Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 1 marca 2018 r. - BrukselaWersja ostateczna
Dystrybucja ubezpieczeń: data rozpoczęcia stosowania przez państwa członkowskie środków transpozycji ***I
 Zawarcie Umowy dwustronnej pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie środków ostrożnościowych odnoszących się do ubezpieczeń i reasekuracji ***
 Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Annemie Turtelboom
 Mianowanie członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji
 Powołanie Komisji Specjalnej ds. Przestępstw Finansowych, Uchylania się od Opodatkowania i Unikania Opodatkowania (TAX3)
 Definicja, prezentacja i etykietowanie napojów spirytusowych oraz ochrona oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych ***I
 Obowiązkowa automatyczna wymiana informacji w dziedzinie opodatkowania w odniesieniu do raportowanych uzgodnień transgranicznych *
 Zmodyfikowana genetycznie kukurydza 59122 (DAS-59122-7)
 Zmodyfikowana genetycznie kukurydza MON 87427 × MON 89034 × NK603 i zmodyfikowana genetycznie kukurydza łącząca dwie spośród modyfikacji genetycznych MON 87427, MON 89034 i NK603
 Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji
 Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji
 Decyzja Komisji w sprawie zastosowania art. 7 ust. 1 TUE w związku z sytuacją w Polsce
 Stan praw podstawowych w UE w 2016 r.
 Perspektywy i wyzwania dla unijnego sektora pszczelarskiego
 Unia bankowa – sprawozdanie roczne za rok 2017
 Odcięcie dżihadystów od źródeł dochodu - walka z finansowaniem terroryzmu
 Priorytety UE na 62. sesję Komisji ONZ ds. Statusu Kobiet

Dystrybucja ubezpieczeń: data rozpoczęcia stosowania przez państwa członkowskie środków transpozycji ***I
PDF 396kWORD 45k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę (UE) 2016/97 w odniesieniu do daty rozpoczęcia stosowania przez państwa członkowskie środków transpozycji (COM(2017)0792 – C8-0449/2017 – 2017/0350(COD))
P8_TA(2018)0044A8-0024/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0792),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 53 ust. 1 oraz 62 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C8-0449/2017),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 14 lutego 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0024/2018),

A.  mając na uwadze, że ze względu na pilną potrzebę uzasadnione jest przeprowadzenie głosowania przed upływem ośmiotygodniowego terminu ustanowionego w art. 6 Protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności;

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 1 marca 2018 r. w celu przyjęcia Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... zmieniającej dyrektywę (UE) 2016/97 w odniesieniu do daty rozpoczęcia stosowania przez państwa członkowskie środków transpozycji

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2018/411.)


Zawarcie Umowy dwustronnej pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie środków ostrożnościowych odnoszących się do ubezpieczeń i reasekuracji ***
PDF 318kWORD 48k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Umowy dwustronnej pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie środków ostrożnościowych odnoszących się do ubezpieczeń i reasekuracji (08054/2017 – C8-0338/2017 – 2017/0075(NLE))
P8_TA(2018)0045A8-0008/2018

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (08054/2017),

–  uwzględniając Umowę dwustronną pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie środków ostrożnościowych odnoszących się do ubezpieczeń i reasekuracji (08065/2017),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 114 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0338/2017),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II)(1),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0008/2018),

1.  wyraża zgodę na zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki.

(1) Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1.


Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Annemie Turtelboom
PDF 309kWORD 47k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie powołania Annemie Turtelboom na członka Trybunału Obrachunkowego (C8-0008/2018 – 2018/0801(NLE))
P8_TA(2018)0046A8-0027/2018

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0008/2018),

–  uwzględniając art. 121 swojego Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0027/2018),

A.  mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej dokonała oceny kwalifikacji kandydatki, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

B.  mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 20 lutego 2018 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania kandydatki zgłoszonej przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

1.  wydaje pozytywną opinię w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Annemie Turtelboom na członka Trybunału Obrachunkowego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wiadomości Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli państw członkowskich.


Mianowanie członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji
PDF 318kWORD 48k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie wniosku Komisji dotyczącego mianowania członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (N8-0052/2018 – C8-0036/2018 – 2018/0901(NLE))
P8_TA(2018)0047A8-0030/2018

(Zatwierdzenie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 14 lutego 2018 r. dotyczący mianowania Boštjana Jazbeka na członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (N8-0052/2018),

–  uwzględniając art. 56 ust. 6 akapit trzeci rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010(1),

–  uwzględniając art. 122a Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0030/2018),

A.  mając na uwadze art. 56 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, który stanowi, że członkowie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, mianowani są w oparciu o osiągnięcia, umiejętności, znajomość spraw bankowych i finansowych oraz doświadczenie w dziedzinie nadzoru finansowego, regulacji finansowych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków;

B.  mając na uwadze art. 56 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, który stanowi, że procedura wyboru przeprowadzana jest z poszanowaniem zasad równowagi płci oraz uwzględnieniem doświadczenia i kwalifikacji kandydatów;

C.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 56 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 w dniu 20 grudnia 2017 r. Komisja przyjęła listę najlepszych kandydatów na stanowisko członka Jednolitej Rady, o którym mowa w art. 43 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia;

D.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 56 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, lista została przekazana Parlamentowi;

E.  mając na uwadze, że w dniu 14 lutego 2018 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący mianowania Boštjana Jazbeka na członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji i przekazała go Parlamentowi;

F.  mając na uwadze, że Komisja Gospodarcza i Monetarna Parlamentu Europejskiego przystąpiła następnie do oceny kwalifikacji kandydata na członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, w szczególności pod kątem wymogów, o których mowa w art. 56 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 806/2014;

G.  mając na uwadze, że w dniu 21 lutego 2018 r. na forum komisji odbyło się przesłuchanie Boštjana Jazbeka, podczas którego wygłosił on oświadczenie wstępne, a następnie udzielił odpowiedzi na pytania członków komisji;

1.  zatwierdza wniosek Komisji dotyczący mianowania Boštjana Jazbeka na członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji na pięcioletnią kadencję;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji a także rządom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1.


Powołanie Komisji Specjalnej ds. Przestępstw Finansowych, Uchylania się od Opodatkowania i Unikania Opodatkowania (TAX3)
PDF 330kWORD 50k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie powołania Komisji Specjalnej ds. Przestępstw Finansowych, Uchylania się od Opodatkowania i Unikania Opodatkowania (TAX3): kompetencje, skład liczbowy i długość kadencji (2018/2574(RSO))
P8_TA(2018)0048B8-0125/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Konferencji Przewodniczących,

–  uwzględniając swoją decyzję z dnia 12 lutego 2015 r.(1) w sprawie powołania Komisji Specjalnej ds. Interpretacji Prawa Podatkowego i Innych Środków o Podobnym Charakterze lub Skutkach (zwanej dalej „komisją specjalną TAXE 1”) oraz określenia jej kompetencji, składu liczbowego i czasu trwania mandatu,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach(2),

–  uwzględniając swoją decyzję z dnia 2 grudnia 2015 r.(3) w sprawie powołania Komisji Specjalnej ds. Interpretacji Prawa Podatkowego i Innych Środków o Podobnym Charakterze lub Skutkach (zwanej dalej „komisją specjalną TAXE 2”) oraz określenia jej kompetencji, składu liczbowego i czasu trwania mandatu,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach(4),

–  uwzględniając swoją decyzję z dnia 8 czerwca 2016 r.(5) w sprawie powołania, kompetencji, składu liczbowego i czasu trwania mandatu Komisji śledczej do zbadania zarzutów naruszenia prawa Unii i niewłaściwego administrowania w jego stosowaniu w odniesieniu do prania pieniędzy, unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania (zwanej dalej „komisją śledczą PANA”),

–  uwzględniając swoje zalecenie z dnia 13 grudnia 2017 r. dla Rady i Komisji przyjęte w następstwie dochodzenia w sprawie prania pieniędzy, unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania(6),

–  uwzględniając art. 197 Regulaminu,

1.  podejmuje decyzję o powołaniu Komisji Specjalnej ds. Przestępstw Finansowych, Uchylania się od Opodatkowania i Unikania Opodatkowania i przyznaniu jej następujących kompetencji:

   a) kontynuowanie i uzupełnienie prac prowadzonych przez komisje specjalne TAXE 1 i TAXE 2, ze zwróceniem szczególnej uwagi na skuteczne wdrażanie przez państwa członkowskie, Komisję i/lub Radę zaleceń zawartych w wyżej wymienionych rezolucjach z dnia 25 listopada 2015 r. i 6 lipca 2016 r. oraz na wpływ tych zaleceń;
   b) kontynuowanie i uzupełnienie prac prowadzonych przez komisję śledczą PANA, ze zwróceniem szczególnej uwagi na skuteczne wdrażanie przez państwa członkowskie, Komisję i/lub Radę zaleceń zawartych w wyżej wymienionym zaleceniu z dnia 13 grudnia 2017 r. oraz na wpływ tych zaleceń;
   c) monitorowanie postępów państw członkowskich w likwidowaniu praktyk podatkowych umożliwiających unikanie opodatkowania i/lub uchylanie się od opodatkowania i zakłócających prawidłowe funkcjonowanie jednolitego rynku, zgodnie z rezolucjami z dnia 25 listopada 2015 r. i 6 lipca 2016 r. oraz zaleceniem z dnia 13 grudnia 2017 r.;
   d) ocena – w odniesieniu do dokumentów z rajów podatkowych – w jaki sposób obchodzono unijne przepisy dotyczące VAT oraz ogólna ocena wpływu oszustw związanych z VAT i zasad współpracy administracyjnej w Unii, a także analiza polityki wymiany informacji i koordynacji pomiędzy państwami członkowskimi a Eurofisc;
   e) zapewnianie wkładu w toczącą się debatę na temat opodatkowania gospodarki cyfrowej;
   f) ocena krajowych programów przywilejów podatkowych (np. programów przyznawania obywatelstwa);
   g) uważne śledzenie bieżących działań Komisji i państw członkowskich w instytucjach międzynarodowych, w tym w Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, G-20, ONZ i FATF, a także wkładu Komisji i państw członkowskich w działalność tych organów, w pełni przestrzegając uprawnień Komisji Gospodarczej i Monetarnej w odniesieniu do kwestii podatkowych;
   h) uzyskanie dostępu do dokumentów istotnych w pracach komisji i nawiązanie niezbędnych kontaktów oraz organizowanie wysłuchań z udziałem instytucji międzynarodowych, instytucji europejskich (w tym Grupy ds. Kodeksu Postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej)) oraz instytucji krajowych, a także forów światowych, europejskich i krajowych, parlamentów narodowych i rządów państw członkowskich oraz krajów trzecich, jak również przedstawicieli środowisk naukowych, przedsiębiorstw i społeczeństwa obywatelskiego, w tym partnerów społecznych, w ścisłej współpracy z komisjami stałymi; prowadzenie tych działań przy jednoczesnym efektywnym wykorzystaniu zasobów PE;
   i) analiza i ocena udziału państw trzecich w praktykach unikania opodatkowania, w tym wpływu na kraje rozwijające się; monitorowanie postępów i istniejących luk w dziedzinie wymiany informacji z krajami trzecimi w tym obszarze, przy czym szczególną uwagę należy zwrócić na terytoria zależne i terytoria zamorskie Korony Brytyjskiej;
   j) ocena procesu oceny własnej Komisji oraz procesu umieszczania w wykazie państw zgodnie z aktem delegowanym dotyczącym państw trzecich wysokiego ryzyka przyjętym w związku z dyrektywą w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy;
   k) ocena metod, procesu kontroli i oddziaływania unijnego wykazu jurysdykcji niechętnych współpracy do celów podatkowych (unijnej czarnej listy rajów podatkowych), jak również procesu usunięcia państw z wykazu i sankcji przyjętych wobec wymienionych w nim państw;
   l) badanie skutków dwustronnych umów podatkowych zawartych przez państwa członkowskie;
   m) przedstawianie wszelkich zaleceń, jakie komisja uzna za niezbędne w tym obszarze;

2.  postanawia, że komisja specjalna powinna uwzględnić w swojej pracy najnowsze dokumenty z rajów podatkowych ujawnione dnia 5 listopada 2017 r. oraz wszelkie istotne zmiany dotyczące kwestii należących do jej kompetencji, które to zmiany wystąpią w czasie trwania jej mandatu;

3.  postanawia, że komisja specjalna liczyć będzie 45 członków;

4.  ustala czas trwania mandatu komisji specjalnej na 12 miesięcy, począwszy od dnia przyjęcia niniejszej decyzji.

(1) Dz.U. C 310 z 25.8.2016, s. 42.
(2) Dz.U. C 366 z 27.10.2017, s. 51.
(3) Dz.U. C 399 z 24.11.2017, s. 201.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0310.
(5) Dz.U. L 166 z 24.6.2016, s. 10.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0491.


Definicja, prezentacja i etykietowanie napojów spirytusowych oraz ochrona oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych ***I
PDF 905kWORD 95k
Poprawki przyjete przez Parlament Europejski w dniu 1 marca 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie definicji, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych, stosowania nazw napojów spirytusowych w prezentacji i etykietowaniu innych środków spożywczych oraz ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych (COM(2016)0750 – C8-0496/2016 – 2016/0392(COD))(1)
P8_TA(2018)0049A8-0021/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3
(3)  Środki mające zastosowanie do napojów spirytusowych powinny przyczyniać się do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony konsumentów, zapobiegania nieuczciwym praktykom oraz osiągnięcia przejrzystości rynku i uczciwej konkurencji. Środki te powinny chronić renomę, jaką unijne napoje spirytusowe zyskały na rynku unijnym i światowym, uwzględniając tradycyjne praktyki stosowane przy produkcji napojów spirytusowych oraz wzrost potrzeb w zakresie ochrony i informowania konsumenta. Wskazane jest również uwzględnienie innowacji technologicznych w odniesieniu do napojów spirytusowych, w odniesieniu do których innowacje takie służą poprawie jakości, nie naruszając tradycyjnego charakteru danego napoju spirytusowego. Produkcja napojów spirytusowych jest mocno powiązana z sektorem rolnictwa. Z jednej strony umożliwia ona zbyt produktów rolniczych, a z drugiej strony powiązanie to ma decydujące znaczenie dla jakości i renomy unijnych napojów spirytusowych. W ramach regulacyjnych należy zatem podkreślić ten silny związek z sektorem rolniczym.
(3)  Środki mające zastosowanie do napojów spirytusowych powinny przyczyniać się do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony konsumentów, usunięcia asymetrii informacji, zapobiegania nieuczciwym praktykom oraz osiągnięcia przejrzystości rynku i uczciwej konkurencji. Środki te powinny chronić renomę, jaką unijne napoje spirytusowe zyskały na rynku unijnym i światowym, uwzględniając tradycyjne praktyki stosowane przy produkcji napojów spirytusowych oraz wzrost potrzeb w zakresie ochrony i informowania konsumenta. Wskazane jest również uwzględnienie innowacji technologicznych w odniesieniu do napojów spirytusowych, w odniesieniu do których innowacje takie służą poprawie jakości, nie naruszając tradycyjnego charakteru danego napoju spirytusowego. Produkcja napojów spirytusowych jest regulowana rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady1a, rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/20111b i rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/6251c, a ponadto jest mocno powiązana z sektorem rolnictwa. Z jednej strony umożliwia ona zbyt produktów rolniczych, a z drugiej strony powiązanie to ma decydujące znaczenie dla jakości, bezpieczeństwa i renomy unijnych napojów spirytusowych. W ramach regulacyjnych należy zatem podkreślić ten silny związek z sektorem rolno-spożywczym.
____________________________
1a Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1).
1b Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18).
1c Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (Dz.U. L 95 z 7.4.2017, s. 1).
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3 a (nowy)
(3a)   Środki mające zastosowanie do napojów spirytusowych stanowią specjalną kategorię wśród ogólnych przepisów obowiązujących w sektorze rolno-spożywczym. Ten specjalny charakter wynika w tym przypadku z zachowania tradycyjnych metod produkcji, ścisłego związku napojów spirytusowych z sektorem rolnym, stosowania produktów wysokiej jakości i zaangażowania na rzecz ochrony bezpieczeństwa konsumentów, z której sektor ten zobowiązuje się nigdy nie zrezygnować.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
(4)  W celu zapewnienia bardziej jednolitego podejścia do prawodawstwa regulującego kwestie napojów spirytusowych niniejsze rozporządzenie powinno jasno określić kryteria dotyczące definicji, prezentowania i etykietowania napojów spirytusowych, jak również ochrony oznaczeń geograficznych. Niniejsze rozporządzenie powinno również określić zasady wykorzystywania alkoholu etylowego lub destylatów pochodzenia rolniczego do produkcji napojów alkoholowych oraz stosowania nazw handlowych napojów spirytusowych przy prezentacji i etykietowaniu środków spożywczych.
(4)  W celu zapewnienia bardziej jednolitego podejścia do prawodawstwa regulującego kwestie napojów spirytusowych niniejsze rozporządzenie powinno jasno określić kryteria dotyczące definicji, prezentowania i etykietowania napojów spirytusowych, jak również ochrony oznaczeń geograficznych, bez uszczerbku dla różnorodności języków urzędowych i alfabetów w Unii. Niniejsze rozporządzenie powinno również określić zasady wykorzystywania alkoholu etylowego lub destylatów pochodzenia rolniczego do produkcji napojów alkoholowych oraz stosowania nazw handlowych napojów spirytusowych przy prezentacji i etykietowaniu środków spożywczych.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 15
(15)  W niektórych przypadkach, aby zwrócić uwagę konsumentów na cechy jakościowe swego produktu, podmioty działające na rynku spożywczym mogą chcieć wskazać pochodzenie danego napoju spirytusowego lub też być zobowiązane do jego wskazania. Takie oznaczenia pochodzenia również powinny spełniać zharmonizowane kryteria. W związku z powyższym należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące wskazania państwa lub miejsca pochodzenia w prezentacji i etykietowaniu napojów spirytusowych.
(15)  W niektórych przypadkach, aby zwrócić uwagę konsumentów na cechy jakościowe swego produktu, podmioty działające na rynku spożywczym mogą chcieć wskazać pochodzenie danego napoju spirytusowego lub też być zobowiązane do jego wskazania. W związku z powyższym należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące wskazania państwa lub miejsca pochodzenia w prezentacji i etykietowaniu napojów spirytusowych.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 17
(17)  Jeżeli chodzi o ochronę oznaczeń geograficznych, ważne jest, aby należycie uwzględniać Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej („porozumienie TRIPS”), w szczególności jego art. 22 i 23, oraz Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu („GATT”), które zatwierdzono decyzją Rady 94/800/WE12.
(17)  Jeżeli chodzi o ochronę oznaczeń geograficznych, ważne jest, aby należycie uwzględniać Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej („porozumienie TRIPS”), w szczególności jego art. 22 i 23, oraz Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu („GATT”), które zatwierdzono decyzją Rady 94/800/WE12. W celu zwiększenia ochrony oraz w celu skuteczniejszego zwalczania fałszerstwa taka ochrona powinna także mieć zastosowanie do towarów znajdujących się w tranzycie na terytorium unii celnej.
__________________
__________________
12 Decyzja Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. L 336 z 23.12.1994, s. 1).
12 Decyzja Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. L 336 z 23.12.1994, s. 1).
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 18
(18)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/201213 nie ma zastosowania do napojów spirytusowych. W związku z tym należy ustanowić przepisy dotyczące ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych. W przypadku gdy daną jakość, renomę czy inne cechy napoju spirytusowego przypisuje się zasadniczo jego pochodzeniu geograficznemu, Komisja powinna zarejestrować oznaczenie geograficzne wskazujące na pochodzenie napoju spirytusowego z określonego terytorium danego państwa, regionu czy miejsca na danym terytorium.
(18)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/201213 nie ma zastosowania do napojów spirytusowych. W związku z tym należy ustanowić przepisy dotyczące ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych. W przypadku gdy daną jakość, renomę, tradycyjne metody wytwarzania i produkcji czy inne cechy napoju spirytusowego przypisuje się zasadniczo jego pochodzeniu geograficznemu, Komisja powinna zarejestrować oznaczenie geograficzne wskazujące na pochodzenie napoju spirytusowego z określonego terytorium danego państwa, regionu czy miejsca na danym terytorium.
_________________
_________________
13 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).
13 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 18 a (nowy)
(18a)  Napoje spirytusowe posiadające oznaczenie geograficzne, wyprodukowane na bazie win nieobjętych ochroną oznaczeń pochodzenia i zarejestrowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem powinny korzystać z tych samych narzędzi zarządzania potencjałem produkcyjnym, które są dostępne na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/20131a.
_______________________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 19
(19)  Należy ustanowić procedury rejestracji, zmiany i ewentualnego cofnięcia rejestracji oznaczeń geograficznych UE lub państw trzecich zgodnie z porozumieniem TRIPS, przy jednoczesnym automatycznym uznawaniu statusu istniejących unijnych chronionych oznaczeń geograficznych. Aby uspójnić przepisy proceduralne dotyczące oznaczeń geograficznych we wszystkich zainteresowanych sektorach, takie procedury dotyczące napojów spirytusowych powinny wzorować się na bardziej wyczerpujących i dobrze przetestowanych procedurach dotyczących produktów rolnych i środków spożywczych, ustanowionych w rozporządzeniu (UE) nr 1151/2012, przy jednoczesnym uwzględnieniu specyfiki napojów spirytusowych. W celu uproszczenia procedur rejestracji oraz w celu udostępnienia podmiotom działającym na rynku spożywczym i konsumentom informacji w formie elektronicznej należy stworzyć elektroniczny rejestr oznaczeń geograficznych.
(19)  Należy ustanowić procedury rejestracji, zmiany i ewentualnego cofnięcia rejestracji oznaczeń geograficznych UE lub państw trzecich zgodnie z porozumieniem TRIPS, przy jednoczesnym automatycznym uznawaniu statusu istniejących unijnych zarejestrowanych oznaczeń geograficznych. Aby uspójnić przepisy proceduralne dotyczące oznaczeń geograficznych we wszystkich zainteresowanych sektorach, takie procedury dotyczące napojów spirytusowych powinny wzorować się na podobnych procedurach wykorzystywanych do produktów rolnych i środków spożywczych, ustanowionych w rozporządzeniu (UE) nr 1151/2012, przy jednoczesnym uwzględnieniu specyfiki napojów spirytusowych. W celu uproszczenia procedur rejestracji oraz w celu udostępnienia podmiotom działającym na rynku spożywczym i konsumentom informacji w formie elektronicznej należy stworzyć przejrzysty, kompleksowy i łatwo dostępny elektroniczny rejestr oznaczeń geograficznych mający taką samą moc prawną jak załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 110/2008. Oznaczenia geograficzne zarejestrowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 110/2008 powinny zostać automatycznie wpisane do rejestru Komisji. Na podstawie art. 20 rozporządzenia (WE) nr 110/2008 Komisja powinna zakończyć weryfikację oznaczeń geograficznych ujętych w załączniku III do tego rozporządzenia przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 20
(20)  Organy państw członkowskich powinny być odpowiedzialne za zapewnienie zgodności z niniejszym rozporządzeniem; Komisja powinna móc monitorować i weryfikować tę zgodność. W związku z tym Komisję i państwa członkowskie należy zobowiązać do wymieniania się stosownymi informacjami.
(20)  Ochrona wysokiego poziomu jakości ma kluczowe znaczenie dla utrzymania renomy i wartości sektora napojów spirytusowych. Organy państw członkowskich powinny być odpowiedzialne za zapewnienie tej ochrony dzięki zgodności z niniejszym rozporządzeniem. Komisja powinna jednak móc monitorować i weryfikować tę zgodność w trosce o jednolite stosowanie przepisów. W związku z tym Komisję i państwa członkowskie należy zobowiązać do wymieniania się stosownymi informacjami.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 21
(21)  Stosując politykę w zakresie jakości, oraz aby zapewnić wysoki poziom jakości napojów spirytusowych i zróżnicowania w przedmiotowym sektorze, państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyjęcia przepisów surowszych niż ustanowione w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do definicji, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych produkowanych na ich terytorium.
(21)  Stosując politykę w zakresie jakości, oraz aby zapewnić wysoki poziom jakości napojów spirytusowych i zróżnicowania w przedmiotowym sektorze, państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyjęcia przepisów surowszych niż ustanowione w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do produkcji, definicji, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych produkowanych na ich terytorium.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 22
(22)  W celu uwzględnienia zmieniających się wymagań konsumentów, postępu technicznego, zmian w odpowiednich normach międzynarodowych, a także konieczności poprawy warunków ekonomicznych produkcji i wprowadzania do obrotu, tradycyjnych procesów leżakowania, a w wyjątkowych przypadkach prawa państw trzecich przywozu oraz zapewnienia ochrony oznaczeń geograficznych, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w odniesieniu do zmiany lub odstępstwa od definicji technicznych i wymogów w zakresie kategorii napojów spirytusowych oraz przepisów szczególnych dotyczących niektórych z nich, o których mowa w rozdziale I niniejszego rozporządzenia, etykietowania i prezentacji, o których mowa w rozdziale II niniejszego rozporządzenia, oznaczeń geograficznych, o których mowa w rozdziale III niniejszego rozporządzenia, oraz kontroli i wymiany informacji, o których mowa w rozdziale IV niniejszego rozporządzenia.
(22)  W celu uwzględnienia zmieniających się wymagań konsumentów, postępu technicznego, zmian w odpowiednich normach międzynarodowych, a także konieczności poprawy warunków ekonomicznych produkcji i wprowadzania do obrotu, tradycyjnych procesów leżakowania, a w wyjątkowych przypadkach prawa państw trzecich przywozu oraz zapewnienia pełnej ochrony oznaczeń geograficznych, przy jednoczesnym uwzględnieniu znaczenia tradycyjnych praktyk, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w odniesieniu do zmiany lub odstępstwa od definicji technicznych i wymogów w zakresie kategorii napojów spirytusowych oraz przepisów szczególnych dotyczących niektórych z nich, o których mowa w rozdziale I niniejszego rozporządzenia, etykietowania i prezentacji, o których mowa w rozdziale II niniejszego rozporządzenia, oznaczeń geograficznych, o których mowa w rozdziale III niniejszego rozporządzenia, oraz kontroli i wymiany informacji, o których mowa w rozdziale IV niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 23
(23)  W celu szybkiego reagowania na zmiany gospodarcze i technologiczne w odniesieniu do napojów spirytusowych objętych niniejszym rozporządzeniem, dla których nie istnieje odpowiednia kategoria ani specyfikacje techniczne służące ochronie konsumentów i interesów gospodarczych producentów, oraz w celu zharmonizowania odnośnej produkcji i wymogów jakościowych dla tych napojów spirytusowych, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w odniesieniu do dodawania, pod pewnymi warunkami, nowych kategorii napojów spirytusowych do tych, które wymieniono, odpowiednio, w części I i II załącznika II do niniejszego rozporządzenia i jego specyfikacji technicznych.
skreśla się
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 1 – litera d – podpunkt i – wprowadzenie
(i)  albo bezpośrednio, przy użyciu jednej z następujących metod:
(i)  albo bezpośrednio, przy użyciu jednej z następujących metod, pojedynczo lub w połączeniu:
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 1 – litera d – podpunkt i – tiret 2
—  maceracji – lub podobnego przetwarzania – surowców roślinnych w alkoholu etylowym pochodzenia rolniczego, destylatach pochodzenia rolniczego lub napojach spirytusowych lub ich mieszanki w rozumieniu niniejszego rozporządzenia;
—  maceracji – lub podobnego przetwarzania – surowców roślinnych w alkoholu etylowym pochodzenia rolniczego, destylatach pochodzenia rolniczego lub napojach spirytusowych lub ich połączeniu w rozumieniu niniejszego rozporządzenia;
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 1 – litera d – podpunkt i – tiret 3 – wprowadzenie
—  dodanie do alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, destylatów pochodzenia rolniczego lub napojów spirytusowych:
—  dodanie do alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, destylatów pochodzenia rolniczego lub napojów spirytusowych co najmniej jednego składnika spośród niżej wymienionych:
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 1 – litera d – podpunkt ii – wprowadzenie
(ii)  przez dodanie do napoju spirytusowego:
(ii)  przez dodanie do napoju spirytusowego, pojedynczo lub w połączeniu:
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 1 – litera d – podpunkt ii – tiret 4 a (nowe)
—  napojów,
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 3 – wprowadzenie
3)  „mieszanina” oznacza napój spirytusowy wymieniony w załączniku II część I lub napój spirytusowy objęty oznaczeniem geograficznym, zmieszany z:
3)  „mieszanina” oznacza napój spirytusowy wymieniony w załączniku II część I lub napój spirytusowy objęty oznaczeniem geograficznym, zmieszany z co najmniej jednym z następujących składników:
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 3 – litera b a (nowa)
ba)  alkoholem etylowym pochodzenia rolniczego;
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 4 – wprowadzenie
4)  „wyrażenie złożone” oznacza połączenie wyrażeń użytych w nazwie handlowej napoju spirytusowego, przewidzianych w załączniku II część I lub w oznaczeniu geograficznym, opisujących napój spirytusowy, z którego pochodzi alkohol w produkcie końcowym, z:
4)  „wyrażenie złożone” oznacza połączenie wyrażeń użytych w nazwie handlowej napoju spirytusowego, przewidzianych w załączniku II część I lub w oznaczeniu geograficznym, opisujących napój spirytusowy, z którego pochodzi alkohol w produkcie końcowym, z co najmniej jednym spośród niżej wymienionych:
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 6
6)  „oznaczenie geograficzne” oznacza oznaczenie wskazujące na pochodzenie napoju spirytusowego z określonego terytorium danego państwa, regionu czy miejsca w obrębie danego terytorium, w przypadkach gdy określoną jakość, renomę czy inne właściwości napoju spirytusowego przypisuje się zasadniczo temu pochodzeniu geograficznemu;
6)  „oznaczenie geograficzne” oznacza nazwę, która została zarejestrowana zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i która wskazuje na pochodzenie napoju spirytusowego z określonego terytorium danego państwa, regionu czy miejsca w obrębie danego terytorium, w przypadkach gdy określoną jakość, renomę czy inne właściwości napoju spirytusowego przypisuje się zasadniczo temu pochodzeniu geograficznemu;
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 7
7)  „specyfikacja produktu” oznacza dokumentację załączoną do wniosku o objęcie ochroną oznaczenia geograficznego, określającą specyfikacje, którym dany napój spirytusowy musi odpowiadać;
7)  „specyfikacja produktu” oznacza dokumentację załączoną do wniosku o objęcie ochroną oznaczenia geograficznego, określającą specyfikacje, którym dany napój spirytusowy musi odpowiadać, i odpowiadającą „dokumentacji technicznej” przewidzianej rozporządzeniem (WE) nr 110/2008;
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 11 a (nowy)
11a)  „grupa” oznacza grupę producentów, przetwórców lub importerów napojów spirytusowych, zorganizowaną w sposób uwzględniający specyfikę branży i generującą znaczne obroty;
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 11 b (nowy)
11b)  „pochodzenia rolniczego” oznacza otrzymany z produktów rolnych wymienionych w załączniku I do TFUE .
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1
1.  Do produkcji napojów alkoholowych oraz do rozcieńczania lub rozpuszczania środków barwiących, aromatyzujących lub innych dodatków stosowanych przy produkcji napojów alkoholowych stosuje się alkohol etylowy pochodzenia rolniczego.
1.  Do produkcji napojów spirytusowych oraz do rozcieńczania lub rozpuszczania środków barwiących, aromatyzujących lub innych dodatków stosowanych przy produkcji napojów spirytusowych stosuje się alkohol etylowy pochodzenia rolniczego .
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 2
2.  Do produkcji napojów alkoholowych oraz do rozcieńczania lub rozpuszczania środków barwiących, aromatyzujących lub innych dodatków stosowanych przy produkcji napojów alkoholowych stosuje się destylaty wyłącznie pochodzenia rolniczego.
2.  Do produkcji napojów spirytusowych oraz do rozcieńczania lub rozpuszczania środków barwiących, aromatyzujących lub innych dodatków stosowanych przy produkcji napojów spirytusowych stosuje się destylaty wyłącznie pochodzenia .
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  W przypadku wprowadzania do obrotu alkoholu etylowego lub destylatów pochodzenia rolniczego surowce, z których je uzyskano, zostają wyszczególnione w elektronicznych dokumentach towarzyszących.
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera e
e)  można słodzić wyłącznie zgodnie z załącznikiem I pkt 3 oraz w celu dopełnienia ostatecznego smaku produktu.
e)  można słodzić jedynie w celu dopełnienia ostatecznego smaku produktu. Maksymalna zawartość substancji słodzących wyrażona w postaci cukru inwertowanego nie może przekraczać progów określonych dla każdej kategorii w załączniku II.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 2 – litera e
e)  być słodzone w celu nadania danemu produktowi jego cech charakterystycznych oraz zgodnie z załącznikiem I pkt 3 oraz z uwzględnieniem odpowiednich przepisów państw członkowskich.
e)  być słodzone.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 3 – litera e
e)  być słodzone w celu nadania danemu produktowi jego cech charakterystycznych oraz zgodnie z załącznikiem I pkt 3.
e)  być słodzone.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5
Artykuł 5
Artykuł 5
Przekazane uprawnienia
Przekazane uprawnienia
1.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 43, w odniesieniu do:
1.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 43, w odniesieniu do:
a)   zmiany definicji technicznych przewidzianych w załączniku I;
a)  zmiany definicji technicznych przewidzianych w załączniku I.
b)  zmiany wymogów kategorii napojów spirytusowych, przewidzianych w załączniku II część I oraz szczegółowych przepisów dotyczących niektórych napojów spirytusowych wymienionych w załączniku II część II.
Akty delegowane, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), są ograniczone do zaspokojenia zapotrzebowania wynikającego ze zmieniających się wymogów konsumentów, postępu technicznego, zmian w odpowiednich normach międzynarodowych lub zapotrzebowania w zakresie innowacyjności produktów;
Akty delegowane, o których mowa w ust. 1 lit. a), są ograniczone – z uwzględnieniem znaczenia tradycyjnych praktyk w obrębie państwa członkowskiego – do zaspokojenia zapotrzebowania wynikającego ze zmieniających się wymogów konsumentów, postępu technicznego, zmian w odpowiednich normach międzynarodowych lub zapotrzebowania w zakresie innowacyjności produktów.
2.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych, zgodnie z art. 43, dotyczących dodawania nowych kategorii napojów spirytusowych w załączniku II.
Nową kategorię można dodać pod następującymi warunkami:
a)  wprowadzanie do obrotu napoju spirytusowego pod konkretną nazwą i zgodnie ze zharmonizowanymi specyfikacjami technicznymi jest ekonomicznie i technicznie niezbędne do ochrony interesów konsumentów i producentów;
b)  dany napój spirytusowy ma znaczny udział w rynku w przynajmniej jednym państwie członkowskim;
c)  nazwa wybrana dla nowej kategorii jest powszechnie używana lub – jeżeli nie jest to możliwe – ma charakter opisowy, w szczególności, zawiera odniesienie do surowca użytego do produkcji napoju spirytusowego;
d)  specyfikacje techniczne dotyczące nowej kategorii zostaną określone i oparte na ocenie bieżącej jakości i parametrów produkcyjnych stosowanych na unijnym rynku. Przy określaniu specyfikacji technicznych przestrzegane są obowiązujące unijne przepisy w zakresie ochrony konsumentów i uwzględniane wszelkie odpowiednie normy międzynarodowe. Zapewniają one uczciwą konkurencję między unijnymi producentami, jak również dobrą reputację unijnych napojów spirytusowych.
3.  Komisja – w wyjątkowych przypadkach, gdy wymaga tego prawo państwa trzeciego przywozu – jest też uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 43 dotyczących odstępstw od wymogów definicji technicznych wymienionych w załączniku I, wymogów ustanowionych dla poszczególnych kategorii napojów spirytusowych wymienionych w załączniku II część I oraz przepisów szczegółowych dotyczących niektórych napojów spirytusowych wymienionych w załączniku II część II.
3.  Komisja – w wyjątkowych przypadkach, gdy wymaga tego prawo państwa trzeciego przywozu – jest też uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 43 dotyczących odstępstw od wymogów definicji technicznych wymienionych w załączniku I, wymogów ustanowionych dla poszczególnych kategorii napojów spirytusowych wymienionych w załączniku II część I oraz przepisów szczegółowych dotyczących niektórych napojów spirytusowych wymienionych w załączniku II część II.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Nazwy surowców lub roślin zastrzeżone dla oznaczenia napojów należących do określonych kategorii produktów napojów spirytusowych mogą być wykorzystywane w opisie i prezentacji wszystkich środków spożywczych, w tym napojów spirytusowych, pod warunkiem zapewnienia że, w szczególności w przypadku napojów alkoholowych, konsumenci nie będą wprowadzani w błąd.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 3
3.  W przypadku gdy napój spirytusowy spełnia wymagania określone dla więcej niż jednej kategorii napojów spirytusowych wymienionych w załączniku II część I w kategoriach od 15 do 47, można go sprzedawać pod jedną z odpowiednich nazw handlowych przewidzianych dla tych kategorii lub większą ich liczbą.
3.  W przypadku gdy napój spirytusowy spełnia wymagania określone dla więcej niż jednej kategorii napojów spirytusowych wymienionych w załączniku II część I, można go wprowadzać do obrotu pod jedną z nazw handlowych przewidzianych dla tych kategorii lub większą ich liczbą.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 4 – akapit 2 – wprowadzenie
Jeżeli nazwa handlowa jest uzupełniana lub zastępowana zgodnie z ust. 1 lit. a), oznaczenie geograficzne, o którym mowa w tej literze, może zostać uzupełnione wyłącznie:
Jeżeli nazwa prawna jest uzupełniana lub zastępowana zgodnie z ust. 1 lit. a), oznaczenie geograficzne, o którym mowa w tej literze, może zostać uzupełnione wyłącznie:
Poprawka 37
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 4 – akapit 2 – litera a
a)  terminami będącymi już w użyciu w dniu 20 lutego 2008 r. w odniesieniu do istniejących oznaczeń geograficznych w rozumieniu art. 34 ust. 1; lub
a)  terminami będącymi już w użyciu w dniu 20 lutego 2008 r. w odniesieniu do istniejących oznaczeń geograficznych w rozumieniu art. 34 ust. 1, w tym terminami tradycyjnie używanymi w państwach członkowskich do wskazania, że produkt nosi chronioną nazwę pochodzenia zgodnie z prawem krajowym; lub
Poprawka 38
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 4 – akapit 2 – litera b
b)  terminami określonymi w odpowiedniej specyfikacji produktu.
b)  jakimikolwiek terminami, które dopuszcza odpowiednia specyfikacja produktu.
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 1 – litera a
a)  alkohol wykorzystany do produkcji środków spożywczych pochodzi wyłącznie z napojów spirytusowych, o których mowa w wyrażeniu złożonym lub w odniesieniu (-ach), z wyjątkiem alkoholu etylowego, który może występować w środkach aromatyzujących wykorzystywanych do produkcji tego środka spożywczego; oraz
a)  alkohol wykorzystany do produkcji środków spożywczych pochodzi wyłącznie z napojów spirytusowych, o których mowa w wyrażeniu złożonym lub w odniesieniu (-ach), z wyjątkiem alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, który może być nośnikiem środków aromatyzujących wykorzystywanych do produkcji tego środka spożywczego; oraz
Poprawka 40
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 5
5.  Do celów prezentacji środków spożywczych w tym samym wierszu, w którym znajduje się nazwa handlowa, nie umieszcza się żadnych odniesień do kategorii napojów spirytusowych ani oznaczeń geograficznych. Nie naruszając przepisów art. 10 ust. 3 akapit drugi w zakresie prezentacji napojów alkoholowych, odniesienia umieszcza się czcionką o wielkości mniejszej niż wykorzystywana w nazwie handlowej i wyrażeniu złożonym.
5.  Nie naruszając przepisów art. 13 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, do celów prezentacji środków spożywczych w tym samym wierszu, w którym znajduje się nazwa handlowa, nie umieszcza się żadnych odniesień do kategorii napojów spirytusowych ani oznaczeń geograficznych. Nie naruszając przepisów art. 10 ust. 3 akapit drugi niniejszego rozporządzenia w zakresie prezentacji napojów alkoholowych, odniesienia umieszcza się czcionką o wielkości mniejszej niż wykorzystywana w nazwie handlowej i wyrażeniu złożonym.
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 a (nowy)
Artykuł 9a
Etykietowanie przy dodawaniu alkoholu
W przypadku dodania, zgodnie z definicją w załączniku I pkt 4, alkoholu rozcieńczonego lub nierozcieńczonego do napoju spirytusowego wymienionego w kategoriach od 1 do 14 w załączniku II ten napój spirytusowy nosi nazwę handlową „napój spirytusowy”. Nie może on nosić nazwy zastrzeżonej w kategoriach od 1 do 14.
Poprawka 42
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 1 – akapit 1
Mieszaninę opatruje się nazwą handlową „napój spirytusowy”.
Mieszaninę opatruje się nazwą handlową „napój spirytusowy”, którą umieszcza się w wyraźnie widocznym miejscu na etykiecie.
Poprawka 43
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 3
3.  W prezentacji lub na etykiecie napoju spirytusowego można podawać okres dojrzewania lub leżakowania, tylko jeżeli odnosi się on do najmłodszego składnika alkoholowego i jeżeli napój spirytusowy był leżakowany pod nadzorem organów skarbowych państwa członkowskiego lub nadzorem zapewniającym podobne gwarancje.
3.  W prezentacji lub na etykiecie napoju spirytusowego można podawać okres dojrzewania lub leżakowania, tylko jeżeli odnosi się on do najmłodszego składnika alkoholowego i jeżeli wszystkie czynności związane z leżakowaniem napoju spirytusowego odbywały się pod nadzorem organów skarbowych państwa członkowskiego lub nadzorem zapewniającym podobne gwarancje. Komisja ustanawia publiczny rejestr organów wyznaczanych przez każde państwo członkowskie, odpowiedzialnych za nadzór nad procesami leżakowania.
Poprawka 44
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Jeżeli w prezentacji lub na etykiecie podany jest okres dojrzewania lub leżakowania napoju spirytusowego, musi on być podany również w odnośnym elektronicznym dokumencie towarzyszącym.
Poprawka 45
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 3 b (nowy)
3b.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 niniejszego artykułu w przypadku brandy dojrzewającej w ramach dynamicznego systemu leżakowania lub systemu „criaderas y solera” średni wiek obliczony zgodnie z załącznikiem IIa można podać w prezentacji lub na etykiecie jedynie wówczas, gdy proces leżakowania brandy podlegał systemowi kontroli zatwierdzonemu przez właściwy organ. Na etykiecie brandy podaje się średni wiek wyrażony w latach i informację o systemie „criaderas y solera”.
Poprawka 46
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 1
1.  W przypadku wskazania pochodzenia napoju spirytusowego informacja ta odnosi się do państwa lub terytorium pochodzenia zgodnie z art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/201316.
1.  W przypadku wskazania pochodzenia napoju spirytusowego informacja ta odnosi się do miejsca lub regionu, w którym następuje etap procesu produkcji gotowego produktu decydujący o charakterze napoju spirytusowego oraz jego podstawowych właściwościach.
__________________
16 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1).
Poprawka 47
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – akapit 1 a (nowy)
Bez uszczerbku dla akapitu pierwszego w przypadku napojów spirytusowych wytworzonych w Unii z przeznaczeniem na wywóz oznaczenia geograficzne i nazwy zapisane kursywą w załączniku II mogą występować wraz z tłumaczeniem, jeżeli taki jest wymóg prawny państwa, do którego produkt ten jest wywożony.
Poprawka 48
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14
Artykuł 14
Artykuł 14
Stosowanie unijnego symbolu w odniesieniu do chronionych oznaczeń geograficznych
Stosowanie unijnego symbolu w odniesieniu do oznaczeń geograficznych
Unijny symbol chronionego oznaczenia geograficznego może być stosowany przy etykietowaniu i w prezentacji napojów spirytusowych.
Unijny symbol chronionego oznaczenia geograficznego przyjęty na mocy art. 12 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 może być stosowany w prezentacji i przy etykietowaniu napojów spirytusowych opatrzonych oznaczeniem geograficznym.
Poprawka 49
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 16
Artykuł 16
Artykuł 16
Przekazane uprawnienia
Przekazane uprawnienia
1.  Aby uwzględnić zmieniający się popyt konsumpcyjny, postęp techniczny, zmiany w odpowiednich normach międzynarodowych, a także konieczność poprawy warunków ekonomicznych produkcji i wprowadzania do obrotu, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych – zgodnie z art. 43 – dotyczących:
1.  Aby uwzględnić zmieniający się popyt konsumpcyjny, postęp techniczny, zmiany w odpowiednich normach międzynarodowych, a także konieczność poprawy warunków ekonomicznych produkcji i wprowadzania do obrotu – zapewniając przy tym odpowiednią ochronę konsumentów i uwzględniając tradycyjne praktyki – Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie – zgodnie z art. 43 – dotyczących:
a)  zmian przepisów regulujących określenia dotyczące wyrażeń złożonych lub odniesień na etykietach napojów spirytusowych;
a)  zmian przepisów regulujących określenia dotyczące wyrażeń złożonych lub odniesień na etykietach napojów spirytusowych;
b)  zmian przepisów regulujących prezentację i etykietowanie mieszanin; oraz
b)  zmian przepisów regulujących prezentację i etykietowanie mieszanin; oraz
c)  aktualizacji i uzupełniania unijnych metod referencyjnych służących do analizy napojów spirytusowych.
c)  aktualizacji i uzupełniania unijnych metod referencyjnych służących do analizy napojów spirytusowych.
2.  W celu uwzględnienia tradycyjnych procesów leżakowania w państwach członkowskich Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych — zgodnie z art. 43 — dotyczących odstępstw od art. 11 ust. 3 w odniesieniu do podawania okresu dojrzewania lub leżakowania w prezentacji lub na etykiecie napoju spirytusowego.
2.  W celu uwzględnienia tradycyjnych procesów leżakowania w państwach członkowskich Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych — zgodnie z art. 43 — dotyczących odstępstw od art. 11 ust. 3 w odniesieniu do podawania okresu dojrzewania lub leżakowania w prezentacji lub na etykiecie napoju spirytusowego.
3.  W wyjątkowych przypadkach, gdy wymaga tego prawo państwa trzeciego przywozu, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 43 w odniesieniu do odstępstw od przepisów dotyczących prezentacji i etykietowania zawartych w niniejszym rozdziale.
Poprawka 50
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 1
1.  Chronione oznaczenia geograficzne mogą być wykorzystywane przez wszelkie podmioty gospodarcze wprowadzające do obrotu napoje spirytusowe produkowane zgodnie z odpowiednią specyfikacją produktu.
1.  Oznaczenia geograficzne mogą być wykorzystywane przez wszelkie podmioty gospodarcze wprowadzające do obrotu napoje spirytusowe produkowane zgodnie z odpowiednią specyfikacją produktu.
Poprawka 51
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 2 – wprowadzenie
2.  Chronione oznaczenia geograficzne oraz napoje spirytusowe, w odniesieniu do których używa się tych chronionych nazw zgodnie ze specyfikacjami produktów, podlegają ochronie przed:
2.  Oznaczenia geograficzne oraz napoje spirytusowe, w odniesieniu do których używa się tych chronionych nazw zgodnie ze specyfikacjami produktów, podlegają ochronie przed:
Poprawka 52
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 2 – litera a – podpunkt i
(i)  w odniesieniu do porównywalnych produktów niezgodnych ze specyfikacją produktu objętego chronioną nazwą; lub
(i)  w odniesieniu do porównywalnych produktów niezgodnych ze specyfikacją produktu objętego chronioną nazwą, w tym również w sytuacji, gdy produkty te są wykorzystywane jako składnik; lub
Poprawka 53
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 2 – litera b
b)  wszelkim niewłaściwym stosowaniem, imitacją lub przywołaniem, nawet jeśli prawdziwe pochodzenie produktu lub usługi jest podane lub chroniona nazwa jest przetłumaczona, lub towarzyszą jej określenia, takie jak: „styl”, „typ”, „metoda”, „jak produkowane w”, „imitacja”, „smak”, „jak” lub tym podobne;
b)  wszelkim niewłaściwym stosowaniem, imitacją lub przywołaniem, nawet jeśli prawdziwe pochodzenie produktu lub usługi jest podane lub chroniona nazwa jest przetłumaczona, lub towarzyszą jej określenia, takie jak: „styl”, „typ”, „rodzaj” „metoda”, „jak produkowane w”, „imitacja”, „smak”, „jak” lub tym podobne, w tym również w sytuacji, gdy produkty te są wykorzystywane jako składnik;
Poprawka 54
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 2 – litera c
c)  wszelkimi innymi nieprawdziwymi lub mylącymi wskazaniami odnoszącymi się do pochodzenia, charakteru lub podstawowych właściwości produktu, umieszczanymi na opakowaniu wewnętrznym lub zewnętrznym, w materiale reklamowym lub dokumentach odnoszących się do tego produktu, oraz opakowaniem produktu w pojemnik mogący stwarzać błędne wrażenie co do jego pochodzenia;
c)  wszelkimi innymi nieprawdziwymi lub mylącymi wskazaniami odnoszącymi się do pochodzenia, charakteru, składników lub podstawowych właściwości produktu w jego prezentacji lub etykietowaniu, które mogłyby stwarzać błędne wrażenie co do jego pochodzenia;
Poprawka 55
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 3
3.  Chronione oznaczenia geograficzne nie stają się w Unii nazwami rodzajowymi w rozumieniu art. 32 ust. 1.
3.  Oznaczenia geograficzne nie stają się w Unii nazwami rodzajowymi w rozumieniu art. 32 ust. 1.
Poprawka 56
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Ochrona oznaczeń geograficznych, o której mowa w ust. 2, powinna mieć także zastosowanie do towarów wwożonych na obszar celny Unii bez dopuszczenia ich do swobodnego obrotu w obrębie Unii.
Poprawka 57
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 4
4.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne kroki, aby zapobiegać bezprawnemu stosowaniu chronionych oznaczeń geograficznych, o którym mowa w ust. 2.
4.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne kroki, aby zapobiegać bezprawnemu stosowaniu oznaczeń geograficznych, o którym mowa w ust. 2.
Poprawka 58
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 4 a (nowy)
4a.  Państwa członkowskie mogą stosować przepisy ustanowione w art. 61–72 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych do obszarów produkcji win odpowiednich do produkcji napojów spirytusowych opatrzonych oznaczeniem geograficznym. Do celów tych przepisów wspomniane obszary mogą być traktowane jako obszary, na których można produkować wina opatrzone chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym.
Poprawka 59
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 19 – akapit 1 – litera e
e)  opis metod pozyskiwania napoju spirytusowego oraz – w stosownych przypadkach –autentycznych i niezmiennych lokalnych metod, a także informacje dotyczące pakowania, jeżeli grupa składająca wniosek zdecyduje o ich uwzględnieniu i przedstawi wystarczające i odnoszące się wyłącznie do danego produktu uzasadnienie, dlaczego zapewnienie jakości, pochodzenia lub kontroli wymaga, aby pakowanie odbywało się na określonym obszarze geograficznym, z uwzględnieniem przepisów unijnych, w szczególności dotyczących swobodnego przepływu towarów i swobodnego świadczenia usług;
e)  opis metod produkcji napoju spirytusowego oraz – w stosownych przypadkach –autentycznych i niezmiennych lokalnych metod, a także informacje dotyczące pakowania, jeżeli wnioskodawca lub grupa składająca wniosek (dalej zwani łącznie „wnioskodawcą”) zdecyduje o ich uwzględnieniu i przedstawi wystarczające i odnoszące się wyłącznie do danego produktu uzasadnienie, dlaczego zapewnienie jakości, pochodzenia lub kontroli wymaga, aby pakowanie odbywało się na określonym obszarze geograficznym, z uwzględnieniem przepisów unijnych, w szczególności dotyczących swobodnego przepływu towarów i swobodnego świadczenia usług;
Poprawka 60
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 19 – akapit 1 – litera f
f)  szczegółowe informacje dotyczące związku między określoną jakością, renomą lub inną cechą charakterystyczną produktu a obszarem geograficznym, o którym mowa w lit. d);
f)  szczegółowe informacje wskazujące na związek ze środowiskiem geograficznym lub pochodzeniem geograficznym;
Poprawka 61
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 20 – ustęp 1 – akapit 1 – litera a
a)  nazwę i adres grupy składającej wniosek oraz organów lub, o ile są dostępne, jednostek dokonujących kontroli zgodności z wymogami specyfikacji produktu;
a)  nazwę i adres wnioskodawcy oraz organów lub, o ile są dostępne, jednostek dokonujących kontroli zgodności z wymogami specyfikacji produktu;
Poprawka 62
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 20 – ustęp 1 – akapit 1 – litera c – podpunkt i
(i)  główne punkty specyfikacji produktu: nazwę, opis napoju spirytusowego, w odpowiednich przypadkach łącznie ze szczególnymi zasadami dotyczącymi jego pakowania i etykietowania, zwięzłe określenie obszaru geograficznego;
(i)  główne punkty specyfikacji produktu: nazwę, kategorię, opis napoju spirytusowego, w odpowiednich przypadkach łącznie ze szczególnymi zasadami dotyczącymi jego pakowania i etykietowania, zwięzłe określenie obszaru geograficznego;
Poprawka 63
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 20 – ustęp 2 – litera a
a)  nazwę i adres grupy składającej wniosek;
a)  nazwę i adres wnioskodawcy;
Poprawka 64
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 20 – ustęp 2 – litera c
c)  oświadczenie państwa członkowskiego, że uznało ono wniosek złożony przez grupę i będący przedmiotem pozytywnej decyzji za spełniający wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu i przepisach przyjętych na jego podstawie;
c)  oświadczenie państwa członkowskiego, że uznało ono wniosek złożony przez wnioskodawcę i będący przedmiotem pozytywnej decyzji za spełniający wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu i przepisach przyjętych na jego podstawie;
Poprawka 65
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 21 – ustęp 1 – akapit 3
Wspólny wniosek przedkłada Komisji zainteresowane państwo członkowskie lub dowolna z grup składających wniosek we właściwym państwie trzecim, bezpośrednio lub za pośrednictwem władz tego państwa trzeciego. Wniosek zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 2 lit. c), ze wszystkich zainteresowanych państw członkowskich. Wymogi określone w art. 20 są spełnione we wszystkich zainteresowanych państwach członkowskich i państwach trzecich.
Wspólny wniosek przedkłada Komisji zainteresowane państwo członkowskie lub wnioskodawca we właściwym państwie trzecim, bezpośrednio lub za pośrednictwem władz tego państwa trzeciego. Wniosek zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 2 lit. c), ze wszystkich zainteresowanych państw członkowskich. Wymogi określone w art. 20 są spełnione we wszystkich zainteresowanych państwach członkowskich i państwach trzecich.
Poprawka 66
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 21 – ustęp 5
5.  Jeżeli wniosek dotyczy obszaru geograficznego znajdującego się w państwie trzecim, wniosek składa się do Komisji, bezpośrednio lub za pośrednictwem organów danego państwa trzeciego.
5.  Jeżeli wniosek dotyczy obszaru geograficznego znajdującego się w państwie trzecim, wniosek składa się do Komisji za pośrednictwem organów danego państwa trzeciego.
Poprawka 67
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 22
Artykuł 22
skreśla się
Tymczasowa ochrona krajowa
1.  Państwo członkowskie może – wyłącznie na zasadzie tymczasowej – przyznać danej nazwie ochronę na szczeblu krajowym na podstawie niniejszego rozporządzenia, ze skutkiem od dnia, w którym do Komisji wpłynął wniosek o rejestrację.
2.  Tego rodzaju ochrona na szczeblu krajowym ustaje z dniem, w którym podjęta zostaje decyzja w sprawie rejestracji na podstawie niniejszego rozporządzenia albo wniosek zostaje wycofany.
3.  W przypadku gdy nazwa nie zostanie zarejestrowana na mocy niniejszego rozdziału, za konsekwencje takiej ochrony na szczeblu krajowym odpowiada wyłącznie zainteresowane państwo członkowskie.
4.  Środki podejmowane przez państwa członkowskie na podstawie ust. 1 wywołują skutki jedynie na szczeblu krajowym i nie mają wpływu na handel wewnątrzunijny lub międzynarodowy.
Poprawka 68
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 23 – ustęp 1
1.  Komisja bada każdy wniosek otrzymany na podstawie art. 21 przy wykorzystaniu właściwych środków, aby sprawdzić, czy jest on uzasadniony i czy spełnia wymogi niniejszego rozdziału. Rozpatrywanie wniosku nie powinno trwać dłużej niż 12 miesięcy. Jeśli ten termin zostanie przekroczony Komisja pisemnie powiadamia wnioskodawcę o powodach tego przekroczenia.
1.  Komisja bada każdy wniosek otrzymany na podstawie art. 21 przy wykorzystaniu właściwych środków, aby sprawdzić, czy jest on uzasadniony i czy spełnia wymogi niniejszego rozdziału. Rozpatrywanie wniosku obejmuje sprawdzenie pod kątem oczywistych błędów we wniosku i zasadniczo nie powinno trwać dłużej niż 6 miesięcy. Jeśli ten termin zostanie przekroczony Komisja natychmiast pisemnie powiadamia wnioskodawcę o powodach tego przekroczenia.
Komisja co najmniej raz w miesiącu podaje do wiadomości publicznej wykaz nazw, w odniesieniu do których złożono do Komisji wniosek o rejestrację, wraz z datą ich przedłożenia.
Komisja co najmniej raz w miesiącu podaje do wiadomości publicznej wykaz nazw, w odniesieniu do których złożono do Komisji wniosek o rejestrację, wraz z datą ich przedłożenia.
Poprawka 69
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 27 – ustęp 1
1.  Jeżeli – na podstawie informacji uzyskanych przez Komisję w toku badania wniosku zgodnie z art. 23 ust. 1 akapit pierwszy – Komisja uzna, że nie spełniono wymogów rejestracji, przyjmuje ona akty wykonawcze odrzucające wniosek. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.
1.  Jeżeli – na podstawie informacji uzyskanych przez Komisję w toku badania wniosku zgodnie z art. 23 ust. 1 akapit pierwszy – Komisja uzna, że nie spełniono wymogów rejestracji, przyjmuje ona akty delegowane uzupełniające niniejsze rozporządzenie, zgodnie z art. 43, w celu odrzucenia wniosku.
Poprawka 70
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 27 – ustęp 2
2.  Jeżeli Komisja nie otrzyma zawiadomienia o sprzeciwie lub uzasadnionego dopuszczalnego oświadczenia o sprzeciwie na mocy art. 24, przyjmuje ona bez stosowania procedury, o której mowa w art. 44 ust. 2, akty wykonawcze rejestrujące nazwę.
2.  Jeżeli Komisja nie otrzyma zawiadomienia o sprzeciwie lub uzasadnionego dopuszczalnego oświadczenia o sprzeciwie na mocy art. 24, przyjmuje ona akty delegowane uzupełniające niniejsze rozporządzenie, zgodnie z art. 43, w celu rejestracji nazwy.
Poprawka 71
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 27 – ustęp 3 – litera a
a)  jeżeli osiągnięto porozumienie, rejestruje nazwę w drodze aktów wykonawczych przyjętych bez stosowania procedury, o której mowa w art. 44 ust. 2, oraz – w razie potrzeby – zmienia informacje opublikowane na podstawie art. 23 ust. 2, pod warunkiem że zmiany te nie mają istotnego charakteru; lub
a)  jeżeli osiągnięto porozumienie, przyjmuje akty delegowane uzupełniające niniejsze rozporządzenie, zgodnie z art. 43, w celu rejestracji nazwy oraz – w razie potrzeby – zmienia informacje opublikowane na podstawie art. 23 ust. 2, pod warunkiem że zmiany te nie mają istotnego charakteru; lub
Poprawka 72
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 27 – ustęp 3 – litera b
b)  jeżeli nie osiągnięto porozumienia, przyjmuje akty wykonawcze decydujące o rejestracji. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.
b)  jeżeli nie osiągnięto porozumienia, przyjmuje akty delegowane uzupełniające niniejsze rozporządzenie, zgodnie z art. 43, i decydujące o rejestracji.
Poprawka 73
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 28 – ustęp 1 – akapit 2 a (nowy)
Jeśli zastosowanie ma prawo krajowe, wniosek jest rozpatrywany zgodnie z procedurą krajową.
Poprawka 74
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 28 – ustęp 3
3.  Podczas badania wniosku należy skupić się na proponowanej zmianie.
3.  Podczas badania wniosku należy zająć się tylko proponowaną zmianą.
Poprawka 75
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 29 – akapit 1 – wprowadzenie
Komisja może – z własnej inicjatywy lub na wniosek dowolnej osoby fizycznej lub prawnej mającej uzasadniony interes – przyjmować akty wykonawcze, aby cofnąć rejestrację chronionego oznaczenia geograficznego w przypadku, gdy:
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie, zgodnie z art. 43, z własnej inicjatywy lub na wniosek dowolnej osoby fizycznej lub prawnej mającej uzasadniony interes, aby cofnąć rejestrację chronionego oznaczenia geograficznego w przypadku, gdy:
Poprawka 76
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 29 – akapit 1 – litera b
b)  w przypadku, gdy produkt z danym oznaczeniem geograficznym nie został wprowadzany na rynek przez co najmniej siedem lat.
b)  w przypadku, gdy produkt z danym oznaczeniem geograficznym nie był wprowadzany na rynek przez co najmniej siedem kolejnych lat.
Poprawka 77
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 29 – akapit 3
Akty wykonawcze, o których mowa w akapicie pierwszym, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.
skreśla się
Poprawka 78
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 29 – akapit 3 a (nowy)
Akty cofające rejestrację oznaczeń geograficznych są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Poprawka 79
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 30 – akapit 1
Komisja, bez stosowania procedury, o której mowa w art. 44 ust. 2, przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające i aktualizujące powszechnie dostępny elektroniczny rejestr oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych uznanych w ramach niniejszego systemu (zwany dalej „rejestrem”).
Komisja przyjmuje akty delegowane uzupełniające niniejsze rozporządzenie, zgodnie z art. 43, ustanawiające i aktualizujące powszechnie dostępny elektroniczny rejestr oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych uznanych w ramach niniejszego systemu (zwany dalej „rejestrem”), który zastępuje załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 110/2008 i ma takie samo jak on znaczenie prawne. Rejestr [wstawić przypis dolny z bezpośrednim łączem do odpowiedniej strony] zapewni bezpośredni dostęp do wszystkich specyfikacji produktu dla napojów spirytusowych zarejestrowanych jako oznaczenia geograficzne.
Poprawka 80
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 30 – akapit 2
Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe przepisy dotyczące formy i treści tego rejestru. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie, zgodnie z art. 43, i ustanawiających szczegółowe przepisy dotyczące formy i treści tego rejestru.
Poprawka 81
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 30 – akapit 3
Do rejestru można włączać jako oznaczenia geograficzne oznaczenia odnoszące się do napojów spirytusowych wyprodukowanych w państwach trzecich, chronione w Unii na mocy porozumień międzynarodowych, których Unia jest umawiającą się stroną.
Do rejestru można włączać jako oznaczenia geograficzne oznaczenia odnoszące się do napojów spirytusowych wyprodukowanych w państwach trzecich, chronione w Unii na mocy porozumień międzynarodowych, których Unia jest umawiającą się stroną, dopiero po przyjęciu przez Komisję w tym celu aktu delegowanego.
Poprawka 82
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 31 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Ochrona oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych zgodnie z art. 2 niniejszego rozporządzenia pozostaje bez uszczerbku dla chronionych oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia mających zastosowanie do produktów w rozumieniu art. 93 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.
Poprawka 83
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 32 – ustęp 3
3.  Nazwa nie jest chroniona jako oznaczenie geograficzne, jeśli produkcja lub etapy przygotowania, które są obowiązkowe dla danej kategorii napoju spirytusowego, nie są przeprowadzane na danym obszarze geograficznym.
3.  Nazwa nie jest chroniona jako oznaczenie geograficzne, jeśli etapy, które są obowiązkowe dla danej kategorii napoju spirytusowego, nie są przeprowadzane na danym obszarze geograficznym.
Poprawka 84
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 34
Artykuł 34
Artykuł 34
Uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do obowiązujących chronionych oznaczeń geograficznych
Uprawnienia w odniesieniu do obowiązujących oznaczeń geograficznych
1.  Nie naruszając przepisów ust. 2, oznaczenia geograficzne napojów spirytusowych chronione na podstawie rozporządzenia (WE) nr 110/2008, są automatycznie chronione jako oznaczenia geograficzne na podstawie niniejszego rozporządzenia. Komisja włącza je do rejestru.
Oznaczenia geograficzne napojów spirytusowych chronione na podstawie rozporządzenia (WE) nr 110/2008, są automatycznie chronione jako oznaczenia geograficzne na podstawie niniejszego rozporządzenia. Komisja włącza je do rejestru.
2.  W okresie do dwóch lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja może z własnej inicjatywy — w drodze aktów wykonawczych — podjąć decyzję o cofnięciu ochrony chronionych oznaczeń geograficznych, o których mowa w art. 20 rozporządzenia (WE) nr 110/2008, jeśli nie spełniają one warunków ustanowionych w art. 2 ust. 1 pkt 6. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.
Poprawka 85
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 35 – ustęp 1 – akapit 1 – litera b
b)  organ kontrolny w rozumieniu art. 2 akapit drugi pkt 5 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady19, działający jako jednostka certyfikująca produkty.
b)  organ delegowany w rozumieniu art. 3 pkt 5 rozporządzenia (UE) nr 2017/625 Parlamentu Europejskiego i Rady19, działający jako jednostka certyfikująca produkty.
__________________
__________________
19 Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 165 z 30.4.2004, s. 1).
19 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych) (Dz.U. L 95 z 7.4.2017, s. 1).
Poprawka 86
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 35 – ustęp 1 – akapit 2
Niezależnie od prawodawstwa krajowego państw członkowskich koszty takich kontroli zgodności ze specyfikacją produktu ponoszą podmioty działające na rynku spożywczym, które podlegają tym kontrolom.
Niezależnie od prawodawstwa krajowego państw członkowskich koszty takich kontroli zgodności ze specyfikacją produktu ponoszą podmioty, które podlegają tym kontrolom.
Poprawka 87
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 35 – ustęp 5
5.  Właściwe organy lub jednostki, o których mowa w ust. 1 i 2, dokonują weryfikacji zgodności chronionego oznaczenia geograficznego ze specyfikacją produktu w sposób obiektywny i bezstronny. Dysponują one wykwalifikowanym personelem i zasobami niezbędnymi do wykonywania ich zadań.
5.  Właściwe organy lub jednostki, o których mowa w ust. 1 i 2, dokonują weryfikacji zgodności oznaczenia geograficznego ze specyfikacją produktu w sposób obiektywny i bezstronny. Dysponują one wykwalifikowanym personelem i zasobami niezbędnymi do wykonywania ich zadań.
Poprawka 88
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 37 – ustęp 1
1.  Procedury i wymogi określone w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 stosuje się, odpowiednio, do kontroli przewidzianych w art. 35 i 36 niniejszego rozporządzenia.
1.  Procedury i wymogi określone w rozporządzeniu (UE) nr 2017/625 stosuje się, odpowiednio, do kontroli przewidzianych w art. 35 i 36 niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 89
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 37 – ustęp 2
2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby kontrole dotyczące zobowiązań na podstawie niniejszego rozdziału zostały wyraźnie uwzględnione w oddzielnej sekcji w ramach wieloletnich krajowych planów kontroli, zgodnie z art. 4143 rozporządzenia (WE) nr 882/2004.
2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby kontrole dotyczące zobowiązań na podstawie niniejszego rozdziału zostały wyraźnie uwzględnione w oddzielnej sekcji w ramach wieloletnich krajowych planów kontroli, zgodnie z art. 109111 rozporządzenia (UE) nr 2017/625.
Poprawka 90
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 37 – ustęp 3
3.  Sprawozdania roczne, o których mowa w art. 44 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, zawierają w oddzielnej sekcji informacje, o których mowa w tym przepisie, dotyczące kontroli obowiązków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
3.  Sprawozdania roczne, o których mowa w art. 113 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 2017/625, zawierają w oddzielnej sekcji informacje, o których mowa w tym przepisie, dotyczące kontroli obowiązków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Poprawka 91
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 38
Artykuł 38
Artykuł 38
Przekazane uprawnienia
Przekazane uprawnienia
1.  W celu uwzględnienia szczególnych cech produkcji na wyznaczonym obszarze geograficznym Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 43, dotyczących:
a)  dodatkowych kryteriów wyznaczania obszaru geograficznego; oraz
b)  ograniczeń i odstępstw dotyczących wyrobu na wyznaczonym obszarze geograficznym.
2.  W celu zapewnienia jakości i identyfikowalności produktów, Komisja może — w drodze aktów delegowanych przyjętych zgodnie z art. 43 — określić warunki, na jakich specyfikacja produktu może zawierać dodatkowe informacje na temat opakowania, o których mowa w art. 19 lit. e), lub przepisy szczególne dotyczące etykietowania, o których mowa w art. 19 lit. h).
3.  W celu zagwarantowania praw lub uzasadnionego interesu producentów lub podmiotów działających na rynku spożywczym Komisja może – w drodze aktów delegowanych przyjętych zgodnie z art. 43 – określić:
3.  W celu zagwarantowania praw lub uzasadnionego interesu producentów lub podmiotów Komisja może – w drodze aktów delegowanych przyjętych zgodnie z art. 43 – określić:
a)  przypadki, kiedy indywidualny producent może złożyć wniosek o objęcie ochroną oznaczenia geograficznego;
a)  przypadki, kiedy indywidualny producent może złożyć wniosek o objęcie ochroną oznaczenia geograficznego;
b)  warunki, jakie należy spełnić w związku z wnioskiem o objęcie ochroną oznaczenia geograficznego, wstępne procedury krajowe, rozpatrywanie wniosków przez Komisję, procedury sprzeciwu i cofnięcia rejestracji oznaczeń geograficznych, w tym jeśli obszar geograficzny obejmuje więcej niż jedno państwo.
b)  warunki, jakie należy spełnić w związku z wnioskiem o objęcie ochroną oznaczenia geograficznego, wstępne procedury krajowe, rozpatrywanie wniosków przez Komisję, procedury sprzeciwu i cofnięcia rejestracji oznaczeń geograficznych, w tym jeśli obszar geograficzny obejmuje więcej niż jedno państwo.
4.  W celu zagwarantowania, że informacje zawarte w specyfikacjach produktów są istotne i konkretne, Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 43 aktów delegowanych ustanawiających przepisy ograniczające ilość informacji zawartych w specyfikacji produktu, jeżeli takie ograniczenie jest konieczne, aby wnioski o rejestrację nie były przesadnie obszerne.
4.  W celu zagwarantowania, że informacje zawarte w specyfikacjach produktów są istotne i konkretne, Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 43 aktów delegowanych ustanawiających przepisy ograniczające ilość informacji zawartych w specyfikacji produktu, jeżeli takie ograniczenie jest konieczne, aby wnioski o rejestrację nie były przesadnie obszerne.
5.  Aby usprawnić administracyjny proces obsługi wniosku o zmianę, w tym jeżeli zmiana dotyczy tymczasowej zmiany specyfikacji produktu wynikającej z nałożenia przez władze publiczne obowiązkowych środków sanitarnych i fitosanitarnych lub związanych z klęskami żywiołowymi lub niekorzystnymi warunkami pogodowymi formalnie uznanymi przez właściwe organy, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 43 w celu ustanowienia warunków i wymogów proceduralnych dotyczących zmian, które mają być zatwierdzone zarówno przez państwa członkowskie, jak i przez Komisję.
5.  Aby usprawnić administracyjny proces obsługi wniosku o zmianę, w tym jeżeli zmiana dotyczy tymczasowej zmiany specyfikacji produktu wynikającej z nałożenia przez władze publiczne obowiązkowych środków sanitarnych i fitosanitarnych lub związanych z klęskami żywiołowymi lub niekorzystnymi warunkami pogodowymi formalnie uznanymi przez właściwe organy, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 43 w celu ustanowienia warunków i wymogów proceduralnych dotyczących zmian, które mają być zatwierdzone zarówno przez państwa członkowskie, jak i przez Komisję.
6.  W celu zapobieżenia stosowaniu oznaczeń geograficznych niezgodnie z prawem Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 43 aktów delegowanych dotyczących odpowiednich działań, jakie państwa członkowskie mają wdrożyć w tym zakresie.
6.  W celu zapobieżenia stosowaniu oznaczeń geograficznych niezgodnie z prawem Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 43 aktów delegowanych dotyczących odpowiednich działań, jakie państwa członkowskie mają wdrożyć w tym zakresie.
7.  W celu zagwarantowania skuteczności kontroli przewidzianych w niniejszym rozdziale Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 43 aktów delegowanych dotyczących niezbędnych środków w zakresie powiadamiania właściwych organów przez podmioty działające w sektorze spożywczym.
7.  W celu zagwarantowania skuteczności kontroli przewidzianych w niniejszym rozdziale Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 43 aktów delegowanych dotyczących niezbędnych środków w zakresie powiadamiania właściwych organów przez podmioty.
Poprawka 92
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 40 – ustęp 1
1.  Za kontrolę napojów spirytusowych odpowiadają państwa członkowskie. Przyjmują one środki konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem i wyznają organy właściwe w zakresie zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
1.  Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/625 za kontrolę napojów spirytusowych odpowiadają państwa członkowskie. Przyjmują one środki konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem i wyznają organy właściwe w zakresie zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
Poprawka 93
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 43 – ustęp 2
2.  Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 5, 16, 38, 41 i 46 ust. 2 powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.  Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 5, 16, 27, 29, 30, 38, 41 i 46 ust. 2, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia ... [Dz.U.: proszę wstawić datę wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
Poprawka 94
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 46 – ustęp 3 – akapit 1
3.  Artykuły 19–23, 28 i 29 stosuje się do wniosków o objęcie ochroną, wniosków o zatwierdzenie zmiany i cofnięcie rejestracji złożonych po dacie rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia.
3.  Artykuły 19–23, 28 i 29 stosuje się do wniosków o objęcie ochroną, wniosków o zatwierdzenie zmiany i cofnięcie rejestracji złożonych po dacie rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. Odniesienie do specyfikacji produktów zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 7 obejmuje również dokumentację techniczną napojów spirytusowych chronionych na mocy rozporządzenia (WE) nr 110/2008 w stosownych przypadkach oraz w szczególności w odniesieniu do niniejszego artykułu oraz art. 18, 28, 29, 35, 38 i 39 niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 95
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – akapit 1 – punkt 1 a (nowy)
1a.  „pochodzenia rolniczego” oznacza otrzymany z produktów rolnych wymienionych w załączniku I do TFUE .
Poprawka 96
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – akapit 1 – punkt 1 b (nowy)
1b.  „destylacja” oznacza proces, w którym zawierająca alkohol mieszanina składników lub ciecz alkoholowa jest podgrzewana, a tworząca się para jest następnie z powrotem skraplana. Za pomocą tego procesu termicznego rozdzielone mają zostać składniki w mieszaninie wyjściowej lub wzmocnione określone właściwości sensoryczne cieczy alkoholowej. W zależności od kategorii produktu, sposobu produkcji lub używanego destylatora destylacja ta odbywa się jednokrotnie lub wielokrotnie.
Poprawka 98
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – akapit 1 – punkt 2 – akapit 2
W przypadku odniesienia do użytych surowców destylat musi być otrzymywany wyłącznie z tych surowców.
W przypadku odniesienia do użytych surowców destylat musi być otrzymywany wyłącznie z takich surowców.
Poprawka 99
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – akapit 1 – punkt 2 a (nowy)
2a.  W kontekście rozporządzenia ogólny termin „destylacja” jest wykorzystywany zarówno w przypadku jednokrotnej, jak i wielokrotnej destylacji lub ponownej destylacji.
Poprawka 100
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – akapit 1 – punkt 3 – litera e a (nowa)
ea)   stewia;
Poprawka 101
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – akapit 1 – punkt 3 – litera f
f)  wszelkie inne naturalne substancje węglowodanowe o skutku podobnym do produktów, o których mowa w lit. a)–e).
f)  wszelkie inne naturalne substancje lub surowce rolne o skutku podobnym do produktów, o których mowa w lit. a)–e).
Poprawka 102
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – akapit 1 – punkt 4
4.  „dodatek alkoholu” oznacza dodatek alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego lub destylatów pochodzenia rolniczego (lub obu) do napoju spirytusowego;
4.  „dodatek alkoholu” oznacza dodatek alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego lub destylatów pochodzenia rolniczego (lub obu) do napoju spirytusowego. Użycie alkoholu pochodzenia rolniczego do rozcieńczania lub rozpuszczania barwników, środków aromatyzujących lub wszelkich innych dopuszczalnych dodatków stosowanych w przygotowywaniu napojów spirytusowych nie jest uznawane za dodatek alkoholu.
Poprawka 103
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – akapit 1 – punkt 8 a (nowy)
8a.   „Aromatyzowanie” oznacza dodawanie środków aromatyzujących lub składników żywności o właściwościach aromatyzujących podczas przyrządzania napoju spirytusowego.
Poprawka 104
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – akapit 1 – punkt 14
14.  „barwienie” oznacza używanie do przyrządzania napoju spirytusowego co najmniej jednego z barwników zgodnie z definicją w pkt 2 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008;
14.  „barwienie” oznacza używanie do produkcji napoju spirytusowego co najmniej jednego z barwników zgodnie z definicją w pkt 2 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008;
Poprawka 105
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – akapit 1 – punkt 16 a (nowy)
16a.   „miejsce wytworzenia” oznacza miejsce lub region, gdzie odbywał się etap procesu wytwarzania wyrobu gotowego, podczas którego napój spirytusowy otrzymał swoje właściwości i zasadnicze cechy jakościowe;
Poprawka 106
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – akapit 1 – punkt 16 b (nowy)
16b.   „opis” to wyrażenia zamieszczone na etykiecie, prezentacji i opakowaniu, w dokumentacji towarzyszącej podczas transportu napoju, w dokumentach handlowych, zwłaszcza na fakturach i dowodach dostawy oraz w reklamach napoju;
Poprawka 107
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 1 – litera a – podpunkt ii
(ii)  napój spirytusowy wytwarzany wyłącznie w drodze fermentacji alkoholowej i destylacji soku z trzciny cukrowej, posiadający właściwości zapachowe specyficzne dla rumu oraz zawartość substancji lotnych równą lub większą niż 225 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj. Ten napój spirytusowy można wprowadzać do obrotu używając wyrazu „rolny”, jako kwalifikatora nazwy handlowej „rum”, wraz ze wszelkimi zarejestrowanymi oznaczeniami geograficznymi francuskich departamentów zamorskich i autonomicznego regionu Madery.
(ii)  napój spirytusowy wytwarzany wyłącznie w drodze fermentacji alkoholowej i destylacji soku z trzciny cukrowej, posiadający właściwości zapachowe specyficzne dla rumu oraz zawartość substancji lotnych równą lub większą niż 225 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj. Ten napój spirytusowy można wprowadzać do obrotu używając wyrazu „rolny”, jako kwalifikatora nazwy prawnej „rum” wyłącznie w przypadku,, gdy został użyty wraz z jednym z zarejestrowanych oznaczeń geograficznych francuskich departamentów zamorskich i autonomicznego regionu Madery.
Poprawka 108
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 1 – litera f a (nowa)
fa)  Rum można słodzić maksymalnie 20 g cukru (tzw. cukier inwertowany) na litr gotowego wyrobu w celu dopełnienia ostatecznego smaku produktu.
Poprawka 109
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 2 – nagłówek
2.  Whisky albo whiskey
2.  Whisky albo whiskey
(W przypadku przyjęcia nazwy „Whisky albo whiskey” zostaną zapisane kursywą).
Poprawka 110
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 2 – litera c
c)  Nie zawiera dodatku alkoholu, jak określono w załączniku I pkt 54, rozcieńczonego lub nie.
c)  Nie zawiera dodatku alkoholu, jak określono w załączniku I pkt 4, rozcieńczonego lub nie.
Poprawka 111
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 2 – litera d
d)  Whisky albo whiskey nie słodzi się, ani nie dodaje się do niej żadnych środków aromatyzujących ani jakichkolwiek dodatków, oprócz czystego karmelu stosowanego do barwienia.
d)  Whisky albo whiskey nie słodzi się, ani nie dodaje się do niej żadnych środków aromatyzujących ani jakichkolwiek dodatków, oprócz czystego karmelu (E150a) stosowanego do barwienia.
Poprawka 112
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 3 – litera b
b)  Z wyjątkiem napoju „Korn”, minimalna objętościowa zawartość alkoholu w okowicie zbożowej wynosi 37 %.
b)  Z wyjątkiem napoju „Korn”, minimalna objętościowa zawartość alkoholu w okowicie zbożowej wynosi 35 %.
Poprawka 113
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 3 – litera f a (nowa)
fa)  Zbożowe napoje spirytusowe można słodzić maksymalnie 10 g cukru (tzw. cukier inwertowany) na litr gotowego wyrobu w celu dopełnienia ostatecznego smaku produktu.
Poprawka 114
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 4 – litera d
d)  Okowita z wina gronowego nie jest aromatyzowana. Nie wyklucza to tradycyjnych metod produkcji.
d)  Okowita z wina gronowego nie jest aromatyzowana. Nie wyklucza to dodawania składników stosowanych tradycyjnie w produkcji. Komisja przyjmuje akty delegowane na podstawie art. 43, w których określa dopuszczalne w UE składniki, kierując się przy tym tradycyjnymi metodami produkcji w poszczególnych państwach członkowskich.
Poprawka 115
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 4 – litera f a (nowa)
fa)  Okowitę z wina gronowego można słodzić maksymalnie 20 g cukru (tzw. cukier inwertowany) na litr gotowego wyrobu w celu dopełnienia ostatecznego smaku produktu.
Poprawka 116
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 4 – litera f b (nowa)
fb)  Nazwa „Branntwein” (okowita z wina gronowego) w połączeniu z nazwą „ocet” pozostaje dopuszczalna w odniesieniu do opisu, prezentacji i etykiety octu.
Poprawka 117
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 5 – nagłówek
5.  Brandy albo weinbrand
5.  Brandy albo weinbrand
Poprawka 118
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 5 – litera d
d)  Brandy albo weinbrand nie jest aromatyzowana. Nie wyklucza to tradycyjnych metod produkcji.
d)  Brandy albo weinbrand nie jest aromatyzowana. Nie wyklucza to dodawania składników stosowanych tradycyjnie w produkcji. Komisja przyjmuje akty delegowane na podstawie art. 43, w których określa dopuszczalne w UE składniki, kierując się przy tym tradycyjnymi metodami produkcji w poszczególnych państwach członkowskich.
Poprawka119
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 5 – litera e a (nowa)
ea)  Brandy lub Weinbrand można słodzić maksymalnie 35 g cukru (tzw. cukier inwertowany) na litr gotowego wyrobu celu dopełnienia ostatecznego smaku produktu.
(W przypadku przyjęcia nazwy „Brandy lub Weinbrand” zostaną zapisane kursywą).
Poprawka 120
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 6 – litera e a (nowa)
ea)  Okowitę z wytłoków z winogron albo winiak z wytłoków z winogron można słodzić maksymalnie 20 g cukru (tzw. cukier inwertowany) na litr gotowego wyrobu w celu dopełnienia ostatecznego smaku produktu.
Poprawka 121
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 7 – litera a – podpunkt iv
(iv)  w przypadku okowity z wytłoków z owoców pestkowych maksymalna zawartość kwasu cyjanowodorowego wynosi 7 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.;
(iv)  w przypadku okowity z wytłoków z owoców pestkowych maksymalna zawartość kwasu cyjanowodorowego wynosi 1 gram na hektolitr alkoholu 100% obj.; w przypadku okowity z wytłoków z owoców pestkowych nie przekracza się zawartości karbaminianu etylu w wysokości 1 mg/l gotowego wyrobu.
Poprawka 122
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 7 – litera f a (nowa)
fa)  Okowitę z wytłoków z owoców można słodzić maksymalnie 20 g cukru (tzw. cukier inwertowany) na litr gotowego wyrobu w celu dopełnienia ostatecznego smaku produktu.
Poprawka 123
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 8 – nagłówek
8.  Okowita z rodzynków albo raisin brandy
8.  Okowita z rodzynków albo raisin brandy
Poprawka 124
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 8 – litera e a (nowa)
ea)  Okowitę z rodzynków albo raisin brandy można słodzić maksymalnie 20 g cukru (tzw. cukier inwertowany) na litr gotowego wyrobu w celu dopełnienia ostatecznego smaku produktu.
(W przypadku przyjęcia nazwa „raisin brandy” zostanie zapisane kursywą).
Poprawka 125
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 9 – litera a – podpunkt iv
(iv)  w przypadku okowit z owoców pestkowych, zawartość kwasu cyjanowodorowego nie przekracza 7 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.
(iv)  w przypadku okowit z owoców pestkowych, zawartość kwasu cyjanowodorowego nie przekracza 1 grama w hektolitrze alkoholu 100 % obj. w przypadku okowit z owoców pestkowych nie przekracza się zawartości karbaminianu etylu w wysokości 1 mg/l gotowego wyrobu.
Poprawka 126
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 9 – litera b – podpunkt ii a (nowy)
(iia)  – gaulteria rozesłana (Sorbus torminalis (L.) Crantz),
–  jarząb domowy (Sorbus domestica L.),
–  dzika róża (Rosa canina L.),
Poprawka 127
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 9 – litera f – akapit 3 a (nowy)
Alternatywnie nazwa handlowa „Obstler” może być używana dla okowity owocowej uzyskiwanej z różnych odmian jabłek, gruszek lub obu owoców.
(W przypadku przyjęcia nazwa „Obstler” zostanie zapisana kursywą).
Poprawka 128
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 9 – litera h
h)  W przypadku łącznej destylacji dwóch lub kilku rodzajów owoców, jagód lub warzyw wytworzony produkt jest sprzedawany odpowiednio pod nazwą: „okowita z owoców” lub „okowita z warzyw”. Nazwę tę można uzupełnić nazwami wszystkich wykorzystanych owoców, jagód lub warzyw, wymienionych w porządku malejącym według użytych ilości.
h)  W przypadku łącznej destylacji dwóch lub kilku rodzajów owoców, jagód lub warzyw wytworzony produkt jest sprzedawany odpowiednio pod nazwą „okowita z owoców i warzyw” lub „okowita z warzyw i owoców” zależnie od tego, czy razem destylowane są głównie zaciery z owoców bądź jagód lub zaciery z warzyw. Nazwę tę można uzupełnić nazwami wszystkich wykorzystanych owoców, jagód lub warzyw, wymienionych w porządku malejącym według użytych ilości.
Poprawka 129
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 9 – litera h a (nowa)
ha)  Okowitę z owoców można słodzić maksymalnie 18 g cukru (tzw. cukier inwertowany) na litr gotowego wyrobu w celu dopełnienia ostatecznego smaku produktu.
Poprawka 130
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 10 – litera d
d)  Ani okowita z cydru ani okowita z perry nie są aromatyzowane.
d)  Ani okowita z cydru ani okowita z perry nie są aromatyzowane. Nie wyklucza to jednak tradycyjnych metod produkcji.
Poprawka 131
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 10 – litera e a (nowa)
ea)  Okowitę z cydru i okowitę z perry można słodzić maksymalnie 15 g cukru (tzw. cukier inwertowany) na litr gotowego wyrobu w celu dopełnienia ostatecznego smaku produktu.
Poprawka 132
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 11 – litera f a (nowa)
fa)  Okowitę miodową można słodzić maksymalnie 20 g cukru (tzw. cukier inwertowany) na litr gotowego wyrobu w celu dopełnienia ostatecznego smaku produktu.
Poprawka 133
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 12 – nagłówek
12.  Hefebrand
12.  Hefebrand lub napój spirytusowy na osadzie drożdżowym
(w przypadku przyjęcia zwrot „lub napój spirytusowy na osadzie drożdżowym” zostanie zapisany kursywą).
Poprawka 134
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 12 – litera a
a)  Hefebrand albo napój spirytusowy z owoców na osadzie drożdżowym jest to napój spirytusowy wytwarzany wyłącznie w drodze destylacji drożdżowego osadu winiarskiego lub sfermentowanych owoców do poniżej 86 % obj.
a)  Hefebrand albo napój spirytusowy z owoców na osadzie drożdżowym jest to napój spirytusowy wytwarzany wyłącznie w drodze destylacji drożdżowego osadu winiarskiego lub osadu ze sfermentowanych owoców do poniżej 86 % obj.
Poprawka 135
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 12 – litera f a (nowa)
fa)  Hefebrand albo napój spirytusowy z owoców na osadzie drożdżowym można słodzić maksymalnie 20 g cukru (tzw. cukier inwertowany) na litr gotowego wyrobu w celu dopełnienia ostatecznego smaku produktu.
(W przypadku przyjęcia nazwa „Hefebrand” zostanie zapisana kursywą).
Poprawka 136
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 13 – nagłówek
13.  Bierbrand albo eau de vie de bière
13.  Bierbrand albo eau de vie de bière
Poprawka 137
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 13 – litera e a (nowa)
ea)  Bierbrand albo eau de vie de bière można słodzić maksymalnie 20 g cukru (tzw. cukier inwertowany) na litr gotowego wyrobu w celu dopełnienia ostatecznego smaku produktu.
(W przypadku przyjęcia nazwy „Bierbrand albo eau de vie de bière” zostaną zapisane kursywą).
Poprawka 138
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 14 – nagłówek
14.  Topinambur
14.  Okowita ze słonecznika bulwiastego lub topinamburu
(w przypadku przyjęcia zwrot „okowita ze słonecznika bulwiastego” zostanie zapisany kursywą).
Poprawka 139
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 14 – litera e a (nowa)
ea)  Okowitę ze słonecznika bulwiastego lub topinamburu można słodzić maksymalnie 20 g cukru (tzw. cukier inwertowany) na litr gotowego wyrobu w celu dopełnienia ostatecznego smaku produktu.
(W przypadku przyjęcia nazwa „Topinambur” zostanie zapisana kursywą).
Poprawka 140
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 15 – litera a – akapit 3
Maksymalne poziomy pozostałości odnoszące się do alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego muszą odpowiadać poziomom określonym w załączniku I pkt 1, z wyjątkiem poziomu metanolu, który nie może przekraczać 10 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.
Maksymalne poziomy pozostałości odnoszące się do alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego stosowanego do produkcji wódki muszą odpowiadać poziomom określonym w załączniku I pkt 1, z wyjątkiem poziomu metanolu, który nie może przekraczać 10 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.
Poprawka 141
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 15 – litera b
b)  Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w wódce wynosi 37,5 %.
b)  Zawartość alkoholu według objętości w wódce nie może być niższa niż 37,5 % i nie wyższa niż 80 %.
Poprawka 142
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 15 – litera b a (nowa)
ba)  Wódka nie może być barwiona.
Poprawka 143
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 15 – litera d
d)  W opisie, prezentacji lub na etykiecie wódki, która nie jest wytworzona wyłącznie z ziemniaków lub zbóż używa się określenia „wytworzona z…”, uzupełnionego nazwami surowców użytych do wytworzenia alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego.
d)  W opisie, prezentacji lub na etykiecie wódki, która nie jest wytworzona wyłącznie z ziemniaków lub zbóż bądź z obu tych składników używa się określenia „wytworzona z…”, uzupełnionego nazwami surowców użytych do wytworzenia alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego.
Poprawka 144
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 15 – litera d a (nowa)
da)  Wódkę można słodzić w celu dopełnienia ostatecznego smaku produktu. Produkt końcowy nie może jednak zawierać więcej niż 10 g substancji słodzących na litr, wyrażonych jako odpowiednik cukru inwertowanego.
Poprawka 145
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 15 – litera d b (nowa)
db)  Alternatywnie nazwa handlowa „vodka” może być używana w każdym państwie członkowskim.
(W przypadku przyjęcia nazwa „Vodka” zostanie zapisana kursywą).
Poprawka 146
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 16 – litera a – podpunkt i
(i)  jest wytwarzany w drodze maceracji owoców lub jagód wymienionych w ppkt (ii), częściowo sfermentowanych lub nie, z ewentualnym dodatkiem maksymalnie 20 litrów alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, okowity lub destylatu pochodzącego z tego samego owocu lub ich mieszaniny na 100 kg sfermentowanych owoców lub jagód, po której następuje destylacja do poniżej 86 % obj.;
(i)  jest wytwarzany w drodze maceracji owoców lub jagód wymienionych w ppkt (ii), częściowo sfermentowanych lub nie, z ewentualnym dodatkiem maksymalnie 20 litrów alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, okowity lub destylatu pochodzącego z tego samego owocu lub ich połączenia na 100 kg sfermentowanych owoców lub jagód, po której następuje destylacja do poniżej 86 % obj.;
Poprawka 147
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 16 – litera a – podpunkt ii – tiret 9
–  jarząb domowy (Sorbus aucuparia L.),
(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)
Poprawka 148
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 16 – litera a – podpunkt ii – tiret 10
–  jarząb domowy – odmiana service-berry (Sorbus domestica L.),
(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)
Poprawka 149
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 16 – litera a – podpunkt ii – tiret 32 a (nowe)
—  aronia (Aronia MEDIK.),
—  czeremcha (Prunus padus L.).
Poprawka 150
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 17 – litera a
a)  Geist (z nazwą użytego owocu lub innego surowca) jest to napój spirytusowy otrzymywany w drodze maceracji niesfermentowanych owoców i jagód wymienionych w kategorii 16 lit. a) ppkt (ii) lub warzyw, orzechów albo innych surowców roślinnych, takich jak zioła lub płatki róż w alkoholu etylowym pochodzenia rolniczego, po której następuje destylacja do poniżej 86 % obj.
a)  Geist (z nazwą użytego owocu lub innego surowca) jest to napój spirytusowy otrzymywany w drodze maceracji niesfermentowanych owoców i jagód wymienionych w kategorii 16 lit. a) ppkt (ii) lub warzyw, orzechów, grzybów albo innych surowców roślinnych, takich jak zioła lub płatki róż w alkoholu etylowym pochodzenia rolniczego, po której następuje destylacja do poniżej 86 % obj.
Poprawka 151
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 17 – nagłówek
17.  Geist (z nazwą użytego owocu lub innego surowca)
17.   Geist (z nazwą użytego owocu lub innego surowca)
Poprawka 152
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 17 – litera c a (nowa)
ca)  Użycie określenia „-geist” z umieszczoną przed nim nazwą inną niż nazwa owoców pozostaje dopuszczalne w branży spirytusowej jako nazwa fantazyjna.
Poprawka 153
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 19 – litera a
a)  Napoje spirytusowe jałowcowe są to napoje spirytusowe wytwarzane poprzez aromatyzowanie alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, okowity zbożowej lub destylatu zbożowego jagodami jałowca, lub ich mieszaniny (Juniperus communis L. lub Juniperus oxicedrus L.).
a)  Napoje spirytusowe jałowcowe są to napoje spirytusowe wytwarzane poprzez aromatyzowanie alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, okowity zbożowej lub destylatu zbożowego jagodami jałowca, lub ich połączenia (Juniperus communis L. lub Juniperus oxicedrus L.).
Poprawka 154
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 20 – nagłówek
20.  Gin
20.  Gin
Poprawka 155
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 21 – nagłówek
21.  Gin destylowany
21.  Gin destylowany
Poprawka 156
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 21 – litera a – podpunkt ii
(ii)  mieszanina produktu takiej destylacji i alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego o tym samym składzie, czystości i zawartości alkoholu. Do aromatyzowania ginu destylowanego można użyć również substancji aromatycznych lub preparatów aromatycznych określonych w kategorii 20 lit. c).
(ii)  połączenie produktu takiej destylacji i alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego o tym samym składzie, czystości i zawartości alkoholu. Do aromatyzowania ginu destylowanego można użyć również substancji aromatycznych lub preparatów aromatycznych określonych w kategorii 20 lit. c).
Poprawka 157
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 22 – nagłówek
22.  London gin
22.  London gin
Poprawka 158
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 22 – litera c
c)  Termin London gin można uzupełnić określeniem „dry”.
c)  Termin London gin może zawierać określenie „dry”.
Poprawka 159
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 24 – nagłówek
24.  Akvavit lub aquavit
24.  Akvavit lub aquavit
Poprawka 160
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 26 – nagłówek
26.  Pastis
26.  Pastis
Poprawka 161
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 27 – nagłówek
27.  Pastis de Marseille
27.  Pastis de Marseille
Poprawka 162
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 28 – nagłówek
28.  Anis
28.  Anis
Poprawka 163
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 28 – litera b
b)  Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w anis wynosi 37 %.
b)  Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w anis wynosi 35 %.
Poprawka 164
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 29 – nagłówek
29.  Anis destylowany
29.  Anis destylowany
Poprawka 165
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 30 – nagłówek
30.  Gorzkie napoje spirytusowe albo bitter
30.  Gorzkie napoje spirytusowe albo bitter
Poprawka 166
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 30 – litera a
a)  Gorzkie napoje spirytusowe albo bitter („gorzki”) są to napoje spirytusowe o dominującym gorzkim smaku, wytwarzane poprzez aromatyzowanie alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego substancjami aromatycznymi.
a)  Gorzkie napoje spirytusowe albo bitter („gorzki”) są to napoje spirytusowe o dominującym gorzkim smaku, wytwarzane poprzez aromatyzowanie alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego substancjami aromatycznymi lub preparatami aromatycznymi bądź substancjami i preparatami aromatycznymi jednocześnie.
Poprawka 167
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 31 – litera d a (nowa)
da)  Maksymalna zawartość cukru dla wódek smakowych wynosi 100 gramów w litrze wyrażona jako cukier inwertowany.
Poprawka 168
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 31 – litera d b (nowa)
db)  Termin „wódka” może zostać zastąpiony w każdym języku urzędowym Unii przez termin „vodka”.
(W przypadku przyjęcia nazwa „Vodka” zostanie zapisana kursywą).
Poprawka 169
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 32 – litera a – podpunkt ii
(ii)  wytwarzany z zastosowaniem alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego lub destylatu pochodzenia rolniczego, lub jednego lub kilku napojów spirytusowych lub mieszaniny powyższych napojów, słodzony i z dodatkiem jednego lub więcej aromatów, produktów pochodzenia rolniczego lub środków spożywczych.
(ii)  wytwarzany z zastosowaniem alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego lub destylatu pochodzenia rolniczego, lub jednego lub kilku napojów spirytusowych lub połączenia powyższych napojów, słodzony i z dodatkiem jednego lub więcej aromatów, produktów pochodzenia rolniczego lub środków spożywczych.
Poprawka 170
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 32 – litera d – akapit 2 a (nowy)
Alternatywnie nazwa handlowa „liqueur” może być używana w każdym państwie członkowskim.
(W przypadku przyjęcia nazwa „liqueur” zostanie zapisana kursywą).
Poprawka 171
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 32 – litera d a (nowa)
da)  Nazwę handlową „liqueur” można również uzupełnić o nazwę aromatu lub środka spożywczego zastosowanego w procesie przygotowywania produktu.
Poprawka 172
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 34 – nagłówek
34.  Crème de cassis
34.  Crème de cassis
Poprawka 173
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 35 – nagłówek
35.  Guignolet
35.  Guignolet
Poprawka 174
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 36 – nagłówek
36.  Punch au rhum
36.  Punch au rhum
Poprawka 175
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 37 – nagłówek
37.  Gin z tarniny
37.  Gin z tarniny
Poprawka 176
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 38 – nagłówek
38.   „Napój spirytusowy aromatyzowany tarniną lub Pacháran”
31a.   „Napój spirytusowy aromatyzowany tarniną lub Pacháran
(Kategoria „Napój spirytusowy aromatyzowany tarniną lub Pacháran” zostanie przesunięta między kategorie 31 „wódka” i 32 „likier”.
Poprawka 177
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 39 – nagłówek
39.  Sambuca
39.  Sambuca
Poprawka 178
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 39 – litera a – podpunkt ii
(ii)  jego minimalna zawartość cukru wynosi 370 gramów na litr, wyrażonego jako cukier inwertowany;
(ii)  jego minimalna zawartość cukru wynosi 350 gramów na litr, wyrażonego jako cukier inwertowany;
Poprawka 179
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 40 – nagłówek
40.  Maraschino, marrasquino lub maraskino
40.  Maraschino, marrasquino lub maraskino
Poprawka 180
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 41 – nagłówek
41.  Nocino
41.  Nocino
Poprawka 181
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 42 – nagłówek
42.  Likier jajeczny albo advocaat, avocat, czy też advokat
42.  Likier jajeczny albo advocaat, avocat, czy też advokat
Poprawka 182
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 42 – litera a
a)  Likier jajeczny albo advocaat, avocat, czy też advokat jest to napój spirytusowy, aromatyzowany lub nie, otrzymany z alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, destylatu lub okowity lub ich mieszaniny, zawierający następujące składniki: żółtko jaj wysokiej jakości, białko jaj i cukier lub miód. Minimalna zawartość cukru lub miodu – wyrażonego jako cukier inwertowany – musi wynosić 150 gramów na litr. Minimalna zawartość czystego żółtka jaj musi wynosić 140 gramów na litr gotowego wyrobu.
a)  Likier jajeczny albo advocaat, avocat, czy też advokat jest to napój spirytusowy, aromatyzowany lub nie, otrzymany z alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, destylatu lub okowity lub ich połączenia, zawierający następujące składniki: żółtko jaj, białko jaj i cukier lub miód. Minimalna zawartość cukru lub miodu – wyrażonego jako cukier inwertowany – musi wynosić 150 gramów na litr. Minimalna zawartość czystego żółtka jaj musi wynosić 140 gramów na litr gotowego wyrobu. Jeżeli używane są inne jaja niż jaja kur gatunku Gallus gallus, powinno zostać to podane na etykiecie.
Poprawka 183
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 42 – litera c
c)  Do przyrządzania likieru jajecznego albo advocaat, avocat, czy też advokat można stosować jedynie naturalne substancje aromatyczne i preparaty aromatyczne.
c)  Do przyrządzania likieru jajecznego albo advocaat, avocat, czy też advokat można stosować środki spożywcze o właściwościach aromatyzujących oraz naturalne substancje aromatyczne i preparaty aromatyczne.
Poprawka 184
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 42 – litera c a (nowa)
ca)  Do przyrządzania likieru jajecznego albo advocaat, avocat, czy też advokat można stosować śmietanę.
Poprawka 185
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 43 – litera a
a)  Likier z dodatkiem jajka jest to napój spirytusowy, aromatyzowany lub nie, uzyskany z alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, destylatu lub okowity lub ich mieszaniny, którego charakterystyczne składniki to: żółtko jaj wysokiej jakości, białko jaj i cukier lub miód. Minimalna zawartość cukru lub miodu – wyrażonego jako cukier inwertowany – musi wynosić 150 gramów na litr. Minimalna zawartość żółtka jaj musi wynosić 70 gramów na litr gotowego wyrobu.
a)  Likier z dodatkiem jajka jest to napój spirytusowy, aromatyzowany lub nie, uzyskany z alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, destylatu lub okowity lub ich połączenia, którego charakterystyczne składniki to: żółtko jaj wysokiej jakości, białko jaj i cukier lub miód. Minimalna zawartość cukru lub miodu – wyrażonego jako cukier inwertowany – musi wynosić 150 gramów na litr. Minimalna zawartość żółtka jaj musi wynosić 70 gramów na litr gotowego wyrobu.
Poprawka 186
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 44 – nagłówek
44.  Mistrà
44.  Mistrà
Poprawka 187
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 45 – nagłówek
45.  Väkevä glögi albo spritglögg
45.  Väkevä glögi albo spritglögg
Poprawka 188
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część I – kategoria 46 – nagłówek
46.  Berenburg albo beerenburg
46.  Berenburg albo beerenburg
Poprawka 189
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część II – punkt 2 a (nowy)
2a.  Guignolet Kirsch jest wytwarzany we Francji i uzyskuje się go mieszając guignolet i kirsch w taki sposób, że co najmniej 3 % całkowitej objętości czystego alkoholu w wyrobie gotowym pochodzi z kirsch. Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w Guignolet Kirsch wynosi 15 %. Na etykiecie i w prezentacji wyrobu wyraz „guignolet” jest napisany czcionką tego samego rodzaju, rozmiaru i koloru oraz w tym samym wierszu co wyraz „kirsch”, a w przypadku butelek musi być zamieszczony na przedniej etykiecie. Informacja o składzie alkoholu obejmuje określenie stosunku objętości czystego alkoholu, który stanowią guignolet i kirsch, do całkowitej objętości czystego alkoholu w Guignolet Kirsch.
Poprawka 190
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II a (nowy)
ZAŁĄCZNIK IIa
DYNAMICZNY SYSTEM PODZIELONEGO LEŻAKOWANIA LUB SYSTEM LEŻAKOWANIA „CRIADERAS Y SOLERA”
Dynamiczny system podzielonego leżakowania lub system leżakowania „criaderas y solera” polega na wykonaniu okresowych ekstrakcji części brandy zawartej w poszczególnych rzędach dębowych beczek lub pojemników, ułożonych jedne na drugich i odpowiednim uzupełnianiu ekstrahowaną brandy z poprzedzającego rzędu beczek.
Definicje
Rzędy beczek: poszczególne rzędy dębowych beczek i pojemników o takim samym poziomie dojrzewania, przez które przechodzi brandy w procesie leżakowania. Poszczególne rzędy beczek zwane są „criadera”, z wyjątkiem ostatniego rzędu zwanego „solera”, z którego brandy trafia do butelek.
Ekstrakcja: częściowa ilość brandy odciągana z poszczególnych rzędów dębowych beczek lub pojemników w celu jej wprowadzenia do dębowych beczek i pojemników w kolejnych rzędach beczek lub w przypadku „solera” w celu butelkowania.
Uzupełnienie: ilość brandy z dębowych beczek i pojemników w danym rzędzie wprowadzana i kupażowana z zawartością dębowych beczek i pojemników w kolejnych rzędach w zależności od okresu leżakowania.
Średni wiek: okres odpowiadający rotacji całkowitego zapasu brandy podlegającego procesowi leżakowania obliczony jako stosunek całkowitej ilości brandy zawartej we wszystkich rzędach beczek do ilości ekstrakcji wykonanych z ostatniego rzędu beczek – „solera” – w ciągu jednego roku.
Średni wiek brandy odciągniętej z rzędu beczek „solera” można obliczyć, korzystając z poniższego wzoru: = Vt/Ve
w którym:
− ̅ oznacza średni wiek, wyrażony w latach
− Vt oznacza łączną ilość zapasów w systemie leżakowania, wyrażoną w litrach czystego alkoholu,
− Ve oznacza łączną ilość produktu ekstrahowanego do wysyłki w ciągu roku, wyrażoną w litrach czystego alkoholu.
Minimalny średni wiek: w przypadku dębowych beczek i pojemników o pojemności mniejszej niż 1000 litrów liczba rocznych ekstrakcji i uzupełnień będzie równa lub mniejsza od dwukrotności liczby rzędów beczek w systemie w celu zagwarantowania, że najmłodszy komponent ma co najmniej 6 miesięcy.
W przypadku dębowych beczek i pojemników o pojemności co najmniej 1000 litrów liczba rocznych ekstrakcji i uzupełnień będzie równa lub mniejsza od liczby rzędów beczek w systemie w celu zagwarantowania, że najmłodszy komponent ma co najmniej 1 rok.

(1) Sprawa została odesłana do właściwej komisji w celu ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 59 ust. 4 akapit czwarty regulaminu (A8-0021/2018).


Obowiązkowa automatyczna wymiana informacji w dziedzinie opodatkowania w odniesieniu do raportowanych uzgodnień transgranicznych *
PDF 602kWORD 65k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania w odniesieniu do raportowanych uzgodnień transgranicznych (COM(2017)0335 – C8-0195/2017 – 2017/0138(CNS))
P8_TA(2018)0050A8-0016/2018

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2017)0335),

–  uwzględniając art. 113 i 115 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8‑0195/2017),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2016 r.(1) w sprawie interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach,

–  uwzględniając art. 78c Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0016/2018),

1.  zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

3.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom państw członkowskich.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2
(2)  Państwom członkowskim jest coraz trudniej chronić swoje krajowe bazy podatkowe przed erozją, gdyż struktury planowania podatkowego stały się szczególnie wyrafinowane i często wykorzystują zwiększoną mobilność zarówno kapitału, jak i osób w obrębie rynku wewnętrznego. Struktury te bazują zazwyczaj na uzgodnieniach, które obejmują różne jurysdykcje i powodują przenoszenie dochodów podlegających opodatkowaniu do korzystniejszych systemów podatkowych lub zmniejszanie całkowitego poziomu zobowiązań podatnika. W rezultacie państwa członkowskie często doświadczają znacznego obniżenia dochodów podatkowych, co utrudnia im stosowanie polityki podatkowej sprzyjającej wzrostowi. Dlatego zasadnicze znaczenie ma to, aby organy podatkowe państw członkowskich uzyskiwały pełne i istotne informacje dotyczące uzgodnień z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego. Takie informacje umożliwiłyby tym organom szybką reakcję na szkodliwe praktyki podatkowe i eliminację luk prawnych poprzez wprowadzenie przepisów krajowych lub przeprowadzenie odpowiednich ocen ryzyka i kontroli podatkowych.
(2)  Państwom członkowskim jest coraz trudniej chronić swoje krajowe bazy podatkowe przed erozją, gdyż agresywne i złożone struktury planowania podatkowego stały się szczególnie wyrafinowane i często wykorzystują zwiększoną mobilność zarówno kapitału, jak i osób w obrębie rynku wewnętrznego. Struktury te bazują zazwyczaj na uzgodnieniach, które obejmują różne jurysdykcje i powodują przenoszenie podlegających opodatkowaniu dochodów przedsiębiorstw i osób indywidualnych do korzystniejszych systemów podatkowych lub systemów ograniczających incydencję podatkową w stosunku do podatnika. W rezultacie państwa członkowskie często doświadczają znacznego obniżenia dochodów podatkowych. Rośnie ponadto rozpiętość stawek podatku od osób prawnych w państwach członkowskich i między państwami członkowskimi, dlatego istotne jest, aby nie naruszać zasady równości podatkowej. Utrudnia to państwom członkowskim stosowanie polityki podatkowej sprzyjającej wzrostowi. Dlatego zasadnicze znaczenie ma to, aby organy podatkowe państw członkowskich uzyskiwały pełne i istotne informacje dotyczące uzgodnień ułatwiających unikanie opodatkowania i uchylanie się od opodatkowania. Takie informacje umożliwiłyby tym organom szybką reakcję na szkodliwe praktyki podatkowe i eliminację luk prawnych poprzez wprowadzenie przepisów krajowych lub przeprowadzenie odpowiednich ocen ryzyka i kontroli podatkowych. Brak reakcji ze strony organów podatkowych na temat raportowanych rozwiązań nie powinien jednak być interpretowany jako domniemane zezwolenie. Formaty raportowania powinny być zwięzłe i przyjazne dla użytkownika, tak aby ilość informacji potencjalnie generowanych na mocy niniejszej dyrektywy nie utrudniała sensownego działania w kwestii raportowanych rozwiązań.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3
(3)  Mając na uwadze, że większość uzgodnień z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego obejmuje więcej niż jedną jurysdykcję, ujawnianie informacji dotyczących tych uzgodnień przynosiłoby dodatkowe pozytywne skutki w przypadku wymiany informacji również między państwami członkowskimi. Automatyczna wymiana informacji między organami podatkowymi ma kluczowe znaczenie zwłaszcza dla zapewnienia tym organom niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie działań w przypadku stwierdzenia agresywnych praktyk podatkowych.
(3)  Mając na uwadze, że większość uzgodnień z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego obejmuje więcej niż jedną jurysdykcję, ujawnianie informacji dotyczących tych uzgodnień przynosiłoby dodatkowe pozytywne skutki w przypadku wymiany informacji również między państwami członkowskimi. Automatyczna wymiana informacji między organami podatkowymi i zapewnienie koordynacji między jednostkami analityki finansowej zajmującymi się przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu mają kluczowe znaczenie zwłaszcza dla zapewnienia tym organom niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie działań w przypadku stwierdzenia agresywnych praktyk podatkowych. Należy jednak zachęcić państwa członkowskie do ustanowienia podobnych wymogów dotyczących ujawniania uzgodnień istniejących wyłącznie w ich jurysdykcji.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4
(4)  Mając na uwadze, że przejrzyste ramy dla rozwijania działalności gospodarczej mogłyby przyczynić się do zahamowania zjawiska unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania na rynku wewnętrznym, Komisja została wezwana do podjęcia inicjatyw w sprawie obowiązkowego ujawniania uzgodnień z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego zgodnie z działaniem 12 w ramach inicjatywy OECD dotyczącej erozji bazy podatkowej i przerzucania zysków (BEPS). W tym kontekście Parlament Europejski wezwał do zastosowania surowszych środków wobec pośredników, którzy pomagają w uzgodnieniach mogących prowadzić do unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania.
(4)  Mając na uwadze, że przejrzyste ramy dla rozwijania działalności gospodarczej mogłyby przyczynić się do zahamowania zjawiska unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania na rynku wewnętrznym, Komisja została wezwana do podjęcia inicjatyw w sprawie obowiązkowego ujawniania uzgodnień z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego zgodnie z działaniem 12 w ramach inicjatywy OECD dotyczącej erozji bazy podatkowej i przerzucania zysków (BEPS). W tym kontekście Parlament Europejski ukazał kluczową rolę pośredników w doradzaniu w kwestii rozwiązań podatkowych, w ich tworzeniu i w zarządzaniu nimi oraz wezwał do zastosowania surowszych środków wobec pośredników, którzy pomagają w uzgodnieniach mogących prowadzić do unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5
(5)  Należy wspomnieć, że niektórzy pośrednicy finansowi i inni dostawcy usług doradztwa podatkowego wydawali się aktywnie pomagać swoim klientom w ukrywaniu pieniędzy w rajach podatkowych. Ponadto, chociaż wspólny standard do wymiany informacji wprowadzony dyrektywą Rady 2014/107/UE27 stanowi znaczący krok naprzód w tworzeniu przejrzystych ram podatkowych w Unii, przynajmniej w zakresie informacji finansowych, nadal istnieją możliwości poprawy.
(5)  Należy wspomnieć, że niektórzy pośrednicy finansowi i inni dostawcy usług doradztwa podatkowego oraz biegli rewidenci aktywnie pomagali swoim klientom w ukrywaniu pieniędzy w rajach podatkowych. Ponadto, chociaż wspólny standard do wymiany informacji wprowadzony dyrektywą Rady 2014/107/UE27 stanowi znaczący krok naprzód w tworzeniu przejrzystych ram podatkowych w Unii, przynajmniej w zakresie informacji finansowych, nadal istnieją możliwości poprawy. Ponadto należy odpowiednio zwiększyć zdolność państw członkowskich do przetwarzania pokaźnych ilości otrzymywanych informacji finansowych oraz – w razie potrzeby – pomnożyć finansowe, kadrowe i informatyczne zasoby organów podatkowych i utrzymywać je na odpowiednim poziomie.
_________________
_________________
27 Dyrektywa Rady 2014/107/UE z dnia 9 grudnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania (Dz.U. L 359 z 16.12.2014, s. 1).
27 Dyrektywa Rady 2014/107/UE z dnia 9 grudnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania (Dz.U. L 359 z 16.12.2014, s. 1).
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6
(6)  Ujawnianie uzgodnień z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego o wymiarze transgranicznym może skutecznie wesprzeć wysiłki na rzecz stworzenia sprawiedliwych warunków opodatkowania na rynku wewnętrznym. W tym kontekście zobowiązanie pośredników do informowania organów podatkowych o określonych uzgodnieniach transgranicznych, które mogłyby potencjalnie zostać wykorzystane do celów unikania opodatkowania, stanowiłoby krok w dobrym kierunku. Aby zapewnić bardziej kompleksowe podejście, na drugim etapie – po ujawnieniu informacji – należałoby zadbać o to, aby organy podatkowe dzieliły się uzyskanymi informacjami ze swoimi odpowiednikami w innych państwach członkowskich. Takie ustalenia powinny również zwiększyć skuteczność wspólnego standardu do wymiany informacji. Ponadto zasadnicze znaczenie ma przyznanie Komisji dostępu do wystarczającej ilości informacji, aby mogła monitorować prawidłowe działanie niniejszej dyrektywy. Dostęp Komisji do informacji nie zwalnia państw członkowskich z obowiązku zgłaszania Komisji każdego przypadku pomocy państwa.
(6)  Ujawnianie uzgodnień z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego o wymiarze transgranicznym może skutecznie wesprzeć wysiłki na rzecz stworzenia sprawiedliwych warunków opodatkowania na rynku wewnętrznym. W tym kontekście zobowiązanie pośredników, biegłych rewidentów oraz, w stosownych przypadkach, podatników do informowania organów podatkowych o określonych uzgodnieniach transgranicznych, które mogłyby potencjalnie zostać wykorzystane do celów unikania opodatkowania, stanowiłoby konieczny krok w dobrym kierunku. Aby zapewnić bardziej kompleksowe podejście, na drugim etapie – po ujawnieniu informacji – należałoby zadbać o to, aby organy podatkowe automatycznie dzieliły się uzyskanymi informacjami ze swoimi odpowiednikami w innych państwach członkowskich. Takie ustalenia powinny również zwiększyć skuteczność wspólnego standardu do wymiany informacji. Ponadto zasadnicze znaczenie ma przyznanie Komisji dostępu do istotnych informacji, aby mogła monitorować prawidłowe działanie niniejszej dyrektywy i wypełniać swoje zadania związane z polityką konkurencji. Dostęp Komisji do informacji nie zwalnia państw członkowskich z obowiązku zgłaszania Komisji każdego przypadku pomocy państwa. Ponadto w celu zwiększenia pewności prawa z myślą o pośrednikach i podatnikach Komisja powinna opublikować wykaz raportowanych transgranicznych uzgodnień podatkowych, które mogłyby potencjalnie zostać wykorzystane do celów unikania opodatkowania, bez odniesień do pośrednika lub podatnika.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 7
(7)  Uznaje się, że osiągnięcie zamierzonego odstraszającego efektu ujawniania informacji na temat transgranicznych uzgodnień z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego byłoby bardziej prawdopodobne, gdyby odpowiednie informacje docierały do organów podatkowych na wczesnym etapie, czyli zanim ujawnione uzgodnienia zostaną wprowadzone w życie. W przypadkach przeniesienia obowiązku ujawniania informacji na podatników wskazane byłoby wyznaczenie nieco dłuższego terminu na wypełnienie obowiązku ujawniania transgranicznych uzgodnień z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego, ponieważ podatnicy mogą nie być świadomi charakteru tych uzgodnień od samego początku. W celu ułatwienia zadania organom państw członkowskich kolejne automatyczne wymiany informacji dotyczących tych uzgodnień mogłyby odbywać się co kwartał.
(7)  Uznaje się, że osiągnięcie zamierzonego odstraszającego efektu ujawniania informacji na temat transgranicznych uzgodnień z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego byłoby bardziej prawdopodobne, gdyby odpowiednie informacje docierały do organów podatkowych na wczesnym etapie, czyli zanim ujawnione uzgodnienia zostaną wprowadzone w życie. Ponadto należy przewidzieć nałożenie odpowiednich sankcji w celu zapobiegania tym uzgodnieniom i ich zwalczania. W przypadkach przeniesienia obowiązku ujawniania informacji na podatników wskazane byłoby wyznaczenie nieco dłuższego terminu na wypełnienie obowiązku ujawniania transgranicznych uzgodnień z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego. W celu ułatwienia zadania organom państw członkowskich kolejne automatyczne wymiany informacji dotyczących tych uzgodnień mogłyby odbywać się co kwartał.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9 a (nowy)
(9a)   Stale rosnąca rola i coraz większe znaczenie praw własności intelektualnej w modelach biznesowych i strukturach podatkowych wielkich korporacji jeszcze bardziej uwypukla pilny charakter wymiany informacji dotyczących uzgodnień służących uniknięciu opodatkowania, wziąwszy pod uwagę liczne przystępne możliwości, jakie oferuje stosowanie praw własności intelektualnej do celów sztucznego przenoszenia zysków.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9 b (nowy)
(9b)   Brak kompleksowej, upublicznionej sprawozdawczości w podziale na kraje obejmującej istotne dane finansowe największych przedsiębiorstw wielonarodowych przyczynił się do niskiej wiarygodności zagregowanych danych dotyczących struktur offshore, na co wskazuje fakt, że wiele z niedawno nagłośnionych struktur służących uniknięciu opodatkowania jest niewidocznych w aktualnych bazach danych rachunków finansowych przedsiębiorstw. Te luki w statystykach utrudniają próby, jakie podejmują organy podatkowe na rzecz przeprowadzenia ocen ryzyka dotyczących jurysdykcji wysokiego ryzyka, oraz ukazują potrzebę szerszej wymiany informacji na temat struktur planowania podatkowego.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 10
(10)  Uwzględniając fakt, że podstawowym celem takich przepisów powinno być zapewnienie należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego, zasadnicze znaczenie miałoby uregulowanie tych kwestii na poziomie unijnym tylko w takim zakresie, w jakim jest to konieczne do osiągnięcia zamierzonych celów. Dlatego konieczne byłoby ograniczenie wszelkich wspólnych przepisów dotyczących ujawniania informacji do sytuacji transgranicznych, czyli takich, które dotyczą więcej niż jednego państwa członkowskiego albo państwa członkowskiego i państwa trzeciego. W takich okolicznościach, z uwagi na potencjalny wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, można uzasadnić potrzebę wprowadzenia wspólnego zbioru przepisów zamiast pozostawienia tej kwestii w gestii państw członkowskich.
(10)  Uwzględniając fakt, że podstawowym celem takich przepisów powinno być zapewnienie należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz ograniczenie uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania, zasadnicze znaczenie miałoby uregulowanie tych kwestii na poziomie unijnym tylko w takim zakresie, w jakim jest to konieczne do osiągnięcia zamierzonych celów. Dlatego konieczne byłoby ograniczenie wszelkich wspólnych przepisów dotyczących ujawniania informacji do sytuacji transgranicznych, czyli takich, które dotyczą więcej niż jednego państwa członkowskiego albo państwa członkowskiego i państwa trzeciego. W takich okolicznościach, z uwagi na potencjalny wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, uzasadniona jest potrzeba wprowadzenia wspólnego zbioru przepisów zamiast pozostawienia tej kwestii w gestii państw członkowskich. Jeżeli państwo członkowskie wdraża dalsze środki krajowe o podobnym charakterze dotyczące raportowania, w stosownym przypadku powinno podzielić się zebranymi dodatkowymi informacjami z innymi państwami członkowskimi.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 11 a (nowy)
(11a)   Z uwagi na fakt, że nie wszystkie państwa członkowskie są skłonne do określania i wprowadzania skutecznych kar, a także w celu zapewnienia spójnego wdrażania niniejszej dyrektywy w poszczególnych państwach członkowskich wymiana informacji między organami podatkowymi na temat nakładania kar oraz sytuacji, w których państwo członkowskie odstąpiło od nałożenia kary, powinna również być automatyczna.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13
(13)  Aby zwiększyć skuteczność niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie powinny ustanowić sankcje za naruszenie przepisów krajowych wdrażających niniejszą dyrektywę i zapewnić, by sankcje te były stosowane w praktyce oraz były proporcjonalne i miały efekt odstraszający.
(13)  Aby zwiększyć skuteczność niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie powinny ustanowić sankcje za naruszenie przepisów krajowych wdrażających niniejszą dyrektywę i zapewnić, by sankcje te, w tym kary finansowe, były niezwłocznie stosowane w praktyce oraz były skuteczne, proporcjonalne i miały efekt odstraszający. Państwa członkowskie powinny przekazać Komisji oraz upublicznić wykaz pośredników i podatników, na których nałożono kary na mocy niniejszej dyrektywy, łącznie z nazwami lub imionami i nazwiskami, obywatelstwami i miejscami siedziby lub zamieszkania.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 14
(14)  W celu uzupełnienia lub zmiany niektórych, innych niż istotne, elementów niniejszej dyrektywy należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do aktualizacji cech rozpoznawczych w celu uwzględnienia w wykazie tych cech uzgodnień z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego lub szeregu takich uzgodnień na podstawie zaktualizowanych informacji dotyczących takich uzgodnień lub szeregu uzgodnień, które zostały pozyskane dzięki obowiązkowi ich ujawniania.
(14)  W celu uzupełnienia lub zmiany niektórych, innych niż istotne, elementów niniejszej dyrektywy należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do aktualizacji cech rozpoznawczych. Co dwa lata Komisja powinna publikować projekt aktualizacji wykazu cech, które definiują agresywne planowanie podatkowe, w celu uwzględnienia wszelkich nowych lub zmienionych uzgodnień służących uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania zidentyfikowanych od czasu opublikowania poprzedniej aktualizacji i wprowadzić je w życie cztery miesiące po upublicznieniu projektu aktualizacji.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 15 a (nowy)
(15a)   W celu zapewnienia jednolitego stosowania i interpretacji cech rozpoznawczych Komisja powinna regularnie monitorować działania organów podatkowych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 18
(18)  Cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie poprawa funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zniechęcenie do korzystania z transgranicznych uzgodnień z zakresu agresywnego planowania podatkowego nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie działające indywidualnie w sposób nieskoordynowany, natomiast możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, ponieważ Unia podejmuje działania przeciwko systemom, które są opracowywane w celu potencjalnego wykorzystania nieskuteczności rynku wynikających z interakcji między różnymi krajowymi przepisami podatkowymi, i w związku z tym może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co konieczne do osiągnięcia tego celu, zwłaszcza mając na uwadze, że jej zakres jest ograniczony do uzgodnień o wymiarze transgranicznym obejmujących albo więcej niż jedno państwo członkowskie, albo państwo członkowskie i państwo trzecie.
(18)  Cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie znaczące ograniczenie katastrofalnych skutków unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania na rachunkach publicznych oraz poprawa funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zniechęcenie do korzystania z transgranicznych uzgodnień z zakresu agresywnego planowania podatkowego nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie działające indywidualnie w sposób nieskoordynowany, natomiast możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, ponieważ Unia podejmuje działania przeciwko systemom, które są opracowywane w celu potencjalnego wykorzystania nieskuteczności rynku wynikających z interakcji między różnymi krajowymi przepisami podatkowymi, i w związku z tym może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co konieczne do osiągnięcia tych celów, zwłaszcza mając na uwadze, że jej zakres jest ograniczony do uzgodnień o wymiarze transgranicznym obejmujących albo więcej niż jedno państwo członkowskie, albo państwo członkowskie i państwo trzecie.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera b
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 3 – punkt 18 – litera c
c)  co najmniej jedna strona uzgodnienia lub szeregu uzgodnień prowadzi działalność gospodarczą w innej jurysdykcji za pośrednictwem stałego zakładu zlokalizowanego w tej jurysdykcji, a uzgodnienie lub szereg uzgodnień stanowią część lub całość działalności gospodarczej tego stałego zakładu;
c)  co najmniej jedna strona uzgodnienia lub szeregu uzgodnień prowadzi działalność gospodarczą w innej jurysdykcji za pośrednictwem stałego zakładu lub spółki zagranicznej kontrolowanej w dowolny sposób, zlokalizowanych w tej jurysdykcji, a uzgodnienie lub szereg uzgodnień stanowią część lub całość działalności gospodarczej tego stałego zakładu;
Poprawka 18
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera b
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 3 – punkt 18 – litera d
d)  co najmniej jedna strona uzgodnienia lub szeregu uzgodnień prowadzi działalność gospodarczą w innej jurysdykcji za pośrednictwem stałego zakładu, który nie jest zlokalizowany w tej jurysdykcji, a uzgodnienie lub szereg uzgodnień stanowią część lub całość działalności gospodarczej tego stałego zakładu;
d)  co najmniej jedna strona uzgodnienia lub szeregu uzgodnień prowadzi działalność gospodarczą w innej jurysdykcji, przy czym nie podlega w tej jurysdykcji opodatkowaniu;
Poprawka 19
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera b
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 3 – punkt 20
20.  »cecha rozpoznawcza« oznacza typową właściwość lub typowy element uzgodnienia lub szeregu uzgodnień, które wymieniono w załączniku IV;
20.  »cecha rozpoznawcza« oznacza uzgodnienie lub szereg uzgodnień, które wymieniono w załączniku IV;
Poprawka 20
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera b
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 3 – punkt 23 – litera c a (nowa)
ca)  „podatnik” oznacza beneficjenta rzeczywistego innego podatnika w rozumieniu dyrektywy (UE) 2015/849.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 8 aaa – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Podczas przeprowadzania ustawowych kontroli sprawozdań swoich klientów biegłych rewidentów obowiązują wymogi w zakresie identyfikacji i ujawniania informacji dotyczących potencjalnego naruszenia przez badany podmiot lub jego pośredników obowiązków w zakresie identyfikacji i ujawniania informacji określonych w niniejszym artykule, z którymi biegły rewident się zapoznał. Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zobowiązania audytorów do przekazywania właściwym organom informacji o takich naruszeniach w terminie 10 dni roboczych, począwszy od następnego dnia po opublikowaniu sprawozdania z kontroli.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 8 aaa – ustęp 2 – akapit 1
2.  Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia pośrednikom prawa do uchylenia się od obowiązku zgłaszania raportowanych uzgodnień transgranicznych lub szeregu takich uzgodnień, jeżeli przysługuje im prawo do zachowania poufności wymiany informacji między prawnikiem a klientem na mocy prawa krajowego tego państwa członkowskiego. W takich okolicznościach obowiązek przekazania informacji o takim uzgodnieniu lub szeregu uzgodnień spoczywa na podatniku, a pośrednicy mają obowiązek poinformować podatników o obowiązku wynikającym z tego prawa do zachowania poufności.
2.  Każde państwo członkowskie może, w stosownym przypadku, podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia pośrednikom prawa do uchylenia się od obowiązku zgłaszania raportowanych uzgodnień transgranicznych lub szeregu takich uzgodnień, jeżeli przysługuje im prawo do zachowania poufności wymiany informacji między prawnikiem a klientem na mocy prawa krajowego tego państwa członkowskiego. W takich okolicznościach obowiązek przekazania informacji o takim uzgodnieniu lub szeregu uzgodnień spoczywa na podatniku, a pośrednicy mają obowiązek poinformować podatników na piśmie o obowiązku wynikającym z tego prawa do zachowania poufności, zachowując potwierdzenie odbioru podpisane przez podatnika. Podatnik przekazuje właściwym organom podatkowym informacje na temat raportowanych uzgodnień transgranicznych lub szeregu takich uzgodnień w ciągu 10 dni roboczych.
Poprawka 23
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 8aaa – ustęp 4
4.  Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zobligowania pośredników i podatników do przedkładania informacji na temat raportowanych uzgodnień transgranicznych, które zostały wdrożone w okresie od [daty porozumienia politycznego] do dnia 31 grudnia 2018 r. Pośrednicy lub podatnicy, w zależności od przypadku, przesyłają informacje dotyczące tych raportowanych uzgodnień transgranicznych do dnia 31 marca 2019 r.
4.  Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zobligowania pośredników, biegłych rewidentów i podatników do przedkładania informacji na temat raportowanych uzgodnień transgranicznych, które obowiązują w dniu... [date of entry into force of this Directive] i które wejdą w życie później.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 8 aaa – ustęp 4 a (nowy)
4a.  Każde państwo członkowskie podejmuje środki niezbędne do zbadania uzgodnień podatkowych ujawnionych w drodze wymiany informacji przewidzianej na podstawie niniejszej dyrektywy, a także udostępnia swoim organom podatkowym niezbędne zasoby.
Poprawka 25
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 8 aaa – ustęp 6 – litera a
a)  określenie pośredników i podatników, w tym ich nazwę lub imię i nazwisko, rezydencję podatkową i numer identyfikacyjny podatnika (NIP), oraz, w stosownych przypadkach, osób będących przedsiębiorstwami powiązanymi z pośrednikiem lub podatnikiem;
a)  określenie pośredników lub – w stosownych przypadkach – biegłych rewidentów i podatników, w tym ich nazwę lub imię i nazwisko, obywatelstwo, rezydencję podatkową i numer identyfikacyjny podatnika (NIP), oraz, w stosownych przypadkach, osób będących przedsiębiorstwami powiązanymi z pośrednikiem lub podatnikiem;
Poprawka 26
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 8 aaa – ustęp 6 – litera c
c)  streszczenie raportowanego uzgodnienia transgranicznego lub szeregu uzgodnień transgranicznych, w tym wskazanie nazwy, pod jaką to uzgodnienie funkcjonuje, jeżeli taka istnieje, oraz opis stosownej działalności gospodarczej lub uzgodnień sformułowany w sposób abstrakcyjny i nieprowadzący do ujawnienia tajemnicy handlowej, przemysłowej lub zawodowej lub procesu produkcyjnego, lub do ujawnienia informacji, które byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym;
c)  streszczenie raportowanego uzgodnienia transgranicznego lub szeregu uzgodnień transgranicznych, w tym wskazanie nazwy, pod jaką to uzgodnienie funkcjonuje, jeżeli taka istnieje, oraz opis stosownej działalności gospodarczej lub uzgodnień sformułowany w sposób abstrakcyjny i nieprowadzący do ujawnienia tajemnicy związanej z własnością intelektualną, tajemnicy przemysłowej lub zawodowej, lub do ujawnienia informacji, które byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym;
Poprawka 27
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 8aaa – ustęp 6 – litera d
d)  datę, w której ma się rozpocząć lub rozpoczęło się wdrażanie raportowanego uzgodnienia transgranicznego lub pierwszego działania w ramach szeregu takich uzgodnień;
d)  datę rozpoczęcia wdrażania raportowanego uzgodnienia transgranicznego lub pierwszego działania w ramach szeregu takich uzgodnień;
Poprawka 28
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 8aaa – ustęp 6 – litera e
e)  w stosownych przypadkach – informacje dotyczące krajowych przepisów podatkowych, których stosowanie skutkuje powstaniem korzyści podatkowej;
e)  w stosownych przypadkach – informacje dotyczące krajowych przepisów podatkowych będących podstawą raportowanych uzgodnień lub szeregu raportowanych uzgodnień;
Poprawka 29
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 8aaa – ustęp 6 – litera h
h)  określenie wszelkich osób w ewentualnych innych państwach członkowskich, na które może mieć wpływ raportowane uzgodnienie transgraniczne lub szereg takich uzgodnień, ze wskazaniem państwa członkowskiego, z którym powiązany jest każdy taki pośrednik lub podatnik.
h)  określenie wszelkich osób w ewentualnych innych państwach członkowskich, na które może mieć wpływ raportowane uzgodnienie transgraniczne lub szereg takich uzgodnień, ze wskazaniem państwa członkowskiego, z którym powiązany jest każdy taki pośrednik, biegły rewident lub podatnik.
Poprawka 30
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 8aaa – ustęp 7
7.  W celu ułatwienia wymiany informacji, o których mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, Komisja przyjmuje ustalenia praktyczne niezbędne do wykonania przepisów niniejszego artykułu, w tym środki służące standaryzacji przekazywania informacji określonych w ust. 6 niniejszego artykułu, w ramach procedury ustanowienia standardowego formularza przewidzianego w art. 20 ust. 5.
7.  W celu ułatwienia wymiany informacji, o których mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, Komisja przyjmuje ustalenia praktyczne i zapewnia wystarczające zasoby, niezbędne do wykonania przepisów niniejszego artykułu, w tym środki służące standaryzacji przekazywania informacji określonych w ust. 6 niniejszego artykułu, w ramach procedury ustanowienia standardowego formularza przewidzianego w art. 20 ust. 5.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 8aaa – ustęp 8
8.  Komisja nie ma dostępu do informacji, o których mowa w ust. 6 lit. a), c) i h).
8.  Komisja ma dostęp do informacji, o których mowa w ust. 6 lit. b), c), d), e), f) oraz g). Komisja podaje do wiadomości publicznej wykaz raportowanych uzgodnień transgranicznych, nie odnosząc się w żaden sposób do danego pośrednika lub podatnika.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 21 – ustęp 5 – akapit 1
Do dnia 31 grudnia 2017 r. Komisja opracuje bezpieczną centralną bazę danych państw członkowskich w zakresie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, gdzie zapisywane będą informacje przekazywane na mocy art. 8a ust. 1 i 2 w celu spełnienia wymogu automatycznej wymiany informacji przewidzianego we wskazanych ustępach, a także zapewni tej bazie danych wsparcie techniczne i logistyczne.
Do dnia 31 grudnia 2017 r. Komisja opracuje bezpieczną centralną bazę danych państw członkowskich w zakresie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, do której dostęp będą miały wyłącznie państwa członkowskie i Komisja, gdzie zapisywane będą informacje przekazywane na mocy art. 8a ust. 1 i 2 w celu spełnienia wymogu automatycznej wymiany informacji przewidzianego we wskazanych ustępach, a także zapewni tej bazie danych wsparcie techniczne i logistyczne
Poprawka 33
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 21 – ustęp 5 – akapit 2
Do dnia 31 grudnia 2018 r. Komisja opracuje bezpieczną centralną bazę danych państw członkowskich w zakresie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, gdzie zapisywane będą informacje przekazywane na mocy art. 8aaa ust. 5, 6 i 7 w celu spełnienia wymogu automatycznej wymiany informacji przewidzianego we wskazanych ustępach, a także zapewni tej bazie danych wsparcie techniczne i logistyczne.
Do dnia 31 grudnia 2018 r. Komisja opracuje bezpieczną centralną bazę danych w zakresie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, do której dostęp będą miały wyłącznie państwa członkowskie i Komisja, gdzie zapisywane będą informacje przekazywane na mocy art. 8aaa w celu spełnienia wymogu automatycznej wymiany informacji przewidzianego w tym artykule, a także zapewni tej bazie danych wsparcie techniczne i logistyczne. Ponadto informacje wymieniane w ramach automatycznej wymiany informacji przewidzianej w art. 8, 8a i 8aa muszą być również dostępne za pośrednictwem centralnej bazy danych, do której dostęp będą miały wyłącznie państwa członkowskie i Komisja.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 21 – ustęp 5 – akapit 3
Do informacji zapisanych w tej bazie danych dostęp mają właściwe organy wszystkich państw członkowskich. Komisja również ma dostęp do informacji zapisanych w tej bazie danych, jednakże w granicach wskazanych w art. 8a ust. 8 i art. 8aaa ust. 8. Komisja przyjmuje niezbędne ustalenia praktyczne zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
Do informacji zapisanych w tej bazie danych dostęp mają właściwe organy wszystkich państw członkowskich i Komisja. Komisja przyjmuje niezbędne ustalenia praktyczne zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 23 – ustęp 3
3.  Państwa członkowskie przekazują Komisji roczną ocenę skuteczności automatycznej wymiany informacji, o której mowa w art. 8, 8a, 8aa i 8aaa, a także jej praktyczne wyniki. Komisja przyjmuje – w drodze aktów wykonawczych – formę i warunki przekazywania tej rocznej oceny. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
3.  Państwa członkowskie przekazują Komisji roczną ocenę skuteczności automatycznej wymiany informacji, o której mowa w art. 8, 8a, 8aa i 8aaa; jakość i zakres wymienianych informacji; oraz zaproponowane lub wprowadzone zmiany ustawodawcze mające zaradzić zidentyfikowanym w oparciu o te informacje lukom w ramach regulacyjnych. Komisja przyjmuje – w drodze aktów wykonawczych – formę i warunki przekazywania tej rocznej oceny. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2. Na podstawie tych ocen Komisja przedstawia wnioski ustawodawcze w celu zlikwidowania luk prawnych w obowiązujących przepisach.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 a (nowy)
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 23 – ustęp 3 a (nowy)
5a.  w art. 23 wprowadza się ustęp w brzmieniu:
„3a. Państwa członkowskie przekazują Komisji liczbę ujawnionych uzgodnień lub szeregu ujawnionych uzgodnień, zgodnie z klasyfikacją w załączniku IV, wraz z ich opisem, obywatelstwem podatników korzystających z tych uzgodnień oraz liczbą i wymiarem kar nałożonych na pośredników lub podatników ujawniających takie uzgodnienia. Komisja sporządza co roku publicznie dostępne sprawozdanie zawierające te informacje.”.
Poprawka 37
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 b (nowy)
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 23 – ustęp 3 b (nowy)
5b.  w art. 23 wprowadza się ustęp w brzmieniu:
„3b. Co roku państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz uzgodnień transgranicznych uznanych przez dany organ podatkowy za zgodne z niniejszą dyrektywą.”.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 23aa – akapit 1
Komisja posiada uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 26a w celu zmiany załącznika IV, tak aby włączyć do wykazu cech rozpoznawczych uzgodnienia z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego lub szereg uzgodnień na podstawie zaktualizowanych informacji dotyczących tych uzgodnień lub szeregu uzgodnień, które zostały pozyskane dzięki obowiązkowi ich ujawniania.”;
Komisja posiada uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 26a w celu zmiany załącznika IV, tak aby włączyć do wykazu cech rozpoznawczych uzgodnienia z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego lub szereg uzgodnień na podstawie zaktualizowanych informacji dotyczących tych uzgodnień lub szeregu uzgodnień, które zostały pozyskane dzięki obowiązkowi ich ujawniania. Czyni to co dwa lata na podstawie informacji, które są dostępne na temat nowych lub zmienionych uzgodnień służących uchylaniu się od opodatkowania i unikaniu opodatkowania, i publikuje nowe kryteria w formie projektu cztery miesiące przed ich wprowadzeniem w życie.
Poprawka 39
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 25a – akapit 1
Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i dotyczących art. 8aa i 8aaa oraz podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia wykonywania tych sankcji. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.”;
Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i dotyczących art. 8aa i 8aaa oraz podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia wykonywania tych sankcji. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Komisja może opublikować zestaw orientacyjnych kar.
Poprawka 40
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2011/16/UE
Artykuł 26a – ustęp 5 a (nowy)
5a.   Do dnia … [trzy lata po wejściu w życie niniejszej dyretywy], a następnie co trzy lata Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy.
Poprawka 41
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik 1
Dyrektywa 2011/16/UE
Załącznik IV – Kryterium głównej korzyści – akapit 1
Kryterium to jest spełnione, jeżeli główną korzyścią z danego uzgodnienia lub szeregu uzgodnień jest uzyskanie korzyści podatkowej i jeżeli można ustalić, że korzyść ta stanowi przewidywany wynik danego uzgodnienia lub szeregu uzgodnień, w tym dzięki wykorzystaniu szczególnej struktury danego uzgodnienia lub szeregu uzgodnień.
Kryterium to jest spełnione, jeżeli jedną z głównych korzyści z danego uzgodnienia lub szeregu uzgodnień jest uzyskanie korzyści podatkowej i jeżeli można ustalić, że korzyść ta stanowi przewidywany wynik danego uzgodnienia lub szeregu uzgodnień, w tym dzięki wykorzystaniu szczególnej struktury danego uzgodnienia lub szeregu uzgodnień.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0310.


Zmodyfikowana genetycznie kukurydza 59122 (DAS-59122-7)
PDF 364kWORD 57k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji dotyczącej odnowienia zezwolenia na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę 59122 (DAS-59122-7), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy ((D054772-02 – 2018/2568(RSP))
P8_TA(2018)0051B8-0122/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji wykonawczej Komisji dotyczącej odnowienia zezwolenia na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę 59122 (DAS-59122-7), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (D054772-02),

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy(1), w szczególności jego art. 11 ust. 3 i art. 23 ust. 3,

–  uwzględniając fakt, że Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, o którym mowa w art. 35 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, nie wydał opinii w wyniku głosowania w dniu 16 stycznia 2018 r.,

–  uwzględniając art. 11 i 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję(2),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) z dnia 18 maja 2017 r. opublikowaną w dniu 29 czerwca 2017 r.(3),

–  uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) nr 182/2011 ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (COM(2017)0085, COD(2017)0035),

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje wyrażające sprzeciw wobec zatwierdzania organizmów zmodyfikowanych genetycznie(4),

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności,

–  uwzględniając art. 106 ust. 2 i 3 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że na mocy decyzji Komisji 2007/702/WE zezwolono na wprowadzenie do obrotu żywności i paszy zawierającej genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę 59122, składającej się z niej lub z niej wyprodukowanej; mając na uwadze, że zanim Komisja podjęła decyzję, w dniu 23 marca 2007 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) wydał pozytywną opinię zgodnie z art. 6 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 (zwaną dalej „pierwszą opinią EFSA”), którą opublikowano w dniu 3 kwietnia 2007 r.(5);

B.  mając na uwadze, że w dniu 19 lipca 2016 r. przedsiębiorstwa Pioneer Overseas Corporation i Dow AgroSciences Ltd. (zwane dalej „wnioskodawcą”) wspólnie złożyły wniosek o odnowienie zezwolenia na wprowadzenie do obrotu żywności i paszy zawierającej genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę 59122, składającej się z niej lub z niej wyprodukowanej, zgodnie z art. 11 i 23 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003; mając na uwadze, że wniosek odnosił się również do wprowadzenia do obrotu genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy 59122 w produktach składających się z niej lub ją zawierających do zastosowań innych niż w żywności i paszy na równi z innymi rodzajami kukurydzy, z wyjątkiem uprawy;

C.  mając na uwadze, że w dniu 18 maja 2017 r. EFSA wydał pozytywną opinię zgodnie z art. 6 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 (zwaną dalej „drugą decyzją EFSA”), którą opublikowano w dniu 29 czerwca 2017 r.(6);

D.  mając na uwadze, że genetycznie zmodyfikowana kukurydza 59122 wykazuje ekspresję białek Cry34Ab1 i Cry35Ab1 nadających odporność na szkodniki z rzędu Coleoptera (chrząszcze należące do rodzaju Diabrotica), takie jak larwy zachodniej stonki kukurydzianej, oraz białka PAT nadającego tolerancję na herbicydy zawierające glufosynat;

E.  mając na uwadze, że rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 stanowi, że genetycznie zmodyfikowana żywność lub pasza nie mogą mieć szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi, zdrowie zwierząt i na środowisko, oraz że przy sporządzaniu decyzji Komisja bierze pod uwagę wszelkie odnośne przepisy prawa unijnego, a także inne uzasadnione czynniki istotne dla rozpatrywanej sprawy;

F.  mając na uwadze, że w trakcie trzymiesięcznego okresu konsultacji(7) państwa członkowskie zgłosiły wiele krytycznych uwag do pierwszej opinii EFSA dotyczących między innymi niewystarczającego planu nadzoru, ryzyka narażenia organizmów niebędących celem zwalczania na toksyny BT, braku podstaw do stwierdzenia, że „produkty paszowe pochodzące z genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy 59122 są zasadniczo równoważne produktom paszowym z kukurydzy komercyjnej, są równoważne im pod względem odżywczym i równie jak one bezpieczne”, zaś w odniesieniu do 90-dniowego badania szczurów – dotyczących faktu, że genetycznie zmodyfikowana kukurydza 59122 była podawana tylko na jednym poziomie dawki w całym badaniu, co jest sprzeczne z zaleceniem zawartym w wytycznych OECD;

G.  mając na uwadze, że po złożeniu przez wnioskodawcę wniosku o ponowne zezwolenie EFSA został poproszony o ocenę danych przedłożonych przez wnioskodawcę, w tym sprawozdań z monitorowania środowiska po wprowadzeniu do obrotu i 11 analiz badań podstawowych opublikowanych w latach 2007–2016; mając na uwadze, że na podstawie oceny przedłożonych danych EFSA przyjął pozytywną opinię (drugą opinię EFSA, o której mowa powyżej), stwierdzając, że „nie wykryto żadnych nowych zagrożeń lub zmian w zakresie narażenia, ani nie pojawiły się żadne nowe wątpliwości natury naukowej, które wpłynęłyby na zmianę wniosków z pierwotnej oceny ryzyka dotyczącej kukurydzy 59122”;

H.  mając na uwadze, że w trakcie trzymiesięcznego okresu konsultacji(8) państwa członkowskie zgłosiły wiele krytycznych uwag do drugiej opinii EFSA, stwierdzając między innymi, że „na podstawie przeprowadzonej kontroli genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy 59122 nie można przedstawić znaczących wyników na potrzeby bieżącej oceny ani wyjaśnić wątpliwości związanych z oceną ryzyka przeprowadzoną przed udzieleniem zezwolenia, np. jeśli chodzi o narażenie środowiska naturalnego” oraz że „metoda monitorowania zastosowana do genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy 59122 nie jest zgodna z wymogami załącznika VII do dyrektywy 2001/18/WE”;

I.  mając na uwadze, że jedno państwo członkowskie zapytało, dlaczego wnioskodawca nie przedłożył szeregu oficjalnych analiz wykazujących immunogenność białek Cry u myszy, w związku z czym nie zostały one ocenione przez EFSA, a także zaleciło wyjaśnienie problemów związanych z immunogennością i adiuwancyjnością białek Cry ulegających ekspresji w genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy 59122 przed udzieleniem zezwolenia;

J.  mając na uwadze, że jedno państwo członkowskie zauważyło, iż Unia zatwierdziła Konwencję o różnorodności biologicznej, która nakłada zobowiązania międzynarodowe w zakresie różnorodności biologicznej zarówno na kraje eksportujące, jak i importujące, i że w związku z tym należy brać pod uwagę wpływ importu genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy 59122 do Unii zarówno na różnorodność biologiczną w Unii, jak i na różnorodność biologiczną w krajach uprawy;

K.  mając na uwadze, że glufosynat zaliczono do substancji działających szkodliwie na rozrodczość, w związku z czym podlega on kryteriom wyłączenia określonym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009(9); mając na uwadze, że zezwolenie dla glufosynatu traci ważność w dniu 31 lipca 2018 r.(10);

L.  mając na uwadze, że stosowanie herbicydów uzupełniających należy do rutynowych praktyk rolnych w uprawie roślin odpornych na herbicydy, dlatego można założyć, że pozostałości z oprysków zawsze będą obecne w zbiorach i że nie można ich uniknąć; mając na uwadze, że wykazano, iż uprawa genetycznie zmodyfikowanych roślin tolerujących herbicydy prowadzi do wyższego zużycia herbicydów uzupełniających niż w przypadku konwencjonalnych odpowiedników tych roślin(11);

M.  mając na uwadze, że w opinii EFSA nie oceniono pozostałości z oprysków dokonywanych z użyciem glufosynatu; mając na uwadze, że pozostałości glufosynatu będą obecne w genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy 59122 przywożonej do Unii z przeznaczeniem na żywność i paszę;

N.  mając na uwadze, że ze względów bezpieczeństwa żywności niedopuszczalne, a także bardzo niekonsekwentne byłoby zezwolenie na przywóz genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy odpornej na glufosynat, biorąc pod uwagę fakt, że zezwolenie na stosowanie glufosynatu w Unii wygasa z dniem 31 lipca 2018 r. z powodu jego szkodliwego działania na rozrodczość(12);

O.  mając na uwadze, że Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, o którym mowa w art. 35 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, nie wydał opinii w wyniku głosowania w dniu 16 stycznia 2018 r.; mając na uwadze, że 12 państw członkowskich głosowało przeciw wnioskowi, 12 państw członkowskich, reprezentujących jedynie 38,83 % mieszkańców Unii, głosowało za jego przyjęciem, a cztery państwa członkowskie wstrzymały się od głosu;

P.  mając na uwadze, że Komisja niejednokrotnie wyrażała ubolewanie, że od czasu wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 przyjmuje decyzje zatwierdzające bez wsparcia ze strony Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, oraz że odsyłanie dokumentacji do Komisji w celu podjęcia ostatecznej decyzji, co miało być wyjątkiem w procedurze, stało się normą w podejmowaniu decyzji o wydaniu zezwoleń dotyczących genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy; mając na uwadze, że praktykę tę jako niedemokratyczną potępił również przewodniczący Komisji Jean-Claude Juncker(13);

Q.  mając na uwadze, że w dniu 28 października 2015 r. Parlament odrzucił w pierwszym czytaniu wniosek ustawodawczy z dnia 22 kwietnia 2015 r. zmieniający rozporządzenie (WE) nr 1829/2003(14) oraz wezwał Komisję do wycofania tego wniosku i przedstawienia nowego;

R.  mając na uwadze, że w motywie 14 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 stwierdzono, że Komisja powinna – tak dalece, jak to możliwe – działać w taki sposób, aby unikać sprzeciwiania się jakiemukolwiek dominującemu stanowisku, jakie może wyłonić się w komitecie odwoławczym przeciwko stosowności aktu wykonawczego, zwłaszcza dotyczącego tak wrażliwych kwestii jak zdrowie konsumentów, bezpieczeństwo żywności i środowisko naturalne;

1.  uważa, że projekt decyzji wykonawczej Komisji wykracza poza uprawnienia wykonawcze przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1829/2003;

2.  uważa, że projekt decyzji wykonawcza Komisji jest niespójny z prawem Unii, gdyż nie odpowiada celowi rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 zakładającemu – zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002(15) – stworzenie podstawy do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony życia i zdrowia ludzkiego, zdrowia i dobrostanu zwierząt, środowiska naturalnego oraz interesów konsumenta w związku z genetycznie zmodyfikowaną żywnością i paszą, przy jednoczesnym zapewnieniu skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego;

3.  wzywa Komisję do wycofania projektu decyzji wykonawczej;

4.  wzywa Komisję do zawieszenia wszelkich decyzji wykonawczych dotyczących wniosków o zezwolenie odnoszących się do organizmów zmodyfikowanych genetycznie do czasu zmiany procedury zatwierdzania w sposób pozwalający wyeliminować niedociągnięcia obecnej procedury, która okazała się nieodpowiednia;

5.  wzywa odpowiedzialnych prawodawców do przyspieszenia prac nad wnioskiem Komisji zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 182/2011 w trybie pilnym oraz do zapewnienia, by Komisja wycofała wniosek, między innymi, w przypadku gdy Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wyda opinii dotyczącej zatwierdzenia GMO przeznaczonych do uprawy lub do żywności i paszy;

6.  wzywa w szczególności Komisję, aby nie zezwalała na import żadnych genetycznie zmodyfikowanych roślin przeznaczonych na żywność lub paszę, jeśli uzyskały one tolerancję na herbicyd uzupełniający, który jest zakazany lub będzie zakazany w Unii w najbliższej przyszłości;

7.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1.
(2) Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.
(3) http://www.efsa.europa.eu/en/efsajournal/pub/4861
(4)–––––––––––––––––––– – Rezolucja z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie wprowadzenia do obrotu w celu uprawy, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, kukurydzy (Zea mays L., linia 1507) zmodyfikowanej genetycznie w celu uzyskania odporności na niektóre szkodniki z rzędu Lepidoptera (łuskoskrzydłe) (Dz.U. C 482 z 23.12.2016, s. 110).Rezolucja z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/2279 z dnia 4 grudnia 2015 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę NK603 × T25, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. C 399 z 24.11.2017, s. 71).Rezolucja z dnia 3 lutego 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON 87705 × MON 89788, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. C 35 z 31.1.2018, s. 19).Rezolucja z dnia 3 lutego 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON 87708 × MON 89788, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. C 35 z 31.1.2018, s. 17).Rezolucja z dnia 3 lutego 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję FG72 (MST-FGØ72-2), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. C 35 z 31.1.2018, s. 15).Rezolucja z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę Bt11 × MIR162 × MIR604 × GA21, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych oraz produktów zawierających genetycznie zmodyfikowane odmiany kukurydzy łączące dwie lub trzy spośród modyfikacji genetycznych (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0271).Rezolucja z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji w sprawie wprowadzenia do obrotu zmodyfikowanego genetycznie goździka (Dianthus caryophyllus L., linia SHD-27531-4) (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0272).Rezolucja z dnia 6 października 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji dotyczącej odnowienia zezwolenia na wprowadzenie do obrotu w celu uprawy materiału siewnego zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy MON 810 (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0388).Rezolucja z dnia 6 października 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON 810 (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0389).Rezolucja z dnia 6 października 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji dotyczącej wprowadzenia do obrotu w celu uprawy materiału siewnego zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy Bt11 (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0386).Rezolucja z dnia 6 października 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji dotyczącej wprowadzenia do obrotu w celu uprawy materiału siewnego zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy 1507 (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0387).Rezolucja z dnia 6 października 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną bawełnę 281-24-236 × 3006-210-23 × MON 88913, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0390).Rezolucja z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę Bt11 × 59122 × MIR604 × 1507 × GA21, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych oraz produktów zawierających genetycznie zmodyfikowane odmiany kukurydzy łączące dwie, trzy lub cztery spośród modyfikacji genetycznych Bt11, 59122, MIR604, 1507 i GA21, składających się z nich lub z nich wyprodukowanych, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0123).Rezolucja z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę DAS-40278-9, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0215).Rezolucja z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną bawełnę GHB119 (BCS-GHØØ5-8), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0214).Rezolucja z dnia 13 września 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję DAS-68416-4, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0341).Rezolucja z dnia 4 października 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję FG72 × A5547-127, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0377).Rezolucja z dnia 4 października 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję DAS-44406-6, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0378).Rezolucja z dnia 24 października 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji odnawiającej zezwolenie na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę DAS-Ø15Ø7-1, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0396).Rezolucja z dnia 24 października 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję 305423 × 40-3-2 (DP-3Ø5423-1 × MON-Ø4Ø32-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0397).Rezolucja z dnia 24 października 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowany rzepak MON 88302 x Ms8 x Rf3 (MON-883Ø2-9 × ACSBNØØ5-8 × ACS-BNØØ3-6), MON 88302 x Ms8 (MON-883Ø2-9 × ACSBNØØ5-8) i MON 88302 x Rf3 (MON-883Ø2-9 × ACS-BNØØ3-6), składających się z niego lub z niego wyprodukowanych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0398).
(5) https://www.efsa.europa.eu/en/efsajournal/pub/470
(6) http://www.efsa.europa.eu/en/efsajournal/pub/4861
(7) Załącznik G – Uwagi państw członkowskich i odpowiedzi panelu EFSA ds. GMO http://registerofquestions.efsa.europa.eu/roqFrontend/questionLoader?question=EFSA-Q-2013-01002
(8) Załącznik G – Uwagi państw członkowskich i odpowiedzi panelu EFSA ds. GMO http://registerofquestions.efsa.europa.eu/roqFrontend/questionLoader?question=EFSA-Q-2013-01002
(9) Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 1.
(10) Ustęp 7 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/404 (Dz.U. L 67 z 12.3.2015, s. 6).
(11) https://link.springer.com/article/10.1007%2Fs00267-015-0589-7
(12) Załącznik G – Uwagi państw członkowskich i odpowiedzi panelu EFSA ds. GMO http://registerofquestions.efsa.europa.eu/roqFrontend/questionLoader?question=EFSA-Q-2013-01002
(13) Na przykład w przemówieniu inauguracyjnym podczas posiedzenia plenarnego Parlamentu Europejskiego, włączonym do wytycznych politycznych dla kolejnej Komisji Europejskiej (Strasburg, dnia 15 lipca 2014 r.) lub w orędziu o stanie Unii z 2016 r. (Strasburg, dnia 14 września 2016 r.).
(14) Dz.U. C 355 z 20.10.2017, s. 165.
(15) Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.


Zmodyfikowana genetycznie kukurydza MON 87427 × MON 89034 × NK603 i zmodyfikowana genetycznie kukurydza łącząca dwie spośród modyfikacji genetycznych MON 87427, MON 89034 i NK603
PDF 377kWORD 60k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających zmodyfikowaną genetycznie kukurydzę MON 87427 × MON 89034 × NK603 (MON-87427-7 × MON-89Ø34-3 × MON-ØØ6Ø3-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych oraz produktów zawierających zmodyfikowane genetycznie odmiany kukurydzy łączące dwie spośród modyfikacji genetycznych MON 87427, MON 89034 i NK603, i uchylającej decyzję 2010/420/EU. (D054771-02 – 2018/2569(RSP))
P8_TA(2018)0052B8-0124/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających zmodyfikowaną genetycznie kukurydzę MON 87427 × MON 89034 × NK603 (MON-87427-7 × MON-89Ø34-3 × MON-ØØ6Ø3-6, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych oraz produktów zawierających zmodyfikowane genetycznie odmiany kukurydzy łączące dwie spośród modyfikacji genetycznych MON 87427, MON 89034 i NK603 (D054771-02),

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie zmodyfikowanej genetycznie żywności i paszy(1), w szczególności jego art. 7 ust. 3 i art. 19 ust. 3,

–  uwzględniając fakt, że Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, o którym mowa w art. 35 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, nie wydał opinii w wyniku głosowania w dniu 16 stycznia 2018 r.,

–  uwzględniając art. 11 i 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję(2),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) z dnia 28 czerwca 2017 r. opublikowaną w dniu 1 sierpnia 2017 r.(3),

–  uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) nr 182/2011 ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (COM(2017)0085, COD(2017)0035),

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje przeciwko zatwierdzaniu organizmów zmodyfikowanych genetycznie(4),

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności,

–  uwzględniając art. 106 ust. 2 i 3 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w dniu 13 września 2013 r., zgodnie z art. 5 i 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, przedsiębiorstwo Monsanto Europe S.A. zwróciło się do właściwego organu krajowego Belgii z wnioskiem o wprowadzenie do obrotu żywności, składników żywności i paszy zawierających zmodyfikowaną genetycznie kukurydzę MON 87427 health risks relating to stacked events such as genetically modified maize MON 87427 × MON 89034 health risks relating to stacked events such as genetically modified maize MON 87427 × NK603, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych; mając na uwadze, że wniosek odnosił się również do wprowadzenia do obrotu produktów składających się ze zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy MON 87427 health risks relating to stacked events such as genetically modified maize MON 87427 × MON 89034 health risks relating to stacked events such as genetically modified maize MON 87427 × NK603 lub zawierających taką kukurydzę do zastosowań innych niż w żywności i paszy na równi z innymi rodzajami kukurydzy, z wyjątkiem uprawy;

B.  mając na uwadze, że wniosek odnosił się – w przypadku tych zastosowań – do wszystkich trzech subkombinacji zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy MON 87427 x MON 89034 x NK603;

C.  mając na uwadze, że zmodyfikowana genetycznie kukurydza MON 87427 x MON 89034 x NK603 zawiera dwa geny odporności na glifosat i produkuje białka Cry1A.105 i Cry2Ab2 nadające odporność na określone szkodniki z rzędu Lepidoptera (łuskoskrzydłe);

D.  mając na uwadze, że w dniu 28 czerwca 2017 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) wydał pozytywną opinię zgodnie z art. 6 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, którą opublikowano w dniu 1 sierpnia 2017 r.(5);

E.  mając na uwadze, że rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 stanowi, że zmodyfikowana genetycznie żywność lub pasza nie mogą mieć szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi, zdrowie zwierząt i na środowisko oraz że przy sporządzaniu decyzji Komisja bierze pod uwagę wszelkie odnośne przepisy prawa unijnego, a także inne uzasadnione czynniki istotne dla rozpatrywanej sprawy;

F.  mając na uwadze, że w trakcie trzymiesięcznego okresu konsultacji państwa członkowskie zgłosiły wiele krytycznych uwag(6); mając na uwadze, że większość krytycznych uwag dotyczy tego, że analiza składu nie obejmuje pozostałości herbicydów uzupełniających ani ich metabolitów; że ze względu na obawy dotyczące, między innymi, badań pokazujących wzrost częstotliwości występowania kamicy pęcherza moczowego u myszy żywionych MON 89034 nie można wyciągnąć wniosków dotyczących zagrożeń związanych z wykorzystaniem tego zmodyfikowanego genetycznie organizmu w żywności przeznaczonej dla ludzi i zwierząt; że wymagane są dalsze informacje, zanim sfinalizowana zostanie ocena ryzyka oraz że niemożliwe jest wyciągnięcie wniosków, jeśli chodzi o podprzewlekłe (badanie 90-dniowe nie zostało przeprowadzone), długoterminowe skutki dla rozrodczości lub dla rozwoju całej żywności i/lub paszy;

G.  mając na uwadze, że właściwy organ jednego państwa członkowskiego zwrócił uwagę na fakt, że między zmodyfikowaną genetycznie kukurydzą MON 87427 x MON 89034 × NK603 (pryskaną glifosatem) a niezmodyfikowanym genetycznie organizmem porównawczym wykryto statystycznie istotne różnice w odniesieniu do 16 punktów końcowych w przypadku zboża(7) i 2 punktów końcowych w przypadku paszy(8), ponadto wykryto różnice statystyczne w odniesieniu do jeszcze większej liczby punktów końcowych (42), porównując zmodyfikowaną genetycznie kukurydzę niepryskaną glifosatem z niezmodyfikowanym genetycznie organizmem porównawczym, oraz że znaczne obniżenie ilości witamin i minerałów w zbożach stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt, biorąc pod uwagę, że niedożywienie typu B jest problemem globalnym;

H.  mając na uwadze, że w niezależnym badaniu(9) stwierdzono, że biorąc pod uwagę te różnice statystyczne można założyć, że zmodyfikowana genetycznie kukurydza zasadniczo różni się od organizmu porównawczego, jeśli chodzi o skład i cechy biologiczne oraz że chociaż modyfikacje analizowane jako pojedyncze dane niekoniecznie muszą budzić obawy co do bezpieczeństwa, to ich skutki ogółem i ich duże znaczenie należało przyjąć jako punkt wyjścia dla bardziej szczegółowych badań; mając na uwadze, że EFSA nie przeprowadził dalszych badań;

I.  mając na uwadze, że wnioskodawca nie dostarczył żadnych danych doświadczalnych dotyczących subkombinacji MON 87427 x MON 89034 i MON 87427 x NK603; mając na uwadze, że panel EFSA ds. GMO zakłada, w oparciu o ekstrapolację danych doświadczalnych dotyczących innych subkombinacji i pojedynczych modyfikacji, że dwie subkombinacje są tak samo bezpieczne jak oceniane pojedyncze modyfikacje genetyczne kukurydzy MON 89034 x MON 87427 x NK603 i MON89034 × NK603, natomiast nie dokonano żadnej oceny niepewności związanej z ekstrapolacją; mając na uwadze, że te niedociągnięcia mogą unieważnić ogólne wnioski zawarte w opinii EFSA i mogą również być niezgodne z wytycznymi EFSA w sprawie analizy niepewności w ocenie naukowej, opublikowanymi w styczniu 2018 r.(10); mając na uwadze, że nie można rozważać wydania zezwolenia bez gruntownej oceny danych doświadczalnych w odniesieniu do każdej subkombinacji złożonych modyfikacji genetycznych;

J.  mając na uwadze, że panel EFSA ds. GMO stwierdził, że złożony przez wnioskodawcę plan monitorowania środowiska po wprowadzeniu do obrotu w odniesieniu do kukurydzy zawierającej połączenie trzech modyfikacji nie zawiera żadnych postanowień dotyczących dwóch subkombinacji MON 87427 x MON 89034 i MON 87427 x NK603 i w związku z tym zalecił, by wnioskodawca dokonał odpowiedniej rewizji planu; mając na uwadze, że z przedstawionego przez wnioskodawcę planu monitorowania wynika, że zalecenie to nie zostało wykonane(11);

K.  mając na uwadze, że jednym z głównych celów złożonych modyfikacji genetycznych jest zwiększenie tolerancji rośliny na glifosat (zarówno NK603, jak i MON87427 wykazują ekspresję enzymów EPSPS nadających tolerancję na glifosat); mając na uwadze, że w związku z tym należy się spodziewać, że roślina będzie narażona na wyższe, a także powtarzające się dawki glifosatu, co doprowadzi nie tylko do większej ilości pozostałości z oprysków w zbiorach, lecz może również wpłynąć na skład roślin, a także na ich właściwości agronomiczne; mając na uwadze, że aspekt ten nie został uwzględniony w ocenie ryzyka; mając na uwadze, że w swojej opinii EFSA nie ocenił również pozostałości z oprysków glifosatem;

L.  mając na uwadze, że utrzymują się wątpliwości co do rakotwórczości glifosatu; mając na uwadze, że EFSA stwierdził w listopadzie 2015 r., że mało prawdopodobne jest, aby glifosat był rakotwórczy, a Europejska Agencja Chemikaliów stwierdziła w marcu 2017 r., że nie przyznaje mu klasyfikacji; mając natomiast na uwadze, że w 2015 r. Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem (IARC) działająca pod auspicjami WHO zaklasyfikowała glifosat do substancji prawdopodobnie rakotwórczych dla ludzi; mając na uwadze, że Parlament powołał specjalną komisję ds. unijnej procedury wydawania zezwoleń na stosowanie pestycydów, która pomoże ustalić, czy doszło do nadmiernego wpływu przemysłu na wnioski agencji unijnych dotyczące rakotwórczości glifosatu;

M.  mając na uwadze, że według panelu EFSA ds. pestycydów na podstawie dotychczas przekazanych danych nie można wyciągnąć wniosków co do bezpieczeństwa opryskiwania glifosatem upraw zmodyfikowanych genetycznie(12); mając na uwadze, że dodatki i ich mieszaniny stosowane w komercyjnych formach użytkowych do rozpylania glifosatu mogą wykazywać toksyczność wyższą niż sama substancja czynna(13); mając na uwadze, że Unia wycofała już z obrotu dodatek o nazwie polietoksylowana amina łojowa ze względu na obawy związane z jego toksycznością; mając jednak na uwadze, że problematyczne dodatki i mieszaniny mogą w dalszym ciągu być dopuszczone w krajach, w których uprawiana jest zmodyfikowana genetycznie kukurydza;

N.  mając na uwadze, że zmodyfikowana genetycznie kukurydza jest powszechnie wykorzystywana w Unii jako pasza; mając na uwadze, że poddane weryfikacji badanie naukowe wykazało możliwą korelację między glifosatem obecnym w paszy dla prośnych loch a wzrostem częstotliwości występowania poważnych wrodzonych anomalii u ich prosiaków(14);

O.  mając na uwadze, że rozwój zmodyfikowanych genetycznie upraw tolerujących szereg selektywnych herbicydów wynika głównie z gwałtownej zmiany odporności chwastów na glifosat w krajach, które w znacznym stopniu uzależnione są od upraw zmodyfikowanych genetycznie;

P.  mając na uwadze, że za odporność na szkodniki w przypadku złożonych modyfikacji genetycznych odpowiada MON 89034 wykazująca ekspresję białek Bt (Cry1A.105 i Cry2Ab2) nadających odporność na określone szkodniki z rzędu Lepidoptera (łuskoskrzydłe) (np. omacnicę prosowiankę (Ostrinia nubilalis)); mając na uwadze, że według niezależnego badania, w kontekście oceny ryzyka EFSA, pozostałości glifosatu powinny również zostać uznane za silnie oddziałujący dodatkowy czynnik stresogenny, jako że wpływ na komórki i organizmy narażone na kilka czynników stresogennych jednocześnie może mieć ogromne znaczenie dla skuteczności toksyn Bt(15); mając na uwadze, że badanie naukowe z 2017 r. na temat możliwych skutków zdrowotnych toksyn Bt i pozostałości ze spryskiwania herbicydami uzupełniającymi stwierdza, że szczególną uwagę należy zwrócić na pozostałości herbicydów oraz ich interakcję z toksynami Bt(16); mając na uwadze, że nie zostało to zbadane przez EFSA;

Q.  mając na uwadze, że Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, o którym mowa w art. 35 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, nie wydał opinii w wyniku głosowania w dniu 16 stycznia 2018 r.; mając na uwadze, że 14 państw członkowskich głosowało przeciw wnioskowi, a tylko 11 państw członkowskich reprezentujących jedynie 38,75 % ludności Unii głosowało za przyjęciem go, natomiast 3 państwa członkowskie wstrzymały się od głosu;

R.  mając na uwadze, że Komisja niejednokrotnie wyrażała ubolewanie, że od czasu wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 przyjmowała decyzje zatwierdzające bez wsparcia ze strony Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, oraz że odsyłanie dokumentacji do Komisji w celu podjęcia ostatecznej decyzji, co miało być wyjątkiem w procedurze, stało się normą w podejmowaniu decyzji o wydaniu zezwoleń dotyczących zmodyfikowanej genetycznie żywności i paszy; mając na uwadze, że praktykę tę jako niedemokratyczną potępił również przewodniczący Komisji Jean-Claude Juncker(17);

S.  mając na uwadze, że w dniu 28 października 2015 r. Parlament odrzucił w pierwszym czytaniu wniosek ustawodawczy z dnia 22 kwietnia 2015 r. zmieniający rozporządzenie (WE) nr 1829/2003(18) oraz wezwał Komisję do wycofania tego wniosku i przedstawienia nowego;

T.  mając na uwadze, że w motywie 14 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 stwierdzono, że Komisja powinna – w miarę możliwości – działać tak, by unikać sprzeciwiania się jakiemukolwiek dominującemu stanowisku prezentowanemu w komitecie odwoławczym, a kwestionującemu stosowność przyjęcia aktu wykonawczego, zwłaszcza ze względów tak istotnych jak zdrowie konsumentów, bezpieczeństwo żywności i środowisko naturalne;

1.  uważa, że projekt decyzji wykonawczej Komisji wykracza poza uprawnienia wykonawcze przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1829/2003;

2.  uważa, że decyzja wykonawcza Komisji jest niespójna z prawem Unii, gdyż nie odpowiada celowi rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 zakładającemu – zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 – stworzenie podstawy do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony życia i zdrowia ludzkiego, zdrowia i dobrostanu zwierząt, środowiska naturalnego oraz interesów konsumenta w związku ze zmodyfikowaną genetycznie żywnością i paszą, przy jednoczesnym zapewnieniu skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego;

3.  wzywa Komisję do wycofania projektu decyzji wykonawczej;

4.  wzywa Komisję do zawieszenia wszelkich decyzji wykonawczych dotyczących wniosków o zezwolenie dotyczące GMO do czasu zmiany procedury zatwierdzania w sposób pozwalający wyeliminować niedociągnięcia obecnej procedury, która okazała się nieodpowiednia;

5.  wzywa odpowiedzialnych prawodawców do przyspieszenia prac nad wnioskiem Komisji zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 182/2011 w trybie pilnym oraz do zapewnienia, by, między innymi, w przypadku braku opinii Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w odniesieniu do zatwierdzeń GMO przeznaczonych do żywności i pasz Komisja wycofała wniosek;

6.  wzywa Komisję, aby nie zatwierdzała żadnych roślin zmodyfikowanych genetycznie tolerujących herbicydy bez przeprowadzenia pełnej oceny pozostałości pochodzących z oprysków herbicydami uzupełniającymi i ich komercyjnymi formami użytkowymi stosowanymi w krajach uprawy;

7.  wzywa Komisję, aby domagała się o wiele bardziej szczegółowych badań zagrożeń dla zdrowia związanych ze złożonymi modyfikacjami genetycznymi, takimi jak zmodyfikowana genetycznie kukurydza MON 87427 health risks relating to stacked events such as genetically modified maize MON 87427 × MON 89034 health risks relating to stacked events such as genetically modified maize MON 87427 × NK603;

8.  wzywa Komisję, aby opracowała strategie oceny zagrożeń dla zdrowia, a także w zakresie toksykologii i nadzoru po wprowadzeniu do obrotu w odniesieniu do całego łańcucha żywnościowego i paszowego;

9.  wzywa Komisję, aby w pełni uwzględniała oceny ryzyka stosowania herbicydów uzupełniających i ich pozostałości w ocenie ryzyka roślin zmodyfikowanych genetycznie tolerujących herbicydy, niezależnie od tego, czy roślina zmodyfikowana genetycznie jest przeznaczona do uprawy w Unii, czy też ma być importowana jako żywność i pasza;

10.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1.
(2) Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.
(3) https://www.efsa.europa.eu/en/efsajournal/pub/4922
(4)–––––––––––––––––––– – Rezolucja z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie wprowadzenia do obrotu w celu uprawy, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, kukurydzy (Zea mays L., linia 1507) zmodyfikowanej genetycznie w celu uzyskania odporności na niektóre szkodniki z rzędu Lepidoptera (łuskoskrzydłe) (Dz.U. C 482 z 23.12.2016, s. 110).Rezolucja z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/2279 z dnia 4 grudnia 2015 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę NK603 × T25, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. C 399 z 24.11.2017, s. 71).Rezolucja z dnia 3 lutego 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON 87705 × MON 89788, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. C 35 z 31.1.2018, s. 19).Rezolucja z dnia 3 lutego 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON 87708 × MON 89788, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. C 35 z 31.1.2018, s. 17).Rezolucja z dnia 3 lutego 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję FG72 (MST-FGØ72-2), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. C 35 z 31.1.2018, s. 15).Rezolucja z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę Bt11 × MIR162 × MIR604 × GA21, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych oraz produktów zawierających genetycznie zmodyfikowane odmiany kukurydzy łączące dwie lub trzy spośród modyfikacji genetycznych (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0271).Rezolucja z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji w sprawie wprowadzenia do obrotu zmodyfikowanego genetycznie goździka (Dianthus caryophyllus L., linia SHD-27531-4) (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0272).Rezolucja z dnia 6 października 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji dotyczącej odnowienia zezwolenia na wprowadzenie do obrotu w celu uprawy materiału siewnego zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy MON 810 (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0388).Rezolucja z dnia 6 października 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON 810 (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0389).Rezolucja z dnia 6 października 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji dotyczącej wprowadzenia do obrotu w celu uprawy materiału siewnego zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy Bt11 (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0386).Rezolucja z dnia 6 października 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji dotyczącej wprowadzenia do obrotu w celu uprawy materiału siewnego zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy 1507 (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0387).Rezolucja z dnia 6 października 2016 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną bawełnę 281-24-236 × 3006-210-23 × MON 88913, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0390).Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji z dnia 5 kwietnia 2017 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę Bt11 × 59122 × MIR604 × 1507 × GA21, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych oraz produktów zawierających genetycznie zmodyfikowane odmiany kukurydzy łączące dwie, trzy lub cztery spośród modyfikacji genetycznych Bt11, 59122, MIR604, 1507 i GA21, składających się z nich lub z nich wyprodukowanych, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0123).Rezolucja z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę DAS-40278-9, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0215).Rezolucja z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną bawełnę GHB119 (BCS-GHØØ5-8), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0214).Rezolucja z dnia 13 września 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję DAS-68416-4, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0341).Rezolucja z dnia 4 października 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję FG72 × A5547-127, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0377).Rezolucja z dnia 4 października 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję DAS-44406-6, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0378).Rezolucja z dnia 24 października 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji odnawiającej zezwolenie na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę DAS-Ø15Ø7-1, składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0396).Rezolucja z dnia 24 października 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję 305423 × 40-3-2 (DP-3Ø5423-1 × MON-Ø4Ø32-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0397).Rezolucja z dnia 24 października 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowany rzepak MON 88302 health risks relating to stacked events such as genetically modified maize MON 87427 × Ms8 health risks relating to stacked events such as genetically modified maize MON 87427 × Rf3 (MON-883Ø2-9 × ACSBNØØ5-8 × ACS-BNØØ3-6), MON 88302 health risks relating to stacked events such as genetically modified maize MON 87427 × Ms8 (MON-883Ø2-9 × ACSBNØØ5-8) i MON 88302 health risks relating to stacked events such as genetically modified maize MON 87427 × Rf3 (MON-883Ø2-9 × ACS-BNØØ3-6), składających się z niego lub z niego wyprodukowanych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0398).
(5) https://www.efsa.europa.eu/en/efsajournal/pub/4922
(6) Załącznik G – Uwagi państw członkowskich i odpowiedzi panelu EFSA ds. GMO: http://registerofquestions.efsa.europa.eu/roqFrontend/questionLoader?question=EFSA-Q-2013-00765
(7) ADF, popiół, wapń, magnez, fosfor, cynk, arginina, glicyna, niacyna, kwas stearynowy, kwas , a-tokoferol, kwas ferulowy i kwas p-kumarowy. Zob. s. 94 załącznika G – uwagi państw członkowskich i odpowiedzi Panelu GMO (http://registerofquestions.efsa.europa.eu/roqFrontend/questionLoader?question=EFSA-Q-2013-00765) oraz str. 13 opinii EFSA (https://www.efsa.europa.eu/en/efsajournal/pub/4922)
(8) Wilgoć i wapń.
(9) https://www.testbiotech.org/sites/default/files/Testbiotech_Comment_Maize%20MON%2087427%20%C3%97%20MON%2089034%20%C3%97%20NK603%20.pdf
(10) https://www.efsa.europa.eu/en/press/news/180124-0
(11) Załącznik F – Plan monitorowania środowiska po wprowadzeniu do obrotu http://registerofquestions.efsa.europa.eu/roqFrontend/questionLoader?question=EFSA-Q-2013-00765
(12) Wnioski EFSA z weryfikacji oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy, dotyczącej substancji czynnej glifosat. Dziennik EFSA 2015,13(11):4302: http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.2903/j.efsa.2015.4302/epdf
(13) https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3955666
(14) https://www.omicsonline.org/open-access/detection-of-glyphosate-in-malformed-piglets-2161-0525.1000230.php?aid=27562
(15) https://www.testbiotech.org/sites/default/files/Testbiotech_Comment_Maize%20MON%2087427%20%C3%97%20MON%2089034%20%C3%97%20NK603%20.pdf
(16) https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5236067/
(17) Na przykład w przemówieniu inauguracyjnym wygłoszonym podczas sesji plenarnej Parlamentu Europejskiego włączonym do wytycznych politycznych na następną kadencję Komisji Europejskiej (Strasburg, 15 lipca 2014 r.) lub w orędziu o stanie Unii w 2016 r. (Strasburg, 14 września 2016 r.).
(18) Dz.U. C 355 z 20.10.2017, s. 165.


Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji
PDF 420kWORD 53k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek złożony przez Hiszpanię – EGF/2017/006 ES/Galicia apparel) (COM(2017)0686 – C8-0011/2018 – 2018/2014(BUD))
P8_TA(2018)0053A8-0033/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0686 – C8-0011/2018),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006(1) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(2), w szczególności jego art. 12,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r.), w szczególności jego pkt 13,

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 13 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0033/2018),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami istotnych zmian w strukturze światowego handlu lub światowego kryzysu finansowego i gospodarczego oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy;

B.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najefektywniej;

C.  mając na uwadze, że Hiszpania złożyła wniosek EGF/2017/006 ES/Galicia apparel o przyznanie wkładu finansowego z EFG w związku ze zwolnieniem 303 pracowników w sektorze gospodarki zaklasyfikowanym do działu 14 NACE Rev. 2 (produkcja odzieży) w zaliczanym do poziomu NUTS 2 regionie Galicii (ES11) w Hiszpanii;

D.  mając na uwadze, że wniosek ten opiera się na kryteriach interwencji przewidzianych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie EFG, stanowiących odstępstwo od kryteriów określonych w art. 4 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, zgodnie z którymi wymagane jest zwolnienie co najmniej 500 pracowników w dziewięciomiesięcznym okresie odniesienia w przedsiębiorstwach działających w tym samym sektorze gospodarki według klasyfikacji NACE Rev. 2 i zlokalizowanych w jednym regionie lub w dwóch sąsiadujących ze sobą regionach zaliczonych do poziomu NUTS 2 w państwie członkowskim;

1.  zgadza się z Komisją, że warunki wymienione w art. 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że w związku z tym Hiszpania ma prawo do wkładu finansowego w wysokości 720 000 EUR na mocy tego rozporządzenia, co stanowi 60 % łącznych kosztów wynoszących 1 200 000 EUR;

2.  zauważa, że hiszpańskie władze złożyły wniosek w dniu 19 lipca 2017 r. oraz że po przekazaniu przez Hiszpanię dodatkowych informacji Komisja zakończyła ocenę tego wniosku w dniu 28 listopada 2017 r. i przekazała ją Parlamentowi w dniu 15 stycznia 2018 r.;

3.  odnotowuje argumenty Hiszpanii, iż zwolnienia są związane z poważnymi zmianami w strukturze światowego handlu, spowodowanymi globalizacją, a zwłaszcza liberalizacją handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi po wygaśnięciu z końcem 2004 r. porozumienia WTO w sprawie tekstyliów i odzieży, co doprowadziło do radykalnych zmian w strukturze światowego handlu;

4.  przypomina, że należy spodziewać się, iż zwolnienia, do których doszło w pięciu przedsiębiorstwach, będą stanowiły ogromne obciążenie dla regionu, w którym miały one miejsce, oraz że następstwa zwolnień wiążą się z trudnościami w przekwalifikowaniu z powodu niewystarczającej liczby miejsc pracy, ponieważ odnośne terytorium znajduje się poza głównymi ośrodkami przemysłowymi, z niskim wykształceniem zwolnionych pracowników, z ich szczególnymi umiejętnościami zawodowymi nabytymi w sektorze, w którym obecnie odnotowuje się tendencję spadkową, oraz z dużą liczbą osób poszukujących pracy;

5.  podkreśla, że dotknięty zwolnieniami region Ordes jest w dużym stopniu zależny od przemysłu odzieżowego i że w ostatnich latach odnotowano w tym regionie gwałtowny spadek liczby przedsiębiorstw odzieżowych; wyraża ubolewanie, że w regionie tym spada również PKB na mieszkańca;

6.  uważa, że biorąc pod uwagę spadek liczby ludności, PKB na mieszkańca oraz zaplecze przemysłowe w odnośnym regionie, wniosek spełnia kryteria interwencji EFG, pomimo że dotyczy liczby zwolnień mniejszej niż 500 osób;

7.  zdaje sobie sprawę, że wzrost przywozu do Unii wywarł presję na obniżkę cen, co miało negatywny wpływ na sytuację finansową przedsiębiorstw w unijnym sektorze włókienniczym i wywołało ogólną tendencję w przemyśle włókienniczym i odzieżowym, polegającą na przenoszeniu produkcji do krajów spoza Unii o niższych kosztach produkcji; przyznaje, że w Galicii doprowadziło to do stałego spadku liczby firm odzieżowych, a tym samym do wzrostu liczby zwolnień;

8.  podkreśla, że 83,5 % beneficjentów objętych pomocą stanowią kobiety oraz że znaczna większość z nich ma od 30 do 54 lat; w związku z tym uznaje znaczenie aktywnych instrumentów rynku pracy współfinansowanych z EFG w celu zwiększenia szans powrotu na rynek pracy tej szczególnie wrażliwej grupy;

9.  obawia się, że tego rodzaju zwolnienia mogą jeszcze bardziej pogorszyć sytuację w zakresie bezrobocia, jaka ma miejsce w tym regionie od początku kryzysu gospodarczego i finansowego;

10.  zauważa, że Hiszpania planuje wdrożyć sześć rodzajów działań na rzecz zwolnionych pracowników objętych wnioskiem: (i) sesje powitalne i warsztaty przygotowawcze, ii) doradztwo zawodowe, iii) szkolenia, iv) intensywna pomoc przy szukaniu zatrudnienia, v) opieka dydaktyczna po reintegracji na rynku pracy, vi) środki zachęcające; uważa, że ze względu na profil zwalnianych pracowników szczególnie istotne są dopłaty do wydatków na opiekę nad osobami pozostającymi na utrzymaniu;

11.  uważa, że szkolenia zawodowe muszą poszerzyć wachlarz możliwości osób bezrobotnych, że działania szkoleniowe powinny być powiązane z perspektywicznym badaniem tendencji w dziedzinie zatrudnienia, które powinno być uwzględnione w finansowanych działaniach, a także rozwijać możliwości kariery zawodowej bez dyskryminacji ze względu na płeć i bez ograniczenia do zatrudnienia niekwalifikowanego;

12.  uważa, że zatwierdzony program powinien wspierać, przez doradztwo i wsparcie finansowe, inicjatywy na rzecz tworzenia spółdzielni przez osoby korzystające z przewidzianych zindywidualizowanych usług;

13.  przypomina, że opracowywanie skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług wspieranego z EFG powinno być ukierunkowane na działania przyczyniające się do zatrudnienia, podnoszenia umiejętności pracowników oraz zwiększania rangi ich ścieżek zawodowych, tak aby mogli oni uzyskać dostęp do świata przedsiębiorczości, w tym do spółdzielni, oraz powinno odbywać się w koordynacji z istniejącymi programami unijnymi, w tym z Europejskim Funduszem Społecznym;

14.  stwierdza, że skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług sporządzono w porozumieniu z partnerami społecznymi;

15.  ubolewa, że wniosek nie zawiera żadnych środków na rzecz młodych ludzi, którzy nie pracują, nie kształcą się ani nie szkolą zawodowo (młodzież NEET), zważywszy na tendencję opuszczania regionu przez młodych ludzi w poszukiwaniu lepszych możliwości gospodarczych;

16.  zauważa, że środki wsparcia dochodu będą stanowiły 18,21 % ogólnego pakietu zindywidualizowanych środków, znacznie poniżej maksymalnego poziomu w wysokości 35 %, określonego w rozporządzeniu w sprawie EFG; odnotowuje też, że działania te są uzależnione od tego, czy objęci pomocą beneficjenci czynnie zaangażują się w poszukiwanie pracy lub w szkolenia;

17.  przypomina, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia w sprawie EFG przy opracowywaniu skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług należy przewidywać przyszłe perspektywy rynku pracy i potrzebne umiejętności, a pakiet ten powinien wpisywać się w strategię przechodzenia na zasobooszczędną i zrównoważoną gospodarkę; z zadowoleniem przyjmuje oświadczenie władz hiszpańskich, że skoordynowany pakiet stwarza duże możliwości usprawnienia tego procesu;

18.  podkreśla, że władze Hiszpanii potwierdziły, że działania kwalifikowalne nie są objęte pomocą z innych funduszy lub instrumentów finansowych Unii;

19.  z zadowoleniem przyjmuje potwierdzenie przez Hiszpanię, że wkład finansowy z EFG nie zastąpi działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne jest dane przedsiębiorstwo, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

20.  zwraca się do Komisji, by w przyszłych wnioskach wzywała organy krajowe do podawania dalszych informacji o sektorach mających potencjał wzrostu, a więc mogących zatrudniać pracowników, oraz do gromadzenia potwierdzonych danych dotyczących wpływu finansowania z EFG, w tym w odniesieniu do współczynnika reintegracji i jakości miejsc pracy uzyskanych dzięki EFG;

21.  ponownie apeluje do Komisji o zapewnienie publicznego dostępu do wszystkich dokumentów związanych z pomocą z EFG;

22.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

23.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

24.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku z Hiszpanii – EGF/2017/006 ES/Galicia apparel

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2018/515.)

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.


Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji
PDF 423kWORD 53k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek złożony przez Szwecję – EGF/2017/007 SE/Ericsson) (COM(2017)0782 – C8-0010/2018 – 2018/2012(BUD))
P8_TA(2018)0054A8-0032/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0782 – C8-0010/2018),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006(1) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(2), w szczególności jego art. 12,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r.), w szczególności jego pkt 13,

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 13 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0032/2018),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami istotnych zmian w strukturze światowego handlu lub światowego kryzysu finansowego i gospodarczego oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy;

B.  mając na uwadze, że aby ułatwić przeniesienie i powrót zwolnionych pracowników na rynek pracy, pomoc finansowa Unii na ich rzecz powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najefektywniej;

C.  mając na uwadze, że Szwecja złożyła wniosek EGF/2017/007 SE/Ericsson o przyznanie wkładu finansowego z EFG w związku ze zwolnieniem 2388 pracowników w sektorze gospodarki zaklasyfikowanym do działu 26 NACE Rev. 2 (produkcja komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych) w zaliczanym do poziomu NUTS 2 regionie Sztokholmu (SE11), Västsverige (SE23) i Östra Mellansverige (SE12), jak również Sydsverige (SE22);

D.  mając na uwadze, że wniosek jest oparty na kryterium interwencji przewidzianym w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG, zgodnie z którym wymagane jest zwolnienie co najmniej 500 pracowników w czteromiesięcznym okresie odniesienia w przedsiębiorstwie działającym w państwie członkowskim, z uwzględnieniem pracowników zwolnionych przez dostawców i producentów niższego szczebla, a także osób, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek;

E.  mając na uwadze, że w ostatnich latach złożono szereg wniosków dotyczących dużych przedsiębiorstw działających w tych samych sektorach lub sektorach z nimi powiązanych;

1.  zgadza się z Komisją, że warunki wymienione w art. 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że w związku z tym Szwecja ma prawo do wkładu finansowego w wysokości 2 130 400 EUR na mocy tego rozporządzenia, co stanowi 60 % łącznych kosztów wynoszących 3 550 667 EUR;

2.  zauważa, że władze szwedzkie złożyły wniosek w dniu 9 sierpnia 2017 r. oraz że po przekazaniu przez Szwecję dodatkowych informacji Komisja zakończyła ocenę tego wniosku w dniu 18 grudnia 2017 r. i przekazała ją Parlamentowi w dniu 15 stycznia 2018 r.;

3.  przypomina, że jest to już drugi wniosek złożony przez Szwecję w sprawie wkładu finansowego z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Ericsson, a poprzedni wniosek z marca 2016 r. został rozpatrzony pozytywnie(4);

4.  ubolewa z powodu niskiego poziomu wykorzystania środków z EFG w poprzednim przypadku zwolnień w przedsiębiorstwie Ericsson w 2016 r., jednak z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wyciągnięto z tego faktu odpowiednie wnioski; zauważa z zadowoleniem, że byli pracownicy, których dotyczy obecny wniosek, będą mogli skorzystać z możliwości kształcenia i szkolenia i że nie będzie to miało negatywnego wpływu na ich odprawy z tytułu zwolnienia;

5.  odnotowuje argumenty Szwecji, zgodnie z którymi zwolnienia są związane z poważnymi zmianami w strukturze światowego handlu spowodowanymi globalizacją, a zwłaszcza ujemnym wzrostem gałęzi przemysłu telekomunikacyjnego związanej ze sprzętem komputerowym w przedsiębiorstwie Ericsson w Szwecji z powodu globalnej konkurencji; zauważa, że przedsiębiorstwo Ericsson stopniowo ograniczyło liczbę pracowników w Szwecji, a jednocześnie rozwinęło się w skali światowej;

6.  zdaje sobie sprawę, że istnieje duże zapotrzebowanie na pracowników posiadających umiejętności informatyczne w różnych regionach, ale że umiejętności pracowników zwolnionych przez przedsiębiorstwo Ericsson nie odpowiadają wymogom rynku pracy; zauważa, że wiele osób posiadających te same umiejętności zostało zwolnionych w tym samym czasie na tych samych obszarach geograficznych; uważa, że szczególnej pomocy potrzebują pracownicy fizyczni i pracownicy w starszym wieku; zauważa, że EFG mógłby również ułatwić transgraniczny przepływ pracowników z sektorów cechujących się spadkiem zatrudnienia w niektórych państwach członkowskich do sektorów rozwijających się w innych państwach członkowskich;

7.  przypomina o dużym zróżnicowaniu między zwolnionymi pracownikami, zarówno fizycznymi, jak i umysłowymi; wyraża zaniepokojenie, że niektórzy pracownicy zostaną skonfrontowani z rynkiem pracy charakteryzującym się dość niskim popytem w tradycyjnych branżach przetwórczych; zauważa, że stworzenie dla tych pracowników szans na zatrudnienie w publicznym lub prywatnym sektorze usług będzie wymagało znacznych wysiłków w zakresie przekwalifikowania;

8.  odnotowuje, że wniosek dotyczy 2388 pracowników zwolnionych przez przedsiębiorstwo Ericsson, z których 900 zostanie objętych proponowanymi działaniami; wskazuje na fakt, że ponad 30 % osób z tej grupy jest w wieku od 55 do 64 lat i posiada wiedzę specjalistyczną w branży sprzętu telekomunikacyjnego, która nie jest już aktualna z punktu widzenia obecnego rynku pracy, a zatem ich powrót do pracy będzie trudny i grozi im długotrwałe bezrobocie; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w projekcie zawarte są „środki dla grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji”;

9.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję dotyczącą zapewnienia wyspecjalizowanej pomocy zwolnionym pracownikom w wieku powyżej 50 lat, którzy są zagrożeni długotrwałym bezrobociem, a także pracownikom mającym trudności w uczeniu się i osobom niepełnosprawnym, w kontekście zwiększonych wyzwań, które ich czekają przy poszukiwaniu nowej pracy;

10.   zauważa, że koszt świadczeń i środków zachęcających dla zwolnionych pracowników sięga niemalże maksymalnej wysokości 35 % łącznych kosztów skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług wymienionych w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie EFG oraz że działania te są uzależnione od czynnego zaangażowania się objętych pomocą beneficjentów w poszukiwanie pracy lub szkolenia;

11.  zauważa, że Szwecja planuje wdrożyć pięć rodzajów działań na rzecz zwolnionych pracowników objętych wnioskiem: (i) doradztwo i planowanie kariery zawodowej, (ii) środki dla grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, (iii) wspieranie przedsiębiorczości, (iv) kształcenie i szkolenie, (v) dodatki na poszukiwanie pracy i na pokrycie kosztów przeniesienia; zauważa również, że proponowane działania mogłyby pomóc zwolnionym pracownikom w przekwalifikowaniu się, ułatwić im podejmowanie nowej pracy lub też pomóc im w zakładaniu własnych przedsiębiorstw; podkreśla, że opisane środki stanowią aktywne instrumenty rynku pracy należące do działań kwalifikowalnych określonych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie EFG i nie zastępują środków ochrony socjalnej; z zadowoleniem przyjmuje decyzję Szwecji o rozpoczęciu świadczenia zindywidualizowanych usług dla beneficjentów objętych pomocą w lutym 2017 r., zanim został złożony wniosek o wsparcie z EFG;

12.  zauważa, że skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług opracowano w drodze konsultacji z beneficjentami objętymi pomocą, ich przedstawicielami oraz z partnerami społecznymi; wzywa do wzmożenia konsultacji z przedsiębiorcami, aby dostosować rozwijanie nowych umiejętności i kształcenie do ich potrzeb;

13.  przypomina, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia w sprawie EFG przy opracowywaniu skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług należy przewidywać przyszłe perspektywy rynku pracy i potrzebne umiejętności, a pakiet ten powinien wpisywać się w strategię przechodzenia na zasobooszczędną i zrównoważoną gospodarkę; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że szwedzkie publiczne służby zatrudnienia zobowiązane są uwzględnić w swoich zaproszeniach do składania ofert i w swoich działaniach wymogi środowiskowe;

14.  podkreśla, że władze Szwecji potwierdziły, że działania kwalifikowalne nie są objęte pomocą z innych funduszy ani instrumentów finansowych Unii;

15.  ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie może zastępować działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

16.  zwraca się do Komisji, by w przyszłych wnioskach wzywała organy krajowe do podawania dalszych informacji o sektorach mających potencjał wzrostu, a więc mogących zatrudniać pracowników, oraz do gromadzenia potwierdzonych danych dotyczących wpływu finansowania z EFG, w tym w odniesieniu do jakości, trwałości i zrównoważonego charakteru nowych miejsc pracy, liczby i odsetka osób samozatrudnionych i przedsiębiorstw typu start-up oraz współczynnika reintegracji, uzyskanych dzięki EFG;

17.  ponownie apeluje do Komisji o zapewnienie publicznego dostępu do wszystkich dokumentów związanych z pomocą z EFG;

18.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

19.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

20.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku złożonego przez Szwecję – EGF/2017/007 SE/Ericsson

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2018/514.)

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(4) Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1858 z dnia 11 października 2016 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (w następstwie wniosku ze Szwecji – EGF/2016/002 SE/Ericsson (Dz.U. L 284 z 20.10.2016, s. 25).


Decyzja Komisji w sprawie zastosowania art. 7 ust. 1 TUE w związku z sytuacją w Polsce
PDF 314kWORD 48k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie decyzji Komisji o zastosowaniu art. 7 ust. 1 TUE w związku z sytuacją w Polsce (2018/2541(RSP))
P8_TA(2018)0055B8-0119/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając uzasadniony wniosek Komisji z dnia 20 grudnia 2017 r., złożony zgodnie z art. 7 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie praworządności w Polsce: wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie stwierdzenia wyraźnego ryzyka poważnego naruszenia przez Rzeczpospolitą Polską zasady praworządności (COM(2017)0835)(1),

–  uwzględniając zalecenie Komisji (UE) 2018/103 z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie praworządności w Polsce uzupełniające zalecenia (UE) 2016/1374, (UE) 2017/146 i (UE) 2017/1520(2),

–  uwzględniając decyzję Komisji o postawieniu Polski przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej na mocy art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej za naruszenie prawa Unii przez ustawę zmieniającą prawo o ustroju sądów powszechnych(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie sytuacji w zakresie praworządności i demokracji w Polsce(4) oraz wcześniejsze rezolucje na ten temat,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w rezolucji z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie sytuacji w zakresie praworządności i demokracji w Polsce stwierdza się, iż obecna sytuacja w Polsce niesie wyraźne ryzyko poważnego naruszenia wartości, o których mowa w art. 2 TUE;

1.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję Komisji z dnia 20 grudnia 2017 r. o zastosowaniu art. 7 ust. 1 TUE w związku z sytuacją w Polsce i popiera apel Komisji do polskich władz o rozwiązanie tych problemów;

2.  wzywa Radę do podjęcia szybkich działań zgodnie z przepisami art. 7 ust. 1 TUE;

3.  wzywa Komisję i Radę, by regularnie udzielały Parlamentowi kompletnych informacji o dokonywanych postępach i działaniach podejmowanych na każdym etapie procedury;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji i Radzie, prezydentowi, rządowi i parlamentowi Polski, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie Europy oraz Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).

(1) COM(2017)0835.
(2) Dz.U. L 17 z 23.1.2018, s. 50.
(3) SEC(2017)0560.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0442.


Stan praw podstawowych w UE w 2016 r.
PDF 371kWORD 65k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie stanu praw podstawowych w UE w 2016 r. (2017/2125(INI))
P8_TA(2018)0056A8-0025/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając odniesienia zawarte w poprzednich sprawozdaniach dotyczących stanu praw podstawowych w Unii Europejskiej,

–  uwzględniając poprzednie rezolucje Parlamentu Europejskiego, a także innych instytucji oraz agencji europejskich i międzynarodowych,

–  uwzględniając sprawozdania krajowych, europejskich i międzynarodowych organizacji pozarządowych,

–  uwzględniając prace prowadzone przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA), Radę Europy i Komisję Wenecką,

–  uwzględniając orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka,

–  uwzględniając prace Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Spraw Konstytucyjnych, Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz Komisji Petycji,

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, a także dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową,

–  uwzględniając wspólne oświadczenie afrykańskich i europejskich przywódców z dnia 1 grudnia 2017 r. w sprawie sytuacji migrantów w Libii, złożone w następstwie szczytu Unia Afrykańska – Unia Europejska (UA – UE) w Abidżanie,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0025/2018),

A.  mając na uwadze, że podstawę europejskiej integracji stanowi poszanowanie i promowanie praw człowieka, podstawowych wolności, demokracji, praworządności oraz wartości i zasad zapisanych w traktatach unijnych, w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i w międzynarodowych instrumentach dotyczących praw człowieka;

B.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 2 TUE Unia Europejska opiera się na wartościach poszanowania godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji, równości, nadrzędności prawa i praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości, które to wartości są wspólne wszystkim państwom członkowskim i których musi przestrzegać i czynnie promować UE, a także każde państwo członkowskie we wszystkich politykach, zarówno w wymiarze wewnętrznym, jak i międzynarodowym i w spójny sposób; mając na uwadze, że zgodnie z art. 17 TUE Komisja musi zapewnić stosowanie traktatów;

C.  mając na uwadze, że poszanowanie praworządności jest warunkiem wstępnym ochrony praw podstawowych oraz mając na uwadze, że państwa członkowskie ponoszą ostateczną odpowiedzialność za ochronę praw człowieka wszystkich ludzi w drodze uchwalania i wdrażania międzynarodowych traktatów i konwencji dotyczących praw człowieka; mając na uwadze, że praworządność i prawa podstawowe powinny być stale konsolidowane; mając na uwadze, że wszelkie próby podważenia tych zasad odbywają się ze szkodą nie tylko dla danego państwa członkowskiego, lecz również całej Unii;

D.  mając na uwadze, że przystąpienie UE do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności stanowi zobowiązanie traktatowe na mocy art. 6 ust. 2 TUE,

E.  mając na uwadze, że należy zwrócić szczególną uwagę na ochronę praw człowieka w odniesieniu do grup znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji;

F.  mając na uwadze, że nadużycia dotyczące zarządzania obserwowane w niektórych państwach członkowskich wskazują na wybiórcze podejście do korzyści i obowiązków wynikających z członkostwa w UE, a sprzeciw tych państw członkowskich wobec pełnego podporządkowania się prawu europejskiemu, rozdziału władz, niezależności wymiaru sprawiedliwości i przewidywalności działań państwa zagraża wiarygodności UE jako przestrzeni prawa;

G.  mając na uwadze, że w 2016 r. wciąż napływali do Europy migranci i osoby ubiegające się o azyl(1); mając na uwadze, że wielu z tych migrantów przybywa nadzwyczaj niebezpiecznymi drogami, oddając swoje życie w ręce przemytników i przestępców oraz narażając się na przemoc, nadużycia i wykorzystanie; mając na uwadze, że według danych Biura UNHCR 27 % migrantów przybywających do Europy przez Morze Śródziemne to dzieci; mając na uwadze, że według sprawozdań Unicef-IOM (Międzynarodowa Organizacja ds. Migracji) około jedna czwarta badanych nastolatków na szlaku środkowośródziemnomorskim nigdy nie chodziła do szkoły;

H.  mając na uwadze, że w 2016 r. rasistowskie i ksenofobiczne reakcje wobec uchodźców, osób ubiegających się o azyl i migrantów były rozpowszechnione, oraz mając na uwadze, że grupy ludności w szczególnie trudnej sytuacji nadal doświadczają większej dyskryminacji, przemocy i ponownej traumy w trakcie procedury azylowej;

I.  mając na uwadze, że silna presja migracyjna, pod którą znajdują się od kilku lat niektóre państwa członkowskie, wymaga prawdziwej unijnej solidarności w celu stworzenia odpowiednich struktur przyjmowania dla osób będących w najtrudniejszej sytuacji i najbardziej narażonych; mając na uwadze, że wielu z tych migrantów jest zdanych na łaskę przemytników i przestępców oraz narażonych na łamanie praw, w tym przemoc, nadużycia i wykorzystanie;

J.  mając na uwadze, że kobiety i dzieci są większym stopniu narażone na ryzyko handlu ludźmi, wykorzystania i niegodziwego traktowania w celach seksualnych ze strony handlarzy ludźmi, w związku z czym należy stworzyć i wzmocnić systemy ochrony dzieci, aby zapobiegać i przeciwdziałać przemocy, nadużyciom, zaniedbaniu i wykorzystywaniu dzieci, zgodnie z zobowiązaniami w ramach Planu działania z Valetty;

K.  mając na uwadze, że z powodu nieprzerwanej fali ataków terrorystycznych na całym terytorium UE zrodziła się powszechna nieufność wobec muzułmanów, zarówno obywateli UE, jak i migrantów, a niektóre partie polityczne wykorzystują ten brak zaufania, przyjmując retorykę izolacjonizmu kulturowego i nienawiści do obcych;

L.  mając na uwadze, że systematyczne korzystanie ze stanu wyjątkowego oraz z nadzwyczajnych środków sądowych i administracyjnych, a także kontroli na granicach jest w znacznym stopniu nieskuteczne wobec terrorystów, którzy często okazują się być długoterminowymi rezydentami, a nawet obywatelami państw członkowskich UE;

M.  mając na uwadze, że środki polityczne przyjmowane przez wiele państw członkowskich w reakcji na przybycie osób ubiegających się o azyl i migrantów obejmują ponowne wprowadzanie kontroli na granicach wewnętrznych w strefie Schengen, która to kontrola jest postrzegana coraz częściej jako stała, a nie czasowa;

N.  mając na uwadze, że nawoływanie do nienawiści obejmuje wszystkie formy wypowiedzi, zarówno w internecie, jak i poza nim, które zwielokrotniają, propagują lub uzasadniają nienawiść rasową, ksenofobię lub uprzedzenia wobec osób ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub wyznanie, przekonania polityczne lub wszelkie inne, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną lub inne formy nienawiści oparte na nietolerancji lub zachęcają do tych czynów, w tym wypowiedzi partii politycznych i liderów politycznych promujące rasistowskie i ksenofobiczne idee, polityki, wypowiedzi i praktyki oraz rozpowszechnianie fałszywych informacji; mając na uwadze, że rozwój nowych rodzajów mediów ułatwia głoszenie nienawiści w internecie; mając na uwadze, że zgodnie z opinią Rady Europy zjawisko nawoływania do nienawiści w internecie wymaga dodatkowej analizy i działań z myślą o regulacji i znalezieniu nowych sposobów walki z tego rodzaju wypowiedziami;

O.  mając na uwadze ryzyko, że zwiększony poziom nienawiści lub przemocy rasowej bądź nienawiści lub przemocy ze względu na płeć i ksenofobii, w postaci przestępstw z nienawiści, fałszywych informacji, anonimowych wiadomości rozpowszechnianych w serwisach społecznościowych i na innych platformach internetowych, manifestacji lub propagandy politycznej, zaczyna być postrzegany w państwach członkowskich jako normalny;

P.  mając na uwadze, że nowoczesne społeczeństwa nie mogą funkcjonować ani rozwijać się bez wolnego, niezależnego, profesjonalnego i odpowiedzialnego systemu środków masowego przekazu opartego na takich zasadach, jak weryfikacja faktów, gotowość do wyrażania wielu świadomych opinii, ochrona poufności źródeł informacji i bezpieczeństwo dziennikarzy, ochrona wolności wypowiedzi oraz sposoby ograniczenia nieprawdziwych informacji; mając na uwadze, że media publiczne odgrywają kluczową rolę w zapewnieniu niezależności mediów;

Q.  mając na uwadze, że wszystkie niedawne sprawozdania przedstawione przez międzynarodowe i europejskie agencje i organizacje, a także przez społeczeństwo obywatelskie, w tym organizacje pozarządowe, wskazują na postępy w wielu obszarach; mając jednak na uwadze, że łamanie praw podstawowych utrzymuje się w niektórych państwach członkowskich, w tym w postaci dyskryminacji mniejszości, korupcji, tolerowania mowy nienawiści, warunków przetrzymywania oraz warunków życia migrantów;

R.  mając na uwadze, że w sprawozdaniu Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej pt. „Przemoc wobec kobiet: badanie na poziomie UE”, opublikowanym w marcu 2014 r., stwierdzono, że jedna trzecia wszystkich kobiet w Europie doświadczyła przemocy fizycznej lub seksualnej co najmniej raz w ciągu dorosłego życia, a 20 % doświadczyło nękania w internecie; mając na uwadze, że przemoc wobec kobiet i przemoc ze względu na płeć, zarówno fizyczna, jak i psychiczna, są powszechne w UE i muszą być rozumiane jako skrajne formy dyskryminacji, która dotyka kobiety na wszystkich poziomach społeczeństwa; mając na uwadze, że potrzebne są dalsze działania w celu zachęcania kobiet będących ofiarami przemocy do zgłaszania swych doświadczeń i poszukiwania pomocy;

S.  mając na uwadze, że poszanowanie praw osób należących do mniejszości oraz prawo do równego traktowania jest jedną z podstawowych zasad UE; mając na uwadze, że około 8 % obywateli UE należy do mniejszości narodowych, a około 10 % posługuje się językiem regionalnym lub mniejszościowym; mając na uwadze, że obecnie – z wyjątkiem postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – UE dysponuje narzędziami o ograniczonej skuteczności, aby reagować na systematyczne i instytucjonalne przejawy dyskryminacji, rasizmu i ksenofobii wobec mniejszości; mając na uwadze, że występują rozbieżności między państwami członkowskimi w uznawaniu mniejszości i poszanowaniu ich praw; mając na uwadze, że pomimo licznych apeli kierowanych do Komisji podjęto jedynie ograniczone kroki, aby zapewnić skuteczną ochronę mniejszości;

T.  mając na uwadze, że media cyfrowe dały dzieciom szerokie możliwości; mając jednak na uwadze, że jednocześnie dzieci stają przed nowymi zagrożeniami; mając na uwadze, że należy uczyć dzieci na temat ich praw podstawowych w świecie cyfrowym, aby uczynić go bezpieczniejszym dla nich; mając na uwadze, że telefony zaufania dla dzieci stanowią kluczowe narzędzia w przypadkach związanych z naruszaniem praw dziecka; mając na uwadze, że rozwój umiejętności cyfrowych, w tym umiejętności korzystania z mediów i informacji, powinien być promowany w ramach podstawowego programu nauczania już od pierwszych lat w szkole; mając na uwadze, że prawa podstawowe powinny być promowane i chronione w internecie w taki sam sposób i w takim samym zakresie, jak w świecie rzeczywistym;

U.  mając na uwadze, że usługi administracji elektronicznej stały się coraz bardziej dostępne w całej UE w 2016 r.; mając na uwadze, że europejski portal „e-Sprawiedliwość” umożliwia wszystkim obywatelom i prawnikom uzyskanie informacji na temat europejskich i krajowych procedur prawnych oraz funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości;

Praworządność

1.  oświadcza, że ani suwerenność krajowa, ani zasada pomocniczości nie mogą stanowić uzasadnienia ani legitymacji dla systematycznego odmawiania przez dane państwo członkowskie stosowania się do do podstawowych wartości UE przyświecających redagowaniu artykułów wprowadzających traktatów europejskich, które państwa członkowskie dobrowolnie podpisały i których zobowiązały się przestrzegać;

2.  stwierdza, że spełnianie przez państwa kryteriów kopenhaskich w momencie przystąpienia do UE musi być stale monitorowane oraz być przedmiotem ciągłego dialogu w obrębie Parlamentu, Komisji i Rady, a także między tymi instytucjami;

3.  przypomina, że zgodnie z art. 17 ust. 1 TUE Komisja jako strażniczka traktatów posiada legitymację i uprawnienia do czuwania nad poszanowaniem przez wszystkie państwa członkowskie zasad praworządności i innych wartości wymienionych w art. 2 TUE; uważa w związku z tym, że działania podejmowane przez Komisję w celu wykonania tego zadania i sprawdzenia, czy warunki istniejące przed przystąpieniem danego państwa członkowskiego nadal są spełniane, nie mogą naruszać suwerenności państw członkowskich; przypomina, że również Rada ma obowiązek angażowania się w kwestie praworządności i sprawowania rządów; z zadowoleniem przyjmuje ideę regularnych rozmów na temat praworządności na forum Rady do Spraw Ogólnych i wzywa Radę do dalszych działań w tym kierunku, tak aby każde państwo członkowskie podlegało regularnej ocenie;

4.  przyjmuje do wiadomości starania podejmowane przez Komisję w celu dopilnowania, żeby wszystkie państwa członkowskie w pełni przestrzegały zasad praworządności, ale odnotowuje również nieskuteczność instrumentów wykorzystywanych do tej pory; uważa, że należy zbadać wszystkie możliwości dialogu, ale nie należy go przedłużać w nieskończoność bez wymiernych rezultatów; nalega, by art. 7 TUE przestał być postrzegany jedynie jako postanowienie hipotetyczne, lecz by stosowano go w przypadku, gdy zawiodą wszystkie inne środki; przypomina w tym kontekście, że uruchomienie art. 7 nie oznacza automatycznie nałożenia sankcji na dane państwo członkowskie;

5.  podkreśla, że UE potrzebuje wspólnego podejścia do sprawowania rządów w demokratycznym państwie i stosowania podstawowych wartości, które do tej pory nie istniały, a które muszą powstać w wyniku demokratycznego podjęcia decyzji i opracowania ich dzięki połączeniu doświadczeń poszczególnych europejskich systemów rządów; uważa, że te wspólne zasady sprawowania rządów powinny obejmować wspólną koncepcję roli większości w systemie demokratycznym, tak aby uniknąć wszelkich nadużyć mogących prowadzić do tyranii większości;

6.  przypomina o ścisłym powiązaniu między praworządnością a prawami podstawowymi; zauważa szeroką społeczną mobilizację obywateli europejskich, którzy okazują silne przywiązanie do praw podstawowych i wartości europejskich; przypomina w związku z tym potrzebę większego uświadomienia wszystkich Europejczyków na temat wspólnych wartości UE i Karty;

7.  uważa, że różnice w interpretacji i nieposzanowanie wartości wymienionych w art. 2 TUE osłabiają spójność europejskiego projektu, prawa wszystkich Europejczyków i wzajemne zaufanie konieczne między państwami członkowskimi;

8.  przypomina swoją rezolucję z dnia 25 października 2016 r.(2), w której Parlament zaleca utworzenie europejskiego mechanizmu na rzecz demokracji, praworządności i praw podstawowych; zauważa, że mechanizm ten byłby w centrum skoordynowanego europejskiego podejścia do sprawowania rządów, którego to podejścia obecnie brak; wzywa Komisję do przedstawienia wniosku w sprawie utworzenia takiego mechanizmu zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności;

9.  podkreśla, że szersze ramy monitorowania praworządności zapewniłyby lepszą spójność między istniejącymi narzędziami, większą skuteczność i coroczne oszczędności kosztów; podkreśla znaczenie wykorzystania różnorodnych i niezależnych źródeł w procesie monitorowania; przypomina, jak ważne jest zapobieganie naruszaniu praw podstawowych zamiast reagowania w przypadku powtarzającego się naruszania tych praw;

10.  zdecydowanie potępia wzrost ograniczenia wolności zgromadzeń, w niektórych przypadkach w postaci gwałtownych reakcji władz przeciwko protestującym; ponownie podkreśla zasadniczą rolę, jaką te podstawowe prawa odgrywają w funkcjonowaniu społeczeństw demokratycznych, i wzywa Komisję do odgrywania czynnej roli w promowaniu tych praw zgodnie z międzynarodowymi normami w dziedzinie praw człowieka;

11.  podkreśla, że prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości jest niezbędne do zapewnienia ochrony wszystkich praw podstawowych, demokracji i praworządności;

12.  podkreśla, że w swojej rezolucji z dnia 25 października 2016 r. wzywa Komisję do przygotowania i przeprowadzenia wspólnie ze społeczeństwem obywatelskim kampanii informacyjnej dającej obywatelom i mieszkańcom Unii pełną świadomość praw przysługujących im na mocy traktatów i Karty (np. wolności wypowiedzi, wolności zgromadzeń i prawa do głosowania), informującej o prawach obywateli do dochodzenia odszkodowania na drodze sądowej oraz o możliwościach wszczynania postępowań sądowych w przypadku naruszenia zasad demokracji, praworządności i praw podstawowych przez rządy krajowe lub instytucje Unii;

13.  wzywa Komisję jako strażniczkę traktatów, aby we współpracy z Agencją Praw Podstawowych Unii Europejskiej prowadziła aktualizowane bazy danych na temat sytuacji praw podstawowych w poszczególnych państwach członkowskich;

14.  przypomina, że korupcja zagraża praworządności, demokracji, prawom człowieka i równemu traktowaniu wszystkich obywateli; przypomina, że stanowi ona zagrożenie dla dobrego sprawowania władzy oraz dla sprawiedliwego i społecznie równego systemu sądowego, a także spowalnia rozwój gospodarczy; zachęca państwa członkowskie i instytucje UE do nasilenia walki z korupcją dzięki regularnemu weryfikowaniu sposobów wykorzystania unijnych i krajowych środków publicznych;

15.  podkreśla kluczową rolę odgrywaną przez świadków i informatorów w zagwarantowaniu, że działalność organizacji przestępczych lub poważne naruszenie zasad praworządności będą ścigane i ukarane;

16.  wzywa państwa członkowskie do ułatwienia szybkiego utworzenia Prokuratury Europejskiej;

Migracja i integracja

17.  zwraca uwagę, że siłą napędową migracji w państwach trzecich są przede wszystkim gwałtowne konflikty, prześladowania, nierówności, terroryzm, represyjne reżimy, klęski żywiołowe, kryzysy wywoływane przez człowieka i chroniczne ubóstwo;

18.  przypomina, że osoby ubiegające się o azyl i migranci nadal tracą życie i borykają się z wieloma zagrożeniami, próbując nielegalnie przedostać się przez zewnętrzne granice UE;

19.  wyraża zaniepokojenie faktem, że kilka państw członkowskich zaostrzyło polityczne podejście do kwestii azylu i migracji oraz że niektóre państwa członkowskie nie w pełni wywiązują się ze swoich zobowiązań w odniesieniu do tych obszarów;

20.  wzywa UE i jej państwa członkowskie, by umieściły solidarność i poszanowanie praw podstawowych imigrantów i osób ubiegających się o azyl w centrum polityki migracyjnej UE;

21.  równocześnie wzywa państwa członkowskie do przestrzegania i pełnego wdrożenia przyjętego wspólnego europejskiego pakietu azylowego i wspólnego prawodawstwa dotyczącego migracji, zwłaszcza do ochrony osób ubiegających się o azyl przed przemocą, dyskryminacją i przeżywaniem ponownej traumy podczas procesu azylowego, ze szczególnym uwzględnieniem grup najbardziej narażonych; przypomina, że dzieci stanowią niemal jedną trzecią osób wnioskujących o azyl i że są one w szczególnie trudnej sytuacji; wzywa Unię i państwa członkowskie, by wzmogły wysiłki w celu zapobiegania zaginięciom dzieci pozbawionych opieki;

22.  z zadowoleniem przyjmuje współpracę Agencji Praw Podstawowych i Frontexu przy opracowywaniu podręcznika na temat traktowania dzieci na granicach lądowych;

23.  wyraża zaniepokojenie znacznymi różnicami w warunkach przyjmowania oferowanych przez niektóre państwa członkowskie, które nie zapewniają odpowiedniego i godnego traktowania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową;

24.  zdecydowanie potępia nasilenie handlu ludźmi, którego sprawcy – w tym urzędnicy i podmioty rządowe – powinni zostać pociągnięci do odpowiedzialności i postawieni przed wymiarem sprawiedliwości, a także wzywa państwa członkowskie do zacieśnienia współpracy i nasilenia walki z przestępczością zorganizowaną, w tym z przemytem i handlem ludźmi, ale także z wykorzystaniem, pracą przymusową, niegodziwym traktowaniem w celach seksualnych i torturami, przy jednoczesnym zapewnieniu ochrony ofiar;

25.  przypomina, że kobiety i dzieci są bardziej narażone na ryzyko stania się w rękach handlarzy ludźmi ofiarami handlu ludźmi, wykorzystania i niegodziwego traktowania w celach seksualnych;

26.  jest zdania, że powinny być dostępne bezpieczne i legalne drogi migracji oraz że najlepszym sposobem ochrony praw osób, które nie mogą legalnie wjechać do Europy, jest zajęcie się pierwotnymi przyczynami przepływów migracyjnych, znalezienie trwałych rozwiązań konfliktów, a także rozwój współpracy i partnerstwa; jest przekonany, że powinno to przyczynić się do dynamicznego i solidnego rozwoju krajów pochodzenia i tranzytu dzięki rozwijaniu lokalnych gospodarek i zapewnieniu nowych możliwości na miejscu, jak również inwestowaniu w systemy azylowe w krajach tranzytu, które w pełni przestrzegają prawa międzynarodowego i praw podstawowych w tym zakresie;

27.  wzywa UE i państwa członkowskie, by wzmocniły bezpieczne i legalne drogi migracji dla uchodźców, a w szczególności zwiększyły liczbę miejsc przesiedleńczych proponowanych uchodźcom w najtrudniejszej sytuacji;

28.  przypomina, że polityka w dziedzinie powrotów powinna opierać się na pełnym poszanowaniu praw podstawowych migrantów, łącznie z prawem do korzystania z zasady non-refoulement; uważa, że należy poświęcić należytą uwagę kwestii ochrony godności osób odsyłanych, i wzywa w związku z tym, by zwiększyć możliwości dobrowolnego powrotu i wsparcie dla reintegracji w społeczeństwie kraju pochodzenia;

29.  podkreśla, że UE powinna wspierać politykę przyjmowania i integracji we wszystkich państwach członkowskich oraz że niedopuszczalne jest twierdzenie przez niektóre państwa członkowskie, iż zjawisko migracji nie jest ich problemem; podkreśla fakt, że we wszystkich strategiach politycznych dotyczących migracji i integracji należy zawsze przestrzegać zasad równego traktowania i niedyskryminacji; z zadowoleniem przyjmuje stworzenie europejskiej sieci integracji i zaleca większą wymianę najlepszych praktyk między państwami członkowskimi w zakresie integracji;

30.  przypomina, że należy zapewnić edukację migrantom, zarówno dzieciom, jak i dorosłym, gdyż jest to nieodzowne do ich integracji ze społeczeństwem przyjmującym; zwraca uwagę na ich szczególne potrzeby, w szczególności w zakresie nauki języka; podkreśla, że we wszystkich państwach członkowskich należy przyjąć środki zapewniające im dostęp do opieki zdrowotnej, dobre warunki życia i możliwość łączenia rodzin;

31.  podkreśla potrzebę zapewnienia ogółowi społeczeństwa zasobów edukacyjnych dotyczących dialogu międzykulturowego;

32.  podkreśla, że należy podjąć we wszystkich państwach członkowskich priorytetowe środki w celu zapewnienia wszystkim migrującym dzieciom odpowiednich i godziwych warunków przyjęcia, szkoleń językowych, podstaw dialogu międzykulturowego, edukacji i szkoleń zawodowych;

33.  wzywa państwa członkowskie do wzmocnienia ich służb ochrony dziecka, również tych, które są odpowiedzialne za dzieci osób ubiegających się o azyl, uchodźców i migrantów; wzywa Komisję do przedstawienia spójnej koncepcji systemów opieki w celu ochrony dobra małoletnich bez opieki; apeluje, by opracować i wprowadzić specjalne procedury w celu zapewnienia ochrony wszystkich dzieci, zgodnie z Konwencją ONZ o prawach dziecka;

34.  podkreśla absolutną konieczność jak najskuteczniejszej integracji ze społeczeństwem europejskim osób różnych wyznań, także tych, które mieszkają już w Unii Europejskiej od długiego czasu;

35.  podkreśla, że opracowanie strategii na rzecz włączenia społecznego i edukacji oraz polityki przeciwdziałania dyskryminacji i wykluczeniu pozwoliłoby zapobiec przystępowaniu osób szczególnie narażonych do radykalnych ugrupowań ekstremistycznych;

36.  zaleca, aby podejścia ukierunkowane na bezpieczeństwo, służące zwalczaniu wszelkich form radykalizacji i terroryzmu w Europie były uzupełniane, zwłaszcza w sferze sądowej, długoterminowymi strategiami politycznymi zapobiegającymi radykalizacji i rekrutowaniu obywateli Unii przez radykalne ugrupowania ekstremistyczne;

37.  jest zaniepokojony alarmującym wzrostem przejawów nienawiści, mowy nienawiści i rozprzestrzenianiem się fałszywych informacji; potępia występujące codziennie w UE przypadki przestępstw z nienawiści i mowy nienawiści, których podłożem jest rasizm, ksenofobia, nietolerancja religijna lub uprzedzenie do danej osoby ze względu na jej niepełnosprawność, orientację seksualną lub tożsamość płciową; podkreśla, że tolerancja wobec propagowania retoryki nienawiści i dezinformacji podsyca populizm i ekstremizm; uważa, że systematyczne działania podejmowane na mocy prawa cywilnego lub karnego mogą powstrzymać ten szkodliwy trend;

38.  podkreśla, że celowe rozpowszechnianie fałszywych informacji na temat wszelkich kategorii osób mieszkających w UE, praworządności i praw podstawowych poważnie zagraża unijnym wartościom demokratycznym i jedności UE;

39.  podkreśla, że sieci społecznościowe i anonimowość gwarantowana przez wiele różnych platform medialnych sprzyjają wyrażaniu nienawiści wszelkiego rodzaju, w tym skrajnie prawicowego ekstremizmu i ekstremizmu związanego z dżihadem, oraz przypomina, że internet nie może być przestrzenią bezprawia;

40.  przypomina o podstawowym znaczeniu wolności słowa, dostępu do informacji i mediów dla zagwarantowania demokracji i praworządności; zdecydowanie potępia przemoc, presję lub groźby, których ofiarami są dziennikarze i media, również w związku z ujawnianiem informacji na temat łamania praw podstawowych;

41.  potępia „normalizację” mowy nienawiści finansowanej lub popieranej przez władze, partie polityczne lub przywódców politycznych i przekazywanej przez media społecznościowe;

42.  przypomina, że walka z tymi zjawiskami opiera się na edukacji i świadomości społecznej; wzywa państwa członkowskie do wprowadzenia programów uświadamiających w szkołach oraz apeluje do Komisji o wsparcie wysiłków państw członkowskich w tym zakresie, zwłaszcza przez opracowanie wytycznych do tego typu działań;

43.  stwierdza, że należy regularnie uwrażliwiać funkcjonariuszy policji oraz organy sądowe w państwach członkowskich na przestępstwa z nienawiści oraz że ofiary tych przestępstw powinno się odpowiednio informować i zachęcać do zgłaszania tego typu przypadków; apeluje o przeprowadzenie ogólnounijnego szkolenia dla funkcjonariuszy policyjnych organów ścigania w UE, tak by byli oni zdolni do skutecznego zwalczania przestępstw z nienawiści i mowy nienawiści; podkreśla, że szkolenie to powinno być zorganizowane przez Agencję Unii Europejskiej ds. Szkolenia w Dziedzinie Ścigania (CEPOL) w oparciu o najlepsze praktyki na szczeblu krajowym oraz prace FRA;

44.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja powołała grupę wysokiego szczebla ds. zwalczania rasizmu, ksenofobii i innych form nietolerancji;

45.  wzywa powołaną przez Komisję grupę wysokiego szczebla, by podjęła w szczególności prace nad harmonizacją w Europie definicji „przestępstwa z nienawiści” i „mowy nienawiści”; wyraża przekonanie, że grupa ta powinna również pochylić się nad zagadnieniem mowy nienawiści i nawoływania do przemocy ze strony polityków;

46.  apeluje o położenie kresu temu zjawisku w drodze prowadzonego przez odpowiednie organy sądowe lepszego monitorowania, dochodzeń i ścigania autorów oświadczeń lub wypowiedzi sprzecznych z prawodawstwem unijnym, przy jednoczesnym zapewnieniu ochrony wolności wypowiedzi i prawa do prywatności, we współpracy ze społeczeństwem obywatelskim i przedsiębiorstwami z branży IT;

47.  wzywa w związku z powyższym Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego przekształcenia decyzji ramowej Rady w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych, tak aby obejmowała ona inne formy przestępstw z nienawiści;

Dyskryminacja

48.  potępia wszelką dyskryminację, niezależnie od jej podłoża, jak np. uprzedzenia ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, poglądy polityczne lub jakiekolwiek inne, przynależność do mniejszości narodowej, stan majątkowy, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną, jak stanowi art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, lub wszelkie inne formy nietolerancji i ksenofobii, oraz przypomina art. 2 TUE;

49.  uznaje, że sekularyzacja – jako pełny rozdział kościoła od państwa – oraz neutralność państwa stanowią kluczowy element ochrony wolności religii lub przekonań, gwarantujący równe traktowanie wszystkich religii i przekonań oraz przeciwdziałający dyskryminacji ze względu na religię lub przekonania;

50.  zwraca uwagę, że proponowana dyrektywa w sprawie równego traktowania z 2008 r. wciąż czeka na zatwierdzenie przez Radę; ponownie apeluje do Rady o jak najszybsze przyjęcie stanowiska w sprawie tego wniosku;

51.  przypomina o obowiązku pełnego wykonania przez państwa członkowskie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/38/WE w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich;

52.  przypomina, że prawa człowieka są uniwersalne i że żadna mniejszość nie powinna być dyskryminowana; podkreśla, że prawa mniejszości są nieodłącznym elementem zasady praworządności; odnotowuje, że brak poszanowania zasady praworządności wiąże się z wyższym ryzykiem naruszania praw mniejszości;

53.  potępia doświadczane przez Romów przypadki dyskryminacji, segregacji, mowy nienawiści, przestępstw popełnianych z nienawiści oraz wykluczenia społecznego; potępia ciągłą dyskryminację Romów w dostępie do mieszkań, opieki zdrowotnej, kształcenia i rynku pracy; przypomina, że wszyscy europejscy obywatele powinni otrzymywać taką samą pomoc i ochronę, niezależnie od ich pochodzenia etnicznego;

54.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do gromadzenia wiarygodnych i porównywalnych danych w porozumieniu z przedstawicielami mniejszości, aby dokonywać pomiaru nierówności i dyskryminacji;

55.  zwraca się do państw członkowskich o wymianę dobrych praktyk i stosowanie sprawdzonych i wypróbowanych rozwiązań przy rozwiązywaniu problemów mniejszości na terenie całej Unii Europejskiej;

56.  podkreśla, jak ważne jest prowadzenie egalitarnej polityki, dzięki której wszystkie mniejszości etniczne, kulturowe i religijne mogą bez przeszkód korzystać ze swoich praw podstawowych;

57.  zachęca te państwa członkowskie, które jeszcze tego nie uczyniły, do ratyfikowania Konwencji ramowej o ochronie mniejszości narodowych i Europejskiej karty języków regionalnych lub mniejszościowych; przypomina ponadto o potrzebie wdrożenia zasad opracowanych w ramach Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE);

58.  wzywa państwa członkowskie do należytego uwzględnienia praw mniejszości, zapewnienia prawa do używania języka mniejszościowego oraz do ochrony różnorodności językowej w Unii; wzywa Komisję do udoskonalenia planu promowania nauczania i używania języków regionalnych jako potencjalnej metody zwalczania dyskryminacji językowej w UE;

59.  zachęca, by włączyć do programów szkolnych treści nauczania o wartościach związanych z tolerancją, aby zapewnić dzieciom narzędzia, których potrzebują do rozpoznawania wszelkich form dyskryminacji, niezależnie od tego, czy mają one charakter antymuzułmański, antysemicki, antyafrykański, antycygański, czy wymierzone są przeciwko osobom LGBTI lub jakiejkolwiek innej mniejszości;

60.  wzywa Komisję do udostępniania najlepszych praktyk państw członkowskich w zakresie zwalczania stereotypów płciowych w szkole;

61.  ubolewa nad faktem, że osoby LGBTI doświadczają nękania i prześladowania oraz są dyskryminowane w różnych dziedzinach życia;

62.  potępia wszelkie formy dyskryminacji wobec osób LGBTI; zachęca państwa członkowskie do przyjęcia praw i strategii politycznych na rzecz zwalczania homofobii i transfobii;

63.  zachęca Komisję do przedstawienia planu, który zagwarantuje równe prawa i możliwości wszystkim obywatelom i który będzie szanować kompetencje państw członkowskich, oraz do monitorowania prawidłowej transpozycji i prawidłowego wykonywania przepisów unijnych dotyczących praw osób LGBTI; wzywa Komisję i państwa członkowskie do ścisłej współpracy z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego działającymi na rzecz praw osób LGBTI;

64.  wzywa państwa członkowskie, które przyjęły ustawodawstwo w zakresie związków partnerskich lub małżeńskich między osobami tej samej płci, do uznania przepisów przyjętych przez inne państwa członkowskie i mających podobne skutki; przypomina o obowiązku pełnego wdrożenia przez państwa członkowskie dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, w tym w odniesieniu do par osób tej samej płci i ich dzieci; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że coraz więcej państw członkowskich wprowadza lub przyjmuje własne akty prawne dotyczące konkubinatu, cywilnych związków partnerskich i małżeństw w celu przezwyciężania dyskryminacji ze względu na orientację seksualną, z którą to dyskryminacją spotykają się pary osób o tej samej płci i ich dzieci, a ponadto wzywa pozostałe państwa członkowskie do wprowadzenia podobnych aktów prawnych; wzywa Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego pełnego wzajemnego uznawania skutków prawnych wszystkich aktów stanu cywilnego w całej UE, w tym w odniesieniu do prawnego uznawania płci, związków małżeńskich i zarejestrowanych związków partnerskich, tak aby ograniczyć dyskryminujące przeszkody prawne i administracyjne napotykane przez obywateli korzystających ze swobody przepływu osób;

65.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy zakazujące terapii konwersyjnej osób LGBTI oraz uznawania transpłciowości za zaburzenie, a także wzywa wszystkie państwa członkowskie, by przyjęły podobne środki wyrażające szacunek i potwierdzające prawo do tożsamości płciowej i ekspresji płciowej;

66.  ubolewa, że osoby transpłciowe są nadal uważane w większości państw członkowskich za osoby chore umysłowo, i wzywa te państwa do dokonania przeglądu krajowych katalogów dotyczących zdrowia psychicznego oraz do opracowania alternatywnych, niestygmatyzujących modeli dostępu, a także zadbania o to, by konieczne z punktu widzenia medycznego leczenie było dostępne dla wszystkich osób transpłciowych; ubolewa, że obecnie kilka państw członkowskich wciąż utrzymuje wobec osób transpłciowych takie wymogi, jak poddanie się zabiegowi medycznemu, by uzyskać uznanie zmiany płci (m.in. w paszportach i urzędowych dokumentach tożsamości), lub przymusowa sterylizacja warunkująca zmianę płci; zwraca uwagę, że takie wymogi stanowią rażące naruszenie praw człowieka; wzywa Komisję do przekazania państwom członkowskim wytycznych na temat najlepszych w Europie wzorców prawnego uznawania płci; wzywa państwa członkowskie do uznawania zmiany płci oraz zapewnienia dostępu do szybkich, przystępnych i przejrzystych procedur prawnego uznawania płci, nieobwarowanych wymogami medycznymi, takimi jak zabieg, sterylizacja bądź pozytywna opinia psychiatry;

67.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę przedstawioną przez Komisję w dążeniu do zaprzestania uznawania tożsamości transpłciowych za zaburzenie w ramach przeglądu Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób (ICD) Światowej Organizacji Zdrowia; wzywa Komisję do wzmożenia starań, by niezgodności płciowej w dzieciństwie nie uznano za nową pozycję w międzynarodowej klasyfikacji chorób;

68.  wzywa Komisję do zgromadzenia danych o naruszeniach praw człowieka, z którymi stykają się osoby interseksualne we wszystkich dziedzinach życia, oraz do przedstawienia państwom członkowskim wytycznych dotyczących najlepszych praktyk w sferze ochrony praw podstawowych osób interseksualnych; ubolewa, że w państwach członkowskich Unii Europejskiej wciąż dokonuje się „normalizujących” operacji narządów płciowych u dzieci interseksualnych, mimo że nie są one konieczne z medycznego punktu widzenia, a zabiegi medyczne powodują u dzieci długotrwałe urazy psychologiczne;

69.  wzywa państwa członkowskie, by w pełni wdrożyły dyrektywę w sprawie praw ofiar(3) oraz by zidentyfikowały luki we własnych systemach ochrony praw ofiar oraz im zaradziły, a także zwróciły szczególną uwagę na grupy najbardziej wrażliwe, na przykład na prawa dzieci, mniejszości oraz ofiar przestępstw popełnianych z nienawiści;

70.  pilnie wzywa UE i jej państwa członkowskie do zwalczania wszelkich form przemocy i dyskryminacji wobec kobiet oraz do ścigania sprawców; wzywa państwa członkowskie w szczególności do podejmowania efektywnych działań w związku ze skutkami przemocy domowej i wszelkimi formami wykorzystywania seksualnego, w tym w odniesieniu do dzieci uchodźców i imigrantów oraz wczesnych lub przymusowych małżeństw;

71.  apeluje do państw członkowskich o wymianę najlepszych praktyk oraz prowadzenie regularnych szkoleń dla pracowników służb policyjnych i sądowych na temat nowych form przemocy wobec kobiet;

72.  z zadowoleniem przyjmuje podpisanie przez wszystkie państwa członkowskie konwencji stambulskiej, a także podpisanie jej przez Unię Europejską; wzywa do ratyfikacji konwencji państwa członkowskie, które jeszcze tego nie uczyniły;

73.  nalega, by państwa członkowskie wzmogły wysiłki zmierzające do przeciwdziałania molestowaniu seksualnemu i napaściom na tle seksualnym;

74.  przypomina, że ubóstwo osób starszych jest szczególnie niepokojące w przypadku kobiet z uwagi na wciąż utrzymujące się zróżnicowanie wynagrodzeń ze względu na płeć, które skutkuje zróżnicowaniem emerytur ze względu na płeć;

75.  wzywa państwa członkowskie do opracowania odpowiednich strategii politycznych wspierających kobiety starsze oraz eliminujących strukturalne przyczyny rozbieżności płacowych we względu na płeć;

76.  podkreśla, że należy położyć kres dyskryminacji osób niepełnosprawnych przez przyznanie im równych praw społecznych i politycznych, w tym prawa głosu, zgodnie z Konwencją ONZ o prawach osób niepełnosprawnych;

77.  uznaje, że zdrowie seksualne i reprodukcyjne kobiet jest związane z wieloma prawami człowieka, w tym prawem do życia, prawem do bycia wolnym od tortur, prawem do zdrowia, prawem do prywatności, prawem do kształcenia i zakazem dyskryminacji; podkreśla w związku z powyższym, że osoby niepełnosprawne mają prawo do korzystania na równi z innymi osobami z przysługujących im praw podstawowych;

78.  wzywa UE i jej państwa członkowskie do uznania podstawowego prawa do dostępu do profilaktycznej opieki zdrowotnej; podkreśla, że Unia musi odgrywać rolę w podnoszeniu świadomości na temat najlepszych praktyk w tej kwestii i promowaniu ich, w tym w kontekście unijnej strategii zdrowia, przy jednoczesnym poszanowaniu kompetencji państw członkowskich, ponieważ zdrowie jest podstawowym prawem człowieka niezbędnym do korzystania z innych praw człowieka; przypomina w związku z powyższym, że spójność polityki wewnętrznej i zewnętrznej UE w dziedzinie praw człowieka ma ogromne znaczenie;

79.  podkreśla, że każdy system nieograniczonego masowego nadzoru stanowi poważną ingerencję w prawa podstawowe obywateli; podkreśla, że wszelkie wnioski ustawodawcze w państwach członkowskich dotyczące możliwości organów wywiadowczych w zakresie nadzoru powinny zawsze być zgodne z Kartą oraz zasadą konieczności, proporcjonalności i legalności;

80.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do upowszechniania informacji o numerze interwencyjnym w sprawie zaginionych dzieci (116 000) i telefonach zaufania dla dzieci (116 i 111) wśród ogółu społeczeństwa i odpowiednich podmiotów krajowych systemów ochrony dzieci; wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania obywatelom dostępu do odpowiednich, przyjaznych dzieciom usług, dostępnych w całej UE przez całą dobę; wzywa państwa członkowskie i Komisję, by w razie potrzeby przeznaczyły wystarczające środki na ten cel;

81.  wzywa instytucje i państwa członkowskie UE, by pilnie połączyły wysiłki zmierzające do zwalczania naruszeń praw dzieci w internecie; ponownie zwraca się do państw członkowskich, które tego nie dokonały, o transpozycję i skuteczne wdrożenie dyrektywy w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej(4); wzywa państwa członkowskie do zwiększenia zdolności prawnej, możliwości technicznych i zasobów finansowych organów ścigania w celu zacieśnienia współpracy, m.in. z Europolem, aby skuteczniej przeciwdziałać temu zjawisku; podkreśla rolę, jaką odgrywają specjaliści pracujący z dziećmi w wykrywaniu oznak przemocy fizycznej i psychicznej wobec dzieci, w tym cyberprzemocy; wzywa państwa członkowskie do zadbania o szerzenie wiedzy wśród tych osób, a także do zapewnienia im odpowiednich szkoleń;

82.  zwraca uwagę na pozytywne przemiany w niektórych państwach członkowskich w odniesieniu do praw ofiar; stwierdza jednak, że nadal występują wyraźne luki w ogólnych usługach wsparcia dla ofiar przestępstw;

83.  z zadowoleniem przyjmuje plan działania UE na rzecz administracji elektronicznej na lata 2016–2020 oraz europejski plan działania dotyczący e-sprawiedliwości (na lata 2014–2018);

84.  zachęca Komisję do powołania koordynatorów UE ds. afrofobii i antycygańskości odpowiadających za poprawę koordynacji i spójności między instytucjami i agencjami unijnymi, państwami członkowskimi i podmiotami międzynarodowymi, a także za prace nad obecnymi i przyszłymi strategiami UE w zakresie zwalczania afrofobii i antycygańskości; podkreśla w szczególności, że należy zwiększyć rolę unijnego koordynatora ds. antycygańskości i uzupełnić działania Działu Komisji Europejskiej ds. Niedyskryminacji i Koordynacji Kwestii dotyczących Romów przez wzmocnienie zespołu, przyznanie odpowiednich środków oraz zatrudnienie kolejnych pracowników, tak aby dział ten dysponował wystarczającymi możliwościami przeciwdziałania antycygańskości, szerzenia wiedzy na temat zagłady Romów oraz upowszechniania pamięci o zagładzie; zaleca przyjęcie europejskich ram krajowych strategii na rzecz zwalczania afrofobii, antysemityzmu i islamofobii;

85.  potępia podejmowane przez rządy państw członkowskich działania mające na celu osłabianie i demonizację społeczeństwa obywatelskiego i organizacji pozarządowych; wzywa państwa członkowskie do wsparcia organizacji społeczeństwa obywatelskiego, gdyż ich działania są często istotne jako uzupełnienie usług socjalnych zapewnianych przez państwo lub nawet jako wypełnienie luk w usługach, które nie są świadczone przez państwo;

86.  proponuje, by powołać unijnego koordynatora ds. przestrzeni obywatelskiej i demokracji odpowiedzialnego za koordynowanie prac prowadzonych w tej dziedzinie przez UE i państwa członkowskie, a jednocześnie pełniącego funkcję kontrolną oraz służącego za punkt kontaktowy dla organizacji pozarządowych w zakresie przypadków nękania, które ograniczają ich działalność;

87.  zachęca Komisję, by opracowała wytyczne dotyczące zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego oraz wskaźniki mierzące przestrzeń obywatelską;

o
o   o

88.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) http://migration.iom.int/docs/2016_Flows_to_Europe_Overview.pdf
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0409.
(3) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiająca normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępująca decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW.
(4) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępująca decyzję ramową Rady 2004/68/WSiSW, Dz.U. L 335 z 17.12.2011, s. 1).


Perspektywy i wyzwania dla unijnego sektora pszczelarskiego
PDF 565kWORD 74k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie perspektyw i wyzwań dla unijnego sektora pszczelarskiego (2017/2115(INI))
P8_TA(2018)0057A8-0014/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie zdrowia pszczół miodnych i wyzwań dla sektora pszczelarskiego(1),

–  uwzględniając konkluzje Rady ds. Rolnictwa i Rybołówstwa (8606/11 ADD 1 REV 1) w sprawie komunikatu Komisji w sprawie zdrowia pszczół miodnych (COM(2010)0714),

–  uwzględniając prace w ramach europejskiego tygodnia poświęconego pszczołom i zapylaniu – „EU BeeWeek” – organizowanego od 2012 r. w Parlamencie Europejskim,

–  uwzględniając sporządzone przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) sprawozdanie pt. „Collecting and Sharing Data on Bee Health: Towards a European Bee Partnership” [Gromadzenie danych i dzielenie się danymi na temat zdrowia pszczół: w kierunku europejskiego partnerstwa na rzecz pszczół] z września 2017 r. ustanawiające europejskie partnerstwo na rzecz pszczół,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0014/2018),

A.  mając na uwadze, że sektor pszczelarski stanowi integralną część rolnictwa europejskiego i liczy ponad 620 000 pszczelarzy w UE(2); mając na uwadze, że pszczelarstwo jest szeroko uprawiane jako hobby lub na potrzeby własnej konsumpcji, a także jako działalność zawodowa;

B.  mając na uwadze, że wśród wartości gospodarczych dostarczanych przez pszczoły znajdują się zapylenie i produkcja miodu, wosku pszczelego i innych produktów pszczelich; duże znaczenie mają również drewniane ramy i ule oraz turystyka pszczelarska;

C.  mając na uwadze, że sektor pszczelarski ma zasadnicze znaczenie dla UE i wnosi duży wkład do społeczeństwa, zarówno z punktu widzenia ekonomicznego (ok. 14,2 mld EUR rocznie), jak i środowiskowego dzięki utrzymaniu równowagi ekologicznej oraz zachowaniu różnorodności biologicznej, ponieważ 84 % gatunków roślin oraz 76 % produkcji żywności w Europie uzależnione jest od zapylania przez pszczoły dzikie i pszczoły miodne;

D.  mając na uwadze, że pszczoły i inne zapylacze dzięki zapylaniu gwarantują reprodukcję wielu roślin uprawnych i dzikich, bezpłatnie zapewniając tym samym produkcję żywności, bezpieczeństwo żywnościowe i zachowanie różnorodności biologicznej w Europie i na świecie; mając na uwadze, że w UE niedostatecznie docenia się znaczenie zapylania, które często traktuje się jako oczywiste, podczas gdy np. w USA na sztuczne zapylanie wydaje się 2 mld EUR rocznie; mając na uwadze, że w Europie żyje ok. 10 % wszystkich występujących na świecie gatunków pszczół; mając na uwadze, że według danych francuskiego Krajowego Instytutu Badań Agronomicznych śmiertelność pszczół kosztuje 150 mld EUR w skali światowej, co stanowi 10 % wartości rynkowej żywności i wskazuje na konieczność ochrony zapylaczy;

E.  mając na uwadze, że niedawne badania przeprowadzone przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) pokazały, że zwiększenie gęstości i różnorodności zapylaczy ma bezpośredni wpływ na wysokość zbiorów i dlatego może pomóc drobnym rolnikom w zwiększeniu wydajności średnio o 24 %;

F.  mając na uwadze, że nie wszystkie kraje mają system rejestracji pszczelarzy i pasiek, który ułatwia śledzenie rozwoju sektora, rynku i zdrowia pszczół;

G.  mając na uwadze, że w 2004 r. Komisja przyznała 32 mln EUR rocznie na krajowe programy wsparcia pszczelarstwa wyłącznie na potrzeby pszczelarstwa, a także mając na uwadze, że w 2016 r. kwota ta wzrosła do 36 mln EUR, lecz jest wciąż daleka od wystarczającej (stanowi jedynie 0,0003 % budżetu WPR);

H.  mając na uwadze, że w latach 2004–2016 liczba rojów pszczół miodnych wzrosła o 47,8 % dzięki przystąpieniu nowych państw członkowskich, ale finansowanie unijne zwiększyło się jedynie o 12 %, przez co dostępne środki unijne nie są wystarczające do utrzymania populacji pszczół i właściwego wsparcia pszczelarzy w zakresie odtwarzania rojów pszczół po stratach w populacji pszczół w państwach członkowskich dotkniętych dużą umieralnością tych owadów;

I.  mając na uwadze, że pomimo tego statystycznego wzrostu wielu zawodowych pszczelarzy zakończyło działalność, a w niektórych państwach członkowskich liczba rojów pszczół spadła o 50 % lub więcej(3) z powodu skutków zmian klimatu (np. wiosenne przymrozki, susza, pożary), stosowania pewnych chemicznych substancji czynnych oraz zakłóceń na unijnym wewnętrznym rynku miodu; mając na uwadze, że wciąż odnotowuje się liczne przypadki zimowych strat i zaburzeń;

J.  mając na uwadze, że krajowe programy wsparcia pszczelarstwa współfinansowane ze środków unijnych przynoszą ogólnie pozytywne skutki; mając na uwadze, że to raczej ich wdrażanie na szczeblu krajowym może czasami spowodować brak zaufania ze strony sektora, a tym samym spadek absorpcji środków;

K.  mając na uwadze szczególnie niekorzystną strukturę pokoleniową branży pszczelarskiej, gdyż jedynie niewielki odsetek pszczelarzy stanowią osoby przed pięćdziesiątym rokiem życia, co stanowi zagrożenie dla przyszłości sektora; mając na uwadze, że pszczelarstwo jest potencjalnym źródłem pracy i możliwości integracyjnych dla młodych ludzi na obszarach wiejskich, ponieważ w wielu regionach Europy dostęp do gruntów jest ograniczony;

L.  mając na uwadze, że rzetelna wiedza teoretyczna połączona ze szkoleniami praktycznymi jest ważna, ponieważ może ułatwić lepsze zrozumienie wyzwań stojących przed rojami pszczół oraz podejmowanie działań z tym związanych; mając na uwadze, że pszczelarze powinni działać w sposób odpowiedzialny i profesjonalny oraz w ścisłej współpracy z rolnikami, aby podjąć przyszłe wyzwania, takie jak zmiana klimatu, katastrofy naturalne, ograniczenie stref wypasu pszczół, ataki dzikich zwierząt i gatunków ptaków wędrownych w niektórych regionach (ule są bardzo narażone na takie zagrożenia, gdyż hodowlę pszczół często prowadzi się na wolnym powietrzu), a także duże obciążenia administracyjne w niektórych państwach członkowskich;

M.  mając na uwadze, że krajowe programy wsparcia pszczelarstwa współfinansowane ze środków unijnych zapewniają uczestnikom szansę udziału w projektach badawczych i rozwojowych; mając na uwadze, że udane projekty mogą znacząco przyczynić się do wzmocnienia sektora i zwiększenia jego potencjału opierania się kryzysom naturalnym i rynkowym; mając na uwadze, że przekazywanie wiedzy i wymiana dobrych i innowacyjnych praktyk przynoszą wartość dodaną europejskiemu sektorowi pszczelarskiemu, zwłaszcza gdy są uzupełnione specjalnym programem, jak np. obecny „Erasmus dla pszczelarzy” w ramach drugiego filaru WPR;

N.  mając na uwadze, że tak zwane rolnictwo koczownicze poza wieloma pozytywnymi aspektami wiąże się również z kilkoma problemami, zwłaszcza w zakresie przestrzegania zasad mających na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się zagrożeń, oraz że w związku z tym wymaga ono bardziej wnikliwych kontroli;

O.  mając na uwadze, że obserwowana obecnie zwiększona śmiertelność pszczół miodnych i dzikich zapylaczy w Europie jest niepokojąca, gdyż ma negatywne skutki dla rolnictwa, różnorodności biologicznej i ekosystemów; mając na uwadze, że na śmiertelność pszczół wpływa wiele czynników stresu, które różnią się w zależności od stref geograficznych, uwarunkowań lokalnych lub warunków klimatycznych; mając na uwadze, że czynniki te obejmują poważne skutki pojawienia się inwazyjnych gatunków obcych, takich jak Varroa destructor, mały chrząszcz ulowy (Aethina tumida), szerszeń azjatycki (Vespa vellutina) oraz zgnilec amerykański, a także takie choroby zwierząt, jak nosemoza, skutki stosowania niektórych substancji czynnych w produktach ochrony roślin i innych biocydach, zmianę klimatu, degradację środowiska, degenerację siedlisk i stopniowe zanikanie roślin kwitnących; mając na uwadze, że pszczoły są zależne od terenów rolniczych, gdyż obszary te i różnorodność upraw stanowią ich główne źródło pożywienia, w związku z czym korzystne i dla pszczelarzy, i dla rolników byłoby wydzielanie pewnego rodzaju obszarów proekologicznych zwanych „obszarami pszczelarskimi”, które następnie można by rozpowszechnić we wszystkich państwach członkowskich, zwłaszcza w okresach niewielkiego kwitnienia;

P.  mając na uwadze, że pszczelarze w obliczu chorób i pasożytów nękających pszczoły są często bezradni z powodu braku informacji, szkoleń i skutecznych środków zwalczających te zagrożenia, takich jak dostęp do produktów leczniczych dla pszczół; mając na uwadze, że pszczelarze otrzymują wsparcie na zwalczanie Varroa destructor, chociaż środki te nie są jeszcze w pełni zadowalające, gdyż prace badawczo-rozwojowe są nadal niewystarczające, zwłaszcza w odniesieniu do sposobów zwalczania gatunków pasożytniczych, skutków żywienia pszczół zgodnie z określoną dietą czy stosowania środków chemicznych;

Q.  mając na uwadze, że obowiązek zgłaszania przez pszczelarzy przypadków wystąpienia chorób i pasożytów prowadzi do systematycznej likwidacji uli i może ich zniechęcać do zgłaszania takich przypadków; mając na uwadze, że liczba dostępnych na rynku leków zwalczających choroby pszczół jest ograniczona i nie zaspokaja rosnącego zapotrzebowania na skuteczne leki weterynaryjne; mając na uwadze, że zbadano kilka substancji naturalnych pod kątem zwalczania warrozy, z których trzy stały się podstawą ekologicznych środków ochrony (kwas mrówkowy, kwas szczawiowy i tymol):

R.  mając na uwadze, że rolnictwo oparte na monokulturze, wykorzystujące odmiany roślin uprawnych i hybrydy uboższe w nektar i pyłek oraz o krótszych okresach kwitnienia znacznie zmniejszają zarówno różnorodność biologiczną, jak i zasięg terenów wykorzystywanych do wypasu pszczół; mając na uwadze, że brytyjscy badacze stwierdzili ostatnio, że lokalne i regionalne rasy pszczół mają większe szanse na przetrwanie na danym obszarze niż odmiany przesiedlone z innych terenów(4); mając na uwadze, że dobra kondycja i zrównoważony rozwój sektora pszczelarskiego w Europie w perspektywie długookresowej zależą od zapewnienia długoterminowej dobrej kondycji i zrównoważonego rozwoju lokalnych ekotypów pszczół miodnych z uwagi na ich różnorodność i zdolność do przystosowania się do lokalnego środowiska;

S.  mając na uwadze, że Międzyrządowa Platforma Naukowo-Polityczna w sprawie Różnorodności Biologicznej i Funkcjonowania Ekosystemów (IPBES) w przyjętym w dniu 26 lutego 2016 r. sprawozdaniu, a także Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody w swoich światowych zintegrowanych ocenach dotyczących środków owadobójczych o działaniu systemicznym ostrzegają o spadku liczby zapylaczy; mając na uwadze, że pszczoły są ważnym wskaźnikiem jakości środowiska;

T.  mając na uwadze, że pszczelarze, rolnicy, ekolodzy i obywatele oczekują działań opartych na wyraźnym naukowym konsensusie co do wszystkich przyczyn śmiertelności pszczół, łącznie ze skutkami substancji czynnych pestycydów (np. niektórych neonikotynoidów i innych środków owadobójczych o działaniu systemicznym), jak wskazała to EFSA;

U.  mając na uwadze, że różnice we wnioskach naukowych można częściowo wyjaśnić stosowaniem odmiennych metod analitycznych i protokołów badawczych; mając na uwadze, że brak koordynacji na szczeblu europejskim prac badawczych dotyczących zapylaczy, a także brak dostępnych zharmonizowanych danych dla zainteresowanych podmiotów prowadzi do mnożenia się rozbieżnych lub sprzecznych badań;

V.  mając na uwadze znaczenie utrzymania i pogłębiania dialogu oraz współpracy między wszystkimi zainteresowanymi stronami (pszczelarzami, rolnikami, naukowcami, organizacjami pozarządowymi, organami lokalnymi, przedsiębiorstwami produkującymi środki ochrony roślin, sektorem prywatnym, lekarzami weterynarii, ogółem społeczeństwa), aby skoordynować badania i udostępniać wszystkie odnośne zgromadzone dane na czas;

W.  mając na uwadze, że istnieje ogólne zapotrzebowanie na wspólną i zharmonizowaną bazę danych, zawierającą informacje dotyczące m.in. rodzajów upraw i praktyk rolnych, występowania szkodników i chorób, warunków klimatycznych i meteorologicznych, krajobrazu i infrastruktury, zagęszczenia rojów pszczół i współczynnika umieralności pszczół w poszczególnych regionach, a także na odpowiednie narzędzia i technologie informatyczne bezpieczne dla pszczół oraz na media, jak zaproponowano w inicjatywie europejskiego partnerstwa na rzecz pszczół, przyjętej w czerwcu 2017 r.; mając na uwadze, że wyniki kompleksowego przeglądu naukowego EFSA, już opóźnione o przeszło rok, są niezbędne do podejmowania decyzji na podstawie najnowszych wyników naukowych; mając na uwadze, że aby powstrzymać wymieranie i ograniczyć śmiertelność pszczół, konieczne jest jak najszybsze uzyskanie jasnych wyników – zwłaszcza w drodze badań terenowych – dotyczących wszystkich wskaźników zdrowia pszczół; mając na uwadze, że pszczelarze, rolnicy i obywatele oczekują, iż Komisja będzie ściśle monitorować – razem z odnośnymi agencjami UE i ekspertami z państw członkowskich – wytyczne EFSA w sprawie oceny skutków stosowania środków ochrony roślin dla pszczół, a także oczekują, że państwa członkowskie będą je należycie wdrażać;

X.  mając na uwadze, że produkcja miodu zależy także od warunków pogodowych, gdyż ciepła i wilgotna pogoda sprzyja produkcji miodu, natomiast zimno i wilgoć ją utrudniają; mając na uwadze, że straty poniesione w okresie jesienno-zimowym przyczyniają się do osłabienia rojów pszczół oraz do zmniejszenia produkcji miodu, sięgającego w niektórych państwach członkowskich 50 %, a nawet 100 % w niektórych regionach;

Y.  mając na uwadze, że należy zwrócić uwagę, iż wielkość populacji pszczół miodnych na różnych obszarach rolniczych nie jest jednakowa, tzn. rośnie w niektórych państwach produkujących miód, a spada w innych;

Z.  mając na uwadze, że większa śmiertelność pszczół zmusza pszczelarzy do bardziej regularnego dokupywania nowych rojów, co powoduje wzrost kosztów produkcji; mając na uwadze, że koszt roju pszczół wzrósł od 2002 r. przynajmniej czterokrotnie; mając na uwadze, że zastępowanie jednego roju pszczół innym często pociąga za sobą krótko- lub średnioterminowy spadek produkcji, ponieważ nowe roje są mniej wydajne w początkowym okresie po ich osadzeniu w nowej pasiece; mając na uwadze, że pszczelarze nigdy nie wykorzystują do produkcji takiej liczby rojów pszczół, jaką wykazują dane statystyczne, ponieważ na przestrzeni roku odbudowują liczbę rojów pszczół kosztem produkcji, jako że odbudowa strat w rojach również wymaga miodu;

AA.  mając na uwadze, że w niektórych państwach trzecich w ostatnich 15 latach odnotowano dwukrotny wzrost produkcji i wywozu miodu; mając na uwadze, że UE tylko w 60 % zaspokaja swoje zapotrzebowanie na miód i wskaźnik ten nie rośnie, podczas gdy liczba uli w Unii wzrosła prawie dwukrotnie w latach 2003–2016, a liczba pszczelarzy wzrosła w tym samym okresie z ok. 470 000 do ok. 620 000; mając na uwadze, że w 2016 r. trzema głównymi producentami miodu w Europie były Rumunia, Hiszpania i Węgry, a w następnej kolejności Niemcy, Włochy i Grecja;

AB.  mając na uwadze, że do UE przywozi się co roku ok. 40 % miodu; mając na uwadze, że w 2015 r. miód z przywozu był średnio 2,3 raza tańszy niż miód produkowany w UE; mając na uwadze, że do UE przywozi się ok. 200 000 t miodu rocznie, głównie z Chin, Ukrainy, Argentyny i Meksyku, co stwarza bardzo niekorzystne warunki konkurencji dla europejskich pszczelarzy w porównaniu z producentami z państw trzecich; mając na uwadze, że miód z przywozu często nie spełnia norm obowiązujących pszczelarzy w UE;

AC.  mając na uwadze, że konsumenci często sądzą, iż spożywają miód pochodzący z UE, podczas gdy część tego miodu w rzeczywistości jest mieszanką miodu wyprodukowanego w UE i miodu pochodzącego z państw trzecich, a duża część miodu z przywozu to miód podrobiony;

AD.  mając na uwadze, że podczas gdy w regionach o największej na świecie produkcji miodu od 2002 r. ilość produkowanego miodu pozostaje bez zmian lub spada z powodu złego stanu zdrowia pszczół, w Chinach ilość ta wzrosła w tym okresie dwukrotnie (ok. 450 000 t rocznie od 2012 r.), co stanowi więcej niż łączna produkcja miodu w UE, Argentynie, Meksyku, USA i Kanadzie;

AE.  mając na uwadze, że w 2015 r. ponad połowa przywiezionego do UE miodu pochodziła z Chin – 100 000 t, tj. dwa razy tyle, co w 2002 r., nawet jeśli w innych częściach świata liczba rojów pszczół malała; mając na uwadze, że zgodnie z opinią stowarzyszeń pszczelarzy i osób zajmujących się zawodowo pszczołami znaczna część miodu przywożonego z Chin może być podrobiona przez dodanie cukru trzcinowego lub kukurydzianego; mając na uwadze, że nie wszystkie państwa członkowskie są w stanie przeprowadzać analizy w punktach kontroli granicznej na zewnętrznych granicach UE w celu wykrycia nieprawidłowości w przywożonym miodzie;

AF.  mając na uwadze, że miód jest trzecim najczęściej podrabianym produktem na świecie; mając na uwadze, że podrabianie powoduje znaczne straty dla europejskich pszczelarzy i naraża konsumentów na poważne ryzyko zdrowotne;

AG.  mając na uwadze, że zdaniem specjalistów z sektora przedsiębiorstwa wywożące miód z Chin rozwiązały stwierdzony w 2002 r. problem chloramfenikolu nie w drodze przestrzegania przepisów, lecz za pomocą filtracji żywicznej miodu;

AH.  mając na uwadze, że Rada ds. Rolnictwa i Rybołówstwa na posiedzeniu w grudniu 2015 r. omówiła obawy dotyczące jakości przywożonego miodu i konkurencyjności europejskiego sektora pszczelarskiego; mając na uwadze, że w następstwie tego posiedzenia Komisja zleciła scentralizowane badanie miodu;

AI.  mając na uwadze, że badania laboratoryjne próbek miodu w państwach członkowskich przeprowadzone przez Wspólne Centrum Badawcze wykazały między innymi, że 20 % próbek pobranych na zewnętrznych granicach UE oraz w siedzibach importerów nie spełniało kryteriów dotyczących składu lub technologii produkcji miodu określonych w dyrektywie w sprawie miodu (2001/110/WE), a w 14 % próbek stwierdzono obecność dodatku cukru; mając na uwadze, że pomimo to do Europy nadal trafia miód sfałszowany lub z domieszkami;

AJ.  mając na uwadze, że zgodnie z przepisami obowiązującego w UE Kodeksu Żywnościowego miód to produkt naturalny, do którego nie wolno dodawać żadnych substancji i z którego nie wolno ekstrahować żadnych substancji, a także którego nie wolno suszyć poza ulami;

AK.  mając na uwadze, że w następstwie zaburzeń równowagi na europejskim rynku miodu, spowodowanych masowym przywozem podrobionego tańszego miodu, cena skupu miodu w latach 2014–2016 spadła o połowę w państwach UE będących głównymi producentami miodu (Rumunia, Hiszpania, Węgry, Bułgaria, Portugalia, Francja, Włochy, Grecja i Chorwacja), i sytuacja ta nadal stawia europejskich pszczelarzy w trudnym i rozpaczliwym położeniu;

AL.  mając na uwadze, że art. 2 ust. 4 lit. a) akapit drugi dyrektywy dotyczącej miodu zmienionej dyrektywą 2014/63/UE stanowi, że w przypadku gdy miód pochodzi z więcej niż jednego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, obowiązkowe wskazanie krajów pochodzenia może zostać zastąpione w stosownych przypadkach jednym z następujących oznaczeń: „mieszanka miodów pochodzących z UE”, „mieszanka miodów niepochodzących z UE” lub „mieszanka miodów pochodzących z UE i niepochodzących z UE”; mając na uwadze, że oznaczenie „mieszanka miodów pochodzących z UE i niepochodzących z UE” nie informuje wystarczająco konsumenta;

AM.  mając na uwadze, że obecnie wiele przedsiębiorstw zajmujących się pakowaniem i sprzedażą miodu nadużywa tego sposobu oznaczania, aby ukryć faktyczny kraj pochodzenia oraz proporcje miodów pochodzących z różnych odnośnych krajów, ponieważ coraz lepiej poinformowani konsumenci nie mają zaufania do żywności pochodzącej z niektórych państw; mając na uwadze, że wiele krajów będących dużymi producentami miodu, takich jak USA, Kanada, Argentyna czy Meksyk, stosuje znacznie bardziej rygorystyczne wymogi dotyczące oznakowania miodu, niż uproszczone przepisy UE, i tym samym oferuje lepsze niż UE gwarancje przekazywania konsumentom koniecznych informacji;

AN.  mając na uwadze, że obecne przepisy nie zapobiegają nieuczciwym praktykom związanym z wyrobami przetworzonymi, takimi jak ciastka, płatki śniadaniowe, wyroby cukiernicze itd.; mając na uwadze, że nazwa „miód” może wprowadzać konsumentów w błąd co do rzeczywistego składu danego produktu, jako że jest często używana, nawet gdy dużo mniej niż 50 % cukru zawartego w produkcie pochodzi z miodu;

AO.  mając na uwadze, że rozpoczęta w 2014 r. inicjatywa „Europejskie śniadanie z miodem” odniosła ogromny sukces oraz że ta znakomita inicjatywa jest otwarta dla wszystkich państw członkowskich, a jej celem jest przyczynianie się do edukacji dzieci na temat zdrowej żywności, takiej jak miód, i promowanie sektora pszczelarskiego; mając na uwadze, że w dniu 11 maja 2015 r. Słowenia złożyła na posiedzeniu Rady ds. Rolnictwa i Rybołówstwa wniosek o oficjalne ogłoszenie przez ONZ dnia 20 maja Światowym Dniem Pszczół, co szeroko poparły wszystkie państwa członkowskie i co zostało zatwierdzone przez FAO na konferencji w Rzymie w lipcu 2017 r.; mając na uwadze, że uzgodniono, iż należy poświęcić szczególną uwagę sektorowi pszczelarskiemu w kontekście rolnictwa, ochrony roślin i rolnictwa zrównoważonego, ponieważ pszczoły odgrywają istotną rolę w utrzymaniu równowagi ekologicznej na świecie;

AP.  mając na uwadze, że unijne programy szkolne dotyczące owoców, warzyw i mleka stanowią narzędzie o niezwykle doniosłym znaczeniu, pozwalające przybliżyć dzieciom rolnictwo i różnorodność unijnych produktów rolnych, zwłaszcza produktów lokalnych; mając na uwadze, że programy te – poza promowaniem świeżych owoców i warzyw oraz picia mleka – umożliwiają państwom członkowskim uwzględnienie innych specjalności lokalnych, regionalnych lub krajowych, takich jak miód;

AQ.  mając na uwadze, że chociaż angażowanie lokalnych producentów w programy w ramach unijnej inicjatywy „Owoce, warzywa i mleko w szkole” rodzi dodatkowe obciążenie administracyjne i koszty, to potencjalne korzyści wynikające z szerzenia wiedzy na temat wartości odżywczej miodu, znaczenia pszczelarstwa, zachęcania do zwiększenia spożycia oraz sprawnego zaangażowania głównie lokalnych producentów mogłyby być pozytywne dla sektora i generalnie łańcucha produkcji miodu; mając na uwadze, że lokalni producenci napotykają trudności, chcąc uczestniczyć w programach w ramach unijnej inicjatywy dla szkół, gdyż w niektórych państwach członkowskich rygorystycznie stosuje się przepisy w sprawie bezpośrednich dostaw małych ilości miodu; mając na uwadze, że konieczne jest sprzyjanie lokalnej produkcji i konsumpcji;

AR.  mając na uwadze, że roczne spożycie miodu w poszczególnych państwach członkowskich znacząco się różni: podczas gdy w państwach członkowskich Europy Zachodniej wynosi ono przeciętnie 2,5–2,7 kg na osobę, to w niektórych państwach, które przystąpiły do UE w ramach rozszerzeń od 2004 r., wynosi ono zaledwie 0,7 kg; mając na uwadze, że europejskie systemy jakości, a zwłaszcza systemy oznaczenia geograficznego, są bardzo istotne dla utrzymania i tworzenia miejsc pracy; mając na uwadze, że do tej pory zarejestrowano ponad 30 oznaczeń geograficznych miodu; mając na uwadze, że oznaczenia „europejski” i „made in Europe” są często kojarzone z produktami wysokiej jakości;

AS.  mając na uwadze, że miód ma pozytywne skutki fizjologiczne, w tym w szczególności dla zdrowia, biorąc pod uwagę jego właściwości antyseptyczne, przeciwzapalne i przyspieszające gojenie się ran, co można by bardziej uznać w przyszłej polityce rolnej;

AT.  mając na uwadze, że liczne przykłady samodzielnego zrzeszania się i sprzedaży bezpośredniej od pszczelarzy wskazują, że sprzedaż miodu, zwłaszcza ekologicznego, i innych produktów pszczelich w krótkich łańcuchach dostaw oraz na rynkach producentów lokalnych jest ogromnym sukcesem;

AU.  mając na uwadze, że pszczelarstwo miejskie zyskuje w ostatnich latach na popularności i może zwiększyć świadomość wśród szerszego kręgu obywateli, w tym dzieci, na temat specyfiki pszczelarstwa i płynących z niego korzyści; mając na uwadze, że sadzenie roślin kwitnących w ogrodach i na obszarach miejskich przez społeczeństwo lub organy lokalne i regionalne również przyczynia się do wzbogacenia źródeł pożywienia dla zapylaczy;

AV.  mając na uwadze, że inne produkty pszczele (np. pyłek kwiatowy, propolis, wosk pszczeli, jad pszczeli oraz mleczko pszczele) znacząco przyczyniają się do dobrostanu obywateli, są wykorzystywane jako produkty spożywcze wysokiej jakości oraz poszukiwane jako element naturalnego trybu życia; mając na uwadze, że odgrywają one również szczególną rolę w przemyśle medycznym i kosmetycznym, a w związku z tym są dodatkowym zasobem poprawiającym sytuację gospodarczą pszczelarzy; mając jednak na uwadze, że produkty te nie są określone w dyrektywie w sprawie miodu i to opuszczenie utrudnia wdrożenie skutecznej polityki sektorowej, hamuje działania na rzecz zapewnienia jakości i osłabia walkę z oszustwami i podrabianiem; mając na uwadze, że każde państwo członkowskie może podjąć decyzję o zakazie uprawy GMO na swoim terytorium, aby chronić europejskich konsumentów przed miodem zakażonym pyłkiem GMO;

AW.  mając na uwadze, że do UE przywozi się znaczne ilości miodu, co w wielu przypadkach prowadzi do poważnych zakłóceń, a nawet kryzysów na unijnym rynku miodu, przyczyniając się do osłabienia europejskiego sektora pszczelarskiego; mając na uwadze, że sektor pszczelarski zasługuje na priorytetowe traktowanie podczas unijnych negocjacji dotyczących umów o wolnym handlu, a miód oraz inne produkty sektora pszczelarskiego należy uznać za „produkty wrażliwe”;

Znaczenie pszczelarstwa

1.  uważa, że zapylając kwiaty, w tym uprawy rolne, pszczoły miodne, a także pszczoły dzikie i inne zapylacze, świadczą podstawowe usługi dla ekosystemu i rolnictwa, bez których rolnictwo europejskie – a w szczególności uprawy roślin entomofilnych (zapylanych przez owady) – nie mogłoby istnieć; podkreśla w związku z tym znaczenie wspólnej polityki rolnej ukierunkowanej na zrównoważony rozwój, a także zwiększenia różnorodności biologicznej, co jest lepsze nie tylko dla nieprzerwanej egzystencji i odbudowy populacji pszczół, ale także dla zbiorów roślin uprawnych;

2.  wzywa Komisję, aby zapewniła widoczność pszczelarstwa w przyszłych propozycjach dotyczących polityki rolnej pod kątem wsparcia i uproszczenia, badań i innowacji oraz programów edukacyjnych związanych z pszczelarstwem;

3.  podkreśla, że o ile UE może podejmować dalsze działania z myślą o pszczelarzach i pszczołach, o tyle konieczne jest uznanie wkładu obecnej WPR we wsparcie pszczelarzy, a więc także potencjalnie w poprawę stanu środowiska i różnorodności biologicznej dzięki różnym narzędziom, takim jak środki dywersyfikacji upraw, obszary proekologiczne, program „Natura 2000”, rolnictwo ekologiczne, inne środki rolno-środowiskowe wspierające tworzenie rojów pszczół, środki ochrony klimatu lub europejskie partnerstwo innowacyjne;

Unijne wsparcie dla pszczelarzy

4.  podkreśla, że finansowanie pszczelarstwa na potrzeby produkcji żywności i do celów terapeutycznych musi być uporządkowane w bardziej ukierunkowany i skuteczny sposób, a także odpowiednio zwiększone w przyszłej polityce rolnej (od 2021 r.);

5.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o wsparcie unijnego sektora pszczelarskiego za pomocą skutecznych narzędzi politycznych oraz odpowiednich środków finansowych odpowiadających aktualnej populacji pszczół; proponuje zatem, aby unijne środki przeznaczone na krajowe programy wsparcia pszczelarstwa zwiększyć o 50 %, co odzwierciedla obecną wielkość populacji pszczół i znaczenie całego sektora; zdecydowanie zachęca każde państwo członkowskie, aby zgodnie z art. 55 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 dotyczącego jednolitej wspólnej organizacji rynku stworzyło krajowy program dla swojego sektora pszczelarskiego;

6.  wzywa Komisję, aby dogłębnie rozważyła włączenie nowego systemu wsparcia dla pszczelarzy do WPR po roku 2020 w celu odpowiedniego odzwierciedlenia ekologicznej roli pszczół jako zapylaczy; podkreśla w związku z tym, że należy uwzględnić szczególne potrzeby mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw, w tym tych, które prowadzą działalność w regionach najbardziej oddalonych, na obszarach górskich i wyspach; wzywa ponadto Komisję do zbadania dodatkowych środków, takich jak wsparcie na zakup węz;

7.  wzywa pszczelarzy do nawiązania aktywnego dialogu z właściwymi organami z myślą o zapewnieniu skuteczniejszego stosowania krajowych programów wsparcia pszczelarstwa w celu ich udoskonalania i rozwiązywania wszelkich występujących problemów;

Zarządzanie ryzykiem

8.  wzywa Komisję, by przeprowadziła studium wykonalności dotyczące systemu zarządzania ryzykiem w pszczelarstwie jako części krajowych programów wsparcia pszczelarstwa, tak aby pokrywać straty produkcyjne ponoszone przez zawodowych pszczelarzy; proponuje w związku z tym dotację obliczaną na podstawie średniej wysokości obrotów przedsiębiorstw, które poniosły straty; podkreśla, że w kilku państwach członkowskich firmy ubezpieczeniowe odmawiają ubezpieczania rojów pszczół, a pszczelarze napotykają trudności w dostępie do narzędzi zarządzania ryzykiem w ramach drugiego filaru WPR; wzywa zatem Komisję i państwa członkowskie, aby ułatwiły pszczelarzom dostęp do narzędzi zarządzania ryzykiem;

Krajowe programy wsparcia pszczelarstwa współfinansowane ze środków UE

9.  podkreśla potrzebę odpowiednich szkoleń w pszczelarstwie i zachęca państwa członkowskie do włączenia tego warunku wstępnego do programów krajowych; uważa, że wydatki na zakup sprzętu pszczelarskiego, który kwalifikuje się do dofinansowania i jest dofinansowywany w ramach poszczególnych krajowych programów wsparcia pszczelarstwa, powinny być uznawane przez cały trzyletni okres programowania, a nie tylko w roku programowania, w którym wydatki te zostały poniesione;

10.  wzywa państwa członkowskie do rozważenia możliwości utworzenia w ramach krajowych programów wsparcia pszczelarstwa systemu odszkodowań w związku ze śmiertelnością rojów pszczół powodowaną klęskami żywiołowymi, chorobami lub atakami drapieżników;

11.  wzywa Komisję, aby wystąpiła z wnioskiem dotyczącym zmiany dat wyznaczających rok programowania na potrzeby krajowych programów wsparcia pszczelarstwa, tak aby datę wyznaczającą koniec roku przesunięto na dzień 30 października, biorąc pod uwagę, że zgodnie z obowiązującymi przepisami koniec roku programowania wypada w dniu 31 lipca, czyli w szczytowym okresie sezonu pszczelarskiego w niektórych państwach członkowskich, w związku z czym nie jest to odpowiedni termin;

12.  zaznacza, że rozprzestrzenianie się niedźwiedzi brunatnych i innych drapieżników w niektórych regionach Europy stawia przed pszczelarzami nowe wyzwania w zakresie bezpieczeństwa samych pszczelarzy, jak i ich działalności gospodarczej; wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania odpowiednich środków zaradczych, w szczególności w formie odszkodowania za poniesione szkody;

Badania naukowe, szkolenia i kształcenie

13.  proponuje poszerzanie zakresu badań i dzielenie się tematami projektów badawczych w dziedzinie pszczelarstwa – w szczególności finansowanych z funduszy UE – oraz zdobytymi w toku tych badań wynikami, jak robi na przykład konsorcjum „Apitherapy project”, tak aby uniknąć powielania działań; wzywa w związku z tym do utworzenia wspólnej cyfrowej bazy danych zharmonizowanej na szczeblu UE, która będzie służyć wymianie informacji między pszczelarzami, badaczami i wszystkimi zainteresowanymi stronami; wzywa w związku z tym Komisję, by wspierała i umacniała europejskie projekty badawcze w dziedzinie pszczelarstwa, takie jak program badawczy EFSA w ramach projektu „Collecting and Sharing Data on Bee Health: Towards a European Bee Partnership” [Gromadzenie danych i dzielenie się danymi na temat zdrowia pszczół: w kierunku europejskiego partnerstwa na rzecz pszczół]; uważa, że większe inwestycje prywatne i publiczne w wiedzę techniczną i naukową mają zasadnicze znaczenie i należy do nich zachęcać zarówno na szczeblu krajowym, jak i na szczeblu UE, w szczególności w odniesieniu do genetycznych i weterynaryjnych aspektów zdrowia pszczół oraz rozwoju innowacyjnych leków dla tego gatunku; popiera działalność referencyjnych instytutów i laboratoriów UE, która przyczynia się do poprawy koordynacji badań między innymi w celu dalszego badania przyczyn wymierania pszczół;

14.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia odpowiednich programów szkolenia podstawowego i zawodowego dla pszczelarzy; uważa, że oprócz kwestii rolniczych i innych aspektów gospodarczych pszczelarstwa materiały dydaktyczne powinny obejmować wiedzę związaną z zapylaniem i innymi praktykami ekosystemowymi, takimi jak utrzymanie równowagi ekologicznej i zachowanie różnorodności biologicznej, a także poprawę warunków życia zapylaczy na obszarach uprawnych; uważa, że należy również opracować – we współpracy z pszczelarzami – specjalne moduły szkoleniowe dotyczące tych kwestii dla rolników zajmujących się uprawą ziemi; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania ściślejszej współpracy oraz wymiany informacji i wiedzy, włącznie z opracowaniem zaawansowanych systemów wzajemnego wczesnego ostrzegania między rolnikami i hodowcami pszczół, leśnikami, badaczami i weterynarzami, na temat okresów rozpylania środków owadobójczych i stosowania innych produktów owadobójczych, zapobiegania chorobom i kontroli w tym zakresie, technologii nieszkodliwych dla pszczół, a także na temat metod ochrony roślin, które minimalizują śmiertelność zapylaczy;

15.  wzywa Komisję do przyjęcia zaleceń na rzecz wsparcia różnych krajowych programów wysokiej jakości kształcenia w dziedzinie pszczelarstwa na poziomie podstawowym i zawodowym w UE; wzywa do opracowania programów zachęcających młodych ludzi do podejmowania pracy w pszczelarstwie w związku z pilną potrzebą wymiany pokoleniowej w sektorze; uważa, że konieczne jest dalsze rozwijanie potencjału sektora pszczelarskiego w sposób dostosowany do potrzeb wszystkich pszczelarzy; wzywa Komisję, by we współpracy z państwami członkowskimi i branżą pszczelarską opracowała kodeks najlepszych praktyk w dziedzinie pszczelarstwa, opierający się dodatkowo na dostępie do wysokiej jakości szkolenia na szczeblu państw członkowskich; zachęca uniwersyteckie wydziały weterynarii, by mając na uwadze kształcenie zawodowe, umacniały kontrolę weterynaryjną i zaangażowanie; uważa, że programy takie jak Horyzont 2020 i Erasmus+ powinny wspierać rozwój badań i szkoleń w dziedzinie apiterapii;

Zdrowie pszczół a środowisko

16.  ponownie wyraża niepokój w związku ze zwiększoną śmiertelnością i wymieraniem w Europie pszczół miodnych i dzikich zapylaczy, w tym dzikich pszczół, co wywrze poważny negatywny wpływ na rolnictwo, produkcję żywności i bezpieczeństwo żywnościowe, różnorodność biologiczną, zrównoważenie środowiskowe i ekosystemy;

17.  podkreśla, że UE i państwa członkowskie muszą podjąć niezbędne natychmiastowe działania w celu wdrożenia szeroko zakrojonej i długofalowej strategii na rzecz zdrowia pszczół i odnowienia ich populacji, aby zachować wymierające obecnie dzikie pszczoły w UE, także dzięki środkom rolno-środowiskowym służącym wsparciu tworzenia rojów pszczół;

18.  podkreśla znaczenie różnorodności biologicznej dla zdrowia i dobrostanu pszczół, do której przyczynia się zapewnienie im obszarów wypasu, naturalnych i półnaturalnych siedlisk oraz rozległych trwałych użytków zielonych; zwraca uwagę na postępujący zanik cennych pożytków pszczelich, takich jak chabry, wyki, ostrożnie czy koniczyna biała, wynikający z niewłaściwego stosowania środków ochrony roślin, ograniczenia liczby użytków zielonych pod pastwiska, a także zwiększonego użytkowania kośnego tych terenów; zaznacza, że skutkuje to niedoborem pyłku, a przez to niedożywieniem pszczół, które z kolei przyczynia się do spadku kondycji zdrowotnej pszczół i większą podatnością na patogeny i pasożyty; podkreśla konieczność ochrony gatunków dzikich kwiatów oraz gatunków roślin przyjaznych dla owadów w całej Europie; przypomina, że „obszary pszczelarskie” o współczynniku ważenia 1,5 należą do rodzajów obszarów proekologicznych w ramach zazieleniania przewidzianego w WPR; zwraca się do Komisji, hodowców nasion i rolników o promowanie wysokiej jakości programów hodowli roślin z uwzględnieniem wśród kryteriów doboru roślin zdolności do produkcji miodu i pyłku kwiatowego, a także o priorytetowe uwzględnienie lokalnie przystosowanych i pozyskiwanych gatunków i odmian w trosce o zapewnienie jak największej różnorodności biologicznej;

19.  zaznacza, że potrzebne są odpowiednie zachęty finansowe dla pszczelarzy ekologicznych z uwagi na dodatkowe wymogi, które muszą oni spełniać, oraz nasilające się oddziaływania ze strony środowiska;

20.  podkreśla konieczność zachowania niepowtarzalnego dziedzictwa genetycznego, różnorodności i zdolności do adaptacji lokalnych endemicznych populacji pszczół miodnych, z których każda przez wiele pokoleń przystosowywała się do specyfiki swojego środowiska lokalnego, i przypomina o ważnej roli, jaką różnorodność ta odgrywa w walce z gatunkami inwazyjnymi, w tym z pasożytami i chorobami;

21.  zauważa, że rolnictwo oparte na monokulturze zmniejsza różnorodność biologiczną i niesie ryzyko niedostatecznego zapylania i zaniku flory miododajnej, a także wzywa państwa członkowskie do opracowania strategii na rzecz siewu roślin nektarodajnych na nieużytkach; podkreśla w związku z tym, że ochrona zasobów abiotycznych, w szczególności gleby i wód, jak również znaczne zróżnicowanie pyłku i szerokiej gamy pożywienia są niezbędne dla ochrony pszczół;

22.  wzywa zatem Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia niezbędnych zachęt sprzyjających lokalnym praktykom, w celu zachowania ekotypów pszczół miodnych i upraw w całej UE;

23.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wprowadzenia środków zwiększających ochronę prawną i wsparcie finansowe dla lokalnych ekotypów i populacji pszczół miodnych w całej UE, w tym przez ustanawianie prawnie chronionych obszarów ochrony lokalnych endemicznych gatunków pszczół miodnych;

24.  wzywa Komisję do sporządzenia wykazu umożliwiającego ocenę istniejących i wyłaniających się zagrożeń dla zdrowia na szczeblu europejskim i międzynarodowym, w celu opracowania planu działania na rzecz walki z wymieraniem pszczół;

25.  wzywa Komisję, by poczyniła postępy w zakresie wdrażania projektów pilotażowych dotyczących pszczół i innych zapylaczy jako wskaźników dobrej kondycji środowiska i zdrowia siedlisk, gdyż mogą one okazać się przydatne do opracowania przyszłej polityki;

26.  zwraca się do Komisji o zagwarantowanie, że pomoc dla rolnictwa w ramach różnych linii budżetowych WPR uwzględni praktyki przyjazne dla pszczół, jak np. tworzenie obszarów proekologicznych czy uprawa dzikich kwiatów poszukiwanych przez pszczoły na obszarach ugorowanych;

27.  podkreśla, że zasadniczo należy stosować zasadę ostrożności, aby chronić zapylacze, zarówno hodowlane, jak i dzikie;

28.  odnotowuje, że zdrowa pszczoła ma lepsze szanse na przetrwanie ataków pasożytów, chorób i drapieżników; uważa, że niektóre inwazyjne gatunki obce, takie jak Varroa destructor, mały chrząszcz ulowy (Aethina tumida), szerszeń azjatycki (gatunek bardzo agresywny wobec innych owadów) oraz zgnilec amerykański i niektóre patogeny, takie jak nosemoza, dokonują ogromnych spustoszeń w populacji pszczół i wyrządzają pszczelarzom potężne szkody; ponownie potwierdza swoje poparcie dla uruchomionego przez Parlament projektu pilotażowego dotyczącego programu hodowlano-selekcyjnego na potrzeby badań naukowych nad odpornością na warrozę; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wsparcia ogólnounijnych badań stosowanych za pośrednictwem skutecznych programów hodowlanych na rzecz wyhodowania populacji pszczół miodnych odpornych na gatunki inwazyjne i choroby, a także posiadających cechę behawioralną zwaną odpornością higieniczną na warrozę (VSH); z uwagi na ryzyko, że niektóre inwazyjne gatunki obce takie jak Varroa destructor mogą uodpornić się na niektóre weterynaryjne produkty lecznicze, zachęca państwa członkowskie do przeprowadzania corocznych badań poziomu oporności tych roztoczy na poszczególne substancje czynne stosowane w weterynaryjnych produktach leczniczych; proponuje, aby utrzymać obowiązkowy charakter zwalczania warrozy na szczeblu UE;

29.  wzywa Komisję, aby do badań nad lekami dla pszczół zaangażować wszystkie zainteresowane firmy farmaceutyczne, między innymi w celu zwalczania Varroa destructor i uniknięcia skutków ubocznych tych leków dla systemu odpornościowego pszczół, a także aby stworzyć wspólną platformę informatyczną w celu udostępniania zainteresowanym stronom najlepszych rozwiązań i leków, poprawić dostępność produktów weterynaryjnych niezbędnych w pszczelarstwie, zwiększyć rolę lekarzy weterynarii w zarządzaniu zdrowiem pszczół oraz informować pszczelarzy o wszystkich dostępnych rozwiązaniach; wzywa do prowadzenia publicznych i prywatnych badań nad biologicznymi i fizycznymi metodami alternatywnymi, które są nieszkodliwe dla zdrowia ludzi i zwierząt, a także do wykorzystania naturalnych substancji i związków do kontroli warrozy, z uwzględnieniem szczególnych korzyści ekologicznych metod terapii;

30.  uznaje doniosłość wyników, które uzyskano w ramach wprowadzonego w niektórych państwach członkowskich monitorowania w zakresie oceny zdrowia pszczół, i uważa, że wyniki należy udostępnić pozostałym państwom członkowskim oraz Komisji;

31.  wzywa państwa członkowskie i regiony, aby przy użyciu wszystkich dostępnych środków chroniły lokalne i regionalne odmiany pszczół (pszczoły z gatunku Apis mellifera) przed niepożądaną ekspansją gatunków przeniesionych z innych terenów lub przed inwazyjnymi gatunkami obcymi, które wywierają bezpośredni lub pośredni wpływ na zapylaczy; popiera ponowne zasiedlanie uli utraconych w wyniku ataku inwazyjnych gatunków obcych lokalnymi gatunkami rodzimymi; zaleca państwom członkowskim tworzenie specjalistycznych ośrodków zajmujących się hodowlą i ochroną rodzimych gatunków pszczół; podkreśla w związku z tym znaczenie opracowania strategii hodowlanych, które przyczynią się do zwiększenia częstotliwości występowania cennych cech w lokalnych populacjach pszczół miodnych; odnotowuje możliwości wynikające z rozporządzenia (UE) nr 1143/2014 w sprawie inwazyjnych gatunków obcych oraz potencjalnie z niedawno przyjętych rozporządzeń w sprawie zdrowia zwierząt oraz zdrowia roślin (odpowiednio rozporządzenia (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031); wyraża zaniepokojenie faktem, że skażony wosk przywożony z Chin często może powodować problemy zdrowotne u pszczół;

32.  wzywa do zachowania ostrożności przy rozszerzaniu listy inwazyjnych gatunków roślin, które mogłoby doprowadzić do zmniejszenia różnorodności biologicznej pastwisk pszczelich w UE;

Chemikalia szkodliwe dla pszczół

33.  zwraca się do Komisji o wstrzymanie wydawania zezwoleń na stosowanie w pestycydach substancji czynnych, które – zgodnie z opartymi na badaniach terenowych ustaleniami naukowymi EFSA – zagrażają zdrowiu pszczół, do czasu publikacji ostatecznej szczegółowej oceny wpływu tych substancji; podkreśla, że wszelkie procedury podejmowania decyzji muszą opierać się na naukowych ocenach i wynikach;

34.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia działania na podstawie utrwalonego konsensusu naukowego i wprowadzenia zakazu stosowania tych substancji czynnych pestycydów, w tym tych neonikotynoidów, i tych środków owadobójczych o działaniu systemicznym, które – na podstawie analiz laboratoryjnych, a przede wszystkim badań terenowych – uznaje się naukowo za szkodliwe dla zdrowia pszczół; wzywa jednocześnie do wprowadzenia bezpiecznych alternatywnych środków lub metod agronomicznych (np. różnych skutecznych form ochron roślin o niskim zużyciu pestycydów, kontroli biologicznej i zintegrowanej ochrony roślin), które zastąpią substancje czynne zagrażające pszczołom;

35.  apeluje do Komisji, by ściśle monitorowała – razem z właściwymi agencjami UE i ekspertami z państw członkowskich – wytyczne EFSA w sprawie oceny skutków stosowania środków ochrony roślin dla pszczół, a także wzywa państwa członkowskie do wdrożenia tych wytycznych;

36.  podkreśla, że każdy produkt stosowany w rolnictwie, który zawiera substancje uznane za szkodliwe dla pszczół, powinien być oznaczony jako „szkodliwy dla pszczół”;

37.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do niezwłocznego zwiększenia intensywności badań naukowych, z jasno określonym harmonogramem, nad wszystkimi substancjami, które mogą stwarzać zagrożenie dla zdrowia pszczół;

38.  podkreśla, że długoterminowe skutki stosowania środków ochrony roślin o działaniu systemicznym są niedoszacowane; z zadowoleniem przyjmuje niedawne przyjęcie projektu pilotażowego dotyczącego wykorzystania pszczół miodnych do monitorowania środowiska pod kątem stosowania pestycydów;

39.  przyznaje, że odporność pszczół jest znacznie osłabiona przez łączną ekspozycję na działanie chemikaliów, która według niezależnych i podlegających wzajemnej weryfikacji dowodów naukowych uniemożliwia im pokonywanie czynników ryzyka takich jak mokre lata, brak nektaru, choroby i pasożyty;

40.  przypomina o dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/128/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania na rzecz zrównoważonego stosowania pestycydów, a szczególnie o jej art. 14, który zobowiązuje wszystkich rolników do stosowania w gospodarstwach od 2014 r. ogólnych zasad zintegrowanej ochrony roślin, oraz o art. 9, który przewiduje ogólny zakaz stosowania oprysków z powietrza;

41.  przypomina, że UE wprowadziła tymczasowe ograniczenia w stosowaniu środków owadobójczych zawierających neonikotynoidy (chlotianidynę, tiametoksam, imidachlopryd i fipronil) w celu zmniejszenia wpływu na pszczoły;

Zwalczanie podrabiania miodu

42.  oczekuje od państw członkowskich i Komisji, że zagwarantują pełną zgodność miodu z przywozu i innych produktów pszczelich z rygorystycznymi normami UE, dzięki czemu przyczynią się do zwalczania zarówno nieuczciwych producentów miodu z państw trzecich, jak i podmiotów z UE zajmujących się pakowaniem i sprzedażą miodu, które świadomie dopuszczają się mieszania podrobionego miodu z przywozu z miodem europejskim;

43.  wzywa Komisję, by opracowała skuteczne metody badań laboratoryjnych, takie jak na przykład badanie rezonansem magnetycznym, służące wykrywaniu peptydów charakterystycznych dla pszczół i innych właściwych im markerów, które umożliwią wykrywanie przypadków podrabiania miodu, a także apeluje do państw członkowskich, by wprowadziły surowe kary dla osób łamiących prawo; wzywa Komisję do włączenia do tej działalności uznanych na szczeblu międzynarodowym laboratoriów prywatnych, takich jak francuskie EUROFINS lub niemieckie QSI, w celu przeprowadzania najbardziej zaawansowanych badań; apeluje do Komisji o utworzenie oficjalnego banku danych dotyczących miodu, który umożliwi określenie pochodzenia miodu za pomocą wspólnej metody analitycznej;

44.  zauważa, że zakłady pakowania miodu, które mieszają lub przetwarzają miód pochodzący od różnych producentów, podlegają unijnemu nadzorowi bezpieczeństwa żywności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 853/2004; uważa, że należy rozszerzyć ten obowiązek na wszystkie zakłady przetwarzania miodu z przywozu; podkreśla, że należy uniknąć nakładania jakichkolwiek obciążeń finansowych lub administracyjnych na pszczelarzy z UE, którzy pakują miód własnej produkcji;

45.  podkreśla, że proponowane środki przyczyniłyby się do umocnienia unijnego nadzoru nad przedsiębiorstwami pakującymi miód w państwach trzecich, co z kolei umożliwiłoby wykrywanie w wyniku kontroli urzędowych ewentualnych przypadków wykorzystywania podrabianego miodu i zagwarantowanie jego wycofania z łańcucha żywnościowego;

46.  uważa, że pochodzenie miodu powinno być możliwe do określenia w całym łańcuchu dostaw żywności i że miód należy klasyfikować w zależności od rośliny, z której pochodzi, bez względu na to, czy jest to miód krajowy, czy miód z przywozu, z wyjątkiem bezpośrednich transakcji między producentem i konsumentem; domaga się w związku z tym zaostrzenia wymogu identyfikowalności miodu; uważa, że importerzy miodu i sprzedawcy detaliczni muszą przestrzegać przepisów unijnych i sprzedawać wyłącznie produkty pszczele zgodne z definicją miodu określoną w Kodeksie Żywnościowym;

47.  zwraca się do Komisji o zmianę dyrektywy w sprawie miodu w celu zapewnienia jasnych definicji i określenia najważniejszych cech charakterystycznych wszystkich produktów pszczelich, takich jak miód jednokwiatowy i wielokwiatowy, propolis, mleczko pszczele, wosk pszczeli, pyłek, pierzga i jad pszczeli, do czego Parlament wzywał już w przyjętych wcześniej tekstach;

48.  wzywa Komisję do dokładnego przeanalizowania funkcjonowania unijnego rynku pokarmu, suplementów i leków dla pszczół, a także do podjęcia niezbędnych działań na rzecz usprawnienia rynku oraz zapobiegania podrabianiu i nielegalnemu obrotowi tymi produktami;

49.  wzywa Komisję do określenia protokołów dotyczących poziomów braku działań, punktów odniesienia dla kontroli (RPA) lub najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości (MRL) w miodzie i innych produktach pszczelich, aby uwzględnić substancje niedopuszczalne w europejskim sektorze pszczelarskim, a także do zharmonizowania weterynaryjnych kontroli granicznych i kontroli na rynku wewnętrznym, pamiętając o tym, że w przypadku miodu przywóz produktów niskiej jakości, podrabianie lub substytuty zakłócają funkcjonowanie rynku i wywierają stałą presję na ceny, a w efekcie końcowym na jakość produktów na rynku wewnętrznym; podkreśla także, że należy zapewnić jednakowe warunki udziału w rynku produktów i producentów z UE i państw trzecich;

50.  uznaje praktyczne znaczenie systemu wczesnego ostrzegania przed niebezpieczną żywnością i paszami, i z tego względu wzywa Komisję do umieszczenia w każdym przypadku na liście RASFF (system wczesnego ostrzegania o niebezpiecznej żywności i paszach) miodów, co do których jest pewne, że zostały podrobione;

51.  wzywa Komisję, aby niezwłocznie zakazała wprowadzania do obrotu miodu poddawanego filtrowaniu żywicznemu, ponieważ w miodzie filtrowanym żywicznie nie ma żadnych substancji cennych pod względem biologicznym;

52.  wzywa do ciągłych kontroli jakości miodu przywożonego z państw trzecich, których przepisy zezwalają na leczenie rojów pszczół antybiotykami;

53.  wzywa Komisję, aby opracowała normy produkcji węz, które powinny uwzględniać proporcje parafiny, zarodników zgnilca amerykańskiego i pozostałości akarycydów, z zastrzeżeniem że zawartość akarycydów w wosku stosowanym w węzach musi być odpowiednio niska, tak aby akarycydy nie zaczęły przedostawać się do miodu;

54.  wzywa Komisję, aby zgodnie z przepisami rozporządzenia (UE) 2016/1036 starannie zbadała prowadzony na wielką skalę przywóz miodu z Chin, w szczególności poddała kontroli działalność eksporterów miodu z Chin oraz oceniła jakość tego miodu, udział ilościowy i poziom cen sprzedaży na unijnym rynku miodu;

55.  uważa, że z uwagi na dużą ilość miodu przywożonego z Chin, która dodatkowo wzrosła jeszcze w ciągu ostatnich 15 lat, ceny skupu miodu określane na podstawie rzeczywistych kosztów produkcji miodu w UE i złą jakość „fabrykowanego”, a nie produkowanego miodu z przywozu, Komisja powinna wyraźnie uznać, że nadszedł czas, by rozpocząć dochodzenie w sprawie praktyk stosowanych przez niektórych chińskich eksporterów, aby ewentualnie wszcząć postępowanie antydumpingowe;

56.  wzywa Komisję, aby zgodnie z przepisami rozporządzenia (UE) 2017/625 (zastępującego rozporządzenie (WE) nr 882/2004) zarządziła urzędowe pobieranie próbek i kontrolę miodów pochodzących z państw trzecich na granicach zewnętrznych UE;

57.  zauważa, że dyrektywa odnoszącą się do miodu zmieniona dyrektywą 2014/63/UE wymaga wskazania na etykiecie kraju pochodzenia, w którym zebrano miód, w przypadku gdy miód pochodzi z jednego państwa członkowskiego lub jednego państwa trzeciego; przyznaje jednak, że potrzebne są dalsze działania, aby zwalczać oszustwa w dziedzinie produktów pszczelich oraz zaradzić nieuczciwej konkurencji ze strony podrabianego „miodu”;

58.  przypomina Komisji, że konsument ma prawo znać miejsce pochodzenia każdego produktu żywnościowego; uważa jednak, że takie oznaczenia na etykiecie jak „mieszanka miodów pochodzących z UE”, „mieszanka miodów niepochodzących z UE”, a przede wszystkim „mieszanka miodów pochodzących z UE i niepochodzących z UE” całkowicie zatajają przed konsumentem pochodzenie miodu i naruszają w konsekwencji zasady unijnego prawa ochrony konsumentów; w związku z tym wzywa Komisję do zapewnienia dokładnego i obowiązkowego etykietowania miodu i produktów pszczelich, a także do zharmonizowania produkcji miodu w większym stopniu, zgodnie z prawodawstwem dotyczącym systemów jakości produktów rolnych, aby uniknąć wprowadzania konsumentów w błąd oraz ułatwić wykrywanie nadużyć; uznaje sukces bezpośredniej sprzedaży miodu, która eliminuje część problemu w odniesieniu do oznaczania pochodzenia;

59.  wzywa, aby na etykiecie zamiast oznakowania „mieszanka miodów pochodzących z UE i niepochodzących z UE” wskazywać dokładnie kraj lub kraje, z których pochodzi miód wykorzystany w produkcie końcowym, i aby wskazania krajów podawać w kolejności odpowiadającej procentowej ilości danego miodu w produkcie końcowym (dodatkowo ze wskazaniem procentowej ilości miodu z każdego kraju);

60.  zwraca się do Komisji o zmianę dyrektywy w sprawie miodu w odniesieniu do stosowania słowa „miód” lub wyrażeń „zawiera miód” lub „na bazie miodu” w nazwach produktów przetworzonych lub na jakimkolwiek innym elemencie graficznym lub niegraficznym wskazującym, że dany produkt zawiera miód, tak aby wyrażenia te mogły być stosowane, pod warunkiem że co najmniej 50 % cukrów zawartych w odnośnych produktach pochodzi z miodu;

61.  zachęca, aby – analogicznie do produktów mięsnych i mlecznych – państwa członkowskie wprowadziły obowiązek oznaczania pochodzenia miodu oraz innych produktów pszczelich;

Promowanie produktów pszczelich i zastosowanie miodu w leczeniu

62.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę pod hasłem „Europejskie śniadanie z miodem” i zachęca państwa członkowskie do informowania dzieci o lokalnie wytwarzanych produktach i ponownego odkrycia tradycyjnych metod produkcji; zauważa, że miód jest wysokokaloryczny i, z zachowaniem umiaru, można nim zastępować cukier rafinowany i inne substancje słodzące, z korzyścią dla zdrowia publicznego;

63.  podkreśla, że miód jest jednym z produktów rolnych, które można by włączyć do programu „Owoce w szkole”; zachęca państwa członkowskie do zwiększenia udziału producentów miodu w odnośnych programach dla szkół, a także podkreśla znaczenie działań edukacyjnych mających na celu zapoznanie młodych ludzi z produktami lokalnymi i przybliżających im jednocześnie świat rolnictwa;

64.  wzywa Komisję, aby przedstawiła wniosek dotyczący zwiększenia unijnego wsparcia tych programów o 50 % w skali roku, tak aby zapewnić ich właściwą realizację, z uwzględnieniem konkursów w przedszkolach oraz odpowiedniego włączenia lokalnych produktów takich jak miód, oliwki oraz oliwa z oliwek;

65.  wzywa Komisję do przygotowania sprawozdania dotyczącego poziomu spożycia miodu i zwyczajów konsumpcyjnych we wszystkich państwach członkowskich, a także sprawozdania dotyczącego różnych praktyk metod leczenia z wykorzystaniem miodu, pyłku, mleczka pszczelego i jadu pszczelego w UE; podkreśla rosnące znaczenie apiterapii jako naturalnej alternatywy dla leczenia z wykorzystaniem leków konwencjonalnych i zachęca w związku z tym wszystkie państwa członkowskie do promowania tych produktów w środowisku medycznym i paramedycznym oraz ogólnie w społeczeństwie w UE;

66.  wzywa Komisję do rozważenia dobrowolnego wprowadzenia marki „Miód z UE” oznaczającej miód pochodzący w 100 % z państw członkowskich UE; wzywa również Komisję, aby dołożyła wszelkich starań w celu zapewnienia, by ONZ ogłosiło dzień 20 maja Międzynarodowym Dniem Pszczół;

67.  wzywa Komisję, aby przeznaczyła z budżetu UE na działania promocyjne określoną kwotę na reklamę unijnych produktów z miodu przeznaczonych do konsumpcji i leczenia, włącznie ze środkami takimi jak promowanie sprzedaży bezpośredniej miodu na lokalnych targach, degustacja miodu, warsztaty i inne wydarzenia; zachęca państwa członkowskie do pobudzania lokalnej i regionalnej sprzedaży miodu, w szczególności miodu ekologicznego, wszelkimi dostępnymi środkami, a zwłaszcza dzięki silnemu wsparciu dla krótkich łańcuchów dostaw za pośrednictwem krajowych programów rozwoju obszarów wiejskich, a także dzięki promowaniu wysokiej jakości produktów w oparciu o systemy oznaczeń geograficznych; uznaje rolę spożywania lokalnie produkowanego miodu jako sposobu uodparniania się na lokalnie występujące alergeny; wzywa Komisję do uwzględnienia wosku pszczelego jako produktu objętego rozporządzeniem (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych, z uwagi na coraz większe zainteresowanie ze strony konsumentów i producentów, a także długą tradycję produkcji wosku w niektórych państwach członkowskich;

68.  zwraca się do państw członkowskich o wspieranie, za pomocą wszelkich dostępnych środków, wykorzystywania produktów pszczelich, takich jak pyłek, propolis lub mleczko pszczele, w przemyśle farmaceutycznym;

69.  wzywa Komisję, by wspierała harmonizację przepisów państw członkowskich dotyczących ekologicznej produkcji miodu, aby usunąć wszelkie ewentualne rozbieżności, które uniemożliwiają europejskim pszczelarzom ekologicznym równy dostęp do rynku;

70.  wzywa Komisję, aby zagwarantowała uznanie miodu i innych produktów pszczelich za „produkty wrażliwe” w ramach trwających obecnie lub przyszłych negocjacji umów o wolnym handlu, ponieważ bezpośrednia konkurencja może narazić unijny sektor pszczelarski na nadmierną lub niemożliwą do udźwignięcia presję; wzywa w związku z tym Komisję, aby w miarę możliwości wyłączyła te produkty z zakresu negocjacji umów o wolnym handlu;

71.  zwraca się do Komisji i do państw członkowskich, by wprowadziły – we współpracy z sektorem rolnym i pszczelarskim – oznakowanie promujące system odpowiedzialnej produkcji w odniesieniu do pszczół;

72.  z zadowoleniem przyjmuje utrzymującą się popularność pszczelarstwa w miastach, a jednocześnie opowiada się za bliskim i obowiązkowym zaangażowaniem regionalnych organizacji pszczelarskich i władz, a także za wprowadzeniem minimalnych norm, aby powstrzymać nieuczciwe praktyki hodowlane i zapobiegać umyślnemu rozprzestrzenianiu chorób w rojach pszczół;

o
o   o

73.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

(1) Dz.U. C 153 E z 31.5.2013, s. 43.
(2) https://ec.europa.eu/agriculture/honey_pl
(3) Prowadzi to do zmniejszenia wydajności, ponieważ pszczelarze muszą zwiększyć liczbę pszczół, żeby wyprodukować tę samą ilość miodu.
(4) „Honey bee genotypes and the environment” [Genotypy pszczół miodnych a środowisko], w „Journal of Agricultural Research” 53(2), str. 183-187 (2014).


Unia bankowa – sprawozdanie roczne za rok 2017
PDF 535kWORD 68k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie unii bankowej – sprawozdanie roczne za rok 2017 (2017/2072(INI))
P8_TA(2018)0058A8-0019/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 lutego 2017 r. w sprawie unii bankowej – sprawozdanie za rok 2016(1),

–  uwzględniając otrzymane od Komisji i Europejskiego Banku Centralnego (EBC) informacje zwrotne dotyczące rezolucji Parlamentu z dnia 15 lutego 2017 r. w sprawie unii bankowej – sprawozdanie za rok 2016,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 11 października 2017 r. w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego ustanowionego na mocy rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 (COM(2017)0591),

–  uwzględniając wnioski w sprawie zmiany rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (CRR), i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (CRD IV),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z dnia 8 listopada 2017 r. w sprawie zmian unijnych ram prawnych dotyczących wymogów kapitałowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych(2),

–  uwzględniając sprawozdanie Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ERRS) z dnia 9 lipca 2017 r. w sprawie wpływu międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej (MSSF) na stabilność finansową,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 17 lipca 2017 r. w sprawie „Planu działania na rzecz rozwiązania problemu kredytów zagrożonych w Europie”,

–  uwzględniając sprawozdanie podgrupy ds. kredytów zagrożonych działającej w ramach Komitetu ds. Usług Finansowych Rady z dnia 31 maja 2017 r.,

–  uwzględniając wytyczne EBC dla banków w sprawie kredytów zagrożonych z dnia 20 marca 2017 r. oraz konsultacje publiczne w sprawie projektu uzupełnienia tych wytycznych z dnia 4 października 2017 r.,

–  uwzględniając dokument konsultacyjny Komisji z dnia 10 listopada 2017 r. w sprawie ustawowych ostrożnościowych mechanizmów ochronnych jako odpowiedzi na niedostateczne rezerwy na potrzeby nowo udzielonych kredytów, które stają się zagrożone,

–  uwzględniając sprawozdanie ERRS z dnia 11 lipca 2017 r. dotyczące rozwiązania problemu kredytów zagrożonych w Europie,

–  uwzględniając przeprowadzone przez Komisję w dniu 10 lipca 2017 r. konsultacje publiczne w sprawie rozwoju wtórnych rynków kredytów zagrożonych i aktywów zagrożonych oraz ochrony zabezpieczonych wierzycieli przed niewywiązywaniem się pożyczkobiorców z zobowiązań,

–  uwzględniając ocenę EBC z dnia 6 czerwca 2017 r., w której stwierdzono, że Banco Popular Español S.A. znajduje się na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością,

–  uwzględniając oświadczenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia decyzji dotyczącej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español S.A.,

–  uwzględniając ocenę EBC z dnia 23 czerwca 2017 r., w której stwierdzono, że Veneto Banca i Banca Popolare di Vicenza znajdują się na progu upadłości lub są zagrożone upadłością,

–  uwzględniając oświadczenie SRB z dnia 23 czerwca 2017 r. w sprawie decyzji o niepodejmowaniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banca Popolare di Vicenza i Veneto Banca,

–  uwzględniając oświadczenie Komisji z dnia 25 czerwca 2017 r. w sprawie zatwierdzenia pomocy państwa w związku z opuszczeniem rynku przez Banca Popolare di Vicenza i Veneto Banca zgodnie z włoskim prawem dotyczącym niewypłacalności, w tym w sprawie sprzedaży części ich aktywów grupie Intesa Sanpaolo,

–  uwzględniając oświadczenie Komisji z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie zatwierdzenia pomocy państwa w celu zapobiegawczego dokapitalizowania banku Monte dei Paschi di Siena,

–  uwzględniając wersję przewodnika EBC dotyczącego ukierunkowanego przeglądu modeli wewnętrznych (TRIM) z lutego 2017 r.,

–  uwzględniając projekt przewodnika EBC dotyczącego kontroli na miejscu i dochodzeń w sprawie modeli wewnętrznych z lipca 2017 r.,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) z dnia 31 maja 2017 r. w sprawie ogólnych zasad wspierania spójności w zakresie nadzoru w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z UE oraz trzy opinie tego urzędu z dnia 13 lipca 2017 r. w sprawie spójności w zakresie nadzoru w obszarach zarządzania inwestycjami, firm inwestycyjnych i rynków wtórnych w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z UE,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB) z dnia 12 października 2017 r. w sprawie problemów związanych z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z UE,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 września 2017 r. w sprawie wzmocnienia zintegrowanego nadzoru celem silniejszej unii rynków kapitałowych oraz integracji finansowej w zmieniającym się otoczeniu (COM(2017)0542) oraz wnioski Komisji z dnia 20 września 2017 r. w sprawie przeglądu Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego (ESNF), w tym zbiorczy wniosek w sprawie zmiany sposobu zarządzania, finansowania i uprawnień europejskich urzędów nadzoru,

–  uwzględniając przeprowadzone przez EBC w dniu 21 września 2017 r. konsultacje publiczne w sprawie projektów przewodników dotyczących oceny wniosków instytucji kredytowych o przyznanie licencji na działalność i na stosowanie FinTech,

–  uwzględniając podstawowe ustalenia Rady Stabilności Finansowej z listopada 2015 r. w sprawie całkowitej zdolności do pokrycia strat,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającą ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, BRRD),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010,

–  uwzględniając wnioski Komisji z dnia 23 listopada 2016 r. w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2014/59/UE w odniesieniu do zdolności instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych do pokrycia strat i dokapitalizowania oraz zmieniającej dyrektywę 98/26/WE, dyrektywę 2002/47/WE, dyrektywę 2012/30/UE, dyrektywę 2011/35/UE, dyrektywę 2005/56/WE, dyrektywę 2004/25/WE oraz dyrektywę 2007/36/WE (COM(2016)0852) i w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (COM(2016)0851),

–  uwzględniając opinię EBC z dnia 8 listopada 2017 r. w sprawie zmian w unijnych ramach zarządzania kryzysowego(3),

–  uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z dnia 19 grudnia 2017 r. zatytułowane „Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji: początek prac nad pełną wyzwań unią bankową i jej perspektywy”,

–  uwzględniając wycofanie przez Komisję wniosku w sprawie środków strukturalnych zwiększających odporność instytucji kredytowych UE (COM(2014)0043),

–  uwzględniając dokument Komisji z dnia 27 kwietnia 2017 r. zatytułowany „Postępowania o uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego: główne decyzje podjęte w kwietniu” (MEMO/17/1045),

–  uwzględniając tablicę wskaźników ryzyka EUNB, drugie sprawozdanie ESMA dotyczące tendencji, zagrożeń i słabości (2017 r.), tablicę wskaźników ryzyka ERRS, roczne sprawozdanie ERRS z 2016 r., przegląd polityki makroostrożnościowej w UE opublikowany przez ERRS w kwietniu 2017 r.,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2399 z dnia 12 grudnia 2017 r. zmieniającą dyrektywę 2014/59/UE w odniesieniu do stopnia uprzywilejowania niezabezpieczonych instrumentów dłużnych w hierarchii roszczeń w postępowaniu upadłościowym,

–  uwzględniając art. 107 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie bilansu obecnej sytuacji i przyszłych wyzwań związanych z regulacją usług finansowych w UE: wpływ unijnych ram dotyczących regulacji finansowych i unii rynków kapitałowych oraz dalsze działania na rzecz ich usprawnienia(4),

–  uwzględniając komunikat Komisji w sprawie stosowania od dnia 1 sierpnia 2013 r. reguł pomocy państwa w odniesieniu do środków wsparcia na rzecz banków w kontekście kryzysu finansowego (komunikat bankowy)(5),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (DGSD),

–  uwzględniając sprawozdanie pięciu przewodniczących z dnia 22 czerwca 2015 r. pt. „Dokończenie budowy europejskiej unii gospodarczej i walutowej”,

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 24 listopada 2015 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 806/2014 w celu ustanowienia europejskiego systemu gwarantowania depozytów (COM(2015)0586),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 24 listopada 2015 r. zatytułowany „Droga do utworzenia unii bankowej” (COM(2015)0587),

–  uwzględniając konkluzje Rady ECOFIN z dnia 17 czerwca 2016 r. w sprawie planu działania na rzecz dokończenia budowy unii bankowej,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 października 2017 r. w sprawie ukończenia tworzenia unii bankowej (COM(2017)0592),

–  uwzględniając drugie wydanie Monitora działalności parabankowej w UE opublikowane przez ERRS w maju 2017 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie ERRS z marca 2015 r. w sprawie regulacji dotyczących zaangażowania w dług państwowy,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0019/2018),

A.  mając na uwadze, że w ujęciu nieskonsolidowanym pod koniec 2016 r. łączna liczba instytucji kredytowych w strefie euro wyniosła 5 073, co oznacza spadek z 5 474 pod koniec 2015 r. oraz 6 768 pod koniec 2008 r., czyli spadek rzędu 25 % od 2008 do 2016 r.; mając na uwadze, że w ujęciu skonsolidowanym łączna liczba instytucji kredytowych w strefie euro wyniosła 2 290 pod koniec 2016 r., co oznacza spadek z 2 904 w 2008 r. oraz 2 379 pod koniec 2015 r.(6); mając jednak na uwadze, że wskazane byłoby podanie, jak zmienił się w tym samym okresie udział banków zbyt dużych, by upaść;

B.  mając na uwadze znaczne rozproszenie łącznej kwoty i wskaźników kredytów zagrożonych w poszczególnych państwach członkowskich, a także istotne różnice między bankami w państwach o najwyższych wskaźnikach kredytów zagrożonych; mając na uwadze, że według sprawozdania ERRS z lipca 2017 r. pt. „Resolving non-performing loans in Europe” [Sposoby rozwiązania problemu kredytów zagrożonych w Europie] wartość kredytów zagrożonych wyniosła łącznie 1 bln EUR; mając na uwadze, że zgodnie z kwartalną tablicą wskaźników ryzyka EUNB główne europejskie banki odnotowały średni ważony wskaźnik kredytów zagrożonych (stosunek kredytów zagrożonych bez uwzględnienia utraty wartości do łącznej wielkości kredytów) w wysokości 4,47 % na dzień 30 czerwca 2017 r.; mając na uwadze, że wskaźnik ten stale malał w ciągu ostatnich 30 miesięcy;

C.  mając na uwadze, że zgodnie z ostatnim badaniem przeprowadzonym przez ESMA wartość referencyjna rynku instrumentów pochodnych w Unii Europejskiej wynosi 453 000 mld EUR;

D.  mając na uwadze, że unia bankowa wymaga umocnienia, gdyż należy do zasadniczych celów z punktu widzenia stabilności finansowej strefy euro i jest niezastąpionym elementem prawdziwej unii gospodarczej i walutowej; mając na uwadze, że konieczne są dalsze starania o ukończenie unii bankowej, która nie będzie kompletna, dopóki nie obejmie fiskalnego mechanizmu ochronnego dla jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz trzeciego filaru w postaci europejskiego podejścia do gwarantowania i reasekuracji depozytów; mając na uwadze, że prezes EBC Mario Draghi powtarzał wielokrotnie, że europejski system gwarantowania depozytów to zasadniczy filar unii bankowej; mając na uwadze, że dokończenie tworzenia unii bankowej ma fundamentalne znaczenie dla przerwania związku między ryzykiem niewypłacalności państwa a ryzykiem bankowym; mając na uwadze, że należy zwiększyć starania o przejście od ratowania banków za pomocą środków publicznych do konwersji długu na kapitał; mając na uwadze, że w dalszym ciągu nie zajęto się odpowiednio problemem ryzyka w niektórych systemach bankowych; mając na uwadze, że obecna korzystna sytuacja gospodarcza to okazja do przeprowadzenia reform niezbędnych do ukończenia unii bankowej;

E.  mając na uwadze, że właściwe uporządkowanie bilansów banków po kryzysie opóźnia się, co wciąż hamuje wzrost gospodarczy; mając na uwadze, że ogólnie rzecz biorąc, w ostatnich latach wskaźniki kapitału i płynności banków w UE poprawiły się, jednak niektóre banki, w tym duże, nadal są niedokapitalizowane; mając na uwadze, że nadal istnieją zagrożenia dla stabilności finansowej, ale są one znacznie mniejsze, odkąd zaczęto tworzyć unię bankową; mając na uwadze, że znacznie udoskonalono ramy instytucjonalne i regulacyjne dla europejskich banków;

F.  mając na uwadze, że państwa członkowskie, które jeszcze nie przyjęły euro, mogą przystąpić do unii bankowej; mając na uwadze, że dotychczas żadne państwo członkowskie UE nie zdecydowało się na taki udział; mając na uwadze, że niektóre państwa członkowskie prowadzą rozmowy w sprawie możliwego przystąpienia do unii bankowej; mając na uwadze, że różne instytucje finansowe dostrzegają zalety przynależności do unii bankowej;

G.  mając na uwadze, że prace nad utworzeniem unii rynków kapitałowych nie powinny odwracać uwagi od prac nad unią bankową, która jest nadal warunkiem niezbędnym do zapewnienia stabilności finansowej w Unii Europejskiej, zależnej od działalności banków;

H.  mając na uwadze, że podstawowym obowiązkiem banków jest zapewnienie finansowania gospodarki realnej;

I.  mając na uwadze, że EBC potrzebuje co prawda pewnej swobody działania, by wykonywać powierzone mu funkcje nadzorcze, jednak dalekosiężne i zasadnicze decyzje musi ostatecznie podejmować prawodawca europejski;

1.  wzywa Komisję, by proponując przepisy dotyczące bankowości, skorzystała z narzędzia ustawodawczego, jakim jest rozporządzenie;

Nadzór

2.  odnotowuje ocenę EBC dotyczącą banków na progu upadłości lub zagrożonych upadłością w 2017 r.; zauważa również, że w tej sytuacji mechanizm nadzoru oraz jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ogólnie rzecz biorąc zadziałały skutecznie, i zgadza się z Komisją, że należy usprawnić procedury prowadzące do podjęcia decyzji o uznaniu danego banku za znajdujący się na progu upadłości lub zagrożony upadłością;

3.  odnotowuje fakt, że EUNB przeprowadzi w 2018 r. testy warunków skrajnych; wzywa EUNB, ERRS, EBC i Komisję, by definiując testy warunków skrajnych, przyjęły spójne metody, scenariusze i założenia, by w miarę możliwości uniknąć zafałszowania wyników i rozbieżności między wynikami testu warunków skrajnych a decyzjami dotyczącymi restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmowanymi wkrótce po ogłoszeniu wyników; zwraca jednak uwagę, że nie można określić kondycji banku tylko na podstawie oceny jego bilansu w danym momencie, ponieważ na kondycję tę wpływają dynamiczne interakcje między bankiem a rynkami i różne elementy gospodarki jako całości; uważa ponadto, że większa przejrzystość byłaby z korzyścią dla prowadzonych przez EBC testów warunków skrajnych w dodatkowych bankach podlegających jego nadzorowi;

4.  podkreśla znaczenie współpracy między EUNB jako organem regulacyjnym a Jednolitym Mechanizmem Nadzorczym jako organem nadzoru; w związku z tym zwraca uwagę na podział zadań między EBC i EUNB oraz na różnice w geograficznym zakresie działalności obu tych instytucji; zaleca w związku z tym, by w miarę możliwości poprawić konkretną koordynację inicjatyw podejmowanych przez obie instytucje, by zapewnić spójność jednolitego zbioru przepisów, a jednocześnie uznaje, że Jednolity Mechanizm Nadzorczy powinien pełnić pierwszoplanową rolę w razie wykazania problemów bądź luk regulacyjnych dotyczących unii bankowej;

5.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że unia bankowa usprawniła wymianę odpowiednich informacji między organami nadzorczymi oraz gromadzenie i wymianę danych na temat europejskiego systemu bankowego, co przyczynia się np. do lepszych analiz porównawczych i pozwala na pełniejszy nadzór nad transgranicznymi grupami bankowymi; z zadowoleniem przyjmuje doskonałą pracę wspólnych zespołów nadzorczych; zauważa, że Komisja określiła obszary wymagające poprawy w odniesieniu do wymiany informacji i koordynacji między nadzorem bankowym EBC a SRB, zwłaszcza w zasadniczych kwestiach, takich jak kwalifikowalność danej instytucji do dokapitalizowania zapobiegawczego oraz uznanie jej za znajdującą się na progu upadłości lub zagrożoną upadłością; zauważa, że obecny protokół ustaleń między EBC i SRB nie jest na tyle kompletny, by zapewnić SRB otrzymywanie od EBC wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania jej zadań terminowo i efektywnie; zachęca EBC i SRB, by skorzystały z możliwości, jakie dają trwające rozmowy o aktualizacji protokołu ustaleń, i zlikwidowały istniejące braki z myślą o lepszej skuteczności restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; wzywa do poprawy praktycznych form współpracy i wymiany informacji między organami nadzoru a organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, co ma kluczowe znaczenie dla płynnego i skutecznego prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także między wszystkimi organami europejskimi i krajowymi zaangażowanymi we wczesną interwencję oraz restrukturyzację i uporządkowaną likwidację; wzywa EBC i SRB do dalszej poprawy bieżącej współpracy i do usprawnienia stosunków roboczych; z zadowoleniem przyjąłby w tym względzie zmianę odpowiedniego rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego umożliwiającą uczestnictwo przedstawiciela SRB jako stałego obserwatora w posiedzeniach rady nadzorczej Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego; wzywa do zawarcia porozumienia międzyinstytucjonalnego między EBC a Europejskim Trybunałem Obrachunkowym w celu określenia zasad wymiany informacji między tymi instytucjami, przy poszanowaniu określonych w Traktatach mandatów obu instytucji;

6.  zauważa, że w 2017 r. zastosowano przepis BRRD dotyczący zapobiegawczego dokapitalizowania; zaznacza, że należy wyjaśnić stosowanie ocen jakości aktywów do ustalania spełnienia warunków dokapitalizowania zapobiegawczego; podkreśla, że wcześniejsza wycena aktywów musi się opierać na solidnych dowodach, w tym na dowodach potwierdzających, że bank jest wypłacalny i że spełnione są europejskie reguły pomocy państwa; wzywa zatem Komisję, Jednolity Mechanizm Nadzorczy i SRB do refleksji nad sposobami zwiększenia przejrzystości w ocenie wypłacalności instytucji kredytowych i podejmowaniu decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

7.  ponownie wyraża obawy w związku z wysokim poziomem kredytów zagrożonych w niektórych jurysdykcjach; z zadowoleniem przyjmuje starania różnych państw członkowskich o zmniejszenie poziomu kredytów zagrożonych; zgadza się z Komisją, że podczas gdy „państwa członkowskie i same banki ponoszą zasadniczą odpowiedzialność za rozwiązanie problemu kredytów zagrożonych, uzasadnione jest zintegrowanie działań na szczeblu krajowym i Unii Europejskiej w celu wywarcia wpływu na poziom kredytów zagrożonych i zapobieżenia przyszłemu nagromadzeniu nowych kredytów zagrożonych w bilansach banków”(7);

8.  ogólnie przyjmuje z zadowoleniem działania różnych instytucji i organów UE na rzecz rozwiązania tego problemu; liczy jednak na lepszą koordynację tych działań; wzywa te podmioty, a także państwa członkowskie, aby odpowiednio i niezwłocznie wdrożyły konkluzje Rady z dnia 11 lipca 2017 r. w sprawie „Planu działania na rzecz rozwiązania problemu kredytów zagrożonych w Europie”; oczekuje na pakiet środków mających przyspieszyć zmniejszanie poziomu kredytów zagrożonych, który zostanie przedłożony w nadchodzących miesiącach; w tym względzie popiera decyzję Komisji o przeanalizowaniu możliwości harmonizacji ostrożnościowej na szczeblu UE w odniesieniu do kolejnych kredytów, które stają się zagrożone; wzywa Komisję do podjęcia działań ustawodawczych i nieustawodawczych zachęcających do informowania potencjalnych inwestorów, tworzenia specjalnych podmiotów zarządzania aktywami („złych banków”) i rozwoju wtórnych rynków kredytów zagrożonych, by uporać się z przytłaczającym problemem kredytów zagrożonych; przypomina, że państwa członkowskie muszą w stosownych przypadkach udoskonalić i zharmonizować przepisy o niewypłacalności, w tym przez prace nad wnioskiem Komisji w sprawie wczesnej restrukturyzacji i drugiej szansy, by chronić dłużników znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji, takich jak MŚP i gospodarstwa domowe;

9.  z zadowoleniem przyjmuje zamiar szybszego uporządkowania bilansów banków, ale podkreśla, że obowiązek zbycia kredytów zagrożonych na niepłynnym i nieprzejrzystym rynku może spowodować nieuzasadnione straty w bilansach banków; ponownie wyraża zaniepokojenie projektem uzupełnienia wytycznych EBC w sprawie kredytów zagrożonych; podkreśla, że w procedurach kontroli i oceny zgodnie z ustaleniami o nadzorze bankowym EBC nie może w żadnym razie ograniczać prerogatyw europejskiego ustawodawcy; przypomina, że ogólne zasady stanowienia prawa w Unii, wymagające przeprowadzenia oceny skutków i konsultacji, jak również oceny proporcjonalności i pomocniczości, odnoszą się również do ustawodawstwa poziomu trzeciego;

10.  ponownie wyraża zaniepokojenie z powodu ryzyka wynikającego z utrzymywania aktywów poziomu 3, w tym instrumentów pochodnych, a w szczególności z trudności w ich wycenie; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje włączenie przez EUNB specjalnego traktowania ryzyka wynikającego z instrumentów poziomu 2 i 3 do metodyki testów warunków skrajnych na 2018 r.; ponownie apeluje do Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego o uznanie tej kwestii za priorytet jednolitego nadzoru na 2018 r.;

11.  przypomina o zagrożeniach związanych z długiem publicznym; zauważa, że w niektórych państwach członkowskich instytucje finansowe nadmiernie zainwestowały w obligacje wyemitowane przez ich własne rządy, co stanowi nadmierne ograniczanie inwestycji do własnego rynku krajowego (ang. „home bias”), podczas gdy jednym z głównych celów unii bankowej jest przerwanie powiązania między ryzykiem bankowym a ryzykiem niewypłacalności państwa; zauważa, że aby zmniejszyć zagrożenia dla stabilności finansowej, banki powinny raczej bardziej zróżnicować swoje portfele obligacji skarbowych; uważa, że unijne ramy regulacyjne w sprawie ostrożnościowych uregulowań dotyczących długu państwowego powinny być zgodne z normą międzynarodową; wskazuje na bieżące prace Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego (BCBS) dotyczące ryzyka niewypłacalności państwa, a szczególnie na opublikowaną niedawno analizę „Uregulowania dotyczące zaangażowania w dług państwowy”; w związku z tym oczekuje z ogromnym zainteresowaniem na wyniki prac Rady Stabilności Finansowej dotyczące długu publicznego, które zapewnią wytyczne dla przyszłych decyzji; podkreśla kluczową rolę obligacji skarbowych w zapewnianiu wysokiej jakości aktywów płynnych dla inwestorów oraz bezpiecznych źródeł finansowania dla rządów; odnotowuje w związku z tym prowadzone przez Komisję prace nad koncepcją tzw. papierów wartościowych zabezpieczonych obligacjami skarbowymi (papiery typu SBBS) jako możliwego sposobu rozwiązania tego problemu; przypomina, że papiery typu SBBS nie stanowiłyby formy uwspólnienia długu; uważa, że wkład uczestników rynku może pomóc zapewnić zainteresowanie rynku papierami typu SBBS;

12.  podkreśla, że należy wyeliminować uchybienia stwierdzone w modelach wewnętrznych, by przywrócić wiarygodność i osiągnąć równe warunki konkurencji między instytucjami; w związku z tym zwraca uwagę na zlecone przez Dział ds. Wspierania Zarządzania Gospodarczego Parlamentu Europejskiego opracowanie zewnętrzne pt. „What conclusions can be drawn from the EBA 2016 Market Risk Benchmarking Exercise?” („Jakie wnioski można wyciągnąć z analizy porównawczej ryzyka rynkowego przeprowadzonej w 2016 r. przez EUNB?”), w którym stwierdzono m.in.: „jeżeli wyniki analizy porównawczej EUNB są prawidłowe, a testowany portfel instrumentów reprezentatywny, to wewnętrzne modele ryzyka rynkowego stosowane obecnie przez banki europejskie w dużym stopniu naruszają zasadę równych szans („Jeżeli różne banki posiadają taki sam portfel, to powinny być zobowiązane do utrzymywania kapitału regulacyjnego takiej samej wysokości”)”; w tym kontekście zauważa, że Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego zatwierdził poprawki dotyczące finalizacji pakietu Bazylea III oraz przedstawioną przez EUNB ocenę jego wpływu na sektor bankowy w UE; przypomina, że pakiet ten nie powinien prowadzić do znacznego zwiększenia wymogów kapitałowych na szczeblu UE ani do osłabienia zdolności banków do finansowania gospodarki realnej, zwłaszcza MŚP; z zadowoleniem przyjmuje prace EBC służące ocenie adekwatności modeli wewnętrznych, w tym nowy przewodnik dotyczący TRIM, mający zaradzić zmienności wag ryzyka stosowanych do aktywów ważonych ryzykiem tej samej klasy w różnych instytucjach kredytowych; ponadto z zadowoleniem przyjmuje prace EUNB prowadzone w ramach analiz porównawczych; uważa, że sytuację kapitałową banków można poprawić, ograniczając wypłaty dywidend i pozyskując nowy kapitał, oraz że priorytetem nadal powinna być poprawa ogólnej kondycji finansowej banków europejskich;

13.  podkreśla, że propozycje forów międzynarodowych powinny być wprowadzane do prawa unijnego w sposób uwzględniający specyfikę europejskiego sektora bankowego;

14.  podkreśla, że w szczególności wytyczne BCBS nie powinny być w pełni odzwierciedlone w prawie unijnym, jeśli nie zostanie należycie uwzględniona specyfika europejskiego systemu bankowego oraz zasada proporcjonalności;

15.  przypomina o zasadzie rozdziału funkcji polityki pieniężnej od funkcji nadzorczych Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego i uważa, że poszanowanie tej zasady ma zasadnicze znaczenie dla uniknięcia konfliktów interesów; jest zdania, że w ujęciu ogólnym ta zasada jest odpowiednio przestrzegana; uważa, że testem pozwalającym stwierdzić stosowność zastosowania usług wspólnych jest polityczne znaczenie wypełnianych zadań; uważa zatem, że wspólne usługi nie stanowią problemu, gdy dotyczą spraw innych niż krytyczne pod względem kształtowania polityki, ale w przeciwnym wypadku mogą stanowić powód do niepokoju i uzasadniać wprowadzenie dodatkowych zabezpieczeń;

16.  jest zdania, że zaangażowanie większej liczby personelu EBC w kontrole przeprowadzane na miejscu mogłoby przyczynić się do dalszego wzmocnienia niezależności nadzoru bankowego od względów krajowych;

17.  odnotowuje pakiet reform systemu bankowego zaproponowany przez Komisję w listopadzie 2016 r.; podkreśla znaczenie przyspieszonej procedury, która doprowadziła do porozumienia w sprawie wprowadzania MSSF nr 9, oraz odnotowuje uzgodnienia przejściowe dotyczące zwolnienia z limitu dużej ekspozycji dostępnego dla ekspozycji na określone zadłużenie sektora publicznego państw członkowskich denominowanego w walutach niebędących walutą krajową żadnego państwa członkowskiego (Rozporządzenie (UE) 2017/2395), aby uniknąć zjawiska nagłych spadków kapitału regulacyjnego instytucji kredytowych; odnotowuje jednak opinie EBC i EUNB, zgodnie z którymi uzgodnienia przejściowe nie powinny niepotrzebnie opóźniać wdrożenia MSSF nr 9; podkreśla potrzebę monitorowania wpływu MSSF nr 9 na charakter i przyznawanie kredytów przez banki oraz na potencjalne skutki procykliczne wynikające z cyklicznej wrażliwości parametrów ryzyka kredytowego; wzywa ERRS i Jednolity Mechanizm Nadzorczy do zbadania tych kwestii; apeluje do EUNB i BIS o przedstawienie odpowiednich wytycznych w tym zakresie;

18.  wskazuje, że zgodnie z wymogami nadzoru instytucje muszą składać różnym organom wiele podobnych sprawozdań w różnych formatach, co jest znaczącym dodatkowym obciążeniem; postuluje zatem stworzenie jednolitego systemu sprawozdawczości, w którym jeden centralny punkt kontaktowy będzie zbierał zapytania nadzorcze wszystkich właściwych organów, przekazywał je nadzorowanym instytucjom i przesyłał zebrane dane właściwym organom; podkreśla, że w ten sposób można by zapobiec wielokrotnym zapytaniom i wnioskom o udostępnienie identycznych danych, co znacznie zmniejszyłoby obciążenia administracyjne nakładane na banki i właściwe organy, i jednocześnie poprawiłoby wydajność nadzoru;

19.  przyznaje, że mniejsze banki mogą mieć szczególne trudności z podołaniem wysokim kosztom wdrażania wymogów nadzorczych; uważa, że wykonując działania nadzorcze, EBC może lepiej uwzględniać zasadę proporcjonalności w niektórych uzgodnieniach nadzorczych; podkreśla zatem, że pilnie potrzebne są wzmożone starania o większą proporcjonalność w nadzorze bankowym dla mniejszych instytucji o małym ryzyku; podkreśla, że większa proporcjonalność w żadnym razie nie oznacza obniżenia standardów nadzorczych, lecz tylko zmniejszenie obciążeń administracyjnych, np. jeśli chodzi o obowiązki sprawozdawcze i dotyczące ujawniania informacji; z zadowoleniem przyjmuje zatem fakt, że w odpowiedzi na sprawozdanie roczne w sprawie unii bankowej za rok 2016 Komisja podziela pogląd Parlamentu, że należy uprościć wymogi sprawozdawczości, a także docenia starania Komisji o wprowadzenie większej proporcjonalności w dziedzinie nadzoru;

20.  przypomina, że warianty i swoboda uznania przewidziane w prawie UE w odniesieniu do nadzoru bankowego wymagają jak największego ujednolicenia; uważa, że w miarę możliwości muszą być przejściowe, a kiedy nie będą już uzasadnione, należy je usunąć, by uniknąć nadmiernej złożoności w codziennej pracy nadzorczej na szczeblu europejskim i krajowym;

21.  podkreśla, że ramy regulacyjne powinny uwzględniać szczególne zasady operacyjne i specjalną misję banków spółdzielczych i wzajemnych towarzystw kredytowych oraz że organy nadzoru powinny mieć te zasady i misje na uwadze i odzwierciedlać je w swoich praktykach i podejściach;

22.  przypomina swoją rezolucję z dnia 17 maja 2017 r.(8) w sprawie FinTech; uważa, że instytucje FinTech prowadzące te same działania co pozostali gracze systemu finansowego muszą z tego tytułu podlegać tym samym zasadom funkcjonowania; w związku z tym wzywa do przyjęcia podejścia do FinTech, które zapewni odpowiednią równowagę między ochroną konsumentów, utrzymywaniem stabilności finansowej a zachęcaniem do innowacyjności; odnotowuje w tym względzie prace Komisji, proponowane włączenie innowacji technologicznych do zakresu uprawnień europejskich urzędów nadzoru oraz trwające konsultacje publiczne dotyczące projektu wytycznych EBC w sprawie wniosków banków o udzielenie licencji na stosowanie FinTech;

23.  przyznaje, że coraz większa cyfryzacja wszystkich aspektów bankowości sprawiła, że banki są znacznie bardziej narażone na zagrożenia dla cyberbezpieczeństwa; podkreśla, że zarządzanie cyberbezpieczeństwem to przede wszystkim zadanie samych banków; podkreśla kluczową rolę cyberbezpieczeństwa usług bankowych i potrzebę zachęcania instytucji finansowych do ustawiania poprzeczki wysoko w kwestii ochrony danych konsumentów i gwarantowania cyberbezpieczeństwa; wzywa organy nadzoru, aby ściśle monitorowały i oceniały ryzyko w obszarze cyberbezpieczeństwa, a do instytucji finansowych w całej UE apeluje, aby wyznaczały sobie ambitne cele pod względem ochrony danych konsumentów i gwarantowania cyberbezpieczeństwa; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę EBC dotyczącą zobowiązania banków objętych nadzorem do zgłaszania znaczących cyberataków w ramach usługi powiadomień w czasie rzeczywistym, a także przeprowadzane na miejscu przez Jednolity Mechanizm Nadzorczy kontrole dotyczące cyberbezpieczeństwa; wzywa jednak Jednolity Mechanizm Nadzorczy do zwiększenia wysiłków oraz do formalnego uznania cyberbezpieczeństwa za jeden z priorytetów wysokiego szczebla;

24.  przyjmuje z zadowoleniem prace EUNB, ESMA i Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego na rzecz promowania spójności w zakresie nadzoru w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z UE, zmierzające do ograniczenia wzrostu ryzyka arbitrażu regulacyjnego i nadzorczego; uważa, że każdy opracowywany model współpracy nadzorczej między UE a Zjednoczonym Królestwem powinien zapewniać poszanowanie stabilności finansowej UE oraz jej systemu regulacyjnego i nadzorczego, odpowiednich norm i ich stosowania; przypomina o znaczeniu gotowości i odpowiedniego planowania ewentualnościowego ze strony banków dla złagodzenia zakłóceń wywołanych wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z UE; wyraża zaniepokojenie, że niektóre banki, szczególnie te mniejsze, mogą spóźniać się z przygotowaniami do brexitu, i wzywa je do wzmożenia działań; przypomina, że proces uzyskiwania licencji bankowych i zatwierdzania modeli wewnętrznych trwa kilka lat, i należy brać to pod uwagę;

25.  odnotowuje wnioski w sprawie przeglądu ESNF, w tym zbiorczy wniosek w sprawie zarządzania europejskimi urzędami nadzoru, ich finansowania oraz uprawnień;

26.  wyraża zaniepokojenie z powodu wydarzeń, które wskazują, że grupy bankowe mają tendencję do korzystania z coraz bardziej złożonych struktur i podmiotów, które podejmują w dużej mierze te same działania co banki, lecz unikają nadzoru bankowego; odnotowuje w związku z tym wniosek Komisji w sprawie firm inwestycyjnych, który powinien przyczynić się do stworzenia równych szans dla firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych oraz do usunięcia luk prawnych, które mogłyby umożliwiać wykorzystywanie dużych firm inwestycyjnych do uniknięcia wymogów regulacyjnych dotyczących sektora bankowości;

27.  jest zaniepokojony rozwojem systemu parabankowego w UE; odnotowuje wydany przez ERRS w 2017 r. Monitor działalności parabankowej w UE, w którym podkreślono szereg zagrożeń i słabych punktów wymagających monitorowania w systemie parabankowym w UE; w tym kontekście wzywa do podjęcia skoordynowanych działań na rzecz wyeliminowania tych zagrożeń w celu zapewnienia uczciwej konkurencji i stabilności finansowej; przyznaje jednak, że od czasu kryzysu finansowego wprowadzono strategie polityczne, których celem jest przeciwdziałanie ryzyku niestabilności finansowej wynikającemu z działalności parabankowej; zachęca organy do dalszego uważnego monitorowania pojawiających się zagrożeń dla stabilności finansowej i reagowania na nie oraz do uzupełniania wszelkich działań regulacyjnych w sektorze bankowym o odpowiednie uregulowania sektora działalności parabankowej; ubolewa, że Komisja nie uwzględniła tej kwestii wśród odpowiedzi na zeszłoroczne sprawozdanie(9);

28.  uważa, że chociaż pożądane są usprawnienia, zwłaszcza w zakresie komunikacji i przejrzystości, to unia bankowa nadal stanowi bardzo pozytywną i zasadniczą zmianę dla państw członkowskich należących do strefy euro; przypomina, że unia bankowa jest otwarta dla wszystkich państw członkowskich; zachęca wszystkie państwa członkowskie spoza strefy euro, by podjęły wszelkie działania konieczne do przystąpienia do unii bankowej, aby stopniowo zbliżać unię bankową do całego rynku wewnętrznego;

29.  z zadowoleniem przyjmuje postępy pozwalające w pewnych przypadkach przekazać uprawnienia do podejmowania decyzji w przedmiocie kompetencji i reputacji, na mocy decyzji EBC z czerwca 2017 r.; ponownie wyraża opinię, że potrzebna jest zmiana przepisów, by Rada ds. Nadzoru mogła częściej i łatwiej przekazywać odpowiednim urzędnikom uprawnienia decyzyjne w pewnych rutynowych kwestiach; powtarza, że jest pozytywnie nastawiony do takiej zmiany, która przyczyniłaby się do podniesienia sprawności i skuteczności nadzoru bankowego EBC; wzywa EBC do określenia zadań związanych z przekazywaniem uprawnień do przyjmowania decyzji;

Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja

30.  przyjmuje z zadowoleniem pierwsze zastosowanie nowego systemu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w 2017 r.; odnotowuje dużą liczbę skarg złożonych w Sądzie UE w związku z tą sprawą; zwraca się do Komisji o ocenę, czy i jak może to zagrozić skuteczności nowego systemu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz uniemożliwić stosowanie go w praktyce; zachęca SRB i Komisję, by wspólnie opublikowały streszczenie kwestii najbardziej krytykowanych we wspomnianych skargach; uważa, że sprawy z 2017 r. budzą wątpliwości co do przejrzystości i komunikacji, oraz apeluje o większą przejrzystość w przyszłych decyzjach w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w tym o udostępnianie Parlamentowi Europejskiemu, na jasnych i odpowiednich warunkach, kluczowych dokumentów leżących u podstaw decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, np. sprawozdań z wyceny sporządzonych przez niezależnych rzeczoznawców, w celu lepszego zrozumienia systemu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ex ante; wzywa współprawodawców, by uznali sprawy z 2017 r. za doświadczenia ze współdecyzji w sprawie wniosków Komisji dotyczących całkowitej zdolności do pokrycia strat i minimalnego wymogu funduszy własnych oraz zobowiązań kwalifikowanych, a także moratorium;

31.  jest zaniepokojony niedopasowaniem reguł pomocy państwa do prawodawstwa unijnego w kwestii zdolności systemów gwarancji depozytów do udziału w restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z dyrektywami BRRD i DGSD(10); wzywa Komisję do ponownego rozważenia interpretacji reguł pomocy państwa w odniesieniu do art. 11 ust. 3 i 6 dyrektywy DGSD, aby zagwarantować możliwość faktycznego wdrożenia środków zabezpieczających i alternatywnych przewidzianych przez europejskiego prawodawcę; uważa, że w sprawach z 2017 r. potwierdzono, że tak jak stanowi BRRD, państwa członkowskie mogą zastosować zwykłe postępowanie upadłościowe, któremu w określonych warunkach może towarzyszyć „pomoc na likwidację”; uważa, że przyczyną możliwości arbitrażu ujawnioną przez ostatnie przypadki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest rozbieżność między zasadami pomocy państwa mającymi zastosowanie w systemie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz w krajowym prawie upadłościowym; wzywa zatem Komisję, by dokonała przeglądu ram upadłości banków w Unii, w tym komunikatu bankowego z 2013 r., by wyciągnąć wnioski ze spraw z 2017 r.;

32.  przypomina, że BRRD opracowano, by zapewnić ciągłość funkcji krytycznych, uniknąć negatywnych skutków dla stabilności finansowej, chronić środki publiczne przez ograniczenie do minimum możliwości nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego dla instytucji będących na progu upadłości, a także chronić objętych gwarancją deponentów, inwestorów oraz środki finansowe i aktywa klientów; przypomina, że nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe może być stosowane tylko po to, by zaradzić „poważnym zaburzeniom w gospodarce” oraz by „utrzymać stabilność finansową”, a „nie może być wykorzystywane do bilansowania strat, które instytucja poniosła lub może ponieść w niedalekiej przyszłości”; uważa, że nadzwyczajnemu publicznemu wsparciu finansowemu powinny również w stosownych przypadkach towarzyszyć działania naprawcze; wzywa Komisję, by jak najszybciej przeprowadziła przegląd, o którym mowa w art. 32 ust. 4 ostatni akapit BRRD, a który należało przeprowadzić już w 2015 r.; zauważa, że dokapitalizowanie zapobiegawcze jest instrumentem zarządzania kryzysami bankowymi;

33.  wzywa Komisję do corocznego sprawdzania, czy nadal spełniane są wymogi dotyczące stosowania art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE w odniesieniu do możliwości przyznawania pomocy państwa w sektorze finansowym;

34.  wzywa Komisję, aby oceniła, czy sektor bankowy od początku kryzysu korzysta z ukrytych dotacji oraz pomocy państwa w formie niekonwencjonalnej pomocy na utrzymanie płynności finansowej;

35.  przyjmuje z zadowoleniem fakt, że SRB za priorytet uznał zwiększanie możliwości restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych, a także postępy w wyznaczaniu wiążących celów dotyczących minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowanych w strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji poszczególnych instytucji na szczeblu skonsolidowanym; podkreśla znaczenie operacyjnych i wiarygodnych planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także dostrzega w tym kontekście problemy mogące wynikać ze strategii pojedynczego punktu kontaktowego dla stabilności finansowej państw przyjmujących, jeśli strategie te nie zostaną odpowiednio opracowane; podkreśla potrzebę stworzenia skutecznego systemu pozwalającego reagować na naruszenia tego wymogu oraz fakt, że minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien uwzględniać modele biznesowe instytucji, by zapewniać możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; wzywa SRB, by przedstawiła pełen wykaz przeszkód napotykanych w prawie krajowym lub europejskim w prowadzeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; podkreśla, że przegląd BRRD nie może w żadnym razie doprowadzić do wprowadzenia zasad mniej rygorystycznych niż normy uzgodnione na szczeblu międzynarodowym;

36.  z zadowoleniem przyjmuje porozumienie osiągnięte w sprawie dodatkowej harmonizacji hierarchii uprzywilejowania niezabezpieczonych instrumentów dłużnych w dyrektywie (UE) 2017/2399; wzywa do jej szybkiego wdrożenia przez państwa członkowskie, by banki mogły emitować instrumenty dłużne w nowej klasie zobowiązań objętych niewypłacalnością, tworząc tym samym wymagane bufory; podtrzymuje stanowisko wyrażone w poprzednim sprawozdaniu(11), że instrumenty mogące podlegać umorzeniu lub konwersji powinny być sprzedawane odpowiednim inwestorom, mogącym pokryć ewentualne straty bez narażania własnej zdolności finansowej; w związku z tym apeluje, by organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji sprawdzały, ile instrumentów mogących podlegać umorzeniu lub konwersji jest w posiadaniu inwestorów detalicznych, oraz by EUNB co roku ujawniał informacje o tych kwotach, a także, w stosownych przypadkach, wydawał ostrzeżenia i zalecenia dotyczące działań zaradczych;

37.  odnotowuje obecne wnioski ustawodawcze wprowadzające do prawa Unii pojęcie całkowitej zdolności do pokrycia strat i mające zmniejszać ryzyko w europejskim sektorze bankowym;

38.  przypomina, że istotą umowy międzyrządowej w sprawie jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest jej ostateczne włączenie do unijnych ram prawnych; przypomina, że fiskalny mechanizm ochronny ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia wiarygodnych i skutecznych ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zdolności do przezwyciężania kryzysów systemowych w unii bankowej, a także dla uniknięcia sięgania po finansowane ze środków publicznych plany ratunkowe dla banków; odnotowuje wniosek Komisji dotyczący przekształcenia Europejskiego Mechanizmu Stabilności w Europejski Fundusz Walutowy, który będzie obejmował również funkcję fiskalnego mechanizmu ochronnego jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

39.  z zadowoleniem przyjmuje prace SRB służące tworzeniu potencjału restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków na szczeblu Unii; zauważa jednak, że w obszarze planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest jeszcze wiele do zrobienia; zauważa również, że SRB ma zdecydowanie za mało personelu; wzywa SRB, by zintensyfikowała rekrutację, a organy krajowe, by oddały do dyspozycji SRB oddelegowanych ekspertów; przypomina w związku z tym, że w SRB należy zapewnić odpowiednią równowagę między pracownikami ze szczebla centralnego i pracownikami krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednoznaczny podział obowiązków między SRB a krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje działania SRB dotyczące podziału ról w jednolitym mechanizmie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; zwraca uwagę, że SRB odpowiada bezpośrednio nie tylko za banki podlegające bezpośredniemu nadzorowi ze strony EBC, ale również za ważne instytucje transgraniczne; wzywa państwa członkowskie, właściwe organy krajowe i EBC, by ich działania jak najbardziej ograniczały dodatkowe obciążenia i złożoność wynikające dla SRB z tej różnicy w zakresie obowiązków;

40.  wzywa do obliczania składek ex ante na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w sposób przejrzysty dzięki przedstawianiu informacji na temat metodyki obliczania oraz dążeniom do harmonizacji informacji o wynikach obliczeń;

41.  wyraża zaniepokojenie potencjalnym wpływem decyzji w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na strukturę systemu bankowego; wzywa Komisję do ścisłego monitorowania tej kwestii, do działań następczych związanych z podjętymi decyzjami i do regularnego informowania Parlamentu Europejskiego o ustaleniach;

Gwarantowanie depozytów

42.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję EUNB w sprawie corocznej publikacji danych otrzymywanych przez ten urząd zgodnie z art. 10 ust. 10 DGSD; sugeruje, że należy poprawić prezentowanie danych, aby umożliwić bezpośrednie porównywanie adekwatności finansowania we wszystkich systemach gwarancji depozytów; zauważa jednak, że niektóre systemy gwarancji depozytów muszą przyspieszyć gromadzenie dostępnych środków finansowych, aby osiągnąć docelowe poziomy do dnia 3 lipca 2024 r.;

43.  zachęca EUNB do rozszerzenia analizy m.in. na alternatywne mechanizmy finansowania wprowadzone przez państwa członkowskie zgodnie z art. 10 ust. 9 DGSD oraz do publikowania tej analizy w powiązaniu z informacjami otrzymywanymi na mocy art. 10 ust. 10 DGSD;

44.  zwraca uwagę na liczne warianty i dużą swobodę uznania wprowadzone w DGSD; jest zdania, że konieczna jest dalsza harmonizacja zasad mających zastosowanie do systemów gwarantowania depozytów, by osiągnąć równe warunki działania w unii bankowej;

45.  przypomina, że ochrona depozytów jest przedmiotem zainteresowania wszystkich obywateli UE oraz że bez trzeciego filaru unia bankowa pozostaje niepełna; przypomina, że Parlament obecnie debatuje na szczeblu komisji nad wnioskiem w sprawie europejskiego systemu gwarantowania depozytów; odnotowuje w związku z tym komunikat Komisji z dnia 11 października 2017 r.;

46.  zauważa, że nadal prowadzone są rozmowy dotyczące odpowiedniej podstawy prawnej dla utworzenia proponowanego europejskiego funduszu gwarantowania depozytów;

o
o   o

47.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, EUNB, EBC, SRB, parlamentom narodowym oraz właściwym organom określonym w art. 4 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0041.
(2) Dz.U. C 34 z 31.1.2018, s. 5.
(3) Dz.U. C 34 z 31.1.2018, s. 17.
(4) Dz.U. C 11 z 12.1.2018, s. 24.
(5) Dz.U. C 216 z 30.7.2013, s. 1.
(6) Europejski Bank Centralny, Report on Financial Structures [Sprawozdanie dotyczące struktur finansowych], październik 2017 r., s. 23–24.
(7) Komunikat Komisji w sprawie dokończenia budowy unii bankowej, 11 października 2017 r. (COM(2017)0592), s. 15.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0211.
(9) Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 lutego 2017 r. w sprawie unii bankowej – sprawozdanie za rok 2016, ust. 9.
(10) Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 lutego 2017 r. w sprawie unii bankowej – sprawozdanie za rok 2016, ust. 38.
(11) Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 lutego 2017 r. w sprawie unii bankowej – sprawozdanie za rok 2016, ust. 48.


Odcięcie dżihadystów od źródeł dochodu - walka z finansowaniem terroryzmu
PDF 387kWORD 63k
Zalecenie Parlamentu Europejskiego z dnia 1 marca 2018 r. dla Rady w sprawie zalecenia Parlamentu Europejskiego dla Rady, Komisji oraz wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w sprawie odcięcia dżihadystów od źródeł dochodu – walka z finansowaniem terroryzmu (2017/2203(INI))
P8_TA(2018)0059A8-0035/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Międzynarodową konwencję o zwalczaniu finansowania terroryzmu z 1999 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 października 2016 r. w sprawie sytuacji w północnym Iraku i Mosulu(1) i rezolucję z dnia 30 kwietnia 2015 r. w sprawie niszczenia zabytków kultury przez ISIS/Daisz(2),

–  uwzględniając globalną strategię na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 z dnia 7 lipca 2003 r. dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2465/96(3),

–  uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1267 (1999), 1373 (2001), 1989 (2011), 2133 (2014), 2199 (2015), 2253 (2015) i 2368 (2017),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającą rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającą dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE(4),

–  uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu i zmieniającej dyrektywę 2009/101/WE (COM(2016)0450),

–  uwzględniając deklarację z Manamy z dnia 9 listopada 2014 r. w sprawie zapobiegania finansowaniu terroryzmu,

–  uwzględniając dokument Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (FATF) dotyczący najlepszych praktyk w zakresie ukierunkowanych sankcji finansowych związanych z terroryzmem i finansowaniem terroryzmu,

–  uwzględniając oświadczenie FATF z dnia 24 października 2014 r. w sprawie przeciwdziałania finansowaniu organizacji terrorystycznej Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie (ISIL), a także sprawozdanie FATF z lutego 2015 r. dotyczące finansowania ISIL,

–  uwzględniając 11. sprawozdanie w sprawie postępów w realizacji unii bezpieczeństwa, opublikowane przez Komisję dnia 18 października 2017 r.,

–  uwzględniając dokument Światowego Forum na rzecz Zwalczania Terroryzmu z września 2015 r. pt. „Addendum to the Algiers Memorandum on Good Practices on Preventing and Denying the Benefits of Kidnapping for Ransom by Terrorists” [Addendum do memorandum z Algieru w sprawie dobrych praktyk w zakresie przeciwdziałania uzyskiwaniu korzyści z porwań dla okupu przez terrorystów i pozbawiania ich tychże korzyści],

–  uwzględniając oświadczenie G-7 z Taorminy z dnia 26 maja 2017 r. w sprawie walki z terroryzmem i brutalnym ekstremizmem,

–  uwzględniając powołaną niedawno Komisję Specjalną ds. Terroryzmu,

–  uwzględniając art. 16 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dotyczące ochrony danych osobowych,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) 2015/827 z dnia 28 maja 2015 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii(5),

–  uwzględniając Plan działania Komisji z lutego 2016 r. na rzecz skuteczniejszego zwalczania finansowania terroryzmu,

–  uwzględniając sprawozdanie Europolu dotyczące sytuacji i tendencji w zakresie terroryzmu w UE w 2017 r. (sprawozdanie TE–SAT),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2017 r. w sprawie oceny ryzyka związanego z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu, które ma wpływ na rynek wewnętrzny i dotyczy działalności transgranicznej (COM(2017)0340),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie zwalczania terroryzmu i zastępującą decyzję ramową Rady 2002/475/WSiSW oraz zmieniającą decyzję Rady 2005/671/WSiSW(6),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającą decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW(7),

–  uwzględniając wniosek z dnia 13 lipca 2017 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przywozu dóbr kultury (COM(2017)0375),

–  uwzględniając 9. sprawozdanie w sprawie postępów w realizacji unii bezpieczeństwa, opublikowane przez Komisję dnia 27 lipca 2017 r.,

–  uwzględniając opublikowany dnia 18 października 2017 r. komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej i Rady pt. „Jedenaste sprawozdanie z postępu prac nad stworzeniem rzeczywistej i skutecznej unii bezpieczeństwa” (COM(2017)0608),

–  uwzględniając art. 113 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0035/2018),

A.  mając na uwadze, że jednym z głównych elementów walki z terroryzmem jest ograniczenie źródeł jego finansowania, uzyskiwanego również dzięki tajnym układom umożliwiającym nadużycia i oszustwa podatkowe, praniu pieniędzy i rajom podatkowym;

B.  mając na uwadze, że część środków finansowych może pochodzić z krajów europejskich i być przeznaczonych na organizacje terrorystyczne działające na innych obszarach, a część pochodzi spoza Europy i służy do finansowania radykalizacji postaw i samych aktów terrorystycznych; mając na uwadze, że zewnętrzny i wewnętrzny wymiar walki z terroryzmem są ze sobą powiązane oraz mając na uwadze, że ograniczenie źródeł finansowania terroryzmu powinno stanowić element szerszej strategii UE uwzględniającej zarówno zewnętrzny, jak i wewnętrzny wymiar bezpieczeństwa;

C.  mając na uwadze, że nowoczesne sieci komunikacyjne, w szczególności finansowanie społecznościowe, okazały się być tanim i skutecznym sposobem pozyskiwania środków na finansowanie działalności terrorystycznej lub zarządzanie siatką dżihadystów; mając na uwadze, że ugrupowaniom terrorystycznym udaje się pozyskiwać dodatkowe środki na finansowanie działalności dzięki stosowaniu phishingu, kradzieży tożsamości lub kupowaniu na forach internetowych danych dotyczących skradzionych kart kredytowych;

D.  mając na uwadze, że środki finansowe mogą być wykorzystywane na trzy sposoby: na akty terrorystyczne, które wymagają znacznego nakładu funduszy; na akty terrorystyczne, które – choć równie brutalne w skutkach – wymagają mniejszych nakładów finansowych; i na finansowanie propagandy, która stanowi inspirację dla terrorystów działających w pojedynkę i dokonujących ataków nie wymagających wielu przygotowań lub nakładów finansowych; mając na uwadze, że reakcja musi być skuteczna we wszystkich tych sytuacjach;

E.  mając na uwadze, że środki finansowe z legalnych źródeł mogą być przekierowywane przez odbiorcę do stron trzecich, jednostek, ugrupowań, spółek lub podmiotów powiązanych z działalnością terrorystyczną;

F.  mając na uwadze, że w związku z tym, że terroryzm jest przestępstwem o skali globalnej, skuteczna reakcja musi być również globalna i całościowa, a podstawowe znaczenie ma ścisła koordynacja między instytucjami finansowymi, organami ścigania i organami wymiaru sprawiedliwości oraz wymiana podstawowych informacji na temat osób fizycznych i prawnych oraz podejrzanej działalności, nie zapominając o ochronie danych osobowych i poszanowaniu prywatności, które są ważnymi prawami podstawowymi;

G.  mając na uwadze, że w następstwie wycieków informacji, do których dochodziło w ostatnich latach, znacząco zwiększyła się świadomość powiązań między praniem pieniędzy i oszustwami podatkowymi a zorganizowaną przestępczością i finansowaniem terroryzmu, a te kwestie znalazły się wśród najważniejszych zagadnień politycznych podejmowanych na forum międzynarodowym; mając na uwadze, że według niedawnych doniesień mediów, co zostało potwierdzone przez Komisję, istnieje również powiązanie między nadużyciami finansowymi na dużą skalę w związku z VAT i akcyzą a zorganizowaną przestępczością, w tym terroryzmem(8);

H.  mając na uwadze, że jurysdykcje niemal wszystkich państw członkowskich uznały w prawie karnym finansowanie terroryzmu za odrębne przestępstwo;

I.  mając na uwadze, że dane finansowe stanowią istotne narzędzie umożliwiające zbieranie informacji wywiadowczych w celu analizowania siatek terrorystycznych i skuteczniejszego rozbijania ich działalności; mając na uwadze, że stale konieczne jest właściwe egzekwowanie prawodawstwa w celu przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu; mając na uwadze, że potrzebne są kompleksowe strategie prewencyjne oparte na wymianie podstawowych informacji i ściślejszej współpracy między jednostkami analityki finansowej, służbami wywiadowczymi i organami ścigania zaangażowanymi w zwalczanie finansowania terroryzmu; mając na uwadze, że wśród tych informacji powinny się znaleźć ewoluujące tendencje w dziedzinie finansów międzynarodowych, takie jak m.in. Bitmap, kodowanie kluczy SWIFT, kryptowaluty oraz mechanizmy regulacyjne w ich zakresie; mając na uwadze, że rozwiązanie problemu finansowania terroryzmu w skali globalnej musi obejmować ogólnoświatowe standardy w zakresie przejrzystości w odniesieniu do ostatecznych uprawnionych właścicieli podmiotów korporacyjnych, funduszy powierniczych i podobnych układów, aby wyjaśnić zawiłości finansowe sprzyjające praniu pieniędzy stanowiących dochód z działalności przestępczej oraz finansowaniu organizacji terrorystycznych i sprawców aktów terrorystycznych;

J.  mając na uwadze, że trzeba stworzyć umocowaną formalnie europejską platformę w ramach istniejących struktur – do tej pory działała ona nieformalnie – która gromadziłaby informacje znajdujące się obecnie w 28 państwach członkowskich, a dzięki której państwa członkowskie będą mogły dostarczać informacji o swoim szczeblu zaangażowania, a także informować o postępach poczynionych w zakresie zwalczania finansowania terroryzmu; mając na uwadze, że taka wymiana informacji powinna mieć charakter proaktywny;

K.  mając na uwadze, że wiele międzynarodowych organizacji non-profit, organizacji charytatywnych, innych fundacji, sieci i prywatnych darczyńców, rzeczywiście lub rzekomo mających cele społeczne lub kulturalne, położyło podwaliny pod potencjał finansowy ISIS/Daisz, Al-Kaidy oraz innych organizacji dżihadystycznych, a także działa jako przykrywka dla nadużyć; mając na uwadze, że śledzenie i zbieranie informacji wywiadowczych na temat tych organizacji, ich założycieli, działalności oraz ich powiązań z podmiotami na terenie UE, które często są bardzo rozległe, ma zatem kluczowe znaczenie; mając na uwadze, że należy zablokować wsparcie, jakie te organizacje zapewniają ekspansji dżihadystycznego radykalizmu w Afryce, na Bliskim Wschodzie, w Azji i w Europie; mając na uwadze, że szczególnie niepokojąca jest ekspansja tego radykalizmu u granic Unii oraz w krajach sąsiadujących z Unią i krajach partnerskich; mając na uwadze, że pełne wdrożenie przez Radę Współpracy Państw Zatoki (RWPZ) oraz jej państwa członkowskie zaleceń FATF w tych dziedzinach ma zasadnicze znaczenie w walce z globalnym terroryzmem;

L.  mając na uwadze, że globalna sieć pozyskiwania środków prowadzona przez Al-Kaidę opiera się na darowiznach na rzecz organizacji charytatywnych i pozarządowych, które kontaktują się z darczyńcami za pośrednictwem mediów społecznościowych i forów internetowych; mając na uwadze, że konta użytkowników również są wykorzystywane do zwracania się do zwolenników o przekazywanie darowizn na wsparcie dżihadu; mając na uwadze, że w ostatnich latach organizacje terrorystyczne opracowały wiele aplikacji na smartfony w celu maksymalnego zwiększenia zasięgu i zachęcania swych zwolenników, w większości znajdujących się na terenie krajów Zatoki Perskiej, do przekazywania darowizn;

M.  mając na uwadze, że minipaństwa oraz państwa wykazujące niedostateczne osiągnięcia w obszarze rządów prawa znajdują się w szczególnie trudnej sytuacji i są narażone na ryzyko, że to właśnie one staną się preferowanymi ośrodkami finansowania terroryzmu;

N.  mając na uwadze, że dane wywiadowcze sugerują, że instytucje i osoby prywatne w Zatoce Perskiej zapewniają finansowe i logistyczne wsparcie Al-Kaidzie, ISIS/Daisz i innym radykalnym ugrupowaniom; mając na uwadze, że bez tego finansowania wiele z tych ugrupowań terrorystycznych nie mogłoby przetrwać;

O.  mając na uwadze, że ISIS/Daisz i Al-Kaida stały się finansowo samowystarczalne; mając na uwadze, że ISIS/Daisz i Al-Kaida podejmują próby przekierowania swoich środków pieniężnych do Syrii i Iraku za pośrednictwem eksportu ropy i inwestycji biznesowych, do czego wykorzystują tzw. słupy i profesjonalnych kurierów, nielegalne transfery środków pieniężnych i firmy świadczące profesjonalne usługi pieniężne; mając na uwadze, że ISIS/Daisz i Al-Kaida dokonują prania zysków z działalności przestępczej przez wykupywanie przedsiębiorstw i aktywów wszelkiego rodzaju; mając na uwadze, że ISIS/Daisz i Al-Kaida dokonują również prania pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży za granicą, w tym na rynkach państw członkowskich, kradzionych antyków i przemycanych dzieł sztuki i artefaktów; mając na uwadze, że nielegalny handel towarami, bronią, ropą, narkotykami, papierosami i dobrami kultury, a także handel ludźmi, niewolnictwo, wykorzystywanie dzieci, ściąganie haraczy i wymuszenia stanowią dla ugrupowań terrorystycznych sposoby finansowania działalności; mając na uwadze, że coraz ściślejszy związek między przestępczością zorganizowaną i ugrupowaniami terrorystycznymi stanowi rosnące zagrożenie dla bezpieczeństwa Unii; mając na uwadze, że te źródła mogą umożliwić ISIS/Daisz i Al-Kaida dalsze finansowanie przestępstw w przyszłości, już po klęsce i utracie terytoriów w Syrii i Iraku;

P.  mając na uwadze, że wprowadzono międzynarodowy zakaz płacenia okupu w ramach szeregu międzynarodowych zobowiązań popartych w rezolucjach Rady Bezpieczeństwa i w krajowych przepisach prawnych; mając na uwadze, że w praktyce zakaz ONZ nie ma poparcia kluczowych sygnatariuszy, którzy priorytetowo traktują natychmiastową ochronę życia, a nie zobowiązania na rzecz zwalczania terroryzmu, przez co pozwalają na finansowanie organizacji terrorystycznych;

1.  kieruje do Rady, Komisji oraz wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa następujące zalecenia:

   a) wzywa państwa członkowskie i Komisję do uznania ograniczenia źródeł finansowania siatek terrorystycznych za podstawowy priorytet, ponieważ stanowi ono skuteczne narzędzie zmniejszania ich skuteczności; uważa, że kluczowe znaczenie dla zwalczania finansowania terroryzmu i zapobiegania samym atakom terrorystycznym mają strategie prewencyjne oparte na wymianie najlepszych praktyk i budzących podejrzenia oraz istotnych informacji finansowych między służbami wywiadowczymi; wzywa zatem służby wywiadowcze państw członkowskich do poprawy koordynacji i współpracy przez ustanowienie stałej europejskiej platformy antyterrorystycznych służb wywiadowczych w ramach istniejących struktur (np. Europolu), aby uniknąć tworzenia kolejnej agencji, z dużym naciskiem na proaktywną wymianę informacji dotyczących wsparcia finansowego dla siatek terrorystycznych; uważa, że dzięki tej platformie powstałaby wspólna baza danych o osobach fizycznych i prawnych oraz podejrzanych operacjach; podkreśla, że dane o dużej wartości zgromadzone przez dowolną agencję bezpieczeństwa narodowego powinny być szybko przekazywane już w momencie rejestracji w systemie centralnym, który powinien dopuszczać rejestrowanie informacji na temat obywateli państw spoza UE, uwzględniając szczególnie ewentualny wpływ na prawa podstawowe, a zwłaszcza prawo do ochrony danych osobowych i zasadę celowości; podkreśla, że na tej liście powinny znaleźć się między innymi banki, instytucje finansowe i podmioty gospodarcze europejskie i pozaeuropejskie, a także państwa trzecie, w których odnotowuje się braki w zakresie zwalczania finansowania terroryzmu; wzywa Komisję, by jak najszybciej opracowała taką listę w oparciu o własne kryteria oraz na podstawie analizy przeprowadzonej zgodnie z dyrektywą (UE) 2015/849; przypomina, że osoby, które bezpośrednio lub pośrednio dopuszczają się aktów terrorystycznych, organizują je i je wspierają, muszą odpowiedzieć za swoje czyny;
   b) wzywa państwa europejskie, zarówno państwa członkowskie UE, jak i państwa trzecie, do finansowania programów, w których ramach służby wywiadowcze wymieniają się dobrymi praktykami, w tym w zakresie badania i analizy metod stosowanych przez terrorystów i organizacje terrorystyczne w celu rekrutacji i transferu funduszy na cele działalności terrorystycznej; zaleca wprowadzenie kwartalnych ocen zagrożeń dla bezpieczeństwa publicznego łączących informacje wywiadowcze oraz informacje zgromadzone przez Europol i Centrum Analiz Wywiadowczych Unii Europejskiej (INTCEN); wzywa państwa członkowskie do zapewnienia służbom wywiadowczym dostatecznego finansowania i dostatecznych zasobów ludzkich;
   c) podkreśla, zgodnie z tym co wskazała FATF, która opracowała strategię zwalczania finansowania terroryzmu, jak ważne jest sprawniejsze i szybsze dzielenie się informacjami między jednostkami analityki finansowej, między jednostkami analityki finansowej a siłami bezpieczeństwa i organami ścigania oraz służbami wywiadowczymi w danej jurysdykcji i między własnymi jurysdykcjami, jak również z sektorem prywatnym, zwłaszcza bankowym;
   d) z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie RWPZ w prace FATF; wzywa Komisję i ESDZ do aktywnego zachęcania partnerów UE, w szczególności RWPZ i jej państw członkowskich, do pełnego wdrożenia zaleceń FATF na rzecz wyeliminowania luk w obszarach przeciwdziałania praniu pieniędzy i zwalczania finansowania terroryzmu, a także do zapewnienia wsparcia technicznego umożliwiającego osiąganie postępów w tych dziedzinach;
   e) apeluje do wysokiej przedstawiciel o wsparcie wysiłków FATF i priorytetowe potraktowanie przeciwdziałania finansowaniu terroryzmu, w szczególności o wskazanie – we współpracy z państwami członkowskimi ONZ – strategicznych luk w przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu;
   f) wzywa do zacieśnienia współpracy Europolu i kluczowych partnerów strategicznych UE, którzy odgrywają zasadniczą rolę w zwalczaniu terroryzmu na świecie; uważa, że bliższa współpraca pozwoli na skuteczniejsze zapobieganie tworzeniu ośrodków finansowania terroryzmu oraz skuteczniejsze wykrywanie tych ośrodków i reagowanie na ich działalność; zwraca się do państw członkowskich, aby lepiej wykorzystywały nieformalną sieć europejskich jednostek analityki finansowej (FIU.net), w oparciu o wyniki pracy Europolu, przez wdrożenie piątej dyrektywy w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz przyjęcie środków regulacyjnych w celu rozwiązania innych problemów wynikających z rozbieżności w zakresie statusu i kompetencji jednostek wywiadu finansowego, w szczególności w celu ułatwienia koordynacji i wymiany informacji zarówno między jednostkami wywiadu finansowego, jak i między tymi jednostkami i organami ścigania, z myślą o wymianie odnośnych informacji z europejską platformą antyterrorystycznych służb wywiadowczych;
   g) przypomina o podstawowym znaczeniu wzmocnionego dialogu politycznego, zwiększonej pomocy finansowej i wsparcia na rzecz budowania zdolności partnerów UE, którzy znajdują się na pierwszej linii walki z terroryzmem, do jego zwalczania;
   h) wzywa państwa członkowskie, aby lepiej monitorowały podejrzane organizacje prowadzące takie działania jak nielegalny handel, przemyt, podrabianie i nadużycia, przez utworzenie wraz z Europolem wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych, ułatwiających służbom bezpieczeństwa dostęp do podejrzanych transakcji; należy przy tym pamiętać o zasadzie proporcjonalności i prawie do prywatności; zwraca się do państw członkowskich, by zapewniły w tym celu osobom prowadzącym dochodzenia więcej szkoleń i lepszą specjalizację; wzywa Komisję do wspierania i odpowiedniego finansowania rozwoju programów szkoleniowych dla organów ścigania i organów sądowych w państwach członkowskich;
   i) wzywa państwa członkowskie i Komisję do przedstawienia rocznego sprawozdania dotyczącego poczynionych postępów i podjętych środków na rzecz zwalczania finansowania terroryzmu, a w szczególności wysiłków na rzecz przeciwdziałania finansowaniu ISIS/Daisz i Al-Kaidy; przypomina, że niektóre państwa członkowskie są bardziej od innych zaangażowane w działania na rzecz zwalczania finansowania terroryzmu, dlatego najlepszą reakcją byłoby zwiększenie wymiany informacji, w szczególności w zakresie skuteczności przyjętych środków;
   j) z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący ustanowienia rejestrów rachunków bankowych i ułatwienia dostępu do nich jednostkom analityki finansowej oraz innym właściwym organom zaangażowanym w walkę z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu; zwraca uwagę, że Komisja wystąpi wkrótce z inicjatywą zapewniającą organom ścigania większy dostęp do tych rejestrów; podkreśla konieczność przestrzegania zasad współpracy policji i organów sądowych w zakresie wymiany informacji dotyczących rachunków bankowych, w szczególności w odniesieniu do postępowań karnych; w tym kontekście wzywa państwa członkowskie, które nie dokonały jeszcze transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/41/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych, by jak najszybciej to uczyniły;
   k) zwraca się do państw członkowskich o przyjęcie niezbędnych środków prawnych gwarantujących, że banki dokładnie nadzorują przedpłacone karty debetowe, tak by można było je doładowywać jedynie przelewem bankowym z rachunków należących do osób, których tożsamość można zidentyfikować; podkreśla znaczenie łańcucha powiązań umożliwiającego służbom wywiadowczym wykrywanie transakcji, w przypadku których istnieje wysokie ryzyko, że środki zostaną wykorzystane do popełnienia aktu terrorystycznego lub innego poważnego przestępstwa; ponadto zwraca się do państw członkowskich o przyjęcie niezbędnych przepisów, aby w pełni umożliwić otworzenie rachunku bankowego wszystkim osobom znajdującym się na ich terytorium;
   l) podkreśla konieczność zlikwidowania wszystkich rodzajów rajów podatkowych, które ułatwiają pranie pieniędzy, unikanie opodatkowania i uchylanie się od opodatkowania, a także mogą odgrywać rolę w finansowaniu sieci terrorystycznych; wzywa w tym kontekście państwa członkowskie do walki z uchylaniem się od opodatkowania i apeluje do Komisji, by zaproponowała i wdrożyła środki umożliwiające ścisłą kontrolę przepływów finansowych i rajów podatkowych;
   m) odnotowuje udaną współpracę z USA i innymi partnerami oraz przydatność informacji uzyskiwanych dzięki umowie między UE a USA w sprawie dzielenia się informacjami pochodzącymi z amerykańskiego programu śledzenia środków finansowych terrorystów (TFTP); apeluje do Komisji, aby zaproponowała ustanowienie specjalnego europejskiego systemu w tej dziedzinie, który uzupełniłby obecne ramy i wypełniłby istniejące luki, zwłaszcza w odniesieniu do płatności SEPA, gwarantując równowagę między bezpieczeństwem a wolnościami osobistymi; przypomina, że do tego systemu wewnątrzeuropejskiego będą miały zastosowanie europejskie standardy ochrony danych;
   n) zwraca się do wysokiej przedstawiciel i państw członkowskich o opracowanie – we współpracy z Koordynatorem UE ds. Zwalczania Terroryzmu – listy osób i podmiotów, które prowadzą działalność w ramach systemów o niewielkiej przejrzystości i o wysokich wskaźnikach podejrzanych transakcji finansowych, w przypadku gdy istnieją dowody na to, że właściwe organy nie podjęły działań, zwłaszcza jeśli są one powiązane z radykalizmem dżihadystycznym; zwraca się do wysokiej przedstawiciel i państw członkowskich, aby w stosunkach z danym państwem brały pod uwagę jego udział w finansowaniu terroryzmu;
   o) zachęca Radę Unii Europejskiej do bardziej zdecydowanego nakładania ukierunkowanych sankcji i przyjmowania innych środków ograniczających wobec wszystkich osób fizycznych i podmiotów, które w jakikolwiek sposób udostępniają zasoby gospodarcze ISIS/Daisz, Al-Kaidzie czy innym ugrupowaniom dżihadystycznym; apeluje o zamrażanie środków pieniężnych i innych aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych osób fizycznych, grup, przedsiębiorstw i podmiotów, w tym środków finansowych, których źródłem jest majątek posiadany lub kontrolowany bezpośrednio lub pośrednio przez te osoby, grupy, przedsiębiorstwa i podmioty lub osoby działające w ich imieniu lub na ich polecenie; z zadowoleniem przyjmuje powołanie przez Radę Bezpieczeństwa ONZ komisji odpowiedzialnej za nadzorowanie stosowania sankcji; zauważa, że na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2253 z 2015 r. wszystkie państwa członkowskie są zobowiązane do szybkiego blokowania środków i aktywów finansowych ISIS/Daisz, Al-Kaidy oraz powiązanych z nimi osób, ugrupowań, przedsiębiorstw i podmiotów; zwraca się do wysokiej przedstawiciel o poparcie apelu Rady Bezpieczeństwa ONZ do państw członkowskich ONZ o szybsze i bardziej zdecydowane ograniczenie przepływu środków finansowych, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych na rzecz osób i podmiotów znajdujących się na liście dotyczącej sankcji wobec ISIS/Daisz i Al-Kaidy;
   p) zwraca się do państw członkowskich UE o ustanowienie systemu kontroli i rozliczenia, aby zagwarantować, że miejsca kultu i kształcenia, instytucje, ośrodki, organizacje charytatywne, stowarzyszenia kulturalne i tym podobne podmioty, w przypadku których zachodzi zasadne podejrzenie o powiązania z ugrupowaniami terrorystycznymi, przedstawiają szczegółowe informacje o tym, od kogo otrzymują środki i jak je wykorzystują, zarówno w UE, jak i poza nią, a także apeluje, aby rejestrować wszystkie transakcje wychodzące od tych osób fizycznych i prawnych w scentralizowanej bazie danych utworzonej z uwzględnieniem wszelkich odpowiednich zabezpieczeń; apeluje o wprowadzenie obowiązkowej kontroli ex ante pochodzenia środków pieniężnych i ich przeznaczenia w przypadku organizacji charytatywnych, co do których zachodzi zasadne podejrzenie o związki z terroryzmem, aby zapobiec przekazaniu pieniędzy na cele terrorystyczne w wyniku świadomego działania lub zaniechania; apeluje, aby wszelkie takie działania prowadzić w ramach specjalnych programów na rzecz walki z islamofobią, aby uniknąć nasilania się przestępstw z nienawiści, ataków na muzułmanów lub wszelkich innych ataków rasistowskich i ksenofobicznych na tle wyznaniowym lub etnicznym;
   q) zwraca się do państw członkowskich o zapewnienie lepszego nadzoru nad tradycyjnymi metodami przekazywania środków (takimi jak hawala lub chiński system fei ch’ien), czy nieformalnymi systemami przekazywania środków, oraz o ich uregulowanie, w szczególności w drodze toczącej się procedury przyjęcia rozporządzenia w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Unii lub wywożonych z Unii (2016/0413(COD)), tak aby pośrednicy prowadzący te transakcje mieli obowiązek zgłaszania właściwym organom każdej poważnej operacji realizowanej w ramach tych systemów; podkreśla jednocześnie w rozmowach z grupami objętymi tymi środkami, że nie są one wymierzone w tradycyjne nieformalne przekazy pieniężne, lecz w handel związany ze zorganizowaną działalnością przestępczą, terroryzmem lub zyskami przemysłowymi/handlowymi pochodzącymi z brudnych pieniędzy; w związku z tym apeluje o to, by:
   (i) wszyscy pośrednicy lub osoby uczestniczące w takiej działalności (kontrolerzy lub maklerzy giełdowi, pośrednicy i pomocnicy, koordynatorzy, poborcy i operatorzy transferów) mieli obowiązek zarejestrowania się we właściwym organie krajowym;
   (ii) wszystkie transakcje były zgłaszane i dokumentowane w sposób ułatwiający przekazywanie informacji na żądanie;
   (iii) ustanowiono odstraszające kary dla pośredników lub innych osób uczestniczących w niezgłoszonych transakcjach;
   r) wzywa Komisję, by wystąpiła z wnioskiem w sprawie niezbędnych przepisów umożliwiających lepsze monitorowanie wszystkich elektronicznych operacji finansowych i działalności przedsiębiorstw emitujących walutę wirtualną, w tym pośredników, tak aby zapobiegać przekazywaniu środków użytkownikom, którzy nie są w pełni zidentyfikowani, co może mieć miejsce w przypadku użytkowników sieci publicznych lub anonimowych systemów nawigacji; w związku z tym podkreśla, że wymiana kryptowaluty na środki pieniężne i odwrotnie musi się odbywać obowiązkowo za pośrednictwem możliwego do zidentyfikowania rachunku bankowego; wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny skutków finansowania terroryzmu za pośrednictwem elektronicznych gier hazardowych, walut wirtualnych, kryptowalut, łańcucha bloków i technologii finansowej; ponadto apeluje do Komisji, by rozważyła możliwe środki, w tym prawne, pozwalające na stworzenie ram regulujących tego rodzaju działalność w celu ograniczenia narzędzi służących finansowaniu terroryzmu;
   s) wzywa Komisję i państwa członkowskie do ściślejszego monitorowania w zakresie regulacji i kontroli handlu złotem, kamieniami i metalami szlachetnymi, tak aby towary te nie były wykorzystywane do finansowania działalności terrorystycznej; wzywa do ustanowienia kryteriów, które państwa członkowskie mogłyby przyjąć i stosować; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zakazania i karania wszelkiej działalności handlowej (w zakresie zarówno wywozu, jak i przywozu) prowadzonej z terrorystami i organizacjami pozostającymi pod kontrolą dżihadystów, z wyłączeniem artykułów pomocy humanitarnej niezbędnych dla podporządkowanej ludności; wzywa do ścigania i karania osób fizycznych i prawnych, które przez nieostrożność lub złą wolę uczestniczą w takiej działalności handlowej w jakiejkolwiek formie (kupno, sprzedaż, dystrybucja, pośrednictwo itp.); odnotowuje szczególne ryzyko finansowania terroryzmu za pośrednictwem usług przekazu pieniężnego; wzywa państwa członkowskie do wypracowania zacieśnionego partnerstwa i współpracy między podmiotami zajmującymi się usługami przekazu pieniężnego a europejskimi organami ścigania, a także do wydania wytycznych w celu identyfikowania i eliminowania wszelkich konkretnych ograniczeń stojących na drodze do wymiany informacji na temat podejrzanych przekazów pieniężnych;
   t) z zadowoleniem przyjmuje wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie przywozu dóbr kultury i podkreśla jego znaczenie dla rozwiązania problemu nielegalnego przywozu tych dóbr w celu finansowania terroryzmu; zwraca się do Komisji o wprowadzenie certyfikatu identyfikowalności dzieł sztuki i antyków wprowadzanych na rynek UE, w szczególności jeżeli pochodzą one z terytoriów lub miejsc kontrolowanych przez jakiekolwiek uzbrojone podmioty niepaństwowe, a także organizacje, ugrupowania i osoby wpisane na unijną listę organizacji terrorystycznych; wzywa Komisję do zacieśnienia współpracy z organizacjami międzynarodowymi, takimi jak ONZ, UNESCO, Interpol, Światowa Organizacja Celna czy Międzynarodowa Rada Muzeów, aby usprawnić walkę z nielegalnym handlem dobrami kultury na potrzeby finansowania terroryzmu; wzywa państwa członkowskie do ustanowienia jednostek policji specjalizujących się w przemycie dóbr kultury oraz do zapewnienia koordynacji działań tych jednostek w poszczególnych państwach członkowskich; zwraca się do państw członkowskich, aby nałożyły na przedsiębiorstwa handlujące dziełami sztuki obowiązek zgłaszania każdej podejrzanej transakcji oraz aby nakładały na właścicieli przedsiębiorstw zajmujących się handlem dziełami sztuki i antykami, uwikłanymi w przemyt dóbr tego rodzaju, proporcjonalne i odstraszające kary, włącznie z sankcjami karnymi, za finansowanie terroryzmu przez zaniechanie; wzywa Komisję do zwiększenia wsparcia dla państw trzecich, w szczególności państw sąsiadujących, w ich działaniach na rzecz walki z przestępczością i handlem, które służą finansowaniu działalności terrorystycznej;
   u) wzywa Komisję do zaproponowania środków na rzecz zwiększenia przejrzystości pochodzenia, transportu towarów i pośrednictwa w handlu nimi, w szczególności w odniesieniu do wyrobów petrochemicznych, w celu zwiększenia identyfikowalności oraz położenia kresu mimowolnemu finansowaniu organizacji terrorystycznych przez europejskie przedsiębiorstwa;
   v) wzywa Komisję do rozważenia możliwości zmiany odnośnych rozporządzeń i dyrektyw, tak aby nałożyć na instytucje finansowe obowiązek uzyskania informacji dotyczących powodów realizowania podejrzanych transakcji na małą i dużą skalę, w celu monitorowania przypadków płacenia okupu organizacjom terrorystycznym; wzywa państwa członkowskie do podjęcia działań zapobiegawczych ukierunkowanych na podmioty gospodarcze działające w strefach podwyższonego ryzyka, aby pomóc im w kontynuowaniu działalności;
   w) wzywa ESDZ do powołania specjalisty ds. analityki finansowej w ramach nowej misji WPBiO w Iraku, w celu wsparcia rządu Iraku w zapobieganiu wypływaniu aktywów ISIS/Daisz z kraju, a także wsparcia irackich władz w rozwijaniu programów przeciwdziałania praniu pieniędzy;
   x) zwraca się do Komisji i państw członkowskich, aby w ramach dialogu z partnerskimi państwami trzecimi na temat walki z terroryzmem skoncentrowały się na współpracy policyjnej i sądowej oraz na wymianie danych i dobrych praktyk w celu zwiększenia synergii na szczeblu globalnym w zakresie zwalczania finansowania terroryzmu;
   y) z zadowoleniem przyjmuje utworzenie sieci ekspertów ds. zwalczania terroryzmu w delegaturach UE; wzywa do umocnienia tej sieci oraz do jej rozszerzenia na większą liczbę regionów, w szczególności na obszar Rogu Afryki i Azji Południowo-Wschodniej; podkreśla znaczenie uwzględnienia celów w zakresie walki z terroryzmem w mandatach unijnych misji i operacji w dziedzinie WPBiO, w szczególności w Libii, Sahelu, Rogu Afryki i na Bliskim Wschodzie; wzywa ESDZ do powołania specjalisty ds. analityki finansowej w ramach nowych misji w dziedzinie WPBiO w krajach, w których mogą znajdować się ośrodki terrorystyczne, i w regionie Sahelu, oraz do nawiązania ścisłej współpracy z organami rządowymi na tych obszarach;
   z) apeluje do Komisji i państw członkowskich o wzmożenie działań mających zachęcić partnerskie państwa trzecie do podpisania i ratyfikowania Międzynarodowej konwencji o zwalczaniu finansowania terroryzmu z 1999 r., w której określono szereg zasad i standardów dotyczących likwidacji finansowania terroryzmu, a także wzywa je do skutecznego wdrożenia tej konwencji;
   aa) podkreśla, że rozwiązywanie i łagodzenie konfliktów społeczno-gospodarczych, wspieranie państw w dążeniu do samodzielnego funkcjonowania i zapewnienie poszanowania praw człowieka mają zasadnicze znaczenie dla ograniczenia wielkości obszarów stanowiących podatny grunt dla ISIS/Daisz, Al-Kaidy i innych ugrupowań dżihadystycznych, w tym pod względem ich zdolności do autonomii finansowej;
   ab) wzywa wysoką przedstawiciel i ESDZ do zacieśnienia współpracy z krajami, w których przechowywane są środki pochodzące z handlu narkotykami, handlu ludźmi lub handlu towarami, a także z państwami pochodzenia nielegalnych papierosów, z myślą o zajęciu tych środków;
   ac) wzywa wysoką przedstawiciel i ESDZ do podejmowania na międzynarodowych forach inicjatyw na rzecz zwiększenia przejrzystości w zakresie własności przedsiębiorstw, tj. przez stworzenie publicznych rejestrów podmiotów prawnych, w tym spółek, funduszy powierniczych i fundacji, a także centralnego rejestru rachunków bankowych, instrumentów finansowych, nieruchomości, umów ubezpieczenia na życie oraz innych istotnych aktywów, które mogą być nadużywane w celu prania pieniędzy i finansowania terroryzmu;
   ad) apeluje do Rady i Komisji o ustanowienie i wdrożenie mechanizmu rocznych sprawozdań porównawczych dla Parlamentu w zakresie środków podjętych przez państwa członkowskie i Komisję na rzecz przeciwdziałania finansowaniu terroryzmowi;
   ae) wzywa wysoką przedstawiciel i ESDZ do wsparcia naszych partnerów zagranicznych w ich wysiłkach na szczeblu krajowym zmierzających do ograniczenia przepływów finansowych od osób prywatnych na rzecz organizacji uznawanych za organizacje zapewniające pomoc i zasoby terrorystom;
   af) wzywa państwa członkowskie do szybkiego przyjęcia wniosków Komisji dotyczących reformy VAT, aby uniemożliwić organizacjom przestępczym wykorzystywanie luk w europejskim systemie VAT do finansowania terroryzmu i innej działalności przestępczej;
   ag) z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie wzajemnego uznawania nakazów zabezpieczenia i konfiskaty;
   ah) ponownie zaznacza, że stawianie czoła ISIS/Daisz, Al-Kaidzie i innym ugrupowaniom dżihadystycznym oraz ich zwalczanie zarówno pod względem finansowym, jak i militarnym czy ideologicznym, musi pozostać priorytetowym punktem agendy bezpieczeństwa i obrony; wzywa ESDZ do wykorzystania kontaktów dyplomatycznych z państwami tego regionu, by podkreślić wspólny interes UE i podmiotów regionalnych w tym zakresie;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego zalecenia Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz państwom członkowskim.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0422.
(2) Dz.U. C 346 z 21.9.2016, s. 55.
(3) Dz.U. L 169 z 8.7.2003, s. 6.
(4) Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73.
(5) Dz.U. L 132 z 29.5.2015, s. 1.
(6) Dz.U. L 88 z 31.3.2017, s. 6.
(7) Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89.
(8) http://europa.eu/rapid/press-release_IP-17-3441_en.htm;https://www.euractiv.com/section/economy-jobs/news/eu-targets-terror-financing-with-vat-fraud-crackdown/


Priorytety UE na 62. sesję Komisji ONZ ds. Statusu Kobiet
PDF 440kWORD 59k
Zalecenie Parlamentu Europejskiego z dnia 1 marca 2018 r. dla Rady w sprawie priorytetów UE na 62. sesję Komisji ONZ ds. Statusu Kobiet (2017/2194(INI))
P8_TA(2018)0060A8-0022/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając 62. sesję Komisji ONZ ds. Statusu Kobiet, jej temat przewodni „Wyzwania i szanse związane z dążeniem do równouprawnienia płci oraz wzmocnienia pozycji kobiet i dziewcząt na obszarach wiejskich” oraz jej temat przeglądowy „Udział kobiet w środkach przekazu i technologiach informacyjno-komunikacyjnych oraz dostęp do nich, a także oddziaływanie i stosowanie tych środków i technologii jako narzędzia rozwoju i wzmocnienia pozycji kobiet”,

–  uwzględniając IV Światową Konferencję w sprawie Kobiet, która odbyła się w Pekinie we wrześniu 1995 r., deklarację i platformę działania na rzecz podniesienia statusu kobiet przyjęte w Pekinie, a także późniejsze dokumenty końcowe z sesji specjalnych ONZ „Pekin +5”, „Pekin +10”, „Pekin +15” i „Pekin +20” poświęconych dalszym działaniom i inicjatywom mającym na celu wdrożenie deklaracji pekińskiej i pekińskiej platformy działania, przyjęte odpowiednio w dniach 9 czerwca 2000 r., 11 marca 2005 r., 2 marca 2010 r. i 9 marca 2015 r.,

–  uwzględniając art. 157 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 września 2015 r. w sprawie wzmacniania pozycji dziewcząt przez edukację w UE(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 marca 2016 r. w sprawie sytuacji uchodźczyń i kobiet ubiegających się o azyl w UE(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie propagowania równości płci w odniesieniu do zdrowia psychicznego i badań klinicznych(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 kwietnia 2017 r. w sprawie kobiet i ich roli na obszarach wiejskich(4),

–  uwzględniając rezolucję ONZ zatytułowaną „Przekształcamy nasz świat – agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030”, przyjętą w dniu 25 września 2015 r. w Nowym Jorku podczas szczytu ONZ w sprawie zrównoważonego rozwoju,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/41/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn prowadzących działalność na własny rachunek oraz uchylającą dyrektywę Rady 86/613/EWG(5),

–  uwzględniając Konwencję ONZ z 1979 r. w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW),

–  uwzględniając zalecenie ogólne nr 34 (2016) Komitetu ds. Likwidacji Dyskryminacji Kobiet dotyczące praw kobiet na obszarach wiejskich,

–  uwzględniając Konwencję Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencja stambulska) oraz swoją rezolucję z dnia 12 września 2017 r.(6) w sprawie przystąpienia UE do tej konwencji,

–  uwzględniając porozumienie paryskie z dnia 12 grudnia 2015 r.,

–  uwzględniając art. 113 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0022/2018),

A.  mając na uwadze, że równość kobiet i mężczyzn stanowi jedną z podstawowych zasad UE, uznaną w Traktatach oraz w Karcie praw podstawowych;

B.  mając na uwadze, że piątym celem zrównoważonego rozwoju ONZ jest osiągnięcie równości płci i wzmocnienie pozycji kobiet i dziewcząt na całym świecie, oraz że cel ten należy w całości włączyć do agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030, aby osiągnąć postępy w realizacji wszystkich zadań i celów zrównoważonego rozwoju; mając na uwadze, że jednym z celów zrównoważonego rozwoju jest „podwoić wydajność rolnictwa i dochody drobnych producentów żywności, w szczególności kobiet”;

C.  mając na uwadze, że Unia i jej państwa członkowskie powinny pełnić przewodnią rolę w procesie wzmacniania pozycji kobiet i dziewcząt oraz działać na rzecz osiągnięcia pełnej równości kobiet i mężczyzn na obszarze Unii, a także wspierać ten cel w ramach wszystkich stosunków zewnętrznych;

D.  mając na uwadze, że sytuacja społeczno-gospodarcza i warunki życia w ostatnich dziesięcioleciach znacząco się zmieniły i że istnieją znaczne różnice między poszczególnymi państwami;

E.  mając na uwadze, że brak działań po stronie rządów wymierzonych przeciwko nierówności płci stanowi zagrożenie dla obecnych i przyszłych osiągnięć w tej dziedzinie; mając na uwadze, że rozwiązanie problemu tradycyjnych relacji, stereotypów i przekonań dotyczących układu sił w stosunkach między kobietami a mężczyznami ma zasadnicze znaczenie dla wzmocnienia pozycji kobiet i eliminacji ubóstwa wśród kobiet;

F.  mając na uwadze, że dyskryminacja, której doświadczają kobiety, dotyczy również kobiet w środowisku wiejskim; mając na uwadze, że kobiety na świecie mieszkają w większości na obszarach wiejskich, przez co są bardziej narażone na liczne formy dyskryminacji ze względu na wiek, przynależność klasową, etniczną czy rasową, niepełnosprawność i tożsamość płciową;

G.  mając na uwadze, że kobiety uczestniczące w rynku pracy na obszarach wiejskich wykonują szeroki zakres prac, które wykraczają poza konwencjonalne rolnictwo;

H.  mając na uwadze, że kobiety mieszkające na obszarach wiejskich często otrzymują niższe wynagrodzenie niż mężczyźni za pracę przynoszącą takie same efekty, ich praca jest często formalnie nieuznawana, jak na przykład niepłatna praca opiekuńcza, i nie znajduje odzwierciedlenia w liczbie kobiet będących właścicielami gospodarstw rolnych; mając jednak na uwadze, że kobiety odgrywają kluczową rolę w przeprowadzeniu zmian gospodarczych, środowiskowych i społecznych wymaganych do osiągnięcia zrównoważonego rozwoju;

I.  mając na uwadze, że kobiety na obszarach wiejskich, będące często głównymi opiekunami w swoich rodzinach i społecznościach, napotykają liczne trudności w dostępie do opieki nad dziećmi i osobami starszymi dla swoich rodzin, co prowadzi do nadmiernego obciążania kobiet i utrudnia ich integrację na rynku pracy; mając na uwadze, że świadczenie wysokiej jakości usług opiekuńczych ma kluczowe znaczenie dla kobiet i sprzyja równowadze między życiem zawodowym a prywatnym;

J.  mając na uwadze, że kobiety na obszarach wiejskich wielokrotnie napotykają ograniczenia w dostępie do publicznych usług opieki zdrowotnej z uwagi na ograniczoną mobilność i brak dostępu do transportu lub środków łączności (np. telefonu komórkowego, z którego można by zamówić transport); mając na uwadze zapotrzebowanie na kompleksowe usługi opieki zdrowotnej ukierunkowane na dobre samopoczucie fizyczne, umysłowe i emocjonalne kobiet na obszarach wiejskich (np. w reakcji na przemoc ze względu na płeć); mając na uwadze, że na obszarach wiejskich dostęp do praw związanych ze zdrowiem seksualnym i reprodukcyjnym oraz edukacji w tym zakresie jest bardziej ograniczony;

K.  mając na uwadze, że utrzymanie zaludnienia na obszarach wiejskich, ze szczególnym uwzględnieniem obszarów o ograniczeniach naturalnych, ma zasadnicze znaczenie dla całego społeczeństwa, ponieważ od tego zależy ochrona środowiska naturalnego i krajobrazu;

L.  mając na uwadze, że istnieje bezpośredni związek między brakiem równości płci a degradacją środowiska;

M.  mając na uwadze, że zmiana klimatu i jej konsekwencje mają szczególny i nieproporcjonalnie negatywny wpływ na życie kobiet i dziewcząt na obszarach wiejskich; mając na uwadze, że kobiety na obszarach wiejskich są także wpływowymi inicjatorkami zmian w kierunku bardziej zrównoważonego i zdrowego ekologicznie rolnictwa oraz mogą odgrywać istotną rolę w tworzeniu zielonych miejsc pracy; mając na uwadze, że zapewnienie równego dostępu kobiet pracujących w rolnictwie do ziemi i innych zasobów produkcyjnych ma zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia równości płci, bezpieczeństwa żywnościowego i skutecznych strategii w dziedzinie klimatu;

N.  mając na uwadze, że młode kobiety na obszarach wiejskich nadal doświadczają nierównego traktowania i dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie; mając na uwadze, że konieczne są środki na rzecz promowania faktycznej równości mężczyzn i kobiet, aby zapewnić kobietom więcej możliwości zatrudnienia – w tym samozatrudnienia i pracy w sektorze nauk przyrodniczych, technologii, inżynierii i matematyki – które umożliwią im pozostanie na obszarach wiejskich, zapewniając w ten sposób wymianę pokoleniową oraz przetrwanie rolnictwa i obszarów wiejskich;

O.  mając na uwadze, że sektor rolny, w którym kobiety odgrywają istotną rolę, ma zasadnicze znaczenie dla żywotności obszarów wiejskich oraz dla wspomagania wymiany pokoleń, spójności społecznej i wzrostu gospodarczego; mając na uwadze, że rolnictwo powinno zapewniać bezpieczną, pożywną i zdrową żywność; mając na uwadze, że sektor rolnictwa powinien przyczyniać się do urozmaicenia krajobrazu, łagodzenia zmiany klimatu oraz zachowania różnorodności biologicznej i dziedzictwa kulturowego;

P.  mając na uwadze, że żywienie odgrywa istotną rolę w rozwoju i dobrostanie dziewcząt; mając na uwadze, że niewłaściwe odżywianie prowadzi do problemów fizycznych i psychicznych, takich jak zahamowanie wzrostu, bezpłodność, apatię, zmęczenie i problemy z koncentracją, zmniejszając przez to potencjał ekonomiczny kobiet oraz wpływając na dobrobyt ich szeroko pojętej rodziny i społeczności;

Q.  mając na uwadze konieczność uczestnictwa kobiet-rolników w organach podejmujących decyzje dotyczące sfery publicznej; mając na uwadze, że zrównoważona reprezentacja jest niezbędna dla osiągnięcia równości;

R.  mając na uwadze, że jeśli chodzi o zapobieganie zagrożeniom zawodowym, czynniki narażenia są różne w przypadku mężczyzn i w przypadku kobiet; mając na uwadze, że np. obliczenia mające na celu ocenę szkodliwego działania produktów chemicznych są często przeprowadzane w oparciu o budowę ciała mężczyzn, którzy zasadniczo mają większą masę mięśniową, a także pomija się szczegółowe zalecenia dla kobiet w ciąży lub karmiących piersią; mając na uwadze, że w związku z tym należy uwzględniać różne czynniki, aby przyjmować środki gwarantujące zdrowie kobiet na obszarach wiejskich;

S.  mając na uwadze, że dyskryminacja dotyka także kobiet w sektorze mediów; mając na uwadze, że media odgrywają kluczową rolę dla całego społeczeństwa i pożądane jest zatem, aby kobiety – które stanowią co najmniej 50 % społeczeństwa – były sprawiedliwie zaangażowane w tworzenie treści medialnych i podejmowanie decyzji w podmiotach medialnych;

T.  mając na uwadze, że rola sektora medialnego jest kluczowa dla promocji równouprawnienia kobiet i mężczyzn, ponieważ media nie tylko odzwierciedlają, ale i tworzą wzorce i normy postępowania, a tym samym w istotny sposób kształtują opinię publiczną i kulturę;

U.  mając na uwadze, że przekaz medialny przyczynia się do szerokiego zrozumienia wśród wszystkich warstw społeczeństwa złożoności sytuacji kobiet i mężczyzn;

V.  mając na uwadze, że konflikty w nieproporcjonalny sposób uderzają w kobiety i dzieci, których odsetek w obozach dla uchodźców lub wśród osób przemieszczających się w poszukiwaniu bezpieczeństwa jest najwyższy;

W.  mając na uwadze, że w wielu społeczeństwach kobiety nie mają równych praw do ziemi i nieruchomości na mocy środków prawnych, co pogłębia ubóstwo wśród kobiet i ogranicza ich rozwój ekonomiczny;

X.  mając na uwadze, że kobiety transpłciowe borykają się z nieproporcjonalnie częstszą dyskryminacją ze względu na swoją tożsamość płciową;

Y.  mając na uwadze, że większe wsparcie dla praw i zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego stanowi warunek wstępny dla równouprawnienia płci i wzmocnienia pozycji kobiet;

Z.  mając na uwadze, że normy społeczne dotyczące ról kobiet i mężczyzn stawiają kobiety w trudniejszej sytuacji, zwłaszcza w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz pod względem szkodliwych praktyk takich, jak okaleczanie żeńskich narządów płciowych oraz wczesne i przymusowe małżeństwa;

1.  kieruje do Rady następujące zalecenia:

Ogólne warunki wzmocnienia pozycji kobiet i dziewcząt

Wzmocnienie pozycji kobiet na obszarach wiejskich

Udział kobiet w środkach przekazu i technologiach informacyjno-komunikacyjnych oraz dostęp do nich, a także oddziaływanie i stosowanie tych środków i technologii jako narzędzia rozwoju i wzmocnienia pozycji kobiet

   a) potwierdzenie zdecydowanego zaangażowania w pekińską platformę działania;
   b) wspieranie matek będących przedsiębiorcami na obszarach wiejskich, ponieważ stoją one przed specyficznymi wyzwaniami; podkreśla, że wzmocnienie przedsiębiorczości wśród tych kobiet może nie tylko prowadzić do skutecznego godzenia życia zawodowego i rodzinnego, lecz także sprzyjać powstawaniu nowych możliwości w zakresie zatrudnienia i poprawie jakości życia na obszarach wiejskich oraz zachęcać inne kobiety do urzeczywistniania własnych projektów;
   c) położenie kresu wszelkim formom dyskryminacji wszystkich kobiet i dziewcząt na całym świecie oraz zwalczanie wszelkich form przemocy, które stanowią poważne naruszenia ich praw podstawowych będące z kolei bezpośrednią konsekwencją takiej dyskryminacji;
   d) zaangażowanie wszystkich rządów i zobowiązanie ich do opracowania programów mających na celu wyeliminowanie przemocy i szkodliwych praktyk uwarunkowanych płcią, takich jak małżeństwa dzieci, wczesne i wymuszone małżeństwa oraz okaleczanie narządów płciowych kobiet i handel ludźmi;
   e) wezwanie państw członkowskich do zwalczania stereotypów dotyczących płci, do inwestowania w zapewnianie kobietom i dziewczętom dostępu do dostosowanego do ich potrzeb kształcenia, uczenia się przez całe życie i szkolenia zawodowego, zwłaszcza na obszarach wiejskich i w szczególności w dziedzinach nauki, technologii, inżynierii i matematyki oraz przedsiębiorczości i innowacji, ponieważ obszary te są istotnymi narzędziami służącymi do osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju, oraz wezwanie do promowania równości w sektorze rolnym i spożywczym, a także turystyce i w innych dziedzinach gospodarki na obszarach wiejskich;
   f) opracowanie strategii politycznych mających na celu wyeliminowanie ubóstwa i zagwarantowanie odpowiedniego poziomu życia grupom szczególnie zagrożonym, w tym kobietom i dziewczętom, w szczególności za pośrednictwem systemów zabezpieczenia społecznego;
   g) propagowanie informacji, pomocy technicznej oraz wymiany dobrych praktyk między państwami członkowskimi w zakresie nadania statusu zawodowego małżonkom współpracującym w gospodarstwach rolnych, co pozwoli im korzystać z indywidualnych praw, w tym zwłaszcza z urlopu macierzyńskiego, ubezpieczenia społecznego w razie wypadku przy pracy, dostępu do kształcenia oraz uprawnień emerytalnych;
   h) wyeliminowanie zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć, różnic w dochodach przez całe życie oraz zróżnicowania emerytur;
   i) wezwanie państw członkowskich oraz organów lokalnych i regionalnych do zagwarantowania powszechnego dostępu do odpowiednich usług opieki nad dziećmi i osobami starszymi na obszarach wiejskich;
   j) zwrócenie się do państw członkowskich oraz do władz regionalnych i lokalnych o zapewnienie przystępnych cenowo i wysokiej jakości obiektów i usług publicznych i prywatnych potrzebnych w życiu codziennym, szczególnie na obszarach wiejskich, zwłaszcza w dziedzinie zdrowia, kształcenia i opieki; zauważa, że wymagałoby to zapewnienia wiejskich ośrodków opieki nad dziećmi, zakładów opieki zdrowotnej, placówek edukacyjnych, domów opieki nad osobami starszymi i niesamodzielnymi, usług zastępczych w razie choroby i ciąży oraz oferty kulturalnej;
   k) zagwarantowanie uwzględniania aspektu płci jako narzędzia włączania zasady równości płci i zwalczania dyskryminacji do wszystkich strategii politycznych i programów przez odpowiednie środki finansowe i zasoby ludzkie;
   l) uruchomienie potrzebnych środków w celu osiągnięcia równości płci przez uwzględnianie aspektu płci we wszystkich strategiach politycznych i działaniach, w tym przez sporządzanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci, jako narzędzia włączania zasady równości płci i zwalczania dyskryminacji;
   m) zapewnienie pełnego zaangażowania Parlamentu i jego Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia w proces podejmowania decyzji dotyczących stanowiska UE na 62. sesję Komisji ONZ ds. Statusu Kobiet;
   n) przypomnienie, że Konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet zawiera zobowiązanie do likwidacji bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji kobiet poprzez środki prawne, polityczne i programowe we wszystkich dziedzinach życia, a jej art. 14 stanowi jedyne międzynarodowe zobowiązanie dotyczące specjalnych potrzeb kobiet na obszarach wiejskich;
   o) zagwarantowanie, by dziewczęta i kobiety na obszarach wiejskich mogły korzystać z łatwo dostępnej i przystępnej cenowo edukacji formalnej i nieformalnej, w tym szkoleń, na wysokim poziomie, która powinna umożliwiać im nabywanie nowych i rozwijanie posiadanych umiejętności zarządczych, finansowych, ekonomicznych, marketingowych i biznesowych, a także edukacji w zakresie obywatelstwa, społeczeństwa i polityki oraz szkoleń dotyczących technologii i zrównoważonego rolnictwa; zapewnienie kobietom takich samych szans i swobody wyboru w kwestii ścieżki kariery, którą chcą realizować;
   p) dopilnowanie, aby dziewczęta i kobiety na obszarach wiejskich miały łatwy dostęp do kredytów i zasobów produkcyjnych oraz uzyskiwały wsparcie dla swoich inicjatyw w zakresie przedsiębiorczości i innowacji;
   q) ochrona prawa i dostępu do powszechnej opieki zdrowotnej wysokiej jakości uwzględniającej różnice fizjologiczne między kobietami i mężczyznami oraz dostosowanej do potrzeb kobiet i dziewcząt na obszarach wiejskich, w szczególności jeśli chodzi o zdrowie i prawa seksualne i reprodukcyjne;
   r) potępienie wszelkich form przemocy wobec kobiet i zapewnienie, by jej ofiary mieszkające na obszarach wiejskich i oddalonych nie były pozbawione równego dostępu do pomocy;
   s) zwiększenie skuteczności, przejrzystości i demokratycznego charakteru instytucji międzynarodowych, krajowych, regionalnych i lokalnych, które wspierają i wzmacniają pozycję kobiet na obszarach wiejskich, gwarantując ich obecność dzięki równemu uczestnictwu;
   t) ułatwianie kobietom na obszarach wiejskich przechodzenia z gospodarki nieformalnej do formalnej oraz uznanie, że kobiety na obszarach wiejskich pracują w wielu dziedzinach i często inicjują zmiany prowadzące do zrównoważonego i ekologicznego rolnictwa, bezpieczeństwa żywnościowego i tworzenia zielonych miejsc pracy;
   u) planowanie i wdrażanie polityki rolnej odpornej na zmianę klimatu, należycie uwzględniającej szczególne zagrożenia, z jakimi borykają się kobiety na obszarach wiejskich w następstwie katastrof naturalnych lub wywołanych przez człowieka;
   v) zagwarantowanie udziału kobiet i dziewcząt na obszarach wiejskich w podejmowaniu decyzji dotyczących planowania i reagowania na katastrofy i inne kryzysy na wszystkich etapach, od wczesnego ostrzegania po udzielanie pomocy, przywracanie stanu sprzed katastrofy, odnowę i odbudowę, a także zagwarantowanie im bezpieczeństwa w przypadku katastrof i innych kryzysów;
   w) przyjęcie wszystkich środków koniecznych do zagwarantowania, by kobiety na obszarach wiejskich korzystały z bezpiecznego, czystego i zdrowego środowiska;
   x) zapewnianie dostępnej infrastruktury wysokiej jakości oraz wysokiej jakości usług publicznych dostępnych dla kobiet i społeczności na obszarach wiejskich, a także inwestowanie w ich rozwój i utrzymanie;
   y) ułatwianie rozwoju cyfrowego, ponieważ może on znacząco przyczynić się do tworzenia miejsc pracy przez poprawę dostępu do samozatrudnienia, pobudzanie konkurencyjności i rozwoju turystyki oraz zapewnianie lepszej równowagi między życiem zawodowym a rodzinnym;
   z) wspieranie tworzenia i działalności grup społeczności lokalnych, które powinny spotykać się cyklicznie w celu dyskutowania o problemach i wyzwaniach związanych z rozwojem oraz podejmowania konstruktywnych działań;
   aa) wezwanie państw członkowskich, partnerów społecznych i społeczeństwa obywatelskiego do wspierania i promowania uczestnictwa kobiet w procesie podejmowania decyzji oraz w organach kierowniczych w stowarzyszeniach i organizacjach zawodowych, biznesowych i związkowych działających w dziedzinach polityki wiejskiej, zdrowia, edukacji i rolnictwa oraz w organach zarządzających i reprezentujących dzięki równemu uczestnictwu;
   ab) uznanie i wspieranie aktywnej roli kobiet na obszarach wiejskich i wkładu kobiet w gospodarkę jako przedsiębiorców, szefowych firm rodzinnych i propagatorek zrównoważonego rozwoju;
   ac) zapewnienie kobietom na obszarach wiejskich praw własności, zwłaszcza gospodarstw rolnych i dziedziczenia ziemi, co jest ważnym narzędziem służącym do wzmocnienia ich pozycji ekonomicznej i umożliwienia im pełnego udziału w rozwoju obszarów wiejskich i czerpania z tego korzyści;
   ad) zapewnienie kobietom na obszarach wiejskich dostępu do zasobów produkcyjnych, platform elektronicznych, rynków, obiektów handlowych i usług finansowych; wspieranie rynków lokalnych, regionalnych i tradycyjnych – w tym giełd spożywczych – ponieważ są to miejsca, w których kobiety zwykle mają więcej możliwości bezpośredniej sprzedaży swoich produktów, co przekłada się na dodatkowe wzmocnienie ich pozycji ekonomicznej;
   ae) promowanie zatrudnienia kobiet w sektorach nauki, technologii, inżynierii i matematyki, zwłaszcza na stanowiskach wspierających gospodarkę o obiegu zamkniętym i walkę ze zmianą klimatu;
   af) rozwijanie polityki, usług i programów w zakresie zatrudnienia mających na celu rozwiązywanie problemów kobiet na obszarach wiejskich, które często pracują w sektorze nieformalnym i mogą doświadczać dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie, w tym ze względu na płeć, wiek, pochodzenie klasowe czy etniczne, wyznanie, niepełnosprawność czy tożsamość płciową; udzielanie odpowiednio dostosowanej pomocy i wsparcia z uwzględnieniem ich potrzeb i interesów;
   ag) opracowanie programów zapewniających kobietom i ich rodzinom dostęp do powszechnych systemów zabezpieczenia społecznego, które miałyby wpływ na ich przyszłe emerytury, a tym samym zmniejszyłyby zróżnicowanie emerytur, które ma charakter wieloaspektowy;
   ah) gromadzenie danych segregowanych według kryterium płci oraz opracowanie danych statystycznych na temat wartości, sytuacji, warunków i potrzeb kobiet na obszarach wiejskich, które umożliwią opracowanie odpowiednich strategii politycznych; regularne monitorowanie sytuacji kobiet na obszarach wiejskich;
   ai) wezwanie do ratyfikacji i wdrożenia Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, w tym jej art. 6 zatytułowanego „Niepełnosprawne kobiety”; zagwarantowanie dostępności produktów, infrastruktury i usług;
   aj) wezwanie Komisji, państw członkowskich oraz organów regionalnych i lokalnych do zapewnienia dostępnych i wysokiej jakości obiektów i usług publicznych i prywatnych stworzonych specjalnie z myślą o potrzebach związanych z życiem codziennym na obszarach wiejskich, a także warunków koniecznych do poprawy równowagi między życiem zawodowym a prywatnym kobiet na obszarach wiejskich, zwłaszcza przez zapewnienie placówek opieki dla osób pozostających na utrzymaniu, łatwo dostępnej opieki zdrowotnej i łatwo dostępnego transportu publicznego;
   ak) podkreślenie znaczenia włączenia odpowiednich zabezpieczeń do polityk UE dotyczących warunków życia i pracy kobiet zatrudnionych jako sezonowe pracownice rolne, zwłaszcza w zakresie konieczności zapewnienia im ochrony socjalnej, ubezpieczenia zdrowotnego i opieki zdrowotnej; zachęcanie organów regionalnych, lokalnych i krajowych oraz innych instytucji do gwarantowania podstawowych praw człowieka pracowników migrujących i sezonowych oraz ich rodzin, w szczególności kobiet i osób znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, a także do wspierania ich integracji ze społecznością lokalną;
   al) zapewnienie dostępu do niezawodnej szybkiej szerokopasmowej infrastruktury internetowej i związanych z nią usług; inwestowanie w korzystanie z nowych technologii na obszarach wiejskich i w rolnictwie oraz promowanie stosowania takich technologii; uznanie znaczenia płynących z nich korzyści społecznych, psychologicznych i gospodarczych; dążenie do wypracowania kompleksowego podejścia („cyfrowa wioska”); wspieranie równych szans w dostępie do tych technologii oraz szkoleń dotyczących ich wykorzystania;
   am) poświęcanie uwagi obecności kobiet w sektorze mediów i postępom w tym zakresie oraz niestereotypowym treściom medialnym;
   an) zachęcanie organizacji mediów publicznych do wprowadzania własnych strategii w dziedzinie równości zapewniających zrównoważoną reprezentację mężczyzn i kobiet w organach decyzyjnych;
   ao) zapewnienie skutecznej walki z rosnącą seksualizacją wizerunku kobiet i dziewcząt w środkach masowego przekazu, przy należytym poszanowaniu wolności wypowiedzi;
   ap) zachęcanie organizacji medialnych, by zapobiegały stosowaniu kultury organizacyjnej, która często utrudnia zachowanie równowagi między życiem zawodowym a prywatnym;
   aq) wyeliminowanie zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć w sektorze medialnym za pomocą środków zwalczających dyskryminację i zapewniających równą płacę za taką samą pracę wykonywaną przez kobiety i mężczyzn;
   ar) podjęcie wszelkich niezbędnych środków zapobiegających popełnianiu aktów przemocy przeciwko dziennikarzom śledczym, ze szczególnym uwzględnieniem dziennikarek, które często są bardziej podatne na zagrożenia;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego zalecenia Radzie oraz, tytułem informacji, Komisji.

(1) Dz.U. C 316 z 22.9.2017, s. 182.
(2) Dz.U. C 50 z 9.2.2018, s. 25.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0028.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0099.
(5) Dz.U. L 180 z 15.7.2010, s. 1.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0329.

Informacja prawna