komisja Kontroli Budżetowej przesłuchała kandydata zgłoszonego przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

1.  wydaje pozytywną opinię w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Hannu Takkuli na członka Trybunału Obrachunkowego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również pozostałym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Baudilio Tomé Muguruza
PDF 312kWORD 47k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie powołania Baudilia Tomé Muguruzy na członka Trybunału Obrachunkowego (C8-0331/2017 – 2017/0815(NLE))
P8_TA(2017)0433A8-0342/2017

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0331/2017),

–  uwzględniając art. 121 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0342/2017),

A.  mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

B.  mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 26 października 2017 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania kandydata zgłoszonego przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

1.  wydaje pozytywną opinię w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Baudilia Tomé Muguruzy na członka Trybunału Obrachunkowego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wiadomości Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również pozostałym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Bettina Jakobsen
PDF 313kWORD 47k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie nominacji Bettiny Jakobsen na członkinię Trybunału Obrachunkowego (C8-0332/2017 – 2017/0816(NLE))
P8_TA(2017)0434A8-0341/2017

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8‑0332/2017),

–  uwzględniając art. 121 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0341/2017),

A.  mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej dokonała oceny kwalifikacji kandydatki, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

B.  mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 26 października 2017 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania kandydatki zgłoszonej przez Radę na stanowisko członkini Trybunału Obrachunkowego,

1.  wydaje pozytywną opinię w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Bettiny Jakobsen na członkinię Trybunału Obrachunkowego,

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wiadomości Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – João Alexandre Tavares Gonçalves de Figueiredo
PDF 318kWORD 47k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie powołania João Alexandre’a Tavaresa Gonçalvesa de Figueiredo na członka Trybunału Obrachunkowego (C8-0333/2017 – 2017/0817(NLE))
P8_TA(2017)0435A8-0343/2017

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0333/2017),

–  uwzględniając art. 121 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0343/2017),

A.  mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

B.  mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 26 października 2017 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania kandydata zgłoszonego przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego,

1.  wydaje pozytywną opinię w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania João Alexandre’a Tavaresa Gonçalvesa de Figueiredo na członka Trybunału Obrachunkowego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Iliana Ivanova
PDF 313kWORD 47k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie powołania Iliany Iwanowej na członkinię Trybunału Obrachunkowego (C8-0334/2017 – 2017/0818(NLE))
P8_TA(2017)0436A8-0344/2017

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0334/2017),

–  uwzględniając art. 121 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0344/2017),

A.  mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej dokonała oceny kwalifikacji kandydatki, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

B.  mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 26 października 2017 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania kandydatki zgłoszonej przez Radę na stanowisko członkini Trybunału Obrachunkowego;

1.  wydaje opinię pozytywną w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Iliany Iwanowej na członkinię Trybunału Obrachunkowego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


Ochrona przed przywozem produktów po cenach dumpingowych i towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej ***I
PDF 414kWORD 51k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) 2016/1036 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej oraz rozporządzenie (UE) 2016/1037 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (COM(2016)0721 – C8-0456/2016 – 2016/0351(COD))
P8_TA(2017)0437A8-0236/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0721),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 207 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0456/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 12 maja 2016 r. w sprawie statusu gospodarki rynkowej Chin(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 11 października 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego oraz opinię Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A8-0236/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  przyjmuje do wiadomości oświadczenia Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

3.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 15 listopada 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającego rozporządzenie (UE) 2016/1036 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej oraz rozporządzenie (UE) 2016/1037 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/2321.)

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Oświadczenie Komisji w sprawie przejścia z obecnego systemu na nowy

Komisja przypomina, że celem nowej metodyki jest utrzymanie ciągłej ochrony przemysłu unijnego przed nieuczciwymi praktykami handlowymi, szczególnie tymi, które wynikają ze znaczących zakłóceń na rynku. W tym względzie Komisja zadba o to, aby przemysł unijny nie napotykał żadnych dodatkowych obciążeń przy występowaniu o ochronę na podstawie instrumentu antydumpingowego, szczególnie przy składaniu ewentualnych wniosków o przegląd wygaśnięcia po wejściu w życie nowej metodyki.

Oświadczenie Komisji dotyczące art. 23 oraz współpracy z Parlamentem Europejskim i Radą

Za każdym razem, kiedy Komisja będzie zamierzała sporządzić lub zaktualizować sprawozdanie na podstawie art. 2 ust. 6a) lit. c) rozporządzenia podstawowego, poinformuje o tym Parlament Europejski i Radę. Kiedy Parlament Europejski lub Rada poinformują Komisję, że ich zdaniem warunki sporządzenia lub aktualizacji sprawozdania na podstawie art. 2 ust. 6a) lit. c) rozporządzenia podstawowego są spełnione, Komisja podejmie odpowiednie działania i poinformuje o nich odpowiednio Parlament Europejski i Radę.

Oświadczenie Komisji dotyczące sprawozdań na podstawie art. 2 ust. 6a) lit. c) rozporządzenia podstawowego

Komisja szybko skorzysta z możliwości sporządzenia sprawozdań dotyczących znaczących zakłóceń, przewidzianych w art. 2 ust. 6a) lit. c) rozporządzenia podstawowego, tak by zainteresowane strony dysponowały tymi sprawozdaniami, kiedy będą przygotowywać wnioski, do których art. 2 ust. 6a) rozporządzenia podstawowego może mieć zastosowanie. Udzieli zainteresowanym stronom wskazówek dotyczących sposobu korzystania z tych sprawozdań.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0223.


Rządy prawa na Malcie
PDF 358kWORD 56k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie praworządności na Malcie (2017/2935(RSP))
P8_TA(2017)0438B8-0597/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2, 4, 5, 6, 9 i 10 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając art. 20 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 6, 7, 8, 10, 11, 12 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając europejską konwencję praw człowieka (EKPC) oraz powiązane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie obywatelstwa UE na sprzedaż(1),

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka oraz szereg traktatów ONZ dotyczących praw człowieka, które są wiążące dla wszystkich państw członkowskich,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 marca 2014 r. pt. „Nowe ramy UE na rzecz umocnienia praworządności” (COM(2014)0158),

–  uwzględniając debatę plenarną na temat wolności mediów na Malcie, która odbyła się dnia 24 października 2017 r.,

–  uwzględniając dokumenty panamskie i ujawnione przez Międzynarodowe Konsorcjum Dziennikarzy Śledczych oraz europejską sieć współpracy śledczej dokumenty dotyczące Malty,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2016 r. zawierającą zalecenia dla Komisji dotyczące ustanowienia unijnego mechanizmu na rzecz demokracji, praworządności i praw podstawowych(2),

–  uwzględniając rezolucję z dnia 24 października 2017 r. w sprawie uzasadnionych środków ochrony sygnalistów działających w interesie publicznym podczas ujawniania poufnych informacji posiadanych przez przedsiębiorstwa i organy publiczne(3),

–  uwzględniając sprawozdanie i zalecenia Komisji śledczej do zbadania zarzutów naruszenia prawa Unii i niewłaściwego administrowania w jego stosowaniu w odniesieniu do prania pieniędzy, unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania (komisja śledcza ds. dokumentów panamskich, PANA) oraz załącznik do sprawozdania dotyczący delegacji PANA na Maltę,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska opiera się na takich wartościach jak poszanowanie godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji, równości i praworządności, jak również poszanowanie praw człowieka, oraz mając na uwadze, że wartości te są uniwersalne i wspólne wszystkim państwom członkowskim;

B.  mając na uwadze, że Karta praw podstawowych Unii Europejskiej stanowi część prawa pierwotnego UE; mając na uwadze, że wolność wypowiedzi i wolność oraz pluralizm mediów to prawa zapisane w art. 11 Karty praw podstawowych i w art. 10 EKPC; mając na uwadze, że zgodnie z art. 2, art. 3 ust. 1 i art. 7 TUE Unia ma możliwość podjęcia działań w celu ochrony wspólnych wartości, na których została zbudowana; mając na uwadze, że mechanizm praworządności powinien być stosowany w takim samym stopniu we wszystkich państwach członkowskich;

C.  mając na uwadze, że UE to system konstytucyjny, który działa przy założeniu, że istnieje wzajemne zaufanie, czyli że państwa członkowskie postępują zgodnie z zasadami demokracji, praworządności i prawami podstawowymi;

D.  mając na uwadze niezawisłość sądownictwa zapisaną w art. 47 Karty praw podstawowych i art. 6 EKPC, która jest niezbędnym wymogiem demokratycznej zasady podziału władzy;

E.  mając na uwadze, że badająca korupcję maltańska dziennikarka śledcza i blogerka Daphne Caruana Galizia zginęła wskutek wybuchu samochodu-pułapki w dniu 16 października 2017 r.;

F.  mając na uwadze, że jej zabójstwo doprowadziło do ulicznych demonstracji i protestów społecznych na Malcie, podczas których apelowano o sprawiedliwość, odpowiedzialność i poszanowanie praworządności;

G.  mając na uwadze, że w sprawozdaniu monitora pluralizmu mediów z 2016 r. dotyczącym Malty stwierdzono średni (bliski wysokiemu) poziom ryzyka na rynku pod względem pluralizmu i politycznej niezależności oraz stwierdzono występowanie czynników zwiększających ryzyko, takich jak brak danych o rynku mediów, brak ochrony i samoregulacji zawodu dziennikarza oraz niezależności redakcyjnej, występowanie bezpośrednich relacji właścicielskich między mediami i politykami oraz brak strategii rozwijania umiejętności korzystania z mediów(4);

H.  mając na uwadze, że w światowym rankingu wolności prasy z 2017 r. (publikowanym przez Reporterów bez Granic) stwierdzono, że obowiązujące na Malcie przepisy o zniesławieniu, które podlega karze grzywny lub pozbawienia wolności, i jest powszechnie wykorzystywane, zwłaszcza przez polityków, przeciw dziennikarzom, to kluczowy element ograniczający wolność wypowiedzi na Malcie(5);

I.  mając na uwadze, że maltański parlament obraduje obecnie nad projektem rządowym likwidującym odpowiedzialność karną w sprawach o zniesławienie i wprowadza doraźny zakaz stosowania w jakiejkolwiek formie środków zabezpieczających lub nakazów sądowych w postępowaniach o zniesławienie i pomówienie niezależnie od podstawy prawnej (6);

J.  mając na uwadze, że Daphne Caruanie Galizii wielokrotnie stawiano zarzuty o zniesławienie wnoszone przedstawicieli wszystkich partii politycznych Malty;

K.  mając na uwadze, że rachunki bankowe D. Caruany Galizii zostały w tym roku w drodze nakazu sądowego zamrożone w trakcie postępowania o zniesławienie wniesionego przez ministra rządu Malty jeszcze przed wydaniem wyroku;

L.  mając na uwadze, że media na Malcie donoszą o naciskach wywieranych na nie przez Pilatus Bank – który znalazł się w samym centrum zainteresowania w związku z zarzutami o pranie pieniędzy – o wycofanie lub sprostowanie informacji i artykułów dotyczących banku; mając na uwadze, że Pilatus Bank wszczął postępowanie sądowe w Stanach Zjednoczonych przeciw maltańskim mediom, zarzucając im szkalowanie banku; mając na uwadze, że ujawnione sprawozdanie dotyczące zgodności przygotowane przez jednostkę wywiadu i analityki finansowej (FIAU – Financial Intelligence Analysis Unit) potwierdza, że klienci Pilatus Bank to w większości osoby zajmujące eksponowane stanowiska polityczne w Azerbejdżanie oraz że bank nie stosował w ich przypadku należytej staranności wobec klienta, czego wymaga dyrektywa w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy; mając na uwadze, że poseł z partii rządzącej krajem zaapelował o wszczęcie postępowanie wobec autora wycieku dokumentów z FIAU;

M.  mając na uwadze, że przed zabójstwem Daphne Caruany Galizii demaskator będący źródłem informacji, które dały podstawę zarzutom o korupcję i pranie pieniędzy z udziałem osób zajmujących eksponowane stanowiska polityczne na Malcie, uciekł z kraju;

N.  mając na uwadze, że rząd Malty wprowadził ustawę o ochronie demaskatorów w 2013 r.(7) i znajduje się w niewielkim gronie państw członkowskich UE, które wprowadziły w prawodawstwie zapisy chroniące demaskatorów;

O.  mając na uwadze, że zgodnie z konstytucją i prawodawstwem Malty premier mianuje szefa policji, prezydent, po konsultacji z premierem, mianuje Prokuratora Generalnego, a sędziów mianuje się od 2017 r. po uprzedniej weryfikacji nominacji sędziowskich przez specjalną komisję(8); mając na uwadze, że niezależność organów ścigania i sądownictwa na Malcie może być zagrożona ze względu na fakt, ze rząd jest uprawniony do mianowania szefa policji, szefa FIAU i Prokuratora Generalnego;

P.  mając na uwadze, że wiele doniesień medialnych informowało o dużej liczbie stanowisk, które powstały w podmiotach publicznych na Malcie na kilka tygodni przed wyborami w czerwcu 2017 r., co budzi wątpliwości, czy utworzono je na użytek wyborów;

Q.  mając na uwadze, że Malta odmówiła przystąpienia do Prokuratury Europejskiej, niezależnego organu Unii posiadającego uprawnienia do prowadzenia dochodzeń i ścigania nadużyć i innych przestępstw w UE wpływających na interesy finansowe Unii;

R.  mając na uwadze, że według informacji ujawnionych w dokumentach panamskich w kwietniu 2016 r. ogółem 714 przedsiębiorstw związanych z Maltą znalazło się w bazie danych Międzynarodowego Konsorcjum Dziennikarzy Śledczych; mając na uwadze, że dokumenty te zawierały informacje dotyczące sprawującego urząd ministra i byłego ministra oraz wysokich rangą urzędników;

S.  mając na uwadze, że Parlament Europejski zorganizował wizytę delegacji na Malcie w lutym 2017 r. w ramach dochodzenia prowadzonego w sprawie dokumentów panamskich; mając na uwadze, że delegacja ta stwierdziła w sprawozdaniu, że istnieją powody, by przypuszczać, że policja na Malcie nie jest odpowiednio wyposażona do skutecznego wykonywania zadań, co może stanowić ewentualnie powód do zasugerowania w tym przypadku niewłaściwego administrowania; mając na uwadze, że delegacja stwierdziła, że liczba wyroków skazujących i nakazujących konfiskatę w związku z praniem pieniędzy wydaje się być wyjątkowo niska na Malcie, jeżeli porównać ją z liczbą zgłoszeń, które FIAU wysłała policji; mając na uwadze, że urzędnik państwowy i były minister odrzucili wniosek komisji PANA o spotkanie z jej przedstawicielami;

T.  mając na uwadze, że w maju 2017 r. opublikowano na Malcie dwa poufne sprawozdania FIAU z roku 2016 r., z których wynika, że istnieje uzasadnione podejrzenie prania pieniędzy z udziałem urzędników rządowych; mając na uwadze, że trzecie sprawozdanie, opublikowane w tym samym czasie, zawierało szczegółowe informacje o kontroli, jaką FIAU przeprowadziła w Pilatus Bank, i stwierdziła rzekomo, że bank naruszył maltańskie przepisy dotyczące walki z praniem pieniędzy; mając na uwadze, że procedura udzielenia licencji Pilatus Bank była niezwykle szybka w porównaniu z tym, ile czasu przeciętnie wymaga zapewnienie zgodności z normami określonymi w dyrektywie w sprawie wymogów kapitałowych;

U.  mając na uwadze, że szef FIAU i szef policji – czyli osoby zajmujące stanowiska obsadzane bezpośrednio przez rząd – złożyli rezygnację krótko po sfinalizowaniu tych sprawozdań; mając na uwadze, że nie rozpoczęto dochodzenia policji w sprawie tych poważnych zarzutów prania pieniędzy przez osoby zajmujące eksponowane stanowiska polityczne, w tym członka rządu; mając na uwadze, że mianowano sędziów do prowadzenia wyżej wspomnianych spraw; mając na uwadze, że dwóch pracowników FIAU zostało zwolnionych po wycieku sprawozdań FIAU do prasy;

V.  mając na uwadze, że Komisja Europejska została ostatecznie poinformowana o tych zarzutach w czerwcu 2017 r., z wnioskiem o przeprowadzenie dalszego dochodzenia w sprawie Malty oraz przestrzegania przez nią i prawidłowego wdrożenia trzeciej dyrektywy w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych;

W.  mając na uwadze, że obywatelstwo UE to jedno z czołowych osiągnięć UE, a także że zgodnie z Traktatami kwestie prawa pobytu i obywatelstwa należą do wyłącznej kompetencji państw członkowskich; mając na uwadze, że UE jest uprawniona do monitorowania praktyk antykorupcyjnych państw członkowskich;

X.  mając na uwadze, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej obowiązkiem każdego państwa członkowskiego jest określenie – z należytym uwzględnieniem prawa Unii – warunków uzyskania i utraty obywatelstwa tego państwa; mając na uwadze, że od czasu wejścia w życie traktatu z Maastricht, nadanie obywatelstwa państwa członkowskiego oznacza także nadanie obywatelstwa UE, a co za tym idzie uzyskanie istotnych praw dodatkowych, z czego z kolei wynika, że uzyskanie obywatelstwa na mocy decyzji jednego państwa członkowskiego nie pozostaje bez wpływu na inne państwa członkowskie i UE;

Y.  mając na uwadze, że w 2014 r. rząd Malty stworzył program indywidualnego inwestora, w ramach którego prowadzi sprzedaż obywatelstwa maltańskiego i unijnego obywatelom państw trzecich za cenę 650 000 EUR; mając na uwadze, że lista osób, które uzyskały to obywatelstwo pozostaje niejasna, ponieważ ich tożsamość nie jest podawana w publikowanym wykazie obywateli objętych naturalizacją; mając na uwadze, że ujawnione sprawozdanie FIAU z 2016 r. wzbudziło obawy co do możliwej korupcji w zarządzaniu tym programem;

Z.  mając na uwadze, że rząd powierzył zarządzanie ww. programem indywidualnego inwestora BT Nexia, tj. pośrednikowi wymienionemu w dokumentach panamskich jako inicjator trustów i spółek typu offshore na rzecz osób zajmujących na Malcie eksponowane stanowiska polityczne, w tym członka rządu; mając na uwadze, że dokumenty panamskie sugerują, że BT Nexia działała bez zachowania należytej staranności w odniesieniu do udzielenia wszystkich informacji koniecznych do ustalenia tożsamości rzeczywistych beneficjentów;

AA.  mając na uwadze, że Grupa ds. Wywiadu Finansowego Europolu podkreśliła w sprawozdaniu zatytułowanym „From suspicion to action – converting financial intelligence into greater operational impact” [Od podejrzenia do działania – w kierunku większego wpływu operacyjnego wywiadu finansowego], że niektóre strony, w tym organizacje przestępcze, wykorzystywały aspekty branży internetowych na Malcie do prania dochodów pochodzących z działalności przestępczej; mając na uwadze, że nie należy tego rozumieć jako zarzutu wobec przemysłu w ogóle;

1.  zdecydowanie potępia zabójstwo Daphne Caruany Galizii i wzywa rząd Malty do zmobilizowania wszystkich zasobów, by postawić jej zabójców przed sądem;

2.  wzywa do przeprowadzenia niezależnego międzynarodowego dochodzenia w sprawie zabójstwa Daphne Caruany Galizii; zauważa podejmowane przez maltańskie władze działania zmierzające do zaproszenia do udziału w dochodzeniu międzynarodowych organów ścigania, w tym amerykańskiego Federalnego Biura Śledczego i holenderskich specjalistów od medycyny sądowej w tym zakresie; wzywa do pełnego zaangażowania Europolu w dochodzenie przez czas jego trwania;

3.  zauważa, że ochrona dziennikarzy śledczych i ochrona sygnalistów leży w żywotnym interesie społeczeństwa; wzywa władze Malty oraz wszystkie państwa członkowskie UE do zapewnienia bezpieczeństwa osobistego dziennikarzy i sygnalistów oraz do ochrony ich źródeł utrzymania;

4.  wzywa Konferencję Przewodniczących do ustanowienia nagrody im. Daphne Caruany Galizii w dziedzinie dziennikarstwa śledczego, która byłaby przyznawana co roku w uznaniu za wybitne dziennikarstwo śledcze w Europie;

5.  ubolewa nad tym, że wydarzenia na Malcie w ostatnich latach doprowadziły do poważnych obaw dotyczących praworządności, demokracji i praw podstawowych, w tym wolności mediów oraz niezależności policji i wymiaru sprawiedliwości;

6.  wzywa Komisję do nawiązania dialogu z rządem maltańskim odnośnie do funkcjonowania praworządności na Malcie oraz do zagwarantowania poszanowania wartości europejskich; wzywa Komisję do przekazywania Parlamentowi pełnych informacji o jej ocenie sytuacji; przypomina o potrzebie regularnego monitorowania i dialogu obejmującego wszystkie państwa członkowskie, by chronić podstawowe wartości UE, takie jak demokracja, prawa podstawowe i praworządność, z udziałem Rady, Komisji i Parlamentu, w nawiązaniu do rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2016 r. w sprawie utworzenia unijnego mechanizmu dotyczącego demokracji, praworządności i praw podstawowych;

7.  wyraża ubolewanie, że szereg poważnych zarzutów korupcji i naruszenia przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz obowiązków w zakresie nadzoru bankowego nie było przedmiotem dochodzenia ze strony policji na Malcie, co stanowi zagrożenie dla praworządności w tym państwie członkowskim; przyznaje, że toczy się obecnie kilka postępowań przygotowawczych w sprawie niektórych z tych zarzutów; szczególnie ubolewa nad faktem, że nie przeprowadzono dotychczas na Malcie śledztwa policyjnego w związku z doniesieniami dotyczącymi dokumentów panamskich i osób zajmujących eksponowane stanowiska polityczne, zawartymi w ujawnionych sprawozdaniach FIAU, oraz zauważa, że niektóre z osób wymienionych w sprawozdaniach FIAU pozostają członkami rządu; wzywa szefa policji maltańskiej do wszczęcia takiego dochodzenia;

8.  odnotowuje uwagi prezesa maltańskiego Sądu Najwyższego dotyczące praworządności i popiera jego stwierdzenie, że bez właściwego egzekwowania prawa nie można zapewnić ochrony praworządności na Malcie(9);

9.  wyraża zaniepokojenie w związku ze sprawozdaniem komisji PANA sporządzonym po wizycie na Malcie, w którym stwierdziła ona, że instytucje publiczne odpowiedzialne za zapewnienie przestrzegania prawa oraz przeciwdziałanie oszustwom i przestępstwom finansowym są w wysokim stopniu upolitycznione;

10.  wzywa Komisję do sprawdzenia, czy Malta przestrzega przepisów trzeciej dyrektywy w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych; zauważa, że Malta jest jednym z kilku państw członkowskich, przeciw którym Komisja rozpoczęła wstępne postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w związku z niedopełnieniem obowiązku transpozycji czwartej dyrektywy w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy w terminie do dnia 26 czerwca 2017 r.; przyznaje, że transpozycja ta jest w toku;

11.  wzywa władze Malty do przystąpienia do Prokuratury Europejskiej, aby wspólnie z innymi uczestniczącymi państwami członkowskimi przeciwdziałać nadużyciom i innym przestępstwom w UE wpływającym na interesy finansowe Unii;

12.  zwraca się do maltańskich organów nadzoru i organów sądowych, by zbadały procedurę udzielenia licencji na rzecz Pilatus Bank, w szczególności w odniesieniu do spełniania wymogów dotyczących kompetencji i reputacji przez zarząd instytucji finansowych, jak wskazano w dyrektywie w sprawie wymogów kapitałowych, oraz by przeprowadziły dochodzenie w sprawie przestrzegania przez Nexia BT dyrektywy w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy;

13.  zwraca uwagę na często podnoszone przez posłów do Parlamentu obawy związane z systemami istniejącymi w niektórych państwach członkowskich UE, w tym na Malcie i w innych państwach członkowskich UE, które umożliwiają uzyskanie obywatelstwa w drodze inwestycji; wzywa Maltę, by wyjaśniła, kto uzyskał maltański paszport i wszystkie wynikające z niego prawa, oraz jakie środki ochronne gwarantują, że wszyscy ci nowi obywatele rzeczywiście spędzili na Malcie rok zanim uzyskali obywatelstwo; wzywa Komisję do monitorowania tego rodzaju programów uzyskiwania obywatelstwa w państwach członkowskich, ponieważ korzystając ze swych uprawnień w dziedzinie nadawania obywatelstwa, państwa te muszą należycie uwzględniać prawo UE;

14.  wzywa Maltę i wszystkie pozostałe państwa członkowskie, by zapewniły priorytetowy charakter przeciwdziałania uchylaniu się od opodatkowania oraz by przeznaczyły na ten cel wszystkie niezbędne środki;

15.  wyraża ubolewanie w związku z decyzją Komisji o niepublikowaniu sprawozdania o zwalczaniu korupcji w UE w 2017 r.;

16.  zobowiązuje swego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie Europy oraz prezydentowi Republiki Malty.

(1) Dz.U. C 482 z 23.12.2016, s. 117.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0409.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0402.
(4) Nenadic, Iva, 2016. „Media Pluralism Monitor 2016 – Monitoring Risks for Media Pluralism in the EU and Beyond. Country report: Malta” [Monitor pluralizmu mediów 2016 – Monitorowanie ryzyka zagrażającego pluralizmowi mediów w UE i poza nią. Sprawozdanie krajowe: Malta.] Centrum ds. Pluralizmu i Wolności Mediów. Do pobrania na stronie internetowej:http://cmpf.eui.eu/media-pluralism-monitor/mpm-2016-results/malta/
(5) Zobacz https://rsf.org/en/malta
(6) Rząd Malty, „A Bill entitled „AN ACT to provide for the updating of the regulation of media and defamation matters and for matters consequential or ancillary thereto” [Projekt ustawy pt. „Akt nowelizujący przepisy dotyczące mediów i kwestii zniesławienia w kwestiach dotyczących zniesławienia i powiązanych”], art. 26 ust. 6. Zobacz http://justiceservices.gov.mt/DownloadDocument.aspx?app=lp&itemid=28292&l=1
(7) Zobacz http://www.justiceservices.gov.mt/DownloadDocument.aspx?app=lp&itemid=25151&l=1
(8) Ustawa nr XLIV z 2016 r., art. 5 (96A) http://www.justiceservices.gov.mt/DownloadDocument.aspx?app=lp&itemid=27835&l=1
(9) http://www.independent.com.mt/articles/2017-10-02/local-news/Chief-Justice-boldly-speaks-out-about-rule-of-law-need-for-proper-law-enforcement-6736179695


Negocjacje wielostronne przed 11. konferencją ministerialną WTO
PDF 352kWORD 55k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie negocjacji wielostronnych w kontekście 11. konferencji ministerialnej WTO odbywającej się w Buenos Aires w dniach 10–13 grudnia 2017 r. (2017/2861(RSP))
P8_TA(2017)0439B8-0593/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając deklarację ministerialną z Ad-Dauhy złożoną przez Światową Organizację Handlu (WTO) w dniu 14 listopada 2001 r.(1),

–  uwzględniając deklarację ministerialną z Hongkongu złożoną przez WTO w dniu 18 grudnia 2005 r.(2),

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie dauhańskiej agendy rozwoju, w szczególności rezolucje z dnia 9 października 2008 r.(3), 16 grudnia 2009 r.(4), 14 września 2011 r.(5), 21 listopada 2013 r.(6) oraz 26 listopada 2015 r.(7),

–  uwzględniając wyniki 9. konferencji ministerialnej, która odbyła się na Bali w grudniu 2013 r., w szczególności umowę o ułatwieniach w handlu(8),

–  uwzględniając wyniki 10. konferencji ministerialnej, która odbyła się w Nairobi w grudniu 2015 r., oraz deklarację ministerialną przyjętą w dniu 19 grudnia 2015 r.(9),

–  uwzględniając dokument końcowy z dorocznej sesji Konferencji Parlamentarnej w sprawie WTO przyjęty w drodze konsensusu w dniu 14 czerwca 2016 r. w Genewie(10),

–  uwzględniając cele zrównoważonego rozwoju ONZ(11),

–  uwzględniając 6. światowy przegląd pomocy na rzecz wymiany handlowej, który odbył się w dniach 11–13 lipca 2017 r. w Genewie(12),

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że od momentu utworzenia WTO odgrywa centralną rolę w umacnianiu multilateralizmu, promowaniu światowego ładu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu oraz wspieraniu otwartego, opartego na ustalonych zasadach i niedyskryminującego wielostronnego systemu handlowego; mając na uwadze, że runda dauhańska została zainicjowana w 2001 r. w celu stworzenia nowych możliwości handlowych, wzmocnienia wielostronnych zasad handlu i skorygowania istniejących nierówności w systemie handlu przez skupienie się w negocjacjach na potrzebach i interesach krajów rozwijających się, w szczególności krajów najsłabiej rozwiniętych (LDC);

B.  mając na uwadze, że UE stale opowiada się za zdecydowanym wielostronnym podejściem do handlu opartym na ustalonych zasadach, uznając zarazem, że podejścia uzupełniające, takie jak porozumienia dwustronne, regionalne czy fakultatywne, mogą także sprzyjać otwarciu handlu i rozwojowi gospodarczemu, szczególnie przez odblokowanie liberalizacji oraz aktualizowanie zasad i warunków w dziedzinach polityki traktowanych z mniejszą uwagą przez WTO, a także sprzyjać systemowi wielostronnemu, pod warunkiem że takie porozumienia są zgodne z zasadami WTO, opierają się na wspólnych zasadach i stwarzają warunki dla ewentualnego objęcia w przyszłości systemem wielostronnym;

C.  mając na uwadze, że rezultaty 9. konferencji ministerialnej w 2013 r. miały znaczenie systemowe, co dotyczy w szczególności zawarcia umowy o ułatwieniach w handlu, która jest najbardziej znaczącą wielostronną umową handlową, jaką zawarto od czasu utworzenia WTO w 1995 r.;

D.  mając na uwadze, że niektórzy członkowie WTO próbują podważać obecny model rozstrzygania międzynarodowych sporów handlowych; mając na uwadze, że Organ Apelacyjny WTO zbliża się do minimalnej liczby sędziów potrzebnych do jego funkcjonowania; mając na uwadze, że USA odrzuciły niedawno propozycje UE i niektórych państw Ameryki Łacińskiej dotyczące rozpoczęcia procesu rekrutacji, aby obsadzić coraz większą liczbę wakatów; mając na uwadze, że ten impas – w związku z którym już teraz dwa z siedmiu stanowisk w Organie Apelacyjnym pozostają nieobsadzone – może doprowadzić do upadku systemu mającego kluczowe znaczenie dla rozstrzygania sporów pomiędzy najsilniejszymi na świecie państwami uczestniczącymi w wymianie handlowej;

E.  mając na uwadze, że rezultaty osiągnięte podczas 10. konferencji ministerialnej w 2015 r. również miały duże znaczenie i obejmowały sześć decyzji ministerialnych w sprawie rolnictwa, bawełny i kwestii dotyczących krajów LDC, w tym zobowiązanie do zniesienia subsydiów wywozowych dla produktów rolnych, co było prawdopodobnie najbardziej znaczącym rezultatem osiągniętym dotychczas w ramach WTO w odniesieniu do rolnictwa;

F.  mając na uwadze, że dyskusje na temat sposobu kontynuacji dauhańskiej agendy rozwoju wyraźnie pokazują, że członkowie WTO mają różne poglądy w kwestii metody prowadzenia dalszych negocjacji, co pokazuje, że niezbędny jest przegląd poziomu ambicji, aby realne stało się osiągnięcie wyników we wszystkich obszarach negocjacji, oraz mając na uwadze, że ten przegląd musi w pełni uwzględniać realia dzisiejszego otoczenia handlowego;

G.  mając na uwadze, że transformacja cyfrowa gospodarki otwiera nowe kanały dla handlu, ułatwiając uczestnictwo w handlu światowym małym i średnim przedsiębiorstwom (MŚP) za pośrednictwem handlu elektronicznego; mając na uwadze, że tę kwestię postrzega się coraz częściej jako obszar, w którym WTO może odgrywać ważną rolę;

H.  mając na uwadze, że 11. konferencja ministerialna WTO odbędzie się w dniach 10–13 grudnia 2017 r. w Buenos Aires (Argentyna);

1.  powtarza swoje pełne zobowiązanie do utrwalania wartości multilateralizmu oraz wzywa do ustanowienia programu na rzecz handlu koncentrującego się na rozwoju i opartego na wolnym i bazującym na ustalonych zasadach handlu służącemu dobru ogólnemu, wspierającemu program zrównoważonego rozwoju nadając kluczowe znaczenie prawom społecznym, środowiskowym i prawom człowieka oraz gwarantującemu, że uzgodnione na szczeblu wielostronnym i zharmonizowane zasady są stosowane jednakowo do wszystkich;

2.  podkreśla, że należy wykorzystać rezultaty uzgodnione podczas 9. i 10. konferencji ministerialnej, by poczynić i zagwarantować znaczące postępy na 11. konferencji ministerialnej w Buenos Aires w grudniu 2017 r. mające na celu utrzymanie i wzmocnienie wielostronnej architektury handlu; podkreśla, że niezależnie od tego strony powinny dążyć do osiągnięcia nowych celów politycznych w obszarach takich jak handel cyfrowy i ułatwianie inwestycji;

3.  wzywa wszystkich członków WTO do wykorzystania dynamiki uzyskanej dzięki niedawnym postępom, z uwzględnieniem celu strategicznego, jakim jest wzmocnienie wielostronnego systemu handlowego, oraz potrzeby ugruntowania pozycji WTO jako centrum negocjacji handlowych, przy jednoczesnym uznaniu, że konieczne są nowe podejścia w celu stawienia czoła obecnym wyzwaniom; przyjmuje do wiadomości, że elastyczność, otwartość, włączenie społeczne i zaangażowanie polityczne będą kluczowe dla osiągnięcia kompleksowych, wyważonych i realistycznych postępów we wszystkich kwestiach objętych dauhańską agendą rozwoju, które jeszcze nie zostały rozwiązane; jest zdania, że od zainicjowania rundy dauhańskiej w 2001 r. świat uległ dramatycznym zmianom gospodarczym, politycznym i technologicznym, oraz że nowe wyzwania, takie jak handel elektroniczny, handel cyfrowy, przejrzystość inwestycji, dotacje i nadwyżki zdolności produkcyjnych, globalne łańcuchy wartości, zamówienia publiczne, regulacje krajowe dotyczące usług, mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw (MMŚP) oraz większej zgodności między programami w dziedzinie handlu, pracy i środowiska wykraczającymi poza dauhańską agendę rozwoju powinny być przedmiotem dyskusji, która może przebiegać bez szkody dla nierozstrzygniętych kwestii w ramach dauhańskiej agendy rozwoju; podkreśla, że należy umożliwić krajom rozwijającym się znalezienie własnego podejścia do dalszego zapewniania równych szans w tych nowych sektorach;

4.  podkreśla znaczenie WTO działającej jako efektywne i skuteczne forum negocjacyjne w odniesieniu do wszystkich kwestii będących przedmiotem zainteresowania jej członków i zapewniającej platformę dla otwartej dyskusji na temat globalnych kwestii związanych z handlem;

5.  podkreśla, że na konferencji ministerialnej w Buenos Aires należy stawić się z propozycjami dobrze opracowanych tekstów w celu zapewnienia większej przejrzystości i otwartości negocjacji handlowych, ponieważ konferencja ministerialna powinna być gruntownie przygotowana w ramach negocjacji na szczeblu komisji; w tym względzie wyraża uznanie dla zaawansowanych negocjacji w sprawie kwestii takich, jak dotacje połowowe stanowiących jeden ze sposobów walki z przełowieniem i z nielegalnymi, nieraportowanymi i nieuregulowanymi połowami;

6.  odnotowuje przedstawione propozycje dotyczące wsparcia wewnętrznego w sektorze rolnictwa, w tym wspólną propozycję UE i Brazylii; uważa, że zdecydowany krok naprzód w debacie dotyczącej tego obszaru może stać się znaczącym rezultatem 11. konferencji ministerialnej; przypomina w tym kontekście o potrzebie znalezienia trwałego rozwiązania dotyczącego utrzymywania zapasów publicznych do celów bezpieczeństwa żywnościowego, wsparcia i dopłat w sektorze bawełny zgodnie z decyzją ministerialną z Nairobi; podkreśla, że negocjacji w tej kwestii, a także ich potencjalnego wyniku, nie należy traktować jako nadrzędnych względem dyskusji na temat przyszłości wspólnej polityki rolnej;

7.  ponownie podkreśla znaczenie poczynienia postępów w negocjacjach i osiągnięcia wyników dotyczących innych kwestii podejmowanych przez państwa członkowskie WTO, takich jak: przepisy krajowe dotyczące usług, e-handlu, ułatwiania inwestycji, dotacji horyzontalnych i zwiększania przejrzystości oraz udoskonalania dobrych praktyk regulacyjnych z korzyścią dla MŚP;

8.  jest zdania, że wynik konferencji ministerialnej w 2017 r. powinien wyraźnie uznać znaczenie celów zrównoważonego rozwoju w perspektywie 2030 r. i zobowiązań na mocy porozumienia paryskiego dotyczących walki ze zmianą klimatu, a także rolę, jaką może odgrywać handel w przyczynianiu się do ich osiągnięcia, oraz że musi określić konkretne działania, które należy podjąć w tym zakresie, z uwagi na to, że standardy międzynarodowe i równe warunki działania w kontekście wielostronnym są korzystne dla światowego handlu;

9.  potwierdza, że istnieją powiązania między równością płci a rozwojem sprzyjającym włączeniu społecznemu, podkreślając, że wzmocnienie pozycji kobiet jest kluczem do wyeliminowania ubóstwa oraz że zniesienie barier utrudniających uczestnictwo kobiet w handlu ma zasadnicze znaczenie dla rozwoju gospodarczego; uznaje potrzebę rozwoju środków interwencyjnych ukierunkowanych na różne przeszkody ograniczające możliwości uczestnictwa kobiet w gospodarce; apeluje do członków WTO o uwzględnienie programu prac służącego zagwarantowaniu, że polityka handlowa uwzględniająca kwestie płci będzie jednym z wyników konferencji ministerialnej w 2017 r.;

10.  zwraca uwagę na 6. światowy przegląd pomocy na rzecz wymiany handlowej, który odbył się w lipcu 2017 r. w Genewie, zorganizowany pod hasłem „Promowanie handlu, włączenia społecznego i łączności na rzecz zrównoważonego rozwoju” i poświęcony m.in. potrzebie wyeliminowania przepaści cyfrowej;

11.  podziela opinię, że to wydarzenie powinno przełożyć się na konkretne działania mające na celu ułatwienie handlu elektronicznego i urzeczywistnienie możliwości cyfrowych w handlu; podkreśla, że lepsza łączność stwarza więcej możliwości biznesowych dzięki ułatwieniu i obniżeniu kosztów dostępu do rynków również dla MMŚP w krajach rozwijających się; zauważa w związku z tym, że inwestycje w infrastrukturę pozostają kluczowym wyzwaniem oraz że niezbędne jest osiągnięcie postępu w tej dziedzinie; w związku z tym wzywa członków WTO do promowania inwestycji w infrastrukturę, zachęcając – pośród innych inicjatyw – do tworzenia partnerstw publiczno-prywatnych;

12.  podkreśla znaczenie dyskusji nad możliwymi odpowiedziami w ramach polityki handlowej na coraz powszechniejsze zjawisko serwicyzacji w dziedzinie handlu towarami („tryb 5”);

13.  wzywa Komisję do kontynuowania wysiłków na rzecz opracowania zbioru wiążących zasad wielostronnych dotyczących handlu elektronicznego w ramach WTO; popiera komunikat UE pt. „An enabling environment to facilitate online transactions” [Środowisko korzystne dla ułatwiania transakcji internetowych] zaprezentowany członkom Rady ds. Handlu Usługami w czerwcu 2017 r., w którym zawarto bardzo potrzebny w tym momencie zestaw wspólnych zasad dotyczących ochrony konsumentów, niezamówionych wiadomości, uwierzytelniania i usług zaufania oraz umów elektronicznych, przy czym zestaw ten pozwoli zwiększyć zaufanie konsumentów w internecie oraz stworzyć korzystne środowisko dla handlu cyfrowego;

14.  zachęca do wznowienia wielostronnych negocjacji handlowych dotyczących umowy w sprawie towarów środowiskowych;

15.  przyjmuje z zadowoleniem wejście w życie w dniu 22 lutego 2017 r. umowy o ułatwieniach w handlu; uważa, że ta umowa przyniesie znaczące korzyści wszystkim członkom WTO, a przede wszystkim krajom rozwijającym się oraz zainteresowanym przedsiębiorstwom, przez zwiększenie przejrzystości i pewności prawa, zmniejszenie kosztów administracyjnych oraz skrócenie procedur celnych;

16.  podkreśla, że wszyscy członkowie WTO powinni wprowadzać w życie decyzje podjęte zarówno w Nairobi, jak i na Bali, w tym w zakresie tworzenia nowych możliwości eksportowych dla usługodawców z LDC na mocy zwolnienia w odniesieniu do usług z LDC oraz w zakresie upraszczania przepisów dotyczących reguł pochodzenia; odnotowuje rosnące zainteresowanie wśród członków WTO umową o ułatwieniach w dziedzinie usług; apeluje o wzmożenie wysiłków na szczeblu wielostronnym, aby znacząco uprościć i zharmonizować reguły pochodzenia;

17.  podkreśla kluczowe znaczenie WTO dla opartego na ustalonych zasadach systemu handlowego i uznaje za kluczową konieczność zagwarantowania wdrożenia decyzji WTO, egzekwowania wiążących zobowiązań i rozstrzygania sporów handlowych, oraz podkreśla wyjątkowy wkład WTO w propagowanie większej przejrzystości i wzajemnej oceny, zwłaszcza w drodze mechanizmu przeglądu polityki handlowej; jest w najwyższym stopniu zaniepokojony tym, że kilka stanowisk w Organie Apelacyjnym pozostaje nieobsadzonych, co poważnie utrudnia prace tego podstawowego organu oraz grozi osłabieniem właściwego funkcjonowania obecnego systemu rozstrzygania międzynarodowych sporów handlowych, a także kładzie nacisk na szybkie podjęcie decyzji o obsadzeniu tych stanowisk;

18.  podkreśla konieczność uzyskania ostatecznej deklaracji 11. konferencji ministerialnej, w której członkowie mogliby określić nowe obszary oraz te wymienione w programie rundy dauhańskiej, w ramach których rozpoczną i będą kontynuować negocjacje;

19.  wzywa Komisję i Radę, aby zapewniły dalszy ścisły udział Parlamentu w pracach nad przygotowaniem 11. konferencji ministerialnej i niezwłoczne przekazywanie mu aktualnych informacji oraz konsultacje z Parlamentem podczas konferencji ministerialnej w 2017 r.; wzywa Komisję, by dalej zachęcała pozostałych członków WTO do zwiększania znaczenia parlamentarnego wymiaru WTO;

20.  wzywa członków WTO do zapewnienia legitymacji demokratycznej i przejrzystości przez wzmocnienie parlamentarnego wymiaru WTO; podkreśla w związku z tym potrzebę dopilnowania, by posłowie mieli lepszy dostęp do negocjacji handlowych i byli zaangażowani w tworzenie i wdrażanie decyzji WTO oraz by polityka handlowa podlegała odpowiedniej kontroli w interesie obywateli;

21.  wyraża ubolewanie, że minikonferencja ministerialna, która odbyła się w dniach 9 i 10 października 2017 r. w Marrakeszu, nie doprowadziła do znaczących postępów w odniesieniu do 11. konferencji ministerialnej; wzywa wszystkie strony, by w pełni przyjęły spoczywającą na nich odpowiedzialność i przełożyły wolę wyrażoną w deklaracjach politycznych na konkretne działania w negocjacjach, tak aby osiągnąć pozytywne wyniki na 11. konferencji ministerialnej w Buenos Aires oraz stworzyć solidne podstawy dla dalszych działań i decyzji po zakończeniu konferencji ministerialnej w 2017 r.;

22.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz dyrektorowi generalnemu WTO.

(1) Deklaracja ministerialna z Ad-Dauhy (WT/MIN(01)/DEC/1) z dnia 14 listopada 2001 r. https://www.wto.org/english/thewto_e/minist_e/min01_e/mindecl_e.htm
(2) Deklaracja ministerialna z Hongkongu (WT/MIN(05)/DEC) z dnia 18 grudnia 2005 r. https://www.wto.org/english/thewto_e/minist_e/min05_e/final_text_e.htm
(3) Dz.U. C 9 E z 15.1.2010, s. 31.
(4) Dz.U. C 286 E z 22.10.2010, s. 1.
(5) Dz.U. C 51 E z 22.2.2013, s. 84.
(6) Dz.U. C 436 z 24.11.2016, s. 6.
(7) Dz.U. C 366 z 27.10.2017, s. 140.
(8) Deklaracja ministerialna z Bali (WT/MIN(13)/DEC) z dnia 7 grudnia 2013 r. https://www.wto.org/english/thewto_e/minist_e/mc9_e/balideclaration_e.htm
(9) Deklaracja ministerialna z Nairobi (WT/MIN(15)/DEC) z dnia 19 grudnia 2015 r. https://www.wto.org/english/thewto_e/minist_e/mc10_e/nairobipackage_e.htm
(10) http://www.ipu.org/splz-e/trade16/outcome.pdf
(11) http://www.un.org/sustainabledevelopment/sustainable-development-goals/
(12) https://www.wto.org/english/tratop_e/devel_e/a4t_e/gr17_e/gr17programme_e.htm


Partnerstwo Wschodnie: szczyt w listopadzie 2017 r.
PDF 351kWORD 62k
Zalecenie Parlamentu Europejskiego z dnia 15 listopada 2017 r. dla Rady, Komisji oraz ESDZ w sprawie Partnerstwa Wschodniego w perspektywie szczytu w listopadzie 2017 r. (2017/2130(INI))
P8_TA(2017)0440A8-0308/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2, 3 i 8 oraz tytuł V, a w szczególności art. 21, 22, 36 i 37, Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) oraz część piątą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając powołanie Partnerstwa Wschodniego w Pradze w dniu 7 maja 2009 r. jako wspólnej inicjatywy UE i jej wschodnich partnerów: Armenii, Azerbejdżanu, Białorusi, Gruzji, Mołdawii i Ukrainy,

–  uwzględniając wspólne deklaracje przyjęte podczas szczytów Partnerstwa Wschodniego w 2011 r. w Warszawie, w 2013 r. w Wilnie i w 2015 r. w Rydze,

–  uwzględniając deklarację przywódców 27 państw członkowskich oraz Rady Europejskiej, Parlamentu Europejskiego i Komisji przyjętą w dniu 25 marca 2017 r. w Rzymie,

–  uwzględniając zalecenia i działania Zgromadzenia Parlamentarnego Euronest, Forum Społeczeństwa Obywatelskiego Partnerstwa Wschodniego, Komitetu Regionów oraz Konferencji Władz Lokalnych i Regionalnych Partnerstwa Wschodniego (CORLEAP),

–  uwzględniając komunikaty Komisji i Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) w sprawie europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS), a w szczególności sprawozdanie z 2017 r. z wdrażania przeglądu europejskiej polityki sąsiedztwa (JOIN(2017)0018) oraz zmieniony dokument roboczy z 2017 r. pt. „Partnerstwo Wschodnie – 20 wyników do 2020 r.: orientacja na kluczowe priorytety i wymierne wyniki” (SWD(2017)0300) oraz komunikat z 2016 r. w sprawie globalnej strategii na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej,

–  uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych w sprawie europejskiej polityki sąsiedztwa i Partnerstwa Wschodniego,

–  uwzględniając swoje zalecenia z dnia 5 lipca 2017 r. dla Rady w sprawie 72. sesji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych(1), swoje rezolucje, zwłaszcza z dnia 15 czerwca 2017 r. w sprawie azerbejdżańskiego dziennikarza Afgana Mukhtarlego i sytuacji środków przekazu w Azerbejdżanie(2), z dnia 6 kwietnia 2017 r.(3) i z dnia 24 listopada 2016 r.(4) w sprawie sytuacji na Białorusi, z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie priorytetów UE na sesje Rady Praw Człowieka ONZ w 2017 r.(5), z dnia 13 grudnia 2016 r. w sprawie praw kobiet w państwach Partnerstwa Wschodniego(6), z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie układów o stowarzyszeniu / pogłębionych i kompleksowych stref wolnego handlu z Gruzją, Mołdawią i Ukrainą(7) oraz z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie przeglądu europejskiej polityki sąsiedztwa(8),

–  uwzględniając wspólne oświadczenie parlamentów Gruzji, Mołdawii i Ukrainy z dnia 3 lipca 2017 r.,

–  uwzględniając art. 113 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0308/2017),

A.  mając na uwadze, że Partnerstwo Wschodnie opiera się na wspólnym zobowiązaniu Armenii, Azerbejdżanu, Białorusi, Gruzji, Mołdawii, Ukrainy i Unii Europejskiej do pogłębiania wzajemnych relacji i przestrzegania prawa międzynarodowego oraz podstawowych wartości, w tym demokracji, praworządności, poszanowania praw człowieka, podstawowych wolności i równouprawnienia płci, a także społecznej gospodarki rynkowej, zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów;

B.  mając na uwadze, że Partnerstwo Wschodnie dąży do osiągania wspólnych celów promowania stabilności, budowy zaufania i współpracy, wspierania reform demokratycznych, dobrych relacji sąsiedzkich, pokojowego rozstrzygania konfliktów i współpracy regionalnej, zacieśniania kontaktów międzyludzkich i zwiększania handlu, tak aby umocnić dialog polityczny i stowarzyszenie polityczne oraz współpracę gospodarczą i integrację;

C.  mając na uwadze, że w swojej globalnej strategii i nowej europejskiej polityce sąsiedztwa Unia Europejska stara się zacieśnić współpracę z partnerami za pomocą przyspieszonego stowarzyszenia politycznego i integracji gospodarczej z Unią, dążąc jednocześnie do promowania stabilizacji politycznej, odporności społecznej i dobrobytu gospodarczego w swoim sąsiedztwie oraz stwarzając możliwości nawiązania uprzywilejowanych stosunków politycznych i gospodarczych zgodnie z poziomem ambicji każdego kraju partnerskiego;

D.  mając na uwadze, że ponieważ UE uważa współpracę za wartość samą w sobie i jest głęboko przekonana, że współpraca przynosi korzyści wszystkim zaangażowanym stronom, jest ona silnie zaangażowana w dalszą współpracę ze wszystkimi państwami Partnerstwa Wschodniego, dopóki podstawowe wartości europejskie nie są kwestionowane ani podważane;

E.  mając na uwadze, że UE i jej partnerzy powinni dostosować zasoby i instrumenty do podjętych zobowiązań oraz, że partnerzy powinni skupić się w większym stopniu na realizacji istniejących umów;

F.  mając na uwadze, że uczestnicy szczytu, który odbył w się w 2015 r. w Rydze, zaapelowali o poczynienie postępów do czasu kolejnego szczytu w obszarach: 1) wzmacniania instytucji i dobrych rządów, 2) mobilności i kontaktów międzyludzkich, 3) rozwoju gospodarczego i szans rynkowych oraz 4) łączności, efektywności energetycznej, środowiska i zmiany klimatu;

G.  mając na uwadze, że od czasu ostatniego szczytu poczyniono znaczne postępy, zwłaszcza w związku z zawarciem i wejściem w życie trzech układów o stowarzyszeniu, w tym pogłębionych i kompleksowych stref wolnego handlu z Gruzją, Mołdawią i Ukrainą, oraz objęciem ruchem bezwizowym Gruzji i Ukrainy od 2017 r. (oraz Mołdawii od 2014 r.), zakończeniem negocjacji w sprawie umowy o kompleksowym i poszerzonym partnerstwie z Armenią, która służy jako przykład równoległego członkostwa w Euroazjatyckiej Unii Gospodarczej i uczestnictwa w koncepcjach sąsiedztwa UE, rozpoczęciem negocjacji w sprawie nowego kompleksowego porozumienia z Azerbejdżanem, przyjęciem istotnych reform w wielu tych państwach przy wsparciu politycznym, technicznym i finansowym Unii Europejskiej oraz kontynuacją polityki krytycznego zaangażowania wobec Białorusi;

H.  mając na uwadze, że od czasu gdy w Pradze zapoczątkowano Partnerstwo Wschodnie niektórzy z jego członków-założycieli doświadczyli ogólnego pogorszenia się sytuacji w zakresie praw człowieka oraz odwrócenia trendów demokratyzacyjnych; mając na uwadze, że jednym z głównych wyzwań będzie usprawnienie trwającej transformacji w kierunku integracyjnej, odpowiedzialnej, stabilnej i trwałej demokracji;

I.  mając na uwadze, że mobilność i zacieśnianie kontaktów międzyludzkich między krajami partnerskimi a UE pozostają niezbędnym instrumentem promocji europejskich wartości;

J.  mając na uwadze nowy strategiczny plan prac zaproponowany przez Komisję i ESDZ, który łączy w sobie współpracę dwustronną i regionalną, tak aby kierować przyszłymi pracami UE i sześciu krajów partnerskich, skupiając się na dwudziestu rezultatach do osiągnięcia do 2020 r.;

K.  mając na uwadze, że niezależność, suwerenność i integralność terytorialna partnerów wschodnich UE jest zagrożona z powodu nierozwiązanych konfliktów regionalnych, w tym tych zapoczątkowanych i nadal aktywnie podtrzymywanych przez Federację Rosyjską w sposób sprzeczny z międzynarodowymi zobowiązaniami tego państwa do przestrzegania międzynarodowego porządku prawnego; mając na uwadze, że UE powinna odgrywać bardziej aktywną rolę w pokojowym rozwiązywaniu wszystkich trwających konfliktów w swoim sąsiedztwie; mając na uwadze, że agresja Rosji wobec Ukrainy, aneksja Krymu i nieustanna okupacja dwóch gruzińskich regionów, a także zagrożenia hybrydowe ze strony Rosji, w tym działania destabilizujące i propaganda, zagrażają bezpieczeństwu europejskiemu jako całości;

L.  mając na uwadze, że polityka Partnerstwa Wschodniego opiera się na suwerennym prawie każdego partnera do decydowania o poziomie ambicji, do jakich dąży w stosunkach z UE; mając na uwadze, że partnerzy dążący do zacieśnienia stosunków z UE powinni móc liczyć na większe wsparcie i pomoc w osiąganiu wspólnie wyznaczonych celów, jeżeli spełnią oni dotychczasowe zobowiązania w zakresie reform, zgodnie z zasadą „więcej za więcej”;

1.  zaleca Radzie, Komisji oraz Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych:

W sprawie przyszłości Partnerstwa Wschodniego

W sprawie wdrażania Partnerstwa Wschodniego

   a) zagwarantowanie, by szczyt w listopadzie 2017 r. miał charakter przyszłościowy i zapewnił nowe bodźce, a także jasną wizję polityczną przyszłości Partnerstwa Wschodniego jako polityki długoterminowej; zapewnienie, by wyniki szczytu stanowiły w pierwszej kolejności podstawę do wprowadzania w życie podstawowych wartości Unii Europejskiej, a w szczególności poszanowania demokracji, praw człowieka, podstawowych wolności, praworządności, dobrych rządów, praw obywatelskich, niedyskryminacji i równouprawnienia płci, na których opiera się Partnerstwo Wschodnie, przy czym należy podkreślić, że wartości te znajdują się w centrum zawieranych układów o stowarzyszeniu, oraz wyrazić uznanie dla poszczególnych partnerów za ich zaangażowanie w promowanie i stosowanie w praktyce tych wartości;
   b) sprostanie znacznym oczekiwaniom obywateli we wszystkich krajach partnerskich w zakresie walki z korupcją, zwalczania zorganizowanej przestępczości oraz wzmacniania praworządności i dobrych rządów; dążenie w związku z powyższym do odnowy zaangażowania partnerów w przyjmowanie i pełne wdrażanie reform sądownictwa i administracji publicznej oraz walkę z korupcją i zorganizowaną przestępczością w oparciu o odpowiednie plany działania o jasno zdefiniowanych celach i terminach;
   c) wzmocnienie społeczeństwa obywatelskiego w krajach partnerskich i jego zasadniczej roli w Partnerstwie Wschodnim zarówno jako niezbędnego podmiotu w procesie umacniania demokracji, jak i platformy współpracy regionalnej, przez bezkompromisowy sprzeciw wobec wszelkiego prawodawstwa i środków, które mają na celu ograniczanie zgodnej z prawem działalności społeczeństwa obywatelskiego, oraz przez zachęcanie do pogłębionego zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego w opracowywanie, kontrolę i monitorowanie wdrażania reform związanych z Partnerstwem, a także przez promowanie przejrzystości i rozliczalności w instytucjach publicznych;
   d) zachęcanie do reform systemów wyborczych w celu zapewnienia, aby ramy prawne były zgodne z międzynarodowymi normami, zaleceniami międzynarodowych misji obserwacji wyborów pod przywództwem OBWE i opiniami Komisji Weneckiej, a także by takie ramy prawne były opracowywane w drodze przejrzystego procesu, podlegały szerokim konsultacjom i – w miarę możliwości – były wynikiem konsensusu z opozycją i społeczeństwem obywatelskim, tak aby udoskonalić ordynacje wyborcze, nie faworyzując przy tym partii rządzących; zapewnienie ścisłego stosowania przez UE istniejących wymogów dotyczących reformy ordynacji wyborczej;
   e) zapewnienie, aby wyniki szczytu w listopadzie 2017 r. uwzględniały dotychczasowe osiągnięcia, uwydatniały potrzebę wywiązania się ze wszystkich poczynionych do tej pory zobowiązań i dostarczały nowych bodźców dla przyszłości Partnerstwa Wschodniego, w tym przynosiły wymierne rezultaty obywatelom, zwłaszcza w dziedzinach zatrudnienia, ograniczania dysproporcji społeczno-gospodarczych, transportu, łączności, niezależności energetycznej, mobilności i edukacji, przy czym należy zauważyć, że nowy Europejski plan inwestycji zewnętrznych stanowi pod tym względem istotny instrument;
   f) działanie na rzecz eliminacji bezrobocia, w szczególności bezrobocia wśród młodzieży, w tym z wykorzystaniem pakietu środków wsparcia dla młodych ludzi, takich jak program EU4Youth, oraz na rzecz rozwijania umiejętności dostosowanych do zmieniających się potrzeb na rynku pracy, w tym przez kształcenie i szkolenie zawodowe, wspieranie przedsiębiorczości, lokalnego przemysłu i zrównoważonego rolnictwa, rozwój turystyki i gospodarki cyfrowej, a także rozbudowę infrastruktury społecznej oraz publicznego i prywatnego sektora usług, m.in. w zakresie zdrowia i opieki;
   g) promowanie i czynne wspieranie wdrażania polityki antydyskryminacyjnej we wszystkich sektorach społeczeństwa; zapewnienie równouprawnienia płci w publicznych strategiach politycznych oraz wsparcia dla możliwości zatrudnienia i przedsiębiorczości kobiet, przy czym należy zagwarantować ciągłość tej polityki także po dacie docelowej w 2020 r.;
   h) zaangażowanie we wspólne starania na rzecz zwiększenia mobilności między UE a krajami partnerskimi; wspieranie Mołdawii, Gruzji i Ukrainy we wdrażaniu porozumienia o liberalizacji reżimu wizowego oraz zapewnienie, aby w przyszłości nie uruchomiono wobec tych krajów mechanizmów zawieszających zwolnienie z obowiązku wizowego, w szczególności przez ścisłą współpracę w obszarach pracy policji i służb celnych, tak aby zabezpieczać przed zagrożeniami dla bezpieczeństwa, przestępczością i przekraczaniem dozwolonego okresu pobytu; rozpoczęcie dialogu w kwestiach wizowych z Armenią, wspieranie postępów Azerbejdżanu we wdrażaniu umów o ułatwieniach wizowych i umów o readmisji (VFA/RA) w celu rozpoczęcia dialogu wizowego w przyszłości oraz zakończenie negocjacji w sprawie VFA/RA z Białorusią z korzyścią dla obywateli tego kraju, pod warunkiem że państwa te dokonają znaczących postępów w dziedzinie podstawowych wartości i spełnią wszystkie warunki określone w planach działań dotyczących liberalizacji reżimu wizowego;
   i) dalsze zwiększanie szans na ściślejszą współpracę w obszarach edukacji, badań i rozwoju, w szczególności przez ułatwienie uczestnictwa w programach, takich jak Erasmus+, Upowszechnianie doskonałości i zapewnianie szerszego uczestnictwa i EU4Innovation, oraz udzielanie gwarancji pożyczek przez Grupę Europejskiego Banku Inwestycyjnego w ramach programu InnovFin; zapewnianie wsparcia w celu zreformowania kształcenia i zajęcia się problemem luki w zakresie badań i innowacji;
   j) zapewnienie, aby wyniki szczytu w listopadzie 2017 r. stanowiły także nowe bodźce dla wspierania zrównoważonego rozwoju gospodarczego, modernizacji istniejących sektorów oraz szans handlowych i inwestycyjnych, w tym szans wewnątrzregionalnych dla współpracy transgranicznej, ze szczególnym uwzględnieniem przedsiębiorczości i MŚP;
   k) wezwanie do dostosowania unijnego wsparcia do programów stowarzyszeniowych i powiązanych z nimi reform strukturalnych, w szczególności tych zmierzających do zwiększenia konkurencyjności, stworzenia bardziej sprzyjającego otoczenia biznesowego i zapewnienia odpowiedniego dostępu do źródeł finansowania, w tym w ramach inicjatywy EU4Business; skrupulatnego monitorowania wdrażania DCFTA w celu uniknięcia dumpingu socjalnego i środowiskowego; opracowanie ukierunkowanego wsparcia dla MŚP, aby pomóc im w pełni wykorzystać potencjał DCFTA; promowanie i wspieranie prawdziwej reformy systemu gospodarczego mającej na celu stopniową eliminację monopolów oraz ograniczenie roli oligarchów przez wprowadzenie odpowiednich przepisów, a także głębokiej reformy systemu bankowego i sektora finansowego mającej na celu zwalczanie prania pieniędzy i oszustw podatkowych;
   l) wspieranie rozwoju niezbędnej infrastruktury transportowej i łącznościowej, w tym za pomocą ambitnego planu inwestycyjnego dla sieci bazowej TEN-T, oraz promowanie handlu wewnątrzregionalnego; wspieranie projektów infrastrukturalnych, które zapewnią nowe możliwości w dziedzinie handlu oraz ułatwią komunikację i wymianę między UE a krajami partnerskimi, a także między partnerami;
   m) wzmocnienie zarówno niezależności, jak i efektywności energetycznej za sprawą konkretnych inwestycji oraz dywersyfikacja źródeł energii, zwłaszcza w odniesieniu do energii ze źródeł odnawialnych i ograniczenia uzależnienia od paliw kopalnych, w drodze zacieśnionej współpracy we wszystkich obszarach priorytetowych objętych unią energetyczną i ściślejszej integracji rynków energetycznych państw partnerskich z europejskim rynkiem energetycznym, ze szczególnym uwzględnieniem połączeń międzysystemowych i infrastruktury; zapewnienie, aby morskie i przybrzeżne części nowej infrastruktury rurociągowej w regionie, w tym gazociągu Nord Stream 2, były w pełni zgodne z prawodawstwem UE oraz strategią na rzecz unii energetycznej, a także by nie osłabiały bezpieczeństwa energetycznego; współpracę z krajami Partnerstwa Wschodniego w celu wsparcia gospodarstw domowych najbardziej dotkniętych wzrostem cen energii;
   n) zapewnienie pełnego poszanowania międzynarodowego bezpieczeństwa jądrowego oraz porozumień i zobowiązań w obszarze ochrony środowiska; zwiększenie wysiłków mających na celu wywiązanie się z zobowiązań w obszarze zmiany klimatu, w tym przez zwiększanie świadomości opinii publicznej oraz stopniowe i trwałe wycofywanie z eksploatacji przestarzałych elektrowni w Armenii i na Ukrainie; ścisłe monitorowanie wdrażania nowych projektów, takich jak elektrownia jądrowa w Ostrowcu na Białorusi;
   o) zapewnienie, aby wyniki szczytu w listopadzie 2017 r. uwzględniały także zagrożenia dla bezpieczeństwa i konflikty mające wpływ na niepodległość, suwerenność, integralność terytorialną, podstawowe prawa człowieka, stabilność polityczną, społeczną i gospodarczą oraz rozwój krajów partnerskich i regionu jako całości;
   p) zobowiązanie się do utrzymania jedności działania wśród państw członkowskich UE w zakresie wywierania wspólnej presji na Rosję, gdyż jej obecność w regionie jest w ostatnich latach mimo wszystko coraz bardziej widoczna; działania te powinny w szczególności obejmować wzmocnione ukierunkowane środki ograniczające; ponadto zobowiązanie się do rozwiązania konfliktu we wschodniej Ukrainie przez pełną i rzeczywistą realizację porozumień mińskich oraz przez kontynuację misji obserwacyjnej OBWE, do rozwiązania konfliktu rosyjsko-gruzińskiego przez osiągnięcie wymiernych rezultatów w ramach międzynarodowych rozmów genewskich oraz pełnej realizacji przez Rosję porozumienia o zawieszeniu broni z 2008 r, do przywrócenia pełnej suwerenności Ukrainy na Krymie, Gruzji w jej okupowanych regionach Abchazji i Osetii Południowej oraz Mołdawii w Naddniestrzu, do zwrócenia stosownej uwagi na niebezpieczną sytuację ekologiczną na wschodniej Ukrainie, do wsparcia jej partnerów we wzmacnianiu ich odporności, a także do położenia kresu dodatkowym zagrożeniom w postaci zlecanych przez państwa zabójstw, wojen cybernetycznych, dezinformacji i innych rodzajów działań destabilizujących;
   q) podkreślenie, że udział krajów Partnerstwa Wschodniego w manewrach wojskowych skierowanych przeciwko UE lub niektórym jej partnerom, takich jak kierowane przez Rosję manewry Zapad 2017 na Białorusi, są niedopuszczalne; zapewnienie, aby kraje partnerskie nie angażowały się w przyszłości w takie działania;
   r) wezwanie do niezwłocznego zaprzestania starć wojskowych między siłami ormiańskimi i azerskimi, które pociągają za sobą niepotrzebne ofiary wśród cywili i żołnierzy i hamują przy tym rozwój społeczno-ekonomiczny; potwierdzenie poparcia dla starań współprzewodniczących Grupy Mińskiej OBWE na rzecz rozwiązania konfliktu w Górskim Karabachu i podstawowych zasad tej grupy z 2009 r., które obejmują integralność terytorialną, samostanowienie i niestosowanie siły; wezwanie Armenii i Azerbejdżanu do wznowienia negocjacji w dobrej wierze w celu wprowadzenia tych zasad w życie, aby rozwiązać ten konflikt, lecz nie przy użyciu siły; wezwanie rządów Armenii i Azerbejdżanu do podjęcia rozmów na wysokim szczeblu oraz zaangażowania się w rzeczywiste działania na rzecz budowy zaufania i dialogu między ormiańskim i azerskim społeczeństwem obywatelskim; uzależnienie ratyfikacji nowych porozumień między UE a każdą ze stron od autentycznego zaangażowania w rozwiązanie konfliktu, a także znacznych postępów w tym zakresie, np. utrzymania zawieszenia broni i wspierania stosowania podstawowych zasad z 2009 r.;
   s) wezwanie do ciągłego wspierania prac misji UE i OBWE w Gruzji, Mołdawii i we wschodniej Ukrainie jako podstawowych operacji zapewniających pokój i bezpieczeństwo, przede wszystkim z myślą o obywatelach mieszkających na tych terenach; zapewnienie skutecznego wykonania mandatu tych misji i wezwanie Rosji do zagwarantowania swobodnego dostępu do nich; rozważenie wsparcia rozmieszczenia uzbrojonej misji policyjnej OBWE we wschodniej Ukrainie; przeanalizowanie wraz z krajami partnerskimi możliwości zwiększenia roli UE w rozwiązywaniu tych konfliktów, w tym przez rozpoczęcie pełnoprawnych misji wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) mających za zadanie zwiększenie bezpieczeństwa i stabilności;
   t) wezwanie krajów partnerskich UE do pełnej współpracy z UE, aby podjąć takie wyzwania jak nielegalna migracja, terroryzm, cyberprzestępczość, handel ludźmi, a także przemyt ludzi i nielegalny handel;
   u) rozważenie, w ramach polityki Partnerstwa Wschodniego, wprowadzenia atrakcyjnego, bardziej długoterminowego modelu „Partnerstwa Wschodniego+” dla krajów stowarzyszonych, które osiągnęły znaczne postępy pod względem wdrażania reform związanych z układem o stowarzyszeniu/pogłębioną i kompleksową strefą wolnego handlu, które to reformy mogą ostatecznie doprowadzić do ich przystąpienia do unii celnej, unii cyfrowej, unii energetycznej i strefy Schengen, dalszego zwiększania dostępu do unijnego rynku wewnętrznego, włączenia do unijnych sieci transportowych, partnerstw przemysłowych, zwiększonego udziału w innych programach i agencjach unijnych, pogłębionej współpracy w dziedzinie WPBiO, a także bardziej bezpośrednich środków, takich jak dodatkowe jednostronne preferencje taryfowe, konkretne ramy czasowe zniesienia opłat roamingowych między krajami partnerskimi a UE oraz rozwój sieci szerokopasmowych o bardzo dużej przepustowości; otwarcie modelu „Partnerstwa Wschodniego+” dla innych krajów partnerskich, gdy będą one gotowe do takiego rozszerzonego zaangażowania i poczynią znaczne postępy pod względem wdrażania obustronnie uzgodnionych reform;
   v) rozważenie w odniesieniu do krajów niestowarzyszonych nowych środków wspierania społeczeństwa obywatelskiego, przedsiębiorczości, środowisk akademickich, niezależnych mediów i młodzieży, w tym przez dodatkowe finansowanie i partnerstwa na rzecz mobilności;
   w) zapewnienie, aby w obu przypadkach wspólne cele miały charakter zarówno średnio-, jak i – w razie potrzeby – długoterminowy, przy czym należy zachęcić kraje partnerskie do przyjęcia perspektywy wykraczającej poza logikę cykli wyborczych na rzecz wizji o bardziej strategicznym charakterze;
   x) ponowne podkreślenie zasady zróżnicowania oraz faktu, że zakres i stopień współpracy z UE zależą od ambicji Unii i ambicji jej partnerów oraz od tempa i jakości reform, które będą oceniane na podstawie kompletności i skuteczności ich wdrożenia, zwłaszcza w odniesieniu do demokracji, praw człowieka, podstawowych wolności, praworządności i dobrych rządów;
   y) podkreślenie, że Partnerstwo Wschodnie ma na celu zapewnienie warunków koniecznych do bliskiego stowarzyszenia politycznego i integracji gospodarczej, w tym udziału w programach unijnych; przypomnienie, że układy o stowarzyszeniu z Gruzją, Mołdawią i Ukrainą nie stanowią ostatecznego celu w ich stosunkach z UE; ponowne uznanie europejskich aspiracji tych krajów; zwrócenie uwagi, że zgodnie z art. 49 TUE oraz deklaracją rzymską z dnia 25 marca 2017 r. każde państwo europejskie może ubiegać się o członkostwo w Unii Europejskiej, o ile spełnia kryteria kopenhaskie, przestrzega zasad demokracji i respektuje podstawowe wolności oraz prawa człowieka, w tym prawa człowieka osób należących do mniejszości, a także szanuje praworządność; wezwanie – w tym kontekście – państw członkowskich, by na szczycie w 2017 r. osiągnęły porozumienie w sprawie ambitnego oświadczenia określającego odpowiednie cele długoterminowe;
   z) zachęcenie Gruzji, Mołdawii i Ukrainy do skupienia uwagi na pełnym wdrażaniu programów stowarzyszeniowych, tak aby wykorzystać wszystkie dostępne szanse wynikające z układów o stowarzyszeniu, a także do zaangażowania się we wspólne dyskusje na temat postępów, szans i wyzwań związanych z reformami wynikającymi z układów o stowarzyszeniu / pogłębionych i kompleksowych stref wolnego handlu; ponowne podkreślenie znaczenia rzeczywistego wdrożenia powyższych reform dla przyszłej stabilności i rozwoju tych państw oraz dobrobytu ich obywateli; ponowne podkreślenie, że pogłębienie stosunków w ramach modelu „Partnerstwa Wschodniego+”, a także ewentualna perspektywa członkostwa w UE wymagają znacznych postępów we wdrażaniu tych reform, zwłaszcza w dziedzinie praworządności, poszanowania praw człowieka i dobrych rządów;
   aa) zapewnienie, aby obecne i przyszłe poziomy współpracy i wsparcia dla partnerów wiązały się z rygorystyczną warunkowością, której należy przestrzegać; podkreślenie, że unijne wsparcie finansowe dla partnerów będzie zależało od konkretnych postępów we wdrażaniu reform, a podejście UE oparte na zachętach nadal będzie sprzyjało partnerom najbardziej zaangażowanym w ambitne reformy; uwzględnienie wypłat dotacji w mniejszych ratach, aby umożliwić UE lepsze reagowanie na nieoczekiwane kryzysy lub brak reform; podkreślenie w szczególności, że z państwami, które nie szanują unijnych wartości, a zwłaszcza które nie realizują decyzji Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i dopuszczają się nękania, zastraszania i prześladowania obrońców praw człowieka, organizacji pozarządowych i dziennikarzy, nie zostaną zawarte żadne kompleksowe porozumienia; podkreślenie także, że aby mógł rozpocząć się i zakończyć nowy dialog w sprawie objęcia ruchem bezwizowym, należy osiągnąć jasno określone poziomy odniesienia; przypomnienie, że odcięcie się od wcześniejszych osiągnięć będzie systematycznie prowadzić do zawieszania porozumień, w tym w dziedzinach objęcia ruchem bezwizowym i finansowania unijnego;
   ab) wspieranie wielostronnego wymiaru Partnerstwa Wschodniego jako środka wzmacniającego wielostronne budowanie zaufania, w szczególności na obszarach objętych konfliktami, a także zapewnianie możliwości współpracy regionalnej, w tym przez ponadnarodowe platformy społeczeństwa obywatelskiego, współpracę między władzami lokalnymi a regionalnymi oraz projekty transgraniczne, takie jak programy służące zacieśnianiu kontaktów międzyludzkich obejmujące dialog wewnątrzkulturowy i angażujące młodsze pokolenia jako czynniki mogące wywoływać zmiany;
   ac) podkreślenie znaczenia strategii komunikacyjnych związanych z Partnerstwem Wschodnim w sposób spójny i skuteczny, zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie, oraz zapewnienie dostosowanych do poszczególnych regionów działań komunikacyjnych, zwłaszcza w celu uzupełniania wiedzy na temat UE i jej stosunków z krajami partnerskimi; docenienie doskonałej pracy wykonanej dotychczas przez grupę zadaniową East StratCom oraz wsparcie jej działalności dodatkowymi funduszami; stawienie czoła wyzwaniu, jakim jest lepsze informowanie o konkretnych korzyściach płynących z Partnerstwa Wschodniego i jego celach, oraz zaradzenie problemowi dezinformacji za pomocą opartych na faktach, przystępnych informacji wysokiej jakości we wszystkich językach krajów partnerskich, a także zapewnienie pełnego poszanowania wolności słowa;
   ad) podtrzymanie stanowiska, że wsparcie UE powinno być indywidualnie dopasowywane, aby odzwierciedlać poziom wspólnych ambicji związany ze współpracą z każdym partnerem zgodnie z zasadami „więcej za więcej” i „mniej za mniej”; zaapelowanie w szczególności do UE o dostosowanie instrumentów budżetowych, takich jak Europejski Instrument Sąsiedztwa oraz Europejski Fundusz na rzecz Zrównoważonego Rozwoju do zadań politycznych i strategii realizacji polityki, zwłaszcza w ramach rocznych i wieloletnich procedur budżetowych;
   ae) przychylne odniesienie się do wniosków Komisji mających na celu zapewnienie partnerom pomocy makrofinansowej przy jednoczesnym ścisłym i skutecznym egzekwowaniu warunkowości związanej z pomocą przewidzianą w tych wnioskach, zwłaszcza w zakresie poszanowania praworządności (w tym niezależności sądownictwa oraz wielopartyjnego systemu parlamentarnego), zapewnienia dobrych rządów (w tym skutecznego zwalczania korupcji) i obrony praw człowieka i wolności mediów; przedstawianie Parlamentowi i Radzie co sześć miesięcy szczegółowych pisemnych sprawozdań z postępów poczynionych w tych obszarach przez partnerów już korzystających z takiej pomocy; zaapelowanie do Komisji o opracowanie nowych programów pomocy makrofinansowej dla krajów partnerskich, które pomyślnie zrealizowały wcześniejsze programy, o systematyczne stosowanie przepisu dotyczącego takiej warunkowości w przyszłych wnioskach dotyczących pomocy oraz o zapewnienie, aby był on ściśle przestrzegany, zwłaszcza w przypadku Mołdawii;
   af) wezwanie Komisji, Europejskiego Banku Inwestycyjnego oraz innych wielostronnych instytucji finansowych do prowadzenia działań w celu udanego wdrożenia europejskiego planu inwestycyjnego oraz specjalnego mechanizmu wsparcia dla krajów Partnerstwa Wschodniego, które zobowiązały się do wdrożenia układów o stowarzyszeniu; wystąpienie z wnioskiem o utworzenie funduszu powierniczego dla Ukrainy, Gruzji i Mołdawii w oparciu o najlepsze praktyki w ramach instrumentów wielostronnych, przy czym należy podkreślić, że taki fundusz powierniczy powinien skupiać się zarówno na inwestycjach prywatnych, jak i publicznych, a zwłaszcza na inwestycjach w infrastrukturę społeczną i gospodarczą oraz inwestycjach mających na celu zwiększenie zdolności do absorpcji inwestycji, a także na koordynacji w terenie wsparcia pochodzącego od międzynarodowych instytucji finansowych i międzynarodowych darczyńców; rozważenie zorganizowania konferencji darczyńców na rzecz wsparcia Ukrainy oraz potrzeb humanitarnych tego kraju wynikających z konfliktu na Wschodzie oraz aneksji Krymu; zapewnienie, aby wykorzystanie wszystkich tych funduszy było także ściśle kontrolowane w celu zapobiegania wszelkim nadużyciom;
   ag) podkreślenie zdecydowanego wsparcia dla wkładu parlamentarnego na rzecz polityki Partnerstwa Wschodniego, a także jej kontroli parlamentarnej, w szczególności w odniesieniu do wpływu polityki na życie obywateli; zwiększenie w związku z powyższym roli Zgromadzenia Parlamentarnego Euronest w ramach nowej architektury wielostronnej Partnerstwa Wschodniego oraz komisji parlamentarnych stowarzyszenia lub komisji współpracy parlamentarnej w ramach rad stowarzyszenia lub rad współpracy; przyjęcie z zadowoleniem wdrażanych programów kompleksowego podejścia do wspierania demokracji; zachęcenie parlamentarzystów z krajów partnerskich do współpracy na rzecz sprawowania kontroli nad wdrażaniem oraz do wymiany najlepszych praktyk; zwiększenie zaangażowania w ten proces Forum Społeczeństwa Obywatelskiego Partnerstwa Wschodniego;
   ah) odnotowanie postanowienia Parlamentu, by ściślej monitorować realizację umów międzynarodowych ze wschodnimi partnerami oraz zwiększyć sprawowaną przez PE kontrolę nad wsparciem udzielanym w związku z tym przez UE; zareagowanie na apel Parlamentu do partnerów i Komisji o zwiększenie przejrzystości wszystkich beneficjentów finansowania unijnego; wystosowanie apelu do Komisji i ESDZ o przekazywanie Parlamentowi i Radzie co sześć miesięcy na piśmie szczegółowego sprawozdania z realizacji tych umów;
   ai) odnotowanie postanowienia Parlamentu, by ściślej kontrolować negocjacje w sprawie przyszłych umów międzynarodowych ze wschodnimi partnerami; wezwanie Rady do niezwłocznego przekazania Parlamentowi wszystkich odpowiednich wytycznych negocjacyjnych zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym(9); przychylne odniesienie się do skutecznej współpracy między Komisją i ESDZ a Parlamentem w zakresie przekazywania informacji dotyczących tych negocjacji, niemniej wezwanie ich do niezwłocznego przekazania wersji roboczych tekstów negocjacyjnych i parafowanych umów, zgodnie z odpowiednią umową ramową(10);

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego zalecenia Radzie, Komisji i Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, a także, tytułem informacji, Specjalnemu Przedstawicielowi Unii Europejskiej w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji, Zgromadzeniu Parlamentarnemu OBWE, Zgromadzeniu Parlamentarnemu Rady Europy oraz rządom i parlamentom państw Partnerstwa Wschodniego.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0304.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0267.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0126.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0456.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0089.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0487.
(7) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0018.
(8) Dz.U. C 265 z 11.8.2017, s. 110.
(9) Dz.U. C 95 z 1.4.2014, s. 1.
(10) Dz.U. L 304 z 20.11.2010, s. 47.


Plan działania na rzecz przyrody, ludzi i gospodarki
PDF 430kWORD 56k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie „Planu działania na rzecz przyrody, ludzi i gospodarki” (2017/2819(RSP))
P8_TA(2017)0441B8-0589/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Plan działania na rzecz przyrody, ludzi i gospodarki” (COM(2017)0198),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 2 lutego 2016 r. w sprawie śródokresowego przeglądu unijnej strategii ochrony różnorodności biologicznej(1),

–  uwzględniając ocenę adekwatności prawodawstwa UE w zakresie ochrony środowiska (dyrektyw ptasiej i siedliskowej) (SWD(2016)0472),

–  uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego pt. „Należy dołożyć starań, by wdrożyć sieć Natura 2000 z pełnym wykorzystaniem jej potencjału”,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji zatytułowane „Sprawozdawczość na mocy unijnych dyrektyw siedliskowej i ptasiej 2007-2012: Stan przyrody w UE”,

–  uwzględniając statystyki Eurostatu z listopada 2016 r. dotyczące różnorodności biologicznej,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 19 czerwca 2017 r. w sprawie planu działania UE na rzecz przyrody, ludzi i gospodarki(2),

–  uwzględniając skierowane do Komisji pytanie o „Plan działania na rzecz przyrody, ludzi i gospodarki” (O-000067/2017 – B8‑0608/2017),

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że tylko mniej więcej 50 % ptaków i jeszcze mniejszy odsetek pozostałych chronionych gatunków i siedlisk w UE ma obecnie odpowiedni status ochrony, a tylko dla połowy wszystkich obszarów Natura 2000 przygotowano plany zarządzania obejmujące cele i środki ochrony;

B.  mając na uwadze, że dyrektywy dotyczące ochrony przyrody pełnią istotną rolę we wspieraniu realizacji celów planu strategicznego na rzecz bioróżnorodności na lata 2011–2020 zawartego w Konwencja o różnorodności biologicznej (CBD), agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 oraz porozumienia paryskiego w sprawie zmiany klimatu;

C.  mając na uwadze, że w ocenie Europejskiej Agencji Środowiska zatytułowanej „Stan przyrody w UE w 2015 r.” wskazano, że główne obciążenia i zagrożenia dla ekosystemów lądowych zgłaszane przez państwa członkowskie to rolnictwo i zmiany warunków naturalnych oraz wykorzystanie żywych zasobów (połowy) i zanieczyszczenia w przypadku ekosystemów morskich; mając na uwadze, że wszystkie te działania są wywoływane przez człowieka i wywierają poważny i szkodliwy wpływ na przyrodę;

D.  mając na uwadze, że statystyki Eurostatu z 2016 r. dotyczące różnorodności biologicznej pokazują ogólny spadek liczebności wszystkich 167 gatunków ptaków pospolitych w UE w latach 1990 – 2014(3);

Uwagi ogólne

1.  z zadowoleniem przyjmuje „Plan działania na rzecz ochrony przyrody, ludzi i gospodarki” jako krok w kierunku osiągnięcia celów dyrektyw środowiskowych;

2.  z niepokojem zauważa jednak, że celów wspólnotowej strategii ochrony różnorodności biologicznej do 2020 r. i CBD nie da się osiągnąć bez natychmiastowego znacznego zwiększenia wysiłków w tym kierunku; podkreśla, że cele unijnej strategii ochrony różnorodności biologicznej do 2010 r. nie zostały osiągnięte;

3.  zauważa, że zdrowe i odporne ekosystemy mogą skuteczniej łagodzić skutki zmiany klimatu i dostosowywać się do nich, a zatem ograniczać globalne ocieplenie; zaznacza, że są one bardziej odporne na ekstremalne zjawiska pogodowe i łatwiej się po nich regenerują oraz oferują szeroki wachlarz korzyści, które służą ludziom;

4.  odnotowuje, że w Europie prawie jedna czwarta dzikich gatunków jest obecnie zagrożona wyginięciem, a wiele ekosystemów jest zdegradowanych do tego stopnia, że nie są już w stanie pełnić swej pożytecznej funkcji; zauważa, że taka degradacja powoduje wielkie szkody społeczne i ekonomiczne w UE, ponieważ kluczowe przyczyny utraty bioróżnorodności, tj. niszczenie siedlisk naturalnych, nadmierna eksploatacja zasobów naturalnych, wprowadzanie i propagacja inwazyjnych obcych gatunków i zmiana klimatu uległy nasileniu, unieważniając pozytywne skutki inicjatyw, które miały im zapobiegać;

5.  zauważa, że plan działania ma na celu „przyspieszenie postępów na drodze osiągnięcia celu strategii »Europa 2020«, którym jest zatrzymanie i odwrócenie procesu utraty różnorodności biologicznej oraz usług ekosystemowych”; ubolewa jednak, że nie poczyniono żadnych innych nawiązań do strategii ochrony różnorodności biologicznej 2020 ani do wyników przeglądu śródokresowego;

6.  ponownie podkreśla, że należy dołożyć dodatkowych, znacznych i nieustających wysiłków w kierunku realizacji celów przewidzianych na 2020 r., oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie do nadania tym celom wyższej rangi politycznej;

7.  kładzie nacisk na potrzebę zagwarantowania, że prawodawstwo Unii jest w pełni i należycie wdrażane;

8.  podkreśla, że znaczący postęp w ograniczaniu emisji gazów cieplarnianych, zanieczyszczeń powietrza i innych zanieczyszczeń oraz poprawa efektywności energetycznej i materiałowej muszą zostać uzupełnione dalszymi działaniami podejmowanymi przez państwa członkowskie w celu pełnego wprowadzenia w życie uzgodnionej polityki służącej lepszej ochronie różnorodności biologicznej, zasobów naturalnych i zdrowia publicznego;

9.  podkreśla konieczność dalszego łączenia polityki z wiedzą, aby osiągnąć cel dotyczący dobrego życia z uwzględnieniem ograniczeń naszej planety, co stanowi długofalową wizję siódmego unijnego programu działań w zakresie środowiska;

10.  wyraża ubolewanie z powodu ograniczonych ram czasowych planu działania oraz wzywa Komisję do bezzwłocznego rozpoczęcia prac nad kolejną unijną strategią ochrony różnorodności biologicznej na okres po 2020 r.;

Zaangażowanie wszystkich podmiotów

11.  aprobuje cztery obszary priorytetowe zidentyfikowane w planie działania i podkreśla konieczność aktywnego uczestnictwa w jego realizacji wszystkich zainteresowanych podmiotów na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym, aby konkretne podejmowane działania mogły skutecznie zaradzić brakom, które wystąpiły w trakcie wdrażania dyrektywy ptasiej i dyrektywy siedliskowej;

12.  przypomina, że Europejski Trybunał Obrachunkowy w sprawozdaniu specjalnym nr 1/2017 stwierdził, że koordynacja między właściwymi organami i innymi zainteresowanymi podmiotami w państwach członkowskich nie została wystarczająco rozwinięta;

13.  wzywa Komisję, aby udzieliła podmiotom krajowym i regionalnym skutecznego wsparcia w procesie wdrażania przepisów w zakresie ochrony przyrody i poprawy kontroli środowiskowych, w tym w drodze budowania potencjału i zdolności oraz lepszego podziału zasobów;

14.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zamierza aktualizować i rozbudowywać wytyczne we wszystkich językach urzędowych UE, aby propagować lepsze zrozumienie przepisów w terenie i pomóc władzom publicznym właściwie je stosować, oraz wzywa w związku z tym Komisję do zaangażowania w ten proces wszystkich zainteresowanych stron i prowadzenia z nimi konsultacji;

15.  kładzie nacisk na rolę społeczeństwa obywatelskiego w zapewnieniu lepszego wdrażania prawodawstwa unijnego oraz na znaczenie postanowień konwencji z Aarhus w tym zakresie;

16.  wzywa Komisję do przedstawienia nowego wniosku ustawodawczego w sprawie minimalnych standardów dostępu do kontroli sądowej, a także przeglądu rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus dotyczącego stosowania jej w Unii w celu uwzględnienia ostatnich zaleceń Komitetu do spraw Przestrzegania Konwencji z Aarhus;

17.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że bez narażania na szwank związanych z ochroną przyrody celów i wymogów określonych w dyrektywach o ochronie przyrody, elastyczność podejść wdrożeniowych, które uwzględniają szczególne uwarunkowania krajowe, przyczynia się do ograniczania i stopniowego eliminowania niepotrzebnych konfliktów i problemów, które pojawiły się między ochroną przyrody a działaniami społeczno-gospodarczymi, jak również do rozwiązywania praktycznych problemów wynikających ze stosowania załączników do przedmiotowych dyrektyw;

18.  wzywa Komisję, aby sprecyzowała rolę Komitetu Regionów w celu podniesienia poziomu świadomości oraz propagowania zaangażowania lokalnego i wymiany wiedzy;

Gatunki i siedliska chronione

19.  podkreśla, że państwa członkowskie muszą zagwarantować, że stan obszarów Natura 2000 nie ulegnie pogorszeniu, oraz podjąć środki ochronne w celu zachowania lub odnowy właściwego statusu ochrony chronionych gatunków i siedlisk;

20.  wzywa do pełnego wdrożenia dyrektyw dotyczących ochrony przyrody, aby zapewnić podejmowanie działań na rzecz ochrony zgodnie z najnowszymi osiągnięciami techniki i nauki;

21.  ubolewa, że plan działania nie zawiera priorytetowej strategii ani konkretnych środków, które pozwoliłyby poprawić: ochronę owadów zapylających, w szczególności w odniesieniu do wysiłków mających na celu zwalczanie zagrożeń dla zdrowia oraz gatunków pasożytniczych (zwłaszcza roztocza Varroa), koordynację prac badawczych, harmonizację metod analiz, a także wymianę wiedzy naukowej dotyczącej owadów zapylających na szczeblu europejskim, o co apelowano we wcześniejszej rezolucji Parlamentu Europejskiego;

22.  ponownie wzywa Komisję do przedstawienia unijnej strategii ochrony i zachowania zagrożonych owadów zapylających, która pozwoliłaby kompleksowo i przekrojowo zająć się fundamentalną kwestią ogromnej umieralności owadów zapylających w Europie, w szczególności pszczół, których znaczenie dla środowiska i gospodarki jest nie do przecenienia;

23.  proponuje nałożenie obowiązku zwalczania roztoczy Varroa na szczeblu unijnym, wspieranie kształcenia pszczelarzy w zakresie metod ochrony pszczół, zachęcanie rolników, władz lokalnych i regionalnych, jak również ogółu społeczeństwa do wspierania rozwoju gatunków roślin, zwłaszcza kwiatów, na obszarach wiejskich i miejskich, aby zwiększyć dostępność roślin miododajnych;

24.  przypomina, że bezprawne zabijanie ptaków, przede wszystkim przedstawicieli gatunków wędrownych w rejonie Morza Śródziemnego oraz ptaków drapieżnych w niektórych państwach członkowskich pozostaje powodem do niepokoju; podkreśla potrzebę posiadania planu skoordynowanego na szczeblu europejskim, w oparciu o dane naukowe, w celu zarządzania gatunkami ptaków wędrownych, których szlaki przebiegają przez więcej niż jedno państwo członkowskie;

25.  wzywa do pełnego i skutecznego wdrożenia rozporządzenia w sprawie inwazyjnych gatunków obcych oraz apeluje o odpowiednie finansowanie tego z budżetu UE; podkreśla, że umieszczenie gatunku w unijnym wykazie inwazyjnych gatunków obcych musi opierać się na znormalizowanej i zharmonizowanej ocenie ryzyka; uważa, że zarządzanie inwazyjnymi gatunkami obcymi jest pilnym priorytetem, zwłaszcza na obszarach Natura 2000; z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie platformy internetowej EASIN, która ułatwia dostęp do danych dotyczących gatunków obcych;

26.  podkreśla, że ochrona wspólnego środowiska naturalnego w Europie ma zasadnicze znaczenie zarówno dla naszych gospodarek, jak i dobrobytu, że według szacunków wartość ekonomiczna sieci Natura 2000 wynosi 200-300 mld EUR rocznie i może generować dochody dla lokalnych społeczności dzięki turystyce i rekreacji, oraz że zdrowe ekosystemy zapewniają istotne usługi, takie jak świeża woda, magazynowanie dwutlenku węgla, zapylanie przez owady, ochrona przed powodziami, lawinami i erozją wybrzeży(4); zwraca zatem uwagę, że inwestycje w sieć Natura 2000 są racjonalne pod względem ekonomicznym;

27.  przypomina, że obszary morskie należące do sieci Natura 2000 mają znacznie mniejszy zasięg niż obszary lądowe; wzywa zainteresowane państwa członkowskie do zajęcia się tym problemem oraz apeluje do Komisji, aby ułatwiła niezbędną współpracę z państwami trzecimi w celu poprawy ochrony środowiska na obszarach morskich;

28.  z zadowoleniem przyjmuje działania mające włączyć usługi ekosystemowe do procesu podejmowania decyzji; wyraża jednak ubolewanie z powodu braku w planie działania konkretnej inicjatywy dotyczącej zerowej utraty różnorodności biologicznej netto;

Powiązania z innymi obszarami polityki

29.  podkreśla pilną potrzebę podjęcia działań w celu uporania się z głównymi przyczynami utraty różnorodności biologicznej, tj. niszczeniem i degradacją siedlisk – głównie na skutek nadmiernego zużycia gruntów, zanieczyszczenia, intensywnego rolnictwa, stosowania syntetycznych pestycydów chemicznych, rozprzestrzeniania się obcych gatunków i zmiany klimatu – oraz podkreśla również potrzebę zapewnienia spójności różnych strategii politycznych Unii Europejskiej;

30.  podkreśla, że ocena adekwatności wykazała szczególną potrzebę zwiększenia spójności ze wspólną polityką rolną (WPR), oraz zwraca uwagę na niepokojący spadek liczby gatunków i siedlisk spowodowany przez rolnictwo; wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny wpływu WPR na różnorodność biologiczną;

31.  przypomina, że jednym z sześciu kluczowych priorytetów rozwoju obszarów wiejskich w UE jest odbudowa, ochrona i wzmacnianie ekosystemów związanych z rolnictwem i leśnictwem, w tym na obszarach Natura 2000; zwraca uwagę na szereg działań realizowanych przez podmioty z sektora rolnictwa, między innymi w ramach wdrażania środków na rzecz zazieleniania wprowadzonych przy okazji przeglądu WPR w 2013 r.;

32.  ponownie wzywa Komisję i państwa członkowskie do przekierowywania środków finansowych WPR z dotowania działań przyczyniających się do zaniku różnorodności biologicznej na finansowanie rolnictwa zrównoważonego ekologicznie i utrzymanie powiązanej z nim różnorodności biologicznej;

33.  ponadto wzywa Komisję i państwa członkowskie, by we współpracy z właścicielami i użytkownikami gruntów zbadały możliwość wprowadzenia tzw. „zielonych i niebieskich usług” (zarządzanie krajobrazem i środowiskiem, gospodarka wodna) w zamian za wypłatę wynagrodzenia zgodnego z warunkami rynkowymi;

34.  zwraca uwagę, że w niektórych regionach Europy gatunki określone w dyrektywie siedliskowej jako wymagające szczególnej ochrony osiągnęły dobry status ochrony i tym samym mogą zagrażać innym gatunkom oraz zwierzętom gospodarskim, co może zakłócić naturalną równowagę ekosystemu; wzywa Komisję do opracowania procedury oceny umożliwiającej zmianę statusu ochrony gatunków w określonych regionach po osiągnięciu pożądanego poziomu ochrony;

35.  przypomina, że w pewnych regionach współistnienie ludzi i dużych mięsożerców, w szczególności wilków, może negatywnie wpływać na zrównoważony rozwój ekosystemów i zamieszkanych obszarów wiejskich, zwłaszcza w kontekście tradycyjnego rolnictwa i zrównoważonej turystyki, oraz na inne dziedziny działalności społeczno-ekonomicznej; wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia konkretnych środków radzenia sobie z tymi problemami, aby nie narazić na szwank zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich, uznając jednocześnie elastyczność przewidzianą w dyrektywie siedliskowej;

36.  wzywa Komisję, aby wspierała działania takie jak szkolenia dla rolników w zakresie ochrony zwierząt gospodarskich przed dużymi drapieżnikami i dzielenie się najlepszymi praktykami dotyczącymi ochrony zwierząt gospodarskich we wszystkich państwach członkowskich;

37.  wyraża ubolewanie, że WPR nie została opracowana pod kątem ochrony zanikającej tradycyjnej praktyki rolniczej – pasterstwa, które jest ważnym tradycyjnym narzędziem zarządzania siedliskami i ochrony przyrody; apeluje o plan działania, który wesprze ramy rozwoju pasterstwa w sieci Natura 2000;

38.  wzywa Komisję do rozważenia zwłaszcza adaptacyjnego zarządzania zbiorami jako narzędzia najlepszych praktyk służącego do zrównoważonego zarządzania tymi populacjami ptaków wodnych, które w UE są wystarczająco liczne, i do ochrony populacji, których liczebność maleje;

39.  podkreśla, że na obszarach morskich następuje znaczna utrata różnorodności biologicznej i uważa, że wspólna polityka rybołówstwa powinna promować różnorodność biologiczną oraz zrównoważone modele konsumpcji i produkcji; apeluje o przeprowadzenie oceny wpływu WPRyb na różnorodność biologiczną;

Finansowanie

40.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego w sprawie sieci Natura 2000 i zgadza się z oceną Trybunału, według którego fundusze UE nie zostały wystarczająco dobrze wykorzystane na wspieranie i zarządzanie tą siecią;

41.  zaznacza, że odpowiedzialność za finansowanie obszarów Natura 2000 spoczywa głównie na państwach członkowskich, i podkreśla, że do luk we wdrażaniu dyrektyw dotyczących ochrony przyrody najprawdopodobniej walnie przyczynił się brak funduszy, jak stwierdzono w kontroli adekwatności;

42.  podkreśla, że tworzenie mechanizmów finansowych na rzecz ochrony różnorodności biologicznej, które miałyby pozwolić osiągnąć cele 2020, jest mało prawdopodobne ze względu na ramy czasowe obecnych wieloletnich ram finansowych (WRF); wzywa do maksymalnego wykorzystania istniejących środków, w tym Instrumentu Finansowego na rzecz Środowiska (LIFE), WPR i funduszy strukturalnych;

43.  z zadowoleniem odnotowuje, że Komisja zamierza przedłożyć wniosek o zwiększenie o 10 % puli środków na ochronę przyrody i różnorodności biologicznej w programie LIFE;

44.  stwierdza, że przed uchwaleniem kolejnych WRF konieczne są dodatkowe prace przygotowawcze, zarówno w zakresie przeglądu, jak i prognoz, aby zapewnić odpowiednie finansowanie ochrony przyrody, różnorodności biologicznej i zrównoważonego rolnictwa na obszarach należących do sieci Natura 2000; uważa, że w tym zakresie kluczowe jest przeprowadzenie kompleksowego przeglądu wydatków, ze szczególnym uwzględnieniem wydajności stosowanych dotychczas rozwiązań;

45.  wzywa do tego, by do kolejnych WRF wprowadzić nowe mechanizmy finansowe na rzecz ochrony różnorodności biologicznej; wzywa Komisję do zapewnienia, by przyszłe instrumenty finansowe na rzecz rolnictwa, rozwoju obszarów wiejskich i rozwoju regionalnego zawierały specjalne pule środków przeznaczonych na ochronę różnorodności biologicznej oraz zarządzanie siecią Natura 2000, prowadzone wspólnie przez krajowe i regionalne organy ds. ochrony środowiska;

46.  zwraca się do Komisji o skuteczniejsze dopasowanie systemów finansowania programu Natura 2000 do jego celów oraz o określenie przekrojowych wskaźników efektywności sieci Natura 2000 w odniesieniu do wszystkich stosownych funduszy UE; wzywa również Komisję do utworzenia mechanizmu monitorowania wydatków na sieć Natura 2000, aby poprawić ich przejrzystość, rozliczalność i skuteczność, a także włączyć te elementy do kolejnych WRF;

47.  przypomina, że środki przeznaczane na program Natura 2000 są zazwyczaj przekazywane w ramach współfinansowania; wzywa państwa członkowskie do znacznego zwiększenia nakładów finansowych na program Natura 2000, tak aby osiągnąć atrakcyjny poziom współfinansowania i zwiększyć absorpcję funduszu, oraz do zmniejszenia obciążeń administracyjnych spoczywających na wnioskodawcach i beneficjentach;

48.  podkreśla potencjał finansowania publiczno-prywatnego w dziedzinie rozwoju usług ekosystemowych, zielonej infrastruktury i innych obszarów związanych z kapitałem naturalnym, oraz z zadowoleniem przyjmuje fakt, że mechanizm finansowy na rzecz kapitału naturalnego będzie nadal wspierać projekty w zakresie różnorodności biologicznej w okresie wdrażania 2017–2019;

49.  wzywa Komisję, aby promowała i zaproponowała odpowiednie środki na finansowanie i rozwój transgranicznych planów zarządzania gatunkami dużych drapieżników, a także apeluje o dokładne zbadanie roli dużych drapieżników i ewentualne wprowadzenie działań dostosowawczych, aby zapewnić zachowanie różnorodności biologicznej, krajobrazu rolniczego i praktykowanego od wieków wypasu zwierząt na obszarach górskich;

Zielona infrastruktura

50.  z zadowoleniem przyjmuje zawarte w planie działania zobowiązanie do zapewnienia wytycznych dotyczących wspierania rozwoju zielonej infrastruktury, tak aby lepiej połączyć obszary sieci Natura 2000, jednak ponownie wzywa do przedstawienia faktycznego wniosku dotyczącego rozwoju transeuropejskiej sieci zielonej infrastruktury (TEN-G);

51.  stwierdza, że właściwe organy państw członkowskich - z udziałem wszystkich odpowiednich zainteresowanych stron - powinny lepiej wykorzystywać zintegrowane systemy planowania przestrzennego, poprawić rozumienie TEN-G dzięki wiedzy branżowej oraz umożliwić sfinansowanie lepszej łączności ekologicznej oraz innych aspektów zielonej infrastruktury ze środków na rozwój obszarów wiejskich i rozwój regionalny; zauważa, że kryteria te powinny stanowić wytyczne dla WRF po 2020 r. przy planowaniu przedsięwzięć infrastrukturalnych; stwierdza, że koncepcja zielonej infrastruktury przyczynia się również do powstania zrównoważonej gospodarki dzięki zachowaniu zalet ekosystemów i jednoczesnemu łagodzeniu negatywnych skutków infrastruktury transportowej i energetycznej;

52.  zauważa, że należy badać rolę, jaką zielona infrastruktura odgrywa w łagodzeniu skutków klęsk żywiołowych związanych ze zmianami pogody i klimatu, ponieważ przyczynia się do łagodzenia negatywnych skutków ekstremalnych zjawisk meteorologicznych i klimatycznych, które figurują wśród najbardziej niszczycielskich i śmiercionośnych klęsk żywiołowych w Europie i na świecie;

o
o   o

53.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania Komisji niniejszej rezolucji.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0034.
(2) http://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2017/06/19/conclusions-eu-action-plan-nature/pdf
(3) http://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php/Biodiversity_statistics
(4) http://ec.europa.eu/environment/nature/pdf/state_of_nature_en.pdf


Sytuacja w zakresie praworządności i demokracji w Polsce
PDF 351kWORD 58k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie sytuacji w zakresie praworządności i demokracji w Polsce (2017/2931(RSP))
P8_TA(2017)0442B8-0595/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając traktaty UE, a w szczególności art. 2, 3, 4, 6 i 7 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej,

–  uwzględniając europejską konwencję praw człowieka oraz powiązane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 marca 2014 r. pt. „Nowe ramy UE na rzecz umocnienia praworządności” (COM(2014)0158),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie sytuacji w Polsce(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 września 2016 r. w sprawie niedawnych wydarzeń w Polsce i ich wpływu na prawa podstawowe określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej(2),

–  uwzględniając zalecenie Komisji z dnia 21 grudnia 2016 r., dotyczące praworządności(3) i stanowiące uzupełnienie zalecenia z dnia 27 lipca 2016 r., w którym uwzględnia się niedawne wydarzenia w Polsce w związku z powołaniem nowego prezesa Trybunału Konstytucyjnego,

–  uwzględniając trzecie zalecenie Komisji dotyczące praworządności, z dnia 26 lipca 2017 r.(4), w którym Komisja wyraża głębokie zaniepokojenie planowaną reformą sądownictwa w Polsce, pogłębiającą w ocenie Komisji systemowe zagrożenie dla praworządności w Polsce, którego dopatrzono się już w procedurze praworządności wszczętej przez Komisję w styczniu 2016 r.,

–  uwzględniając odpowiedź rządu polskiego z dnia 20 lutego 2017 r., w której nie zgodzono się ze stwierdzeniem, jakoby w Polsce istniało systemowe zagrożenie dla praworządności, a także uwzględniając podawaną w mediach odpowiedź rządu polskiego z dnia 29 sierpnia 2017 r., w której odrzuca się zastrzeżenia Komisji w stosunku do reform sądownictwa i kwestionuje jej kompetencje w zakresie oceny wymiaru sprawiedliwości,

–  uwzględniając postępowania w sprawie naruszenia zobowiązań państwa członkowskiego, wszczęte przeciwko Polsce przez Komisję, w tym postępowanie z dnia 29 lipca 2017 r. i uzasadnioną opinię z dnia 12 września 2017 r., dotyczącą ustawy o ustroju sądów powszechnych, w której to opinii stwierdzono, że polskie prawo jest niezgodne z prawem UE, w szczególności z art. 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), dyrektywą 2006/54/WE w sprawie równości płci w dziedzinie zatrudnienia oraz art. 19 ust. 1 TUE w powiązaniu z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając wymiany poglądów przeprowadzone w Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych z udziałem pierwszego wiceprzewodniczącego Komisji Europejskiej Fransa Timmermansa w dniu 22 marca, 31 sierpnia i 6 listopada 2017 r.,

–  uwzględniając wymiany poglądów przeprowadzone podczas posiedzeń Rady do Spraw Ogólnych w dniu 16 maja i 25 września 2017 r. na temat praworządności w Polsce,

–  uwzględniając opinię Europejskiej Komisji na rzecz Demokracji przez Prawo (komisja wenecka) z dnia 14 października 2016 r. w sprawie ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, a także oświadczenie przewodniczącego komisji weneckiej z dnia 24 stycznia 2017 r., w którym wyraża on głębokie zaniepokojenie „pogarszającą się sytuacją” w Polsce,

–  uwzględniając usunięcie w dniu 18 maja 2017 r. ze strony internetowej i internetowej bazy aktów prawnych Trybunału Konstytucyjnego trzech wyroków dotyczących następujących spraw: K 47/15 z dnia 9 marca 2016 r. (uznanie zmian wprowadzonych przez polski parlament do ustawy o Trybunale Konstytucyjnym za niezgodne z konstytucją), K 39/16 z dnia 11 sierpnia 2016 r. (zakwestionowanie legalności najważniejszych przepisów drugiej ustawy zmieniającej tryb postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym) i K 44/16 z dnia 7 listopada 2016 r. (dotyczy legalności powołania prezesa i wiceprezesa Trybunału Konstytucyjnego),

–  uwzględniając przyjęcie przez Sejm RP w czerwcu i lipcu 2017 r. czterech ustaw o reformie sądownictwa, mianowicie ustawy o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ustawy o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw („ustawa o Krajowej Szkole Sądownictwa”); ustawy o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw („ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa”); ustawy o zmianie ustawy o ustroju sądów powszechnych („ustawa o ustroju sądów powszechnych”) oraz ustawy o Sądzie Najwyższym, które to ustawy stały się przyczyną poważnych obaw co do naruszenia zasady podziału władzy i położenia kresu niezależności sądownictwa,

–  uwzględniając pismo przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 18 lipca 2017 r., w którym wyrażono zaniepokojenie zdecydowanej większości przewodniczących grup politycznych w Parlamencie w odniesieniu do ustaw przyjętych z myślą o reformie sądownictwa w Polsce,

–  uwzględniając decyzję Prezydenta RP z dnia 27 lipca 2017 r., na mocy której zawetowane zostały dwie kontrowersyjne ustawy uchwalone przez Sejm RP ma początku lipca 2017 r., stanowiące poważne zagrożenie dla niezawisłości sądownictwa w Polsce,

–  uwzględniając dwa projekty ustaw Prezydenta RP – o Krajowej Radzie Sądownictwa i o Sądzie Najwyższym – które to projekty wzbudzają wątpliwości co do zgodności z Konstytucją RP i nie rozwiązują problemów związanych z podziałem władzy czy niezawisłością sądownictwa,

–  uwzględniając wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2017 r., zgodnie z którym zasady wyboru prezesa Sądu Najwyższego i prezesa Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Najwyższego są niezgodne z Konstytucją RP,

–  uwzględniając postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego Trybunału Sprawiedliwości UE, wydane w dniu 27 lipca 2017 r. w sprawie C‑441/17 i dotyczące wstrzymania masowej wycinki drzew w Puszczy Białowieskiej, do którego to postanowienia rząd polski nie zastosował się, a także uwzględniając obawy, że kontynuowanie wycinki podczas rozpatrywania sprawy przed trybunałem spowoduje w puszczy „poważne i nieodwracalne” szkody,

–  uwzględniając środki tymczasowe z dnia 8 czerwca 2017 r., wprowadzone przez Europejski Trybunał Praw Człowieka w celu powstrzymania wydalania na Białoruś w trybie przyspieszonym; uwzględniając przedstawione przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych RP w styczniu 2017 r. propozycje zmian w ustawie o cudzoziemcach, które wzbudzają wątpliwości co do ich zgodności z prawem europejskim i międzynarodowym,

–  uwzględniając zmienioną w grudniu 2016 r. ustawę o zgromadzeniach publicznych, która umożliwia nadmierne ograniczanie prawa zgromadzania się, w tym również priorytetowe traktowanie tzw. zgromadzeń regularnych bądź cyklicznych z okazji wydarzeń o charakterze patriotycznym, religijnym i historycznym, a także daje władzom możliwość zakazania kontrdemonstracji,

–  uwzględniając ustawę o Narodowym Instytucie Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego z dnia 15 września 2017 r., na mocy której dostęp organizacji społeczeństwa obywatelskiego do środków publicznych, w tym również środków pochodzących z funduszy UE, ma być kontrolowany przez rząd, co prowadzi do obaw związanych z odpowiednim finansowaniem organizacji pozarządowych, w tym m.in. organizacji zajmujących się prawami kobiet,

–  uwzględniając sprawozdania międzynarodowych organizacji pozarządowych dotyczące praworządności i praw podstawowych w Polsce, w tym również sprawozdanie Amnesty International z dnia 19 października 2017 r. pt. „Polska – protesty w obronie praw człowieka” [„Poland – On the streets to defend human rights”] oraz sprawozdanie organizacji Human Rights Watch z dnia 24 października 2017 r. pt. „Erozja kontroli i równowagi – zagrożenia dla praworządności i praw człowieka w Polsce” [„Eroding Checks and Balances – Rule of Law and Human Rights Under Attack in Poland”],

–  uwzględniając opinie OBWE oraz Biura Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka (ODIHR) z dnia 5 maja 2017 r. w sprawie projektu poprawek do ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa i niektórych innych ustaw w Polsce, z dnia 22 sierpnia 2017 r. w sprawie projektu ustawy o Narodowym Instytucie Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego oraz z dnia 30 sierpnia 2017 r. w sprawie niektórych postanowień zawartych w projekcie ustawy o Sądzie Najwyższym w Polsce, w których to opiniach zwrócono uwagę, że proponowane przepisy są w istocie rzeczy niezgodne z normami międzynarodowymi i zobowiązaniami w ramach OBWE,

–  uwzględniając uwagi końcowe zawarte w siódmym okresowym sprawozdaniu na temat Polski, przyjętym przez Komitet Praw Człowieka ONZ w dniu 31 października 2016 r., w którym to sprawozdaniu wzywa się Polskę do podjęcia kroków mających na celu ochronę niezależności Trybunału Konstytucyjnego i niezawisłości sądownictwa oraz do sprecyzowania definicji aktu terroryzmu, aby wykluczyć możliwość nadużyć,

–  uwzględniając interwencję Kanady w Radzie Praw Człowieka ONZ w dniu 9 maja 2017 r. w kontekście powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka w Polsce, a także uwzględniając skierowane do Polski pismo Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka z dnia 23 października 2017 r.,

–  uwzględniając wstępne uwagi z oficjalnej wizyty złożonej w Polsce w dniu 27 października 2017 r. przez specjalnego sprawozdawcę ONZ ds. niezależności sędziów i prawników, który wyraził zaniepokojenie sytuacją w zakresie niezależności sądownictwa w Polsce,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy nr 2188(2017) z dnia 11 października 2017 r. pt. „Nowe zagrożenia dla praworządności w krajach będących członkami Rady Europy – wybrane przykłady”,

–  uwzględniając powtarzające się masowe protesty przeciwko polityce rządu i uchwalanemu przezeń prawu, w tym tzw. czarny protest z października 2016 r., który zapobiegł zmianom w obowiązującej ustawie aborcyjnej, tzw. marsz wolności z dnia 6 maja 2017 r. oraz protesty w lipcu 2017 r. po przyjęciu ustaw o reformie sądownictwa,

–  uwzględniając ustawę z czerwca 2017 r., ograniczającą dostęp do doustnej antykoncepcji doraźnej dla kobiet i dziewcząt; uwzględniając notę faktograficzną WHO z czerwca 2017 r., w której uznaje się, że doustna antykoncepcja doraźna jest bezpieczna, zalecając jednocześnie uczynienie jej dostępną w ramach niezbędnej opieki w zakresie zdrowia reprodukcyjnego; uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji z dnia 7 stycznia 2015 r., zmieniającą pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, udzielone na mocy decyzji C(2009)4049 w odniesieniu do produktu leczniczego o nazwie „ellaOne – octan uliprystalu”, przeznaczonego do stosowania u ludzi;

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że UE opiera się na wartościach: poszanowania godności ludzkiej, wolności, demokracji, równości, praworządności, jak również poszanowania praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości; mając na uwadze, że wartości te są wspólne państwom członkowskim, w społeczeństwie, w którym panuje pluralizm, niedyskryminacja, tolerancja, sprawiedliwość, solidarność oraz równość kobiet i mężczyzn; mając na uwadze, że w referendum w 2003 r. Polacy potwierdzili, że chcą przestrzegać tych wartości;

B.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Konstytucji RP Rzeczpospolita Polska przestrzega wiążącego ją prawa międzynarodowego;

C.  mając na uwadze, że UE działa na podstawie domniemania wzajemnego zaufania, co oznacza założenie, że państwa członkowskie będą przestrzegać zasad demokracji i praworządności oraz praw podstawowych, zapisanych w europejskiej konwencji praw człowieka i Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej;

D.  mając na uwadze, że praworządność należy do wspólnych wartości tworzących fundament UE, a za zagwarantowanie poszanowania praworządności jako głównej wartości Unii oraz za zapewnienie przestrzegania prawa, wartości i zasad UE odpowiedzialna jest – na mocy traktatów – Komisja wraz z Parlamentem i Radą;

E.  mając na uwadze, że zasady te obejmują: zasadę legalności, która zakłada przejrzysty, odpowiedzialny, demokratyczny i pluralistyczny proces stanowienia prawa, zasadę pewności prawa, zakaz arbitralnego wykorzystywania uprawnień wykonawczych, niezawisłość i bezstronność sądownictwa, rzeczywistą kontrolę sądową, która obejmuje pełne poszanowanie praw podstawowych, a także zasadę równości wobec prawa;

F.  mając na uwadze, że niezawisłość sądownictwa zapisano w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w art. 6 europejskiej konwencji praw człowieka oraz że jest ona niezbędnym elementem demokratycznej zasady podziału władz, do której odnosi się również art. 10 Konstytucji RP;

G.  mając na uwadze, że należy chronić wolność zrzeszania się; mając na uwadze, że dynamiczne społeczeństwo obywatelskie i pluralistyczne media odgrywają istotną rolę we wspieraniu otwartego i pluralistycznego społeczeństwa i udziału obywateli w procesach demokratycznych oraz w rozliczaniu rządzących z ich działalności; mając na uwadze, że organizacje pozarządowe powinny być odpowiednio finansowane;

H.  mając na uwadze, że polski rząd odmawia wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie pozyskiwania drewna w Puszczy Białowieskiej, a także tymczasowych zarządzeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie wydalania na Białoruś, co wyraźnie pokazuje, że Polska nie przestrzega traktatów UE;

I.  mając na uwadze, że dziesiątkom demonstrantów postawiono zarzuty na podstawie kodeksu wykroczeń, a w niektórych przypadkach na podstawie kodeksu karnego; mając na uwadze, że według doniesień ponad 300 osób wezwano do stawienia się na policję w związku z udziałem w protestach w październiku 2017 r.;

J.  mając na uwadze, że zgodnie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej, europejskiej konwencji praw człowieka i orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka ze zdrowiem seksualnym i reprodukcyjnym kobiet wiąże się wiele praw człowieka, w tym prawo do życia i godności, prawo do wolności od nieludzkiego lub poniżającego traktowania, prawo dostępu do opieki zdrowotnej, prawo do prywatności, a także prawo do edukacji oraz zakaz dyskryminowania, co zapisano również w Konstytucji RP;

K.  mając na uwadze, że odmowa dostępu do usług w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz odmowa praw w tej dziedzinie, co obejmuje również bezpieczną i legalną aborcję, jest równoznaczna z naruszeniem praw podstawowych kobiet; mając na uwadze, że Komitet Praw Człowieka ONZ zaapelował do Polski o niewprowadzanie reform legislacyjnych, które oznaczałyby krok wstecz w obliczu już i tak restrykcyjnego prawodawstwa w zakresie dostępu kobiet do bezpiecznej i legalnej aborcji; mając na uwadze, że z uwagi na restrykcyjną interpretację tego prawa przez Polskę Europejski Trybunał Praw Człowieka w kilku sprawach orzekł przeciwko Polsce;

1.  podkreśla zasadnicze znaczenie ochrony wspólnych europejskich wartości wymienionych w art. 2 TUE i Konstytucji RP oraz zagwarantowania praw podstawowych określonych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej;

2.  potwierdza stanowisko wyrażone w rezolucji z dnia 13 kwietnia 2016 r. i z dnia 14 września 2016 r.; przypomina w szczególności obawy dotyczące pospiesznego wprowadzania zmian legislacyjnych w wielu dziedzinach bez odpowiednich konsultacji i bez umożliwienia niezależnej i uprawnionej kontroli konstytucyjności, co oznacza ryzyko systematycznego naruszania podstawowych praw człowieka, demokratycznych mechanizmów równowagi i kontroli oraz praworządności; ponownie wyraża obawy dotyczące takich zmian w dziedzinie mediów publicznych, prawa karnego, ustawy o policji, o służbie cywilnej, o zwalczaniu terroryzmu i o organizacjach pozarządowych, prawa azylowego, wolności zgromadzeń i praw kobiet;

3.  wyraża głębokie ubolewanie i rosnące zaniepokojenie faktem, że nie znaleziono kompromisowego rozwiązania zasadniczego problemu, jakim jest należyte funkcjonowanie Trybunału Konstytucyjnego (kwestia jego niezależności i legitymacji, a także publikowania i wykonywania wszystkich wyroków), co niebezpiecznie podważa Konstytucję RP oraz zasady demokracji i praworządności w Polsce; zauważa z głębokim ubolewaniem, że rząd polski odmawia uwzględnienia konstruktywnej krytyki ze strony polskiego społeczeństwa oraz instytucji krajowych, międzynarodowych i unijnych, oraz że nie zapowiedziano podjęcia działań mających pomóc rozwiać wyrażane obawy;

4.  jest głęboko zaniepokojony zmianami w przepisach dotyczących polskiego sądownictwa, zwłaszcza że mogą one strukturalnie zagrozić niezawisłości sądów i osłabić praworządność w Polsce;

5.  zauważa, że w dniu 27 lipca 2017 r. prezydent Andrzej Duda zawetował dwie kontrowersyjne ustawy przyjęte przez Sejm RP, gdyż uznał je za niezgodne z Konstytucją RP i stwierdził, że poważnie zagrażają one niezawisłości sądownictwa w Polsce; wzywa do przeprowadzenia na szczeblu krajowym, z udziałem wszystkich odpowiednich zainteresowanych stron, szeroko zakrojonej debaty o reformie sądownictwa, przy zachowaniu zasad praworządności oraz zgodności z prawem UE i europejskimi standardami niezawisłości sądów; wzywa prezydenta RP, by nie składał podpisu pod nowymi ustawami, jeżeli nie będą one w pełni gwarantować niezawisłości sądownictwa;

6.  popiera zalecenia Komisji w sprawie praworządności oraz wszczęcie przez nią postępowania przeciwko Polsce w sprawie naruszenia zobowiązań państwa członkowskiego w odniesieniu do naruszenia prawa UE; odnotowuje determinację Komisji, która jako strażniczka traktatów chce monitorować sytuację w Polsce oraz działania podjęte przez władze polskie na podstawie wydanych zaleceń, a jednocześnie w pełni wspierać Polskę w poszukiwaniu odpowiednich rozwiązań służących umacnianiu praworządności;

7.  wzywa Sejm i rząd RP do pełnego wdrożenia wszystkich zaleceń Komisji oraz komisji weneckiej, a także do powstrzymania się od wszelkich reform, które mogą zagrażać praworządności, a zwłaszcza niezawisłości sądownictwa; w związku z tym wzywa do odroczenia przyjmowania jakichkolwiek przepisów do czasu przeprowadzenia należytej oceny przez Komisję Europejską i komisję wenecką;

8.  wzywa rząd RP do przestrzegania postanowienia w przedmiocie środka tymczasowego Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie C-441/17 oraz do natychmiastowego zawieszenia masowej wycinki w Puszczy Białowieskiej, która może przynieść poważne i nieodwracalne szkody na tym obszarze, uznanym przez UNESCO za element światowego dziedzictwa przyrodniczego; wzywa rząd RP, by wstrzymał wydalanie na Białoruś w trybie przyspieszonym, a tym samym zastosował się do wiążących tymczasowych zarządzeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 8 czerwca 2017 r., a także do zapewnienia każdemu, kto wyrazi wolę ubiegania się o azyl lub ochronę międzynarodową u granic Polski, pełnego dostępu do polskiej procedury azylowej, stosownie do zobowiązań międzynarodowych i zgodnie z prawem UE;

9.  wzywa rząd RP do przestrzegania prawa do wolności zgromadzania się przez usunięcie z obecnej ustawy o zgromadzeniach zapisów dotyczących priorytetowego traktowania tzw. cyklicznych zgromadzeń cieszących się poparciem rządu; apeluje do władz o niestosowanie sankcji karnych wobec osób biorących udział w pokojowych zgromadzeniach lub kontrdemonstracjach oraz o wycofanie zarzutów karnych przeciwko pokojowym demonstrantom;

10.  apeluje do rządu RP o uchylenie ustawy o utworzeniu Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego, która utrudnia krytycznym grupom społeczeństwa obywatelskiego dostęp do środków publicznych, a także o zapewnienie rozdziału środków publicznych wśród organizacji społeczeństwa obywatelskiego w sposób uczciwy, bezstronny, przejrzysty i gwarantujący pluralistyczną reprezentację;

11.  wyraża zaniepokojenie z powodu medialnych doniesień o objęciu przywódców opozycji i społeczeństwa obywatelskiego nadzorem policyjnym oraz wzywa władze polskie do zbadania tych doniesień i pełnego poszanowania prywatności wszystkich obywateli;

12.  apeluje do rządu polskiego o zdecydowaną obronę praw kobiet i dziewcząt poprzez zapewnienie – w sposób pozbawiony dyskryminacji – dostępu do bezpłatnej antykoncepcji i udostępnienie antykoncepcji doraźnej bez recepty; w związku z tym apeluje o uchylenie ustawy ograniczającej dostęp kobiet i dziewcząt do doustnej antykoncepcji doraźnej;

13.  ostro krytykuje wszelkie wnioski ustawodawcze z myślą o zakazie aborcji w przypadku poważnych lub śmiertelnych wad płodu; podkreśla, że powszechny dostęp do opieki zdrowotnej, w tym do opieki w dziedzinie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz do związanych z nią praw, jest jednym z podstawowych praw człowieka; zdecydowanie i po raz kolejny podkreśla swoje poparcie dla organizacji broniących praw kobiet, gdyż w ostatnim czasie stały się one celem środków prawnych;

14.  apeluje do rządu polskiego o przestrzeganie wszystkich postanowień dotyczących praworządności i praw podstawowych, zapisanych w traktatach, Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, europejskiej konwencji praw człowieka i w międzynarodowych normach odnoszących się do praw człowieka, a także o podjęcie bezpośredniego dialogu z Komisją;

15.  wzywa Komisję, by regularnie, szczegółowo i w sposób przejrzysty informowała Parlament o osiąganych postępach i podejmowanych działaniach;

16.  uważa, że obecna sytuacja w Polsce stanowi jednoznaczne ryzyko poważnego naruszenia wartości, o których mowa w art. 2 TUE; zobowiązuje Komisję Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych do opracowania specjalnego sprawozdania zgodnie z art. 83 ust. 1 lit. a) Regulaminu w celu przeprowadzenia głosowania na posiedzeniu plenarnym w sprawie uzasadnionego wniosku wzywającego Radę do podjęcia działań zgodnie z art. 7 ust. 1 TUE;

17.  przypomina o potrzebie regularnego monitorowania i dialogu obejmującego wszystkie państwa członkowskie, by chronić podstawowe wartości UE – demokrację, prawa podstawowe i praworządność – z udziałem Rady, Komisji i Parlamentu, do czego wezwano w rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2016 r. zawierającej zalecenia dla Komisji w sprawie utworzenia unijnego mechanizmu dotyczącego demokracji, praworządności i praw podstawowych(5);

18.  apeluje do rządu polskiego o podjęcie stosownych działań w związku z ksenofobicznym i faszystowskim marszem, jaki miał miejsce w Warszawie w sobotę 11 listopada 2017 r., oraz o zdecydowane potępienie tego marszu;

19.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji i Radzie oraz prezydentowi, rządowi i parlamentowi Polski, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie Europy i OBWE.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0123.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0344.
(3) Zalecenie Komisji (UE) 2017/146 z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie praworządności w Polsce uzupełniające zalecenie (UE) 2016/1374 (Dz.U. L 22 z 27.1.2017, s. 65).
(4) Zalecenie Komisji (UE) 2017/1520 z dnia 26 lipca 2017 r. w sprawie praworządności w Polsce uzupełniające zalecenia Komisji (UE) 2016/1374 i (UE) 2017/146 (Dz.U. L 228 z 2.9.2017, s. 19).
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0409.

Informacja prawna