Indeks 
Teksty przyjęte
Wtorek, 13 marca 2018 r. - StrasburgWersja ostateczna
Wykonanie protokołu w sprawie skutków finansowych wygaśnięcia Traktatu EWWiS i w sprawie Funduszu Badawczego Węgla i Stali ***
 Umowa między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych ***
 Europejska strategia na rzecz współpracujących inteligentnych systemów transportowych
 Transgraniczne usługi doręczania paczek ***I
 Wstępna kwalifikacja i okresowe szkolenie kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób oraz prawa jazdy ***I
 Równouprawnienie płci w umowach handlowych zawieranych przez UE
 Słabiej rozwinięte regiony UE
 Rola regionów i miast UE we wdrażaniu porozumienia paryskiego z konferencji COP21 w sprawie zmian klimatu

Wykonanie protokołu w sprawie skutków finansowych wygaśnięcia Traktatu EWWiS i w sprawie Funduszu Badawczego Węgla i Stali ***
PDF 317kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2018 r. w sprawie projektu decyzji Rady zmieniającej decyzję 2003/76/WE ustanawiającą środki niezbędne do wykonania Protokołu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w sprawie skutków finansowych wygaśnięcia Traktatu EWWiS i w sprawie Funduszu Badawczego Węgla i Stali (14532/2017– C8-0444/2017 – 2017/0213(APP))
P8_TA(2018)0061A8-0034/2018

(Specjalna procedura ustawodawcza – zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (14532/2017),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 2 ust. 1 Protokołu nr 37 w sprawie skutków finansowych wygaśnięcia Traktatu EWWiS oraz w sprawie Funduszu Badawczego Węgla i Stali załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0444/2017),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Budżetowej (A8-0034/2018),

1.  wyraża zgodę na projekt decyzji Rady;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.


Umowa między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych ***
PDF 312kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2018 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (07712/2016 – C8-0237/2017 – 2016/0006(NLE))
P8_TA(2018)0062A8-0029/2018

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (07712/2016),

–  uwzględniając projekt Umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (07682/2016),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 207 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0237/2017),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Handlu Międzynarodowego (A8-0029/2018),

1.  wyraża zgodę na zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Nowej Zelandii.


Europejska strategia na rzecz współpracujących inteligentnych systemów transportowych
PDF 439kWORD 60k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2018 r. w sprawie europejskiej strategii na rzecz współpracujących inteligentnych systemów transportowych (2017/2067(INI))
P8_TA(2018)0063A8-0036/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 30 listopada 2016 r. zatytułowany „Europejska strategia na rzecz współpracujących inteligentnych systemów transportowych – ważny krok w kierunku mobilności pojazdów współpracujących, połączonych i zautomatyzowanych” (COM(2016)0766),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie ram wdrażania inteligentnych systemów transportowych w obszarze transportu drogowego oraz interfejsów z innymi rodzajami transportu(1), a także wydłużenie czasu obowiązywania mandatu do przyjmowania aktów delegowanych,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Regionów z dnia 11 października 2017 r. w sprawie współpracujących inteligentnych systemów transportowych(CDR 2552/2017),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 31 maja 2017 r. w sprawie komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowanego „Europejska strategia na rzecz współpracujących inteligentnych systemów transportowych – ważny krok w kierunku mobilności pojazdów współpracujących, połączonych i zautomatyzowanych”(2),

–  uwzględniając sprawozdania dotyczące platformy wdrażania współpracujących inteligentnych systemów transportowych (C-ITS), w szczególności polityki certyfikacji i bezpieczeństwa systemów C-ITS,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie ratowania życia: zwiększanie bezpieczeństwa samochodowego w UE(3),

–  uwzględniając deklarację z Amsterdamu z dnia 14 kwietnia 2016 r. w sprawie współpracy w dziedzinie jazdy pojazdami połączonymi i zautomatyzowanymi,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie łączności internetowej na rzecz wzrostu gospodarczego, konkurencyjności i spójności: europejskie społeczeństwo gigabitowe i 5G(4);

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0036/2018),

A.  mając na uwadze, że europejska strategia w zakresie współpracujących inteligentnych systemów transportowych (zwana dalej „strategią”) jest ściśle związana z priorytetami polityki Komisji, w szczególności jej agendą na rzecz zatrudnienia, wzrostu i inwestycji, tworzeniem jednolitego europejskiego obszaru transportu, jednolitym rynkiem cyfrowym, ochroną klimatu i strategią na rzecz unii energetycznej;

B.  mając na uwadze, że władze państw członkowskich oraz sektor przemysłowy muszą zareagować na pilną potrzebę zwiększenia bezpieczeństwa, ekologiczności i efektywności transportu oraz zapewnienia jego zrównoważoności, multimodalności i dostępności dla wszystkich użytkowników dróg, w tym osób znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji i osób o ograniczonej możliwości poruszania się;

C.  mając na uwadze, że doszło do spowolnienia pozytywnej tendencji związanej z bezpieczeństwem drogowym, jaką obserwujemy w UE w ostatnich 10 latach, oraz że 92 % wypadków drogowych jest spowodowanych błędem człowieka, a zastosowanie technologii C-ITS ma znaczenie dla efektywnego funkcjonowania określonych systemów wspomagania kierowcy; mając na uwadze, że transport drogowy jest wciąż odpowiedzialny za ogromną ilość wykorzystania przestrzeni w miastach, za liczne wypadki i znaczne emisje z transportu w postaci hałasu, emisji gazów cieplarnianych i zanieczyszczeń powietrza;

D.  mając na uwadze, że system C-ITS umożliwi użytkownikom dróg i zarządzającym ruchem wymianę i wykorzystywanie informacji oraz skuteczniejsze koordynowanie działań;

E.  mając na uwadze, że cyberbezpieczeństwo systemów C-ITS stanowi kluczowy element ich wdrożenia, mając na uwadze, że fragmentaryczne rozwiązania w zakresie bezpieczeństwa naraziłyby na ryzyko interoperacyjność i bezpieczeństwo użytkowników końcowych, oraz mając na uwadze, że w związku z tym istnieje wyraźna potrzeba działania na szczeblu UE;

F.  mając na uwadze, że rozliczalność i przejrzystość w odniesieniu do algorytmów oznacza wdrażanie środków technicznych i operacyjnych gwarantujących przejrzystość i niedyskryminacyjny charakter zautomatyzowanego procesu podejmowania decyzji i procedury obliczania prawdopodobieństwa indywidualnego zachowania; mając na uwadze, że przejrzystość powinna umożliwiać jednostkom otrzymywanie istotnych informacji o rządzących zasadach oraz o znaczeniu tego procesu i jego konsekwencjach; mając na uwadze, że powinno to obejmować informacje o danych wykorzystywanych na potrzeby systemów analitycznych oraz umożliwiać jednostkom zrozumienie i monitorowanie decyzji mających na nie wpływ;

G.  mając na uwadze, że UE powinna promować i kontynuować rozwijanie technologii cyfrowych nie tylko w celu ograniczenia błędów ludzkich i innych niedociągnięć, ale również w celu cięcia kosztów i optymalizacji wykorzystania infrastruktury przez zmniejszenie zatorów w ruchu drogowym i – w konsekwencji – zmniejszenie emisji CO2;

H.  mając na uwadze, że dzięki łączności cyfrowej i komórkowej ten element współpracy istotnie poprawi bezpieczeństwo drogowe, usprawni ruch oraz zwiększy zrównoważoność i multimodalność; mając na uwadze, że jednocześnie stworzy to ogromny potencjał gospodarczy oraz ograniczy liczbę wypadków drogowych i zużycie energii; mając na uwadze, że systemy C-ITS są podstawowym elementem rozwoju autonomicznych pojazdów i systemów prowadzenia;

I.  mając na uwadze, że kierowanie pojazdami połączonymi i zautomatyzowanymi stanowi ważny etap rozwoju cyfrowego w sektorze, a koordynacja z wszystkimi nowymi technologiami wykorzystywanymi w tym sektorze, takimi jak europejskie systemy nawigacji satelitarnej Galileo i EGNOS, osiągnęła obecnie wysoki poziom wydajności technologicznej;

J.  mając na uwadze, że UE jest zobowiązana do przestrzegania Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności art. 7 i 8 dotyczących prawa do prywatności i ochrony danych osobowych;

K.  mając na uwadze, że w niektórych państwach (na przykład USA, Australia, Japonia, Korea i Chiny) w szybkim tempie wdraża się nowe technologie cyfrowe, a pojazdy i usługi C-ITS są już dostępne na rynku;

Ramy ogólne

1.  z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji w sprawie europejskiej strategii na rzecz współpracujących inteligentnych systemów transportowych oraz intensywną pracę wykonaną przez Komisję wspólnie z ekspertami z sektora publicznego i prywatnego, która stała się podstawą dla opracowania komunikatu; popiera te wyniki i w związku z tym wzywa do niezwłocznego wprowadzenia interoperacyjnych usług C-ITS w całej Europie;

2.  podkreśla konieczność posiadania przejrzystych ram prawnych wspierających wdrażanie C-ITS i z zadowoleniem przyjmuje przyszły akt delegowany oparty na dyrektywie w sprawie inteligentnych systemów transportowych (dyrektywa 2010/40/UE) w celu zapewnienia ciągłości usług i interoperacyjności oraz wspierania zgodności wstecznej;

3.  zwraca uwagę na potencjał systemów C-ITS w zakresie zwiększenia efektywności paliwowej, obniżenia kosztów transportu indywidualnego i zmniejszenia negatywnego oddziaływania ruchu na środowisko;

4.  podkreśla potencjał technologii cyfrowych i powiązanych modeli biznesowych w transporcie drogowym oraz uznaje strategię za kamień milowy na drodze do rozwoju C-ITS oraz, docelowo, do mobilności w pełni opartej na sieci i zautomatyzowanej; odnotowuje, że współpracujące, połączone i zautomatyzowane pojazdy mogą zwiększyć konkurencyjność europejskiego przemysłu, usprawnić transport i zwiększyć jego bezpieczeństwo, zmniejszyć zatory, zużycie energii i emisje oraz poprawić połączenia między różnymi rodzajami transportu; odnotowuje ponadto, że wobec tego należy ustanowić wymogi infrastrukturalne, aby zapewnić bezpieczne i skuteczne działanie tych systemów;

5.  zwraca uwagę, że gospodarka UE powinna bazować na swojej korzystnej pozycji na arenie międzynarodowej w zakresie rozwoju i stosowania technologii C-ITS; podkreśla pilną potrzebę opracowania ambitnej strategii UE, która pozwoliłaby koordynować wysiłki krajowe i regionalne, zapobiegać rozdrobnieniu, przyspieszyć wdrożenie technologii C-ITS o udowodnionym korzystnym wpływie na bezpieczeństwo i która umożliwiłaby udoskonalenie współpracy między różnymi sektorami, takimi jak transport, energetyka i telekomunikacja; apeluje do Komisji, by przedstawiła konkretny harmonogram i jasne cele UE na okres 2019–2019, nadała priorytet wdrożeniu do 2019 r. tych usług C-ITS, które charakteryzują się najwyższym potencjałem pod względem bezpieczeństwa, ujętych na liście usług opracowanej przez platformę C-ITS w ramach sprawozdania z etapu II, i by zapewniła dostępność tych usług we wszystkich nowych pojazdach w całej Europie;

6.  kładzie nacisk na konieczność wprowadzenia spójnych ram zawierających przepisy socjalne oraz dotyczące środowiska i bezpieczeństwa w celu egzekwowania praw pracowników i konsumentów oraz zagwarantowania uczciwej konkurencji w sektorze;

7.  z zadowoleniem przyjmuje wyniki II etapu wdrażania platformy C-ITS i podkreśla ich znaczenie(5);

8.  podkreśla, że choć komunikat stanowi istotny krok w kierunku unijnej strategii na rzecz współpracujących, połączonych i zautomatyzowanych pojazdów, nie należy mylić ze sobą systemu C-ITS i tych różnych koncepcji;

9.  podkreśla potrzebę zapewnienia, by rozwój i wdrażanie połączonych i zautomatyzowanych pojazdów i systemów C-ITS były w pełni zgodne z celami dotyczącymi obniżenia emisyjności systemu transportowego i wyeliminowania ofiar śmiertelnych, jeśli chodzi o bezpieczeństwo ruchu drogowego, oraz wspierały te cele;

10.  przypomina, że C-ITS oznaczają systemy umożliwiające poszczególnym elementom (pojazdom, sprzętowi zlokalizowanemu na poboczach dróg, centrom kontroli ruchu i urządzeniom przenośnym) komunikację i wymianę informacji za pomocą ustandaryzowanej struktury komunikacji i z tego względu interoperacyjność poszczególnych systemów jest nieodzowna;

11.  przypomina, że pojazdy połączone oznaczają pojazdy wykorzystujące technologie C-ITS umożliwiające wszystkim pojazdom drogowym komunikowanie się z innymi pojazdami, sygnalizacją świetlną oraz trwałą infrastrukturą zarówno instalowaną na poboczach dróg, jak i z infrastrukturą poziomą – którą należy wzmocnić i dostosować, ale która może również oferować innowacyjne systemy ładowania podczas jazdy i komunikować się bezpiecznie z pojazdami – jak również z innymi użytkownikami dróg; przypomina, że 92 % wypadków drogowych jest spowodowanych błędem człowieka oraz że zastosowanie technologii C-ITS ma znaczenie dla efektywnego funkcjonowania określonych systemów wspomagania kierowcy;

12.  przypomina, że pojazdy zautomatyzowane oznaczają pojazdy zdolne do niezależnego działania i manewrowania w rzeczywistym ruchu, w których jedna albo więcej z głównych funkcji sterowania (kierowanie, przyspieszanie, hamowanie) przez dłuższy czas działa w sposób zautomatyzowany;

13.  podkreśla konieczność wdrożenia systemów zabezpieczeń w fazie przejściowej, w której współistniały będą pojazdy połączone i zautomatyzowane oraz tradycyjne pojazdy niepołączone, aby nie stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa drogowego; zwraca uwagę, że niektóre systemy wspomagania kierowcy powinny być dalej rozwijane i instalowane na zasadzie obowiązkowej;

14.  wzywa Komisję, by rozważyła sposoby rozwiązania kwestii współistnienia na drogach współpracujących, połączonych i zautomatyzowanych pojazdów oraz niepołączonych pojazdów i kierowców, biorąc pod uwagę, że ze względu na wiek floty pojazdów i pozostały odsetek osób niepołączonych należy przewidzieć, że liczba pojazdów niewłączonych do systemu będzie znaczna;

15.  ubolewa ze względu na brak jednoznacznego harmonogramu działań w fazie zalecanych usług dnia 1.5 i na dalszych etapach, jak również ze względu na brak pełnej oceny skutków i dokładnych informacji dotyczących inicjatyw w zakresie rozwijania usług C-ITS oraz ich potencjalnych rozszerzeń;

16.  wzywa Komisję, by nadała priorytet usługom C-ITS, które zapewniają największy potencjał w zakresie bezpieczeństwa, oraz opracowaniu niezbędnych definicji i wymogów, a także by niezwłocznie zaktualizowała „Europejskiego zbioru zasad dotyczących interakcji człowieka z urządzeniami w odniesieniu do systemów informacyjnych i systemów łączności w pojazdach”, jako że interakcja pomiędzy czynnikiem ludzkim a maszyną jest istotna(6);

17.  przypomina o kluczowej roli połączonych i zautomatyzowanych pojazdów, C-ITS i nowych technologii w osiąganiu celów związanych z klimatem oraz o konieczności zagwarantowania, by ich rozwój i wdrożenie były w pełni zgodne z celem dekarbonizacji systemu transportowego i działały na jego korzyść; przyjmuje z zadowoleniem wykorzystanie C-ITS jako sposobu na poprawę efektywności ruchu drogowego, zmniejszenie zużycia paliwa i negatywnego wpływu transportu drogowego na środowisko (np. emisji CO2) oraz optymalizację wykorzystania infrastruktury miejskiej;

18.  podkreśla potencjał innowacyjnych technologii takich jak zautomatyzowanie jazdy i jazda w kolumnie pojazdów („platooning”) w transporcie drogowym towarów, ponieważ pozwala to na lepsze wykorzystanie strumienia aerodynamicznego, obniżając przy tym zużycie paliwa i poziom emisji; wzywa do dalszego wspierania badań i rozwoju w tej dziedzinie, zwłaszcza w kontekście niezbędnej infrastruktury cyfrowej;

19.  podkreśla potrzebę stwarzania większego wyboru użytkownikom dróg oraz dostarczania im bardziej przyjaznych i przystępnych cenowo produktów dostosowanych do ich potrzeb oraz obszerniejszych informacji; w związku z tym zachęca Komisję, by sprzyjała wymianie wzorcowych praktyk mających na celu między innymi osiągnięcie wydajności ekonomicznej; wzywa wszystkie państwa członkowskie do dołączenia do platformy C-Roads, ponieważ ma ona odgrywać istotną rolę koordynacyjną we wdrażaniu strategii, pod warunkiem przestrzegania zasady neutralności technologicznej, co jest niezbędne, by zachęcać do innowacji; podkreśla konieczność zapewnienia, by zaawansowane narzędzia cyfrowe były wdrażane powszechnie i w skoordynowany sposób w państwach członkowskich, w tym w transporcie publicznym; zachęca producentów samochodów, by zaczęli stosować C-ITS w celu wdrożenia strategii;

20.  wzywa Komisję do opracowania danych statystycznych uzupełniających istniejące dane, aby umożliwić lepszą ocenę postępów w transformacji cyfrowej w różnych obszarach sektora transportu drogowego; podkreśla znaczenie dalszych inwestycji w badania nad systemami czujników i zaznacza, że przy rozwoju C-ITS należy zwrócić szczególną uwagę na transport miejski, który znacznie różni się od transportu pozamiejskiego; zauważa, że jazda po mieście wiąże się w szczególności z większym kontaktem z motocyklistami, rowerzystami, pieszymi i innymi niechronionymi użytkownikami dróg, w tym z osobami niepełnosprawnymi;

21.  wzywa państwa członkowskie, by dołożyły wszelkich starań, aby dopasować ofertę w zakresie szkolenia zawodowego i studiów wyższych do zapotrzebowania na wiedzę związaną z sektorem, który ma opracować strategię ITS; wzywa do opracowania analiz prospektywnych na temat nowych zawodów i stanowisk związanych z tym nowym paradygmatem mobilności oraz do dzielenia się wzorcowymi praktykami w zakresie rozwoju modeli współpracy między przedsiębiorstwami a systemem edukacji mającymi na celu tworzenie zintegrowanych przestrzeni szkolenia, innowacji i produkcji;

22.  uważa, że usługi C-ITS należy włączyć do Strategii kosmicznej dla Europy, ponieważ wdrożenie C-ITS ma się opierać na technologiach geolokalizacji, takich jak pozycjonowanie satelitarne;

23.  uważa, że państwa członkowskie powinny rozważyć wdrażanie usług C-ITS w szerszej perspektywie mobilności jako usługi oraz integracji z innymi rodzajami transportu, przede wszystkim aby uniknąć możliwego efektu odbicia, czyli wzrostu transportu drogowego;

Ochrona prywatności i danych

24.  zwraca uwagę na konieczność stosowania unijnych przepisów dotyczących ochrony prywatności i danych dotyczących C-ITS oraz danych dotyczących ekosystemów połączonych, gdyż z tego powodu dane te należy wykorzystywać w trybie priorytetowym wyłącznie do celów C-ITS i nie można ich przechowywać ani wykorzystywać w innych celach; podkreśla, że inteligentne pojazdy powinny spełniać wszystkie wymogi określone w ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych i w powiązanych przepisach, a podmioty świadczące usługi C-ITS muszą przedstawiać kierowcom łatwo dostępne informacje i jasne warunki, umożliwiając im w ten sposób świadome wyrażenie zgody, na podstawie przepisów i ograniczeń określonych w ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych;

25.  podkreśla, że przetwarzanie i analizowanie danych przez przedsiębiorstwa musi być bardziej przejrzyste, a stosowane algorytmy bardziej rozliczalne; przypomina, że w ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych już przewidziano prawo do informacji o zasadach rządzących przetwarzaniem danych; podkreśla ponadto konieczność unikania stosowania „blokady jazdy”, która oznaczałaby niemożność prowadzenia własnego inteligentnego samochodu przez użytkownika, jeżeli odmówi on udzielenia takiej zgody; wzywa do udostępnienia w inteligentnych samochodach trybu off-line, który umożliwi użytkownikom wyłączanie przekazywania danych osobowych do innych urządzeń bez ograniczania możliwości prowadzenia pojazdu;

26.  zwraca uwagę na fakt, że w całym procesie przetwarzania danych trzeba mieć na względzie ich ochronę i poufność; podkreśla, że stosowanie zasad „uwzględniania ochrony danych w fazie projektowania oraz domyślnej ochrony danych” powinno być punktem wyjścia w projektowaniu aplikacji i systemów ITS; przypomina, że techniki anonimizacji mogą zwiększyć zaufanie użytkowników do usług, z których korzystają;

Cyberbezpieczeństwo

27.  zwraca uwagę na konieczność stosowania we wszystkich państwach członkowskich wysokich standardów cyberbezpieczeństwa w zakresie zapobiegania działaniom hakerskim i cyberatakom, zwłaszcza w świetle kluczowego znaczenia bezpieczeństwa komunikacji w ramach C-ITS; zwraca uwagę, że cyberbezpieczeństwo jest istotnym wyzwaniem, które należy podjąć, z tego względu, że system transportu w coraz większym stopniu ma charakter cyfrowy i połączony; podkreśla, że zautomatyzowane i połączone pojazdy, jak również bazy danych, w których dane są przetwarzane lub przechowywane, są zagrożone cyberatakami, w związku z czym należy wyeliminować wszelkie luki i zagrożenia, które są rozpoznawalne i dają się przewidzieć zgodnie z aktualnym stanem techniki, poprzez opracowanie wspólnej polityki bezpieczeństwa, obejmującej surowe normy bezpieczeństwa, i polityki certyfikacji w zakresie wdrażania C-ITS;

28.  podkreśla, że w UE i we wszystkich państwach członkowskich – oraz w ramach ewentualnych porozumień o współpracy z państwami trzecimi – należy stosować jednakowo rygorystyczne i ujednolicone standardy bezpieczeństwa; uważa, że standardy te nie powinny jednak utrudniać dostępu do systemów zainstalowanych w pojazdach niezależnym serwisantom, aby właściciele pojazdów nie byli zależni od producentów samochodów, jeśli chodzi o przeprowadzanie koniecznych kontroli lub napraw oprogramowania zainstalowanego w pojeździe;

Technologie i częstotliwości komunikacji

29.  uważa, że neutralne pod względem technologicznym, hybrydowe podejście do komunikacji, które zapewnia interoperacyjność i zgodność wsteczną oraz łączy wzajemnie uzupełniające się technologie komunikacyjne, jest podejściem właściwym, a najbardziej obiecującym hybrydowym połączeniem technologii w zakresie komunikacji wydaje się być kombinacja technologii bezprzewodowej łączności krótkiego zasięgu oraz technologii komórkowej i satelitarnej, co zapewni najlepsze możliwe wsparcie dla wdrożenia podstawowych usług C-ITS;

30.  zwraca uwagę na odniesienie do powiązania między samochodami połączonymi a europejskimi systemami nawigacji satelitarnej EGNOS i GALILEO; sugeruje w związku z tym, że strategie skupione na samochodach połączonych powinny być ujęte w technologiach kosmicznych; uważa, że interoperacyjność jest niezbędna zarówno dla bezpieczeństwa, jak i możliwości wyboru dla konsumentów, oraz podkreśla, że zdolność pojazdów do komunikowania się z systemami sieci 5G i nawigacji satelitarnej należy uwzględnić w zestawie rozwiązań w zakresie komunikacji hybrydowej w przyszłości, jak wskazano w planie działania Komisji dotyczącym sieci 5G;

31.  zachęca producentów samochodów i operatorów telekomunikacyjnych obsługujących usługi C-ITS do współpracy m.in. w celu sprawnego wdrażania technologii komunikacyjnych C-ITS, usług związanych z pobieraniem opłat drogowych i ze stosowaniem inteligentnych tachografów cyfrowych bez zakłóceń między tymi usługami;

32.  zachęca Komisję i państwa członkowskie do dalszych starań w zakresie finansowania badań naukowych i innowacji („Horyzont 2020”), w szczególności w celu umożliwienia w perspektywie długoterminowej rozwoju odpowiedniej infrastruktury na potrzeby wdrożenia C-ITS;

33.  podkreśla znaczenie systemów czujników w dostarczaniu danych, np. o dynamice pojazdu, zatorach komunikacyjnych i jakości powietrza; wzywa do zwiększenia i odpowiedniej koordynacji inwestycji w państwach członkowskich, aby zapewnić pełną interoperacyjność stosowanych czujników oraz możliwości ich stosowania w dziedzinach innych niż bezpieczeństwo, na przykład do zdalnego pomiaru emisji;

34.  wzywa Komisję do przedstawienia wniosków mających na celu zapewnienie gromadzenia i udostępniania właściwym organom informacji na temat emisji zanieczyszczeń za pośrednictwem czujników zainstalowanych w pojazdach;

Wspólne europejskie podejście

35.  zachęca państwa członkowskie i władze lokalne, producentów pojazdów, zarządców dróg oraz branżę ITS do wdrożenia C-ITS do 2019 r. i zaleca Komisji, władzom lokalnym i państwom członkowskim przeznaczenie odpowiednich środków finansowych w ramach instrumentu „Łącząc Europę”, europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych na modernizację i utrzymanie przyszłej infrastruktury drogowej w oparciu o przekrojowe podejście tematyczne; wzywa Komisję i państwa członkowskie do dalszego finansowania badań naukowych i innowacji („Horyzont 2020”) z pełnym poszanowaniem zasady przejrzystości oraz do regularnego udzielania informacji o współfinansowaniu przez UE;

36.  zachęca państwa członkowskie i Komisję do wspierania inicjatyw i działań, które promują prowadzenie większej liczby badań i analiz w zakresie rozwoju i wpływu C-ITS w polityce transportowej UE; jest zdania, że w razie braku znacznych postępów do 2022 r. potrzebne mogą być działania ustawodawcze w celu wprowadzenia minimalnych wymogów i egzekwowania integracji w tym względzie;

37.  podkreśla znaczenie jakości fizycznej infrastruktury drogowej, którą należy stopniowo uzupełniać infrastrukturą cyfrową; apeluje o modernizację i utrzymywanie przyszłej infrastruktury drogowej;

38.  podkreśla, że należy stworzyć prawdziwie multimodalny system transportu łączący wszystkie rodzaje transportu w jedną usługę mobilności wykorzystującą informacje w czasie rzeczywistym, uwzględniającą zintegrowane systemy biletowe i usługi mobilności dzielonej, a także ruch pieszy i rowerowy, umożliwiającą sprawny transport osób i towarów „od drzwi do drzwi” oraz sprzyjającą ogólnej wydajności, zrównoważoności i trwałości transportu; wzywa w związku z tym Komisję do zapewnienia i promowania współpracy i inwestycji na poziomie UE w dziedzinie digitalizacji sektora transportu za pomocą istniejących i nowych funduszy w celu zintegrowania inteligentnych systemów transportu z poszczególnymi środkami transportu (C-ITS, ERTMS, SESAR, RIS(7)); podkreśla, że zintegrowane podejście do narzędzi służących do udzielania informacji, rezerwacji podróży i sprzedaży biletów jest istotne dla stworzenia atrakcyjnych łańcuchów mobilności „od drzwi do drzwi”;

39.  zachęca, by w tym procesie planowania uwzględniać jako podstawowe źródło informacji punkt widzenia użytkowników na temat transportu pasażerskiego i towarowego, aby rozszerzyć zakres zastosowań C-ITS i stworzyć modele biznesowe związane z tą nową koncepcją zrównoważonej i zintegrowanej mobilności;

40.  zachęca UE i państwa członkowskie do właściwego egzekwowania Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, a także przepisów dyrektywy w sprawie dostępności produktów i usług, która ma zostać wkrótce przyjęta, w celu zapewnienia wszystkim obywatelom dostępu do C-ITS bez barier;

41.  zaleca niezwłoczne stworzenie przez Komisję odpowiednich ram prawnych w celu osiągnięcia transgranicznej interoperacyjności w skali całej UE oraz ram określających zasady odpowiedzialności za wykorzystywanie poszczególnych rodzajów transportu połączonego; wzywa Komisję do opublikowania do końca roku wniosku ustawodawczego w sprawie dostępu do danych i zasobów z urządzeń pokładowych; zaleca sprawienie, aby wniosek ten umożliwiał całemu łańcuchowi wartości w branży motoryzacyjnej i użytkownikom końcowym odnoszenie korzyści z digitalizacji oraz gwarantował równe warunki działania i maksymalne bezpieczeństwo pod względem przechowywania danych z urządzeń pokładowych i dostępu wszystkich stron trzecich do tych danych, przy czym dostęp ten powinien być sprawiedliwy, terminowy i nieograniczony w celu ochrony praw konsumentów, promowania innowacyjności oraz zapewnienia uczciwej i niedyskryminacyjnej konkurencji na tym rynku zgodnie z zasadą neutralności technologicznej; podkreśla potrzebę przyczynienia się do unowocześnienia całej infrastruktury miejskiej i wiejskiej powiązanej z usługami transportu publicznego; wzywa Komisję do zagwarantowania, że we wszystkich przypadkach zapewni całkowitą zgodność z ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych i będzie składać Parlamentowi co roku sprawozdania dotyczące monitorowania;

42.  wzywa Komisję, by przyjęła całościowe podejście do harmonizacji technicznej i standaryzacji danych w celu zapewnienia zgodności systemów C-ITS, zagwarantowania producentom korzyści skali, zaś konsumentom – większego komfortu;

43.  podkreśla znaczenie rozpoczęcia dialogu z partnerami społecznymi i przedstawicielami konsumentów na wczesnym etapie, tak aby stworzyć atmosferę przejrzystości i zaufania w celu znalezienia właściwej równowagi między pozytywnym i negatywnym wpływem na warunki socjalne, warunki zatrudnienia i prawa konsumenta; zwraca uwagę, że forum eBezpieczeństwo musi ustanowić plan działania na rzecz wdrożenia C-ITS analogicznie do systemu eCall;

44.  podkreśla, że w celu przestrzegania międzynarodowych zobowiązań dotyczących klimatu i osiągnięcia wewnętrznych celów UE potrzebny jest kompleksowy zwrot ku gospodarce niskoemisyjnej; podkreśla konieczność odnowienia kryteriów przydziału różnych funduszy UE w celu wspierania środków na rzecz dekarbonizacji i efektywności energetycznej również w ramach C-ITS; uważa, że fundusze UE nigdy nie powinny być przeznaczane na projekty, które nie są zgodne z celami i polityką w zakresie redukcji emisji CO2;

45.  apeluje do producentów samochodów o udzielanie konsumentom dostatecznych i jasnych informacji o przysługujących im prawach, a także o korzyściach i ograniczeniach nowych technologii C-ITS pod względem bezpieczeństwa; zachęca do prowadzenia kampanii informacyjnych w celu zapoznania obecnych kierowców z nowymi technologiami C-ITS, aby zbudować niezbędne zaufanie wśród użytkowników końcowych i zapewnić akceptację społeczną; uważa, że wykorzystywanie C-ITS może poprawić bezpieczeństwo i efektywność systemu transportowego przy jednoczesnym zapewnieniu zgodności z przepisami dotyczącymi ochrony danych i prywatności;

o
o   o

46.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. L 207 z 6.8.2010, s. 1.
(2) Dz.U. C 288 z 31.8.2017, s. 85.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0423.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0234.
(5) Końcowe sprawozdanie dotyczące II etapu wdrażania platformy C-ITS: https://ec.europa.eu/transport/sites/transport/files/2017-09-c-its-platform-final-report.pdf.
(6) Zalecenie Komisji 2008/653/WE z dnia 26 maja 2008 r. w sprawie bezpieczeństwa i ergonomii samochodowych systemów informacyjnych i systemów łączności: nowa wersja europejskiego zbioru zasad dotyczących interakcji człowieka z urządzeniami (Dz.U. L 216 z 12.8.2008, s. 1).
(7) Europejski system zarządzania ruchem kolejowym (ERTMS); jednolity europejski system zarządzania ruchem lotniczym nowej generacji (SESAR); usługi informacji rzecznej (RIS).


Transgraniczne usługi doręczania paczek ***I
PDF 397kWORD 50k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie transgranicznych usług doręczania paczek (COM(2016)0285 – C8-0195/2016 – 2016/0149(COD))
P8_TA(2018)0064A8-0315/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0285),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0195/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 października 2016 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinię przedstawioną przez Komisję Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8-0315/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 marca 2018 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... w sprawie transgranicznych usług doręczania paczek

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2018/644.)

(1) Dz.U. C 34 z 2.2.2017, s. 106.


Wstępna kwalifikacja i okresowe szkolenie kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób oraz prawa jazdy ***I
PDF 402kWORD 52k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2003/59/WE w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób oraz dyrektywę 2006/126/WE w sprawie praw jazdy (COM(2017)0047 – C8-0025/2017 – 2017/0015(COD))
P8_TA(2018)0065A8-0321/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0047),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 91 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0025/2017),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 31 maja 2017 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A8-0321/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 marca 2018 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... zmieniającej dyrektywę 2003/59/WE w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób oraz dyrektywę 2006/126/WE w sprawie praw jazdy

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2018/645.)

(1) Dz.U. C 288 z 31.8.2017, s. 115.


Równouprawnienie płci w umowach handlowych zawieranych przez UE
PDF 514kWORD 73k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2018 r. w sprawie równouprawnienia płci w umowach handlowych zawieranych przez UE (2017/2015(INI))
P8_TA(2018)0066A8-0023/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2 i art. 3 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając art. 8, 10, art. 153 ust. 1, art. 153 ust. 2, art. 157 i 207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 23 i 33 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Plan działania UE dotyczący praw człowieka i demokracji na rok 2015,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 16 czerwca 2016 r. w sprawie równości płci (00337/2016),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie wdrażania wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka – stan realizacji (SWD(2015)0144),

–  uwzględniając europejski pakt na rzecz równości płci na lata 2011–2020 zawarty w załączniku do konkluzji Rady z dnia 7 marca 2011 r. (07166/2011),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 3 grudnia 2015 r. „Strategic engagement for gender equality 2016–2019” [Strategiczne zaangażowanie na rzecz równouprawnienia płci w latach 2016–2019] (SWD(2015)0278),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z 2017 r. w sprawie równości mężczyzn i kobiet w Unii Europejskiej,

–  uwzględniając komunikat Komisji z 2015 r. pt. „Handel z korzyścią dla wszystkich – W kierunku bardziej odpowiedzialnej polityki handlowej i inwestycyjnej” (COM(2015)0497),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 września 2017 r. pt. „Sprawozdanie z wdrażania strategii polityki handlowej «Handel z korzyścią dla wszystkich» – Kształtowanie nowoczesnej polityki handlowej w celu wykorzystania możliwości płynących z globalizacji” (COM(2017)0491),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 z dnia 25 października 2012 r. wprowadzające ogólny system preferencji taryfowych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 732/2008(1),

–  uwzględniając rozporządzenie w sprawie minerałów z regionów ogarniętych konfliktami (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/821 z dnia 17 maja 2017 r. ustanawiające obowiązki w zakresie należytej staranności w łańcuchu dostaw unijnych importerów cyny, tantalu i wolframu, ich rud oraz złota pochodzących z obszarów dotkniętych konfliktami i obszarów wysokiego ryzyka(2)),

–  uwzględniając Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w szczególności jej art. 4 ust. 1 zakazujący niewolnictwa i poddaństwa oraz art. 14 zakazujący dyskryminacji,

–  uwzględniając Konwencję ONZ z dnia 18 grudnia 1979 r. w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet,

–  uwzględniając deklarację pekińską i pekińską platformę działania przyjęte podczas czwartej Światowej Konferencji w sprawie Kobiet w dniu 15 września 1995 r. oraz późniejsze dokumenty końcowe przyjęte na posiedzeniach specjalnych Organizacji Narodów Zjednoczonych Pekin +5 (2000 r.), Pekin +10 (2005 r.) i Pekin +15 (2010 r.),

–  uwzględniając Konwencję Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencja stambulska) i jej art. 3, w którym zdefiniowano „płeć społeczno-kulturową” jako „społecznie skonstruowane role, zachowania, działania i atrybuty, które dane społeczeństwo uznaje za odpowiednie dla kobiet lub mężczyzn”, oraz Międzyamerykańską konwencję o zapobieganiu, karaniu i eliminacji przemocy wobec kobiet (Konwencja z Belém do Pará) z 1994 r.,

–  uwzględniając wspólną strategię UE i państw członkowskich z 2007 r. pt. „Unijna strategia pomocy na rzecz wymiany handlowej – zwiększenie wsparcia dla krajów rozwijających się w zakresie potrzeb związanych z handlem” oraz komunikat Komisji z dnia 13 listopada 2017 r. zatytułowany „Osiąganie dobrobytu przez handel i inwestycje – Aktualizacja strategii UE z 2007 r. dotyczącej pomocy na rzecz wymiany handlowej” (COM(2017)0667),

–  uwzględniając rezolucję przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 25 września 2015 r. pt. „Przekształcamy nasz świat: agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030”,

–  uwzględniając wytyczne OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych,

–  uwzględniając wytyczne OECD dotyczące należytej staranności w zakresie odpowiedzialnych łańcuchów dostaw minerałów z obszarów dotkniętych konfliktami i obszarów wysokiego ryzyka,

–  uwzględniając publikację UNCTAD z 2015 r. pt. „Investment Policy Framework for Sustainable Development” [Ramy polityki inwestycyjnej na rzecz zrównoważonego rozwoju],

–  uwzględniając kluczowe konwencje Międzynarodowej Organizacji Pracy w sprawie równouprawnienia płci, w tym Konwencję nr 100 MOP dotyczącą jednakowego wynagrodzenia, Konwencję nr 111 MOP dotyczącą dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu, Konwencję nr 156 MOP dotyczącą pracowników mających obowiązki rodzinne i Konwencję nr 183 MOP dotyczącą ochrony macierzyństwa,

–  uwzględniając rozdział 7 planu działania na lata 2015–2017, przyjętego podczas szczytu przywódców państw UE-CELAC w Brukseli w czerwcu 2015 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 lutego 2006 r. w sprawie klauzuli dotyczącej praw człowieka i demokracji w umowach zawieranych przez Unię Europejską(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie praw człowieka oraz norm społecznych i środowiskowych w międzynarodowych umowach handlowych(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie międzynarodowej polityki handlowej w kontekście nadrzędnych potrzeb związanych ze zmianami klimatu(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 września 2012 r. w sprawie roli kobiet w gospodarce ekologicznej(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 czerwca 2015 r. w sprawie strategii UE na rzecz równości kobiet i mężczyzn w okresie po 2015 r.(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie kobiet wykonujących pracę domową i opiekuńczą w UE(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie ubóstwa: perspektywa płci(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej w latach 2014–2015(10),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lipca 2016 r. w sprawie wdrażania zaleceń Parlamentu z 2010 r. w sprawie norm społecznych i środowiskowych, praw człowieka i odpowiedzialności biznesu(11),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 września 2017 r. w sprawie wpływu międzynarodowych i unijnych politycznych strategii handlowych na globalne łańcuchy wartości(12),

–  uwzględniając swoje zalecenie z dnia 14 września 2017 r. dla Rady, Komisji i Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych dotyczące negocjacji w sprawie modernizacji filara handlowego w układzie o stowarzyszeniu UE–Chile(13),

–  uwzględniając „Deklarację trzech prezydencji w sprawie równości kobiet i mężczyzn”, przedłożoną w dniu 19 lipca 2017 r. przez Estonię, Bułgarię i Austrię, państwa członkowskie sprawujące prezydencję w Radzie Unii Europejskiej w 18-miesięcznym okresie od lipca 2017 r. do grudnia 2018 r.,

–  uwzględniając badanie Międzynarodowego Centrum Badań nad Kobietami pt. „Trade liberalisation & women’s reproductive health: linkages and pathways” [Liberalizacja handlu a zdrowie reprodukcyjne kobiet: powiązania i ścieżki],

–  uwzględniając sprawozdanie w sprawie rozwoju społecznego w Afryce na rok 2016 zatytułowane „Accelerating Gender Equality and Women’s Empowerment in Africa” [Przyspieszanie osiągnięcia równouprawnienia płci i wzmocnienia pozycji kobiet w Afryce](14),

–  uwzględniając sprawozdanie OECD z 2014 r. zatytułowane „Enhancing Women’s Economic Empowerment through Entrepreneurship and Business Leadership in OECD Countries” [Wzmacnianie gospodarczej pozycji kobiet poprzez przedsiębiorczość i przywództwo w biznesie](15),

–  uwzględniając wyniki ostatnich międzynarodowych debat na wysokim szczeblu dotyczących płci i handlu, a szczególnie debat organizowanych pod patronatem UE oraz WTO, UNCTAD i Międzynarodowego Centrum Handlu, w tym – w odwrotnym porządku chronologicznym – „Międzynarodowego Forum Kobiet i Handlu” zorganizowanego wspólnie przez Komisję Europejską i Międzynarodowe Centrum Handlu (Bruksela, czerwiec 2017 r.)(16), dorocznej sesji plenarnej Konferencji Parlamentarnej z WTO, której tematem był „Handel jako narzędzie postępu społecznego: perspektywa płci (Genewa, czerwiec 2016 r.)(17) oraz sesji plenarnej WTO pod hasłem „Jaka jest przyszłość WTO? Handel i płeć: wzmacnianie pozycji kobiet za pośrednictwem sieci dostaw sprzyjających włączeniu społecznemu” (Genewa, lipiec 2015 r.)(18),

–  uwzględniając coraz większe wysiłki podejmowane przez społeczność międzynarodową na rzecz promowania równouprawnienia płci poprzez politykę handlową, np. program UNCTAD dotyczący płci i rozwoju(19) (który obejmuje badania nad wpływem handlu na kobiety, pakiet edukacyjny z zakresu problematyki handlu i płci, szkolenia internetowe dotyczące utworzenia statusu „Lidera w obszarze problematyki płci”) czy 14 obszarów działalności Banku Światowego, w ramach których od 2016 r. wdrażana jest strategia dotycząca płci;

–  uwzględniając dokument tematyczny Międzynarodowego Centrum Handlu i Zrównoważonego Rozwoju (ICTSD) „The Gender Dimensions of Global Value Chains” [Aspekt płci w globalnych łańcuchach wartości] (wrzesień 2016 r.)(20),

–  uwzględniając dokument tematyczny Międzynarodowego Centrum Handlu i Zrównoważonego Rozwoju pt. „The Gender Dimensions of Services” [Aspekt płci w usługach] (wrzesień 2016 r.)(21),

–  uwzględniając sprawozdanie Jednostki Narodów Zjednoczonych ds. Równości Płci i Uwłasnowolnienia Kobiet z 2015 r. pt. „Progress of the world’s women 2015–2016. Transforming economies, realising rights” [Postępy poczynione przez kobiety na świecie w latach 2015–2016. Przekształcanie gospodarek, egzekwowanie praw](22),

–  uwzględniając stanowisko sieci WIDE+ w sprawie aspektu płci i polityki handlowej UE pt. „How to transform EU trade policy to protect women’s rights” [Jak przekształcić politykę handlową UE, by chronić prawa kobiet](23),

–  uwzględniając badanie z 2016 r. przeprowadzone na wniosek parlamentarnej Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia pt. „Gender Equality in Trade Agreements” [Równouprawnienie płci w umowach handlowych](24),

–  uwzględniając badanie z 2015 r. przeprowadzone na wniosek parlamentarnej Komisji Handlu Międzynarodowego pt. „The EU’s Trade Policy: from gender-blind to gender-sensitive?” [Polityka handlowa UE: od lekceważenia do uwzględnienia aspektu płci?](25),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając wspólne posiedzenia Komisji Handlu Międzynarodowego oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia zorganizowane na podstawie art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, a także opinię Komisji Rozwoju (A8-0023/2018),

A.  mając na uwadze, że art. 8 TFUE stanowi, iż Unia Europejska, określając i realizując swoje strategie polityczne i działania – we wszystkich swoich działaniach wewnętrznych i zewnętrznych – powinna zmierzać do zniesienia nierówności oraz wspierania równości kobiet i mężczyzn, a także zwalczania dyskryminacji między innymi ze względu na płeć;

B.  mając na uwadze, że polityka handlowa może służyć jako narzędzie promowania europejskich i światowych wartości, w tym równości płci; mając na uwadze, że unijne umowy i polityki handlowe i inwestycyjne nie są neutralne pod względem płci, co oznacza, że mają odmienny wpływ na kobiety i mężczyzn z powodu nierówności strukturalnych; mając na uwadze, że kobiety borykają się z ograniczeniami uwarunkowanymi płcią, takimi jak ograniczony dostęp do zasobów i ograniczona kontrola nad tymi zasobami, dyskryminacja prawna oraz przeciążenie wykonywaniem nieodpłatnej pracy związanej z opieką, wynikającej z tradycyjnych ról związanych z płcią;

C.  mając na uwadze, że równość płci powinna dotyczyć zarówno kobiet, jak i mężczyzn; mając na uwadze, że zaangażowanie zainteresowanych stron z sektora publicznego i prywatnego, a także partnerstwo między nimi, na szczeblu międzynarodowym i lokalnym, mają kluczowe znaczenie dla promowania synergii niezbędnych do osiągnięcia równości płci i wzmocnienia pozycji kobiet, a także zwiększania świadomości w zakresie: praw własności, dostępu do finansowania, szkolenia i kształcenia zawodowego, norm zachowań w przedsiębiorstwie, zamówień rządowych, przepaści cyfrowej oraz dyskryminacji kulturowej;

D.  mając na uwadze, że polityki handlowe mają na celu osiągnięcie między innymi zrównoważonego i sprawiedliwego wzrostu gospodarczego i rozwoju niezbędnych do ograniczenia ubóstwa, zapewnienia sprawiedliwości społecznej i godnej pracy oraz lepszych warunków życia zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn, a także ochrony praw kobiet; mając na uwadze, że kwestie równości płci i wzmocnienia pozycji kobiet i dziewcząt powinny nie tylko zostać uwzględnione we wszystkich celach Narodów Zjednoczonych w zakresie zrównoważonego rozwoju, ale powinny także stanowić samodzielny cel; mając na uwadze, że w programie na rzecz realizacji celów zrównoważonego rozwoju uznano, że handel przyczynia się do wspierania zrównoważonego i sprawiedliwego rozwoju i może przyczynić się do promowania najwyższych międzynarodowych norm pracy i ochrony środowiska oraz praw człowieka; mając na uwadze, że polityka handlowa UE odgrywa ważną rolę w ramach celów zrównoważonego rozwoju oraz że silna perspektywa uwzględniająca aspekt płci stanowi zasadniczy element tych ram; mając na uwadze, że ramy te mają na celu zapewnienie sprawiedliwszych i korzystniejszych rezultatów dla wszystkich; mając na uwadze, że polityka handlowa może również zapewnić większe możliwości w zakresie przedsiębiorczości kobiet, dostępu do przygotowania do zawodu oraz zatrudnienia;

E.  mając na uwadze, że złożone powiązania między handlem międzynarodowym a płcią społeczno-kulturową wymagają głębokiego zrozumienia działających sił, obejmującego identyfikację, analizę i monitorowanie rozwoju sytuacji gospodarczej i społecznej, które to elementy są wymagane do prowadzenia skutecznej polityki handlowej w celu osiągnięcia rozwoju gospodarczego, który będzie się także przyczyniał do wzmocnienia pozycji kobiet i równości płci; mając na uwadze, że polityka handlowa musi w związku z tym uwzględniać bezpośredni i pośredni wpływ tych powiązań na kwestie płci, jak również szczególnych warunków lokalnych, w celu uniknięcia powielania lub pogłębiania istniejących luk związanych z równouprawnieniem płci i stereotypami, a także proaktywnego wzmocnienia równouprawnienia płci; mając na uwadze, że skuteczność polityki handlowej należy także oceniać na podstawie tego, czy ma ona pozytywny i równy wpływ zarówno na kobiety, jak i na mężczyzn;

F.  mając na uwadze, że rozwój gospodarczy i równouprawnienie płci często idą w parze; mając na uwadze, że istnieje powszechna zgoda, że społeczeństwa, w których nierówności są mniejsze, zwykle rozwijają się szybciej;

G.  mając na uwadze, że wpływ liberalizacji handlu na poszczególne osoby zależy również od obszaru geograficznego, w którym się znajdują, oraz sektora ich działalności gospodarczej; mając na uwadze, że istnieją istotne różnice, zarówno między państwami członkowskimi, jak i w ich obrębie, pod względem struktury produkcji, współczynnika aktywności zawodowej kobiet i systemów opieki społecznej; mając na uwadze, że w sektorach takich jak produkcja wyrobów włókienniczych i odzieżowych, telekomunikacja, turystyka oraz gospodarka usług opieki i rolnictwo w większości zatrudnione są kobiety wykonujące pracę w ramach formalnych i nieformalnych form zatrudnienia, które są gorzej płatne i mają gorszy status niż w przypadku mężczyzn; mając na uwadze, że może to prowadzić do nadużyć w miejscu pracy, dyskryminacji, segregacji płciowej pod względem rodzajów zawodów i działalności oraz różnic w traktowaniu kobiet i mężczyzn pod względem płac i warunków pracy, a także uwarunkowanych płcią ograniczeń w dostępie do zasobów produkcyjnych, infrastruktury i usług; mając na uwadze, że umowy o wolnym handlu mogą doprowadzić do zmiany w zatrudnianiu i strat, zwłaszcza w sektorach związanych z eksportem, w których kobiety są często główną siłą roboczą; mając na uwadze, że bardzo duże znaczenie mają oceny dotyczące płci dla poszczególnych krajów i sektorów, ponieważ wnoszą one istotną wartość dodaną podczas sporządzania umów handlowych;

H.  mając na uwadze, że w 2011 r. w UE w około co dziewiątym miejscu pracy uzależnionym od wywozu (11 %) zatrudniona była kobieta;

I.  mając na uwadze, że według badania Komisji Europejskiej z 2017 r. niemal 12 mln kobiet w UE ma pracę, która uzależniona jest od eksportu towarów i usług do innych części świata(26);

J.  mając na uwadze, że bazując na badaniach opartych na faktach, Konferencja Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju nalega na podkreślanie ograniczeń w wykorzystywaniu możliwości oferowanych przez handel, z jakimi borykają się kobiety, spowodowanych przez takie czynniki jak brak szkoleń technicznych pozwalających na podjęcie lepszej pracy, brak usług publicznych, które pozwoliłyby na zmniejszenie obowiązków domowych, a także ograniczony dostęp do zasobów, w tym kredytów, gruntów, informacji i sieci, i ograniczona kontrola nad tymi zasobami; mając na uwadze, że na tej podstawie UNCTAD zaleca, by oceny dotyczyły potencjalnego wpływu polityki handlowej na równouprawnienie płci i wzmacnianie pozycji kobiet w takich obszarach jak zatrudnienie, przemysł drobny, ceny, wydajność w rolnictwie, produkcja rolna na własne potrzeby i migracja(27);

K.  mając na uwadze, że aktualna polityka handlowa UE oraz jej strategia „Handel z korzyścią dla wszystkich” opierają się na trzech kluczowych zasadach: skuteczności, przejrzystości i wartości, lecz nie uwzględniają perspektywy równouprawnienia płci; mając na uwadze, że Komisja w ramach przeglądu strategii dotyczącej pomocy na rzecz wymiany handlowej ponowiła i rozszerzyła swoje zobowiązanie w zakresie równości płci i wzmocnienia pozycji gospodarczej kobiet, stwierdzając, że równouprawnienie płci jest nie tylko podstawowym prawem człowieka, lecz ma również kluczowe znaczenie dla rozwoju gospodarczego, ponieważ pozwala na zastosowanie w jak największym stopniu szeregu narzędzi w ramach polityki UE w celu zwiększenia ich ogólnego wpływu na wzrost gospodarczy i ograniczenie ubóstwa; mając na uwadze, że zgodnie z postanowieniami zawartymi w Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet UE powinna zapewniać podstawy do osiągnięcia równouprawnienia płci poprzez zagwarantowanie kobietom takiego samego dostępu do życia politycznego, gospodarczego i publicznego oraz kształcenia, opieki zdrowotnej i zatrudnienia, a także równych szans w tych obszarach;

L.  mając na uwadze, że handel i umowy handlowe mają wpływ na kobiety jako na potencjalnych przedsiębiorców, konsumentów, pracowników i osoby wykonujące pracę nieformalną; mając na uwadze, że w celu zapewnienia stosownych reakcji politycznych niezbędne jest rozpoznanie i lepsze zrozumienie uwarunkowanego płcią wpływu polityki handlowej; mając na uwadze, że aby osiągnąć ten cel, konieczne jest opracowanie odpowiedniej metody, aby zapewnić, że ewentualny wpływ umów i polityki handlowej UE na równouprawnienie płci i prawa kobiet będzie zawsze podlegał ocenie; mając na uwadze, że Komisja powinna przeprowadzić ilościowe badanie z podziałem na płeć i sektory, np. sektor biznesowy oraz sektor nauki i technologii; mając na uwadze, że do tej pory UE zawierała umowy handlowe bez przeprowadzenia oceny ich wpływu na kobiety i równouprawnienie płci; mając na uwadze, że Komisja ogłosiła, iż zmodernizowany układu o stowarzyszeniu między Chile a UE będzie po raz pierwszy w przypadku UE zawierał specjalny rozdział dotyczący płci i handlu;

M.  mając na uwadze, że kwestie związane z płcią i prawami kobiet nie są odpowiednio uwzględniane w ocenach wpływu umów handlowych na zrównoważony rozwój;

N.  mając na uwadze, że ocena ex ante wpływu polityki handlowej w wymiarze płci może przyczynić się do wzmocnienia pozycji kobiet i ich dobrostanu, a jednocześnie może pomóc zmniejszyć istniejące dysproporcje i uniknąć pogłębienia zróżnicowania sytuacji kobiet i mężczyzn;

O.  mając na uwadze, że przegląd obowiązujących umów wielostronnych i dwustronnych zawartych przez UE wykazał, że 20 % umów z partnerami handlowymi spoza Europy nawiązuje w treści do praw kobiet, a 40 % tych umów zawiera odniesienia służące promowaniu równouprawnienia płci; mając na uwadze, że odniesienia do promowania wzmocnienia pozycji kobiet zawarte w tych umowach mają głównie charakter fakultatywny, a kiedy są wiążące, praktycznie nie można ich wyegzekwować; mając na uwadze, że z badania przeprowadzonego niedawno przez Komisję wynika, iż nadal utrzymują się różnice między możliwościami dostępu do zatrudnienia dla mężczyzn i kobiet; mając na uwadze, że z badania tego wynika, że wzmocnienie pozycji kobiet mogłoby spowodować wzrost światowego PKB o 28 mld USD do 2025 r. oraz że jest to w równym stopniu istotne z gospodarczego, jak i społecznego punktu widzenia, a także z punktu widzenia eliminacji ubóstwa, biorąc pod uwagę rolę kobiet w społecznościach;

P.  mając na uwadze, że zarówno w krajach rozwijających się, jak i w krajach rozwiniętych mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa stanowią największą część sektora prywatnego i zapewniają zdecydowaną większość miejsc pracy; mając na uwadze, że według Międzynarodowego Centrum Handlu mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa stanowią razem 95 % wszystkich przedsiębiorstw na świecie oraz odpowiadają za blisko 50 % światowego PKB i ponad 70 % całkowitego zatrudnienia; mając na uwadze, że do 40 % wszystkich mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw jest własnością kobiet, jednak prowadzonych przez nie jest jedynie 15 % przedsiębiorstw zajmujących się wywozem; mając na uwadze, że dane OECD wskazują, iż 30–40 % kobiet przedsiębiorców nadal często zarabia mniej niż mężczyźni prowadzący działalność gospodarczą(28);

Q.  mając na uwadze, że debaty publiczne i reakcje w całej Europie na negocjacje handlowe takie jak transatlantyckie partnerstwo handlowo-inwestycyjne (TTIP), kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa UE–Kanada (CETA) i porozumienie w sprawie handlu usługami (TiSA) wykazały potrzebę przejrzystych i kompleksowych negocjacji, z uwzględnieniem obaw zgłaszanych przez obywateli europejskich w wielu krajach; mając na uwadze, że w ramach polityki handlowej UE nie należy obniżać jakichkolwiek norm Unii Europejskiej; mając również na uwadze, że z zakresu negocjacji handlowych należy zawsze wyłączać usługi publiczne; mając na uwadze, że mechanizm rozstrzygania sporów powinien zostać opracowany tak, by gwarantował zdolność poszczególnych rządów do stanowienia prawa w interesie publicznym oraz do realizacji celów polityki publicznej; mając na uwadze, że należy oczekiwać postępów w innych kluczowych obszarach zainteresowania, takich jak wzmacnianie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw w dziedzinie praw człowieka; mając na uwadze, że w kontekście globalnych łańcuchów wartości potrzebne jest globalne całościowe podejście do korporacyjnej odpowiedzialności za naruszenia praw człowieka;

R.  mając na uwadze, że wytyczne ONZ dotyczące biznesu, handlu i praw człowieka są wiążące dla wszystkich państw i wszystkich przedsiębiorstw niezależnie od ich rozmiarów, sektora prowadzonej działalności, lokalizacji, schematu własności lub struktury;

S.  mając na uwadze, że globalna strategia na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej, przyjęta przez Radę w 2016 r., potwierdza, że problematyka praw człowieka musi być systematycznie uwzględniana we wszystkich sektorach polityki i we wszystkich instytucjach, w tym również w ramach handlu międzynarodowego i polityki handlowej;

T.  mając na uwadze, że ogólny system preferencji taryfowych ma na celu między innymi przyczynić się do eliminacji ubóstwa oraz wspierania zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów; mając na uwadze, że szczególne rozwiązanie motywacyjne dotyczące zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów (GSP Plus) zawiera warunki mające na celu zapewnienie ratyfikacji i wdrożenia przez kwalifikujące się kraje rozwijające się 27 konwencji międzynarodowych dotyczących praw człowieka i praw pracowniczych, ochrony środowiska i dobrych rządów; mając na uwadze, że należy regularnie monitorować ich wdrażanie, w razie konieczności podjąć działania oraz zwrócić szczególną uwagę na aspekt równości płci; mając na uwadze, że Konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet jest jedną z istotnych konwencji w ramach GSP Plus;

U.  mając na uwadze, że ponad 40 % pracy w rolnictwie w krajach globalnego Południa wykonują kobiety;

V.  mając na uwadze, że ekspansja handlu światowego i włączenie krajów rozwijających się do globalnych łańcuchów wartości może nieść ze sobą ryzyko powstania nierówności płci, jeżeli będą one wykorzystywane do wytwarzania produktów bardziej konkurencyjnych pod względem ekonomicznym; mając na uwadze, że umożliwiło to również wielu pracującym kobietom przejście z sektora nieformalnego do sektora formalnego; mając na uwadze, że reguły pochodzenia są coraz istotniejsze w kontekście globalnych łańcuchów wartości, w ramach których produkcja prowadzona jest w kilku krajach; mając na uwadze, że bardziej przejrzyste i lepiej zdefiniowane reguły pochodzenia mogą stworzyć ramy na rzecz ustanowienia pełnej przejrzystości i odpowiedzialności w obrębie łańcuchów dostaw, co może mieć pozytywne skutki dla kobiet, zwłaszcza zatrudnionych w przemyśle konfekcyjnym;

W.  mając na uwadze, że te nowe możliwości zatrudnienia związane z handlem dla kobiet w krajach rozwijających się zapewniają istotny wkład w dochody gospodarstw domowych i ograniczanie ubóstwa;

X.  mając na uwadze, że w przemyśle konfekcyjnym zatrudnione są głównie kobiety; mając na uwadze, że należy koniecznie przypomnieć, że we wrześniu 2012 r. w pożarze w Karaczi w Pakistanie zginęło 289 osób, w pożarze w fabryce Tazreen Fashions w Bangladeszu w tym samym roku śmierć poniosło 117 osób, a ponad 200 zostało rannych, natomiast w wyniku uszkodzenia konstrukcji budynku Rana Plaza także w Bangladeszu w 2013 r. zginęło 1129 osób, a około 2 500 zostało rannych; mając na uwadze, że wszystkie te wypadki miały miejsce w fabrykach odzieżowych;

Y.  mając na uwadze, że większość pracowników stref przetwórstwa wywozowego stanowią kobiety; mając również na uwadze, że strefy przetwórstwa wywozowego w niektórych krajach są zwolnione z obowiązku przestrzegania lokalnych przepisów prawa pracy, zakazują działalności związkowej lub ograniczają ją i nie zapewniają pracownikom możliwości zadośćuczynienia prawnego, co stanowi wyraźne naruszenie podstawowych norm MOP;

Z.  mając na uwadze, że sektory publiczne i prywatne, społeczeństwo obywatelskie, w szczególności organizacje działające na rzecz praw kobiet), partnerzy społeczni i związki zawodowe dysponują wiedzą i potencjałem, aby odgrywać kluczową rolę w kształtowaniu i monitorowaniu polityki handlowej, a także gromadzeniu danych, które mogą zawierać informacje o problemach kobiet w odniesieniu do liberalizacji handlu, w celu wzmocnienia praw kobiet oraz ich pozycji gospodarczej, a także promowania przedsiębiorczości kobiet;

AA.  mając na uwadze, że wydarzenia takie jak Międzynarodowe Forum Kobiet i Handlu zorganizowane przez Komisję w dniu 20 czerwca 2017 r. umożliwiają licznym podmiotom gospodarczym i przedstawicielom społeczeństwa obywatelskiego wymianę opinii i uruchamianie inicjatyw w dziedzinie oddziaływania handlu na równouprawnienie płci;

AB.  mając na uwadze, że wielostronne platformy i międzyrządowe fora, takie jak cele zrównoważonego rozwoju ONZ oraz forum Women20 (W20), mają kluczowe znaczenie dla wspierania związanych z płcią dyskusji i działań ekspertów oraz dla zapewnienia dobrej podstawy dla budowania porozumienia;

AC.  mając na uwadze, że usługi publiczne, obecne lub przyszłe usługi świadczone w interesie ogólnym oraz usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym należy wyłączyć z zakresu negocjacji i stosowania wszystkich porozumień handlowych zawieranych przez Unię Europejską (w szczególności, lecz nie wyłącznie, usługi w zakresie dostępu do wody, dezynfekcji, zdrowia, opieki, a także usługi społeczne, systemy zabezpieczenia społecznego, edukację, gospodarkę odpadami i transport publiczny); mając na uwadze, że Komisja zobowiązała się do zapewnienia, aby usługi te nadal należały do kompetencji państw członkowskich oraz aby nie można było w żadnym wypadku wymagać od rządów przeprowadzania prywatyzacji jakichkolwiek usług ani uniemożliwiać definiowania, regulowania, świadczenia oraz wspierania usług leżących w interesie ogólnym;

AD.  mając na uwadze, że handel usługami oraz zamówienia publiczne mogą wpływać na kobiety w sposób niewspółmierny; mając na uwadze, że zamówienia publiczne pozostają narzędziem pozwalającym rządom na wywieranie pozytywnego wpływu na grupy będące w niekorzystnej sytuacji, w szczególności kobiety; mając na uwadze, że prywatyzacja usług w zakresie ochrony zdrowia i opieki niesie ze sobą ryzyko zwiększenia nierówności i może mieć negatywny wpływ na warunki pracy wielu kobiet; mając na uwadze, że liczba kobiet zatrudnionych w usługach publicznych lub w sektorze usług publicznych kształtuje się na poziomie powyżej przeciętnej, a kobiety jako odbiorcy tych usług są bardziej niż mężczyźni uzależnione od wysokiej jakości, niedrogich, łatwo dostępnych i zależnych od zapotrzebowania usług publicznych, w szczególności usług społecznych, takich jak opieka nad dziećmi czy opieka nad osobami pozostającymi na utrzymaniu; mając na uwadze, że ograniczenia wydatków w krajowych gospodarstwach domowych i cięcia w zakresie usług publicznych, jak również wzrost cen zazwyczaj przenoszą ciężar tej opieki niemal wyłącznie na kobiety, co w konsekwencji utrudni równouprawnienie płci;

AE.  mając na uwadze, że system praw własności intelektualnej ma wkład w unijną gospodarkę opartą na wiedzy; mając na uwadze, że zapisy w zakresie praw własności intelektualnej związane z patentami zakazującymi produkcji leków generycznych mogą mieć istotny wpływ na szczególne potrzeby zdrowotne kobiet; mając na uwadze, że kobiety są bardziej uzależnione niż mężczyźni od niedrogiego dostępu do opieki zdrowotnej i lekarstw oraz ich dostępności, szczególnie w zakresie ich praw i zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego; mając na uwadze, że dostęp do leków w krajach nienależących do UE nie powinien być kwestionowany w oparciu o ochronę praw własności intelektualnej;

AF.  mając na uwadze, że decyzje dotyczące handlu i umów handlowych tylko w niewielkim stopniu podejmowane są przez kobiety, ponieważ zespoły negocjacyjne, parlamentarne i rządowe są wciąż daleko od osiągnięcia równowagi płci; mając na uwadze, że równowaga płci w tych instytucjach może doprowadzić nie tylko do lepszego włączenia kwestii związanych z równouprawnieniem płci, ale także do zwiększenia legitymacji demokratycznej procesu decyzyjnego;

AG.  mając na uwadze, że w Komisji i Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych przydzielono niewystarczające zasoby ludzkie do zapewniania, by aspekt płci był uwzględniany w polityce handlowej UE, a w szczególności w całym procesie negocjacji handlowych;

AH.  mając na uwadze, że Komisja, opracowując ramy prawne dla stosunkowo nowych obszarów polityki handlowej, takich jak handel elektroniczny, powinna od początku uwzględniać ich wypływ na role związane z płcią, równowagę między życiem zawodowym a prywatnym oraz ilość nieodpłatnej pracy;

AI.  mając na uwadze, że okazało się, iż handel minerałami z regionów ogarniętych konfliktami jest bezpośrednio powiązany z powszechnym naruszaniem praw człowieka, w tym gwałtami i przemocą seksualną wobec kobiet i dziewcząt, pracą dzieci i pracą niewolniczą oraz masowymi wysiedleniami;

I.Wzmocnienie równouprawnienia płci w handlu: ogólne zagadnienia i cele

1.  podkreśla, że UE jest zobowiązana do prowadzenia polityki handlowej opartej na wartościach, co obejmuje zapewnienie wysokiego poziomu ochrony praw pracowniczych i środowiskowych, a także poszanowanie podstawowych wolności i praw człowieka, w tym równości płci; przypomina, że wszystkie unijne umowy handlowe muszą zawierać ambitny i możliwy do wdrożenia rozdział dotyczący handlu i zrównoważonego rozwoju; podkreśla, że zobowiązania handlowe ujęte w umowach zawieranych przez UE nigdy nie powinny powodować uszczerbku dla praw człowieka, praw kobiet czy ochrony środowiska i powinny uwzględniać środowisko lokalne, społeczne i ekonomiczne;

2.  przypomina, że równouprawnienie płci jest wyraźnie ujęte we wszystkich strategiach politycznych UE zgodnie z art. 8 TFUE; zauważa, że w artykule tym stwierdzono, iż „we wszystkich swoich działaniach Unia zmierza do zniesienia nierówności oraz wspierania równości mężczyzn i kobiet”; wzywa Komisję do zwiększenia spójności między różnymi obszarami polityki, takimi jak handel, rozwój, rolnictwo, zatrudnienie, migracja oraz równość płci;

3.  podkreśla, że uczciwa i sprzyjająca włączeniu społecznemu międzynarodowa polityka handlowa wymaga bardziej przejrzystych ram przyczyniających się do upodmiotowienia kobiet oraz poprawy ich warunków życia i pracy, wzmocnienia równouprawnienia płci, ochrony środowiska oraz zwiększenia sprawiedliwości społecznej, międzynarodowej solidarności i międzynarodowego rozwoju gospodarczego;

4.  podkreśla, że nadrzędnym celem polityki handlowej musi być wspieranie wzrostu gospodarczego przynoszącego wzajemne korzyści; przypomina, że choć polityka handlowa może wspierać inne wartości, które Unia Europejska promuje w stosunkach wielostronnych, to zakres problemów globalnych możliwych do rozwiązania poprzez politykę handlową i umowy handlowe jest ograniczony;

5.  domaga się, by umowy handlowe nowej generacji promowały odpowiednie międzynarodowe normy i instrumenty prawne, w tym w dziedzinie równouprawnienia płci, takie jak Konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, pekińska platforma działania, kluczowe konwencje MOP i cele zrównoważonego rozwoju;

6.  podkreśla, że zobowiązania handlowe ujęte w umowach zawieranych przez UE nigdy nie powinny powodować uszczerbku dla praw człowieka; z zadowoleniem przyjmuje Wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka oraz wzywa państwa członkowskie do przyjęcia i opracowania krajowych planów działania zgodnie z wytycznymi ONZ, z uwzględnieniem praw kobiet i konieczności zwalczania przemocy ze względu na płeć; wzywa Komisję do wykorzystywania negocjacji handlowych w celu zachęcenia partnerów handlowych UE do przyjmowania we własnym zakresie krajowych planów działania; wspiera toczące się negocjacje w sprawie stworzenia wiążącego instrumentu ONZ dotyczącego korporacji transnarodowych i innych przedsiębiorstw w odniesieniu do praw człowieka; podkreśla, że ważne jest, aby UE była aktywnie zaangażowana w ten międzyrządowy proces oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie do zachęcania partnerów handlowych do konstruktywnego uczestnictwa w tych negocjacjach;

7.  wzywa Komisję do zapewnienia pełnego poszanowania art. 16 i 17 Powszechnej deklaracji praw człowieka w krajach będących partnerami handlowymi UE, aby eliminować nierówności uwarunkowane płcią w obszarze praw socjalnych i gospodarczych;

8.  przypomina, że tylko państwa członkowskie są uprawnione do stanowienia przepisów dotyczących liberalizacji usług świadczonych w interesie ogólnym, a także do odstąpienia od takiej liberalizacji, i w związku z tym wzywa je do ochrony podstawowych celów, takich jak równość płci, prawa człowieka i podstawowe wolności, zdrowie publiczne oraz normy społeczne i środowiskowe;

9.  podkreśla potrzebę utrzymania przez rządy zdolności do przeznaczania zasobów na zapewnienie poszanowania praw kobiet i przestrzeganie zasady równości płci, aby zagwarantować obywatelom przyszłość sprzyjającą włączeniu społecznemu i mającą charakter zrównoważony; w związku z tym podkreśla fundamentalne znaczenie poszanowania, zgodnie z celem zrównoważonego rozwoju nr 17.15, demokratycznej przestrzeni politycznej krajów partnerskich w zakresie regulacji i podejmowania decyzji odpowiednich do własnego krajowego kontekstu, odpowiadania na potrzeby swoich obywateli oraz wypełniania zobowiązań w zakresie praw człowieka i innych zobowiązań międzynarodowych, w tym również w zakresie równości płci;

10.  przypomina, że wzywał już Komisję do zniesienia systemu rozstrzygania sporów między inwestorem a państwem (ISDS) i podkreśla, że każdy mechanizm rozstrzygania sporów powinien być tak opracowywany, by zapewniał poszczególnym rządom możliwość stanowienia prawa w interesie publicznym oraz realizacji celów polityki publicznej, w tym środki mające na celu promowanie równości płci, a także wzmocnienie praw pracowniczych, środowiskowych i konsumenckich;

11.  zauważa, że zapisy w zakresie praw własności intelektualnej w handlu często mają wpływ na zdrowie publiczne oraz szczególne wymagania dotyczące zdrowia kobiet; wzywa Komisję i Radę do zapewnienia, by zapisy w zakresie praw własności intelektualnej stosowane w umowach handlowych należycie uwzględniały prawa kobiet, a w szczególności ich wpływ na zdrowie kobiet, w tym dostęp do niedrogiej opieki zdrowotnej i leków; wzywa Komisję i Radę do wspierania ochrony oznaczeń geograficznych jako narzędzia o szczególnym znaczeniu dla wzmocnienia pozycji kobiet na obszarach wiejskich; ponadto wzywa Komisję, Radę i państwa członkowskie do ponownego rozważenia rozszerzenia ochrony na produkty nierolne, pamiętając, że UE zobowiązała się już do ochrony produktów nierolnych z oznaczeniem geograficznym w umowach o wolnym handlu;

12.  przypomina, że dane segregowane według kryterium płci są potrzebne, by śledzić postępy w osiąganiu wszystkich celów zrównoważonego rozwoju, w tym celu nr 5 dotyczącego równouprawnienia płci; podkreśla, że brakuje dostatecznych danych dotyczących wpływu handlu na równość płci i apeluje o zgromadzenie wystarczających i odpowiednich danych segregowanych według kryterium płci dotyczących wpływu handlu; podkreśla, że takie dane mogłyby umożliwić opracowanie metod zawierających jasne i wymierne wskaźniki na szczeblu regionalnym i krajowym oraz na poziomie sektorowym, a także poprawę analizy i określenia celów, które należy osiągnąć, oraz środków, które należy podjąć, w celu zapewnienia, aby kobiety i mężczyźni czerpali równe korzyści z handlu; podkreśla, że należy zwrócić szczególną uwagę na ilościową i jakościową analizę ewolucji pracy, własności aktywów i włączenia społecznego pod względem finansowym w sektorach, na które wpłynął handel, przy czym analiza ta powinna również uwzględniać kryterium płci; zachęca Komisję do współpracy z organizacjami europejskimi i międzynarodowymi, takimi jak Bank Światowy, Organizacja Narodów Zjednoczonych, OECD i Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE), a także z krajowymi urzędami statystycznymi, aby usprawnić gromadzenie tych danych i zwiększyć ich dostępność; wzywa UE i jej państwa członkowskie do uwzględnienia w ocenach skutków ex ante i ex post wpływu polityki handlowej i umów UE na kwestię płci w poszczególnych krajach i sektorach; podkreśla, że wyniki analizy poświęconej zagadnieniu płci powinny być brane pod uwagę w negocjacjach handlowych – z uwzględnieniem zarówno pozytywnych, jak i negatywnych skutków w trakcie całego procesu, począwszy od etapu negocjacji aż po wdrażanie – i powinny towarzyszyć im środki mające zapobiegać ewentualnym negatywnym skutkom lub je kompensować;

II.Wzmocnienie równouprawnienia płci w handlu: kwestie i cele dotyczące poszczególnych sektorów

13.  podkreśla, że usługi świadczone w interesie ogólnym oraz usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym, w tym, lecz nie wyłącznie, usługi w zakresie dostępu do wody, usługi społeczne, systemy zabezpieczenia społecznego, edukacja, gospodarowanie odpadami, transport publiczny i opieka zdrowotna – muszą pozostać wyłączone z zakresu negocjacji handlowych i muszą podlegać kompetencjom rządów państw członkowskich; wzywa UE do zapewnienia, aby umowy handlowe i inwestycyjne nie prowadziły do prywatyzacji usług publicznych, ponieważ mogłaby ona mieć wpływ na kobiety świadczące takie usługi i korzystające z takich usług, a także mogłaby doprowadzić do zwiększenia różnic w traktowaniu kobiet i mężczyzn; podkreśla, że kwestia świadczenia usług społecznych przez podmioty publiczne ma istotne znaczenie zwłaszcza w kontekście równości płci, gdyż zmiany w dostępie do takich usług, a także zmiany opłat za korzystanie z nich oraz zmiany ich jakości mogą prowadzić do nierównego obciążenia kobiet i mężczyzn obowiązkami w zakresie nieodpłatnej pracy związanej z opieką; przypomina, że rządy i władze krajowe i lokalne muszą zachować pełne prawo i zdolność do wprowadzania, ustanawiania, przyjmowania, utrzymywania lub uchylania dowolnych środków dotyczących udzielania, organizowania, finansowania i zapewniania powszechnego dostępu do usług świadczonych w ogólnym interesie i usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym;

14.  podkreśla, że polityka handlowa może mieć wpływ na dostęp do kluczowych usług opieki zdrowotnej, a zatem może wywierać wpływ na wspieranie i dostęp do celów w zakresie zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego oraz praw w strategiach politycznych, programach i usługach; podkreśla w związku z tym, że podstawowa opieka zdrowotna – w szczególności dostęp do usług w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz związanych z tym praw – jest wyłączona z negocjacji handlowych i zwraca uwagę, że kwestie te wchodzą w zakres kompetencji państw członkowskich;

15.  wzywa do wprowadzenia wiążących, możliwych do wyegzekwowania i skutecznych środków na rzecz zwalczania wyzysku oraz poprawy warunków życia i pracy kobiet w zorientowanych na eksport gałęziach przemysłu w celu poprawy warunków życia i pracy kobiet w odnośnych krajach i sektorach, w szczególności w sektorze odzieżowym, włókienniczym i rolnym, aby uniknąć sytuacji, w których liberalizacja handlu przyczynia się do niepewności prawa pracy i większego zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć; jest przekonany, że tego rodzaju środki oraz ustanowienie wspólnych definicji powinny pozwolić na bardziej przejrzyste i lepiej skoordynowane działania podejmowane wspólnie z organizacjami międzynarodowymi, takimi jak ONZ, WTO, MOP i OECD; docenia porozumienie na rzecz zrównoważoności z Bangladeszu jako dobry przykład i krok w kierunku ustanowienia mechanizmu monitorowania i wzywa do pełnego przestrzegania jego postanowień; wzywa w związku z tym Komisję, wszystkie podmioty międzynarodowe oraz wszystkie odnośne przedsiębiorstwa do uznania i przestrzegania nowych wytycznych OECD dotyczących należytej staranności dla odpowiedzialnych łańcuchów dostaw w sektorze konfekcyjnym i obuwniczym;

16.  apeluje o zwrócenie większej uwagi na sytuację kobiet pracujących w sektorze nieformalnym, z uwzględnieniem potrzeby wzmocnienia godziwych standardów pracy kobiet pracujących w tym sektorze;

17.  podkreśla, że najbardziej cierpią na tym kobiety i dziewczęta, ponieważ handel ludźmi do celów pracy przymusowej jest silnie powiązany z handlem ludźmi do celów wykorzystywania seksualnego;

18.  podkreśla, że wpływ wzrostu wywozu produktów rolnych jest zasadniczo mniej korzystny dla kobiet niż dla mężczyzn, ponieważ kształtujące się trendy wskazują, że drobni producenci rolni, wśród których jest wiele kobiet, często nie są w stanie konkurować na rynkach zagranicznych z powodu prawa spadkowego i braku dostępu do kredytów, informacji, gruntów i sieci, jak również braku możliwości przestrzegania nowych zasad i norm; zwraca uwagę, że należy dołożyć szczególnych starań, aby zwiększyć pozytywny wpływ handlu na kobiety w sektorze rolnictwa, które zostały uznane za szczególnie narażone i które wykazują także wyraźny potencjał do upodmiotowienia; podkreśla, że​przedsiębiorstwa będące własnością kobiet mogłyby skorzystać na wyeliminowaniu stereotypów dotyczących płci, zwiększeniu dostępu do rynku, ułatwieniu dostępu do finansowania, organizacji marketingu i sieci oraz poprawie budowania zdolności i szkoleń; zauważa, że liberalizacja handlu może negatywnie wpływać na kobiety w sektorach takich jak rolnictwo i przetwórstwo żywności; podkreśla, że choć pracujące kobiety dominują w światowej produkcji żywności (stanowiąc 50–80 % siły roboczej na świecie), posiadają one mniej niż 20% gruntów, wobec czego rosnące zapotrzebowanie handlowe dotyczące gruntów utrudnia uboższym kobietom uzyskanie lub utrzymanie bezpiecznego i sprawiedliwego dostępu do gruntów; przypomina o potrzebie zapobiegania potencjalnie negatywnym skutkom klauzul dotyczących praw własności intelektualnej, np. w zakresie prywatyzacji nasion, w umowach handlowych dotyczących suwerenności żywnościowej;

19.  podkreśla, że kobiety zajmujące się produkcją rolną na własne potrzeby napotykają dodatkowe przeszkody w utrzymaniu suwerenności żywnościowej ze względu na silną ochronę nowych odmian roślin na mocy Międzynarodowej konwencji o ochronie nowych odmian roślin w umowach handlowych;

20.  podkreśla, że przywóz produktów rolnych do UE może skutkować osłabieniem tradycyjnych drobnych gospodarstw, a przez to może zagrozić źródłom utrzymania kobiet;

21.  przypomina znaczenie mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw w unijnej strukturze gospodarczej; wzywa Komisję do kontynuowania wysiłków służących wspieraniu mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw, ze szczególnym naciskiem na mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa prowadzone przez kobiety, a także środki na rzecz takich przedsiębiorstw; wzywa UE i jej państwa członkowskie do zwrócenia szczególnej uwagi na wyjątkową sytuację mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw prowadzonych przez kobiety przy ustalaniu punktów obsługi eksportu, a także do wykorzystania możliwości stworzonych na mocy umów o wolnym handlu oraz do wzmocnienia usług, technologii i infrastruktury (np. dostępu do internetu), które mają szczególne znaczenie dla wzmacniania pozycji gospodarczej kobiet, a także mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw prowadzonych przez kobiety; wzywa Komisję, aby pomagała w tworzeniu partnerstw między kobietami prowadzącymi działalność gospodarczą w UE a kobietami prowadzącymi działalność gospodarczą w krajach rozwijających się;

III.Wzmocnienie równouprawnienia płci w handlu: działania wymagane na szczeblu UE

22.  zwraca uwagę, że niektóre elementy unijnej polityki handlowej, takie jak rozdziały dotyczące handlu i zrównoważonego rozwoju oraz system GSP Plus, a także ich monitorowanie mogą przyczynić się do wspierania i poszanowania praw człowieka, w tym równouprawnienia płci, praw pracowniczych i ochrony środowiska; zwraca uwagę, że w unijnych umowach handlowych potrzebne są wiążące i możliwe do wyegzekwowania przepisy w celu zapewnienia poszanowania praw człowieka, w tym równouprawnienia płci oraz ochrony środowiska i pracy, a także dopilnowania, aby unijna polityka handlowa była spójna z takimi nadrzędnymi celami UE jak zrównoważony rozwój, ograniczanie ubóstwa i równouprawnienie płci;

23.  apeluje do UE i państw członkowskich o zapewnienie, by cele zrównoważonego rozwoju, zwłaszcza cel nr 5 dotyczący równości płci, oraz strategiczne zaangażowanie na rzecz równości płci na lata 2016–2019 znalazły pełne odzwierciedlenie w polityce handlowej UE;

24.  podkreśla, że unijna strategia handlowa „Handel z korzyścią dla wszystkich” nie uwzględnia równouprawnienia płci; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w sprawozdaniu z dnia 13 września 2017 r. w sprawie wdrażania strategii polityki handlowej „Handel z korzyścią dla wszystkich” poruszono kwestię równouprawnienia płci w handlu oraz doprecyzowano, że lepsze zrozumienie wpływu instrumentów handlowych na równouprawnienie płci jest kwestią o kluczowym znaczeniu dla unijnych decydentów; apeluje do Komisji o uwzględnienie tego aspektu w swoim śródokresowym przeglądzie strategii „Handel z korzyścią dla wszystkich”, a także o zapewnienie uwzględnienia aspektu płci w głównym nurcie polityki handlowej i inwestycyjnej UE, ponieważ zwiększy to ogólne korzyści wynikające z możliwości handlowych dla wszystkich; przypomina, że polityka handlowa może przyczynić się do promowania równości płci na arenie międzynarodowej oraz że powinna być wykorzystywana jako narzędzie mające na celu poprawę warunków życia i pracy kobiet, na takich samych zasadach jak w przypadku mężczyzn, na przykład dzięki zmniejszeniu różnic w poziomie wynagrodzenia mężczyzn i kobiet poprzez promowanie tworzenia lepszej jakości miejsc pracy dla kobiet;

25.  wzywa Komisję, Radę i państwa członkowskie do zapewnienia, by zamieszczane w unijnych umowach handlowych przepisy dotyczące udzielania zamówień publicznych miały pozytywny wpływ nie tylko z perspektywy płci; wzywa Komisję do kontynuowania wysiłków na rzecz wspierania dostępu mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw do zamówień publicznych oraz do opracowania szczególnych środków dla mikroprzedsiębiorstw i małych i średnich przedsiębiorstw, których właścicielkami są kobiety; wzywa do włączenia postanowień mających na celu uproszczenie procedur i zwiększenie przejrzystości dla oferentów, w tym oferentów z państw trzecich; wzywa do dalszego promowania odpowiedzialnych pod względem społecznym i środowiskowym zamówień publicznych, biorąc pod uwagę cel polegający na zapewnieniu równego traktowania kobiet i mężczyzn, równości wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn oraz promowania równości płci, w oparciu o doświadczenia zdobyte dzięki zasadom zrównoważonego udzielania zamówień publicznych w ramach platformy „Chile Compras”;

26.  wzywa Komisję i Radę do wspierania w ramach umów handlowych zobowiązania do skutecznego przyjęcia, utrzymania i wdrożenia przepisów ustawodawczych, rozporządzeń i strategii politycznych dotyczących równouprawnienia płci, w tym niezbędnych aktywnych instrumentów na rzecz promowania równości płci i wzmocnienia pozycji kobiet na wszystkich szczeblach;

27.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do zapewnienia, by w negocjacjach handlowych w sprawie modernizacji obowiązującego układu o stowarzyszeniu między Chile a UE po raz pierwszy w przypadku UE uwzględniony został specjalny rozdział dotyczący płci i handlu; podkreśla konieczność przekazywania mu informacji dotyczących treści tego rozdziału; wzywa Komisję i Radę do promowania i wspierania włączenia do umów handlowych i inwestycyjnych UE specjalnego rozdziału poświęconego płci, bazującego na istniejących przykładach, takich jak umowy o wolnym handlu Chile–Urugwaj i Chile–Kanada, oraz do dopilnowania, by przewidziano w nim konkretne zobowiązanie do promowania równości płci i wzmocnienia pozycji kobiet; wzywa do wspierania międzynarodowych zobowiązań dotyczących praw kobiet, równości płci, uwzględniania aspektu płci i wzmocnienia pozycji kobiet we wszystkich umowach handlowych UE, w oparciu o pekińską platformę działania oraz cele zrównoważonego rozwoju; apeluje także o zawarcie w tych umowach handlowych przepisów, które zapewnią, że ich struktury instytucjonalne będą gwarantowały okresowe przeglądy zgodności, merytoryczne dyskusje oraz wymianę informacji i najlepszych praktyk w zakresie równości płci i handlu między innymi poprzez włączenie kobiet i ekspertów w dziedzinie równości płci na wszystkich szczeblach odnośnych administracji, w tym zespołów negocjacyjnych ds. handlu, wspólnych komitetów, grup eksperckich, wewnętrznych grup doradczych, wspólnych komitetów konsultacyjnych i organów rozstrzygania sporów;

28.  wzywa Komisję, Radę i państwa członkowskie do wspierania porozumień na szczeblu wielostronnym w celu rozszerzenia ochrony przyznawanej na mocy przepisów UE uwzględniających kwestię płci, takich jak rozporządzenie w sprawie minerałów z regionów ogarniętych konfliktami;

29.  wzywa Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) do dopilnowania, aby spółki uczestniczące w projektach współfinansowanych przez EBI miały obowiązek przestrzegać zasady równości i przejrzystości wynagrodzeń oraz zasady równości płci określonych w dyrektywie 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(29);

30.  jest przekonany, że Konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet ma fundamentalne znaczenie dla wszystkich obszarów polityki, w tym handlu; podkreśla, że wszystkie państwa członkowskie przystąpiły do tej konwencji; w związku z tym zachęca Komisję do zawierania odniesienia do Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet w umowach handlowych i do podjęcia kroków na rzecz przystąpienia UE do tej konwencji, a także jej ratyfikacji; wzywa państwa członkowskie do włączenia do swoich systemów prawnych zasady równości płci, usuwając wszystkie dyskryminacyjne przepisy i przyjmując stosowne przepisy zakazujące dyskryminacji kobiet;

31.  wzywa UE do zapewnienia, by umowy handlowe zawierały przepisy oparte na podstawowych normach pracy i konwencjach MOP; wzywa Komisję do współpracy z państwami członkowskimi w celu ratyfikacji i wdrożenia tych konwencji, w szczególności Konwencji nr 189 dotyczącej godnej pracy dla osób pracujących w gospodarstwie domowym, a także konwencji nr 156 dotyczącej pracowników mających obowiązki rodzinne, ponieważ konwencje te uwzględniają potrzeby pracowników na całym świecie, a także do zagwarantowania zawarcia w umowach handlowych przepisów dotyczących praw socjalnych, niedyskryminacji i równego traktowania; wzywa Komisję, Radę i państwa członkowskie do dalszej pracy w ramach MOP na rzecz wdrożenia tych konwencji i wzmocnienia międzynarodowych norm godnej pracy w globalnych łańcuchach wartości, ze szczególnym uwzględnieniem kobiet; przypomina, że skuteczne wdrażanie tych norm i konwencji ma pozytywny wpływ na warunki pracy kobiet w UE i w państwach trzecich; wzywa Komisję do zagwarantowania, by umowy handlowe między UE a innymi partnerami przyczyniały się do eliminowania takich praktyk jak wyzysk pracowników, a w szczególności kobiet;

32.  wzywa Komisję do zagwarantowania, aby normy społeczne i środowiskowe, w szczególności prawa pracownicze, które przyjęto w ramach umów o wolnym handlu i systemów autonomicznych, obowiązywały na całym terytorium państw będących partnerami handlowymi, a w szczególności w strefach przetwórstwa wywozowego;

33.  podkreśla znaczenie monitorowania wdrażania unijnego ogólnego systemu preferencji taryfowych (GSP) oraz systemu GSP Plus, w szczególności w odniesieniu do wdrażania najważniejszych konwencji; zaznacza, że do konwencji GSP Plus zaliczają się Konwencja z 1979 r. w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, Konwencja nr 111 dotyczącą dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu oraz Konwencja nr 100 dotycząca jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości; podkreśla, że przestrzeganie i wdrażanie tych konwencji przyczynia się do większego równouprawnienia kobiet i mężczyzn; uznaje, że systemy GSP i GSP Plus są cennymi narzędziami propagowania poszanowania praw człowieka; wzywa Komisję do znalezienia sposobów na usprawnienie tych systemów za pomocą takich środków jak zwiększenie uwarunkowania ich od wyeliminowania prawnej dyskryminacji kobiet oraz dalsze łączenie zachęt ekonomicznych ze skutecznym przyjmowaniem, wdrażaniem i odpowiednim monitorowaniem najważniejszych praw człowieka, a także konwencji dotyczących środowiska i pracy, które są szczególnie istotne dla kobiet; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje przygotowaną przez Komisję śródokresową ocenę ogólnych systemów preferencji taryfowych;

34.  wzywa Komisję, Radę i państwa członkowskie do dopilnowania, aby w trakcie negocjacji na szczeblu WTO: podczas opracowywania nowych przepisów i porozumień, a także wdrażania i przeglądu obowiązujących umów, zawartych w ramach mechanizmu przeglądu polityki handlowej WTO, w należyty sposób uwzględniona została kwestia równości płci; zwiększona została przejrzystość całego procesu negocjacji WTO; a perspektywa płci stanowiła podstawę wszystkich trwających i przyszłych negocjacji w takich obszarach jak rolnictwo, rybołówstwo, usługi i handel elektroniczny; wzywa także Komisję, Radę i państwa członkowskie do obrony i promowania wzmocnionej pozycji kobiet w globalnych łańcuchach wartości (przy jak najlepszym wykorzystaniu narzędzi WTO, takich jak umowa o ułatwieniach w handlu), do opracowywania programów budowania zdolności i organizowania regularnych dyskusji ekspertów i wymiany dobrych praktyk, do wspierania stosowania środków związanych z płcią w ramach struktury administracyjnej WTO, a szczególnie do zapewnienia, by Sekretariat WTO miał techniczne możliwości przeprowadzenia analizy zasad handlu pod kątem płci (w tym środki umożliwiające przeprowadzanie ocen wpływu w aspekcie płci na wszystkich etapach prac, np. badania ilościowe dotyczące kobiet korzystających z pomocy technicznej); ponadto wzywa Komisję, Radę i państwa członkowskie do korzystania z narzędzi WTO służących rozwiązywaniu problemów związanych z płcią, zarówno w orzecznictwie, jak i podczas trwających negocjacji handlowych, a także w równym stopniu do wspierania lepszej współpracy między WTO i innymi organizacjami międzynarodowymi, takimi jak UNCTAD, UN Women i MOP, aby promować handel międzynarodowy sprzyjający włączeniu społecznemu, prawa kobiet i równouprawnienie;

35.  wzywa Komisję do wspierania międzynarodowych wysiłków mających na celu promowanie uwzględniania perspektywy płci w polityce handlowej i programach, takich jak inicjatywa „SheTrades” Międzynarodowego Centrum Handlu, mających na celu wprowadzenie na rynek miliona kobiet przedsiębiorców do 2020 r.(30), i zachęca w związku z tym do międzynarodowej wymiany najlepszych praktyk w zakresie polityki i programów uwzględniających aspekt płci w ramach takich organizacji i organów jak WTO, Międzynarodowe Centrum Handlu i ONZ;

36.  wzywa Komisję do zwiększenia społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw i należytej staranności w umowach o wolnym handlu, zgodnie z Wytycznymi ONZ dotyczącymi biznesu i praw człowieka oraz wytycznymi OECD dotyczącymi należytej staranności; wzywa UE do wzmocnienia społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw oraz uwzględnienia w umowach o wolnym handlu należytej staranności i zachęca WTO do uwzględnienia równości płci w swojej polityce handlowej; podkreśla również konieczność podjęcia tej kwestii w ramach innych międzynarodowych i wielostronnych organizacji i forów, takich jak ONZ, Bank Światowy i OECD; przypomina, że w 2010 r. Parlament domagał się, by przedsiębiorstwa publikowały swoje bilanse dotyczące społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw oraz wezwał do wprowadzenia wymogów dotyczących należytej staranności w odniesieniu do wszystkich przedsiębiorstw, a także konsolidacji koncepcji społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje fakt, że od 2017 r. duże przedsiębiorstwa są zobowiązane do ujawniania informacji niefinansowych i informacji dotyczących różnorodności, zgodnie z przepisami dyrektywy w sprawie sprawozdawczości niefinansowej;

37.  podkreśla potrzebę udoskonalenia kodeksów postępowania, etykiet i systemów sprawiedliwego handlu oraz zapewnienia ich dostosowania do międzynarodowych standardów, takich jak Wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka, inicjatywa Global Compact i Wytyczne OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych;

38.  wzywa UE do zapewnienia, by​sekretariaty instytucji UE odpowiedzialnych za politykę handlową i negocjacje dysponowały wiedzą i możliwościami technicznymi do włączenia perspektywy płci do całego procesu negocjacyjnego, od jego rozpoczęcia po zastosowanie i ocenę; z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie w ramach DG ds. Handlu punktu kontaktowego ds. równouprawnienia płci odpowiedzialnego za monitorowanie, czy aspekty płci są uwzględniane w unijnych umowach handlowych, oraz zapewnianie uwzględniania aspektu płci w polityce handlowej UE; apeluje do Komisji o organizowanie szkoleń dotyczących równości płci lub o korzystanie ze szkoleń organizowanych przez np. UNCTAD w celu zapewnienia, by urzędnicy i negocjatorzy byli świadomi kwestii związanych z równouprawnieniem płci i handlem; wzywa państwa członkowskie do zatrudniania kobiet na wszystkich szczeblach w ramach ich ministerstw ds. handlu; wzywa organizacje międzynarodowe, takie jak WTO, Bank Światowy, MFW i MOP, by wspierały równą reprezentację kobiet w swoich wewnętrznych strukturach, szczególnie na stanowiskach kierowniczych; wzywa Komisję, Radę i państwa członkowskie do aktywnego angażowania się w wysiłki na rzecz organizowania regularnych dyskusji i działań dotyczących kwestii płci i handlu, a także do wspierania takich wysiłków;

39.  wzywa Komisję i Radę do wspierania w ramach umów handlowych zobowiązania do zapewnienia zwiększenia udziału kobiet w organach decyzyjnych, zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym;

40.  apeluje do Komisji i Rady o prowadzenie negocjacji handlowych w przejrzysty sposób, o pełne poszanowanie najlepszych praktyk ustanowionych w trakcie innych negocjacji oraz o zadbanie o to, by na wszystkich etapach negocjacji Parlament był informowany w sposób regularny i w wyznaczonych terminach; apeluje, by zespoły negocjacyjne były zrównoważone pod względem płci, tak aby w pełni mogły uwzględniać wszystkie aspekty płci w umowach handlowych; wzywa UE i państwa członkowskie do zapewnienia sprzyjającego włączeniu społecznemu udziału w konsultacjach, zarówno na szczeblu UE, jak i na szczeblu WTO, w tym organizacjom działającym na rzecz praw kobiet, związkom zawodowym, przedsiębiorstwom, społeczeństwu obywatelskiemu i organizacjom działającym na rzecz rozwoju, oraz do zwiększenia przejrzystości dla obywateli Unii poprzez zgłaszanie inicjatyw i publikowanie informacji dotyczących negocjacji;

41.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia, aby w ramach współpracy na rzecz rozwoju zwracać szczególną uwagę na cel równouprawnienia płci oraz by był on uwzględniany we wszystkich programach pomocowych, w szczególności programach związanych ze strategią pomocy na rzecz wymiany handlowej; wzywa UE do udostępnienia większych funduszy na programy współpracy powiązane z równouprawnieniem płci i szkoleniami zawodowymi kobiet; wzywa Komisję do udzielenia krajom najsłabiej rozwiniętym wsparcia finansowego oraz wsparcia w zakresie budowy potencjału w celu zwiększenia spójności między handlem, rozwojem i prawami człowieka, w tym równouprawnieniem płci; podkreśla, że kwestię spadku dochodów podatkowych spowodowanego obniżką taryf celnych należy rozwiązać w ramach i dzięki finansowaniu programu na rzecz zrównoważonego rozwoju;

42.  wzywa Komisję do promowania przedsiębiorczości kobiet w krajach rozwijających się, ze szczególnym uwzględnieniem tych krajów, w których kobiety napotykają większe ograniczenia w dostępie do kredytów, infrastruktury i aktywów produkcyjnych w porównaniu z mężczyznami;

43.  wzywa Komisję do dokonania oceny możliwości stworzenia programów szkoleń poprzedzających przygotowanie zawodowe pozwalających dostawcom, pracodawcom, osobom wykonującym dany zawód i innym zainteresowanym stronom z danej branży na nawiązywanie kontaktów z innymi przedstawicielami branży z całej UE oraz wyciąganie wniosków z różnych skutecznych modeli programów przede wszystkim w celu zapewnienia kobietom sprzyjających warunków do korzystania z możliwości oferowanych przez umowy o wolnym handlu;

44.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do połączenia wysiłków w celu dostosowania polityki w dziedzinach takich jak kształcenie i szkolenie zawodowe, z myślą o promowaniu większej równości płci w zakresie rozdziału możliwości zatrudnienia, jakie oferuje eksport;

45.  wzywa Komisję i Radę do promowania w umowach handlowych zobowiązania do prowadzenia działań w ramach współpracy dwustronnej mających na celu poprawę zdolności i warunków pozwalających kobietom na pełne korzystanie z szans wynikających z tych umów, a w celu realizacji tego zadania oraz ustanowienia i ułatwienia współpracy – do utworzenia wspólnego komitetu do spraw handlu i płci oraz sprawowania nadzoru nad jego funkcjonowaniem, gwarantując odpowiedni udział podmiotów prywatnych, w tym ekspertów i organizacji społeczeństwa obywatelskiego działających w obszarze równouprawnienia płci i wzmacniania pozycji kobiet, oraz szeroką reprezentację społeczności i sektorów za pośrednictwem dostępnych środków konsultacji (takich jak dyskusje elektroniczne) wykraczających poza zorganizowany dialog;

46.  wzywa Komisję do dalszego zbadania, w jaki sposób polityka i umowy handlowe UE mogą wspierać wzmocnienie pozycji gospodarczej kobiet i ich udział w takich dziedzinach jak nauki ścisłe, technologia, inżynieria i matematyka oraz w jaki sposób niwelować różnice w dostępie do nowych technologii i ich wykorzystaniu;

o
o   o

47.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. L 303 z 31.10.2012, s. 1.
(2) Dz.U. L 130 z 19.5.2017, s. 1.
(3) Dz.U. C 290 E z 29.11.2006, s. 107.
(4) Dz.U. C 99 E z 3.4.2012, s. 31.
(5) Dz.U. C 99 E z 3.4.2012, s. 94.
(6) Dz.U. C 353 E z 3.12.2013, s. 38.
(7) Dz.U. C 407 z 4.11.2016, s. 2.
(8) Dz.U. C 66 z 21.2.2018, s. 30.
(9) Dz.U. C 76 z 28.2.2018, s. 93.
(10) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0073.
(11) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0298.
(12) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0330.
(13) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0354.
(14) UNDP, Africa Human Development Report 2016 [sprawozdanie w sprawie rozwoju społecznego w Afryce na rok 2016], http://www.undp.org/content/dam/undp/library/corporate/HDR/Africa%20HDR/AfHDR_2016_lowres_EN.pdf?download.
(15) Sprawozdanie techniczne OECD „ http://www.oecd.org/gender/Enhancing%20Women%20Economic%20Empowerment_Fin_1_Oct_2014.pdf.
(16) http://trade.ec.europa.eu/doclib/press/index.cfm?id=1632
(17) https://www.wto.org/english/forums_e/parliamentarians_e/ipuconf2016_e.htm
(18) https://www.wto.org/english/tratop_e/devel_e/a4t_e/global_review15prog_e/global_review15prog_e.htm.
(19) http://unctad.org/en/Pages/DITC/Gender-and-Trade/Trade,-Gender-and-Development.aspx.
(20) https://www.ictsd.org/sites/default/files/research/the_gender_dimensions_of_global_value_chains_0.pdf.
(21) https://www.ictsd.org/sites/default/files/research/the_gender_dimensions_of_services.pdf.
(22) http://progress.unwomen.org/en/2015/pdf/unw_progressreport.pdf.
(23) https://wideplus.org/2017/06/25/wide-gender-and-trade-position-paper-is-available/.
(24) http://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/STUD/2016/571388/IPOL_STU(2016)571388_EN.pdf.
(25) http://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/IDAN/2015/549058/EXPO_IDA(2015)549058_EN.pdf.
(26) http://trade.ec.europa.eu/doclib/docs/2017/june/tradoc_155632.pdf.
(27) Implementing gender-aware ex ante evaluations to maximize the benefits of trade reforms for women [Wdrażanie ocen ex ante uwzględniających kwestię płci w celu zwiększenia korzyści płynących z reform handlu dla kobiet], http://unctad.org/en/PublicationsLibrary/presspb2016d7_en.pdf.
(28) Sprawozdanie ogólne OECD „Enhancing Women’s Economic Empowerment through Entrepreneurship and Business Leadership in OECD Countries” [Wzmacnianie gospodarczej pozycji kobiet poprzez przedsiębiorczość i przywództwo w biznesie] (2014) http://www.oecd.org/gender/Enhancing%20Women%20Economic%20Empowerment_Fin_1_Oct_2014.pdf
(29) Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 23).
(30) http://www.intracen.org/itc/women-and-trade/SheTrades/.


Słabiej rozwinięte regiony UE
PDF 420kWORD 58k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2018 r. w sprawie słabiej rozwiniętych regionów UE (2017/2208(INI))
P8_TA(2018)0067A8-0046/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 174, 175 i 176 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1299/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie przepisów szczegółowych dotyczących wsparcia z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna”(2),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 14 grudnia 2015 r. pt. „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu gospodarczego – maksymalizowanie wkładu europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych” (COM(2015)0639),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 października 2013 r. w sprawie skutków ograniczeń budżetowych nałożonych na władze regionalne i lokalne w związku z wydatkami z funduszy strukturalnych UE w państwach członkowskich(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie przygotowania powyborczej rewizji WRF na lata 2014–2020: uwagi Parlamentu poprzedzające wniosek Komisji(4),

–   uwzględniając swą rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie inwestycji na rzecz zatrudnienia i wzrostu gospodarczego – maksymalizowanie wkładu europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych: ocena sprawozdania na mocy art. 16 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 czerwca 2017 r. w sprawie zwiększenia zaangażowania partnerów i widoczności wyników europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych(6),

–  uwzględniając swą rezolucję z dnia 13 czerwca 2017 r. w sprawie elementów składowych polityki spójności UE na okres po roku 2020(7),

–   uwzględniając swą rezolucję z dnia 24 października 2017 r. w sprawie dokumentu otwierającego debatę na temat przyszłości finansów UE(8),

–  uwzględniając dokument roboczy Komisji z dnia 10 kwietnia 2017 r. w sprawie konkurencyjności w regionach o niskim poziomie dochodów i rozwoju: sprawozdanie dotyczące regionów słabiej rozwiniętych (SWD(2017)0132),

–  uwzględniając warunki wstępne strategii inteligentnej specjalizacji,

–  uwzględniając siódme sprawozdanie w sprawie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej opublikowane przez Komisję w dniu 9 października 2017 r.,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego oraz opinie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Komisji Rybołówstwa (A8-0046/2018),

A.  mając na uwadze, że przedłużający się kryzys gospodarczy i finansowy na obszarze UE wywarł negatywny wpływ na wzrost gospodarczy na szczeblu regionalnym, choć w ramach polityki spójności na pobudzenie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia oraz zmniejszenie nierówności między regionami UE przeznaczono około jedną trzecią budżetu UE; wzywa Komisję, aby w tym kontekście i w ramach europejskiego semestru przyjrzała się regionalnemu i krajowemu współfinansowaniu w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (EFSI) oraz jego wpływowi na deficyty krajowe;

B.  mając na uwadze, że polityka spójności – realizowana za sprawą Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) i Funduszu Spójności – jest główną polityką UE w dziedzinie inwestycji, wzrostu i rozwoju, jest dostosowana do celów strategii „Europa 2020” na rzecz zatrudnienia i inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, a jej celem jest redukcja rozbieżności gospodarczych, społecznych i terytorialnych pomiędzy regionami, a także propagowanie zbliżenia ich do siebie, a w konsekwencji – poprawa jakości życia obywateli Europy;

C.  mając na uwadze, że głównymi celami EFRR, EFS i Funduszu Spójności na lata 2014–2020 są inwestycje na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia służące umocnieniu rynku pracy, gospodarek regionalnych i europejskiej współpracy terytorialnej oraz zacieśnieniu współpracy transgranicznej, transnarodowej i międzyregionalnej w Unii Europejskiej, a wiec w efekcie zmniejszenie nierówności w poziomie rozwoju pomiędzy poszczególnymi regionami Europy;

D.  mając na uwadze, że zgodnie ze sprawozdaniem Komisji dotyczącym słabiej rozwiniętych regionów UE, regionów takich jest 47 i znajdują się one w 8 państwach członkowskich; mając na uwadze, że sprawozdanie to może prowadzić do lepszego zrozumienia złożoności wyzwań, przed którymi stoją regiony słabiej rozwinięte, a zatem powinno być publicznie dostępne we wszystkich językach urzędowych UE;

E.  mając na uwadze, że polityka spójności odgrywa ważną rolę we wszystkich regionach słabiej rozwiniętych i w większości z nich stanowi lwią część realizowanych inwestycji publicznych;

F.  mając na uwadze, że regiony słabiej rozwinięte mają niższe wskaźniki wydajności, zatrudnienia i frekwencji szkolnej niż inne regiony w obrębie tego samego państwa członkowskiego;

G.  mając na uwadze, że w sprawozdaniu Komisja rozróżnia dwa rodzaje regionów słabiej rozwiniętych: „regiony o słabym wzroście gospodarczym” – regiony słabiej rozwinięte i regiony w okresie przejściowym, które nie osiągnęły średniej UE w latach 2000–2013, w państwach członkowskich o PKB na mieszkańca według standardów siły nabywczej (SSN) poniżej unijnej średniej w 2013 r., obejmujące prawie wszystkie regiony słabiej rozwinięte i regiony w okresie przejściowym w Grecji, Hiszpanii, Włoszech i Portugalii; „regiony o niskim dochodzie” – wszystkie regiony, w których PKB na mieszkańca w SSN wynosił poniżej 50 % średniej unijnej w 2013 r., obejmujące szereg regionów słabiej rozwiniętych w Bułgarii, na Węgrzech, w Polsce i Rumunii;

H.  mając na uwadze, że regiony o słabym wzroście gospodarczym przeżywają stagnację gospodarczą szczególnie ze względu na spadek inwestycji publicznych i prywatnych, w odróżnieniu od regionów o niskim dochodzie, które ogólnie utrzymują potencjał rozwojowy;

I.  mając na uwadze, że regiony słabiej rozwinięte w większym stopniu niż inne odczuwają niedostatek inwestycji publicznych i prywatnych oraz że jest to spowodowane między innymi koniecznością przestrzegania zobowiązań w zakresie zmniejszania długu publicznego, wynikających z paktu stabilności;

J.  mając na uwadze, że regiony słabiej rozwinięte często charakteryzują się brakiem reform strukturalnych, co zmniejsza oddziaływanie już ograniczonych inwestycji publicznych;

K.  mając na uwadze, że regiony słabiej rozwinięte borykają się z poważnymi utrudnieniami, jeśli chodzi o transport publiczny, infrastrukturę gospodarczą i energetyczną, oraz potrzebują efektywniejszych i skuteczniejszych inwestycji;

L.  mając na uwadze, że Komisja jest zdania, iż konieczne są ściślejsze powiązania między polityką spójności a zaleceniami dla poszczególnych krajów w ramach europejskiego semestru;

M.  mając na uwadze, że regiony słabiej rozwinięte, a w szczególności regiony o niskich dochodach, często stają w obliczu odpływu ludzi młodych i wykwalifikowanych pracowników, którzy stanowią niezbędne zasoby umożliwiające ożywienie gospodarcze i społeczne, co sprawia, że regiony te są mniej atrakcyjne pod względem perspektyw rozwoju gospodarczego;

N.  mając na uwadze, że definicja regionów o niskim dochodzie i słabym wzroście powinna zostać doprecyzowana;

O.  mając na uwadze, jak istotne jest rozpowszechnianie wśród użytkowników końcowych wiedzy na temat regionalnych i lokalnych programów finansowanych przez UE oraz osiągniętych wyników, niezależnie od poziomów finansowania w danym regionie;

P.  mając na uwadze, że w słabiej rozwiniętych regionach potrzebne są dobre zarządzanie i efektywna administracja publiczna, gdyż przyczyniają się one walnie do tworzenia warunków dla wzrostu gospodarczego; mając na uwadze, że zmniejszenie nadmiernej regulacji i kontroli, skrócenie i uproszczenie procedur, a także lepsze stosowanie narzędzi ICT przyczyniłyby się do zwiększenia wydajności i dobrego zarządzania w regionach słabiej rozwiniętych;

Q.  mając na uwadze, że zgodnie z siódmym sprawozdaniem w sprawie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej regiony słabiej rozwinięte plasują się najniżej według Europejskiego wskaźnika jakości rządzenia, co oznacza, że wpływ inwestycji publicznych jest ograniczony;

R.  mając na uwadze, że rzetelne, aktualne i zdezagregowane dane liczbowe i statystyczne mają ogromne znaczenie dla podejmowania świadomych, przejrzystych, bezstronnych i sprawiedliwszych decyzji politycznych;

S.  mając na uwadze, że należy usunąć przeszkody dla wzrostu i luki w infrastrukturze w regionach słabiej rozwiniętych;

T.  mając na uwadze, że MŚP w regionach słabiej rozwiniętych otrzymują finansowanie o znacznie wyższej stopie oprocentowania i mają większe trudności w uzyskiwaniu pożyczek od sektora bankowego na współfinansowanie projektów realizowanych w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych;

U.  mając na uwadze, że w czterech z pięciu słabiej rozwiniętych regionów co najmniej 25 % ludności mieszka w miastach lub na terenach podmiejskich, czyli miejskich obszarach funkcjonalnych, zaś w jednym z pięciu takich regionów ponad 50 % ludności zamieszkuje miejskie obszary funkcjonalne;

V.  mając na uwadze, że tradycyjna działalność, taka jak tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne lub rolnictwo, definiuje tożsamość i styl życia w większości obszarów przybrzeżnych i wiejskich w regionach słabiej rozwiniętych oraz ma znaczenie gospodarcze, terytorialne, społeczne i kulturowe; mając na uwadze, że konieczne są strategie rozwoju w celu zwiększenia zdolności do zatrzymywania i przyciągania talentów, wprowadzania nowych technologii oraz stymulowania nowych inwestycji;

1.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja przedstawiła dokument roboczy w sprawie konkurencyjności w regionach o niskim poziomie dochodów i rozwoju: sprawozdanie dotyczące regionów słabiej rozwiniętych; zauważa, że w sprawozdaniu proponuje się pewne pozytywne rozwiązania mające na celu wsparcie wzrostu gospodarczego, zrównoważonego rozwoju i tworzenia miejsc pracy w tych regionach; podkreśla ponadto, że analiza dotycząca ich konkurencyjności stanowi istotny wkład w przyszłą debatę na temat polityki spójności;

2.  z zadowoleniem przyjmuje wdrażanie inicjatyw pilotażowych dla słabiej rozwiniętych regionów, które są realizowane w dwóch regionach w Rumunii i – przy wsparciu ze strony Banku Światowego – w dwóch regionach w Polsce, w szczególności określenie priorytetów strategicznych i konkretnych działań, które można szybko wdrożyć; oczekuje na publikację wyników tych inicjatyw;

3.  podkreśla, że polityka spójności odgrywa zasadniczą rolę w gwarantowaniu i promowaniu inwestycji publicznych i prywatnych we wszystkich regionach UE, zarówno bezpośrednio, jak i dzięki tworzeniu sprzyjających warunków do inwestowania; uważa, że aby promować ogólny harmonijny rozwój, cała UE powinna prowadzić działania na rzecz wzmocnienia spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej oraz zmniejszenia dysproporcji w poziomach rozwoju poszczególnych regionów oraz zacofania regionów słabiej rozwiniętych;

4.  wzywa Komisję do zaklasyfikowania regionów słabiej rozwiniętych jako NUTS III, na podstawie ogólnych warunków gospodarczych i społecznych, a także do lepszego ukierunkowania finansowania tych obszarów zgodnie z cyklami programowania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych;

5.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby opracowały ukierunkowane strategie, programy i działania dla poszczególnych regionów słabiej rozwiniętych, biorąc pod uwagę tendencje i dysproporcje wewnątrzregionalne, ponieważ obierane ścieżki i wyzwania z jakimi zmagają się regiony o niższych dochodach i regiony o słabym wzroście gospodarczym są bardzo różne w zależności od ich specyfiki, i by korzystały ze strategii inteligentnej specjalizacji w celu przyspieszenia konwergencji i zapewnienia najlepszych rozwiązań w zakresie tworzenia miejsc pracy, wzrostu gospodarczego i zrównoważonego rozwoju; uważa, że te strategie, programy czy działania powinny być koordynowane przy pomocy agendy miejskiej, gdyż regiony słabiej rozwinięte nie są regionami czysto wiejskimi;

6.  podkreśla, że oprócz niskiego poziomu rozwoju i inwestycji w MŚP, stopa bezrobocia, przede wszystkim wśród osób młodych, jest nadal dramatycznie wysoka i stanowi jeden z najbardziej palących i najpoważniejszych problemów w znakomitej większości regionów słabiej rozwiniętych; podkreśla zasadniczą rolę edukacji ponadpodstawowej, szkolnictwa wyższego, szkolenia zawodowego, zdobywania kwalifikacji w trakcie pracy i transferu wiedzy w zwalczaniu niepokojącego poziomu bezrobocia ludzi młodych i emigracji młodzieży; zwraca uwagę na znaczenie kształcenia i szkolenia oraz zwiększonych inwestycji w odniesieniu do potrzeb i rozwoju MŚP oraz przedsiębiorstw rodzinnych; jest zdania, że zaangażowanie młodych ludzi prowadzi do uzyskiwania lepszych wyników, ponieważ często to oni proponują innowacyjne rozwiązania;

7.  zauważa, że wykształcona i przeszkolona siła robocza odpowiadająca potrzebom gospodarki regionalnej ma duży wpływ na konkurencyjność, wydajność i atrakcyjność rynku pracy, który może wtedy prosperować w środowisku cechującym się wzrostem i otwartością na inwestycje publiczne i prywatne; w związku z tym jest zdania, że należy wziąć pod uwagę aktualną sytuację regionów słabiej rozwiniętych, a w szczególności negatywny wskaźnik migracji i jego niekorzystny wpływ na zatrudnienie; podkreśla rolę, jaką odgrywa rolnictwo i rybołówstwo w regionach słabiej rozwiniętych, gdyż dzięki wspieraniu przedsiębiorstw rodzinnych i zatrudnienia oraz ułatwianiu włączenia społecznego dostarczają żywności i gwarantują bezpieczeństwo żywnościowe;

8.  odnotowuje, że dywersyfikacja działalności, zwłaszcza w regionach słabiej rozwiniętych, stała się dla wielu rolników i rybaków koniecznością i sposobem na zapewnienie dodatkowych źródeł dochodu oraz pobudzenie działalności zrównoważonej pod względem gospodarczym i środowiskowym; zauważa jednak, że taka dywersyfikacja nie może w żadnym wypadku zastępować bardziej tradycyjnych rodzajów działalności, takich jak zrównoważone rybołówstwo; zachęca państwa członkowskie oraz władze regionalne i lokalne do wspierania projektów z zakresu niebieskiej gospodarki i podobnych, by pomóc mieszkańcom regionów słabiej rozwiniętych w uzyskiwaniu zrównoważonych pod względem środowiskowym źródeł dochodów;

9.  oczekuje, że wdrażanie strategii UE 2020 w dziedzinie zatrudnienia, edukacji i szkolenia, a także planowanej długoterminowej unijnej strategii i jej celów nadal będzie w należyty sposób uwzględniać specyficzne potrzeby regionów słabiej rozwiniętych, zwłaszcza w odniesieniu do utrzymujących się braków infrastrukturalnych i rozwoju kapitału ludzkiego, ze szczególnym uwzględnieniem wskaźnika wczesnego kończenia nauki i negatywnego wpływu tego wskaźnika na zatrudnienie; wzywa w tym kontekście Komisję do zbadania wpływu ewentualnego podwyższenia stopy współfinansowania z EFS w kolejnym okresie finansowania;

10.  uważa za niezbędne zachowanie odpowiedniej równowagi między interwencjami strukturalnymi, polityką społeczną i polityką przemysłową w zakresie programowania i wdrażania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w celu pobudzania wzrostu gospodarczego, zrównoważonego rozwoju i tworzenia miejsc pracy dzięki połączeniu dotacji i instrumentów finansowych oraz przyciąganiu dodatkowego wsparcia finansowego, co przyczyni się tym samym do usunięcia wciąż występujących braków; podkreśla w związku z tym, że wszędzie tam, gdzie pozwolą na to perspektywy gospodarcze, instrumenty finansowe niskiego ryzyka mogą być lepszym rozwiązaniem niż instrumenty podwyższonego ryzyka;

11.  zauważa, że polityka spójności może służyć za instrument korygowania różnic w konkurencyjności oraz nierównowagi, a także asymetrii makroekonomicznej między regionami, sprzyjając powstaniu atrakcyjnego i zrównoważonego środowiska dla przedsiębiorstw i obywateli; podkreśla fakt, że w regionach o niskiej stopie wzrostu główne problemy stanowią dostęp do kredytów, egzekwowania umów i ochrony inwestycji mniejszościowych, natomiast w regionach o niskim dochodzie najważniejsze problemy to niewypłacalność, dostawy energii elektrycznej oraz egzekwowanie umów;

12.  odnotowuje, że regiony słabiej rozwinięte znajdują się pod znaczną presją migracyjną; uważa, że wkład z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na rzecz tego wyzwania będzie skuteczny tylko wtedy, gdy będzie mu towarzyszyło rzeczywiste stosowanie zasady solidarności; uważa, że migranci i uchodźcy objęci ochroną międzynarodową muszą otrzymać odpowiednie szkolenie i kształcenie w celu włączenia ich do rynku pracy;

13.  odnotowuje, że wiele problemów regionów słabiej rozwiniętych jest podobnych do problemów z jakimi borykają się regiony najbardziej oddalone; z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym strategię zaproponowaną przez Komisję w komunikacie: „Silniejsze i odnowione partnerstwa strategicznego z regionami najbardziej oddalonymi UE”(9);

14.  uważa, że aby zapewnić realizację potencjału regionów słabiej rozwiniętych, w kontekście polityki spójności i w przyszłych sprawozdaniach Komisji dotyczących regionów słabiej rozwiniętych można by uwzględnić kryteria rozwoju demograficznego i społecznego, takie jak regionalny wskaźnik postępu społecznego, oraz wskaźniki dotyczące środowiska bądź inne, a także PKB;

15.  podkreśla negatywne skutki kryzysów gospodarczych i finansowych, odczuwalne zwłaszcza w regionach o niskim poziomie wzrostu gospodarczego, w których obniżono marginesy polityki budżetowej, co doprowadziło do cięć wydatków na inwestycje publiczne; podkreśla z drugiej strony znaczenie redukcji długu w celu wyeliminowania deficytu budżetowego i dostosowania inwestycji publicznych do wymogów wzrostu;

16.  uważa, że polityka spójności ma pozytywny wpływ na wzrost gospodarczy i tworzenie miejsc pracy; podkreśla konieczność stosowania wspólnie uzgodnionego stanowiska w sprawie paktu stabilności i wzrostu w odniesieniu do elastyczności warunków cyklicznych, reform strukturalnych i inwestycji rządowych mających na celu wdrożenie głównych reform strukturalnych i podobnych projektów z myślą o realizacji celów strategii „Europa 2020”; dostrzega potrzebę wyjaśnienia kontekstu zakresu stosowania reform strukturalnych w ramach polityki spójności; zauważa jednak, że takie reformy strukturalne w państwach członkowskich i regionach korzystających z programów wsparcia mogą przyczynić się do osiągnięcia lepszego rezultatu w odniesieniu do inwestycji w ramach polityki spójności;

17.  wzywa do zintensyfikowania działań na rzecz większego zbliżenia do siebie wszystkich regionów, w tym działań na rzecz zapewnienia ich odporności na nagłe wstrząsy;

18.  zauważa, że dostęp do kredytów jest trudniejszy w regionach słabiej rozwiniętych, zwłaszcza w regionach o niskim dochodzie, z powodu wyższych stóp procentowych oraz – w pewnym stopniu – niechęci instytucji kredytowych do ponoszenia ryzyka; podkreśla znaczenie zapewniania łatwiejszego dostępu do kredytów, tak aby wspierać MŚP, sprzyjać nowym modelom biznesowym i promować wzrost w regionach słabiej rozwiniętych;

19.  podkreśla znaczenie funduszy UE w zwiększaniu odporności gospodarczej i spójności tych regionów, a także konkurencyjności, inwestycji i możliwości współpracy; docenia w związku z tym wkład lokalnych grup działania w opracowywanie lokalnych strategii; sugeruje, by Komisja zbadała możliwość zaproponowania przeznaczania większej części wsparcia na rozwój lokalny kierowany przez społeczność, przyczyniając się w ten sposób do stawienia czoła wyzwaniom i budowania zdolności; przypomina, że regiony słabiej rozwinięte często doświadczają trudności w dostępie do finansowania, a także opóźnień biurokratycznych i administracyjnych, które utrudniają funkcjonowanie funduszy UE;

20.  jest zdania, że w kontekście istniejących ram warunków makroekonomicznych narzuconych w ramach europejskiego semestru można by poszukiwać pozytywnych zachęt;

21.  uwzględnia znaczenie solidnych ram zarządzania gospodarczego dla skutecznej poprawy ogólnych wyników europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, przy czym ostatecznym celem jest korygowanie niedociągnięć i zapobieganie opóźnieniom; popiera w związku z tym potrzebę przeanalizowania i następnie dokonania przeglądu podstawowych powodów powiązania europejskiego semestru a polityki spójności;

22.  uważa, że solidarność, większe zdolności instytucjonalne, poszanowanie zasady dobrej administracji, lepsza łączność i cyfryzacja w tych regionach mają istotny wpływ na ich rozwój gospodarczy oraz na skuteczniejsze i efektywniejsze wykorzystanie dostępnych zasobów; zwraca w związku z tym uwagę na kwestię wspierania i poprawy jakości administracji i instytucji w dotkniętych regionach; wzywa Komisję i państwa członkowskie do rozpowszechniania przykładów najlepszych praktyk w zakresie zwiększenia wydajności administracji publicznej, gdyż skuteczne zarządzanie powinno stanowić podstawowe zalecenie dla regionów słabiej rozwiniętych;

23.  podkreśla w tym kontekście znaczenie zasady partnerstwa i wielopoziomowego sprawowania rządów, które należy wzmacniać nie naruszając zasady pomocniczości; uważa, że zaangażowanie wszystkich szczebli sprawowania władzy i zainteresowanych stron w opracowywanie i realizowanie strategii oraz konkretnych programów i działań dotyczących tych regionów ma podstawowe znaczenie w celu stworzenia skutecznej europejskiej wartości dodanej dla obywateli;

24.  podkreśla znaczenie innowacji, cyfryzacji i usprawniania usług lokalnych (zdrowotnych, społecznych, pocztowych) oraz infrastruktury dla tworzenia sprzyjających warunków i solidnych podstaw do pobudzenia wzrostu gospodarczego i wzmocnienia spójności w regionach słabiej rozwiniętych; uważa, że zapewnienie szybkich łączy internetowych jest warunkiem wstępnym żywotności obszarów wiejskich i górskich; podkreśla potencjał projektów wielosektorowych sprzyjających rozwojowi gospodarczemu, społecznemu i terytorialnemu dzięki wykorzystaniu synergii między funduszami europejskimi;

25.  sugeruje, że zalecenia dla poszczególnych krajów w ramach europejskiego semestru powinny obejmować perspektywę wieloletnią, ze śródokresową kontrolą i przeglądem, i powinny być postrzegane jako pozytywne bodźce do wdrażania reform strukturalnych – z myślą o przyczynianiu się do realizacji wspólnych celów unijnych – nie zaś jako instrumenty, które mogą zamykać dostęp do inwestycji w ramach polityki spójności;

26.  uważa, że należy przeprowadzić dokładną analizę środków łączących skuteczność europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych z solidnym zarządzaniem gospodarczym, jak podkreślono w rozporządzeniu (UE) nr 1303/2013, angażując w tę analizę wszystkie zainteresowane strony; jest ponadto zdania, że należy ponownie zastanowić się nad przesłankami przesłankami stojącymi za związkiem między europejskimi funduszami strukturalnymi i inwestycyjnymi a należytym zarządzaniem gospodarczym z myślą o następnym okresie programowania i z uwzględnieniem jego realizacji w latach 2014–2020; jest zdania, że Komisja powinna rozważyć dostosowanie sposobu powiązania europejskiego semestru z polityką spójności; sugeruje w związku z tym wprowadzenie systemu zachęt, stworzenie w nowych wieloletnich ramach finansowych (WRF) marginesów, które mogłyby posłużyć jako pula środków do wykorzystania w przypadku stosowania się przez państwa członkowskie do zaleceń dla poszczególnych krajów oraz innych wymogów w ramach europejskiego semestru;

27.  uważa, że konieczne jest zwłaszcza wspieranie produktywnej i rodzimej działalności gospodarczej wykorzystującej szczególne uwarunkowania regionów słabiej rozwiniętych, w tym zrównoważonej turystyki, gospodarki o obiegu zamkniętym, lokalnej transformacji energetyki, rolnictwa, produktów przemysłowych i innowacji skupiających się na MŚP; uważa, że synergie wynikające z efektywnego połączenia finansowania z regionalnych i krajowych organów i instrumentów UE za pośrednictwem zintegrowanych inwestycji terytorialnych powinny przyczynić się do stworzenia nowych możliwości gospodarczych, zwłaszcza dla ludzi młodych;

28.  podkreśla znaczenie korzystania ze wszystkich możliwości oferowanych przez UE w zakresie zrównoważonego rozwoju i wzrostu w tych regionach; uważa, że podczas przygotowywania programów operacyjnych i programów współpracy transgranicznej państwa członkowskie powinny zwrócić szczególną uwagę na regiony słabiej rozwinięte; przypomina zatem, że ważne jest sprzyjanie wykorzystaniu funduszy bezpośrednich i europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, równolegle i w koordynacji z możliwościami oferowanymi przez politykę spójności;

29.  podkreśla znaczenie wiarygodnych, aktualnych, zdezagregowanych danych statystycznych; domaga się zatem, by Komisja i Eurostat przedstawiały dane statystyczne z zachowaniem możliwie jak największej szczegółowości oraz podziału geograficznego, tak aby można je wykorzystać do opracowania odpowiednich strategii polityki spójności, w tym w regionach słabiej rozwiniętych; z zadowoleniem odnosi się w tym kontekście do informacji przedstawionych w sprawozdaniu Komisji;

30.  wzywa Komisję, by rozważyła dokonanie przeglądu powiązania, jakie istnieje między polityką spójności a zarządzaniem makroekonomicznym, przypominając że legitymacja polityki spójności wynika bezpośrednio z traktatów i że polityka ta jest jedną z najbardziej widocznych europejskich strategii politycznych, a także jednym z najważniejszych środków wyrażania solidarności europejskiej i europejskiej wartości dodanej we wszystkich regionach Europy; jest zdania, że powiązanie polityki spójności z procesami zarządzania gospodarką w ramach europejskiego semestru musi być zrównoważone, wzajemne i musi skupiać się na systemie zachęt; popiera dalsze uznawanie wymiaru terytorialnego, które mogłoby być korzystne dla europejskiego semestru uważa zatem za konieczne, by przyjąć zrównoważone podejście do zarządzania gospodarką i celów w zakresie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej, o których mowa w traktatach, a także do zrównoważonego wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i ochrony środowiska;

31.  przypomina, że wszystkie podmioty polityczne muszą uznać rolę, jaką odgrywa polityka spójności jako główne narzędzie europejskiej polityki gospodarczej na rzecz inwestycji publicznych i prywatnych uwzględniających terytorialną, społeczną i gospodarczą specyfikę regionów;

32.  wzywa państwa członkowskie, jak zaproponowano w sprawozdaniu Komisji, do przyjęcia krajowych i regionalnych strategii rozwoju oraz programów mających na celu wspieranie regionów słabiej rozwiniętych oraz zwiększenie ich zdolności administracyjnych, zarządzania i innych kluczowych czynników wzrostu; wzywa w związku z tym Komisję do zapewnienia technicznej, profesjonalnej i praktycznej pomocy państwom członkowskim, regionom i gminom w celu stosowania najlepszych praktyk i wspierania cyfryzacji usług publicznych;

33.  apeluje, by polityka spójności w dalszym ciągu stanowiła priorytet Unii i była odpowiednio wspierana przez ambitne finansowanie, nawet w świetle presji na budżet UE, a także o zwiększanie synergii z innymi funduszami UE i pozyskiwanie uzupełniającego wsparcia finansowego za pośrednictwem instrumentów finansowych w ramach programowania wieloletniego po 2020 r.; podkreśla, że nie należy podważać takich wartości, jak solidarność europejska, która jest urzeczywistniana przez politykę spójności;

34.  przypomina o roli Parlamentu w opracowywaniu i zatwierdzaniu stosownych ram prawnych dla przyszłej polityki spójności; podkreśla potrzebę zachowania podstawowej roli i celu polityki spójności zgodnie z art. 174 TFUE, nie tylko by osiągnąć konwergencję, lecz również by zapobiegać pozostawaniu terytoriów w tyle; zwraca uwagę na potrzebę usprawnienia przepisów i zapewnienia właściwej równowagi między uproszczeniem polityki oraz odpowiednimi kontrolami, przy jednoczesnym zmniejszeniu nadmiernych obciążeń administracyjnych; jest zdania, że Komisja i państwa członkowskie powinny rozważyć rozszerzenie zakresu stosowania art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1301/2013 w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego dzięki finansowaniu połączeń miast z obszarami podmiejskimi w regionach słabiej rozwiniętych;

35.  wzywa Komisję, by w większym stopniu wspierała opracowywanie nowatorskich systemów, takich jak innowacyjne strategie na rzecz inteligentnej specjalizacji i doprowadziła do wzmocnienia współpracy między przedsiębiorstwami, uniwersytetami oraz ośrodkami badawczymi w regionach słabiej rozwiniętych; podkreśla ponadto, że dobrze połączone terytoria mają zasadnicze znaczenie dla prac prowadzonych w ramach partnerstw badawczych, w tym inicjatyw europejskiego partnerstwa innowacyjnego, tak by nowatorskie praktyki mogły przyczyniać się do dalszego zrównoważonego rozwoju rolnictwa i powiązanych sektorów w regionach słabiej rozwiniętych;

36.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Komitetowi Regionów, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz rządom i parlamentom narodowym i regionalnym państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 320.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 259.
(3) Dz.U. C 181 z 19.5.2016, s. 29.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0309.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0053.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0245.
(7) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0254.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0401.
(9) Komunikat Komisji z dnia 24 października 2017 r.(COM(2017)0623).


Rola regionów i miast UE we wdrażaniu porozumienia paryskiego z konferencji COP21 w sprawie zmian klimatu
PDF 457kWORD 66k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2018 r. w sprawie roli regionów i miast UE we wdrażaniu porozumienia paryskiego z konferencji COP21 w sprawie zmian klimatu (2017/2006(INI))
P8_TA(2018)0068A8-0045/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Ramową konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) oraz załączony do niej protokół z Kioto,

–  uwzględniając porozumienie paryskie, decyzję 1/CP.21, 21. konferencję stron (COP 21) konwencji UNFCCC oraz 11. konferencję stron służącą jako spotkanie stron protokołu z Kioto (CMP 11), które odbyły się w Paryżu (Francja) w dniach 30 listopada–11 grudnia 2015 r.,

–  uwzględniając art. 7 ust. 2 i art. 11 ust. 2 porozumienia paryskiego, w których uznaje się wymiar lokalny, niższy niż krajowy i regionalny zmiany klimatu i działań w dziedzinie klimatu,

–  uwzględniając swoje stanowisko z dnia 4 października 2016 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 października 2016 r. w sprawie wdrożenia porozumienia paryskiego oraz konferencji ONZ w sprawie zmiany klimatu w Marrakeszu (Maroko, COP 22)(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 października 2017 r. w sprawie konferencji klimatycznej ONZ w 2017 r. (COP 23) w Bonn (Niemcy)(3),

–  uwzględniając nowe cele zrównoważonego rozwoju ONZ, w szczególności cel 11: „uczynić miasta i osiedla ludzkie bezpiecznymi, stabilnymi, zrównoważonymi oraz sprzyjającymi włączeniu społecznemu”,

–  uwzględniając postanowienia paktu amsterdamskiego ustanawiającego agendę miejską UE,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 września 2015 r. w sprawie miejskiego wymiaru polityki UE(4),

–  uwzględniając sprawozdanie Europejskiej Agencji Środowiska nr 12/2016 „Urban adaptation to climate change in Europe 2016” [Adaptacja do zmiany klimatu w miastach w Europie 2016] oraz sprawozdanie nr 1/2017 „Climate change, impacts and vulnerability in Europe 2016” [Zmiana klimatu: skutki i zagrożenia w Europie 2016],

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 2 marca 2016 r. „Po konferencji w Paryżu: ocena skutków porozumienia klimatycznego z Paryża” (COM(2016)0110),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 16 kwietnia 2013 r. „Strategia UE w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu” (COM(2013)0216),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Regionów z dnia 8 lutego 2017 r. „W kierunku nowej strategii UE w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu – zintegrowane podejście”(5),

–  uwzględniając komunikat Komisji Europejskiej z dnia 18 lipca 2014 r. „Miejski wymiar polityki UE – kluczowe elementy agendy miejskiej UE” (COM(2014)0490),

–  uwzględniając art. 8 rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów (rozporządzenie (UE) nr 1303/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 grudnia 2013 r.(6)), który stanowi, że „cele EFSI są osiągane w sposób zgodny z zasadą zrównoważonego rozwoju”,

–  uwzględniając umowy partnerstwa i programy na mocy rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów, które zgodnie z art. 8 tego rozporządzenia wspierają „efektywne gospodarowanie zasobami, dostosowanie do zmiany klimatu i łagodzenie jej skutków”,

–  uwzględniając szczegółowe cele tematyczne wspierane przez każdy z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, w tym rozwój technologiczny i innowacje, transformację w kierunku gospodarki niskoemisyjnej, przystosowanie się do zmiany klimatu i promowanie efektywnego gospodarowania zasobami,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 marca 2010 r. „Europa 2020 – strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020),

–  uwzględniając piąte sprawozdanie z oceny Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0045/2018),

A.  mając na uwadze, że nasilenie się ekstremalnych zjawisk pogodowych jest bezpośrednią konsekwencją zmiany klimatu wywołanej przez działalność człowieka i będzie nadal negatywnie wpływać na wiele części Europy z coraz większą częstotliwością, zwiększając podatność na zagrożenia występujących tam zamieszkałych ekosystemów; mając na uwadze, że według scenariuszy Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu temperatura na naszej planecie może wzrosnąć o 0,9–5,8 ºC do 2100 r.;

B.  mając na uwadze, że 7. program działań w zakresie środowiska (EAP), który będzie wytyczną europejskiej polityki w zakresie środowiska do 2020 r., wskazuje poprawę zrównoważoności miast w Unii jako cel priorytetowy, wraz z trzema kluczowymi celami horyzontalnymi dotyczącymi ochrony, zachowania i poprawy kapitału naturalnego Unii, przekształcenia Unii w zasobooszczędną, zieloną i konkurencyjną gospodarkę niskoemisyjną oraz ochrony obywateli Unii przed związanymi ze środowiskiem problemami i zagrożeniami dla zdrowia i dobrostanu;

C.  mając na uwadze, że zmiana klimatu może pogłębić zmiany w społeczeństwie, jeżeli nie zostaną podjęte dalsze działania; mając na uwadze, że uwzględnić należy znaczne przepływy migracyjne przewidywane w wyniku globalnych zmian klimatu i wynikające ze skutków migracji ludności, które postawią nowe wyzwania przed infrastrukturą miast;

D.  mając na uwadze, że – zgodnie z kluczowymi wnioskami zawartymi w sprawozdaniu EEA nr 12/2006 – zmiana klimatu już obecnie wywiera negatywny wpływ na UE w postaci ekstremalnych zdarzeń pogodowych i stopniowych skutków w perspektywie długoterminowej, takich jak huragany, burze, pustynnienie, susze, erozja ziemi i nabrzeży, ulewne deszcze, fale upałów, powodzie, podnoszenie się poziomu mórz, problemy z zaopatrzeniem w wodę, pożary lasów i rozprzestrzenianie się chorób tropikalnych;

E.  mając na uwadze, że w wyniku zmiany klimatu występuje zwiększone ryzyko zanikania niektórych gatunków roślin i zwierząt oraz zapadalności na choroby zakaźne wywoływane przez czynniki klimatyczne; mając na uwadze, że obszary, takie jak regiony najbardziej oddalone i inne regiony UE, które mogą znajdować się w trudnej sytuacji topograficznej, bardziej dotkliwie doświadczają skutków zmiany klimatu;

F.  mając również na uwadze, że niedawne badania wskazują, iż różne obserwowane zmiany w środowisku naturalnym i społeczeństwie, takie jak zmiany składu gatunkowego lasów, osiedlanie się inwazyjnych gatunków obcych i pojawianie się ognisk chorób, zostały spowodowane lub nasilone przez globalną zmianę klimatu i sprawiły, że ludzie, przyroda i ekosystemy, które zamieszkują, stały się bardziej narażone, o ile nie zastaną podjęte konkretne środki; mając na uwadze, że zintegrowane wsparcie unijne w celu zwiększenia solidarności i wymiany najlepszych praktyk między państwami członkowskimi pomogłoby w zagwarantowaniu, że regiony najbardziej dotknięte zmianą klimatu będą zdolne do podjęcia koniecznych środków służących przystosowaniu się do zmiany klimatu;

G.  mając na uwadze, że zmiana klimatu uwydatnia różnice społeczne, które już i tak narastały w UE w ciągu ostatniej dekady, pogarszając sytuację najbardziej podatnych na zagrożenia grup społecznych dysponujących mniejszymi zasobami pozwalającymi stawiać czoła skutkom zmiany klimatu; mając na uwadze, że podatność ludności na skutki zmiany klimatu zależy w znacznym stopniu od jej zdolności do uzyskania dostępu do podstawowych zasobów oraz że organy administracji publicznej powinni gwarantować dostęp do tych podstawowych zasobów;

H.  mając na uwadze, że prawie 72,5 % obywateli Unii, czyli około 359 milionów osób, mieszka w miastach; mając ponadto na uwadze, że udział UE w emisjach na świecie wynosi 9 %, a obszary miejskie zużywają od 60 % do 80 % energii produkowanej na świecie i są odpowiedzialne za mniej więcej ten sam procent emisji CO2;

I.  mając na uwadze, że dokonywane wybory urbanistyczne będą miały wpływ na odporność miast wobec zmiany klimatu; mając na uwadze, że miasta, przedsiębiorstwa i inne podmioty niepaństwowe mają potencjał w zakresie łagodzenia zmiany klimatu w zakresie od 2,5 do 4 mld ton CO2 do 2020 r.; mając na uwadze, że regiony i miasta są zdolne zmniejszyć globalny poziom emisji o 5 %, co pozwoli osiągnąć cel określony w porozumieniu paryskim, oraz że mają potencjał do znaczącego zmniejszenia globalnego poziomu emisji;

J.  mając na uwadze, że cel zrównoważonego rozwoju nr 11 („Zadbanie o to, by miasta i osady ludzkie sprzyjały włączeniu społecznemu, były bezpieczne, odporne i zrównoważone”) zakłada znaczne zwiększenie do 2020 r. liczby miast i osad ludzkich, które przyjęły i wdrożyły zintegrowane strategie polityczne i plany działania w zakresie włączenia społecznego, niedoboru zasobów naturalnych, łagodzenia skutków zmiany klimatu i dostosowania się do nich oraz odporności na katastrofy naturalne, a także opracowanie i wdrożenie kompleksowego zarządzania ryzykiem klęsk żywiołowych na wszystkich szczeblach zgodnie z ramami z Sendai dotyczącymi ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych w latach 2015–2030;

K.  mając na uwadze, że organy samorządowe należą do największych beneficjentów środków europejskich;

L.  mając na uwadze, że art. 7 ust. 2 porozumienia paryskiego stanowi, że „adaptacja stanowi globalne wyzwanie, przed którym stoją wszyscy, mające wymiar lokalny, niższy niż krajowy, krajowy, regionalny i międzynarodowy”; mając na uwadze, że działania podejmowane przez organy lokalne i podmioty niepaństwowe mają kluczowe znaczenie dla umożliwienia rządom wypełnienia ich zobowiązań w ramach globalnych działań w dziedzinie klimatu;

M.  mając na uwadze, że w strategii UE w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu (COM(2013)0216) oraz w odpowiednich przepisach UE dotyczących europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych wskazano główne cele i związane z nimi działania polityczne, szczególnie dzięki wprowadzeniu mechanizmów takich jak warunki wstępne i cele tematyczne odnoszące się do klimatu w ramach polityki spójności na lata 2014–2020 – takie jak cel tematyczny 4: „Wspieranie przejścia na gospodarkę niskoemisyjną we wszystkich sektorach”; cel tematyczny 5: „Promowanie dostosowania do zmian klimatu, zapobiegania ryzyku i zarządzania ryzykiem” oraz cel tematyczny 6: „Ochrona środowiska naturalnego i wspieranie efektywności wykorzystywania zasobów”, które zwiększyły i lepiej ukierunkowały finansowanie działań w dziedzinie klimatu w ramach niektórych europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych;

N.  mając na uwadze, że regiony i miasta wykazały zaangażowanie w proces UNFCCC dzięki wniesieniu wkładu w plan działania Lima–Paryż i inicjatywy w ramach platformy podmiotów niepaństwowych działających na rzecz klimatu (NAZCA);

Ramy ogólne

1.  wyraża zadowolenie z roli odegranej przez Unię Europejską w porozumieniu paryskim/COP 21 oraz docenia jej rolę światowego lidera w dziedzinie przeciwdziałania zmianie klimatu; podkreśla, że Europa wyznacza sobie jeden z najbardziej ambitnych na świecie celów w dziedzinie przeciwdziałania zmianie klimatu; wzywa do pilnego uznania łagodzenia zmiany klimatu za ważny priorytet polityk spójności UE, aby wypełnić i zachować zobowiązania na mocy porozumienia paryskiego / COP 21 dzięki propagowaniu innowacyjności w dziedzinie czystej energii, gospodarki o obiegu zamkniętym, energii ze źródeł odnawialnych i efektywności energetycznej, bez szkody dla koniecznych działań przystosowawczych, przy czym należy utrzymać podstawową rolę i cele polityki spójności zgodnie z art. 174 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE);

2.  popiera podejście do walki ze zmianą klimatu określone w celach zrównoważonego rozwoju (ONZ) i pakcie amsterdamskim (agenda miejska UE); podkreśla, że Europa musi stać się prawdziwym światowym liderem w dziedzinie energii ze źródeł odnawialnych, zgodnie z obietnica złożoną przez Komisję, i przypomina, że agenda miejska UE przyczynia się do realizowania agendy ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 w związku z celem dotyczącym bezpiecznych i odpornych miast sprzyjających włączeniu społecznemu; uwzględnia w tym kontekście różnice między europejskimi władzami lokalnymi i ich różny potencjał; apeluje o elastyczne, dostosowane do potrzeb podejście do wdrażania agendy miejskiej, przewidujące zachęty i wytyczne w celu pełnego wykorzystania potencjału miast;

3.  przypomina, że w swojej rezolucji z dnia 14 października 2015 r. w sprawie nowego międzynarodowego porozumienia w sprawie klimatu, które ma zostać zawarte w Paryżu(7), wezwał państwa członkowskie do rozważenia dodatkowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych; podkreśla potrzebę maksymalnej przejrzystości i kontroli procesu COP 21;

4.  zachęca Komisję i państwa członkowskie do realizowania ambitnych celów w zakresie łagodzenia zmiany klimatu i przystosowywania się do niej zgodnie z istniejącym prawodawstwem UE dotyczącym działań w dziedzinie klimatu oraz zgodnie z apelem Komitetu Regionów zawartym w jego opinii z dnia 9 lutego 2017 r. w sprawie kierunku nowej strategii UE w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu ­ – zintegrowane podejście;

5.  wyraża ubolewanie z powodu nieodpowiedzialnych strategii zagrażających środowisku, takich jak niektóre rodzaje działalności gospodarczej oraz konkretne sektory przemysłu generujące wysokie poziomy zanieczyszczenia, oraz podkreśla odpowiedzialność wszystkich grup społecznych za przyczynianie się do działań koniecznych do odwrócenia tendencji stanowiącej zagrożenie dla życia na Ziemi; podkreśla fakt, że brakuje informacji na temat działań podejmowanych przez niektóre sektory przemysłu w celu zwalczania skutków zanieczyszczenia oraz na temat identyfikowania rozwiązań powodujących mniejsze zanieczyszczenie; wyraża jednak ubolewanie, że niektóre środowiska opiniotwórcze w dziedzinie nauki, mediów i polityki wciąż negują dowody na zmianę klimatu;

6.  ubolewa, że Stany Zjednoczone zamierzają wycofać się z porozumienia paryskiego i z zadowoleniem przyjmuje fakt, że duża liczba organów niebędących organami federalnymi, w szczególności stanów i miast USA, potwierdziła swoje zaangażowanie w osiągnięcie celów porozumienia paryskiego; zachęca organy lokalne i regionalne w Stanach Zjednoczonych, które chcą angażować się w przeciwdziałanie zmianie klimatu, aby współpracowały i nawiązywały partnerstwa z innymi publicznymi i prywatnymi partnerami w ramach swoich projektów oraz dzieliły się najlepszymi praktykami w tym zakresie; wzywa do wdrożenia nowego zarządzania, które mogłoby zapewnić środki na działania w zakresie klimatu, oraz do lepszej integracji regionów i miast oraz ich organów przedstawicielskich;

7.  podkreśla, że miasta mają do odegrania decydującą rolę w walce ze zmianą klimatu, przy skoordynowanej współzależności z władzami krajowymi i z otaczającymi je regionami; zachęca do dalszego zaangażowania we współpracę między liderami regionalnymi i rządami krajowymi na szczeblu międzynarodowym za pośrednictwem platform takich jak Friends of Cities; uważa, że w szczególnym przypadku zintegrowanego zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich władze lokalne powinny być uprawnione nie tylko do wyboru projektów, lecz także do przygotowania, opracowywania i wdrażania lokalnych planów rozwoju; podkreśla możliwe pozytywne aspekty wzrostu i tworzenia zielonych miejsc pracy;

8.  odnotowuje, że organy lokalne są odpowiedzialne za wdrożenie większości środków łagodzenia i przystosowywania się do zmiany klimatu oraz większej części ustawodawstwa UE w tej dziedzinie; podkreśla potrzebę podjęcia działań w zakresie urbanistyki, mobilności, transportu publicznego i infrastruktury, charakterystyki energetycznej budynków, kampanii edukacyjnych, inteligentnych sieci oraz dotacji regionalnych w celu wdrożenia porozumienia paryskiego;

9.  odnotowuje, że burmistrzowie i prezydenci miast ponoszą przed swoimi wyborcami bezpośrednią odpowiedzialność za swoje działania oraz mogą działać szybciej, skuteczniej i często w sposób przynoszący natychmiastowe skutki o większym wpływie;

10.  wzywa rządy krajowe do pomagania miastom i regionom w wypełnianiu zobowiązań międzynarodowych w zakresie wspierania inicjatyw dotyczących klimatu i energii na szczeblu lokalnym i regionalnym;

11.  przypomina, że zmiana klimatu dokonuje się w powiązaniu z czynnikami społecznymi i gospodarczymi, w związku z czym potrzebna jest zintegrowana wizja, która z kolei będzie bardziej funkcjonalna na szczeblu lokalnym i regionalnym;

12.  ostrzega przed kosztami społecznymi i skutkami gospodarczymi emisji gazów cieplarnianych uderzającymi obecnie w infrastrukturę miejską, systemy publicznej opieki zdrowotnej i pomocy społecznej, które – w niektórych okresach i w niektórych miastach i regionach – są nadmiernie obciążone i znajdują się niepewnej sytuacji gospodarczej; zauważa, że systemy te będą zatem coraz bardziej obciążone i musiały sprostać konieczności zaspokajania rosnących i coraz bardziej złożonych potrzeb; z zadowoleniem przyjmuje potencjalne korzyści gospodarcze dla miast, które prowadzą inwestycje i są pionierami w zakresie infrastruktury niskoemisyjnej, w tym niższych kosztów energii elektrycznej, konserwacji i opieki zdrowotnej dzięki zmniejszeniu zanieczyszczeń;

13.  przyznaje, że łagodzenie zmiany klimatu i przystosowanie się do niej to długotrwałe procesy wykraczające zarówno poza cykle wyborcze, jak i zasięg decyzji podejmowanych na szczeblu lokalnym i regionalnym, oraz zachęca do postrzegania łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej jako źródła możliwości w odniesieniu do innych wyzwań, takich jak zatrudnienie, poprawa stanu zdrowia i jakości życia oraz poprawa usług publicznych; zauważa, że porozumienie paryskie przewiduje aktywne zaangażowanie zainteresowanych podmiotów niebędących stronami w ramach procesów analizy technicznej dotyczącej łagodzenia i przystosowywania się;

14.  uznaje kluczową rolę regionów, miast i miejscowości w promowaniu odpowiedzialności za transformację sektora energetycznego oraz oddolnego popierania celów związanych z klimatem i energią; zauważa, że regiony i obszary miejskie najlepiej nadają się do testowania i wdrażania zintegrowanych rozwiązań energetycznych w ramach bezpośredniej współpracy z obywatelami; podkreśla potrzebę stymulacji transformacji sektora energetycznego i lokalnych inwestycji w łagodzenie zmiany klimatu i środki dostosowawcze; podkreśla, że innowacje w dziedzinie czystej energii i małych projektów w zakresie energii ze źródeł odnawialnych powinny odgrywać kluczową rolę w osiągnięciu celów porozumienia paryskiego; wzywa Komisję i państwa członkowskie do ułatwiania dostępu do zasobów finansowych, które uwzględniają specjalne cechy i długoterminową wartość lokalnych wspólnot energetycznych dla rynku energii, środowiska naturalnego i społeczeństwa, oraz do promowania roli indywidualnych prosumentów w związku z odnawialnymi źródłami energii, aby zapewnić większą samowystarczalność i prosumpcję energii; wzywa miasta i regiony do przejęcia inicjatywy w zakresie promowania efektywności energetycznej i wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych w celu redukcji emisji gazów cieplarnianych i zanieczyszczeń atmosferycznych;

15.  podkreśla potrzebę wdrożenia przez regiony dyrektywy 2010/31/UE w sprawie charakterystyki energetycznej budynków oraz dyrektywy 2012/27/UE sprawie efektywności energetycznej i wzywa do skoncentrowania lub zwiększenia funduszy strukturalnych w celu wspierania modernizacji energetycznej budynków publicznych lub samowystarczalnego zasilania budynków samorządowych w energię ze źródeł odnawialnych; wzywa również do wspierania spółdzielczych projektów z zakresu energetyki obywatelskiej w ramach funduszy strukturalnych i dzięki usunięciu barier biurokratycznych na szczeblu krajowym i regionalnym;

16.  zauważa, że zgodnie z najnowszymi danymi statystycznymi udział UE w światowych emisjach gazów cieplarnianych wynosi około 10% i dlatego bez działań podejmowanych w skali światowej nie można odwrócić negatywnych zmian klimatycznych; zauważa jednak, że UE mogłaby odgrywać wiodącą rolę w tym obszarze, w szczególności dzięki promowaniu rozwiązań i technologii w zakresie czystej energii;

17.  przypomina, że agenda miejska UE promuje nową metodę pracy, w ramach której w pełni wykorzystuje się potencjał miast, aby reagować na ogólnoświatowe wyzwania wynikające ze zmiany klimatu, co wiąże się ze zwróceniem szczególnej uwagi na lepsze stanowienie prawa, dostęp do finansowania i wymianę wiedzy;

UE i polityka spójności

18.  uważa, że w przyszłych wieloletnich ramach finansowych (WRF) należy, w stosownych przypadkach, zwiększyć poziom ambicji dotyczących osiągania celów w zakresie klimatu, oraz że należy ponadto zwiększyć udział wydatków przeznaczanych na ten cel;

19.  przypomina o zobowiązaniu dotyczącym przeznaczenia co najmniej 20 % budżetu UE na lata 2014–2020 (około 212 mld EUR) na działania w dziedzinie klimatu; zwraca się do Komisji i państw członkowskich, aby należycie uwzględniły sprawozdanie specjalne nr 31 Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z 2016 r., w którym ostrzega się, iż istnieje poważne ryzyko, że cel 20 % nie zostanie osiągnięty, jeżeli nie podejmie się dodatkowych działań, oraz wzywa Komisję, by informowała Parlament o postępie prac w tym ważnym obszarze; podkreśla, że w Europejskim Funduszu Społecznym, jak również w strategiach politycznych dotyczących rolnictwa, rozwoju obszarów wiejskich i rybołówstwa nie nastąpiło znaczące przejście w kierunku działań związanych z klimatem i nie wykorzystano w pełni wszystkich potencjalnych możliwości finansowania działań związanych z klimatem;

20.  podkreśla zasadniczą rolę polityki spójności w podejmowaniu wyzwań związanych ze zmianą klimatu w skali regionalnej i lokalnej; przypomina o konieczności zwiększenia budżetu polityki spójności na okres po 2020 r.; podkreśla, że w ramach polityki spójności należy zwrócić szczególną uwagę na inwestycje na obszarach miejskich ukierunkowane na poprawę jakości powietrza, gospodarkę o obiegu zamkniętym, przystosowanie się do zmiany klimatu, rozwiązania dotyczące budowy zielonej infrastruktury oraz transformację energetyki i transformację cyfrową;

21.  wspiera utworzenie narzędzia analizy kosztów i korzyści, aby umożliwić lokalnym rządom zrozumienie wpływu projektów pod względem redukcji emisji dwutlenku węgla oraz pełne wykorzystywanie możliwości finansowania dostępnych na szczeblu UE;

22.  uważa, że w ramach polityki spójności należy uwzględniać zróżnicowane podejścia oparte zarówno na łagodzeniu zmiany klimatu, jak i przystosowywaniu się do niej, lecz przy odpowiednim rozróżnieniu ich i z uwzględnieniem koniecznej koordynacji między nimi oraz przy wprowadzeniu jasnych mechanizmów finansowania, aby stymulować politykę i działania w każdym obszarze oraz zapewniać zachęty w tym zakresie; jest zdania, że można wdrożyć te mechanizmy za pośrednictwem jasnych i wymiernych planów inwestycyjnych opracowywanych z udziałem miast i regionów (w tym władz publicznych, przedstawicieli przemysłu, zainteresowanych stron i społeczeństwa obywatelskiego) oraz że udział ten powinien dotyczyć także etapów wdrażania i oceny;

23.  odnotowuje, że jedynie piętnaście państw członkowskich przyjęło plan działania i strategię w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu, przy czym plany te zawierają niewiele konkretnych rozwiązań do zastosowania w terenie; uważa, że przyszłe planowanie europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych powinno być lepiej zintegrowane z krajowymi planami w zakresie energii i klimatu na 2030 r.; podkreśla, że w przyszłych wieloletnich ramach finansowych zapewnić uwzględnienie celów związanych z klimatem w jeszcze większym stopniu, na przykład przez bliższe powiązanie inwestycji w obszarze polityki spójności z ogólnymi planami państw członkowskich dotyczącymi osiągnięcia celu na 2030 r.; wskazuje, że umowy o partnerstwie należy oceniać, mając na uwadze cele klimatyczne UE, a programy operacyjne powinny zachować ścisłe powiązanie ze strategiami i planami przystosowania się poszczególnych państw członkowskich w celu zapewnienia koordynacji i spójności na wszystkich szczeblach planowania i zarządzania, w szczególności w przypadkach, gdy fundusze unijne stanowią znaczną część dostępnych środków publicznych; zauważa, że w wyniku tego przy ocenie programów operacyjnych należy uwzględniać skuteczność ich wkładu w ograniczanie emisji gazów cieplarnianych przy jednoczesnym dążeniu do opracowania wspólnej metodologii nadzoru i procesu monitorowania w celu uniknięcia pseudoekologicznego marketingu;

24.  nalega, aby inwestycje w politykę spójności były spójne ze skuteczną polityką w zakresie klimatu dla zagwarantowania zrównoważonego rozwoju środowiskowego;

25.  podkreśla, że polityka innowacyjności i wymiar urbanistyczny są odpowiednią przestrzenią dla tworzenia synergii między celami klimatycznymi a szerszymi celami ekonomicznymi w zakresie polityki spójności; wzywa wobec tego do opracowania szczegółowych przepisów mających na celu zrównoważony rozwój urbanistyczny i innowacje urbanistyczne przez znaczące wzmocnienie finansowania w tych dziedzinach w ramach polityki spójności na okres po roku 2020;

26.  apeluje do różnych partnerstw zajmujących się kwestiami związanymi z łagodzeniem zmiany klimatu w ramach agendy miejskiej UE, aby szybko przyjęły i zaprezentowały swoje plany działań; wzywa ponadto Komisję do uwzględnienia zawartych w tych planach propozycji, szczególnie w odniesieniu do lepszego stanowienia prawa, finansowania i wiedzy w przyszłych wnioskach ustawodawczych;

27.  podkreśla, że do osiągnięcia długoterminowych celów porozumienia paryskiego potrzebna jest większa spójność w odniesieniu do inwestycji i długoterminowej strategii dekarbonizacji dla regionów / państw członkowskich / całego rynku UE, oraz wzywa do opracowania środków ułatwiających dostęp do finansowania, które umożliwią zdobywanie środków mniejszym miastom i regionom ; podkreśla ponadto, że priorytetowe finansowanie powinno zostać udostępnione regionom zależnym od emisji dwutlenku węgla, aby umożliwić płynne przechodzenie na gospodarkę niskoemisyjną, oraz że priorytetowe znaczenie należy nadać przejściu do alternatywnych form zatrudnienia dla pracowników wysokoemisyjnych sektorów przemysłu; wzywa Komisję do zaproponowania, by w ramach polityki spójności po 2020 r. osiągnięcie ograniczenia emisji (oraz inne działania, takie jak prace lub działania rekultywacyjne mające na celu odnowę lub odkażenie terenów poprzemysłowych) było ważnym elementem w ocenie realizacji programów operacyjnych;

28.  podkreśla znaczenie wykorzystywania dodatkowych instrumentów i polityk finansowych, takich jak Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych, instrument „Łącząc Europę” i „Horyzont 2020”, aby finansować projekty, które pomogą łagodzić zmianę klimatu lub przystosować się do niej;

29.  podkreśla, że dotacje dla regionów i miast powinny nadal stanowić podstawowe narzędzie finansowania wspólnotowego w ramach polityki spójności, a w szczególności w ramach działań na rzecz klimatu; podkreśla jednak, że pomimo większej spójności i precyzji wskaźników wpływu i rezultatu dotyczących klimatu wskaźniki rezultatu nie są wystarczające, aby ustanowić poziom wkładu polityki spójności umożliwiający osiągnięcie ogólnych celów UE w dziedzinie klimatu, oraz uważa, że konieczne jest usprawnienie systemu nadzoru i monitorowania wydatków w dziedzinie klimatu w celu dopilnowania, by w wydatkach UE zapewnić konkretny, wymierny wkład na rzecz osiągnięcia celów UE; wzywa do stworzenia mapy drogowej celem monitorowania lokalnych i regionalnych działań w dziedzinie klimatu oraz wzywa Komisję do oceny odsetka środków, jakie państwa członkowskie przeznaczają na szczeblu lokalnym na ograniczanie emisji gazów cieplarnianych oraz przystosowywanie danego obszaru do zmiany klimatu;

30.  uznaje rolę instrumentów zintegrowanego rozwoju terytorialnego, takich jak zintegrowane inwestycje terytorialne i rozwój lokalny kierowany przez społeczność, z których mogą korzystać miasta, jako dodatkowych narzędzi w finansowaniu strategii dotyczących zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich lub obszarów funkcjonalnych; wzywa do wdrożenia zintegrowanych podejść lokalnych i strategii w celu zapewnienia skuteczniejszego wykorzystywania zasobów, budowania odporności na skutki zmiany klimatu i przystosowywania się do nich w obszarach, w których proces ten jest najbardziej intensywny;

31.  dostrzega, że miasta UE są siedzibą zdecydowanej większości europejskich ośrodków badawczo-rozwojowych zajmujących się kwestiami zmiany klimatu; wzywa Komisję do zwiększenia wsparcia dla miast i regionów w dziedzinach szkolenia i zwiększania świadomości, wytycznych finansowych, dostarczania wiedzy, działań komunikacyjnych, badań i rozwoju, edukacji i ochrony klimatu oraz doradztwa zarówno w zakresie łagodzenia zmiany klimatu, jak i przystysowania się do niej, w szczególności przez wzmocnienie istniejących instrumentów, takich jak platforma URBIS, URBACT i innowacyjne działania miejskie; wzywa Komisję do zapewnienia, by branża ta korzystała w pełni z globalnej współpracy badawczej oraz do wzmocnienia tych instrumentów, aby pomóc lokalnym rządom realizować dostosowane do założonych celów projekty oraz uzyskać dostęp do opcji finansowania w celu testowania innowacyjnych rozwiązań w strategiach rozwoju obszarów miejskich; apeluje, aby organy szczebla niższego niż krajowy spoza UE mogły dobrowolnie uczestniczyć w europejskich inicjatywach naukowych, badawczych i technologicznych, takich jak „Horyzont 2020”, zarówno formalnie, jak i nieformalnie, by osiągać wspólne cele; uważa, że organom lokalnym należy bezpośrednio udostępnić mechanizmy finansowe, takie jak globalne fundusze klimatyczne; uważa, że synergie między polityką spójności a polityką badań i innowacyjności powinny zostać wzmocnione, aby zapewnić szybkie wdrażanie nowych technologii niskoemisyjnych;

32.  apeluje do Komisji, aby w ramach programu „Horyzont 2020” poświęcono większą uwagę projektom innowacyjnym i badawczym w dziedzinie gospodarki o obiegu zamkniętym i zrównoważonych miast oraz aby zwiększono środki finansowe przeznaczane na ten cel; zachęca państwa członkowskie – przy wsparciu Komisji i Europejskiego Banku Inwestycyjnego – do zwiększenia zdolności administracyjnych regionów i miast, aby mogły one w pełni wykorzystać możliwości finansowania publicznego i prywatnego dostępne na poziomie UE;

33.  wzywa właściwe organy administracji do rozwiązania problemu odpadów w celu urzeczywistnienia gospodarki o obiegu zamkniętym oraz do promowania alternatywnych wobec spalania technik usuwania odpadów, które nie mogą być przeznaczone do ponownego wykorzystania lub recyklingu;

34.  uważa, że w przyszłym okresie programowania należy włączyć problem zmiany klimatu w zakres programowania współpracy terytorialnej; podkreśla ważną rolę współpracy terytorialnej, współpracy transgranicznej i strategii makroregionalnych w działaniach regionów i miast, zarówno w granicach terytorium UE, jak i poza nimi, oraz przypomina o konieczności wzmocnienia tego instrumentu pod względem politycznym i finansowym w odniesieniu do zarówno łagodzenia zmiany klimatu, jak i przystosowania się do niej; podkreśla, że ramy wdrażania wspólnych działań i wymiany doświadczeń z zakresu polityki między podmiotami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi z różnych państw członkowskich, takie jak INTERREG, są szczególnie odpowiednie na potrzeby przeciwdziałania zmianie klimatu oraz prowadzenia właściwych działań mających na celu łagodzenie jej skutków; z zadowoleniem przyjmuje w tym kontekście fakt, że 7 z 15 ponadnarodowych programów INTERREG w Europie finansuje strategie, działania pilotażowe, szkolenia i narzędzia, aby pomagać miastom budować zdolności w zakresie obniżania emisji dwutlenku węgla i łagodzenia zmiany klimatu w dążeniu do osiągnięcia celów UE;

Miasta i regiony

35.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy takie jak Globalne Porozumienie Burmistrzów na rzecz Klimatu i Energii oraz rolę odgrywaną przez liczne miasta i regiony w przeciwdziałaniu zmianie klimatu i ochronie środowiska; wzywa miasta i regiony, by współpracowały oraz by pilnie i w szerszym zakresie włączyły walkę ze zmianą klimatu do swoich programów instytucjonalnych; zaleca, aby władze miejskie wdrażały i regularnie aktualizowały długoterminowe inteligentne strategie urbanistyczne oraz by stosowały innowacyjne podejścia, takie jak inicjatywa „inteligentne miasta”; podkreśla potrzebę zrównoważonych i efektywnych energetycznie projektów mieszkaniowych oraz inteligentnych budynków prowadzących do oszczędności energii, inwestycji w energię ze źródeł odnawialnych, przyjaznego dla środowiska transportu publicznego, dalszego wsparcia dla projektów sprzyjających niskoemisyjnym miastom i regionom oraz dla sojuszy miast oraz władz lokalnych i regionalnych we współpracy na rzecz zwalczania globalnego ocieplenia;

36.  odnotowuje znaczenie wdrożenia ram sprawozdawczych na podstawie obiektywnych parametrów i sprawdzonych metod oraz monitorowania działań w dziedzinie klimatu podejmowanych przez miasta i regiony oraz wymiany danych na temat zobowiązań związanych z klimatem, a także zwiększania przejrzystości wśród zaangażowanych podmiotów, aby osiągnąć cele dotyczące klimatu;

37.  przypomina, że sektor transportu odpowiada także zarówno za emisje gazów cieplarnianych, jak i niebezpiecznych dla zdrowia zanieczyszczeń atmosferycznych, których stężenie w powietrzu w miastach reguluje dyrektywa (UE) 2016/2284 w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych; uważa, że regiony i miasta mają ogromny potencjał w zakresie ograniczania emisji gazów cieplarnianych w transporcie oraz podkreśla konieczność finansowania inicjatyw zwiększających lokalną i regionalną mobilność niskoemisyjną; podkreśla jak ważne jest, aby miasta odgrywały wiodącą rolę w promowaniu elektryfikacji transportu publicznego i prywatnego, oraz wzywa do propagowania kilku modelowych regionów do zbadania inteligentnego i połączonego w sieć systemu transportu między miastem a wsią;

38.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy miast, takie jak inteligentne miasta i inteligentne sieci, które mają na celu ograniczenie emisji gazów cieplarnianych i zwiększenie zasobooszczędności; podkreśla, że regiony muszą zintensyfikować działania na rzecz usprawnienia rozwiązań ekologicznych przez sprzyjanie transformacji energetyki i transformacji cyfrowej oraz że rozwiązania takie jak inteligentne sieci mają potencjał w zakresie dostarczania energii do mieszkań i budynków w bardziej wydajny sposób; uznaje, że współpraca między przedsiębiorstwami i miastami pomaga tworzyć rozwiązania innowacyjne i integracyjne, oraz wzywa do propagowania ich; podkreśla potrzebę zwiększenia inwestycji w inne trwałe rozwiązania, takie jak zielona infrastruktura, a w szczególności w zwiększanie zadrzewionej powierzchni w miastach; przypomina, że konieczne jest nie tylko obniżenie emisji, ale także zwiększenie zdolności pochłaniania CO2 przez glebę, oraz wzywa do większej ochrony istniejących i nowo powstałych lasów na obszarach miejskich w regionach UE;

39.  podkreśla, że wytwarzana lokalnie żywność sezonowa może zmniejszyć emisję gazów cieplarnianych powodowaną przez transport, a tym samym zmniejszyć ogólny ślad węglowy żywności; wzywa Komisję do współpracy z sektorem produkcji żywności w celu zwiększenia zrównoważonej lokalnej i regionalnej produkcji żywności oraz z zadowoleniem przyjmuje dobrowolne działania („etykietowanie z wykorzystaniem systemu sygnalizacji świetlnej”) dla zapewnienia widoczności stopnia obciążenia klimatu i śladu węglowego w przypadku wytwarzania żywności i innych produktów; wzywa do wprowadzenia jednakowych w całej UE wskaźników umożliwiających dobrowolne lecz porównywalne etykietowanie oraz wzywa organy administracji lokalnej do prowadzenia kampanii informacyjnych w celu podnoszenia świadomości w zakresie śladu węglowego żywności;

40.  zaznacza, że środki łagodzenia zmiany klimatu należy planować w oparciu o sprawiedliwy podział wysiłków i korzyści między różnymi podmiotami, a środki przystosowania się do zmiany klimatu muszą być ukierunkowane na ochronę grup ludności najbardziej podatnych na zagrożenia jako całości;

41.  uznaje różnorodność i specyficzny charakter zagrożeń i potencjału w poszczególnych regionach oraz zaznacza, że wyzwania, zasoby i skuteczne środki mogą być różne na poszczególnych obszarach; przypomina w związku z tym o swoim przywiązaniu do zasady pomocniczości i podkreśla, że miasta i regiony muszą dysponować koniecznymi kompetencjami i wystarczającą autonomią polityczną, administracyjną i finansową, aby planować i podejmować konkretne działania; podkreśla potrzebę, by miasta dostosowywały własne planowanie przestrzeni miejskiej przez inwestowanie w zieloną infrastrukturę, mobilność, transport publiczny i inteligentne sieci, aby osiągnąć cele określone w porozumieniu paryskim; przypomina, że władze lokalne i regionalne, jako szczebel sprawowania rządów najbliższy obywatelom, a także najbardziej zbliżony do wyzwań związanych ze zmianą klimatu, mają najbardziej wszechstronny wgląd w wiele problemów, i w związku z tym podkreśla, jak ważne jest, by zapewnić władzom lokalnym i regionalnym zdolność administracyjną oraz narzędzia finansowe w celu opracowania odpowiednio dostosowanych rozwiązań na rzecz łagodzenia zmiany klimatu;

42.  wzywa do bardziej skutecznego wielopoziomowego sprawowania rządów z zachowaniem pełnej przejrzystości, które może lepiej zaangażować władze lokalne, regiony i miasta oraz ich organy przedstawicielskie w unijny proces podejmowania decyzji oraz w proces UNFCCC; wzywa do promowania i gwarantowania koordynacji między wszystkimi organami administracji publicznej oraz wspierania uczestnictwa obywateli, podmiotów społecznych i podmiotów gospodarczych, oraz wzywa Komisję do wspierania koordynacji działań oraz wymiany informacji i najlepszych praktyk pomiędzy państwami członkowskimi, regionami, lokalnymi społecznościami i miastami;; wskazuje na konieczność zachęcania do modeli zarządzania lokalnego angażujących społeczność lokalną;

43.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu o opracowaniu specjalnego sprawozdania dotyczącego miast i klimatu w 2023 r. stanowiącą zobowiązanie, które zwiększy zakres badań naukowych nad znaczeniem miast w walce ze zmianą klimatu; uważa, że miasta powinny zapewnić wkład w globalne sprawozdanie na temat klimatu, który zostanie sporządzone w 2018 r.; uważa ponadto, że miasta i regiony mogą wpływać na kształtowanie polityki w związku z zawarciem porozumienia paryskiego przez wdrażanie podejścia strategicznego na rzecz zwalczania globalnego ocieplenia oraz wspierania łagodzenia skutków zmiany klimatu i środków dostosowawczych na obszarach miejskich, gdzie mieszka ponad połowa populacji świata; apeluje do Komisji, aby wspierała wielopoziomową wizję działań w dziedzinie klimatu w tym procesie w dążeniu do promowania integracyjnego systemu rozwiązań dotyczących zmian klimatu, uwzględniającego działania podejmowane przez organy lokalne i organy poniżej szczebla krajowego;

44.  apeluje do organów krajowych o przeprowadzenie decentralizacji i lepsze wdrożenie zasady pomocniczości, by dodatkowo wesprzeć organy szczebla lokalnego i regionalnego w walce ze zmianą klimatu;

45.  zauważa, że wiele podmiotów przemysłowych inwestuje w ekologiczną transformację i zobowiązało się do realizowania polityki dekarbonizacji; uznaje, że współpraca między przedsiębiorstwami i miastami prowadzi do tworzenia innowacyjnych i integracyjnych rozwiązań w zakresie działań w dziedzinie klimatu i pomaga UE osiągać jej cele; przypomina, że przemysł odgrywa kluczową rolę w finansowaniu i likwidowaniu luki inwestycyjnej na obszarach miejskich; apeluje o promowanie partnerstw między miastami a przedsiębiorstwami;

46.  podkreśla, że inteligentne planowanie i inwestycje w niskoemisyjną, odporną na zmianę klimatu infrastrukturę miejską mogą ulepszyć środowisko naturalne i poprawić jakość życia obywateli, tworzyć miejsca pracy oraz pobudzać lokalną i regionalną gospodarkę;

47.  apeluje do miast i regionów, aby wykorzystywały unijne inicjatywy, takie jak innowacyjne działania miejskie, w celu wdrażania projektów pilotażowych w dziedzinie zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich;

48.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę „Women4Climate” oraz zaangażowanie w nią sektora prywatnego, co powinno przyczynić się do zapewnienia większego zaangażowania kobiet będących liderkami w walkę ze zmianą klimatu, aby wzmacniać ich umiejętności przywódcze oraz zachęcać następne pokolenie liderek do udziału w przeciwdziałaniu zmianie klimatu;

49.  dostrzega szczególną odpowiedzialność miast za walkę ze zmianą klimatu, jako że wytwarzają one 70 % emisji CO2 w ujęciu globalnym, oraz ponownie potwierdza zobowiązanie Parlamentu do pomyślnego globalnego wdrożenia Globalnego Porozumienia Burmistrzów na rzecz Klimatu i Energii, włącznie z realizowaną w jego ramach inicjatywą w zakresie dostosowania się do zmian klimatu (inicjatywa „Mayors Adapt”), oraz protokół ustaleń „Under 2 Degrees Memorandum of Understanding” i inicjatywę RegionsAdapt; uważa, że zobowiązania podjęte w deklaracji przyjętej w paryskim ratuszu w 2015 r. można będzie wypełnić jedynie przy zaangażowaniu Globalnego Porozumienia Burmistrzów na rzecz Klimatu i Energii, oraz zachęca wszystkie miasta w UE i poza nią do przyłączenia się do porozumienia burmistrzów oraz ­ – bez uszczerbku dla ich uczestnictwa w innych sieciach sektorowych lub instytucjonalnych mających takie same cele – ­ do zaangażowania się w ambitne działania na rzecz klimatu oraz do organizowania wymiany doświadczeń i dobrych praktyk; odnotowuje, że część przekazanych przez miasta planów działania zawiera zobowiązania do 2020 r., w związku z tym nalega, by miasta te podjęły dodatkowe prace do 2030 r.; uważa, że UE powinna nadal zapewniać miastom autonomię w planowaniu strategii dotyczących łagodzenia zmiany klimatu, ponieważ często prowadzą one do określenia bardziej ambitnych celów;

50.  podkreśla konieczność czytelnego odniesienia się do roli władz lokalnych i regionalnych w porozumieniu paryskim w celu zapewnienia długoterminowej odpowiedzi na zmianę klimatu; podkreśla, że UE musi wspólnie z miastami i regionami podjąć działania w terenie, by sprawić, że unijne regiony i miasta będą lepiej połączone i bardziej zrównoważone, że powstaną sprawne energetycznie gminy i że rozwinięte zostaną bardziej inteligentne miejskie sieci transportowe;

51.  uważa, że należy wspierać transfer wiedzy i doświadczeń na szczeblu lokalnym i regionalnym ze względu na liczne doświadczenia poszczególnych regionów i miast oraz konkretnych regionalnych agencji ochrony środowiska i regionalnych agencji energetycznych;

52.  uważa, że należy wykorzystać organizacje europejskie, międzynarodowe i globalne oraz stowarzyszenia lub sieci miast, gmin i regionów jako narzędzie sprzyjające poprawie współpracy na rzecz rozwiązywania problemów związanych ze zmianą klimatu na szczeblu lokalnym i regionalnym;

53.  odnotowuje, że w trakcie COP22 w Marrakeszu organy lokalne i regionalne opracowały plan działania, w którym podkreśliły potrzebę bardziej bezpośredniego zaangażowania organów lokalnych i który należy formalnie uznać za część oficjalnych rozmów na temat zmiany klimatu, a nie uznawać działanie o tym samym statusie, co działania innych podmiotów niepaństwowych, takich jak organizacje pozarządowe i sektor prywatny;

o
o   o

54.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiemu Komitetowi Regionów, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, państwom członkowskim oraz parlamentom narodowym i regionalnym państw członkowskich.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0363.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0383.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0380.
(4) Dz.U. C 316 z 22.9.2017, s. 124.
(5) Dz.U. C 207 z 30.6.2017, s. 51.
(6) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 320.
(7) Dz.U. C 349 z 17.10.2017, s. 67.

Informacja prawna