Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 15 marca 2018 r. - StrasburgWersja ostateczna
Sytuacja na Malediwach
 Aresztowanie obrońców praw człowieka w Sudanie, w szczególności przypadek laureata Nagrody im. Sacharowa Saliha Mahmouda Osmana
 Zabójstwa z litości w Ugandzie
 Wypowiedzenie Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów ***
 Wypowiedzenie Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów (Rezolucja)
 Lepsze usługi w zakresie umiejętności i kwalifikacji (Europass) ***I
 Program „Kreatywna Europa” (2014-2020) ***I
 Siedziba Europejskiej Agencji Leków ***I
 Wspólna skonsolidowana podstawa opodatkowania osób prawnych (CCCTB) *
 Wspólna podstawa opodatkowania osób prawnych *
 Wytyczne dotyczące budżetu na rok 2019 – sekcja III
 Sytuacja w Syrii
 Atak USA na unijne dopłaty rolne w ramach WPR (w kontekście hiszpańskich oliwek)

Sytuacja na Malediwach
PDF 256kWORD 54k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie sytuacji na Malediwach (2018/2630(RSP))
P8_TA(2018)0079RC-B8-0168/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie sytuacji na Malediwach, w szczególności rezolucje z dni: 16 września 2004 r.(1), 30 kwietnia 2015 r.(2), 17 grudnia 2015 r.(3) oraz 5 października 2017 r.(4),

–  uwzględniając oświadczenia rzecznika ESDZ z dnia 2 lutego 2018 r. w sprawie decyzji Sądu Najwyższego Malediwów z dnia 1 lutego 2018 r.(5) oraz z dnia 6 lutego 2018 r. w sprawie sytuacji na Malediwach(6),

–  uwzględniając wspólne lokalne oświadczenie delegatury Unii Europejskiej z dnia 30 stycznia 2018 r., wydane w porozumieniu z szefami misji UE zamieszkałymi w Kolombo i akredytowanymi na Malediwach, w sprawie ponownego aresztowania posła Farisa Maumoona(7),

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (MPPOiP), którego Malediwy są stroną,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych (ICESCR), którego Malediwy są również stroną,

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie kary śmierci,

–  uwzględniając oficjalną misję Delegacji Parlamentu Europejskiego do spraw stosunków z państwami Azji Południowej, która miała miejsce na Malediwach w dniach 29–31 października 2017 r.,

–  uwzględniając oświadczenie wysokiego komisarza ONZ ds. praw człowieka Zeida Ra’ada Al Husseina z dnia 7 lutego 2018 r.,

–  uwzględniając oświadczenie wydane dnia 6 lutego 2018 r. przez Prezydium Delegacji Parlamentu Europejskiego do spraw stosunków z państwami Azji Południowej, dotyczące sytuacji na Malediwach,

–  uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych w sprawie Malediwów, przyjęte przez Radę na 3598. posiedzeniu w dniu 26 lutego 2018 r.,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka,

–  uwzględniając spotkanie sekretarza generalnego ONZ z Mohamedem Asimem, ministrem spraw zagranicznych Republiki Malediwów, które miało miejsce w dniu 28 września 2017 r. i podczas którego wyrażono zaniepokojenie sytuacją polityczną w tym kraju,

–  uwzględniając oświadczenie Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawników (UIA) z dnia 7 marca 2018 r., w którym wyrażono poważne zaniepokojenie praworządnością i stanem niezawisłości sądownictwa na Malediwach,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że pierwsze demokratyczne wybory w 2008 r. i przyjęcie nowej konstytucji wzbudziły duże nadzieje, że Malediwy przezwyciężą dziesięciolecia autorytarnych rządów i przejdą w kierunku systemu demokratycznego, jednak ostatnie wydarzenia stanowią poważne zagrożenie dla realizacji tej perspektywy;

B.  mając na uwadze, że członkowie partii opozycyjnych, niezależni dziennikarze i obrońcy praw człowieka donoszą o nasilających się groźbach i atakach ze strony władz, policji i ugrupowań ekstremistów; mając na uwadze zastrzeżenia, które pojawiły się z powodu wysoce upolitycznionego malediwskiego wymiaru sprawiedliwości, który przez lata nadużywał swoich uprawnień i sprzyjał obecnej partii rządzącej, działając przeciwko politykom opozycji; mając na uwadze, że coraz większa liczba dowodów wskazuje na to, że postępowania karne wszczęte wobec przeciwników politycznych prezydenta Abdullaha Jamina Abdula Gajuma są umotywowane politycznie; mając na uwadze, że były prezydent Maumun Abdul Gajum został aresztowany w lutym 2018 r.;

C.  mając na uwadze, że pierwsza tura wyborów prezydenckich ma odbyć się we wrześniu 2018 r.; mając na uwadze, że prezydent zaprosił społeczność międzynarodową do obserwacji procedury wyborczej;

D.  mając na uwadze, że w dniu 1 lutego 2018 r. wyrokiem Sądu Najwyższego Malediwów unieważniono postępowania karne prowadzone przeciwko czołowym politykom i przyznano, że procesy im wytoczone były niesprawiedliwe; mając na uwadze, że w wyroku tym nakazano natychmiastowo uwolnić dziewięć osób, w tym ośmiu przywódców politycznych opozycji, w tym Mohameda Nasheeda, oraz przywrócić na stanowisko 12 zawieszonych posłów do parlamentu; mając na uwadze, że dopóki 12 wspomnianych posłów jest pozbawionych stanowiska, rząd zachowuje większość w parlamencie;

E.  mając na uwadze, że w dniu 5 lutego 2018 r., w następstwie decyzji Sądu Najwyższego, prezydent Jamin ogłosił piętnastodniowy stan wyjątkowy; mając na uwadze, że wraz z ogłoszeniem stanu wyjątkowego zawieszono wiele praw człowieka i podstawowych wolności zapisanych w konstytucji, w tym prawo do pokojowych zgromadzeń oraz wolność od bezprawnego aresztowania i przetrzymywania;

F.  mając na uwadze, że dwóch sędziów przewodniczących Sądu Najwyższego, w tym sam prezes Sądu Najwyższego, zostało aresztowanych, co spowodowało unieważnienie pierwotnego wyroku przez pozostałych sędziów; mając na uwadze, że przy wyraźnym lekceważeniu niezawisłości sądownictwa arbitralnie zatrzymano sędziów i przeciwników politycznych;

G.  mając na uwadze, że pomimo pokojowych protestów setek obywateli stan wyjątkowy został przedłużony przez Parlament o kolejne 30 dni w dniu 20 lutego 2018 r., co zostało uznane przez prokuratora generalnego Malediwów za niezgodne z konstytucją, a mimo to zostało podtrzymane przez Sąd Najwyższy; mając na uwadze, że wobec braku kworum głosowanie nad przedłużeniem stanu wyjątkowego w parlamencie zostało wymuszone;

H.  mając na uwadze, że Rada do Spraw Zagranicznych z zaniepokojeniem obserwuje niedawne pogorszenie się sytuacji na Malediwach i wzywa wszystkie podmioty w tym kraju, szczególnie organy ścigania, do zachowania powściągliwości w działaniach; mając na uwadze, że podczas 37. sesji Rady Praw Człowieka, która odbyła się w dniu 8 marca 2018 r., w imieniu ponad 40 krajów, w tym wszystkich państw członkowskich UE, wydano wspólne oświadczenie, w którym wezwano rząd Malediwów do przywrócenia praw konstytucyjnych i niezawisłości sądów, wyrażono poparcie dla prawidłowego funkcjonowania parlamentu tego kraju oraz zaapelowano do rządu o uwolnienie więźniów politycznych i ich rodzin;

I.  mając na uwadze, że działacze społeczeństwa obywatelskiego i obrońcy praw człowieka na Malediwach nadal spotykają się z groźbami i zastraszaniem ze strony ekstremistów, a także z prześladowaniami sądowymi ze strony władz, tak jak w przypadku Shahindhy Ismail, dyrektor wykonawczej Maldivian Democracy Network, która była adresatem artykułów prasowych, gróźb śmierci i prowadzonego przez policję śledztwa w związku z jej orędownictwem przeciwko fundamentalizmowi religijnemu i radykalizacji;

J.  mając na uwadze, że prezydent A. Jamin wielokrotnie deklarował zamiar wznowienia praktyki usankcjonowanych przez państwo egzekucji, kładąc kres obowiązującemu od 60 lat moratorium; mając na uwadze, że prawo malediwskie, w przeciwieństwie do prawa międzynarodowego, dopuszcza skazywanie nieletnich na odroczoną karę śmierci, którą wykonuje się po ukończeniu przez skazanego 18. roku życia; mając na uwadze, że w co najmniej trzech przypadkach – Husseina Humaama Ahmeda, Ahmeda Murratha i Mohameda Nabeela – Sąd Najwyższy Malediwów potwierdził wyroki śmierci dla skazanych, których procesy sądowe były niezgodne z uznanymi na szczeblu międzynarodowym normami sprawiedliwego procesu i którym obecnie grozi nieuchronna egzekucja;

K.  mając na uwadze, że w ostatnich latach Malediwy przeszły na radykalną wersję islamu; mając na uwadze, że istnieją również obawy co do nasilenia działalności radykalnych bojówek islamskich oraz liczby zradykalizowanych młodych mężczyzn i kobiet, którzy rzekomo przystąpili do ISIS;

L.  mając na uwadze, że Międzynarodowa Federacja Dziennikarzy (IFJ), Reporterzy bez Granic (RSF) oraz Komitet Ochrony Dziennikarzy (CPJ) wydały w dniu 15 lutego 2018 r. wspólne oświadczenie, w którym wyraziły głębokie zaniepokojenie ograniczeniami i groźbami wobec wolności mediów i prasy na Malediwach; mając na uwadze, że w dniu 4 lutego 2018 r. zastępca szefa rządzącej Postępowej Partii Malediwów (PPM) Abdul Raheem Abdullah wezwał siły bezpieczeństwa do natychmiastowego zamknięcia Raajje TV, oskarżając ją o udostępnianie czasu antenowego liderom opozycji;

M.  mając na uwadze, że UE od dawna utrzymuje stosunki z Malediwami, zwłaszcza w takich dziedzinach jak walka ze zmianą klimatu, a setki tysięcy turystów europejskich podróżuje co roku na Malediwy;

1.  wyraża głębokie zaniepokojenie poważną i pogarszającą się sytuacją polityczną i w zakresie praw człowieka na Malediwach oraz coraz bardziej autorytarnym sprawowaniem władzy przez prezydenta Jamina i jego rząd; przyjmuje z zadowoleniem konkluzje Rady w sprawie Malediwów z dnia 26 lutego 2018 r.;

2.  wzywa rząd Malediwów do natychmiastowego zniesienia stanu wyjątkowego, do respektowania instytucji i ich kompetencji zgodnie z konstytucją oraz do poszanowania podstawowych praw wszystkich obywateli, w tym prawa do wolności wypowiedzi i zgromadzeń, a także praworządności; wyraża rosnące zaniepokojenie niedawnymi działaniami rządu, które nie tylko poważnie szkodzą demokracji i ją podważają, ale są też sprzeczne z konstytucją Malediwów i międzynarodowymi zobowiązaniami tego kraju w zakresie praw człowieka; potępia ciągłe zastraszanie i groźby wobec dziennikarzy, blogerów i obrońców praw człowieka na Malediwach; nalega, by władze Malediwów zagwarantowały bezpieczeństwo wszystkich działaczy społeczeństwa obywatelskiego, obrońców praw człowieka i pracowników mediów w kraju, umożliwiły im bezpieczne i bezproblemowe wykonywanie ich pracy, przeprowadziły śledztwo w sprawie gróźb wobec tych osób oraz ścigały sprawców; ubolewa nad prześladowaniem przeciwników politycznych na Malediwach i wzywa rząd do odstąpienia od wszelkich zarzutów stawianych wszystkim osobom przetrzymywanym z powodów politycznych oraz do ich natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia;

3.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję Sądu Najwyższego Malediwów z dnia 1 lutego 2018 r. o unieważnieniu postępowania karnego przeciwko czołowym politykom i o przywróceniu 12 posłów do parlamentu na stanowiska; apeluje do władz Malediwów, aby zastosowały się do tego orzeczenia;

4.  zdecydowanie potępia wszelkie ingerencje w prace Sądu Najwyższego Malediwów i aresztowania sędziów przewodniczących; wzywa do ich bezzwłocznego i bezwarunkowego uwolnienia; wyraża zaniepokojenie coraz większym rozpadem zasady rozdziału władzy wykonawczej od sądowniczej i innych ośrodków władzy na Malediwach; wzywa właściwe władze do niezwłocznego podjęcia działań w celu przywrócenia i utrzymania zasad zapisanych w konstytucji;

5.  ponawia apel do rządu o zagwarantowanie pełnej niezawisłości i bezstronności wymiaru sprawiedliwości oraz o zagwarantowanie wszystkim obywatelom prawa do sprawiedliwego i przejrzystego wymiaru sprawiedliwości, wolnego od wpływów politycznych; potępia ingerencję w prace Sądu Najwyższego oraz działania podjęte przeciwko wymiarowi sprawiedliwości i sędziom; wzywa rząd do zagwarantowania prawnikom możliwości wykonywania wszystkich swoich zawodowych obowiązków bez zastraszania, przeszkadzania, nękania lub niedozwolonych nacisków;

6.  ponownie wzywa rząd Malediwów do podjęcia pluralistycznego dialogu z przywódcami wszystkich partii politycznych; przypomina, że taki dialog otwiera drogę do wiarygodnych, przejrzystych i pluralistycznych wyborów; uważa, że UE powinna nadal aktywnie wspierać ułatwianie przez ONZ takiego dialogu;

7.  wzywa podmioty regionalne do współpracy z krajami UE w celu zapewnienia politycznej i demokratycznej stabilności na Malediwach;

8.  uważa, że jedynym sposobem na odwrócenie pogorszenia stanu demokracji, praw człowieka i swobód na Malediwach jest szczery dialog z udziałem wszystkich partii politycznych i innych liderów społeczeństwa obywatelskiego; uważa ponadto, że pierwszym krokiem w kierunku pojednania jest uwolnienie wszystkich polityków opozycyjnych przetrzymywanych obecnie w więzieniu;

9.  przypomina, że UE zdecydowanie sprzeciwia się stosowaniu kary śmierci – we wszystkich przypadkach i bez wyjątków; z całą mocą potępia zamiar przywrócenia kary śmierci na Malediwach i wzywa rząd i parlament Malediwów do respektowania moratorium na wykonywanie kary śmierci, które obowiązuje od ponad 60 lat; wzywa do powszechnego zniesienia kary śmierci i apeluje do rządu o natychmiastowe wycofanie wszystkich skutkujących karą śmierci zarzutów wobec nieletnich oraz o zakaz wykonywania egzekucji na młodocianych przestępcach;

10.  zdecydowanie krytykuje fakt, że praktykowanie wyznań niemuzułmańskich na Malediwach podlega surowym karom; wyraża zaniepokojenie faktem, że ustawa o jedności religijnej jest wykorzystywana do ograniczania wolności słowa na Malediwach;

11.  wyraża zaniepokojenie z powodu wpływu obecnej sytuacji na bezpieczeństwo obcokrajowców i gości; wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel, delegaturę UE na Malediwach i delegatury państw członkowskich do ścisłej koordynacji udzielanych przez nie porad dotyczących podróży;

12.  wzywa do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich arbitralnie zatrzymanych osób, wśród których jest wielu dziennikarzy i pokojowych demonstrantów; potępia wszystkie i wszelkie przypadki użycia siły przez władze; wzywa wszystkie władze Malediwów, w szczególności organy ścigania, do powściągliwego działania; apeluje do władz, by przeprowadziły dochodzenie w sprawie wszystkich osób podejrzanych o odpowiedzialność za popełnione przestępstwa oraz by pociągnęły je do odpowiedzialności;

13.  wzywa UE do pełnego wykorzystania wszystkich dostępnych jej instrumentów w celu wspierania poszanowania praw człowieka i zasad demokracji na Malediwach, w tym ewentualnego zawieszenia pomocy finansowej UE dla tego kraju do czasu przywrócenia rządów prawa i przestrzegania zasad demokratycznych; wzywa Radę do wprowadzenia ukierunkowanych środków i sankcji przeciwko osobom naruszającym prawa człowieka w tym kraju oraz do zamrożenia zagranicznych aktywów i nałożenia zakazu podróżowania na niektórych członków rządu Malediwów i ich głównych zwolenników w środowisku biznesowym Malediwów;

14.  wzywa rząd Malediwów do głębokiego zreformowania sądownictwa, ustanowienia bezstronności komisji sędziowskiej, przywrócenia niezależności prokuratora generalnego oraz poszanowania należytej procedury sądowej i prawa do sprawiedliwego, bezstronnego i niezależnego procesu sądowego;

15.  uznaje, że zgodnie z konstytucją wybory muszą odbyć się w 2018 r.; podkreśla, że należy podjąć natychmiastowe działania w celu dopilnowania przejrzystości i wiarygodności tych wyborów, zapewnienia wyborcom rzeczywistego wyboru, a partiom – możliwości prowadzenia swobodnej kampanii;

16.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, sekretarzowi generalnemu Narodów Zjednoczonych i rządowi Malediwów.

(1) Dz.U. C 140E z 9.6.2005, s. 165.
(2) Dz.U. C 346 z 21.9.2016, s. 60.
(3) Dz.U. C 399 z 24.11.2017, s. 134.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0383.
(5) https://eeas.europa.eu/headquarters/headquarters-homepage/39275/statement-spokesperson-decision-supreme-court-maldives_en
(6) https://eeas.europa.eu/headquarters/headquarters-homepage/39413/statement-spokesperson-situation-maldives_en
(7) https://eeas.europa.eu/delegations/sri-lanka/39021/joint-local-statement-renewed-arrest-mp-faris-maumoon_en


Aresztowanie obrońców praw człowieka w Sudanie, w szczególności przypadek laureata Nagrody im. Sacharowa Saliha Mahmouda Osmana
PDF 343kWORD 54k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie aresztowania obrońców praw człowieka w Sudanie, w szczególności przypadku (2018/2631(RSP))
P8_TA(2018)0080RC-B8-0159/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Sudanu,

–  uwzględniając oświadczenie w sprawie laureata Nagrody im. Sacharowa Saliha Mahmouda Osmana z dnia 9 lutego 2018 r. wydane przez wiceprzewodniczącego PE odpowiedzialnego za Sieć Laureatów Nagrody im. Sacharowa i przewodniczącego parlamentarnej Podkomisji Praw Człowieka,

–  uwzględniając lokalne oświadczenie unijnych szefów misji dyplomatycznych i ambasadorów UE z dnia 11 stycznia 2018 r. w sprawie niedawnych protestów w Chartumie,

–  uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2400 (2018) przyjętą na jej 8177. posiedzeniu w dniu 8 lutego 2018 r.,

–  uwzględniając oświadczenie z dnia 31 stycznia 2018 r. wydane przez przewodniczącego Rady Bezpieczeństwa ONZ w związku z obradami Rady Bezpieczeństwa dotyczącymi punktu obrad „Sprawozdania sekretarza generalnego w sprawie Sudanu i Sudanu Południowego”,

–  uwzględniając wydane w dniu 9 października 2017 r. w Chartumie oświadczenie lokalnego koordynatora i koordynatora pomocy humanitarnej ONZ w Sudanie na temat uprowadzenia pracownika pomocy humanitarnej w Darfurze,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych,

–  uwzględniając art. 5 Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz art. 7 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, które stanowią, że nikt nie może być poddawany torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 27 czerwca 2016 r. w sprawie ogłoszenia przez rząd Sudanu jednostronnego zawieszenia broni na okres czterech miesięcy,

–  uwzględniając zmienioną umowę o partnerstwie z Kotonu,

–  uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów z czerwca 1981 r.,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że sytuacja w Sudanie nadal stanowi zagrożenie dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa w regionie; mając na uwadze stosowanie przez władze Sudanu środków represji wobec uczestników pokojowych demonstracji, społeczeństwa obywatelskiego oraz obrońców praw człowieka;

B.  mając na uwadze, że w związku ze sporadycznymi protestami, które rozpoczęły się w różnych częściach Sudanu w dniu 7 stycznia 2018 r. w związku z podwyżkami cen żywności i leków, co najmniej 140 członków partii opozycyjnej, obrońców praw człowieka, studentów i obrończyń praw kobiet zostało aresztowanych i zatrzymanych przez sudańskie narodowe służby wywiadu i bezpieczeństwa; mając na uwadze, że siły sudańskie tłumiły protesty z użyciem siły, wskutek czego jeden z protestujących poniósł śmierć, kilku innych odniosło obrażenia, a ponadto w całym kraju stosowano represje wobec dziennikarzy i aktywistów; mając na uwadze, że starcia w styczniu i lutym 2018 r. stanowią najnowsze przykłady stałych naruszeń mających miejsce w tym kraju;

C.  mając na uwadze, że wśród aresztowanych są przeciwnicy polityczni, m.in. trzej liderzy Partii Kongresu Sudanu, których bezpodstawnie aresztowano i uwięziono; mając na uwadze, że wśród aresztowanych opozycjonistów są: sekretarz polityczny Partii Komunistycznej w Sudanie Mohamed Muktar al-Chatib; zastępca przewodniczącego Narodowej Partii Umma Mohamed Abdalla Aldoma, członek Sojuszu Narodowego Sudanu Mohamed Faruk Salman oraz dwaj członkowie komitetu centralnego Komunistycznej Partii Sudanu, Mohieldin Eldżalad i Sidżi Kaballo;

D.  mając na uwadze, że w dniu 1 lutego 2018 r. narodowe służby wywiadu i bezpieczeństwa aresztowały Saliha Mahmouda Osmana, wiceprezesa Darfurskiej Izby Adwokackiej, członka Demokratycznego Stowarzyszenia Prawników, prawnika specjalizującego się w prawach człowieka, który propaguje ustanowienie rządów prawa i opowiada się za reformą prawa za pośrednictwem Zgromadzenia Narodowego Sudanu, i laureata Nagrody im. Sacharowa w 2007 r., w jego kancelarii; mając na uwadze, że ostatnio przeniesiono go do więzienia Dabak, 20 km na północ od Chartumu, oraz że władze odmówiły udzielenia informacji na temat jego stanu zdrowia i nie wyraziły zgody na widzenie z adwokatem i rodziną;

E.  mając na uwadze, że po aresztowaniu Saliha Mahmouda Osmana szef delegatury UE w Sudanie rozpoczął działania dyplomatyczne w sudańskim ministerstwie spraw zagranicznych, zaś specjalny przedstawiciel UE ds. praw człowieka Stavros Lambridinis wystosował apel w jego sprawie podczas 37. posiedzenia Rady Praw Człowieka ONZ w dniu 27 lutego 2018 r.;

F.  mając na uwadze, że szereg obrończyń praw kobiet również padło ofiarą podczas tej kampanii masowych aresztowań; mając na uwadze, że obrończynie praw kobiet padają ofiarą przemocy seksualnej, ścigania i surowych kar ze strony rządowych sił bezpieczeństwa; mając na uwadze, że organizacje kobiet znajdują się pod ścisłym nadzorem i walczą przeciwko prawu, które ogólnie dyskryminuje kobiety;

G.  mając na uwadze, że w połowie lutego 2018 r. rząd Sudanu zapowiedział uwolnienie 80 więźniów, w tym Rawy Jaafara Bakita, Nahida Jabrallaha, Amela Habaniego, Hanana Hassana Kalifa i Mohameda Abdalla Aldoma, nad którymi znęcano się w więzieniu; mając na uwadze, że szef sudańskich narodowych służb wywiadu i bezpieczeństwa warunkuje uwolnienie pozostałych więźniów zaprzestaniem organizowania protestów; mając na uwadze, że oświadczenia te są sprzeczne z międzynarodowymi zobowiązaniami Sudanu dotyczącymi praw człowieka; mając jednak na uwadze, że kilku wybitnych obrońców praw człowieka i działaczy opozycji politycznej nadal pozostaje w więzieniu, m.in. Osman Salih i Amdżid Farid, obrońca praw człowieka więziony w Chartumie od 18 stycznia 2018 r.; mając na uwadze, że zatrzymanym nie postawiono żadnych zarzutów oraz nie postawiono ich przed sądem;

H.  mając na uwadze, że obrońcy praw człowieka i organizacje społeczeństwa obywatelskiego, w tym prawnicy i stowarzyszenia prawników, odgrywają kluczową rolę w gwarantowaniu demokracji, praw człowieka, praworządności, stabilności i zrównoważonego rozwoju;

I.  mając na uwadze, że działalność organizacji społeczeństwa obywatelskiego i opozycyjnych partii politycznych została drastycznie ograniczona, zaś służby wywiadu i bezpieczeństwa uniemożliwiają organizacjom społeczeństwa obywatelskiego i partiom opozycyjnym organizowanie wielu wydarzeń; mając na uwadze, że międzynarodowe organizacje pozarządowe są regularnie wydalane z kraju i są przedmiotem nacisku i zastraszania ze strony rządu;

J.  mając na uwadze, że ustawa o bezpieczeństwie narodowym z 2010 r. oraz poprawka do art. 151 konstytucji przyjęta w dniu 5 stycznia 2015 r. zapewniły szerokie uprawnienia do aresztowania i więzienia narodowym służbom wywiadu i bezpieczeństwa, umożliwiając im przetrzymywanie podejrzanych nawet przez cztery i pół miesiąca bez żadnej możliwości kontroli sądowej; mając na uwadze przypuszczenia, że uprawnienia te wykorzystuje się do bezpodstawnych aresztowań i przetrzymywania ludzi, którzy w wielu przypadkach są poddawani torturom i innym formom znęcania się; mając na uwadze, że na mocy tej samej ustawy funkcjonariusze narodowych służb wywiadu i bezpieczeństwa nie podlegają ściganiu za jakikolwiek czyn popełniony w trakcie pełnienia swoich obowiązków, co doprowadziło do powstania atmosfery ogólnej bezkarności;

K.  mając na uwadze, że w maju 2016 r. rząd Sudanu odrzucił zalecenia ONZ, w których wezwano go do uchylenia przepisów ustawy o bezpieczeństwie narodowym z 2010 r. przyczyniających się do powstania atmosfery bezkarności oraz do zarządzenia wszczęcia niezależnych dochodzeń w celu ścigania przestępstw na mocy prawa międzynarodowego i naruszeń praw człowieka popełnianych przez członków narodowych służb wywiadu i bezpieczeństwa, sił zbrojnych i policji;

L.  mając na uwadze, że wielu obrońców praw człowieka, którzy zostali zatrzymani, poddano torturom i brutalnemu traktowaniu; mając na uwadze, że osoby przetrzymywane przez służby wywiadowcze są szczególnie narażone na brutalne traktowanie; mając na uwadze, że narodowe służby wywiadu i bezpieczeństwa słyną brutalnego traktowania i torturowania zatrzymanych osób;

M.  mając na uwadze, że przemoc, której stale dopuszczają się siły rządowe, prorządowe bojówki oraz antyrządowe ugrupowania zbrojne, stanowi tło ciągłych prześladowań, bezpodstawnych aresztowań, zatrzymań bez prawa kontaktu i zarzutów torturowania obrońców praw człowieka przez sudańskie siły wojskowe i siły bezpieczeństwa;

N.  mając na uwadze, że Europejska Służba Działań Zewnętrznych ogłosiła złagodzenie sankcji nałożonych przez Stany Zjednoczone, co jest ważnym krokiem w ogólnych staraniach na rzecz ponownego włączenia Sudanu do wspólnoty międzynarodowej, i zasygnalizowała, że UE jest gotowa towarzyszyć Sudanowi w tym procesie; mając na uwadze, że podczas pierwszej wizyty Podkomisji Praw Człowieka Parlamentu Europejskiego w Sudanie w grudniu 2017 r. rząd sudański wyraził gotowość do wznowienia dialogu ze społecznością międzynarodową; mając na uwadze, że Salih Mahmoud Osman złożył szereg wizyt w instytucjach UE, w tym w Parlamencie Europejskim, aby wyrazić poważne zastrzeżenia w odniesieniu do wznowienia dialogu UE z Sudanem;

O.  mając na uwadze, że władze Sudanu pozbawiły Mohammeda Aldoma możliwości wyjazdu i zatrzymały jego paszport, kiedy w dniu 8 marca 2018 r. chciał udać się do Kairu na leczenie konieczne w związku z brutalnym traktowaniem w więzieniu;

P.  mając na uwadze, że w światowym rankingu wolności prasy Sudan plasuje się na 174 miejscu na 180 możliwych; mając na uwadze, że wolność prasy i mediów jest nadal poważnie ograniczana przez władze oraz ustawę o prasie i publikacjach, która przewiduje takie obostrzenia jak cenzura, zajęcia i konfiskaty gazet, zamykanie środków masowego przekazu i blokowanie internetu; mając na uwadze, że gazety są regularnie poddawane cenzurze i konfiskowane po wydrukowaniu, co oprócz sankcji politycznych oznacza też sankcje gospodarcze;

Q.  mając na uwadze, że prawo do wolności religii jest nadal ograniczane, a przepisy kryminalizują apostazję, bluźnierstwo i przechodzenie z islamu na inne religie; mając na uwadze, że w dniu 21 lutego 2018 r. pracująca dla gazety „Al-Tayyar”dziennikarka Shamael al-Nur została oskarżona o apostazję, za którą w Sudanie grozi kara śmierci, w związku z napisanym przez nią artykułem wstępnym o cięciach krajowych wydatków na ochronę zdrowia;

R.  mając na uwadze, że Międzynarodowy Trybunał Karny wydał nakazy aresztowania prezydenta Sudanu Omara Hasana Ahmeda el-Baszira w dniach 4 marca 2009 r. i 12 lipca 2010 r.;

1.  wyraża głębokie obawy z powodu nieustających prześladowań obrońców praw człowieka i społeczeństwa obywatelskiego w Sudanie, w tym w szczególności naruszeń wolności wypowiedzi, wolności demonstracji, wolności zgromadzeń i wolności religii, a także z powodu zastraszania obrońców praw człowieka, dziennikarzy i organizacji pozarządowych przeciwnych reżimowi;

2.  wzywa do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia laureata Nagrody im. Sacharowa Saliha Mahmouda Osmana, jak również wszystkich pozostałych obrońców praw człowieka, działaczy społeczeństwa obywatelskiego i działaczy opozycji, którzy są przetrzymywani wyłącznie z powodu legalnej i pokojowej działalności na rzecz praw człowieka i demokracji;

3.  z całą surowością potępia poddawanie zatrzymanych osób torturom i ich złe traktowanie; podkreśla, że warunki przetrzymywania wszystkich więźniów muszą być zgodne z normami międzynarodowymi, w tym z ogółem zasad ONZ w dziedzinie ochrony wszystkich osób przed wszelkimi formami zatrzymania lub uwięzienia;

4.  wzywa władze Sudanu, by zbadały przypadki stosowania przemocy wobec pokojowych demonstrantów, poddawania ich torturom i ich złego traktowania oraz by postawiły sprawców przed wymiarem sprawiedliwości; podkreśla, że wszelkie niesprawdzone informacje zebrane w wyniku stosowania tortur i złego traktowania nie mogą być nigdy wykorzystywane jako dowody w postępowaniach sądowych;

5.  ubolewa z powodu ataków na wszystkich obrońców i działaczy praw człowieka w Sudanie oraz z powodu łamania ich praw, a ponadto wzywa władze do zagwarantowania im we wszystkich okolicznościach możliwości prowadzenia legalnej działalności bez obawy przed represjami oraz bez jakichkolwiek ograniczeń, w tym nękania metodami sądowymi;

6.  wzywa rząd Sudanu, by natychmiast zaprzestał naruszania praw do wolności wypowiedzi, zrzeszania się i zgromadzeń, przysługujących politycznym partiom opozycyjnym i obrońcom praw człowieka; apeluje o poszanowanie i ochronę podstawowych praw człowieka wszystkich ludzi żyjących w Sudanie;

7.  wyraża zaniepokojenie z powodu powtarzających się częstych naruszeń praw kobiet w Sudanie, szczególnie w świetle art. 152 kodeksu karnego; apeluje do władz Sudanu o bezzwłoczne podpisanie i ratyfikowanie Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet;

8.  podkreśla swoje konsekwentne zaangażowanie w mechanizm ochrony zagrożonych obrońców praw człowieka; wzywa ESDZ do dalszego usprawnienia wdrażania Wytycznych UE w sprawie obrońców praw człowieka dzięki pełnemu wykorzystaniu wszystkich środków, którymi dysponuje w Sudanie; podkreśla, że w lokalnych zaproszeniach do składania wniosków w ramach Europejskiego Instrumentu na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka delegatury UE muszą traktować priorytetowo wsparcie dla najbardziej zagrożonych obrońców praw człowieka i tym samym zapewnić skuteczną oraz ukierunkowaną pomoc;

9.  zwraca się do ESDZ i delegatury UE w Sudanie o przedstawienie Parlamentowi sprawozdania na temat działań podjętych w celu zapewnienia obrońcom praw człowieka ochrony i wsparcia; wzywa do wspólnych działań UE i państw członkowskich na rzecz zagrożonych obrońców praw człowieka;

10.  ponownie stwierdza, że należy przeprowadzić rewizję i reformę kluczowych przepisów, włącznie z ustawą o bezpieczeństwie narodowym z 2010 r. oraz przepisami regulującymi media i społeczeństwo obywatelskie, aby dostosować je do norm międzynarodowych, które służą wspieraniu wolności wypowiedzi, zgromadzeń i zrzeszania się;

11.  przypomina Sudanowi o obowiązkach wynikających z członkostwa w ONZ i apeluje, by zastosował się do rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1593 (z 2005 r.), która wymaga współpracy z Międzynarodowym Trybunałem Karnym (MTK); ponawia apel skierowany do sudańskiego prezydenta Omara el-Baszira o poszanowanie prawa międzynarodowego zgodnie z konwencjami i traktatami, których Sudan jest stroną, oraz wspiera rolę MTK w postępowaniu przeciwko prezydentowi oskarżanemu o zbrodnie wojenne, zbrodnie przeciwko ludzkości i ludobójstwo;

12.  wzywa Sudan do zapewnienia poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności zgodnie z Powszechną deklaracją praw człowieka i oenzetowską deklaracją o obrońcach praw człowieka;

13.  podziela obawy wyrażane przez Saliha Mahmouda Osmana, że obecne skupienie się na problemie migracji może odciągać uwagę UE od kwestii praw człowieka;

14.  w związku z tym wzywa ESDZ, by wznowiła wydawanie oświadczeń w reakcji na powszechne łamanie praw człowieka przez podmioty państwowe i bojówki, jak również oświadczeń dotyczących ograniczania możliwości działania społeczeństwa obywatelskiego w celu pokazania, że UE pozostaje głęboko zaniepokojona sytuacją w zakresie praw człowieka w Sudanie;

15.  zdecydowanie nalega, by UE i jej państwa członkowskie zagwarantowały, że projekty realizowane wspólnie z organami sudańskimi będą zgodne z zasadą nieszkodzenia, co wykluczy możliwość współpracy z podmiotami odpowiedzialnymi za łamanie praw człowieka;

16.  zachęca UE i jej państwa członkowskie do wspierania w Sudanie podmiotów, które rzeczywiście dążą do zmiany, a także do zapewnienia organizacjom społeczeństwa obywatelskiego pomocy technicznej i programów budowania zdolności, aby poprawić ich potencjał w zakresie obrony praw człowieka i praworządności oraz umożliwić im skuteczniejszy wkład w poprawę sytuacji w zakresie praw człowieka w Sudanie;

17.  wzywa UE i jej państwa członkowskie, aby nadal z zaangażowaniem wspierały działania Unii Afrykańskiej na rzecz zapewnienia pokoju Sudanowi i Sudańczykom; w związku z tym wyraża poparcie dla przedłużenia mandatu wspólnej misji Unii Afrykańskiej i ONZ w Darfurze (UNAMID) do czerwca 2018 r.;

18.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządowi Sudanu, Unii Afrykańskiej, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, współprzewodniczącym Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE oraz Parlamentowi Panafrykańskiemu.


Zabójstwa z litości w Ugandzie
PDF 337kWORD 53k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie zabójstw z litości w Ugandzie (2018/2632(RSP))
P8_TA(2018)0081RC-B8-0165/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z dnia 10 grudnia 1948 r., której Uganda jest sygnatariuszem,

–  uwzględniając umowę o partnerstwie AKP-UE („umowa z Kotonu”), w szczególności jej art. 8 ust. 4 o niedyskryminacji,

–  uwzględniając konstytucję Republiki Ugandy,

–  uwzględniając międzynarodową Konwencję o prawach dziecka, przyjętą w dniu 20 listopada 1989 r., w szczególności jej art. 2 i 6, w których jednoznacznie zapisano zasadę niedyskryminacji, w tym ze względu na niepełnosprawność, oraz prawo do życia,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych przyjętą w 2006 r., w szczególności jej art. 32, który stanowi, że działaniach służących współpracy międzynarodowej wszystkie strony muszą uwzględniać niepełnosprawność i osoby niepełnosprawne,

–  uwzględniając ostatnie rezolucje Rady Praw Człowieka ONZ w sprawie praw człowieka przynależnych osobom niepełnosprawnym, z dnia 14 kwietnia 2014 r. i 14 lipca 2014 r.,

–  uwzględniając art. 19 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, które zakazują wszelkich form dyskryminacji, a także art. 21 i 26 tej konwencji, w których określono prawa osób niepełnosprawnych,

–  uwzględniając rezolucję Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE w sprawie integracji osób niepełnosprawnych w krajach rozwijających się, przyjętą w dniu 23 listopada 2011 r.,

–  uwzględniając „World Report on Disability” [Światowy raport o niepełnosprawności] Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) i Banku Światowego z czerwca 2011 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie OHCHR z dnia 8 kwietnia 2016 r. zatytułowane „Committee on the Rights of Persons with Disabilities considers report of Uganda” [Komitet do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych analizuje sprawozdanie Ugandy],

–  uwzględniając rezolucje Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 65/186 i nr 64/131 dotyczące osiągania milenijnych celów rozwoju w odniesieniu do osób niepełnosprawnych do roku 2015 i w latach kolejnych,

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie niepełnosprawności i rozwoju opracowane dla delegatur i służb UE,

–  uwzględniając agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 oraz cele zrównoważonego rozwoju, przyjęte w Nowym Jorku w dniu 25 września 2015 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie Ugandy z dnia 1 lipca 2016 r. w sprawie przeglądu wdrażania agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030, pt. „Zapewnić, by nikogo nie pominięto”, przedstawione w Nowym Jorku Forum Politycznym Wysokiego Szczebla ONZ,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2006 r.(1) w sprawie niepełnosprawności i rozwoju,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Ugandy,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że „eutanazja” w Ugandzie jest praktyką stosowaną przez rodziców dzieci niepełnosprawnych, polegającą na zabiciu lub zagłodzeniu dziecka lub niezapewnieniu mu pomocy medycznej zgodnie z przekonaniem, że dla tych dzieci lepiej jest umrzeć niż znosić cierpienia wynikające z nieuleczalnej niepełnosprawności;

B.  mając na uwadze, że Uganda nie jest jedynym państwem borykającym się z tym problemem; mając na uwadze, że wiele krajów rozwijających się osiągnęło znaczne – choć niepełne – postępy w obszarze włączania osób niepełnosprawnych w przedsięwzięcia rozwojowe;

C.  mając na uwadze, że niektórzy rodzice przyznają, że „eutanazja” jest konieczna, gdyż oszczędza dzieciom niepełnosprawnym dotkliwych cierpień przez całe życie; mając na uwadze, że praktyka ta jest tematem tabu, choć istnieją świadectwa niektórych matek i ocalałych osób;

D.  mając na uwadze, że napiętnowanie społeczne w Ugandzie jest tak duże, że matki i dzieci są odrzucane przez wspólnotę, co pogarsza ich status społeczny i uniemożliwia pełne uczestnictwo w życiu społecznym; mając na uwadze, że na matki wywiera się naciski, by zabijały własne dzieci po latach zmagań i poświęceń związanych z opieką nad niepełnosprawnym dzieckiem;

E.  mając na uwadze, że przekonania dotyczące dzieci niepełnosprawnych powodują, że są one bardziej narażone na przemoc i zabójstwo niż dzieci sprawne; mając na uwadze, że niepełnosprawne dzieci nadal padają ofiarą różnych form przemocy, dyskryminacji i marginalizacji ze względu na negatywne postawy wobec nich, przesądy, zaniedbania oraz normy i praktyki społeczne; mając na uwadze, że źródłem największego zagrożenia dla dzieci niepełnosprawnych są błędne przekonania, w tym przekonanie, że obecność dziecka niepełnosprawnego spowoduje, że kolejne dzieci również będą niepełnosprawne;

F.  mając na uwadze, że klany i duże rodziny wywierają przesadną presję na matki, chcąc zrozumieć przyczyny niepełnosprawności i obwiniając za nią właśnie matki; mając na uwadze, że w niektórych przypadkach wypędzano matki z domów mężów za to, że rodzą one dzieci niepełnosprawne;

G.  mając na uwadze, że lekarze i pracownicy służb medycznych nie potrafią zrozumieć lub wyjaśnić charakteru i przyczyn słabowitości dziecka, a systemy opieki zdrowotnej nie są odpowiednio wyposażone, by diagnozować i leczyć wiele rodzajów niepełnosprawności, które można by zminimalizować czy nawet usunąć; mając na uwadze, że odmawianie dzieciom niepełnosprawnym podstawowych praw, np. dostępu do opieki zdrowotnej, edukacji, wsparcia i rehabilitacji, poważnie ogranicza możliwości ich pełnego rozwoju;

H.  mając na uwadze, że Uganda należy do 162 państw stron Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych; mając na uwadze, że w dniu 25 września 2008 r. Uganda ratyfikowała bez zastrzeżeń konwencję i jej protokół fakultatywny; mając na uwadze, że Uganda zobowiązała się przyznać osobom niepełnosprawnym takie same prawa jak pozostałym obywatelom;

I.  mając na uwadze, że w kwietniu 2016 r. Komitet ONZ ds. Praw Osób Niepełnosprawnych zmienił ocenę wdrażania Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych w Ugandzie oraz opracował uwagi końcowe i zalecenia, w których „Komitet z niepokojem zauważa, że obowiązujące przepisy i prowadzona polityka nie zapewnia ochrony praw dzieci niepełnosprawnych”, oraz „wyraża zaniepokojenie brakiem informacji o sytuacji dzieci głuchoniemych i głuchoniewidomych, a także o środkach mających zapewniać ich ochronę i integrację w społeczeństwie”;

J.  mając na uwadze, że rząd Ugandy przyjął pewne ogólne przepisy i środki polityczne zawierające klauzule o niepełnosprawności; mając na uwadze, że w kraju tym obowiązują przepisy o niepełnosprawności; mając na uwadze, że w poszczególnych aktach prawnych mogą występować różne definicje niepełnosprawności;

K.  mając na uwadze, że dwie największe przeszkody w integracji osób niepełnosprawnych w ugandyjskim społeczeństwie jest ich „niewidoczność” oraz negatywne postawy wobec nich; mając na uwadze, że posiadanie dzieci niepełnosprawnych powoduje wykluczenie społeczne rodziny, a szczególności matek, gdyż dzieci niepełnosprawne są postrzegane jako źródło wstydu i słabość rodziny;

L.  mając na uwadze, że w niektórych regionach wiejskich Ugandy istnieje niewiele państwowych ośrodków pomocy dla rodziców dzieci niepełnosprawnych, w związku z czym rodziny, a zwłaszcza samotne matki, często doświadczają trudności w zapewnieniu niepełnosprawnym dzieciom odpowiedniej opieki;

M.  mając na uwadze, że oficjalne dane liczbowe nie są dostępne, a ani policja, ani wymiar sprawiedliwości w Ugandzie nie prowadzi dochodzeń dotyczących tego zjawiska; mając na uwadze, że brak danych utrudnia zwalczanie praktyki „eutanazji”;

N.  mając na uwadze, że praca społeczeństwa obywatelskiego i obrońców praw człowieka ma kluczowe znaczenie dla zagwarantowania przestrzegania praw grup marginalizowanych i szczególnie podatnych na zagrożenia; mając na uwadze, że organizacje pozarządowe w Ugandzie napotykają trudności i przeszkody w świadczeniu usług dla dzieci niepełnosprawnych i ich rodziców; mając na uwadze, że błędne przekonania dotyczące dzieci niepełnosprawnych stanowią wyzwanie w działaniach rozwojowych i w pracy obserwatorów ds. praw człowieka w Ugandzie;

O.  mając na uwadze szczególną rolę stowarzyszeń osób niepełnosprawnych w reprezentowaniu szczególnych interesów osób niepełnosprawnych i informowaniu o nich decydentów i opinii publicznej; mając na uwadze brak dostępnych informacji, które pozwoliłyby uświadomić ogółowi społeczeństwa istnienie praktyk kulturowych piętnujących osoby niepełnosprawne oraz utrudniających im rozwój i korzystanie z takich samych praw, jakie przysługują pozostałym członkom społeczeństwa;

1.  zdecydowanie potępia nieuzasadnione i nieludzkie zabijanie niepełnosprawnych dzieci i noworodków; wyraża najwyższe zaniepokojenie zjawiskiem „eutanazji” dzieci niepełnosprawnych w Ugandzie i wszystkich krajach, w których zjawisko to występuje; apeluje o położenie kresu takim aktom przemocy, okrucieństwa i torturowania dzieci;

2.  wzywa władze Ugandy i wszystkich krajów, w których występuje zjawisko „eutanazji” i rytualnego zabijania dzieci, by zobowiązały się do zwalczania szkodliwych przesądów, które utrwalają tego rodzaju praktyki wymierzone w dzieci;

3.  przypomina, że podstawowym obowiązkiem państwa jest ochrona obywateli, w tym grup podatnych na zagrożenia; przypomina władzom Ugandy, że mają obowiązek przestrzegać konstytucji, w szczególności art. 21 i 32 oraz art. 35 ust. 1, w którym stanowi się, że osoby niepełnosprawne mają prawo do poszanowania godności ludzkiej, a państwo i społeczeństwo muszą podejmować odpowiednie działania, by zapewnić pełen rozwój ich potencjału fizycznego i umysłowego;

4.  przypomina o szczególnym obowiązku parlamentu Ugandy wobec osób niepełnosprawnych, zapisanym w art. 35 ust. 2 konstytucji, zgodnie z którym parlament powinien przyjmować odpowiednie przepisy służące ochronie osób niepełnosprawnych; wzywa rząd Ugandy do wspierania wszelkich działań podejmowanych na rzecz lepszego przestrzegania praw obywatelskich i praw człowieka przynależnych osobom niepełnosprawnym;

5.  apeluje o wspieranie rodzin osób niepełnosprawnych, by mogły one wychowywać dzieci w domu; wzywa rząd Ugandy, by rozwijał w całym kraju wysokiej jakości usługi wsparcia dla rodzin z dziećmi niepełnosprawnymi, co obejmuje wystarczające wsparcie finansowe i świadczenia rodzinne, umożliwiające należytą opiekę nad dziećmi niepełnosprawnymi;

6.  wzywa władze do informowania i podnoszenia świadomości społecznej na temat sytuacji osób niepełnosprawnych oraz do organizowania szkoleń służących zapewnieniu wsparcia, informacji i porad dla rodziców i opiekunów dzieci niepełnosprawnych, by ułatwić udział tych dzieci w życiu społeczeństwa;

7.  wzywa rząd Ugandy do zapewnienia odpowiedniego wykształcenia i świadomości potrzeb pacjentów wśród lekarzy mających bezpośredni kontakt z osobami niepełnosprawnymi i ich problemami zdrowotnymi;

8.  przyjmuje z zadowoleniem przyjęcie w 2007 r. ustawy o utworzeniu komisji ds. równych szans, mającej wspierać równe szanse zmarginalizowanych grup społecznych, w tym osób niepełnosprawnych;

9.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie ugandyjskiej komisji ds. praw człowieka na mocy konstytucji Republiki Ugandy z 1995 r.; przypomina, że rolą komisji jest m.in. kształtowanie i podtrzymywanie w społeczeństwie wiedzy o przepisach konstytucji jako podstawowego aktu prawnego dla mieszkańców Ugandy, a także monitorowanie wypełniania przez rząd międzynarodowych zobowiązań w dziedzinie praw człowieka;

10.  zwraca się do tej komisji o opracowanie konkretnego planu krajowego, który będzie wskazówką w monitorowaniu i wspieraniu bardziej usystematyzowanych i zinstytucjonalizowanych kontaktów ze wszystkimi organizacjami osób niepełnosprawnych w całym kraju;

11.  wzywa władze do zapewnienia rejestracji wszystkich urodzeń, w tym urodzeń dzieci niepełnosprawnych;

12.  wzywa władze Ugandy do większych starań o podnoszenie w Ugandzie wiedzy o prawach i godności dzieci niepełnosprawnych; podkreśla w związku z tym ważną rolę edukacji w walce ze stygmatyzacją; szczególnie podkreśla kluczową rolę organizacji osób niepełnosprawnych w podnoszeniu świadomości na temat integracji osób niepełnosprawnych oraz problemów, z jakimi muszą się mierzyć;

13.  podkreśla, że media muszą odgrywać bardziej aktywną rolę w podważaniu stereotypów i wspieraniu integracji; apeluje do decydentów międzynarodowych, krajowych i lokalnych, by zapewniali i wspierali akcje uświadamiające w mediach oraz w polityce edukacyjnej i w formie kampanii publicznych;

14.  wyraża głębokie zaniepokojenie rosnącą liczbą napaści na obrońców praw człowieka i przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego, np. Forum Podnoszenia Świadomości i Wspierania Praw Człowieka; wzywa władze Ugandy, by zagwarantowały bezpieczeństwo obrońcom praw człowieka, ścigały sprawców ataków na nich i umożliwiały im wykonywanie ich pracy bez zagrożeń i bez przeszkód;

15.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by wspierały dążenia rządu, organizacji pozarządowych i społeczeństwa obywatelskiego do stworzenia i wdrożenia polityki służącej zaspokajaniu potrzeb i przestrzeganiu praw osób niepełnosprawnych na zasadach niedyskryminacji i integracji społecznej oraz równego dostępu do opieki zdrowotnej i innych usług socjalnych;

16.  wzywa do wymiany dobrych praktyk między krajami rozwijającymi się i rozwiniętymi; zwraca się do Komisji, by we współpracy z innymi darczyńcami międzynarodowymi utworzyła platformę dzielenia się dobrymi praktykami w zakresie integracji dzieci niepełnosprawnych; wzywa Komisję, by w pełni wywiązywała się z zobowiązań wynikających z art. 32 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

17.  apeluje do UE, by wykorzystała pozycję polityczną, jaką dają jej programy pomocy na rzecz rozwoju, zwłaszcza programy wsparcia budżetowego, do lepszej ochrony i propagowania praw człowieka w Ugandzie; wzywa Komisję do sprawdzenia, czy możliwe jest zapewnienie lepszej pomocy przez finansowanie lub koordynowanie działań z miejscowymi instytucjami, by poprawić opiekę medyczną nad dziećmi niepełnosprawnymi, a przez to zwiększyć pilnie potrzebne wsparcie dla ich rodzin;

18.  podkreśla, że politykę integracji należy wspierać na wszystkich odnośnych forach ONZ i płaszczyznach międzynarodowych, gdyż kwestia niepełnosprawności nie jest obecnie poruszana podczas wielu dyskusji międzynarodowych na wysokim szczeblu, a powinna znaleźć się wysoko na liście priorytetów politycznych;

19.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, prezydentowi Republiki, przewodniczącemu ugandyjskiego parlamentu oraz Unii Afrykańskiej i jej instytucjom.

(1) Dz.U. C 287 E z 24.11.2006, s. 336.


Wypowiedzenie Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów ***
PDF 315kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie wypowiedzenia Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów (14423/2017 – C8-0447/2017 – 2017/0241(NLE))
P8_TA(2018)0082A8-0058/2018

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (14423/2017),

–  uwzględniając Umowę o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów(1),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 43 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0447/2017),

–  uwzględniając swoją rezolucję nieustawodawczą z dnia 15 marca 2018 r.(2) w sprawie projektu decyzji,

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Rybołówstwa oraz opinię przedstawioną przez Komisję Rozwoju (A8-0058/2018),

1.  wyraża zgodę na wypowiedzenie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Związku Komorów.

(1) Dz.U. L 290 z 20.10.2006, s. 7.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0083.


Wypowiedzenie Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów (Rezolucja)
PDF 351kWORD 52k
Rezolucja nieustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie wypowiedzenia Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów (14423/2017 – C8-0447/2017 – 2017/0241(NLE)2017/2266(INI))
P8_TA(2018)0083A8-0055/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (14423/2017),

–  uwzględniając Umowę o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów(1),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 43 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0447/2017),

–  uwzględniając swoją rezolucję ustawodawczą z dnia 15 marca 2018 r.(2) w sprawie projektu decyzji,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 z dnia 29 września 2008 r. ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1936/2001 i (WE) nr 601/2004 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1093/94 i (WE) nr 1447/1999(3) („rozporządzenie w sprawie połowów NNN”), w szczególności jego art. 8 ust. 8,

–  uwzględniając art. 99 ust. 2 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa oraz opinię Komisji Rozwoju (A8-0055/2018),

A.  mając na uwadze, że Umowa o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów (zwanym dalej „Komorami”) przewiduje możliwość jej wypowiedzenia przez jedną ze stron w przypadku poważnych okoliczności, takich jak naruszenie zobowiązań podjętych przez strony w zakresie zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów (połowów NNN);

B.  mając na uwadze, że nielegalne połowy stanowią poważne zagrożenie dla światowych zasobów morskich, ponieważ przetrzebiają zasoby rybne, niszczą siedliska morskie, stawiają uczciwych rybaków w niekorzystnej pozycji konkurencyjnej oraz pozbawiają źródeł utrzymania społeczności nadbrzeżne, szczególnie w krajach rozwijających się;

C.  mając na uwadze, że Unia Europejska powinna dołożyć wszelkich starań, aby porozumienia w sprawie zrównoważonego zarządzania rybołówstwem zawarte z państwami trzecimi przynosiły wzajemne korzyści UE i tym państwom trzecim, w tym ich lokalnej ludności i sektorowi rybołówstwa;

D.  mając na uwadze, że ogólnym celem protokołu do Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów, leżącym w interesie obu stron, było zacieśnienie współpracy między UE i Komorami w dziedzinie rybołówstwa poprzez stworzenie ram partnerstwa, dzięki którym można byłoby prowadzić zrównoważoną politykę rybołówstwa, a jednocześnie w zrównoważony sposób eksploatować zasoby rybne w wyłącznej strefie ekonomicznej Komorów, i które umożliwiłyby uzyskiwanie części nadwyżki dostępnych zasobów rybnych odpowiadającej interesom flot UE;

E.  mając na uwadze, że pierwsza umowa w sprawie rybołówstwa została zawarta przez EWG i Związek Komorów w 1988 r., oraz mając na uwadze, że od tego czasu floty państw członkowskich EWG/UE posiadały uprawnienia do połowów w wodach tego państwa na mocy kolejnych protokołów wykonawczych do umowy;

F.  mając na uwadze, że zgodnie ze sprawozdaniem UNCTAD pt. „Fishery Exports and The Economic Development of Least Developed Countries” [Eksport produktów rybołówstwa a rozwój gospodarczy krajów najsłabiej rozwiniętych] współpraca sektorowa jest bardzo słabo rozwinięta i wywiera niewielki wpływ na przemysł rybny, na warunki rozładunku, zdolności do monitorowania i nadzoru, rozwój naukowy bądź szkolenie techniczne rybaków i obserwatorów; mając na uwadze, że rekompensata finansowa wypłacana przez UE na rzecz Komorów za tonę ryb (tuńczyka) jest o ok. 15 % niższa od szacowanej ceny za tonę w skupie hurtowym;

G.  mając na uwadze, że dnia 1 października 2015 r. poinformowano Komory o możliwości uznania ich za niewspółpracujące państwo trzecie z uwagi na brak odpowiednich kontroli statków zarejestrowanych pod banderą Komorów; mając na uwadze, że po tym, jak w maju 2017 r. UE uznała Komory za państwo niewspółpracujące, a w lipcu 2017 r. umieściła je w wykazie państw niewspółpracujących, przyznając Komorom „czerwoną kartkę”, państwo to nadal nie podjęło niezbędnych działań naprawczych w celu rozwiązania wskazanych problemów i przeciwdziałania połowom NNN;

H.  mając na uwadze, że poprzedni protokół do umowy w sprawie połowów zawartej z Komorami wygasł w dniu 30 grudnia 2016 r. i nie został odnowiony z powodu braku zaangażowania Komorów w walkę z połowami NNN; mając na uwadze, że na mocy protokołu przyznano pulę środków finansowych w wysokości 600 000 EUR rocznie, a w ramach tej kwoty 300 000 EUR przeznaczono na rzecz komoryjskiej polityki rybołówstwa w celu wspierania trwałości zasobów rybnych w wodach Komorów oraz należytego gospodarowania tymi zasobami;

I.  mając na uwadze zdecydowane zaangażowanie UE w walkę z nielegalnymi połowami oraz z wszelką powiązaną z nimi działalnością, o czym jest mowa w rozporządzeniu w sprawie połowów NNN;

J.  mając na uwadze, że UE i jej państwa członkowskie prowadzą współpracę z Komorami w różnych sektorach; mając na uwadze, że decyzja UE o wypowiedzeniu Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa może zostać cofnięta (w przypadku podjęcia niezbędnych działań naprawczych), a wypowiedzenie tej umowy nie przekreśla możliwości podjęcia w przyszłości negocjacji dotyczących nowej umowy lub dowolnej innej formy partnerstwa w dziedzinie rybołówstwa;

K.  mając na uwadze, że zwalczanie połowów NNN nie zależy wyłącznie od wskazania niewspółpracujących państw trzecich, lecz – przeciwnie – wymaga znalezienia sposobów zaradzenia zidentyfikowanym sytuacjom; mając na uwadze, że bez pomocy zewnętrznej Związek Komorów nie będzie w stanie usprawnić swojej polityki gospodarowania zasobami morskimi, w szczególności w zakresie zasobów rybnych, w tym w odniesieniu do warunków rozładunku, zdolności monitorowania i nadzoru, rozwoju naukowego, oraz szkolenia technicznego rybaków i obserwatorów;

L.  mając na uwadze, że w programie działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 i w celach zrównoważonego rozwoju po raz pierwszy ujęto cel dotyczący ochrony i zrównoważonej eksploatacji mórz i zasobów morskich (cel 14.);

1.  wyraża ubolewanie, że Komory – pomimo ostrzeżeń ze strony UE – nie podjęły działań naprawczych koniecznych do rozwiązania stwierdzonych problemów i przeciwdziałania połowom NNN;

2.  ponownie podkreśla znaczenie skutecznej kontroli przez państwo bandery – brak tej kontroli jest jedną z podstawowych przyczyn połowów NNN; uważa, że Komory powinny wywiązywać się z obowiązków wynikających z prawa międzynarodowego w odniesieniu do nadzoru i kontroli statków pływających pod ich banderą; wyraża zdecydowane przekonanie, że brak nadzoru i upoważnienia do połowów umożliwia tym statkom bezkarne prowadzenie połowów NNN;

3.  jest zdania, że Komory powinny utrzymać relacje z UE i wykorzystać tę okazję do wdrożenia niezbędnych środków na rzecz zwiększenia zdolności tego kraju do radzenia sobie z problemem nielegalnych połowów;

4.  wyraża ubolewanie, że w ciągu niemal trzydziestu lat, odkąd obowiązują umowy w sprawie rybołówstwa między UE i Związkiem Komorów uwzględniające komponent współpracy i wsparcia na rzecz rozwoju sektora rybołówstwa w tym państwie, nie udało się osiągnąć bardziej konkretnych efektów w rozwoju sektora rybołówstwa Komorów, m.in. pod względem zdolności do monitorowania i nadzoru, rozwoju naukowego lub szkolenia technicznego rybaków i obserwatorów;

5.  opowiada się za potrzebą stworzenia ściślejszych powiązań między dostępnymi instrumentami w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju, a w szczególności Europejskim Funduszem Rozwoju, a globalnym wsparciem na rzecz rozwoju zdolności w sektorze rybołówstwa;

6.  przypomina, że Umowa o partnerstwie w sektorze rybołówstwa zawarta z UE oraz inne instrumenty międzynarodowe, a także ramy realizacji agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 i osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju zobowiązują Komory do przestrzegania zasad dobrego zarządzania w kwestii rybołówstwa i odpowiedzialnych połowów, utrzymywania stad ryb oraz ochrony ekosystemu morskiego w wyłącznej strefie ekonomicznej tego kraju;

7.  podkreśla potrzebę zwalczania połowów NNN na poziomie światowym oraz konieczność wprowadzenia środków motywujących państwa do tego, by potraktowały swoje obowiązki z powagą i by przeprowadziły niezbędną reformę sektorów rybołówstwa;

8.  podkreśla, że zwalczanie połowów NNN nie może polegać wyłącznie na wskazaniu niewspółpracujących państw trzecich oraz że rzeczywiste zwalczanie wszelkich form nielegalnych połowów wymaga znalezienia sposobów wsparcia państw, w szczególności małych rozwijających się państw wyspiarskich, do których należy Związek Komorów, w celu umożliwienia im zmiany polityki gospodarowania zasobami morskimi;

9.  podziela stanowisko Komisji i Rady co do konieczności zastosowania środków, o których mowa w art. 38 ust. 8 rozporządzenia w sprawie połowów NNN, w celu wypowiedzenia wszelkich zawartych z Komorami stałych umów dwustronnych w sprawie połowów, przewidujących rozwiązanie umowy w przypadku niewypełnienia przez to państwo zobowiązań w zakresie zwalczania połowów NNN;

10.  zwraca uwagę na pozostałe konsekwencje, o których mowa w art. 38 ust. 8 rozporządzenia w sprawie połowów NNN, dotyczące m.in. zakazu czarterowania, zmiany bandery i umów prywatnych;

11.  stwierdza jednak, że wypowiedzenie umowy nie powinno oznaczać zakończenia współpracy w dziedzinie rybołówstwa między UE a Komorami; wzywa Komisję do podjęcia starań na rzecz możliwie jak najszybszego wznowienia współpracy, wychodząc z założenia, że społeczności rybackie oraz tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne i działalność połowową na małą skalę należy uznać za zasadniczy czynnik rozwoju tego państwa, oraz że w tym celu należy sprzyjać inwestycjom i udzielać wsparcia technicznego w następujących obszarach:

   system administracji i zarządzania rybołówstwem, ustawodawstwo, struktura instytucjonalna, rozwój zdolności zasobów ludzkich (rybaków, naukowców, inspektorów i innych), dowartościowanie handlowe i kulturowe tradycyjnych metod połowu na Komorach i zasobów rybnych Komorów;
   zdolności do monitorowania i potencjał naukowy, zdolność do ochrony wybrzeża, nadzoru oraz kontroli jakości;
   uruchomienie struktur przeznaczonych do schładzania, dystrybucji i przetwórstwa ryb;
   budowa i wzmocnienie infrastruktury służącej do rozładunku oraz do zabezpieczania portów i przystani;
   modernizacja floty Komorów prowadzącej połowy na małą skalę w celu zwiększenia jej bezpieczeństwa, możliwości przebywania na morzu i zdolności połowowych;

12.  apeluje o włączenie klauzuli pozwalającej na – w razie usunięcia przez Komory tych niedociągnięć – przerwanie procedury i wycofanie „czerwonej kartki”, co umożliwi powrót floty UE;

13.  apeluje do Komisji o podjęcie odpowiednich działań mających na celu powrót do normalnej sytuacji dzięki poprawie skuteczności środków walki z połowami NNN i umożliwieniu flocie UE powrotu na obszar połowowy po zakończeniu negocjacji warunków nowego protokołu;

14.  apeluje do Komisji i Rady, aby w ramach przysługujących im uprawnień bezzwłocznie i w pełni informowały Parlament o wszelkich zmianach sytuacji w ramach tego procesu;

15.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Parlamentu Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich i Związku Komorów.

(1) Dz.U. L 290 z 20.10.2006, s. 7.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0082.
(3) Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1.


Lepsze usługi w zakresie umiejętności i kwalifikacji (Europass) ***I
PDF 401kWORD 50k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych ram mających na celu świadczenie lepszej jakości usług w zakresie umiejętności i kwalifikacji (Europass), uchylającej decyzję nr 2241/2004/WE (COM(2016)0625 – C8-0404/2016 – 2016/0304(COD))
P8_TA(2018)0084A8-0244/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0625),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 165 i 166 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0404/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 15 lutego 2017 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisje przedmiotowo właściwe na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając wspólne posiedzenia Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz Komisji Kultury i Edukacji zgodnie z art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz Komisji Kultury i Edukacji (A8-0244/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 15 marca 2018 r. w celu przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... w sprawie wspólnych ram mających na celu świadczenie lepszej jakości usług w zakresie umiejętności i kwalifikacji (Europass), uchylającej decyzję nr 2241/2004/WE

(Tekst mający znaczenie dla EOG)(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, decyzji (UE) 2018/646.)

(1) Dz.U. C 173 z 31.5.2017, s. 45.


Program „Kreatywna Europa” (2014-2020) ***I
PDF 398kWORD 50k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1295/2013 ustanawiające program Kreatywna Europa (2014–2020) (COM(2017)0385 – C8-0236/2017 – 2017/0163(COD))
P8_TA(2018)0085A8-0369/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0385),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 167 ust. 5 tiret pierwsze Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0236/2017),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 18 października 2017 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 31 stycznia 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji (A8-0369/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 15 marca 2018 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1295/2013 ustanawiające program „Kreatywna Europa” (2014-2020)

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2018/596.)

(1) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.


Siedziba Europejskiej Agencji Leków ***I
PDF 503kWORD 52k
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 15 marca 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 726/2004 w odniesieniu do siedziby Europejskiej Agencji Leków (COM(2017)0735 – C8-0421/2017 – 2017/0328(COD))(1)
P8_TA(2018)0086A8-0063/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 2
(2)  Uwzględniając art. 50 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, Europejska Agencja Leków powinna objąć swoją nową siedzibę z dniem, w którym traktaty przestają mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa, lub z dniem 30 marca 2019 r., w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza.
(2)  Uwzględniając art. 50 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, Europejska Agencja Leków (Agencja) powinna objąć swoją nową siedzibę z dniem 30 marca 2019 r.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3
(3)  Aby zapewnić należyte funkcjonowanie Europejskiej Agencji Leków w nowym miejscu, przed objęciem nowej siedziby przez Europejską Agencję Leków należy zawrzeć umowę w sprawie siedziby.
(3)  Aby zapewnić należyte funkcjonowanie Agencji w nowym miejscu, należy jak najszybciej zawrzeć umowę w sprawie siedziby. Umowa w sprawie siedziby powinna określać najstosowniejsze warunki pomyślnego przeniesienia Agencji i jej pracowników do Amsterdamu.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3 a (nowy)
(3a)  Aby zagwarantować pełną ciągłość działania Agencji, tymczasową siedzibę w Amsterdamie należy zapewnić jej od dnia 1 stycznia 2019 r., a stała siedziba Agencji powinna zostać oddana do dnia 15 listopada 2019 r.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3 b (nowy)
(3b)  Należy z zadowoleniem przyjąć fakt, że nowa lokalizacja Agencji odpowiada preferencjom personelu oraz że niderlandzkie organy starają się zagwarantować, że podwójna przeprowadzka nie wpłynie negatywnie na skuteczność operacyjną, ciągłość i nieprzerwane funkcjonowanie Agencji. Podwójna przeprowadzka do Amsterdamu oznacza jednak, że na czas pobytu w siedzibie tymczasowej Agencja będzie musiała na pewien czas nadać niższy priorytet niektórym działaniom, takim jak prace nad produktami leczniczymi stosowanymi w pediatrii oraz kwestiami zdrowia publicznego, w tym nad odpornością na środki przeciwdrobnoustrojowe oraz pandemiami grypy. Zapowiedziane już przez rząd niderlandzki opóźnienia, w wyniku których przesunie się w czasie oddanie stałej siedziby, której budowa jeszcze się nie rozpoczęła, wzbudzają obawy o możliwe dalsze opóźnienia. Pobyt w budynku tymczasowym należy ograniczyć do 10,5 miesiąca, tak aby dnia 16 listopada 2019 r. Agencja mogła znów działać w pełni sprawnie i uniknąć dalszej utraty wiedzy fachowej.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – wprowadzenie
W rozporządzeniu (WE) nr 726/2004 dodaje się art. 71a w brzmieniu:
W rozporządzeniu (WE) nr 726/2004 dodaje się art. 71a i art. 71b w brzmieniu:
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1
Rozporządzenie (WE) nr 726/2004
Artykuł 71a
Artykuł 71a
Artykuł 71a
Siedziba Agencji mieści się w Amsterdamie (Niderlandy).”.
Siedziba Agencji mieści się w Amsterdamie (Niderlandy).”.
Komisja i właściwe władze Niderlandów podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, że Agencja może przenieść się do tymczasowej siedziby nie później niż 1 stycznia 2019 r. i wprowadzić się do stałej siedziby najpóźniej do dnia 16 listopada 2019 r.
Komisja i właściwe organy Niderlandów składają Parlamentowi i Radzie pisemne sprawozdanie z postępów w dostosowywaniu tymczasowej siedziby oraz budowy stałej siedziby trzy miesiące po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a następnie co trzy miesiące do czasu przeniesienia się przez Agencję do stałej siedziby.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1
Rozporządzenie (WE) nr 726/2004
Artykuł 71 b (nowy)
Artykuł 71b
Umowa w sprawie siedziby umożliwiająca Agencji wykonywanie zadań w pomieszczeniach zatwierdzonych przez Parlament Europejski i Radę musi zostać zawarta w ciągu trzech miesięcy od … [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 2
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia, w którym traktaty przestają mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa, lub od dnia 30 marca 2019 r., w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 30 marca 2019 r.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Oświadczenie (nowe)
„ZAŁĄCZNIK DO ROZPORZĄDZENIA 2018/...
OŚWIADCZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
„Parlament Europejski wyraża ubolewanie, że nie uwzględniono należycie jego roli współprawodawcy, ponieważ nie zaangażowano go w procedurę wyboru nowej siedziby Europejskiej Agencji Leków.
Parlament Europejski pragnie przypomnieć o swoich prerogatywach współprawodawcy oraz nalega na pełne poszanowanie zwykłej procedury ustawodawczej w odniesieniu do siedzib organów i agencji.
Jako jedyna unijna instytucja wybierana bezpośrednio i przedstawiciel obywateli Unii Parlament jest głównym gwarantem poszanowania zasad demokratycznych w UE.
Parlament Europejski potępia procedurę zastosowaną w odniesieniu do wyboru nowej siedziby, która de facto pozbawiła go przysługujących mu prerogatyw, ponieważ nie został skutecznie włączony w ten proces, a teraz oczekuje się od niego po prostu potwierdzenia tego wyboru w drodze zwykłej procedury ustawodawczej.
Parlament Europejski przypomina, że wspólne podejście załączone do podpisanego w 2012 r. wspólnego oświadczenia Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji Europejskiej w sprawie agencji zdecentralizowanych nie jest prawnie wiążące, jak stwierdzono w samym oświadczeniu, oraz że uzgodniono je z zastrzeżeniem uprawnień ustawodawczych instytucji.
W związku z tym Parlament Europejski domaga się przeglądu procedury wyboru nowych siedzib agencji i zaprzestania jej stosowania w obecnej formie w przyszłości.
Ponadto Parlament Europejski pragnie przywołać Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 13 kwietnia 2016 r.1 w sprawie lepszego stanowienia prawa, w którym trzy instytucje zobowiązały się do lojalnej i przejrzystej współpracy, a zarazem przypomina o zapisanej w Traktatach równości obu współprawodawców.
__________________
1Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.”

(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0063/2018).


Wspólna skonsolidowana podstawa opodatkowania osób prawnych (CCCTB) *
PDF 694kWORD 185k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych (CCCTB) (COM(2016)0683 – C8-0471/2016 – 2016/0336(CNS))
P8_TA(2018)0087A8-0051/2018

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2016)0683),

–  uwzględniając art. 115 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0471/2016),

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez parlament Danii, Izbę Reprezentantów Irlandii, Senat Irlandii, Izbę Deputowanych Luksemburga, Izbę Reprezentantów Malty, Pierwszą i Drugą Izbę parlamentu Niderlandów oraz Riksdag, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając art. 78c Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Prawnej (A8-0051/2018),

1.  zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

3.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1
(1)  Przedsiębiorstwa zamierzające prowadzić działalność w innych państwach Unii Europejskiej napotykają poważne przeszkody oraz zniekształcenia rynku wynikające z faktu współistnienia 28 odmiennych systemów podatku od osób prawnych. Struktury planowania podatkowego stają się coraz bardziej wyrafinowane – obejmują coraz nowe jurysdykcje i skutecznie wykorzystują szczegóły techniczne systemu podatkowego lub rozbieżności pomiędzy dwoma lub więcej systemami podatkowymi w celu zredukowania zobowiązań podatkowych przedsiębiorstw. Chociaż sytuacje te unaoczniają słabości o zupełnie odmiennym charakterze, to każda z nich prowadzi do powstania przeszkód utrudniających właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Działanie mające na celu rozwiązanie tych problemów powinno być zatem ukierunkowane na oba typy niedoskonałości rynku.
(1)  Przedsiębiorstwa zamierzające prowadzić działalność w innych państwach Unii Europejskiej napotykają poważne przeszkody oraz zniekształcenia rynku wynikające z faktu współistnienia 28 odmiennych systemów podatku od osób prawnych. W dobie globalizacji i cyfryzacji opodatkowanie u źródła – zwłaszcza kapitału finansowego i intelektualnego – staje się coraz trudniejsze do prześledzenia i coraz łatwiej nim manipulować. Struktury planowania podatkowego stają się coraz bardziej wyrafinowane – obejmują coraz nowe jurysdykcje i skutecznie wykorzystują szczegóły techniczne systemu podatkowego lub rozbieżności pomiędzy dwoma lub więcej systemami podatkowymi w celu zredukowania zobowiązań podatkowych przedsiębiorstw. Powszechna cyfryzacja wielu sektorów gospodarki w połączeniu z szybkim rozwojem gospodarki cyfrowej podważa adekwatność unijnych modeli opodatkowania osób prawnych stworzonych z myślą o tradycyjnych przedsiębiorstwach, dlatego konieczne może być ponowne określenie kryteriów wyceny i obliczania w celu dostosowania ich do działalności handlowej XXI wieku. Chociaż sytuacje te unaoczniają słabości o zupełnie odmiennym charakterze, to każda z nich prowadzi do powstania przeszkód utrudniających właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego i powoduje zakłócenia warunków funkcjonowania dużych oraz małych i średnich przedsiębiorstw. Nowy standard podstawy opodatkowania osób prawnych w Unii powinien zatem służyć usuwaniu tych niedoskonałości rynku, przy poszanowaniu celu, jakim jest jasność i pewność prawa w dłuższej perspektywie czasowej, oraz zasady neutralności podatkowej. Większa spójność krajowych systemów podatkowych przyniesie znaczne zmniejszenie kosztów i obciążeń administracyjnych spoczywających na przedsiębiorstwach prowadzących działalność transgraniczną w Unii. Chociaż polityka podatkowa należy do kompetencji krajowych, art. 115 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wyraźnie stanowi, że Rada powinna – jednomyślnie, z wykorzystaniem specjalnej procedury ustawodawczej oraz po konsultacji z Parlamentem Europejskim i Komitetem Ekonomiczno-Społecznym – przyjąć dyrektywy służące zbliżeniu ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przepisów prawa podatkowego państw członkowskich mających bezpośredni wpływ na tworzenie lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2
(2)  Aby wesprzeć prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, środowisko opodatkowania osób prawnych w Unii należy ukształtować zgodnie z zasadą, że przedsiębiorstwa ponoszą sprawiedliwie przypadającą na nie część obciążeń podatkowych w tej jurysdykcji lub tych jurysdykcjach, gdzie generowane są ich zyski. Konieczne jest zatem ustanowienie mechanizmów zniechęcających przedsiębiorstwa do wykorzystywania rozbieżności między krajowymi systemami podatkowymi w celu zaniżenia swoich zobowiązań podatkowych. Równie ważne jest stymulowanie wzrostu i rozwoju gospodarczego w ramach rynku wewnętrznego przez ułatwianie handlu transgranicznego i inwestycji przedsiębiorstw. W tym celu konieczne jest wyeliminowanie w Unii ryzyka zarówno podwójnego opodatkowania, jak i podwójnego nieopodatkowania poprzez usunięcie rozbieżności pomiędzy współistniejącymi krajowymi systemami podatków od osób prawnych. Należy jednocześnie zapewnić przedsiębiorstwom łatwe do stosowania ramy podatkowe i prawne, których potrzebują, aby rozwijać swoją działalność gospodarczą i rozszerzać ją na inne państwa Unii. W tym kontekście należy także wyeliminować utrzymujące się przypadki dyskryminacji.
(2)  Aby wesprzeć prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, środowisko opodatkowania osób prawnych w Unii należy ukształtować zgodnie z zasadą, że przedsiębiorstwa ponoszą sprawiedliwie przypadającą na nie część obciążeń podatkowych w tej jurysdykcji lub tych jurysdykcjach, gdzie generowane są ich zyski i gdzie mają stały zakład. Ze względu na transformację cyfrową w otoczeniu biznesowym należy zapewnić, że przedsiębiorstwa generujące zyski w państwie członkowskim, w którym nie mają stałego zakładu fizycznego, ale mają w tym państwie członkowskim stały zakład cyfrowy, będą traktowane tak samo jak przedsiębiorstwa mające stały zakład fizyczny. Konieczne jest zatem ustanowienie mechanizmów zniechęcających przedsiębiorstwa do wykorzystywania rozbieżności między krajowymi systemami podatkowymi w celu zaniżenia swoich zobowiązań podatkowych. Równie ważne jest stymulowanie wzrostu i rozwoju gospodarczego w ramach rynku wewnętrznego przez ułatwianie handlu transgranicznego i inwestycji przedsiębiorstw. W tym celu konieczne jest wyeliminowanie w Unii ryzyka zarówno podwójnego opodatkowania, jak i podwójnego nieopodatkowania poprzez usunięcie rozbieżności pomiędzy współistniejącymi krajowymi systemami podatków od osób prawnych. Należy jednocześnie zapewnić przedsiębiorstwom łatwe do stosowania ramy podatkowe i prawne, których potrzebują, aby rozwijać swoją działalność gospodarczą i rozszerzać ją na inne państwa Unii. W tym kontekście należy także wyeliminować utrzymujące się przypadki dyskryminacji. Istotnym elementem systemu CCCTB jest konsolidacja, ponieważ tylko dzięki niej można wyeliminować główne przeszkody podatkowe, jakie napotykają przedsiębiorstwa należące do tej samej grupy prowadzącej w Unii działalność transgraniczną. Konsolidacja wyeliminuje formalności związane z ustalaniem cen transferowych oraz podwójne opodatkowanie podmiotów należących do grupy.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3
(3)  Jak wskazano we wniosku z dnia 16 marca 2011 r. dotyczącym dyrektywy Rady w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych7, system podatku od osób prawnych traktujący Unię jako jednolity rynek w kontekście obliczania podstawy podatku od osób prawnych ułatwiłby prowadzenie transgranicznej działalności przedsiębiorstwom będącym rezydentami w Unii oraz przyczyniłby się do realizacji celu, jakim jest uczynienie Unii bardziej konkurencyjnym miejscem do inwestowania na arenie międzynarodowej. Wniosek z 2011 r. w sprawie CCCTB skupiał się na celu polegającym na ułatwieniu rozszerzania działalności handlowej przedsiębiorstw na terytorium Unii. Obok tego celu należy również zwrócić uwagę, że CCCTB może być bardzo skutecznym narzędziem poprawiającym funkcjonowanie rynku wewnętrznego poprzez zapobieganie praktykom unikania opodatkowania. W tym świetle należy przedstawić ponownie inicjatywę dotyczącą CCCTB, aby uwzględnić – na równi – zarówno aspekt związany z ułatwianiem działalności, jak i funkcję inicjatywy polegającą na przeciwdziałaniu unikaniu podatków. Takie podejście będzie najlepiej służyło celowi, jakim jest zlikwidowanie zakłóceń w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
(3)  Jak wskazano we wniosku z dnia 16 marca 2011 r. dotyczącym dyrektywy Rady w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych7, system podatku od osób prawnych traktujący Unię jako jednolity rynek w kontekście obliczania podstawy podatku od osób prawnych ułatwiłby prowadzenie transgranicznej działalności przedsiębiorstwom będącym rezydentami w Unii oraz przyczyniłby się do realizacji celu, jakim jest uczynienie Unii bardziej konkurencyjnym miejscem do inwestowania na arenie międzynarodowej, zwłaszcza dla małych i średnich przedsiębiorstw. Wniosek z 2011 r. w sprawie CCCTB skupiał się na celu polegającym na ułatwieniu rozszerzania działalności handlowej przedsiębiorstw na terytorium Unii. Obok tego celu należy również zwrócić uwagę, że CCCTB może być bardzo skutecznym narzędziem poprawiającym funkcjonowanie rynku wewnętrznego poprzez zapobieganie praktykom unikania opodatkowania. W tym świetle należy przedstawić ponownie inicjatywę dotyczącą CCCTB, aby uwzględnić – na równi – zarówno aspekt związany z ułatwianiem działalności, jak i funkcję inicjatywy polegającą na przeciwdziałaniu unikaniu podatków. Wprowadzenie CCCTB we wszystkich państwach członkowskich zapewni odprowadzanie podatków w miejscu, gdzie przedsiębiorstwa generują zyski i mają stały zakład. Takie podejście będzie najlepiej służyło celowi, jakim jest zlikwidowanie zakłóceń w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego. Usprawnienie rynku wewnętrznego ma kluczowe znaczenie dla wsparcia wzrostu i tworzenia miejsc pracy. Wprowadzenie CCCTB przyniosłoby większy wzrost gospodarczy i większą liczbę miejsc pracy w Unii dzięki ograniczeniu szkodliwej konkurencji podatkowej między przedsiębiorstwami.
__________________
__________________
7 Wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych, COM(2011)0121 final/2 z 3.10.2011 r.
7 Wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych, COM(2011)0121 final/2 z 3.10.2011.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4
(4)  Zważywszy na konieczność podjęcia szybkiego działania w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zwiększenie – z jednej strony – jego przyjazności dla handlu i inwestycji i – z drugiej strony – jego odporności na praktyki unikania zobowiązań podatkowych, konieczne jest podzielenie ambitnej inicjatywy CCCTB na dwa odrębne wnioski. W ramach pierwszego etapu należy uzgodnić przepisy dotyczące wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych, a dopiero w następnej kolejności zająć się kwestią konsolidacji.
(4)  Zważywszy na konieczność podjęcia szybkiego działania w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zwiększenie – z jednej strony – jego przyjazności dla handlu i inwestycji i – z drugiej strony – jego odporności na praktyki unikania zobowiązań podatkowych, jest bardzo ważne, by zagwarantować jednoczesne wejście w życie dyrektywy w sprawie wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych oraz dyrektywy w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych. Taka zmiana systemu to ważny etap tworzenia rynku wewnętrznego, dlatego jej właściwa realizacja od samego początku wymaga elastyczności. Jako że rynek wewnętrzny obejmuje wszystkie państwa członkowskie, CCCTB należy wprowadzić we wszystkich państwach członkowskich. Jeżeli Rada nie przyjmie jednomyślnej decyzji w sprawie wniosku dotyczącego wprowadzenia CCCTB, Komisja powinna przedstawić nowy wniosek na podstawie art. 116 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Parlament Europejski i Rada stanowią w drodze zwykłej procedury ustawodawczej w celu przyjęcia niezbędnych przepisów. W ostateczności państwa członkowskie powinny nawiązać wzmocnioną współpracę, ze stałą możliwością udziału nieuczestniczących państw członkowskich zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Należy jednak ubolewać, że nie przeprowadzono wystarczająco szczegółowej oceny wniosków dotyczących CCTB i CCCTB, jeśli chodzi o ich wpływ na dochody poszczególnych państw członkowskich z tytułu opodatkowania osób prawnych.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5
(5)  Wiele struktur agresywnego planowania podatkowego ma zwykle miejsce w kontekście transgranicznym, co zakłada, że uczestniczące w nich grupy przedsiębiorstw posiadają pewne minimalne zasoby. Wychodząc z tego założenia, stosowanie przepisów dotyczących CCCTB powinno być obowiązkowe jedynie dla dużych grup, co będzie również zgodne z zasadą proporcjonalności. W tym celu należy określić próg wielkości na podstawie całkowitych skonsolidowanych przychodów grupy, która składa skonsolidowane sprawozdania finansowe. Ponadto, aby lepiej służyć celowi, jakim jest ułatwianie wymiany handlowej i inwestycji na rynku wewnętrznym, powinna istnieć możliwość opcjonalnego stosowania przepisów dotyczących CCCTB także przez grupy, które nie spełniają kryterium progu wielkości.
(5)  Wiele struktur agresywnego planowania podatkowego ma zwykle miejsce w kontekście transgranicznym, co zakłada, że uczestniczące w nich grupy przedsiębiorstw posiadają pewne minimalne zasoby. Wychodząc z tego założenia, stosowanie przepisów dotyczących wspólnej podstawy powinno być początkowo obowiązkowe jedynie dla przedsiębiorstw należących do dużych grup, co będzie również zgodne z zasadą proporcjonalności. W tym celu należy określić wynoszący 750 mln EUR początkowy próg wielkości całkowitych skonsolidowanych przychodów grupy, która składa skonsolidowane sprawozdania finansowe. Ponieważ w niniejszej dyrektywie ustanawia się nowy standard dotyczący podstawy opodatkowania osób prawnych dla wszystkich przedsiębiorstw w Unii, próg ten należy obniżyć do zera w ciągu maksimum siedmiu lat. Aby lepiej służyć celowi, jakim jest ułatwianie wymiany handlowej i inwestycji na rynku wewnętrznym, w początkowej fazie powinna istnieć możliwość opcjonalnego stosowania przepisów dotyczących wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych także przez przedsiębiorstwa, które nie spełniają tych kryteriów.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 a (nowy)
(5a)  Przy zachowaniu pozostałych warunków przejście na wspólną skonsolidowaną podstawę opodatkowania osób prawnych może prowadzić do utraty lub uzyskania dodatkowych dochodów budżetowych przez państwa członkowskie. W celu wyrównania strat powinno się stworzyć tymczasowy mechanizm kompensacyjny, finansowany z nadwyżki budżetowej państw członkowskich, w których nowy system przyniesie wzrost dochodów budżetu państwa. Kompensaty powinny być corocznie dostosowywane, by uwzględnić decyzje podjęte na szczeblu krajowym lub regionalnym przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy. Należy zobowiązać Komisję, by po upływie okresu siedmiu lat przedstawiła wniosek w sprawie zniesienia lub zmiany systemu kompensacyjnego oraz w sprawie określenia pułapów kompensat.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 b (nowy)
(5b)  Aby uniknąć obecnego podziału obciążeń fiskalnych między małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) oraz korporacje wielonarodowe, o którym wspomniano w rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach, wspólna podstawa opodatkowania osób prawnych nie powinna stawiać MŚP w niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej, lecz stwarzać im równe warunki działania. Główny organ podatkowy może zapewnić MŚP niezbędne narzędzia pomagające spełnić administracyjne i organizacyjne warunki przystąpienia do systemu CCCTB.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6
(6)  Ustalenie prawa do skonsolidowanej grupy podatkowej powinno być dokonywane na podstawie dwustopniowego testu w oparciu o kryterium (i) kontroli (ponad 50 % praw głosu) oraz (ii) prawa własności (ponad 75 % kapitału) lub praw do zysków (ponad 75 % praw uprawniających do udziału w zysku). Taki test gwarantowałby istnienie wysokiego stopnia integracji gospodarczej między członkami grupy. Aby zagwarantować integralność systemu, kryteria tych dwóch progów dotyczących kontroli oraz prawa własności lub praw do zysków powinny być spełniane przez cały rok podatkowy; w przeciwnym wypadku przedsiębiorstwo niespełniające tych kryteriów powinno niezwłocznie opuścić daną grupę. Aby zapobiec manipulowaniu wynikami podatkowymi poprzez przystępowanie przedsiębiorstw do grupy i występowanie z niej po krótkim czasie, powinien również istnieć minimalny wymóg dziewięciu kolejnych miesięcy przynależności do grupy.
(6)  Należy zdefiniować pojęcie stałego zakładu w Unii należącego do podatnika będącego rezydentem do celów podatkowych w Unii. Przedsiębiorstwa wielonarodowe zbyt często organizują się tak, by przenosić zyski do systemów podatkowych o korzystniejszych warunkach i wcale nie płacić podatków lub płacić podatki według bardzo niskich stawek. Pojęcie stałego zakładu pozwoli podać precyzyjną i wiążącą definicję kryteriów, które należy spełnić, by wykazać, że dane przedsiębiorstwo wielonarodowe mieści się w danym kraju. Skłoni to przedsiębiorstwa wielonarodowe do płacenia podatków na uczciwych zasadach. Celem ma być zapewnienie jednakowego rozumienia tego pojęcia przez wszystkich zainteresowanych podatników oraz wykluczenie rozbieżności wynikających z odmiennych definicji. Podobnie istotne jest posiadanie wspólnej definicji stałego zakładu znajdującego się w państwie trzecim lub znajdującego w Unii, ale należącego do podatnika, który jest rezydentem do celów podatkowych w państwie trzecim. Jeżeli ustalanie cen transferowych prowadzi do przenoszenia zysków do jurysdykcji o niskich stawkach podatkowych, to preferowany jest system przydzielania zysków za pomocą wzoru podziału. Przyjmując taki system, Unia może wyznaczyć międzynarodowy standard nowoczesnego i wydajnego systemu opodatkowania osób prawnych. Komisja powinna przygotować wytyczne na okres przejściowy, w którym wzór podziału będzie używany równocześnie z innymi metodami podziału zysków w stosunkach z państwami trzecimi, jednak docelowo standardową metodą ustalania zysków powinien być wzór podziału. Komisja powinna przedstawić wniosek w sprawie unijnego modelu konwencji podatkowej, który ostatecznie zastąpi tysiące dwustronnych konwencji zawieranych przez poszczególne państwa członkowskie.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6 a (nowy)
(6a)  Towary cyfrowe są na ogół niezwykle mobilne i niematerialne. Badania pokazują, że sektor cyfrowy w dużym stopniu wykorzystuje praktyki agresywnego planowania podatkowego, ponieważ wiele modeli biznesowych nie wymaga fizycznej infrastruktury do zawierania transakcji z klientami i czerpania z tego zysków. Pozwala to największym przedsiębiorstwom cyfrowym na płacenie znikomych podatków od dochodów. Urzędy skarbowe państw członkowskich tracą miliardy euro z dochodów podatkowych, ponieważ nie są w stanie nałożyć podatków na wielonarodowe przedsiębiorstwa cyfrowe. Aby zaradzić tej realnej niesprawiedliwości społecznej, którą trzeba wyeliminować w trybie pilnym, obowiązujące przepisy o podatku od osób prawnych należy rozszerzyć, by uwzględnić w nich nowe podejście do stałego zakładu cyfrowego, zdefiniowanego na podstawie znacznej obecności cyfrowej. Potrzebne są równe warunki działania podobnych modeli biznesowych, by stawić czoła wyzwaniom podatkowym wynikającym z cyfryzacji, a przy tym nie ograniczać potencjału sektora cyfrowego. Szczególną uwagę należy zwrócić w związku z tym na prowadzone przez OECD prace nad przepisami spójnymi na szczeblu międzynarodowym.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 10
(10)  Wzór podziału skonsolidowanej podstawy opodatkowania powinien uwzględniać trzy równoważne wskaźniki, mianowicie wielkość zatrudnienia, aktywa i obrót według miejsca przeznaczenia. Wskaźniki te powinny odzwierciedlać wyważone podejście do podziału zysków podlegających opodatkowaniu między zainteresowanymi państwami członkowskimi i powinny zapewnić opodatkowanie zysków tam, gdzie zostały one faktycznie osiągnięte. Wielkość zatrudnienia i aktywa powinny być zatem przypisane tym państwom członkowskim, w których wykonywana jest praca się lub ulokowane są aktywa, co nadałoby odpowiednią wagę interesom państwa członkowskiego pochodzenia, podczas gdy obrót powinien być przypisany państwu członkowskiemu przeznaczenia towarów lub usług. Aby uwzględnić różnice w poziomie płac w Unii, a tym samym umożliwić sprawiedliwy podział skonsolidowanej podstawy opodatkowania, wskaźnik zatrudnienia powinien obejmować zarówno koszty wynagrodzeń, jak i liczbę pracowników (tj. każda pozycja odpowiada za połowę wartości wskaźnika) Wskaźnik aktywów, z drugiej strony, powinien obejmować wszystkie rzeczowe aktywa trwałe, ale nie powinien obejmować wartości niematerialnych i prawnych ani aktywów finansowych z powodu ich mobilnego charakteru oraz ryzyka obejścia przepisów niniejszej dyrektywy. W przypadku gdy, z uwagi na wyjątkowe okoliczności, wynik podziału nie odzwierciedla rzetelnie zakresu działalności gospodarczej, w klauzuli ochronnej należy przewidzieć alternatywną metodę przydzielania dochodów.
(10)  Wzór podziału skonsolidowanej podstawy opodatkowania powinien uwzględniać cztery równoważne wskaźniki, mianowicie wielkość zatrudnienia, aktywa, obrót według miejsca przeznaczenia oraz gromadzenie i wykorzystywanie danych osobowych użytkowników usług i platform internetowych („wskaźnik danych”). Wskaźniki te powinny odzwierciedlać wyważone podejście do podziału zysków podlegających opodatkowaniu między zainteresowanymi państwami członkowskimi i powinny zapewnić opodatkowanie zysków tam, gdzie zostały one faktycznie osiągnięte. Wielkość zatrudnienia i aktywa powinny być zatem przypisane tym państwom członkowskim, w których wykonywana jest praca lub ulokowane są aktywa, co nadałoby odpowiednią wagę interesom państwa członkowskiego pochodzenia, podczas gdy obrót powinien być przypisany państwu członkowskiemu przeznaczenia towarów lub usług. Aby uwzględnić różnice w poziomie płac w Unii, a tym samym umożliwić sprawiedliwy podział skonsolidowanej podstawy opodatkowania, wskaźnik zatrudnienia powinien obejmować zarówno koszty wynagrodzeń, jak i liczbę pracowników (tj. każda pozycja odpowiada połowie wartości wskaźnika). Wskaźnik aktywów, z drugiej strony, powinien obejmować tylko rzeczowe aktywa trwałe. W przypadku gdy, z uwagi na wyjątkowe okoliczności, wynik podziału nie odzwierciedla rzetelnie zakresu działalności gospodarczej, w klauzuli ochronnej należy przewidzieć alternatywną metodę przydzielania dochodów.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 10 a (nowy)
(10a)  Wzór podziału skonsolidowanej podstawy opodatkowania musi w pełni odzwierciedlać działalność gospodarczą prowadzoną w poszczególnych państwach członkowskich, przy należytym i pełnym uwzględnieniu ewentualnych znacznych różnic gospodarczych między nimi. Jeżeli podział uzyskany w wyniku zastosowania wzoru nie jest zrównoważony i nie odzwierciedla działalności gospodarczej, sytuacji tej może zaradzić mechanizm rozstrzygania sporów. W świetle powyższego Komisja powinna rozważyć możliwość stworzenia mechanizmu rozstrzygania sporów, by zapewnić właściwe rozstrzyganie sporów z udziałem różnych państw członkowskich.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 11
(11)  Ze względu na swoją specyfikę niektóre sektory, np. sektor usług finansowych i ubezpieczeń, sektor ropy i gazu oraz sektor żeglugi morskiej i transportu lotniczego potrzebują dostosowanego do nich wzoru podziału skonsolidowanej podstawy opodatkowania.
skreśla się
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 14
(14)  Niniejsza dyrektywa opiera się na dyrektywie Rady 2016/xx/UE w sprawie wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych (która ustanawia wspólny zbiór przepisów dotyczących podatku od osób prawnych do celów obliczania podstawy opodatkowania) i skupia się na konsolidacji wyników podatkowych w ramach grupy. Dlatego też niezbędne jest uwzględnienie wzajemnego oddziaływania na siebie tych dwóch instrumentów prawnych i ułatwianie przechodzenia niektórych elementów podstawy opodatkowania do nowych ram stosowanych wobec grupy. Elementy te powinny obejmować w szczególności ograniczenie możliwości odliczania odsetek, odstąpienie od zwolnienia na rzecz metody zaliczenia oraz przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych, jak również rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych.
(14)  Niniejsza dyrektywa opiera się na dyrektywie Rady 2016/xx/UE w sprawie wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych (która ustanawia wspólny zbiór przepisów dotyczących podatku od osób prawnych do celów obliczania podstawy opodatkowania) i skupia się na konsolidacji wyników podatkowych w ramach grupy. Dlatego też niezbędne jest uwzględnienie wzajemnego oddziaływania na siebie tych dwóch instrumentów prawnych i ułatwianie przechodzenia niektórych elementów podstawy opodatkowania do nowych ram stosowanych wobec grupy. Elementy te powinny obejmować w szczególności ograniczenie możliwości odliczania odsetek, odstąpienie od zwolnienia na rzecz metody zaliczenia oraz przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych, jak również rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wprowadzenia dodatkowych środków przeciwdziałających unikaniu opodatkowania, by ograniczyć negatywne skutki przenoszenia zysków do państw trzecich stosujących niskie stawki podatkowe.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16
(16)  W celu uzupełnienia lub zmiany niektórych, innych niż istotne, elementów niniejszej dyrektywy należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do (i) uwzględnienia zmian w przepisach państw członkowskich dotyczących formy prawnej przedsiębiorstw oraz podatków od osób prawnych i odpowiedniej zmiany załączników I i II; (ii) określenia dodatkowych definicji; oraz (iii) uzupełnienia przepisu w sprawie ograniczenia możliwości odliczania odsetek przepisami zapobiegającymi fragmentacji, aby lepiej zapobiegać ryzyku unikania opodatkowania, które mogłoby się pojawić w ramach grupy. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(16)  W celu uzupełnienia lub zmiany niektórych, innych niż istotne, elementów niniejszej dyrektywy należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do (i) uwzględnienia zmian w przepisach państw członkowskich dotyczących formy prawnej przedsiębiorstw oraz podatków od osób prawnych i odpowiedniej zmiany załączników I i II; (ii) określenia dodatkowych definicji; (iii) uzupełnienia przepisu w sprawie ograniczenia możliwości odliczania odsetek przepisami zapobiegającymi fragmentacji, aby lepiej zapobiegać ryzyku unikania opodatkowania, które mogłoby się pojawić w ramach grupy, oraz (iv) wydania wytycznych na okres przejściowy, w którym wzór podziału będzie stosowany równocześnie z innymi metodami podziału zysków w kontaktach z państwami trzecimi. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby uwzględniała przygotowywaną co roku rezolucję Parlamentu Europejskiego. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 17
(17)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszej dyrektywy Komisji należy powierzyć uprawnienia wykonawcze (i) do corocznego przyjmowania wykazu form prawnych przedsiębiorstw z państw trzecich, które są zbliżone do form prawnych spółek wyszczególnionych w załączniku I; (ii) do określania szczegółowych przepisów dotyczących obliczania wskaźnika zatrudnienia, wskaźnika aktywów i wskaźnika obrotu, przyporządkowania do poszczególnych wskaźników pracowników i kosztów wynagrodzeń, aktywów oraz obrotu oraz wyceny aktywów; (iii) do przyjmowania aktu ustanawiającego standardowy wzór zawiadomienia o utworzeniu grupy; oraz (iv) do ustanawiania przepisów dotyczących składania drogą elektroniczną skonsolidowanej deklaracji podatkowej, wzoru skonsolidowanej deklaracji podatkowej, wzoru deklaracji podatkowej samodzielnego podatnika oraz wymaganych dokumentów potwierdzających. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/201112.
(17)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszej dyrektywy Komisji należy powierzyć uprawnienia wykonawcze (i) do corocznego przyjmowania wykazu form prawnych przedsiębiorstw z państw trzecich, które są zbliżone do form prawnych spółek wyszczególnionych w załączniku I; (ii) do określania szczegółowych przepisów dotyczących obliczania wskaźnika zatrudnienia, wskaźnika aktywów, wskaźnika obrotu i wskaźnika danych, przyporządkowania do poszczególnych wskaźników pracowników i kosztów wynagrodzeń, gromadzonych i wykorzystywanych danych osobowych, aktywów i obrotu oraz wyceny aktywów; (iii) do przyjmowania aktu ustanawiającego standardowy wzór zawiadomienia o utworzeniu grupy; oraz (iv) do ustanawiania przepisów dotyczących składania drogą elektroniczną skonsolidowanej deklaracji podatkowej, wzoru skonsolidowanej deklaracji podatkowej, wzoru deklaracji podatkowej samodzielnego podatnika oraz wymaganych dokumentów potwierdzających. Komisja powinna opracować jednolite formaty deklaracji podatkowych we współpracy z organami podatkowymi państw członkowskich. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/201112.
__________________
__________________
12 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
12 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 18
(18)  Ponieważ celów niniejszej dyrektywy, to jest poprawy funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zapobieganie międzynarodowym praktykom unikania opodatkowania i ułatwienia przedsiębiorstwom prowadzenia działalności transgranicznej na terenie Unii, nie można w wystarczającym stopniu osiągnąć w drodze niejednolitych działań podejmowanych indywidualnie przez państwa członkowskie, ponieważ do ich osiągnięcia konieczne są działania skoordynowane, a z uwagi na fakt, że dyrektywa dotyczy niedoskonałości rynku wewnętrznego wynikających ze współistnienia różnych krajowych systemów podatku od osób prawnych, które mają wpływ na rynek wewnętrzny i zniechęcają do działalności transgranicznej, możliwe jest lepsze osiągnięcie tych celów na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów, zwłaszcza w świetle faktu, że jej zakres obowiązkowego stosowania jest ograniczony do grup przekraczających określony próg wielkości.
(18)  Ponieważ celów niniejszej dyrektywy, to jest poprawy funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zapobieganie międzynarodowym praktykom unikania opodatkowania i ułatwienia przedsiębiorstwom, zwłaszcza MŚP, prowadzenia działalności transgranicznej na terenie Unii, nie można w wystarczającym stopniu osiągnąć w drodze niejednolitych działań podejmowanych indywidualnie przez państwa członkowskie, ponieważ do ich osiągnięcia konieczne są działania skoordynowane, a z uwagi na fakt, że dyrektywa dotyczy niedoskonałości rynku wewnętrznego wynikających ze współistnienia różnych krajowych systemów podatku od osób prawnych, które mają wpływ na rynek wewnętrzny i zniechęcają do działalności transgranicznej, możliwe jest lepsze osiągnięcie tych celów na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów, zwłaszcza w świetle faktu, że jej zakres obowiązkowego stosowania jest ograniczony do grup przekraczających określony próg wielkości.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 20
(20)  Komisja powinna zostać zobowiązana do oceny wdrożenia niniejszej dyrektywy cztery lata po jej wejściu w życie i przedstawienia Radzie sprawozdania dotyczącego jej działania. Państwa członkowskie powinny być zobowiązane do przekazania Komisji tekstu przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
(20)  Z uwagi na fakt, że niniejsza dyrektywa wprowadza istotne zmiany w zasadach opodatkowania osób prawnych, Komisja powinna zostać zobowiązana do przeprowadzenia dogłębnej oceny wdrożenia niniejszej dyrektywy po pięciu latach od jej wejścia w życie oraz do przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania dotyczącego jej funkcjonowania. To sprawozdanie z wdrożenia powinno zawierać co najmniej następujące elementy: wpływ systemu opodatkowania przewidzianego w niniejszej dyrektywie na dochody państw członkowskich, jego zalety i wady z punktu widzenia MŚP, wpływ na sprawiedliwy podział pobieranego podatku przez poszczególne państwa członkowskie, wpływ na cały rynek wewnętrzny ze szczególnym uwzględnieniem ewentualnego zakłócenia konkurencji między przedsiębiorstwami podlegającymi nowym zasadom ustanowionym w niniejszej dyrektywie oraz liczbę przedsiębiorstw objętych zakresem dyrektywy w okresie przejściowym. Komisja powinna zostać zobowiązana do dokonania przeglądu stosowania niniejszej dyrektywy po dziesięciu latach od jej wejścia w życie i do przedstawienia Radzie sprawozdania dotyczącego jej funkcjonowania. Państwa członkowskie powinny być zobowiązane do przekazania Komisji tekstu przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 20 a (nowy)
(20a)  Aby doprowadzić do pełnej i spójnej konsolidacji oraz zapobiec powstaniu nowych możliwości arbitrażu wynikających z rozbieżności rachunkowych między państwami członkowskimi, należy przyjąć jasne, spójne i obiektywne kryteria obliczania skonsolidowanej podstawy opodatkowania. W tym celu Komisja powinna zaproponować niezbędne dostosowania do odnośnych przepisów niniejszej dyrektywy w odniesieniu do określania i obliczania skonsolidowanej podstawy opodatkowania.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 20 b (nowy)
(20b)  Komisja powinna wziąć pod uwagę inne badania analizujące możliwy wpływ CCCTB na dochody z podatków od osób prawnych w poszczególnych państwach członkowskich oraz potencjalnie gorszą pozycję konkurencyjną Unii względem państw trzecich.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1
1.  Niniejszą dyrektywą ustanawia się system konsolidacji podstaw opodatkowania, o którym mowa w dyrektywie Rady 2016/xx/UE14, przedsiębiorstw będących członkami grupy oraz określa przepisy dotyczące przydzielania wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych państwom członkowskim i administrowania nią przez krajowe organy podatkowe.
1.  Niniejszą dyrektywą ustanawia się wspólną podstawę opodatkowania w Unii niektórych przedsiębiorstw oraz przepisy dotyczące obliczania tej podstawy, w tym przepisy dotyczące środków służących zwalczaniu unikania opodatkowania oraz środków dotyczących międzynarodowego wymiaru proponowanego systemu podatkowego.
_______________
14 [pełen tytuł dyrektywy (Dz.U. L [ ] z [ ], s. [ ])].
Poprawka 21
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 1 – wprowadzenie
1.  Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się do przedsiębiorstw utworzonych na podstawie prawa państwa członkowskiego, w tym stałych zakładów tych przedsiębiorstw w innych państwach członkowskich, spełniających wszystkie poniższe warunki:
1.  Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się do przedsiębiorstw utworzonych na podstawie prawa państwa członkowskiego, w tym stałych zakładów i stałych zakładów cyfrowych tych przedsiębiorstw w innych państwach członkowskich, spełniających wszystkie poniższe warunki:
Poprawka 22
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera c
c)  przedsiębiorstwo wchodzi w skład skonsolidowanej grupy do celów rachunkowości finansowej, której skonsolidowane przychody przekroczyły 750 000 000 EUR w roku obrotowym poprzedzającym dany rok obrotowy;
c)  przedsiębiorstwo wchodzi w skład skonsolidowanej grupy do celów rachunkowości finansowej, której skonsolidowane przychody przekroczyły 750 000 000 EUR w roku obrotowym poprzedzającym dany rok obrotowy; Próg ten zostanie obniżony do zera w ciągu maksymalnie siedmiu lat;
Poprawka 23
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 3
3.  Przedsiębiorstwo, które spełnia warunki określone w ust. 1 lit. a), b) i d), ale nie spełnia warunków określonych w lit. c) tego ustępu, może zdecydować się, również w odniesieniu do swoich stałych zakładów znajdujących się w innych państwach członkowskich, na stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy przez okres pięciu lat podatkowych. Okres ten jest automatycznie przedłużany na kolejne okresy pięciu lat podatkowych, chyba że złożono zawiadomienie o rezygnacji, o którym mowa w art. 47 akapit drugi. Warunki określone w ust. 1 lit. a), b) i d) muszą być spełnione za każdym razem, gdy ma miejsce przedłużenie.
3.  Przedsiębiorstwo, które spełnia warunki określone w ust. 1 lit. a), b) i d), ale nie spełnia warunków określonych w lit. c) tego ustępu, może zdecydować się, również w odniesieniu do swoich stałych zakładów znajdujących się w innych państwach członkowskich, na stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 4
4.  Przepisy niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania do przedsiębiorstw żeglugowych objętych specjalnym systemem podatkowym. Przedsiębiorstwa żeglugowe objęte specjalnym systemem podatkowym są uwzględniane do celów określania przedsiębiorstw należących do tej samej grupy, o której mowa w art. 5 i 6.
skreśla się
Poprawka 25
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 23
(23)  „skonsolidowana podstawa opodatkowania” oznacza wynik sumowania podstaw opodatkowania wszystkich członków grupy obliczonych zgodnie z dyrektywą 2016/xx/UE;
(23)  „skonsolidowana podstawa opodatkowania” oznacza skonsolidowany dochód netto członków grupy podlegający opodatkowaniu, obliczony w oparciu o spójne zasady rachunkowości mające zastosowanie do wszystkich członków grupy zgodnie z dyrektywą 2016/xx/UE;
Poprawka 26
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 28 a (nowy)
(28a)  „wskaźnik danych” oznacza gromadzenie i wykorzystywanie danych osobowych użytkowników usług i platform internetowych do celów handlowych w przynajmniej jednym państwie członkowskim;
Poprawka 27
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 3
3.  Jeżeli miejsce faktycznego zarządu członka grupy żeglugowej lub członka grupy prowadzącego działalność w zakresie transportu wodnego śródlądowego znajduje się na pokładzie statku lub łodzi, członka grupy uznaje się za rezydenta do celów podatkowych w państwie członkowskim portu macierzystego statku lub łodzi, a w przypadku braku takiego portu macierzystego – w państwie członkowskim, w którym rezydentem do celów podatkowych jest agent statku lub łodzi.
skreśla się
Poprawka 28
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 4
4.  Podatnik będący rezydentem podlega opodatkowaniu podatkiem od osób prawnych w odniesieniu do wszystkich dochodów osiąganych z dowolnego źródła znajdującego się w państwie członkowskim, w którym jest rezydentem do celów podatkowych, lub poza nim.
4.  Podatnik będący rezydentem podlega opodatkowaniu podatkiem od osób prawnych w odniesieniu do wszystkich dochodów osiąganych z dowolnej działalności w państwie członkowskim, w którym jest rezydentem do celów podatkowych, lub poza nim.
Poprawka 29
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 5
5.  Podatnik niebędący rezydentem podlega opodatkowaniu podatkiem od osób prawnych w odniesieniu do wszystkich dochodów osiąganych z działalności prowadzonej za pośrednictwem stałego zakładu w państwie członkowskim.
5.  Podatnik niebędący rezydentem podlega opodatkowaniu podatkiem od osób prawnych w odniesieniu do wszystkich dochodów osiąganych z działalności prowadzonej za pośrednictwem stałego zakładu, w tym stałego zakładu cyfrowego, w danym państwie członkowskim. Stały zakład cyfrowy podatnika określa się zgodnie z warunkami i kryteriami wymienionymi w art. 5 dyrektywy Rady ... w sprawie wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych1a.
_______________
1a Dyrektywa Rady ... w sprawie wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych (Dz.U. L ... z ..., s. ...).
Poprawka 30
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 5 – ustęp 1 – litera a
a)  więcej niż 50 % praw głosu; oraz
(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)
Poprawka 31
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 6 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Stałe zakłady obejmują stałe zakłady cyfrowe zgodnie z warunkami i kryteriami wymienionymi w art. 5 dyrektywy Rady ... w sprawie wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych1a.
_______________
1a Dyrektywa Rady ... w sprawie wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych (Dz.U. L ... z ..., s. ...).
Poprawka 32
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 7 – ustęp 1
1.  Podstawy opodatkowania wszystkich członków grupy są sumowane, aby uzyskać skonsolidowaną podstawę opodatkowania.
1.  Podstawę opodatkowania skonsolidowanej grupy ustala się, jak gdyby to był jeden podmiot. W tym celu ponownie oblicza się zagregowaną podstawę opodatkowania grupy tak, aby wyeliminować wszystkie zyski lub straty, w tym te będące wynikiem wszelkich transakcji dowolnego rodzaju dokonywanych między co najmniej dwoma podmiotami w ramach grupy.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 7 – ustęp 2
2.  Jeżeli skonsolidowana podstawa opodatkowania ma wartość ujemną, stratę przenosi się na kolejne okresy i kompensuje z pierwszą kolejną dodatnią podstawą opodatkowania. Jeżeli skonsolidowana podstawa opodatkowania ma wartość dodatnią, przydziela się ją zgodnie z rozdziałem VIII.
2.  Jeżeli skonsolidowana podstawa opodatkowania ma wartość ujemną, stratę przenosi się na kolejne okresy i kompensuje z pierwszą kolejną dodatnią podstawą opodatkowania przez okres maksymalnie pięciu lat. Jeżeli skonsolidowana podstawa opodatkowania ma wartość dodatnią, przydziela się ją zgodnie z rozdziałem VIII.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 2
2.  Grupy stosują jednolitą i należycie udokumentowaną metodę ewidencjonowania transakcji wewnątrz grupy. Zmiany tej metody grupy mogą dokonać wyłącznie z ważnych względów handlowych i wyłącznie na początku roku podatkowego.
2.  Grupy stosują jednolitą i należycie udokumentowaną metodę ewidencjonowania transakcji wewnątrz grupy. Zmiany tej metody grupy mogą dokonać wyłącznie z ważnych względów handlowych i wyłącznie na początku roku podatkowego. Wszystkie takie transakcje zostają wyłączone z podstawy opodatkowania będącej wynikiem konsolidacji przeprowadzonej na podstawie art. 7 ust. 1.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 3
3.  Metoda ewidencjonowania transakcji wewnątrz grupy musi umożliwiać określenie wszystkich przeniesień i całego obrotu wewnątrz grupy według najniższego kosztu dla aktywów niepodlegających amortyzacji lub według wartości dla celów podatkowych w przypadku aktywów podlegających amortyzacji.
skreśla się
Poprawka 36
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 4
4.  Przeniesienia wewnątrz grupy nie zmieniają statusu wartości niematerialnych i prawnych wytworzonych we własnym zakresie.
skreśla się
Poprawka 37
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 23 – ustęp 1 – akapit 1
W przypadku gdy w wyniku reorganizacji przedsiębiorstw jedna grupa lub większa ich liczba czy też dwóch członków grupy lub większa ich liczba staną się częścią innej grupy, wszelkie nierozliczone straty uprzednio istniejącej grupy lub grup przydziela się każdemu członkowi grupy zgodnie z rozdziałem VIII i na podstawie wskaźników na koniec roku podatkowego, w którym nastąpiła reorganizacja przedsiębiorstw. Nierozliczone straty uprzednio istniejącej grupy lub grup przenosi się na przyszłe okresy.
W przypadku gdy w wyniku reorganizacji przedsiębiorstw jedna grupa lub większa ich liczba czy też dwóch członków grupy lub większa ich liczba staną się częścią innej grupy, wszelkie nierozliczone straty uprzednio istniejącej grupy lub grup przydziela się każdemu członkowi grupy zgodnie z rozdziałem VIII i na podstawie wskaźników na koniec roku podatkowego, w którym nastąpiła reorganizacja przedsiębiorstw. Nierozliczone straty uprzednio istniejącej grupy lub grup przenosi się na przyszłe okresy przez okres maksymalnie pięciu lat.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 23 – ustęp 2
2.  W przypadku połączenia, w rozumieniu art. 2 lit. a) ppkt (i) oraz (ii) dyrektywy Rady 2009/133/WE15, dwóch głównych podatników lub większej ich liczby wszelkie nierozliczone straty grupy przydziela się jej członkom zgodnie z rozdziałem VIII na podstawie wskaźników obowiązujących na koniec roku podatkowego, w którym doszło do połączenia. Nierozliczone straty przenosi się na przyszłe okresy.
2.  W przypadku połączenia, w rozumieniu art. 2 lit. a) ppkt (i) oraz (ii) dyrektywy Rady 2009/133/WE15, dwóch głównych podatników lub większej ich liczby wszelkie nierozliczone straty grupy przydziela się jej członkom zgodnie z rozdziałem VIII na podstawie wskaźników obowiązujących na koniec roku podatkowego, w którym doszło do połączenia. Nierozliczone straty przenosi się na przyszłe okresy przez okres maksymalnie pięciu lat.
__________________
__________________
15 Dyrektywa Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego (Dz.U. L 310 z 25.11.2009, s. 34).
15 Dyrektywa Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego (Dz.U. L 310 z 25.11.2009, s. 34).
Poprawka 39
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 28 – ustęp 1 – akapit 1
Skonsolidowaną podstawę opodatkowania dzieli się między członków grupy w każdym roku podatkowym w oparciu o wzór podziału. Przy ustalaniu przydzielonego udziału członka grupy A stosuje się następujący wzór, w którym równą wagę przypisuje się wskaźnikowi obrotu, zatrudnienia i aktywów:
Skonsolidowaną podstawę opodatkowania dzieli się między członków grupy w każdym roku podatkowym w oparciu o wzór podziału. Przy ustalaniu przydzielonego udziału członka grupy A stosuje się następujący wzór, w którym wskaźnikom obrotu, zatrudnienia, aktywów i wskaźnikowi danych przypisuje się równą wagę:
Poprawka 40
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 28 – ustęp 1 – wzór

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Poprawka 41
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 28 – ustęp 1 – akapit 1 a (nowy)
W przypadku gdy co najmniej jeden wskaźnik nie ma zastosowania ze względu na charakter działalności podatnika, wszystkie pozostałe mające zastosowanie wskaźniki powinny zostać proporcjonalnie ponownie zważone we wzorze podziału tak, aby każdy mający zastosowanie wskaźnik miał bezwzględnie równą wagę.
Poprawka 42
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 28 – ustęp 5
5.  Przy ustalaniu przydzielonego udziału członka grupy równą wagę przypisuje się wskaźnikowi obrotu, zatrudnienia i aktywów.
5.  Przy ustalaniu przydzielonego udziału członka grupy wskaźnikom obrotu, zatrudnienia, aktywów i wskaźnikowi danych przypisuje się równą wagę.
Poprawka 43
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 28 – ustęp 5 a (nowy)
5a.  Wskaźnik danych składa się w połowie z całkowitej ilości danych osobowych użytkowników usług i platform internetowych zgromadzonych w każdym państwie członkowskim przez członka grupy (w liczniku) oraz całkowitej ilości danych osobowych użytkowników usług i platform internetowych zgromadzonych w każdym państwie członkowskim przez grupę (w mianowniku), a w połowie z całkowitej ilości danych osobowych użytkowników usług i platform internetowych wykorzystywanych w każdym państwie członkowskim przez członka grupy (w liczniku) oraz całkowitej ilości danych osobowych użytkowników usług i platform internetowych wykorzystywanych w każdym państwie członkowskim przez grupę (w mianowniku).
Poprawka 44
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 28 – ustęp 5 b (nowy)
5b.  Ilość zgromadzonych danych osobowych zgodnie ze wskaźnikiem danych oblicza się na koniec roku podatkowego w każdym państwie członkowskim.
Poprawka 45
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 28 – ustęp 5 c (nowy)
5c.  Definicję gromadzenia i wykorzystywania danych osobowych do celów handlowych w kontekście wskaźnika danych określa się zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679.
Poprawka 46
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 29
Artykuł 29
skreśla się
Klauzula ochronna
Jeżeli główny podatnik lub właściwy organ uznają, że wynik podziału skonsolidowanej podstawy opodatkowania przypisany członkowi grupy nie odzwierciedla rzetelnie zakresu jego działalności gospodarczej, główny podatnik lub właściwy organ może, w drodze wyjątku od zasady określonej w art. 28, zażądać zastosowania alternatywnej metody obliczania udziału podatków każdego członka grupy. Metodę alternatywną stosuje się wyłącznie, jeżeli w wyniku konsultacji między właściwymi organami i, w stosownym przypadku, rozmów prowadzonych zgodnie z art. 77 i 78 wszystkie te organy wyrażą na nią zgodę. Państwo członkowskie głównego organu podatkowego informuje Komisję o zastosowanej metodzie alternatywnej.
Poprawka 47
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 38 – ustęp 1
1.  Przychody ze sprzedaży towarów uwzględnia się we wskaźniku obrotu członka grupy położonego w państwie członkowskim, w którym kończy się wysyłka lub transport towarów do nabywającej je osoby. W przypadku niemożności ustalenia tego miejsca przychody ze sprzedaży towarów przypisuje się członkowi grupy położonemu w państwie członkowskim, w którym po raz ostatni możliwe było ustalenie lokalizacji towarów.
1.  Przychody ze sprzedaży towarów uwzględnia się we wskaźniku obrotu członka grupy położonego w państwie członkowskim, w którym kończy się wysyłka lub transport towarów do nabywającej je osoby. W przypadku niemożności ustalenia tego miejsca lub braku powiązania podatkowego członka grupy z przychodami podlegającymi opodatkowaniu przychody ze sprzedaży towarów przypisuje się członkowi grupy położonemu w państwie członkowskim, w którym po raz ostatni możliwe było ustalenie lokalizacji towarów.
Poprawka 48
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 43
Artykuł 43
skreśla się
Żegluga morska, transport wodny śródlądowy i transport lotniczy
Przychody, koszty oraz inne podlegające odliczeniu pozycje członka grupy, którego podstawowa działalność polega na eksploatacji statków lub statków powietrznych w ruchu międzynarodowym lub eksploatacji łodzi biorących udział w transporcie wodnym śródlądowym, wyłącza się ze skonsolidowanej podstawy opodatkowania i nie dzieli się ich według reguł określonych w art. 28. Zamiast tego przychody, koszty oraz inne pozycje podlegające odliczeniu przypisuje się temu członkowi grupy dla każdej transakcji z osobna i podlegają one korekcie cen zgodnie z art. 56 dyrektywy 2016/xx/UE.
Udziały posiadane w członku grupy i udziały posiadane przez członka grupy uwzględnia się w celu określenia istnienia grupy, o której mowa w art. 5 i 6.
Poprawka 49
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 46 – ustęp 2
2.  Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje wszystkich członków grupy, z wyjątkiem przedsiębiorstw żeglugowych, o których mowa w art. 2 ust. 4.
2.  Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje wszystkich członków grupy.
Poprawka 50
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 48 – ustęp 2
Komisja może przyjąć akt ustanawiający standardowy wzór zawiadomienia o utworzeniu grupy. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 77 ust. 2.
Komisja przyjmuje akt ustanawiający standardowy wzór zawiadomienia o utworzeniu grupy. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 77 ust. 2.
Poprawka 51
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 55 – akapit 1
Komisja może przyjąć akty określające przepisy dotyczące składania drogą elektroniczną skonsolidowanej deklaracji podatkowej, dotyczące wzoru skonsolidowanej deklaracji podatkowej, wzoru deklaracji podatkowej samodzielnego podatnika oraz wymaganych dokumentów potwierdzających. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 77 ust. 2.
Komisja przyjmuje akty określające przepisy dotyczące składania drogą elektroniczną skonsolidowanej deklaracji podatkowej, dotyczące wzoru skonsolidowanej deklaracji podatkowej, wzoru deklaracji podatkowej samodzielnego podatnika oraz wymaganych dokumentów potwierdzających. Komisja opracowuje takie jednolite formaty deklaracji podatkowej we współpracy z administracjami podatkowymi państw członkowskich. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 77 ust. 2.
Poprawka 52
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 65 – ustęp 1
1.  Jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego, w którym członek grupy jest rezydentem do celów podatkowych lub w którym znajduje się jako stały zakład, nie zgadza się z decyzją głównego organu podatkowego podjętą na podstawie art. 49 lub art. 56 ust. 2 lub 4 lub art. 56 ust. 5 akapit drugi, może zakwestionować tę decyzję przed sądami państwa członkowskiego głównego organu podatkowego w terminie trzech miesięcy.
1.  Jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego, w którym członek grupy jest rezydentem do celów podatkowych lub w którym znajduje się jako stały zakład, w tym w postaci stałego zakładu cyfrowego, nie zgadza się z decyzją głównego organu podatkowego podjętą na podstawie art. 49 lub art. 56 ust. 2 lub 4 lub art. 56 ust. 5 akapit drugi, może zakwestionować tę decyzję przed sądami państwa członkowskiego głównego organu podatkowego w terminie trzech miesięcy.
Poprawka 53
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 65 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Komisja zbada, czy dzięki ustanowieniu mechanizmu rozstrzygania sporów zwiększy się skuteczność i efektywność rozstrzygania sporów między państwami członkowskimi. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na ten temat, a w stosownym przypadku dołączy do niego wniosek ustawodawczy.
Poprawka 54
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 67 – ustęp 1
1.  Odwołania od zmienionych wymiarów podatkowych lub wymiarów podatkowych sporządzonych na podstawie art. 54 rozpatruje organ administracyjny, który zgodnie z prawem państwa członkowskiego głównego organu podatkowego jest właściwy do rozpatrywania odwołań w pierwszej instancji. Ten organ administracyjny musi być niezależny od organów podatkowych w państwie członkowskim głównego organu podatkowego. Jeżeli w danym państwie członkowskim nie ma takiego organu administracyjnego, główny podatnik może wnieść odwołanie bezpośrednio do sądu.
1.  Odwołania od zmienionych wymiarów podatkowych lub wymiarów podatkowych sporządzonych na podstawie art. 54 rozpatruje organ administracyjny, który zgodnie z prawem państwa członkowskiego głównego organu podatkowego jest właściwy do rozpatrywania odwołań w pierwszej instancji. Ten organ administracyjny musi być niezależny od organów podatkowych w państwie członkowskim głównego organu podatkowego. Jeżeli w danym państwie członkowskim nie ma takiego organu administracyjnego lub jeżeli taka będzie wola głównego podatnika, główny podatnik może wnieść odwołanie bezpośrednio do sądu.
Poprawka 55
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 67 – ustęp 5
5.  Organ administracyjny, o którym mowa w ust. 1, rozstrzyga odwołanie w terminie sześciu miesięcy. Jeżeli główny podatnik nie otrzyma decyzji w tym terminie, decyzję głównego organu podatkowego uznaje się za potwierdzoną.
5.  W razie wpłynięcia odwołania organ administracyjny, o którym mowa w ust. 1, rozstrzyga odwołanie w terminie sześciu miesięcy. Jeżeli główny podatnik nie otrzyma decyzji w tym terminie, decyzję głównego organu podatkowego uznaje się za potwierdzoną.
Poprawka 56
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 69 – ustęp 2
2.  Tam gdzie ma zastosowanie ust. 1, nadwyżka kosztów finansowania zewnętrznego i wskaźnik EBITDA są obliczane na poziomie grupy, z uwzględnieniem wyników wszystkich członków grupy. Kwotę 3 000 000 EUR, o której mowa w art. 13 dyrektywy 2016/xx/UE, zwiększa się do 5 000 000.
2.  Tam gdzie ma zastosowanie ust. 1, nadwyżka kosztów finansowania zewnętrznego i wskaźnik EBITDA są obliczane na poziomie grupy, z uwzględnieniem wyników wszystkich członków grupy. Kwotę 1 000 000 EUR, o której mowa w art. 13 dyrektywy 2016/xx/UE, zwiększa się do 5 000 000.
Poprawka 57
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 71
Artykuł 71
skreśla się
Mechanizm kompensowania strat i wyrównanie
1.  Artykuł 41 dyrektywy 2016/xx/UE dotyczący mechanizmu kompensowania strat i wyrównania automatycznie przestaje obowiązywać z chwilą wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
2.  Przeniesione straty, które w momencie wejścia w życie niniejszej dyrektywy nie zostały jeszcze wyrównane, pozostają przy podatniku, na którego zostały przeniesione.
Poprawka 58
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 72 – akapit 1
Do celów niniejszej dyrektywy odniesienie w art. 53 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2016/xx/UE do ustawowej stawki podatku od osób prawnych, którą zostałby objęty podatnik, nie ma zastosowania i zastępuje się je średnią ustawową stawką podatku od osób prawnych mającą zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się przepisy dotyczące zmiany metody eliminacji podwójnego opodatkowania, zawarte w art. 53 dyrektywy 2016/xx/UE.
Poprawka 59
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 73 – akapit 1
Do celów niniejszej dyrektywy zakres przepisów dotyczących kontrolowanych przedsiębiorstw zagranicznych na mocy art. 59 dyrektywy 2016/xx/UE ogranicza się do stosunków między członkami grupy i podmiotami będącymi rezydentami do celów podatkowych w państwie trzecim lub między stałymi zakładami położonymi w państwie trzecim.
Do celów niniejszej dyrektywy zakres przepisów dotyczących kontrolowanych przedsiębiorstw zagranicznych na mocy art. 59 dyrektywy 2016/xx/UE ogranicza się do stosunków między członkami grupy i podmiotami będącymi rezydentami do celów podatkowych w państwie trzecim lub między stałymi zakładami, w tym stałymi zakładami cyfrowymi, umiejscowionymi w państwie trzecim.
Poprawka 60
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 74 – akapit 1
Do celów niniejszej dyrektywy zakres przepisów dotyczących rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych określonych w art. 61 dyrektywy 2016/xx/UE ogranicza się do stosunków pomiędzy członkami grupy a podmiotami niebędącymi członkami grupy, które są przedsiębiorstwami powiązanymi, o których mowa w art. 56 dyrektywy 2016/xx/UE.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się zakres przepisów dotyczących rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych i powiązanych uzgodnień określony w art. 61 dyrektywy 2016/xx/UE.
Poprawka 61
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 76
Artykuł 76
Artykuł 76
Informowanie Parlamentu Europejskiego
Informowanie Parlamentu Europejskiego
1.  Parlament Europejski zorganizuje konferencję międzyparlamentarną w celu dokonania oceny systemu CCCTB, przy uwzględnieniu wyników dyskusji prowadzonych na temat polityki podatkowej w ramach procedury europejskiego semestru. Parlament Europejski przekaże swoją opinię i wnioski w tej sprawie w formie rezolucji skierowanej do Komisji i Rady.
Komisja informuje Parlament Europejski o przyjęciu aktów delegowanych, o wszelkich sprzeciwach wobec nich oraz o odwołaniu przekazanych uprawnień przez Radę.
2.   Komisja informuje Parlament Europejski o przyjęciu aktów delegowanych, o wszelkich sprzeciwach wobec nich oraz o odwołaniu przekazanych uprawnień przez Radę.
Poprawka 62
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 78 a (nowy)
Artykuł 78a
Mechanizm kompensacyjny
W celu zrównoważenia nagłych zmian w dochodach podatkowych państw członkowskich spowodowanych zyskami i stratami fiskalnymi bezpośrednio i wyłącznie związanymi z przejściem na nowy system wprowadzony niniejszą dyrektywą Komisja ustanowi specjalny mechanizm kompensacyjny, który ma być operacyjny od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy. Kompensaty będą corocznie dostosowywane tak, aby uwzględnić decyzje podjęte na poziomie krajowym lub regionalnym przed wejściem w życie dyrektywy. Mechanizm kompensacyjny będzie finansowany z nadwyżki budżetowej tych państw członkowskich, w których nastąpi wzrost dochodów podatkowych, i zostanie początkowo ustanowiony na okres siedmiu lat. Po tym okresie Komisja oceni, czy mechanizm kompensacyjny powinien nadal funkcjonować, i w zależności od jej wyników postanowi o jego zniesieniu lub jednorazowym przedłużeniu na kolejny maksymalny okres dwóch lat.
Poprawka 63
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 79
Artykuł 79
Artykuł 79
Przegląd
Sprawozdanie z wdrożenia i przegląd
Komisja dokonuje, po upływie pięciu lat od daty wejścia niniejszej dyrektywy w życie, przeglądu jej stosowania i składa Radzie sprawozdanie w sprawie funkcjonowania niniejszej dyrektywy. Sprawozdanie to obejmuje w szczególności analizę wpływu mechanizmu ustanowionego na podstawie przepisów rozdziału VIII niniejszej dyrektywy na podział podstaw opodatkowania między państwa członkowskie.
Po upływie pięciu lat od daty wejścia niniejszej dyrektywy w życie Komisja dokona oceny jej stosowania oraz złoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące jej funkcjonowania. To sprawozdanie z wdrożenia obejmie w szczególności analizę wpływu mechanizmu ustanowionego na podstawie przepisów rozdziału VIII niniejszej dyrektywy na podział podstaw opodatkowania między państwa członkowskie. Na podstawie wniosków wyciągniętych z tego sprawozdania z wdrożenia lub w kontekście następnych wieloletnich ram finansowych Komisja zaproponuje warunki dotyczące przekazania części dochodów budżetowych uzyskanych dzięki wspólnej skonsolidowanej podstawie opodatkowania osób prawnych do budżetu ogólnego Unii Europejskiej, tak aby proporcjonalnie obniżyć składki państw członkowskich do tego budżetu.
Po 10 latach od wejścia w życie niniejszej dyrektywy Komisja dokona przeglądu jej stosowania oraz złoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z funkcjonowania niniejszej dyrektywy.
Poprawka 64
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 80 – ustęp 1 – akapit 1
Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2020 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2019 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
Poprawka 65
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 80 – ustęp 1 – akapit 2
Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 stycznia 2021 r.
Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 stycznia 2020 r.

Wspólna podstawa opodatkowania osób prawnych *
PDF 821kWORD 83k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych (COM(2016)0685 – C8-0472/2016 – 2016/0337(CNS))
P8_TA(2018)0088A8-0050/2018

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2016)0685),

–  uwzględniając art. 115 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0472/2016),

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez parlament Danii, Izbę Deputowanych Irlandii (Dáil Éireann), Senat Irlandii (Seanad Éireann), Izbę Deputowanych Wielkiego Księstwa Luksemburga, parlament Malty, Pierwszą i Drugą Izbę parlamentu Niderlandów oraz parlament Szwecji, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając art. 78c Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Prawnej (A8-0050/2018),

1.  zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

3.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1
(1)  Przedsiębiorstwa zamierzające prowadzić działalność w innych państwach Unii Europejskiej napotykają poważne przeszkody oraz zniekształcenia rynku wynikające z faktu współistnienia 28 odmiennych systemów podatku od osób prawnych. Struktury planowania podatkowego stają się coraz bardziej wyrafinowane – obejmują coraz nowe jurysdykcje i skutecznie wykorzystują szczegóły techniczne systemu podatkowego lub rozbieżności pomiędzy dwoma lub więcej systemami podatkowymi w celu zredukowania zobowiązań podatkowych przedsiębiorstw. Chociaż sytuacje te unaoczniają słabości o zupełnie odmiennym charakterze, to każda z nich prowadzi do powstania przeszkód utrudniających właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Działanie mające na celu rozwiązanie tych problemów powinno być zatem ukierunkowane na oba typy niedoskonałości rynku.
(1)  Przedsiębiorstwa zamierzające prowadzić działalność w innych państwach Unii Europejskiej napotykają poważne przeszkody oraz zniekształcenia rynku wynikające z faktu współistnienia 28 odmiennych systemów podatku od osób prawnych. W dobie globalizacji i cyfryzacji opodatkowanie u źródła – zwłaszcza kapitału finansowego i intelektualnego – staje się coraz trudniejsze do prześledzenia i łatwiej nim manipulować. Struktury planowania podatkowego stają się coraz bardziej wyrafinowane – obejmują coraz nowe jurysdykcje i skutecznie wykorzystują szczegóły techniczne systemu podatkowego lub rozbieżności pomiędzy dwoma lub więcej systemami podatkowymi w celu zredukowania zobowiązań podatkowych przedsiębiorstw. Ogólna cyfryzacja wielu sektorów gospodarki w połączeniu z szybko rozwijającą się gospodarką cyfrową podważa adekwatność unijnych modeli opodatkowania osób prawnych zaprojektowanych z myślą o fizycznie istniejących przedsiębiorstwach, tak że konieczne może być ponowne określenie kryteriów wyceny i obliczania w celu dostosowania się do działalności handlowej XXI wieku. Chociaż sytuacje te unaoczniają słabości o zupełnie odmiennym charakterze, to każda z nich prowadzi do powstania przeszkód utrudniających właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego i powoduje zakłócenia między dużymi a małymi i średnimi przedsiębiorstwami. Nowy standard dotyczący podstawy opodatkowania osób prawnych w Unii powinien być zatem ukierunkowany na te typy niedoskonałości rynku, przy poszanowaniu celu długoterminowej jasności i pewności prawa oraz zasady neutralności podatkowej. Większa spójność krajowych systemów podatkowych doprowadzi do znacznego zmniejszenia kosztów i obciążeń administracyjnych dla przedsiębiorstw prowadzących działalność transgraniczną w Unii. Chociaż podatki to obszar należący do kompetencji krajowych, art. 115 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wyraźnie stanowi, że Rada powinna jednomyślnie i zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą i po konsultacji z Parlamentem Europejskim i Komitetem Ekonomiczno-Społecznym uchwalić dyrektywy w celu zbliżenia przepisów prawa podatkowego –ustawowych, wykonawczych i administracyjnych – państw członkowskich mających bezpośredni wpływ na ustanowienie lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2
(2)  Aby wesprzeć prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, środowisko opodatkowania osób prawnych w Unii należy ukształtować zgodnie z zasadą, że przedsiębiorstwa ponoszą sprawiedliwie przypadającą na nie część obciążeń podatkowych w tej jurysdykcji lub tych jurysdykcjach, gdzie generowane są ich zyski. Konieczne jest zatem ustanowienie mechanizmów zniechęcających przedsiębiorstwa do wykorzystywania rozbieżności między krajowymi systemami podatkowymi w celu zaniżenia swoich zobowiązań podatkowych. Równie ważne jest stymulowanie wzrostu i rozwoju gospodarczego w ramach rynku wewnętrznego przez ułatwianie handlu transgranicznego i inwestycji przedsiębiorstw. W tym celu konieczne jest wyeliminowanie w Unii ryzyka zarówno podwójnego opodatkowania, jak i podwójnego nieopodatkowania poprzez usunięcie rozbieżności pomiędzy współistniejącymi krajowymi systemami podatków od osób prawnych. Należy jednocześnie zapewnić przedsiębiorstwom łatwe do stosowania ramy podatkowe i prawne, których potrzebują, aby rozwijać swoją działalność gospodarczą i rozszerzać ją na inne państwa Unii. W tym kontekście należy także wyeliminować utrzymujące się przypadki dyskryminacji.
(2)  Aby wesprzeć prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, środowisko opodatkowania osób prawnych w Unii należy ukształtować zgodnie z zasadą, że przedsiębiorstwa ponoszą sprawiedliwie przypadającą na nie część obciążeń podatkowych w tej jurysdykcji lub tych jurysdykcjach, gdzie generowane są ich zyski i gdzie posiadają stały zakład. Ze względu na przemiany cyfrowe w otoczeniu biznesowym należy zapewnić, że przedsiębiorstwa generujące zyski w państwie członkowskim, w którym nie mają stałego zakładu fizycznego, ale mają w tym państwie członkowskim stały zakład cyfrowy, będą traktowane tak samo jak przedsiębiorstwa mające stały zakład fizyczny. Konieczne jest zatem ustanowienie mechanizmów zniechęcających przedsiębiorstwa do wykorzystywania rozbieżności między krajowymi systemami podatkowymi w celu zaniżenia swoich zobowiązań podatkowych. Równie ważne jest stymulowanie wzrostu i rozwoju gospodarczego w ramach rynku wewnętrznego przez ułatwianie handlu transgranicznego i inwestycji przedsiębiorstw. W tym celu konieczne jest wyeliminowanie w Unii ryzyka zarówno podwójnego opodatkowania, jak i podwójnego nieopodatkowania poprzez usunięcie rozbieżności pomiędzy współistniejącymi krajowymi systemami podatków od osób prawnych. Należy jednocześnie zapewnić przedsiębiorstwom łatwe do stosowania ramy podatkowe i prawne, których potrzebują, aby rozwijać swoją działalność gospodarczą i rozszerzać ją na inne państwa Unii. W tym kontekście należy także wyeliminować utrzymujące się przypadki dyskryminacji. Istotnym elementem systemu CCCTB jest konsolidacja, ponieważ wyłącznie w ten sposób można wyeliminować główne przeszkody podatkowe, z którymi borykają się przedsiębiorstwa w Unii należące do tej samej grupy prowadzącej działalność transgraniczną. Konsolidacja wyeliminuje formalności dotyczące ustalania cen transferowych oraz podwójne opodatkowanie podmiotów należących do grupy.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3
(3)  Jak wskazano we wniosku z dnia 16 marca 2011 r. dotyczącym dyrektywy Rady w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych7, system podatku od osób prawnych traktujący Unię jako jednolity rynek w kontekście obliczania podstawy podatku od osób prawnych ułatwiłby prowadzenie transgranicznej działalności przedsiębiorstwom będącym rezydentami w Unii oraz przyczyniłby się do realizacji celu, jakim jest uczynienie Unii bardziej konkurencyjnym miejscem do inwestowania na arenie międzynarodowej. Wniosek z 2011 r. w sprawie CCCTB skupiał się na celu polegającym na ułatwieniu rozszerzania działalności handlowej przedsiębiorstw na terytorium Unii. Obok tego celu należy również zwrócić uwagę, że CCCTB może być bardzo skutecznym narzędziem poprawiającym funkcjonowanie rynku wewnętrznego poprzez zapobieganie praktykom unikania opodatkowania. W tym świetle należy przedstawić ponownie inicjatywę dotyczącą CCCTB, aby uwzględnić – na równi – zarówno aspekt związany z ułatwianiem działalności, jak i funkcję inicjatywy polegającą na przeciwdziałaniu unikaniu podatków. Takie podejście będzie najlepiej służyło celowi, jakim jest zlikwidowanie zakłóceń w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
(3)  Jak wskazano we wniosku z dnia 16 marca 2011 r. dotyczącym dyrektywy Rady w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych, system podatku od osób prawnych traktujący Unię jako jednolity rynek w kontekście obliczania podstawy podatku od osób prawnych ułatwiłby prowadzenie transgranicznej działalności przedsiębiorstwom będącym rezydentami w Unii oraz przyczyniłby się do realizacji celu, jakim jest uczynienie Unii bardziej konkurencyjnym miejscem do inwestowania na arenie międzynarodowej, w szczególności dla małych i średnich przedsiębiorstw. Wniosek z 2011 r. w sprawie CCCTB skupiał się na celu polegającym na ułatwieniu rozszerzania działalności handlowej przedsiębiorstw na terytorium Unii. Obok tego celu należy również zwrócić uwagę, że CCCTB może być bardzo skutecznym narzędziem poprawiającym funkcjonowanie rynku wewnętrznego poprzez zapobieganie praktykom unikania opodatkowania. W tym świetle należy przedstawić ponownie inicjatywę dotyczącą CCCTB, aby uwzględnić – na równi – zarówno aspekt związany z ułatwianiem działalności, jak i funkcję inicjatywy polegającą na przeciwdziałaniu unikaniu podatków. Wprowadzenie CCCTB we wszystkich państwach członkowskich zapewni płacenie podatków w miejscu, gdzie przedsiębiorstwa generują zyski i mają stały zakład. Takie podejście będzie najlepiej służyło celowi, jakim jest zlikwidowanie zakłóceń w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego. Usprawnienie rynku wewnętrznego ma kluczowe znaczenie dla wsparcia wzrostu i tworzenia miejsc pracy. Wprowadzenie CCCTB przyniosłoby większy wzrost gospodarczy i większą liczbę miejsc pracy w Unii dzięki ograniczeniu szkodliwej konkurencji podatkowej między przedsiębiorstwami.
__________________
__________________
7 Wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych COM(2011)0121 final/2 z 3.10.2011 r.
7 Wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych COM(2011)0121 final/2 z 3.10.2011 r.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3 a (nowy)
(3a)  W komunikacie z dnia 21 września 2017 r. zatytułowanym „Sprawiedliwy i skuteczny system opodatkowania w Unii Europejskiej dla jednolitego rynku cyfrowego” Komisja wyraża opinię, że CCCTB stanowi podstawę do podjęcia wyzwań podatkowych związanych z gospodarką cyfrową.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4
(4)  Zważywszy na konieczność podjęcia szybkiego działania w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zwiększenie – z jednej strony – jego przyjazności dla handlu i inwestycji i – z drugiej strony – jego odporności na praktyki unikania zobowiązań podatkowych, konieczne jest podzielenie ambitnej inicjatywy CCCTB na dwa odrębne wnioski. W ramach pierwszego etapu należy uchwalić przepisy dotyczące wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych, a dopiero w następnej kolejności zająć się kwestią konsolidacji.
(4)  Zważywszy na konieczność podjęcia szybkiego działania w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zwiększenie – z jednej strony – jego przyjazności dla handlu i inwestycji i – z drugiej strony – jego odporności na praktyki unikania zobowiązań podatkowych, jest bardzo ważne, by zagwarantować jednoczesne wejście w życie dyrektywy w sprawie wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych oraz dyrektywy w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych. Taka zmiana systemu jest znaczącym krokiem w procesie tworzenia rynku wewnętrznego. Potrzebna jest zatem elastyczność, która pozwoli na jej właściwą realizację od samego początku. Jako że rynek wewnętrzny obejmuje wszystkie państwa członkowskie, CCCTB należy wprowadzić we wszystkich państwach członkowskich. Jeżeli Rada nie przyjmie jednomyślnej decyzji w sprawie wniosku dotyczącego wprowadzenia CCCTB, Komisja powinna przedstawić nowy wniosek, na podstawie art. 116 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Parlament Europejski i Rada, stanowiąc w drodze zwykłej procedury ustawodawczej, przyjmują niezbędne ustawodawstwo. W ostateczności państwa członkowskie powinny nawiązać wzmocnioną współpracę, ze stałą możliwością udziału nieuczestniczących państw członkowskich zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Ubolewa, że nie przeprowadzono dostatecznie szczegółowej oceny wniosków dotyczących CCTB i CCCTB jeśli chodzi o ich wpływ na dochody poszczególnych państw członkowskich z tytułu opodatkowania osób prawnych.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5
(5)  Wiele struktur agresywnego planowania podatkowego ma zwykle miejsce w kontekście transgranicznym, co zakłada, że uczestniczące w nich grupy przedsiębiorstw posiadają pewne minimalne zasoby. Wychodząc z tego założenia, stosowanie przepisów dotyczących wspólnej podstawy powinno być obowiązkowe jedynie dla przedsiębiorstw należących do dużych grup, co będzie również zgodne z zasadą proporcjonalności. W tym celu należy określić próg wielkości na podstawie całkowitych skonsolidowanych przychodów grupy, która składa skonsolidowane sprawozdania finansowe. Ponadto, aby zapewnić spójność pomiędzy tymi dwoma krokami w ramach inicjatywy CCCTB, przepisy dotyczące wspólnej podstawy powinny mieć bezwzględnie obowiązującą moc wobec przedsiębiorstw, które byłyby traktowane jako grupa w przypadku wdrożenia inicjatywy w jej pełnej postaci. Aby lepiej służyć celowi, jakim jest ułatwianie wymiany handlowej i inwestycji na rynku wewnętrznym, powinna istnieć możliwość opcjonalnego stosowania przepisów dotyczących wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych także przez przedsiębiorstwa, które nie spełniają tych kryteriów.
(5)  Wiele struktur agresywnego planowania podatkowego ma zwykle miejsce w kontekście transgranicznym, co zakłada, że uczestniczące w nich grupy przedsiębiorstw posiadają pewne minimalne zasoby. Wychodząc z tego założenia, stosowanie przepisów dotyczących wspólnej podstawy powinno być początkowo obowiązkowe jedynie dla przedsiębiorstw należących do dużych grup, co będzie również zgodne z zasadą proporcjonalności. W tym celu należy określić początkowy próg wielkości wynoszący 750 mln EUR na podstawie całkowitych skonsolidowanych przychodów grupy, która składa skonsolidowane sprawozdania finansowe. Ponieważ w niniejszej dyrektywie ustanawia się nowy standard dotyczący podstawy opodatkowania osób prawnych dla wszystkich przedsiębiorstw w Unii, należy obniżyć próg do zera przez okres maksimum siedmiu lat. Aby lepiej służyć celowi, jakim jest ułatwianie wymiany handlowej i inwestycji na rynku wewnętrznym, w początkowej fazie powinna istnieć możliwość opcjonalnego stosowania przepisów dotyczących wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych także przez przedsiębiorstwa, które nie spełniają tych kryteriów.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6
(6)  Konieczne jest zdefiniowanie pojęcia stałego zakładu znajdującego się w Unii i należącego do podatnika będącego rezydentem do celów podatkowych w Unii. Celem definicji jest zapewnienie, aby wszyscy zainteresowani podatnicy rozumieli to pojęcie w taki sam sposób, i zapobieganie powstawaniu rozbieżności wskutek odmiennych definicji. Z drugiej strony, nie należy uważać za konieczne posiadania wspólnej definicji stałego zakładu znajdującego się w państwie trzecim lub znajdującego się w Unii, ale należącego do podatnika, który jest rezydentem do celów podatkowych w państwie trzecim. Aspekty te należy raczej pozostawić do uregulowania w drodze bilateralnych konwencji podatkowych i w przepisach krajowych ze względu na złożoność kwestii związanych z umowami międzynarodowymi.
(6)  Konieczne jest zdefiniowanie pojęcia stałego zakładu znajdującego się w Unii i należącego do podatnika będącego rezydentem do celów podatkowych w Unii. Przedsiębiorstwa wielonarodowe zbyt często organizują się tak, by przenosić swoje zyski do systemów podatkowych tworzących korzystniejsze warunki i wcale nie płacić podatków, lub płacić je według bardzo niskich stawek. Pojęcie stałego zakładu umożliwi stworzenie precyzyjnej i wiążącej definicji warunków, które muszą zostać spełnione, by wykazać, że dane przedsiębiorstwo wielonarodowe mieści się w danym kraju. Skłoni to przedsiębiorstwa wielonarodowe do płacenia podatków na uczciwych zasadach. Celem definicji jest zapewnienie, aby wszyscy zainteresowani podatnicy rozumieli to pojęcie w taki sam sposób, i zapobieganie powstawaniu rozbieżności wskutek odmiennych definicji. Podobnie istotne jest posiadanie wspólnej definicji stałego zakładu znajdującego się w państwie trzecim lub znajdującego w Unii, ale należącego do podatnika, który jest rezydentem do celów podatkowych w państwie trzecim. Jeżeli ustalanie cen transferowych prowadzi do przenoszenia zysków do jurysdykcji o niskich stawkach podatkowych, za bardziej odpowiedni uważa się system przydzielania zysku za pomocą formuły repartycji. Unia może ustanowić międzynarodowy standard nowoczesnego i wydajnego systemu opodatkowania osób prawnych poprzez przyjęcie ww. systemu. Komisja powinna przygotować projekt wytycznych dotyczących okresu przejściowego, w którym formuła repartycji będzie współistniała z innymi metodami alokacji w kontaktach z państwami trzecimi, choć ostatecznie formuła repartycji powinna stać się standardową metodą alokacji. Komisja powinna przedstawić wniosek w sprawie ustanowienia unijnego modelu konwencji podatkowej, który mógłby ostatecznie zastąpić tysiące dwustronnych konwencji zawartych przez każde z państw członkowskich.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6 a (nowy)
(6a)  Towary cyfrowe są zazwyczaj niezwykle mobilne i niematerialne. Badania pokazują, że sektor cyfrowy jest w dużym stopniu zaangażowany w praktyki agresywnego planowania podatkowego, ponieważ wiele modeli biznesowych nie wymaga fizycznej infrastruktury do wykonywania transakcji z udziałem klientów i czerpania z tego zysków. Pozwala to największym przedsiębiorstwom cyfrowym na płacenie znikomych podatków od ich dochodów. Urzędy skarbowe państw członkowskich tracą miliardy euro z dochodów podatkowych, ponieważ nie są w stanie nałożyć podatków na wielonarodowe przedsiębiorstwa cyfrowe. Aby zaradzić tej realnej i pilnej sytuacji niesprawiedliwości społecznej, obowiązujące przepisy dotyczące podatku od osób prawnych muszą zostać rozszerzone, aby objąć nimi nowe podejście do stałych zakładów opierające się na znacznej obecności cyfrowej. Konieczne jest zapewnienie równych szans w odniesieniu do podobnych modeli biznesowych, aby stawić czoła wyzwaniom podatkowym, jakie powstają w kontekście cyfryzacji, bez ograniczania potencjału sektora cyfrowego. Należy przy tym uwzględnić w szczególności prace na szczeblu OECD mające na celu zapewnienie spójnych przepisów na szczeblu międzynarodowym.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8
(8)  Przychody podlegające opodatkowaniu powinny ulegać pomniejszeniu o koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz o pewne inne pozycje. Podlegające odliczeniu koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej powinny standardowo obejmować wszystkie koszty związane ze sprzedażą oraz koszty związane z osiągnięciem, zachowaniem i zabezpieczeniem dochodu. Aby wspierać innowacje w gospodarce i modernizować rynek wewnętrzny, należy przewidzieć odliczenia kosztów badań i rozwoju, w tym bardzo wysokie odliczenia, które powinny być w całości ujmowane jako koszty w roku, w którym je poniesiono (z wyjątkiem kosztów nieruchomości). Małe, rozpoczynające działalność przedsiębiorstwa, które nie posiadają przedsiębiorstw powiązanych i wyróżniają się innowacyjnością (kategoria ta obejmie w szczególności przedsiębiorstwa typu start-up), należy wesprzeć również ulepszonymi, bardzo wysokimi odliczeniami kosztów badań i rozwoju. Aby zapewnić pewność prawa, powinien również powstać wykaz kosztów niepodlegających odliczeniu.
(8)  Przychody podlegające opodatkowaniu powinny ulegać pomniejszeniu o koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz o pewne inne pozycje. Podlegające odliczeniu koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej powinny standardowo obejmować wszystkie koszty związane ze sprzedażą oraz koszty związane z osiągnięciem, zachowaniem i zabezpieczeniem dochodu. Aby wspierać innowacje w gospodarce i modernizować rynek wewnętrzny, należy przewidzieć odliczenia, a podatnicy powinni otrzymać ulgę podatkową z tytułu rzeczywistych kosztów badań i rozwoju związanych z wydatkami na pracowników, podwykonawców, pracowników tymczasowych i freelancerów, które powinny być w całości ujmowane jako koszty w roku, w którym je poniesiono (z wyjątkiem kosztów nieruchomości). Jasna definicja rzeczywistych kosztów badań i rozwoju jest niezbędna w celu uniknięcia niewłaściwego stosowania odliczeń. Aby zapewnić pewność prawa, powinien również powstać wykaz kosztów niepodlegających odliczeniu.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9
(9)  Ostatnie wydarzenia mające związek z międzynarodowym opodatkowaniem uwidoczniły, że wielonarodowe grupy przedsiębiorstw dążące do zmniejszenia swoich globalnych zobowiązań podatkowych coraz częściej korzystają z uzgodnień mających na celu unikanie opodatkowania, które prowadzą do erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków w drodze nadmiernych płatności z tytułu odsetek. Z tego względu konieczne jest ograniczenie możliwości odliczania kosztów odsetek (i innych kosztów finansowych), aby zniechęcać do takich praktyk. W tym kontekście odliczanie odsetek (i innych kosztów finansowych) powinno być dopuszczalne bez żadnych ograniczeń tylko w zakresie, w jakim koszty te mogą być skompensowane z przychodami z odsetek (i innymi przychodami finansowymi), które podlegają opodatkowaniu Wszelkie nadwyżki kosztów odsetek powinny jednak podlegać ograniczeniom dotyczącym możliwości odliczenia, które zostaną ustalone przez odniesienie do podlegającego opodatkowaniu wyniku finansowego podatnika przed odsetkami, opodatkowaniem, deprecjacją i amortyzacją (EBITDA).
(9)  Ostatnie wydarzenia mające związek z międzynarodowym opodatkowaniem uwidoczniły, że wielonarodowe grupy przedsiębiorstw dążące do zmniejszenia swoich globalnych zobowiązań podatkowych coraz częściej korzystają z uzgodnień mających na celu unikanie opodatkowania, które prowadzą do erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków w drodze nadmiernych płatności z tytułu odsetek. Z tego względu konieczne jest ograniczenie możliwości odliczania kosztów odsetek (i innych kosztów finansowych), aby zniechęcać do takich praktyk. W tym kontekście odliczanie odsetek (i innych kosztów finansowych) powinno być dopuszczalne bez żadnych ograniczeń tylko w zakresie, w jakim koszty te mogą być skompensowane z przychodami z odsetek (i innymi przychodami finansowymi), które podlegają opodatkowaniu Wszelkie nadwyżki kosztów odsetek powinny jednak podlegać ograniczeniom dotyczącym możliwości odliczenia, które zostaną ustalone przez odniesienie do podlegającego opodatkowaniu wyniku finansowego podatnika przed odsetkami, opodatkowaniem, deprecjacją i amortyzacją (EBITDA). Państwa członkowskie mogłyby w jeszcze większym stopniu ograniczyć odliczanie odsetek i innych kosztów finansowych, aby zapewnić wyższy poziom ochrony.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 10
(10)  Fakt, że odsetki płacone od kredytów i pożyczek podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania podatnika, podczas gdy taka możliwość nie istnieje w odniesieniu do podziału zysków, wyraźnie uprzywilejowuje finansowanie dłużne w stosunku do finansowania kapitałowego. Z uwagi na ryzyko wzrostu zadłużenia przedsiębiorstw związane z tą asymetrią należy koniecznie przewidzieć środki neutralizujące obecne mniej korzystne traktowanie finansowania kapitałowego. Aby zaradzić tej sytuacji, planuje się przyznanie podatnikom ulgi z tytułu wzrostu i inwestycji, w ramach której podwyższenie kapitału podatnika powinno podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania, po spełnieniu pewnych warunków. W związku z wprowadzeniem tej ulgi konieczna będzie ochrona systemu przed efektami kaskadowymi i wyłączenie w tym celu wartości podatkowej udziału podatnika w przedsiębiorstwach powiązanych. Kolejnym wymaganym działaniem jest ustanowienie reguł przeciwdziałających unikaniu opodatkowania, które zapewnią właściwą odporność temu systemowi.
(10)  Fakt, że odsetki płacone od kredytów i pożyczek podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania podatnika, podczas gdy taka możliwość nie istnieje w odniesieniu do podziału zysków, wyraźnie uprzywilejowuje finansowanie dłużne w stosunku do finansowania kapitałowego. Z uwagi na ryzyko wzrostu zadłużenia przedsiębiorstw związane z tą asymetrią należy koniecznie przewidzieć środki neutralizujące obecne mniej korzystne traktowanie finansowania kapitałowego za pomocą ograniczania możliwości odliczenia odsetek płaconych od kredytów i pożyczek od podstawy opodatkowania podatnika. W tym kontekście odpowiednim i wystarczającym instrumentem jest ograniczenie możliwości odliczania odsetek.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 12
(12)  Aby zniechęcić do przenoszenia pasywnych dochodów (głównie finansowych) z przedsiębiorstw podlegających wysokiemu opodatkowaniu, wszelkie ewentualne straty poniesione przez te przedsiębiorstwa na koniec roku podatkowego należy zasadniczo uznawać za wynik działalności handlowej. Wychodząc z tego założenia, podatnicy powinni mieć możliwość nieograniczonego w czasie przenoszenia strat na kolejne okresy, przy czym nie powinny istnieć maksymalne roczne pułapy kwot podlegających odliczeniu. Ponieważ możliwość przenoszenia strat na kolejne okresy ma na celu zapewnić zapłatę przez podatnika podatku od swoich rzeczywistych dochodów, nie ma powodu, aby określać maksymalny okres przenoszenia strat. Jeśli chodzi o możliwość przenoszenia strat na uprzednie okresy, nie ma potrzeby wprowadzania takiego przepisu, ponieważ państwa członkowskie stosunkowo rzadko stosują to rozwiązanie, które zwykle nadmiernie komplikuje system. Należy ponadto ustanowić klauzulę zapobiegającą nadużyciom, aby zapobiegać lub przeciwdziałać próbom obchodzenia przepisów dotyczących odliczania strat przez zakup deficytowych spółek.
(12)  Aby zniechęcić do przenoszenia pasywnych dochodów (głównie finansowych) z przedsiębiorstw podlegających wysokiemu opodatkowaniu, wszelkie ewentualne straty poniesione przez te przedsiębiorstwa na koniec roku podatkowego należy zasadniczo uznawać za wynik działalności handlowej. Wychodząc z tego założenia, podatnicy powinni mieć możliwość nieograniczonego w czasie przenoszenia strat na kolejne okresy przez okres pięciu lat, przy czym powinien istnieć maksymalny roczny pułap kwot podlegających odliczeniu. Jeśli chodzi o możliwość przenoszenia strat na uprzednie okresy, nie ma potrzeby wprowadzania takiego przepisu, ponieważ państwa członkowskie stosunkowo rzadko stosują to rozwiązanie, które zwykle nadmiernie komplikuje system. Dyrektywa Rady (UE) 2016/11641a ustanawia ogólny przepis zapobiegający nadużyciom, aby zapobiegać lub przeciwdziałać próbom obchodzenia przepisów dotyczących odliczania strat przez zakup deficytowych spółek. Ten ogólny przepis powinien również być systematycznie uwzględniany przy stosowaniu niniejszej dyrektywy.
_________________
1a Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, Dz.U. L 193 z 19.7.2016, s. 1.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13
(13)  Aby poprawić przepływy pieniężne przedsiębiorstw – na przykład przez kompensowanie strat z tytułu rozruchu działalności w jednym państwie członkowskim z zyskami w innym państwie członkowskim – oraz zachęcić do rozszerzania działalności na inne państwa Unii, podatnicy powinni mieć prawo do tymczasowego uwzględnienia strat poniesionych przez ich jednostki bezpośrednio zależne i stałe zakłady położone w innym państwie członkowskim. W tym celu spółka dominująca lub siedziba główna znajdująca się w państwie członkowskim powinna mieć możliwość odliczenia od swojej podstawy opodatkowania w danym roku podatkowym strat poniesionych w tym samym roku podatkowym przez jej jednostki bezpośrednio zależne lub stałe zakłady znajdujące się w innych państwach członkowskich, proporcjonalnie do posiadanych w nich udziałów. Spółka dominująca powinna wówczas mieć obowiązek dodać z powrotem do swojej podstawy opodatkowania – odpowiednio do kwoty wcześniej odliczonych strat – późniejsze zyski osiągnięte przez te jednostki bezpośrednio zależne lub stałe zakłady. Z uwagi na konieczność ochrony krajowych dochodów podatkowych, odliczone straty powinny być automatycznie włączane z powrotem do podstawy opodatkowania, jeśli takiego włączenia nie dokonano już wcześniej w wyznaczonym kilkuletnim terminie lub jeśli przestały być spełniane wymogi dotyczące kwalifikowania się jako jednostka bezpośrednio zależna lub stały zakład.
skreśla się
Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 15
(15)  Niezwykle ważne jest ustanowienie odpowiednich środków przeciwdziałających unikaniu opodatkowania, aby wzmocnić odporność przepisów dotyczących wspólnej podstawy na praktyki agresywnego planowania podatkowego. W szczególności, system powinien przewidywać przepis ogólny przeciw unikaniu opodatkowania („GAAR”) uzupełniony środkami ustanowionymi w celu ograniczenia konkretnych rodzajów praktyk posiadających znamiona unikania opodatkowania. Biorąc pod uwagę fakt, że funkcją GAAR jest zwalczanie nadużyć podatkowych, w odniesieniu do których nie zostały jeszcze przyjęte specjalnie ukierunkowane przepisy, służą one wypełnianiu luk, ale nie powinny mieć wpływu na możliwość stosowania szczegółowych przepisów w zakresie przeciwdziałania nadużyciom. Na terytorium Unii GAAR powinny mieć zastosowanie do uzgodnień, które nie są rzeczywiste. Ważne jest również zapewnienie jednolitego stosowania GAAR w sytuacjach wewnątrzkrajowych, sytuacjach transgranicznych w obrębie Unii, a także w sytuacjach transgranicznych związanych z przedsiębiorstwami utworzonymi na podstawie prawa państwa trzeciego, tak aby ich zakres i wyniki stosowania były takie same.
(15)  Niezwykle ważne jest ustanowienie odpowiednich środków przeciwdziałających unikaniu opodatkowania, aby wzmocnić odporność przepisów dotyczących wspólnej podstawy na praktyki agresywnego planowania podatkowego. W szczególności, system powinien przewidywać solidny i skuteczny przepis ogólny przeciw unikaniu opodatkowania („GAAR”) uzupełniony środkami ustanowionymi w celu ograniczenia konkretnych rodzajów praktyk posiadających znamiona unikania opodatkowania. Biorąc pod uwagę fakt, że funkcją GAAR jest zwalczanie nadużyć podatkowych, w odniesieniu do których nie zostały jeszcze przyjęte specjalnie ukierunkowane przepisy, służą one wypełnianiu luk, ale nie powinny mieć wpływu na możliwość stosowania szczegółowych przepisów w zakresie przeciwdziałania nadużyciom. Na terytorium Unii GAAR powinny mieć zastosowanie do uzgodnień, które nie są rzeczywiste. Ważne jest również zapewnienie jednolitego stosowania GAAR w sytuacjach wewnątrzkrajowych, sytuacjach transgranicznych w obrębie Unii, a także w sytuacjach transgranicznych związanych z przedsiębiorstwami utworzonymi na podstawie prawa państwa trzeciego, tak aby ich zakres i wyniki stosowania były takie same.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 17
(17)  Biorąc pod uwagę fakt, że rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych prowadzą zwykle do podwójnych odliczeń (tzn. odliczeń w obu państwach) lub do odliczenia dochodu w jednym państwie bez włączenia go do podstawy opodatkowania w drugim państwie, sytuacje takie wpływają wyraźnie na rynek wewnętrzny poprzez zakłócenie jego mechanizmów i tworzenie luk sprzyjających rozpowszechnianiu się praktyk unikania opodatkowania. Ponieważ rozbieżności tego typu powstają wskutek krajowych różnic w kwalifikacji prawnej określonych typów podmiotów lub płatności finansowych, zwykle nie występują one w przypadku przedsiębiorstw stosujących wspólne przepisy na potrzeby obliczania swojej podstawy opodatkowania. Utrzymywałyby się jednak rozbieżności w relacjach między ramami wspólnej podstawy a systemami opodatkowania osób prawnych w państwach członkowskich lub krajach trzecich. Aby zneutralizować skutki takich rozbieżności, konieczne jest ustanowienie przepisów stanowiących, że jedna z dwóch jurysdykcji, których dotyczą rozbieżności, odmawia odliczenia płatności lub zapewnia, aby odpowiedni dochód był ujmowany w podstawie opodatkowania osób prawnych.
(17)  Biorąc pod uwagę fakt, że rozbieżności w kwalifikacji oddziałów i struktur hybrydowych prowadzą zwykle do podwójnych odliczeń (tzn. odliczeń w obu państwach) lub do odliczenia dochodu w jednym państwie bez włączenia go do podstawy opodatkowania w drugim państwie, sytuacje takie wpływają wyraźnie na rynek wewnętrzny poprzez zakłócenie jego mechanizmów i tworzenie luk sprzyjających rozpowszechnianiu się praktyk unikania opodatkowania. Ponieważ rozbieżności tego typu powstają wskutek krajowych różnic w kwalifikacji prawnej określonych typów podmiotów lub płatności finansowych, zwykle nie występują one w przypadku przedsiębiorstw stosujących wspólne przepisy na potrzeby obliczania swojej podstawy opodatkowania. Utrzymywałyby się jednak rozbieżności w relacjach między ramami wspólnej podstawy a systemami opodatkowania osób prawnych w państwach członkowskich lub krajach trzecich. Aby zneutralizować skutki takich rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych lub powiązanych uzgodnień, dyrektywa (UE) 2016/1164 zawiera przepisy dotyczące rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych i rozbieżności w kwalifikacji odwróconych struktur hybrydowych. Przepisy te powinny również być systematycznie uwzględniane przy stosowaniu niniejszej dyrektywy.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 17 a (nowy)
(17a)  Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wprowadzenia dodatkowych środków przeciwdziałających unikaniu opodatkowania w celu ograniczenia negatywnych skutków przenoszenia zysków do państw trzecich o niskich stawkach podatkowych, które nie muszą automatycznie wymieniać informacji podatkowych zgodnie z normami unijnymi.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 17 b (nowy)
(17b)  Państwa członkowskie powinny wprowadzić system kar za naruszanie przez przedsiębiorstwa przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą, jak przewidziano w prawie krajowym, oraz powinny poinformować o tym Komisję.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 19
(19)  W celu uzupełnienia lub zmiany niektórych, innych niż istotne, elementów niniejszej dyrektywy należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do (i) uwzględnienia zmian w przepisach państw członkowskich dotyczących formy prawnej przedsiębiorstw oraz podatków od osób prawnych i odpowiedniej zmiany załączników I i II; (ii) określenia dodatkowych definicji; (iii) uchwalenia szczegółowych przepisów mających na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania w określonych dziedzinach mających związek ze wzrostem gospodarczym i inwestycjami; (iv) uszczegółowienie pojęć prawnej i faktycznej własności aktywów będących przedmiotem leasingu; (v) obliczania składnika kapitałowego i odsetkowego rat leasingowych oraz podstawy amortyzacji aktywów będących przedmiotem leasingu; oraz (vi) doprecyzowania kategorii aktywów trwałych podlegających amortyzacji.a także (vi) doprecyzowania kategorii aktywów trwałych podlegających amortyzacji. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(19)  W celu uzupełnienia lub zmiany niektórych, innych niż istotne, elementów niniejszej dyrektywy należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do (i) uwzględnienia zmian w przepisach państw członkowskich dotyczących formy prawnej przedsiębiorstw oraz podatków od osób prawnych i odpowiedniej zmiany załączników I i II; (ii) określenia dodatkowych definicji; (iii) uszczegółowienie pojęć prawnej i faktycznej własności aktywów będących przedmiotem leasingu; (iv) obliczania składnika kapitałowego i odsetkowego rat leasingowych oraz podstawy amortyzacji aktywów będących przedmiotem leasingu; (v) doprecyzowania kategorii aktywów trwałych podlegających amortyzacji. oraz (vii) wydania wytycznych na okres przejściowy, w którym formuła repartycji współistniałaby z innymi metodami alokacji w kontaktach z państwami trzecimi. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 19 a (nowy)
(19a)  Komisja powinna monitorować jednolite wdrażanie niniejszej dyrektywy, aby uniknąć sytuacji, w których właściwe organy w każdym z państw członkowskich stosowałyby swoje odrębne systemy. Ponadto brak zharmonizowanych zasad rozliczania w Unii nie powinien prowadzić do tworzenia nowych możliwości planowania podatkowego i arbitrażu. W związku z tym harmonizacja zasad rozliczania mogłaby wzmocnić wspólny system, szczególnie w przypadku, gdy systemem tym zostaną objęte wszystkie przedsiębiorstwa unijne.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 23
(23)  Komisja powinna zostać zobowiązana do oceny wdrożenia niniejszej dyrektywy cztery lata po jej wejściu w życie i przedstawienia Radzie sprawozdania dotyczącego jej działania. Państwa członkowskie powinny być zobowiązane do przekazania Komisji tekstu przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą,
(23)  Z uwagi na fakt, że niniejsza dyrektywa zawiera istotne zmiany w zasadach opodatkowania osób prawnych, Komisja powinna zostać zobowiązana do przeprowadzenia dogłębnej oceny wdrożenia niniejszej dyrektywy cztery lata po jej wejściu w życie i przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania dotyczącego jej działania. To sprawozdanie z wdrożenia powinno zawierać co najmniej następujące elementy: wpływ systemu opodatkowania przewidzianego w niniejszej dyrektywie na dochody państw członkowskich, jego zalety i wady z punktu widzenia małych i średnich przedsiębiorstw, wpływ na sprawiedliwe pobieranie podatku przez poszczególne państwa członkowskie, wpływ na cały rynek wewnętrzny ze szczególnym uwzględnieniem ewentualnego zakłócenia konkurencji między przedsiębiorstwami podlegającymi nowym zasadom ustanowionym w niniejszej dyrektywie oraz liczba przedsiębiorstw objętych zakresem dyrektywy w okresie przejściowym. Komisja powinna zostać zobowiązana do dokonania oceny wdrożenia niniejszej dyrektywy dziesięć lat po jej wejściu w życie i przedstawienia Radzie sprawozdania dotyczącego jej działania. Państwa członkowskie powinny być zobowiązane do przekazania Komisji tekstu przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą,
Poprawka 21
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1
1.  Niniejszą dyrektywą ustanawia się system wspólnej podstawy opodatkowania niektórych przedsiębiorstw oraz przepisy dotyczące obliczania tej podstawy.
1.  Niniejszą dyrektywą ustanawia się system wspólnej podstawy opodatkowania w Unii niektórych przedsiębiorstw oraz przepisy dotyczące obliczania tej podstawy, w tym przepisy dotyczące środków służących zwalczaniu unikania opodatkowania oraz przepisy dotyczące międzynarodowego wymiaru proponowanego systemu podatkowego.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 1 – wprowadzenie
1.  Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się do przedsiębiorstw utworzonych na podstawie prawa państwa członkowskiego, w tym stałych zakładów tych przedsiębiorstw w innych państwach członkowskich, spełniających wszystkie poniższe warunki:
1.  Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się do przedsiębiorstw utworzonych na podstawie prawa państwa członkowskiego, w tym stałych zakładów i stałych zakładów cyfrowych tych przedsiębiorstw w innych państwach członkowskich, spełniających wszystkie poniższe warunki:
Poprawka 23
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera c
c)  przedsiębiorstwo wchodzi w skład skonsolidowanej grupy do celów rachunkowości finansowej, której skonsolidowane przychody przekroczyły 750 000 000 EUR w roku obrotowym poprzedzającym dany rok obrotowy;
c)  przedsiębiorstwo wchodzi w skład skonsolidowanej grupy do celów rachunkowości finansowej, której skonsolidowane przychody przekroczyły 750 000 000 EUR w roku obrotowym poprzedzającym dany rok obrotowy; Próg ten zostanie stopniowo obniżony do zera w ciągu maksymalnie siedmiu lat.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 3
3.  Przedsiębiorstwo, które spełnia warunki określone w ust. 1 lit. a) i b), ale nie spełnia warunków określonych w lit. c) lub d) tego ustępu, może zdecydować się, również w odniesieniu do swoich stałych zakładów znajdujących się w innych państwach członkowskich, na stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy przez okres pięciu lat podatkowych. Okres ten jest automatycznie przedłużany na kolejne okresy pięciu lat podatkowych, chyba że złożono zawiadomienie o rezygnacji, o którym mowa w art. 65 ust. 3. Warunki określone w ust. 1 lit. a) i b) muszą być spełnione za każdym razem, gdy ma miejsce przedłużenie.
3.  Przedsiębiorstwo, które spełnia warunki określone w ust. 1 lit. a) i b), ale nie spełnia warunków określonych w lit. c) lub d) tego ustępu, może zdecydować się, również w odniesieniu do swoich stałych zakładów znajdujących się w innych państwach członkowskich, na stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy.
Poprawka 25
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 4
4.  Przepisy niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania do przedsiębiorstw żeglugowych objętych specjalnym systemem podatkowym. Przedsiębiorstwa żeglugowe objęte specjalnym systemem podatkowym są uwzględniane do celów określania przedsiębiorstw należących do tej samej grupy, o której mowa w art. 3.
skreśla się
Poprawka 26
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – ustęp 1 – litera a
a)  więcej niż 50% praw głosu; oraz
a)  ponad 50 % praw głosu; oraz
Poprawka 27
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – punkt 12
(12)  „koszty finansowania zewnętrznego” oznaczają koszty z tytułu odsetek od wszystkich form zadłużenia, inne koszty ekonomicznie równoważne odsetkom i koszty poniesione w związku z pozyskiwaniem finansowania, zgodnie z definicją w prawie krajowym, w tym płatności w ramach pożyczek partycypacyjnych, odsetki kalkulacyjne z tytułu obligacji zamiennych i obligacji zerokuponowych, płatności w ramach alternatywnych uzgodnień dotyczących finansowania, elementy odsetkowe finansowania w przypadku płatności z tytułu leasingu finansowego, odsetki skapitalizowane ujęte w wartości bilansowej danego składnika aktywów, amortyzacja skapitalizowanych odsetek, kwoty określane przez odniesienie do zwrotu z finansowania w ramach zasad dotyczących ustalania cen transferowych, kwoty odsetek nominalnych w ramach instrumentów pochodnych lub uzgodnień dotyczących zabezpieczenia związanych z finansowaniem zewnętrznym, z którego korzysta dany podmiot, określony dochód z tytułu podwyższeń podstawy kapitałowej netto, o których mowa w art. 11 niniejszej dyrektywy, określone zyski i straty z tytułu różnic kursowych wynikające z zaciągniętych pożyczek i instrumentów związanych z pozyskiwaniem finansowania, opłaty gwarancyjne związane z uzgodnieniami dotyczącymi finansowania, opłaty związane z uzgodnieniami i podobne koszty związane z zaciąganiem pożyczek;
(12)  „koszty finansowania zewnętrznego” oznaczają koszty z tytułu odsetek od wszystkich form zadłużenia, inne koszty ekonomicznie równoważne odsetkom i koszty poniesione w związku z pozyskiwaniem finansowania, zgodnie z definicją w prawie krajowym, w tym płatności w ramach pożyczek partycypacyjnych, odsetki kalkulacyjne z tytułu obligacji zamiennych i obligacji zerokuponowych, płatności w ramach alternatywnych uzgodnień dotyczących finansowania, elementy odsetkowe finansowania w przypadku płatności z tytułu leasingu finansowego, odsetki skapitalizowane ujęte w wartości bilansowej danego składnika aktywów, amortyzacja skapitalizowanych odsetek, kwoty określane przez odniesienie do zwrotu z finansowania w ramach zasad dotyczących ustalania cen transferowych, kwoty odsetek nominalnych w ramach instrumentów pochodnych lub uzgodnień dotyczących zabezpieczenia związanych z finansowaniem zewnętrznym, z którego korzysta dany podmiot, określone zyski i straty z tytułu różnic kursowych wynikające z zaciągniętych pożyczek i instrumentów związanych z pozyskiwaniem finansowania, opłaty gwarancyjne związane z uzgodnieniami dotyczącymi finansowania, opłaty związane z uzgodnieniami i podobne koszty związane z zaciąganiem pożyczek;
Poprawka 28
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – punkt 30 a (nowy)
(30a)  „jurysdykcja podatkowa niechętna współpracy” oznacza jurysdykcję, którą określa którekolwiek z poniższych stwierdzeń:
a)  jurysdykcja nie spełnia międzynarodowych standardów przejrzystości;
b)  w obrębie jurysdykcji potencjalnie stosuje się systemy preferencyjne;
c)  w obrębie jurysdykcji stosuje się system podatkowy zakładający zerowe lub znikome stawki podatku od osób prawnych;
Poprawka 29
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – punkt 30 b (nowy)
(30b)  „istota ekonomiczna” oznacza elementy, również w kontekście gospodarki cyfrowej, które pozwalają na zdefiniowanie działalności podlegającej opodatkowaniu danego przedsiębiorstwa na podstawie rzeczowych kryteriów takich jak istnienie zasobów ludzkich i materialnych w jego strukturze, autonomia zarządzania, jego rzeczywisty status prawny, wygenerowane zyski i, w stosownych przypadkach, charakter jego aktywów;
Poprawka 30
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – punkt 30 c (nowy)
(30c)  „firma przykrywka” oznacza każdy rodzaj osoby prawnej, która jest pozbawiona istoty ekonomicznej i którą tworzy się do celów czysto podatkowych;
Poprawka 31
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – punkt 30 d (nowy)
(30d)  „koszty licencyjne” oznaczają koszty wynikające z wszelkiego rodzaju płatności dokonywanych tytułem wynagrodzenia za wykorzystywanie lub prawo do wykorzystywania wszelkich praw autorskich dotyczących prac literackich, artystycznych lub naukowych, łącznie z filmami kinematograficznymi oraz oprogramowaniem, patentów, znaków towarowych, projektów lub wzorów, planów, objętych tajemnicą technologii lub procesów produkcyjnych, bądź za informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej lub za wszelkie inne wartości niematerialne i prawne; opłaty za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego uznaje się za koszty licencyjne;
Poprawka 32
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – punkt 30 e (nowy)
(30e)  „ceny transferowe” oznaczają ceny, po których przedsiębiorstwo przekazuje towary bądź aktywa niematerialne i prawne lub świadczy usługi przedsiębiorstwu powiązanemu;
Poprawka 33
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – punkt 31
(31)  „rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych” oznacza sytuację między podatnikiem a przedsiębiorstwem powiązanym lub uzgodnienia strukturalne między stronami w różnych jurysdykcjach podatkowych, w przypadku których różnice w klasyfikacji prawnej instrumentu finansowego lub podmiotu lub w traktowaniu obecności handlowej jako stałego zakładu prowadzą do któregokolwiek z poniższych rezultatów:
(31)  „rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych” oznacza rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych zdefiniowane w art. 2 pkt 9) rozporządzenia (UE) nr 2016/1164;
a)  odliczenie od podstawy opodatkowania tych samych płatności, kosztów lub strat ma miejsce zarówno w jurysdykcji, w której płatność ma swoje źródło, poniesiono koszty lub odnotowano straty, jak i w innej jurysdykcji („podwójne odliczenie”);
b)  odliczenie płatności od podstawy opodatkowania ma miejsce w jurysdykcji, w której płatność ma swoje źródło, bez odpowiadającego mu ujęcia do celów podatkowych tej samej płatności w drugiej jurysdykcji („odliczenie bez rozpoznania przychodu”);
c)  w przypadku różnic w traktowaniu obecności handlowej jako stałego zakładu, nieopodatkowanie dochodu, który ma swoje źródło w jednej jurysdykcji, bez odpowiedniego ujęcia dla celów podatkowych tego samego dochodu w drugiej jurysdykcji („nieopodatkowanie bez rozpoznania przychodu”).
Rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych zachodzą jedynie w zakresie, w jakim te same płatności odliczone, koszty poniesione lub straty odnotowane w dwóch jurysdykcjach przekraczają kwotę dochodu, który jest ujęty w obydwu jurysdykcjach i który można przypisać temu samemu źródłu.
Rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych obejmują także przeniesienie instrumentu finansowego w ramach uzgodnienia strukturalnego obejmującego podatnika, w przypadku gdy dochód bazowy z tytułu przeniesionego instrumentu podatkowego jest traktowany do celów podatkowych jako dochód uzyskany równocześnie przez więcej niż jedną ze stron uzgodnienia, które są rezydentami do celów podatkowych w różnych jurysdykcjach, co prowadzi do jednego z poniższych rezultatów:
a)  odliczenie płatności związanej z dochodem bazowym bez odpowiadającego mu ujęcia takiej płatności do celów podatkowych, chyba że ten dochód bazowy jest uwzględniony w podlegającym opodatkowaniu dochodzie jednej ze stron;
b)  uzyskanie ulgi z tytułu podatku u źródła od płatności pochodzącej z przeniesionego instrumentu finansowego przez więcej niż jedną zainteresowaną stronę;
Poprawka 34
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – punkt 32
(32)  „uzgodnienie strukturalne” oznacza uzgodnienie dotyczące rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych, w ramach którego rozbieżności są wliczone w warunki uzgodnienia, lub uzgodnienie, którego celem było stworzenie rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych, chyba że nie można zasadnie oczekiwać, że podatnik lub przedsiębiorstwo powiązane byli świadomi rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych i nie mieli udziału w korzyściach podatkowych wynikających z tych rozbieżności;
skreśla się
Poprawka 35
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – punkt 33 a (nowy)
(33a)  „stały zakład cyfrowy” oznacza znaczną obecność cyfrową podatnika, który świadczy usługi w obrębie jurysdykcji ukierunkowane na konsumentów lub przedsiębiorstwa w tej jurysdykcji, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w art. 5 pkt 2a);
Poprawka 36
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – punkt 33 b (nowy)
(33b)  „europejski numer identyfikacji podatkowej” lub „NIP” oznacza numer zdefiniowany w komunikacie Komisji z dnia 6 grudnia 2012 r. zawierającym plan działania zakładający poprawę skuteczności walki z oszustwami podatkowymi i uchylaniem się od opodatkowania;
Poprawka 37
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 2
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 66 w celu ustanowienia definicji dalszych pojęć.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 66 w celu aktualizacji bieżących definicji lub ustanowienia definicji dalszych pojęć.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 5 – ustęp 1 – wprowadzenie
1.  Uznaje się, że podatnik posiada stały zakład w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym jest on rezydentem do celów podatkowych, gdy posiada on w tym innym państwie członkowskim stałe miejsce prowadzenia działalności, przez które – całkowicie lub częściowo – prowadzi działalność gospodarczą, w tym w szczególności:
1.  Uznaje się, że podatnik posiada stały zakład, w tym stały zakład cyfrowy, w państwie członkowskim innym niż jurysdykcja, w której jest on rezydentem do celów podatkowych, gdy posiada on w tym innym państwie członkowskim stałe miejsce prowadzenia działalności lub jest obecny na jego rynku cyfrowym, przez które – całkowicie lub częściowo – prowadzi działalność gospodarczą, w tym w szczególności:
Poprawka 39
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 5 – ustęp 1 – litera f a (nowa)
fa)  platformę cyfrową lub inny model działalności cyfrowej polegający na gromadzeniu i wykorzystywaniu danych do celów komercyjnych.
Poprawka 40
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 5 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  W przypadku podatnika będącego rezydentem jednej jurysdykcji, który oferuje lub udziela dostępu do platformy cyfrowej takiej jak aplikacja elektroniczna, baza danych, internetowa platforma handlowa lub przestrzeń do przechowywania danych bądź oferuje wyszukiwarkę lub usługi reklamowe na stronie internetowej lub w aplikacji elektronicznej, uznaje się, iż podatnik ten posiada stały zakład cyfrowy w innym państwie członkowskim niż jego rezydencja podatkowa, jeżeli łączna kwota dochodów tego podatnika lub przedsiębiorstwa powiązanego ze zdalnych transakcji wygenerowana przez wyżej wymienione platformy cyfrowe w jurysdykcji, której nie jest on rezydentem, przekracza 5 000 000 EUR rocznie i jeżeli spełniony został jeden z poniższych warunków:
a)  co najmniej 1000 zarejestrowanych użytkowników indywidualnych w ujęciu miesięcznym, którzy mają miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż rezydencja podatkowa podatnika i którzy zalogowali się na platformę cyfrową podatnika lub odwiedzili ją;
b)  miesięcznie zawieranych jest co najmniej 1000 cyfrowych umów z klientami lub użytkownikami, których miejsce zamieszkania jest różne od rezydencji podatkowej podatnika w roku podatkowym;
c)  ilość treści cyfrowych zebranych przez podatnika w danym roku podatkowym przekracza 10 % wszystkich treści cyfrowych przechowywanych przez grupę.
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 66 w celu zmiany niniejszej dyrektywy przez dostosowanie czynników, o których mowa lit. a), b) i c) niniejszego ustępu w zależności od postępów poczynionych w ramach umów międzynarodowych.
Jeżeli oprócz określonego w pierwszym akapicie niniejszego ustępu progu opartego na dochodach co najmniej jeden z trzech powyższych czynników cyfrowych określonych w lit. a), b) i c) niniejszego ustępu ma zastosowanie do podatnika w danym państwie członkowskim, uznaje się, że podatnik ten posiada stały zakład w tym państwie członkowskim.
Podatnik jest zobowiązany do przekazywania organom podatkowym wszystkich informacji istotnych przy określaniu stałego zakładu lub cyfrowego zakładu zgodnie z niniejszym artykułem.
Poprawka 41
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 3 – akapit 1
Oprócz kwot podlegających odliczeniu jako koszty badań i rozwoju zgodnie z ust. 2, podatnik może również dodatkowo odliczyć, za każdy rok podatkowy, 50 % takich kosztów, z wyjątkiem kosztów dotyczących ruchomych rzeczowych aktywów trwałych, poniesionych w ciągu danego roku. Jeżeli koszty badań i rozwoju przekraczają kwotę 20 000 000 EUR, podatnik może odliczyć 25 % nadwyżki.
W przypadku kosztów badań i rozwoju w wysokości do 20 000 000 EUR i związanych z pracownikami i płacami, podwykonawcami, pracownikami tymczasowymi i freelancerami podatnik otrzymuje ulgę podatkową wynoszącą 10 % poniesionych kosztów.
Poprawka 42
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 3 – akapit 2
Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego podatnik może dodatkowo odliczyć 100 % kosztów badań i rozwoju do kwoty 20 000 000 EUR, jeśli spełnia on wszystkie poniższe warunki:
skreśla się
a)  jest przedsiębiorstwem nienotowanym na rynku regulowanym, zatrudnia mniej niż 50 pracowników, a jego roczny obrót lub roczna suma bilansowa nie przekracza 10 000 000 EUR;
b)  nie figuruje w rejestrze przedsiębiorców dłużej niż pięć lat. Jeżeli podatnik nie podlega obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców, okres pięciu lat może rozpocząć bieg w chwili, gdy przedsiębiorstwo zaczyna prowadzić działalność gospodarczą albo zaczyna podlegać opodatkowaniu z tytułu jej prowadzenia;
c)  nie powstał w drodze połączenia;
d)  nie ma żadnych przedsiębiorstw powiązanych.
Poprawka 43
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 11
[...]
skreśla się
Poprawka 44
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 1 – litera b
b)  50 % kosztów reprezentacji, do kwoty nieprzekraczającej [x] % przychodów w roku podatkowym;
b)  50 % kosztów reprezentacji, które są zwyczajowe, konieczne i bezpośrednio związane lub powiązane z działalnością gospodarczą podatnika, do kwoty nieprzekraczającej [x] % przychodów w roku podatkowym;
Poprawka 45
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 1 – litera c
c)  przeniesienie zysków zatrzymanych na pozostałe kapitały stanowiące część kapitału własnego przedsiębiorstwa;
c)  przeniesienie zysków zatrzymanych na pozostałe kapitały stanowiące część kapitału własnego przedsiębiorstwa, innych niż zyski zatrzymane do rezerwy przez przedsiębiorstwa spółdzielcze i konsorcja spółdzielcze, zarówno podczas bieżącej działalności przedsiębiorstwa, jak i po jej zakończeniu, zgodnie z krajowymi przepisami podatkowymi;
Poprawka 46
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 1 – litera j a (nowa)
ja)  wydatki na rzecz beneficjentów mających siedzibę w państwach figurujących w unijnym wykazie jurysdykcji niechętnych współpracy do celów podatkowych (zwanych również „rajami podatkowymi”);
Poprawka 47
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 13 – ustęp 2 – akapit 1
Nadwyżka kosztów finansowania zewnętrznego podlega odliczeniu w roku podatkowym, w którym koszty te zostały poniesione, do wysokości 30 % wyniku finansowego podatnika przed uwzględnieniem odsetek, opodatkowania, deprecjacji i amortyzacji (EBITDA), lub do wysokości 3 000 000 EUR, w zależności od tego, która z tych kwot jest wyższa.
Nadwyżka kosztów finansowania zewnętrznego podlega odliczeniu w roku podatkowym, w którym koszty te zostały poniesione, do wysokości 10 % wyniku finansowego podatnika przed uwzględnieniem odsetek, opodatkowania, deprecjacji i amortyzacji (EBITDA), lub do wysokości 1 000 000 EUR, w zależności od tego, która z tych kwot jest wyższa.
Poprawka 48
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 13 – ustęp 2 – akapit 2
Do celów niniejszego artykułu, jeżeli podatnikowi zezwolono działać w imieniu grupy lub nałożono na niego taki wymóg, zgodnie z definicją w przepisach regulujących krajowy system opodatkowania grup, cała grupa jest traktowana jako podatnik. W takim przypadku nadwyżka kosztów finansowania zewnętrznego i EBITDA są obliczane dla całej grupy. Kwota 3 000 000 EUR również odnosi się do całej grupy.
Do celów niniejszego artykułu, jeżeli podatnikowi zezwolono działać w imieniu grupy lub nałożono na niego taki wymóg, zgodnie z definicją w przepisach regulujących krajowy system opodatkowania grup, cała grupa jest traktowana jako podatnik. W takim przypadku nadwyżka kosztów finansowania zewnętrznego i EBITDA są obliczane dla całej grupy. Kwota 1 000 000 EUR również odnosi się do całej grupy.
Poprawka 49
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 13 – ustęp 6
6.  Nadwyżkę kosztów finansowania zewnętrznego, której nie można odliczyć w danym roku podatkowym, przenosi się na przyszłe okresy bez ograniczeń czasowych.
6.  Nadwyżkę kosztów finansowania zewnętrznego, której nie można odliczyć w danym roku podatkowym, przenosi się przez okres pięciu lat.
Poprawka 50
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 14 a (nowy)
Artykuł 14a
Szczególne wyjątki
Zyski zatrzymane do rezerwy przez przedsiębiorstwa spółdzielcze i konsorcja spółdzielcze, zarówno podczas bieżącej działalności przedsiębiorstwa, jak i po zakończeniu działalności, a także świadczenia przyznawane przez przedsiębiorstwa spółdzielcze i konsorcja spółdzielcze na rzecz swoich członków podlegają odliczeniu, o ile odliczenie jest dopuszczalne na mocy krajowych przepisów podatkowych.
Poprawka 51
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 29
Artykuł 29
Artykuł 29
Opodatkowanie niezrealizowanych zysków kapitałowych w przypadku przeniesienia aktywów, rezydencji podatkowej lub stałego zakładu
Opodatkowanie niezrealizowanych zysków kapitałowych w przypadku przeniesienia aktywów, rezydencji podatkowej lub stałego zakładu
1.   Kwota równa wartości rynkowej przenoszonych aktywów (w chwili ich przeniesienia), pomniejszona o ich wartość do celów podatkowych, jest traktowana jak osiągnięte przychody w każdej z następujących sytuacji:
Do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie mają zasady dotyczące opodatkowania niezrealizowanych zysków kapitałowych w przypadku zmiany siedziby lub miejsca zamieszkania do celów podatkowych określone w dyrektywie (UE) 2016/1164.
a)  podatnik przenosi aktywa ze swojej siedziby zarządu do stałego zakładu w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim;
b)  podatnik przenosi aktywa ze swojego stałego zakładu w państwie członkowskim do swojej siedziby głównej lub innego stałego zakładu w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, o ile państwo członkowskie stałego zakładu nie ma już prawa do opodatkowania przenoszonych aktywów ze względu na przeniesienie;
c)  podatnik przenosi swoją rezydencję podatkową do innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, z wyłączeniem aktywów, które pozostają faktycznie powiązane ze stałym zakładem w pierwszym państwie członkowskim;
d)  podatnik przenosi działalność gospodarczą prowadzoną przez swój stały zakład z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego lub do państwa trzeciego, o ile państwo członkowskie stałego zakładu nie ma już prawa do opodatkowania przenoszonych aktywów ze względu na przeniesienie.
2.  W przypadku przeniesienia aktywów, rezydencji podatkowej lub działalności gospodarczej prowadzonej przez stały zakład do innego państwa członkowskiego, państwo to przyjmuje wartość ustaloną przez państwo członkowskie podatnika lub stałego zakładu jako wartość początkową aktywów do celów podatkowych.
3.  Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do przenoszenia aktywów w związku z finansowaniem dotyczącym papierów wartościowych, do aktywów przekazywanych jako zabezpieczenie ani w przypadku gdy przeniesienie aktywów jest dokonywane w celu spełnienia ostrożnościowych wymogów kapitałowych lub na potrzeby zarządzania płynnością i gdy aktywa mają powrócić do państwa członkowskiego podmiotu przenoszącego w terminie 12 miesięcy.
Poprawka 52
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 41 – ustęp 1
1.  Straty poniesione w roku podatkowym przez podatnika będącego rezydentem lub przez stały zakład podatnika niebędącego rezydentem mogą zostać przeniesione na przyszłe okresy i odliczone w kolejnych latach podatkowych, o ile niniejsza dyrektywa nie stanowi inaczej.
1.  Straty poniesione w roku podatkowym przez podatnika będącego rezydentem lub przez stały zakład podatnika niebędącego rezydentem mogą zostać przeniesione na przyszłe okresy i odliczone w kolejnych latach podatkowych przez okres maksymalnie pięciu lat.
Poprawka 53
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 42
Artykuł 42
skreśla się
Mechanizm kompensowania strat i wyrównanie
1.  Podatnik będący rezydentem, który po odliczeniu strat zgodnie z art. 41 jest nadal rentowny, może dodatkowo odliczyć straty poniesione w tym samym roku podatkowym przez jego kwalifikujące się jednostki bezpośrednio zależne, zgodnie z art. 3 ust. 1, lub przez stałe zakłady znajdujące się w innych państwach członkowskich. Takie kompensowanie strat przysługuje przez ograniczony okres zgodnie z ust. 3 i 4 niniejszego artykułu.
2.  Odliczenie jest proporcjonalne do udziału podatnika będącego rezydentem w jego kwalifikujących się jednostkach zależnych, zgodnie z art. 3 ust. 1, oraz pełne w przypadku stałych zakładów. Obniżenie podstawy opodatkowania podatnika będącego rezydentem w żadnym wypadku nie może prowadzić do powstania wartości ujemnej.
3.  Podatnik będący rezydentem dolicza do swojej podstawy opodatkowania, do wysokości kwoty poprzednio odliczonej jako strata, wszelkie późniejsze zyski osiągnięte przez jego kwalifikujące się jednostki zależne, zgodnie z art. 3 ust. 1, lub przez stałe zakłady.
4.  Straty odliczone zgodnie z ust. 1 i 2 automatycznie włącza się z powrotem do podstawy opodatkowania podatnika będącego rezydentem w każdej z następujących sytuacji:
a)  jeśli pod koniec piątego roku podatkowego po roku, w którym straty zaczęły podlegać odliczeniu, do podstawy opodatkowania nie włączono z powrotem żadnych zysków lub włączone zyski nie odpowiadają pełnej kwocie odliczonych strat;
b)  jeśli kwalifikująca się jednostka zależna, o której mowa w art. 3 ust. 1, została sprzedana, znajduje się w stanie likwidacji lub została przekształcona w stały zakład;
c)  jeśli stały zakład został sprzedany, znajduje się w stanie likwidacji lub został przekształcony w jednostkę zależną;
d)  jeśli jednostka dominująca przestała spełniać wymagania określone w art. 3 ust. 1.
Poprawka 54
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 45 a (nowy)
Artykuł 45a
Faktyczne obciążenie podatkowe
Tak długo, jak obowiązuje próg przewidziany w art. 2 ust. 1 lit. c), państwa członkowskie monitorują i publikują faktyczne obciążenie podatkowe małych i średnich przedsiębiorstw oraz przedsiębiorstw wielonarodowych we wszystkich państwach członkowskich, tak aby państwa członkowskie mogły zapewnić równe warunki działania dla porównywalnych przedsiębiorstw w całej Unii i zmniejszyć obciążenie administracyjne oraz koszty dla małych i średnich przedsiębiorstw.
Poprawka 55
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 53 – ustęp 1 – akapit 1
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8 lit. c) i d) podatnik nie może zostać zwolniony z podatku od dochodów zagranicznych, które otrzymał w ramach wypłaty podzielonych zysków od podmiotu z państwa trzeciego lub jako przychody ze zbycia udziałów (akcji) posiadanych w podmiocie w państwie trzecim, w przypadku, gdy dany podmiot podlega w państwie, w którym jest rezydentem do celów podatkowych, ustawowej stawce podatku od osób prawnych niższej niż połowa ustawowej stawki podatkowej, którą zostały objęty dany podatnik w związku z takimi dochodami zagranicznymi w państwie członkowskim, gdzie jest rezydentem do celów podatkowych.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8 lit. c) i d) podatnik nie może zostać zwolniony z podatku od dochodów zagranicznych, które nie pochodzą z aktywnej działalności gospodarczej i które podatnik otrzymał w ramach wypłaty podzielonych zysków od podmiotu z państwa trzeciego lub jako przychody ze zbycia udziałów (akcji) posiadanych w podmiocie w państwie trzecim, w przypadku gdy dany podmiot podlega w państwie, w którym jest rezydentem do celów podatkowych, ustawowej stawce podatku od osób prawnych niższej niż 15 % w związku z takimi dochodami zagranicznymi w państwie członkowskim, gdzie jest rezydentem do celów podatkowych.
Poprawka 56
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 53 – ustęp 2
2.  Jeżeli ustęp 1 ma zastosowanie, podatnik podlega podatkowi od dochodów zagranicznych, a podatek zapłacony w państwie trzecim jest odliczany od jego zobowiązania podatkowego w państwie członkowskim, w którym podatnik jest rezydentem do celów podatkowych. Odliczenie to nie może przekraczać kwoty podatku – obliczonego przed odliczeniem – i związanego z dochodem, który może zostać opodatkowany.
2.  Jeżeli ustęp 1 ma zastosowanie, podatnik podlega podatkowi od dochodów zagranicznych, a podatek zapłacony w państwie trzecim jest odliczany od jego zobowiązania podatkowego w państwie członkowskim, w którym podatnik jest rezydentem do celów podatkowych. Odliczenie to nie może przekraczać kwoty podatku – obliczonego przed odliczeniem – i związanego z dochodem, który może zostać opodatkowany. Aby skorzystać z takiego odliczenia podatnik będzie musiał udowodnić swoim organom podatkowym, że dochód zagraniczny pochodzi z aktywnej działalności gospodarczej, co potwierdzić może zaświadczenie wydane w tym celu przez zagraniczne organy podatkowe.
Poprawka 57
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 58
Artykuł 58
Artykuł 58
Przepisy ogólne przeciw unikaniu opodatkowania
Przepisy ogólne przeciw unikaniu opodatkowania
1.   Do celów obliczania podstawy opodatkowania na podstawie przepisów niniejszej dyrektywy państwo członkowskie nie uwzględnia jednostkowych ani seryjnych uzgodnień, które – z uwagi na to, że głównym celem ich wprowadzenia było uzyskanie korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem lub celem niniejszej dyrektywy – są nierzeczywiste, wziąwszy pod uwagę wszystkie stosowne fakty i okoliczności. Jednostkowe uzgodnienie może obejmować więcej niż jeden etap lub więcej niż jedną część.
Do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie ma klauzula ogólna przeciwdziałająca unikaniu opodatkowania określona w dyrektywie (UE) 2016/1164.
2.  Na użytek ust. 1 jednostkowe lub seryjne uzgodnienie uznaje się za nierzeczywiste w zakresie, w jakim nie jest ono wprowadzane z uzasadnionych powodów handlowych, które odzwierciedlają rzeczywistość ekonomiczną.
3.  Uzgodnienia jednostkowe lub seryjne, które nie są brane pod uwagę zgodnie z ust. 1, są traktowane do celów obliczenia podstawy opodatkowania odpowiednio do ich ekonomicznego charakteru.
Poprawka 58
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 59 – ustęp 1 – akapit 1 – wprowadzenie
podmiot lub stały zakład, którego zyski nie podlegają opodatkowaniu lub są zwolnione z podatku w państwie członkowskim jego siedziby głównej, jest traktowany jako kontrolowane przedsiębiorstwo zagraniczne, gdy spełnione są następujące warunki:
Państwo członkowskie podatnika traktuje podmiot lub stały zakład, którego zyski nie podlegają opodatkowaniu lub są zwolnione z podatku w tym państwie członkowskim, jako kontrolowane przedsiębiorstwo zagraniczne, gdy spełnione są następujące warunki:
Poprawka 59
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 59 – ustęp 1 – akapit 1 – litera b
b)  podatek od osób prawnych faktycznie płacony przez podmiot lub stały zakład od jego zysków jest niższy niż różnica między podatkiem od osób prawnych, który zostałby pobrany od zysków podmiotu lub stałego zakładu na podstawie przepisów niniejszej dyrektywy, a podatkiem od osób prawnych faktycznie płaconym od tych zysków przez podmiot lub stały zakład.
b)  zyski podmiotu podlegają stawce podatku od osób prawnych niższej niż 15 %; stawka ta jest szacowana na podstawie zysku przed zastosowaniem operacji wprowadzonych przez te państwa w celu zmniejszenia podstawy opodatkowania podlegającej tej stawce; stawka ta podlega co roku przeglądowi w oparciu o rozwój sytuacji w handlu międzynarodowym.
Poprawka 60
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 59 – ustęp 1 – akapit 2
Do celów akapitu pierwszego lit. b), przy obliczaniu podatku od osób prawnych, który byłby pobrany od zysków podmiotu na podstawie przepisów dyrektywy w państwie członkowskim podatnika, nie są uwzględniane dochody stałego zakładu podmiotu, który nie podlega opodatkowaniu lub jest zwolniony z podatku w jurysdykcji podatkowej kontrolowanego przedsiębiorstwa zagranicznego.
skreśla się
Poprawka 61
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 59 – ustęp 2
2.  W sytuacji gdy podmiot lub stały zakład jest traktowany jako kontrolowane przedsiębiorstwo zagraniczne na mocy ust. 1, niepodzielony dochód podmiotu lub stałego zakładu podlega opodatkowaniu w zakresie, w jakim pochodzi z następujących kategorii:
2.  W przypadku gdy podmiot lub stały zakład są traktowane jako kontrolowane przedsiębiorstwo zagraniczne na mocy ust. 1, państwo członkowskie podatnika uwzględnia w podstawie opodatkowania:
a)  niepodzielony dochód podmiotu lub dochód stałego zakładu pochodzący z następujących kategorii:
a)   odsetki lub inne dochody generowane przez aktywa finansowe;
(i)   odsetki lub inne dochody generowane przez aktywa finansowe;
b)   opłaty licencyjne lub inne dochody wygenerowane przez własność intelektualną;
(ii)   opłaty licencyjne lub inne dochody wygenerowane przez własność intelektualną;
c)   dywidendy i dochody ze zbycia udziałów (akcji);
(iii)   dywidendy i dochody ze zbycia udziałów (akcji);
d)   dochody z leasingu finansowego;
(iv)   dochody z leasingu finansowego;
e)   dochody z działalności ubezpieczeniowej, bankowej oraz innej działalności finansowej;
(v)   dochody z działalności ubezpieczeniowej, bankowej oraz innej działalności finansowej;
f)   dochody od przedsiębiorstw, które czerpią zyski z transakcji zakupu i sprzedaży towarów i usług dokonywanych z przedsiębiorstwami powiązanymi i które nie wytwarzają wartości dodanej pod względem ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma.
(vi)   dochody od przedsiębiorstw, które czerpią zyski z transakcji zakupu i sprzedaży towarów i usług dokonywanych z przedsiębiorstwami powiązanymi i które nie wytwarzają wartości dodanej pod względem ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma.
Akapitu pierwszego nie stosuje się w odniesieniu do kontrolowanego przedsiębiorstwa zagranicznego, będącego rezydentem lub znajdującego się w państwie członkowskim lub w państwie trzecim będącym stroną porozumienia EOG, jeśli to kontrolowane przedsiębiorstwo zagraniczne zostało ustanowione z uzasadnionych powodów handlowych odzwierciedlających rzeczywistość gospodarczą. Do celów niniejszego artykułu działalność kontrolowanego przedsiębiorstwa zagranicznego odzwierciedla rzeczywistość gospodarczą w zakresie, w jakim działalność ta jest wspomagana odpowiednim personelem, wyposażeniem, aktywami i pomieszczeniami.
Niniejsza litera nie ma zastosowania, jeżeli kontrolowane przedsiębiorstwo zagraniczne prowadzi istotną działalność gospodarczą wspomaganą personelem, wyposażeniem, aktywami i pomieszczeniami, o czym świadczą stosowne fakty i okoliczności. W przypadku gdy kontrolowane przedsiębiorstwo zagraniczne jest rezydentem lub znajduje się w państwie trzecim, który nie jest stroną Porozumienia EOG, państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o niestosowaniu poprzedniego akapitu; lub
b)  niepodzielony dochód podmiotu lub stałego zakładu pochodzący z nierzeczywistych uzgodnień, które wprowadzono głównie w celu uzyskania korzyści podatkowej.
Na użytek niniejszej litery jednostkowe uzgodnienie lub ich szereg uznaje się za nierzeczywiste, jeżeli dany podmiot lub stały zakład nie byłby właścicielem aktywów lub nie podejmowałby ryzyka, dzięki któremu generowana jest całość lub część dochodów, gdyby nie był kontrolowany przez spółkę, która wykonuje związane z tymi aktywami i ryzykami funkcje decyzyjne i zarządcze oraz odgrywające zasadniczą rolę w generowaniu dochodów kontrolowanej spółki.
Poprawka 62
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 59 – ustęp 3 – akapit 1
Podmiot lub stały zakład nie jest traktowany jako kontrolowane przedsiębiorstwo zagraniczne, o którym mowa w ust. 1, jeżeli nie więcej niż jedna trzecia dochodu uzyskanego przez ten podmiot lub stały zakład jest objęta zakresem kategorii ujętych w ust. 2 lit. a)–f).
W przypadku gdy, na mocy przepisów państwa członkowskiego, podstawa opodatkowania podatnika obliczana jest zgodnie z ust. 2 lit. a), dane państwo członkowskie może postanowić, że nie będzie traktować podmiotu lub stałego zakładu jako kontrolowanej spółki zagranicznej zgodnie z ust. 1, jeżeli jedna trzecia lub mniejsza część dochodu uzyskanego przez ten podmiot lub stały zakład jest objęta zakresem kategorii ujętych w ust. 2 lit. a).
Poprawka 63
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 59 – ustęp 3 – akapit 2
Przedsiębiorstwa finansowe nie są traktowane jako kontrolowane przedsiębiorstwa zagraniczne na mocy ust. 1, jeżeli nie więcej niż jedna trzecia dochodu uzyskanego przez ten podmiot lub stały zakład, objętego zakresem kategorii ujętych w ust. 2 lit. a)–f), pochodzi z transakcji z danym podatnikiem lub jego przedsiębiorstwami powiązanymi.
W przypadku gdy, na mocy przepisów państwa członkowskiego, podstawa opodatkowania podatnika obliczana jest zgodnie z ust. 2 lit. a), dane państwo członkowskie może postanowić, że nie będzie traktować przedsiębiorstw finansowych jako kontrolowanych spółek zagranicznych, jeżeli jedna trzecia lub mniejsza część dochodu tego podmiotu z tytułu kategorii ujętych w ust. 2 lit. a) pochodzi z transakcji z danym podatnikiem lub jego przedsiębiorstwami powiązanymi.
Poprawka 64
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 59 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu stosowania ust. 2 lit. b) podmiot lub stały zakład:
a)  którego wynik finansowy brutto nie przekracza 750 000 EUR, a dochód inny niż dochód ze sprzedaży towarów i świadczenia usług nie przekracza 75 000 EUR; lub
b)  którego wynik finansowy brutto nie przekracza 10 % jego kosztów operacyjnych za dany okres rozliczeniowy.
Na użytek akapitu pierwszego lit. b) koszty operacyjne nie mogą obejmować kosztów towarów sprzedawanych poza państwem, w którym dany podmiot jest rezydentem, lub w którym znajduje się stały zakład, do celów podatkowych, ani płatności na rzecz przedsiębiorstw powiązanych.
Poprawka 65
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 61
Artykuł 61
Artykuł 61
Rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych
Rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych
W zakresie, w jakim rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych między państwami członkowskimi prowadzi do podwójnego odliczenia tych samych płatności, kosztów lub strat, odliczenie przyznawane jest wyłącznie w państwie członkowskim, w którym płatność ma swoje źródło, poniesiono koszty lub odnotowano straty.
Do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie mają zasady określone art. 9 dyrektywy (UE) 2016/1164 dotyczące rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych.
W zakresie, w jakim rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych dotycząca państwa trzeciego prowadzi do podwójnego odliczenia tych samych płatności, kosztów lub strat, zainteresowane państwo członkowskie odmawia odliczenia takich płatności, kosztów lub strat, chyba że uczyniło to już państwo trzecie.
W zakresie, w jakim rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych między państwami członkowskimi prowadzi do odliczenia bez rozpoznania przychodu, państwo członkowskie płatnika odmawia odliczenia takiej płatności.
W zakresie, w jakim rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych dotycząca państwa trzeciego prowadzi do odliczenia bez rozpoznania przychodu:
a)  jeżeli dana płatność ma swoje źródło w państwie członkowskim, państwo to odmawia odliczenia; lub
b)  jeżeli płatność ma swoje źródło w państwie trzecim, zainteresowane państwo członkowskie wymaga od podatnika, aby uwzględnił ją w podstawie opodatkowania, chyba że państwo trzecie odmówiło już odliczenia lub zażądało uwzględnienia tej płatności.
W zakresie, w jakim rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych między państwami członkowskimi dotycząca stałego zakładu prowadzi do nieopodatkowania bez rozpoznania przychodu, państwo członkowskie, w którym podatnik jest rezydentem do celów podatkowych, wymaga od podatnika aby uwzględnił w podstawie opodatkowania dochód przypisany stałemu zakładowi.
W zakresie, w jakim rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych dotycząca stałego zakładu znajdującego się w państwie trzecim prowadzi do nieopodatkowania bez rozpoznania przychodu, zainteresowane państwo członkowskie wymaga od podatnika aby uwzględnił w podstawie opodatkowania dochód przypisany stałemu zakładowi znajdującemu się w tym państwie trzecim.
4.  W zakresie, w jakim płatność podatnika na rzecz przedsiębiorstwa powiązanego w państwie trzecim jest bezpośrednio lub pośrednio potrącana od płatności, kosztów lub strat, które – wskutek rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych – podlegają odliczeniu w dwóch różnych jurysdykcjach poza Unią, państwo członkowskie podatnika odmawia odliczenia od podstawy opodatkowania płatności podatnika na rzecz przedsiębiorstwa powiązanego w państwie trzecim, chyba że jedno z zainteresowanych państw trzecich odmówiło już odliczenia płatności, kosztów lub strat, które podlegałyby odliczeniu w dwóch różnych jurysdykcjach.
5.  W zakresie, w jakim odpowiednie ujęcie płatności podatnika na rzecz przedsiębiorstwa powiązanego znajdującego się w państwie trzecim, która podlega odliczeniu, jest bezpośrednio lub pośrednio potrącane od płatności, która – wskutek rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych – nie jest uwzględniana przez odbiorcę płatności w jego podstawie opodatkowania, państwo członkowskie podatnika odmawia odliczenia od podstawy opodatkowania płatności podatnika na rzecz przedsiębiorstwa powiązanego znajdującego się w państwie trzecim, chyba że jedno z zainteresowanych państw trzecich odmówiło już odliczenia takiej nieuwzględnionej płatności.
6.  W zakresie, w jakim rozbieżność w kwalifikacji struktur hybrydowych prowadzi do uzyskania ulgi z tytułu podatku u źródła od płatności pochodzącej z przeniesionego instrumentu finansowego przez więcej niż jedną zainteresowaną stronę, państwo członkowskie podatnika ogranicza korzyść płynącą z takiej ulgi proporcjonalnie do dochodu netto podlegającego opodatkowaniu związanego z taką płatnością.
7.  Do celów niniejszego artykułu „płatnik” oznacza podmiot lub stały zakład, w którym płatność ma swoje źródło, poniesiono koszty lub odnotowano straty.
Poprawka 66
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 61 a – nagłówek
Rozbieżności w zakresie rezydencji podatkowej
Rozbieżności w kwalifikacji odwróconych struktur hybrydowych
Poprawka 67
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 61 a – ustęp 1
W zakresie, w jakim płatności, koszty lub straty podatnika, który jest rezydentem do celów podatkowych zarówno w państwie członkowskim, jak i w państwie trzecim, podlegają– zgodnie z prawem danego państwa członkowskiego i państwa trzeciego– odliczeniu od podstawy opodatkowania w obu jurysdykcjach, a te płatności, koszty lub straty mogą być potrącone w państwie członkowskim podatnika od podlegającego opodatkowaniu dochodu, który nie jest uwzględniony w tym państwie trzecim, państwo członkowskie podatnika odmawia odliczenia takich płatności, kosztów lub strat, chyba uczyniło to już państwo trzecie.
Do celów niniejszej dyrektywy państwa członkowskie traktują rozbieżności w kwalifikacji odwróconych struktur hybrydowych zgodnie z art. 9a dyrektywy (UE) 2016/1164.
Poprawka 68
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 65 a (nowy)
Artykuł 65a
Europejski numer identyfikacji podatkowej
Do dnia 31 grudnia 2018 r. Komisja przedstawi wniosek ustawodawczy dotyczący zharmonizowanego, wspólnego europejskiego numeru identyfikacji podatkowej, aby zapewnić efektywniejszą i bardziej rzetelną automatyczną wymianę informacji podatkowych w obrębie Unii.
Poprawka 69
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 65 b (nowy)
Artykuł 65b
Obowiązkowa automatyczna wymiana informacji w sprawach podatkowych
W celu zagwarantowania pełnego i właściwego stosowania niniejszej dyrektywy wymiana informacji w sprawach podatkowych jest obowiązkowa i automatyczna zgodnie z tym, co przewidziano w dyrektywie Rady 2011/16/UE1a.
Państwa członkowskie przydzielają odpowiedni personel, wiedzę fachową i zasoby budżetowe swoim krajowym administracjom podatkowym, jak również zasoby na szkolenie personelu administracji podatkowej w zakresie transgranicznej współpracy podatkowej oraz automatycznej wymiany informacji, aby zapewnić pełne wdrożenie niniejszej dyrektywy.
____________
1a Dyrektywa Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylająca dyrektywę 77/799/EWG (Dz.U. L 64 z 11.3.2011, s. 1).
Poprawka 70
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 66 – ustęp 2
2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 2 ust. 5, art. 4 ust. 5, art. 11 ust. 6, art. 32 ust. 5 i art. 40, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 2 ust. 5, art. 4 ust. 5, art. 5 ust. 2a, art. 32 ust. 5 i art. 40, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Poprawka 71
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 66 – ustęp 3
3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 2 ust. 5, art. 4 ust. 5, art. 11 ust. 6, art. 32 ust. 5 i art. 40, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 2 ust. 5, art. 4 ust. 5, art. 5 ust. 2a, art. 32 ust. 5 i art. 40, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
Poprawka 72
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 66 – ustęp 5
5.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 2 ust. 5, art. 4 ust. 5, art. 11 ust. 6, art. 32 ust. 5 i art. 40 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Rada nie wyraziła sprzeciwu w terminie [two months] od przekazania tego aktu Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, Rada poinformowała Komisję, że nie wniesie sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o [two months] z inicjatywy Rady.
5.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 2 ust. 5, art. 4 ust. 5, art. 5 ust. 2a, art. 32 ust. 5 i art. 40 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Rada nie wyraziła sprzeciwu w terminie [two months] od przekazania tego aktu Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, Rada poinformowała Komisję, że nie wniesie sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o [two months] z inicjatywy Rady.
Poprawka 73
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 66 a (nowy)
Artykuł 66a
Środki przeciwdziałające nadużyciom postanowień konwencji podatkowych
Państwa członkowskie dokonują zmiany swoich dwustronnych konwencji podatkowych zgodnie z niniejszą dyrektywą, aby zagwarantować, że konwencje te zawierają wszystkie poniższe elementy:
a)  klauzulę gwarantującą zobowiązanie się przez obie strony konwencji do określenia środków, dzięki którym podatki będą płacone tam, gdzie prowadzona jest działalność gospodarcza i tworzona jest wartość;
b)  addendum wyjaśniające, że celem dwustronnych konwencji, poza unikaniem podwójnego opodatkowania, jest przeciwdziałanie uchylaniu się od opodatkowania i agresywnemu planowaniu podatkowemu;
c)  klauzulę dotyczącą testu celu głównego opartą na klauzuli ogólnej przeciwdziałającej unikaniu opodatkowania.
Poprawka 74
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 68 a (nowy)
Artykuł 68a
Monitorowanie
Komisja monitoruje sytuację i publikuje wnioski w sprawie jednolitego wdrażania niniejszej dyrektywy, aby zapewnić jednolitą interpretację przewidzianych w niej środków przez państwa członkowskie.
Poprawka 75
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 69
Artykuł 69
Artykuł 69
Przegląd
Sprawozdanie z wdrożenia i przegląd
Po upływie pięciu lat od daty wejścia niniejszej dyrektywy w życie Komisja dokonuje przeglądu jej stosowania i składa Radzie sprawozdanie dotyczące jej funkcjonowania.
Po upływie pięciu lat od daty wejścia niniejszej dyrektywy w życie Komisja ocenia funkcjonowanie dyrektywy.
Niezależnie od akapitu pierwszego, po trzech latach od wejścia w życie niniejszej dyrektywy Komisja bada funkcjonowanie art. 11 i rozważa skorygowanie definicji oraz kalibrację AGI. Komisja przeprowadza dogłębną analizę tego, jak AGI może zachęcić przedsiębiorstwa uprawnione do decydowania się na stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy do kapitałowego finansowania swojej działalności.
Komisja przekazuje swoje wnioski Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w postaci sprawozdania z wdrożenia. Sprawozdanie to zawiera analizę wszystkich poniższych zagadnień:
a)   wpływu tego systemu na dochody podatkowe państw członkowskich;
b)  wad i zalet systemu z perspektywy małych i średnich przedsiębiorstw;
c)   wpływu na sprawiedliwe pobieranie podatku między państwami członkowskimi;
d)   wpływu na cały rynek wewnętrzny, ze szczególnym uwzględnieniem możliwego zakłócenia konkurencji między przedsiębiorstwami podlegającymi nowym przepisom ustanowionym w niniejszej dyrektywie;
e)   liczby przedsiębiorstw objętych okresem przejściowym.
Komisja dokonuje, po 10 latach od wejścia niniejszej dyrektywy w życie, przeglądu jej stosowania i składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie funkcjonowania niniejszej dyrektywy.
Komisja przekazuje swoje wnioski państwom członkowskim w celu uwzględnienia ich podczas opracowywania i wprowadzania w życie krajowych systemów podatków od osób prawnych.
Komisja przekazuje swoje wnioski w sprawozdaniu przedstawianym Parlamentowi Europejskiemu i państwom członkowskim w celu uwzględnienia tych wniosków podczas opracowywania i wprowadzania w życie krajowych systemów podatków od osób prawnych, któremu towarzyszy w razie potrzeby wniosek ustawodawczy zmieniający niniejszą dyrektywę.
Poprawka 76
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 70 – ustęp 1 – akapit 1
Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2018 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2019 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
Poprawka 77
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 70 – ustęp 1 – akapit 2
Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 stycznia 2019 r.
Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 stycznia 2020 r.

Wytyczne dotyczące budżetu na rok 2019 – sekcja III
PDF 517kWORD 60k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie ogólnych wytycznych dotyczących przygotowania budżetu na rok 2019, sekcja III – Komisja (2017/2286(BUD))
P8_TA(2018)0089A8-0062/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 314 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(1),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(2),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(3),

–  uwzględniając decyzję Rady 2014/335/UE, Euratom z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej(4),

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018(5) i załączone do niego wspólne oświadczenia uzgodnione między Parlamentem, Radą i Komisją,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie wytycznych budżetowych na rok 2019 (06315/2018),

–  uwzględniając art. 86a Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0062/2018),

A.  mając na uwadze, że negocjacje w sprawie budżetu Unii na 2019 r., ostatniego w bieżącej kadencji parlamentarnej, zbiegną się z negocjacjami w sprawie następnych wieloletnich ram finansowych (WRF) oraz z reformą systemu zasobów własnych UE; mając na uwadze, że rok 2019 będzie szóstym rokiem obowiązywania WRF na lata 2014–2020;

B.  mając na uwadze, że obydwa organy władzy budżetowej powinny dołożyć starań o osiągnięcie w komitecie pojednawczym ambitnego i całościowego porozumienia w sprawie budżetu na 2019 r., aby pozytywnie wpłynąć na równoległe negocjacje i umożliwić osiągnięcie – przed końcem bieżącej kadencji parlamentarnej – porozumienia w sprawie WRF na okres po 2020 r. i w sprawie zasobów własnych;

C.  mając na uwadze, że zgodnie z porozumieniem z grudnia 2017 r. w sprawie rozpoczęcia drugiego etapu negocjacji brexit nie powinien mieć bezpośredniego wpływu na budżet na 2019 r., ponieważ zgodnie ze wspólnym sprawozdaniem UE i Zjednoczonego Królestwa(6) państwo to wniesie wkład we wdrażanie budżetu Unii na lata 2019 i 2020 i będzie uczestniczyć w tym wdrażaniu, jak gdyby nadal było członkiem Unii;

D.  mając na uwadze, że narastające ruchy populistyczne i ekstremistyczne w państwach członkowskich szerzą i podsycają fałszywe informacje o UE i jej budżecie, co wskazuje na potrzebę lepszego i przejrzystszego informowania;

E.  mając na uwadze, że obywatele przez lata negatywnie postrzegali działania mające służyć przezwyciężeniu kryzysu finansowego, społecznego i gospodarczego, tymczasem obecna poprawa koniunktury gospodarczej, będąca wynikiem skoordynowanych dążeń do wprowadzenia Europy na ścieżkę ożywienia gospodarczego, daje większą swobodę w planowaniu budżetowym;

F.  mając na uwadze, że w ostatnich latach Rada wielokrotnie przeczyła samej sobie, gdyż proponowała nowe priorytety polityczne dla UE, a jednocześnie była niechętna przeznaczaniu nowych środków na ich sfinansowanie; mając na uwadze, że nowe priorytety polityczne i przyszłe wyzwania dla UE powinno się finansować z dodatkowych środków, nie zaś przez zmniejszanie środków na istniejące, udane programy;

G.  mając na uwadze, że pod koniec obecnego okresu programowania finansowego realizacja wieloletnich programów nabierze tempa, a przez to zwiększy się zapotrzebowanie na odpowiednie zasoby finansowe;

Podejmowanie wyzwań stojących przed UE i oczekiwania obywateli

1.  odnotowuje przezwyciężanie skutków kryzysu finansowego, gospodarczego i społecznego, umocnione przez dążenia UE i państw członkowskich do przywrócenia wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy, ale wymagające dalszych starań, aby znaleźć pozytywne odzwierciedlenie w życiu codziennym obywateli UE, z których wielu od szeregu lat dotkliwie doświadcza konsekwencji kryzysu; wzywa do zwrócenia szczególnej uwagi na ludzi młodych i na osoby zagrożone ubóstwem lub bezrobociem, by zapewnić im odczuwanie korzystnych skutków tych działań, a tym samym zapobiegać wzrostowi nierówności społecznych i regionalnych; podkreśla w związku z tym, że należy zwrócić szczególną uwagę na zdolność poszczególnych regionów do czerpania korzyści z przyspieszenia wzrostu;

2.  podkreśla, że, według danych Eurostatu, a wbrew twierdzeniom populistów obywatele UE z optymizmem postrzegają jej przyszłość; podkreśla, że Unia powinna wykonywać swoje zadania i obowiązki oraz aktywniej działać na rzecz poprawy jakości życia swoich obywateli, zarówno dziś, jak i w przyszłości, ale również lepiej chronić ich przed nieuczciwymi praktykami handlowym i gospodarczymi na rynku globalnym, jednocześnie pomagając im czerpać z niego korzyści; podkreśla, że należy podjąć wyzwania dotyczące zmiany klimatu i zaradzić zagrożeniom dla bezpieczeństwa międzynarodowego; uważa, że aby spełnić te oczekiwania i wypełnić zobowiązania, UE musi lepiej funkcjonować w zakresie przysługujących jej kompetencji, aby wspierać tworzenie trwałego wzrostu i miejsc pracy oraz niwelować różnice poziomu życia wśród obywateli UE we wszystkich regionach, a jednocześnie w pełni realizować strategię „Europa 2020”, osiągać cele zrównoważonego rozwoju i wypełniać porozumienie paryskie; podkreśla konieczność przygotowania gospodarki europejskiej i obywateli UE na możliwości, jakie stwarza cyfryzacja; uważa, że ważnym wyzwaniem na rok 2019 jest również wyeliminowanie podstawowych przyczyn migracji oraz położenie kresu różnego rodzaju dyskryminacji, w tym dyskryminacji kobiet i osób LGBTI;

Przygotowanie zrównoważonej przyszłości oraz większa solidarność w obrębie UE i poza jej granicami

Zrównoważona przyszłość

3.  uważa, że w budżecie UE na 2019 r. należy wzmocnić wszystkie odpowiednie instrumenty walki z bezrobociem wśród młodzieży, szczególnie w tych regionach UE, które są słabiej rozwinięte gospodarczo, ze szczególnym uwzględnieniem doskonalenia umiejętności z zakresu przedsiębiorczości oraz umiejętności zawodowych i mobilności, uznawania kwalifikacji na wszystkich poziomach kształcenia i szkolenia zawodowego, a także wsparcia wzrostu gospodarczego, konkurencyjności, tworzenia miejsc pracy, inwestycji w infrastrukturę, innowacyjności, badań naukowych oraz MŚP; podkreśla, że bezrobocie wśród młodzieży, mające znaczne konsekwencje społeczne, to jedno z największych wyzwań na szczeblu europejskim;

4.   uważa, że priorytetami w budżecie UE na 2019 r. powinny być: wzrost gospodarczy, innowacyjność, konkurencyjność, bezpieczeństwo, walka ze zmianą klimatu, przechodzenie na odnawialne źródła energii oraz migracja;

5.  popiera dawanie młodym ludziom większych możliwości udziału w działaniach solidarnościowych; apeluje, by po planowanym na 2018 r. przyjęciu przepisów o Europejskim Korpusie Solidarności inicjatywę tę szybko uruchomić i w pełni wdrożyć;

6.  wyraża zadowolenie, że na stanowczy wniosek Parlamentu w wyniku postępowania pojednawczego w sprawie budżetu UE na 2018 r. pierwotnie zaproponowany przydział środków dla Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych zwiększono o nowe środki w wysokości 116,7 mln EUR, co daje łącznie na 2018 r. kwotę 350 mln EUR, lecz podkreśla, że należy usprawnić wdrażanie środków, których wykorzystanie jest opóźnione; sprzeciwia się interpretacji programowania finansowego na rok 2018 przedstawionej przez Komisję w aktualizacji technicznej programowania finansowego na lata 2019–2020 po przyjęciu budżetu na 2018 r., zgodnie z którą wspomniane zwiększenie środków oznacza wykorzystanie środków na kolejne lata w początkowym okresie realizacji, i oczekuje, że Komisja wywiąże się z obietnic złożonych Parlamentowi na koniec postępowania pojednawczego w 2017 r.; oczekuje, że w projekcie budżetu na 2019 r. znajdą się ambitniejsze założenia dotyczące walki z bezrobociem młodzieży oraz należycie wyważone zostaną zmiany w poziomie zdolności absorpcyjnej w tej dziedzinie i polityczna wola wsparcia dla tej kwestii; przypomina, że Komisja zobowiązała się, że zaproponuje dalsze zwiększenie finansowania Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych w formie budżetu korygującego, jeżeli pozwoli na to zdolność absorpcyjna inicjatywy w 2018 r.; nalega, by państwa członkowskie i Komisja dopasowywały oferty zatrudnienia, kształcenia lub szkolenia do profilu uczestników i zapotrzebowania na rynku pracy, by uczestnicy znaleźli trwałe zatrudnienie;

7.  wzywa Komisję, by na potrzeby procedury w 2019 r. udostępniła dane finansowe dotyczące wdrażania Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych w rozbiciu na wkłady poszczególnych krajów w celu uzupełnienia dostępnych już danych o kosztach całkowitych; wzywa Komisję do poprawy synergii między Inicjatywą na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, Europejskim Funduszem Społecznym i budżetami krajowymi państw członkowskich, aby zapewnić, że Inicjatywa na rzecz zatrudnienia ludzi młodych nie będzie zastępować krajowego finansowania działań skierowanych do młodzieży niekształcącej się, niepracującej ani nieszkolącej się (NEET);

8.  uważa, że powstały przed 30 laty program Erasmus+ nadal jest – obok programów UE w dziedzinie kultury – najważniejszym programem wspierania mobilności ludzi młodych, uczenia o najważniejszych europejskich wartościach i wpajania ich młodym ludziom, na co wskazuje liczba otrzymywanych wniosków, przekraczająca możliwości finansowania; jest zdania, że należy jeszcze bardziej zwiększyć (przynajmniej podwoić) budżet programu Erasmus+ na rok 2019, aby móc pozytywnie rozpatrzyć kwalifikowane wnioski, zwłaszcza w dziedzinie uczenia się przez całe życie;

9.  uważa, że badania naukowe, konkurencyjność i MŚP mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy; podkreśla w związku z tym znaczenie tworzenia dla przedsiębiorstw w UE, zwłaszcza dla MŚP, warunków sprzyjających innowacyjności, badaniom naukowym i inwestycjom, aby stworzyć w UE gospodarkę mogącą naprawdę konkurować na szczeblu ogólnoświatowym; podkreśla znaczenie zwiększenia budżetu w dziale 1a oraz środków na pomyślnie realizowane programy, np. „Horyzont 2020” i programy wspierające MŚP, w tym program UE na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (COSME), w którym kandydaci ubiegający się o wsparcie są znacznie liczniejsi niż beneficjenci; podkreśla znaczenie uwzględnienia szczególnych wymogów i niewielkich zasobów administracyjnych MŚP przy tworzeniu programów dla MŚP; uważa, że wymaga tego szybko zmieniające się i wysoce konkurencyjne otoczenie oraz głębokie zmiany zachodzące we wszystkich sektorach w wyniku cyfryzacji; zauważa, że europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne również przyczyniają się do realizacji wszystkich tych priorytetów;

10.  podkreśla, że inwestycje w badania naukowe i innowacyjność to warunek osiągnięcia prawdziwej konkurencyjności w UE; ubolewa, że niepokojąco mało wniosków jest rozpatrywanych pozytywnie, przez co finansowanie ze środków UE otrzymuje mniej dobrych jakościowo projektów z dziedziny badań naukowych i innowacyjności; w związku z tym podkreśla, że należy zapewnić odpowiedni poziom środków na program „Horyzont 2020”;

11.  wskazuje na możliwości wzrostu gospodarczego, jakie niesie ze sobą transformacja technologiczna, i apeluje, by budżet UE odgrywał odpowiednią rolę we wspieraniu cyfryzacji przemysłu europejskiego oraz upowszechnianiu umiejętności cyfrowych i przedsiębiorczości;

12.  przyznaje, że MŚP są podstawą gospodarki europejskiej i będą w dalszym ciągu odgrywać decydującą rolę w tworzeniu miejsc pracy i zapewnianiu wzrostu w całej UE; apeluje w związku z tym, by w 2019 r. zwiększyć środki na program COSME, zważywszy na powodzenie tego programu;

13.  z zadowoleniem przyjmuje rozszerzenie i przedłużenie funkcjonowania Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS), którego zwiększony fundusz gwarancyjny odgrywa kluczową rolę w zmniejszaniu luki inwestycyjnej w UE; przypomina, że fundusz gwarancyjny EFIS finansuje się po części kosztem programu „Horyzont 2020” i instrumentu „Łącząc Europę”, mimo że oba te programy mają długoterminowy i przyszłościowy charakter; podkreśla, że Parlament od dawna jest zdania, że wszelkie nowe inicjatywy muszą być finansowane z nowych środków, a nie za pomocą przesunięć, oraz że uszczerbek dla dotychczasowych programów należy korygować w ramach rocznej procedury budżetowej; przypomina, że należy w jak największym stopniu anulować cięcia w tych programach;

14.  podkreśla, że EFIS o przedłużonym okresie obowiązywania powinien osiągnąć w 2019 r. znaczne postępy w zwiększeniu zasięgu geograficznego, by wszystkie regiony mogły w równym stopniu korzystać z dźwigni finansowej, jaką daje gwarancja budżetowa UE; wzywa państwa członkowskie do przeprowadzenia reform strukturalnych, które poprawią otoczenie inwestycyjne i lokalne możliwości skutecznego wykorzystania we wszystkich regionach wsparcia udzielanego z EFIS;

15.  z zadowoleniem przyjmuje niedawne zobowiązanie państw członkowskich do odnowienia programu UE w dziedzinie obrony, który służy zwiększaniu zarówno miękkiej, jak i twardej siły, a także uważa, że program ten odpowiada na obawy obywateli dotyczące bezpieczeństwa wobec coraz większej niestabilności na świecie, którą pogłębiają nowe rodzaje zagrożeń; popiera niedawną inicjatywę Komisji dotyczącą europejskiego programu rozwoju przemysłu obronnego, co ma być pierwszym krokiem do utworzenia europejskiego funduszu obronnego; domaga się, by program ten finansowano wyłącznie z nieprzydzielonych marginesów lub instrumentów szczególnych, a nie za pomocą przesunięć środków z dotychczasowych programów;

16.  podkreśla, że zapewnianie bezpieczeństwa wewnętrznego musi pozostać priorytetem Unii, i wzywa do zwiększenia finansowania tego ewoluującego obszaru polityki; wyraża przekonanie, że UE musi więcej inwestować w umacnianie swoich granic i zarządzanie nimi, zacieśnianie współpracy między organami ścigania i organami krajowymi oraz zwalczanie terroryzmu, radykalizacji i przestępczości zorganizowanej, przez wdrożenie odpowiednich i nowoczesnych cyfrowych systemów informacyjnych; podkreśla w związku z tym rolę Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz potrzebę odpowiedniego finansowania agencji działających w dziedzinie granic, bezpieczeństwa i sprawiedliwości; przypomina, że pula środków finansowych tego instrumentu na 2018 r. została znacznie zmniejszona;

17.  apeluje o zwiększenie środków finansowych na walkę ze zjawiskiem radykalizacji, która podsyca brutalny ekstremizm w Unii; jest zdania, że cel ten można osiągnąć przez wspieranie integracji oraz zwalczanie dyskryminacji, rasizmu, ksenofobii, fundamentalizmu oraz przejawów nienawiści w mowie i w piśmie;

18.  z zadowoleniem przyjmuje rolę odgrywaną przez Fundusz Azylu, Migracji i Integracji; apeluje o przyznanie na ten fundusz odpowiednich środków budżetowych w 2019 r., by wspierać godne przyjmowanie osób ubiegających się o azyl w państwach członkowskich, sprawiedliwe strategie powrotów, programy przesiedleń, politykę legalnej migracji oraz promowanie skutecznej integracji obywateli państw trzecich, a także rozwiązywanie problemu nielegalnej imigracji; potwierdza znaczenie dysponowania ukierunkowanymi środkami finansowymi na zwalczanie pierwotnych przyczyn kryzysu migracyjnego i uchodźczego; w związku z tym podkreśla, że z budżetu UE należy finansować działania w krajach pochodzenia migrantów oraz w krajach przyjmujących uchodźców, w tym (lecz nie wyłącznie) działania mające na celu przeciwdziałanie ubóstwu, bezrobociu, wyzwaniom edukacyjnym i gospodarczym oraz niestabilności;

19.  wzywa Komisję do przedstawienia wniosku mającego zapewnienie na szczeblu europejskim solidarności finansowej z ofiarami aktów terroryzmu i ich rodzinami;

20.  przypomina znaczenie agencji UE w zapewnianiu realizacji priorytetów legislacyjnych UE, a tym samym w osiąganiu celów polityki UE, związanych np. z konkurencyjnością (zatrudnienie, zrównoważony wzrost, unia energetyczna), migracją (azyl, zarządzanie transgraniczne), wspieraniem praw podstawowych (ochrona danych) i bezpieczeństwem (cyberprzestępczość, narkotyki, oszustwa, pranie pieniędzy, terroryzm, współpraca sądowa, współpraca policyjna, wsparcie wielkoskalowych systemów informacyjnych); oczekuje, że negocjacje w sprawie budżetu na 2019 r. pozwolą zapewnić agencjom i innym organom UE realistyczne i wystarczające środki operacyjne i administracyjne, które umożliwią im podołać obowiązkom, w tym wypełniać coraz liczniejsze zadania i sprostać coraz większemu wolumenowi pracy; wzywa do przydzielenia zasobów wystarczających do zapewnienia właściwego wdrożenia i funkcjonowania Prokuratury Europejskiej; wzywa, w ujęciu bardziej ogólnym, do przeprowadzenia dokładnej oceny strategicznych interesów i zadań wszystkich agencji oraz możliwości zgrupowania agencji stosownie do strategicznego charakteru ich zadań i wyników; ponownie zauważa, że rok 2018 jest ostatnim rokiem obniżania liczby pracowników o 5 % oraz korzystania z „puli realokacji”; oczekuje, że w budżecie na 2019 r. Komisja i Rada powstrzymają się od dalszych cięć środków dla agencji;

21.  uważa, że w sytuacji gdy kluczowe podmioty, np. USA, niechętnie wywiązują się ze zobowiązań do walki ze zmianą klimatu zgodnie z porozumieniem paryskim, budżet na 2019 r. musi pozwolić UE zdecydowanie zmierzyć się z tym problemem, jednym z największych problemów naszego pokolenia, dzięki dodatkowemu wsparciu finansowemu na takie inicjatywy jak program działań na rzecz klimatu LIFE, ECOPOTENTIAL i „Czyste niebo”; podkreśla, że wydatki na ten cel należy traktować jak inwestycje długoterminowe, a nie jak koszty, oraz że Europejski Trybunał Obrachunkowy i Rada do Spraw Gospodarczych i Finansowych stwierdziły, że UE daleko do osiągnięcia celu dotyczącego finansowania działań związanych ze zmianą klimatu; wzywa Komisję, by dążyła do osiągnięcia celów porozumienia paryskiego oraz długoterminowych celów klimatycznych samej UE przez uzyskanie docelowego poziomu 20 % wydatków na rzecz klimatu w obecnych WRF (na lata 2014–2020); podkreśla w tym względzie, że wkład na 2019 r. powinien zdecydowanie przewyższać ogólny cel, aby zbilansować mniejsze środki z pierwszych lat WRF, oraz że należy w pełni zoptymalizować mechanizm uwzględniania zmiany klimatu we wszystkich dziedzinach polityki;

Większa solidarność w odpowiedzi na wyzwania społeczne, terytorialne i globalne

22.  jest zdania, że budżet UE powinien wspierać starania państw członkowskich w takich obszarach jak bezrobocie i opieka zdrowotna dzięki przeznaczeniu odpowiednich środków na programy służące zwalczaniu nierówności, łagodzeniu najdotkliwszych form ubóstwa, zwłaszcza w najbardziej odizolowanych i podatnych na zagrożenia grupach ludności, a szczególnie wśród dzieci, oraz umożliwianiu obywatelom nabywania umiejętności niezbędnych, by dostosować się do cyfryzacji;

23.  podkreśla, że należy zwiększyć wsparcie dla unijnych programów pobudzających wzrost gospodarczy i tworzenie długoterminowych miejsc pracy wysokiej jakości, zwłaszcza dla ludzi młodych, uzupełniając starania państw członkowskich o zapewnienie zróżnicowanych umiejętności zawodowych, a nie wczesnej specjalizacji, co zwiększa odporność i umożliwia dostosowanie społeczne, a jednocześnie przeciwdziała regresowi demograficznemu i niedoborom wykwalifikowanej siły roboczej w niektórych sektorach oraz służby trwałości systemów opieki społecznej; zauważa, że rozważenie specjalnych, dostosowanych do potrzeb środków może okazać się użyteczne w sektorach lub regionach, które przeżywają szczególne trudności lub stały się znacznie bardziej podatne na zagrożenia;

24.  przypomina o postępującym procesie starzenia się ludności oraz wzroście liczby osób – zwłaszcza osób starszych – potrzebujących specjalnej i ukierunkowanej opieki; wzywa Komisję do zwiększenia środków wspierających podejmowanie wyzwań demograficznych i ponownie wyraża poparcie dla takich inicjatyw jak „wioski dla osób cierpiących na demencję”, gdzie już na wczesnym etapie zapewnia się należytą opiekę;

25.  uważa, że dyskryminacja ze względu na płeć, zwłaszcza na rynku pracy, nie tylko jest sprzeczna z wartościami UE, ale stanowi również czynnik poważnie hamujący wzrost gospodarczy, ponieważ pozbawia kobiety możliwości wykonywania użytecznej działalności zawodowej; podkreśla kluczowy wkład upodmiotowienia kobiet w tworzenie bardziej integracyjnych, sprawiedliwych i pokojowych społeczeństw, rozwijających się w sposób bardziej zrównoważony; oczekuje, że budżet na 2019 r. będzie wspierał przedsiębiorczość kobiet i sprzyjał dostępowi kobiet do finansowania ze środków UE, np. w programach COSME i „Horyzont 2020”, oraz rozszerzy politykę spójności, by wesprzeć dalsze inwestycje w edukację, opiekę nad dziećmi i infrastrukturę służby zdrowia, co pomoże kobietom godzić życie prywatne i zawodowe;

26.  ponownie wyraża zaniepokojenie opóźnieniami we wdrażaniu polityki spójności, przez którą wyraża się solidarność terytorialna UE i która jest głównym obszarem jej polityki inwestycyjnej, ale przyznaje, że w roku 2017 po raz pierwszy przyspieszono wdrażanie programów europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, i ma nadzieję, że ta tendencja utrzyma się w latach 2018–2019; uważa, że należy przewidzieć wystarczające środki na płatności, aby wdrażanie tej polityki przebiegało bez zakłóceń;

27.  przypomina o znacznym wkładzie Unii we wspieranie pokoju i pojednania w Irlandii, w szczególności za pośrednictwem programów PEACE i INTERREG, przeznaczonych dla Irlandii Północnej i hrabstw granicznych na południu; apeluje o pełne poszanowanie podjętych wcześniej zobowiązań, jak w przypadku porozumienia wielkopiątkowego, w odniesieniu do praworządności i demokracji; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by dalej wspierały proces pokojowy przez kontynuację finansowania programu PEACE i powiązanych programów;

28.  zwraca uwagę, że wspólna polityka rolna (WPR) to jeden z fundamentów integracji europejskiej i że od lat zapewnia ona zaopatrzenie obywateli europejskich w bezpieczną żywność wysokiej jakości, właściwe funkcjonowanie jednolitego rynku rolnego oraz zrównoważony rozwój regionów wiejskich; przypomina, że środki finansowe WPR przyczyniają się w szczególności do rentowności rolnictwa i stabilności UE;

29.  w związku z tym wzywa Komisję, by dalej wspierała rolników w całej Europie w radzeniu sobie z niespodziewanymi wahaniami na rynku oraz zapewnieniu dostaw bezpiecznej żywności wysokiej jakości; domaga się poświęcenia dostatecznej uwagi drobnym rolnikom i rybakom;

30.  uważa, że regionalizacja i cele społeczno-gospodarcze muszą odgrywać większą rolę we wspólnej polityce rybołówstwa oraz że należy zwiększyć zakres Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego; wzywa Komisję, by ułatwiła dostęp do finansowania i uprościła procedury; wyraża szczególne zaniepokojenie potencjalnym niekorzystnym wpływem wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej na rybołówstwo, zwłaszcza w sąsiednich przybrzeżnych państwach członkowskich;

31.  z zadowoleniem przyjmuje propozycję rozszerzenia zakresu i wzmocnienia Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności; uważa, że wzmocnienie Mechanizmu Ochrony Ludności ma ogromne znaczenie dla szybszego i spójniejszego reagowania w dziedzinie ochrony ludności na szczeblu unijnym, w zakresie zapobiegania klęskom żywiołowym i katastrofom spowodowanym przez człowieka, gotowości i reagowania na nie w Unii i poza nią;

32.  oczekuje, że w wykonaniu budżetu większy nacisk położony zostanie na trwające procedury i obecne środki w związku z ograniczonymi zasobami oraz apelami do UE o przejęcie większej odpowiedzialności, by zapewnić szybkie i oszczędne wypełnianie zobowiązań finansowych;

33.  uważa, że agencje, programy i polityki UE dotyczące zarządzania przepływami migrantów i uchodźców, a także kontroli granicznej powinny otrzymać odpowiednie zasoby finansowe i ludzkie, aby poradzić sobie z obecnym kryzysem uchodźczym, w którym oczekuje się, że państwa członkowskie również przyjmą na siebie część odpowiedzialności zgodnie z zasadą podziału obciążenia i z konwencjami genewskimi; jest zdania, że jeśli UE chce znaleźć długoterminowe rozwiązanie, to powinna również wykazać się solidarnością zewnętrzną, tworząc warunki dla pokoju i dobrobytu w krajach pochodzenia dzięki większemu naciskowi na politykę inwestycji i rozwoju, zwłaszcza przez wdrożenie Europejskiego Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju (EFZR), instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju (DCI) i instrumentu na rzecz pomocy humanitarnej; uznaje znaczenie i szczególną wartość polityki na rzecz rozwoju, której priorytetami są: eliminacja ubóstwa, edukacja, zdrowie i rozwój gospodarczy; podkreśla potrzebę wspierania działań i programów UNRWA; podkreśla, że jednym z warunków zachowania stabilności i dobrobytu w UE jest jej stabilne sąsiedztwo; w związku z tym wzywa Komisję do zapewnienia priorytetowego charakteru inwestycji w krajach sąsiadujących z UE w celu wsparcia dążeń do rozwiązania głównych problemów w tym obszarze: wyzwań migracyjnych i uchodźczych oraz rozwoju w południowym sąsiedztwie i niestabilności w sąsiedztwie wschodnim, częściowo spowodowanej rosyjską polityką zagraniczną, sprzeczną z prawem międzynarodowym oraz demokratycznymi i standardami praw człowieka; podkreśla, że nowe priorytety polityczne i przyszłe wyzwania dla UE, takie jak bezpieczeństwo i obrona, powinny być finansowane z nowych środków, a nie przez cięcia w dotychczasowych, skutecznych i ważnych obszarach polityki i programach, takich jak pomoc rozwojowa i humanitarna czy polityka sąsiedztwa; podkreśla ponadto, że polityka bezpieczeństwa i rozwoju wzajemnie na siebie oddziałują, oraz że obie w istotnej mierze warunkują tworzenie dobrze funkcjonującego państwa, a także dobrze funkcjonujących, wolnych od korupcji struktur administracyjnych oraz minimalnych norm w sferze społecznej, zdrowotnej i gospodarczej;

34.   podtrzymuje swoje stanowisko, że pomocnicze mechanizmy budżetowe, np. fundusze powiernicze i inne podobne instrumenty, stanowią obejście procedury budżetowej, zmniejszają przejrzystość w zarządzaniu budżetem i ograniczają prawo Parlamentu do skutecznego kontrolowania wydatków; uważa w związku z tym, że te zewnętrzne instrumenty, powstałe w ostatnich kilku latach, muszą być włączone do budżetu Unii i że należy znaleźć alternatywne rozwiązania, aby umożliwić Unii szybkie reagowanie w sytuacjach kryzysowych i pokryzysowych na szczeblu międzynarodowym;

35.  podkreśla, że Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA) powinien między innymi i przede wszystkim ułatwiać reformy polityczne i gospodarcze w krajach objętych procesem rozszerzenia; w związku z tym zachęca Komisję, by w projekcie budżetu na rok 2019 kontynuowała ocenę funduszy IPA z uwzględnieniem pogarszającej się sytuacji polityczną w Turcji oraz pilnej potrzeby rozwiązania problemu rosnącej radykalizacji w państwach bałkańskich;

Oczekiwania wobec procedury budżetowej 2019

36.  zwraca się do Komisji, by nadal była uczciwym mediatorem na każdym etapie procedury oraz by rzetelnie i precyzyjnie wdrażała decyzje władzy budżetowej;

37.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że po śródokresowym przeglądzie WRF i wbrew konkluzjom Rady z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie wytycznych budżetowych na rok 2019 procedura na rok 2018 wykazała, że władza budżetowa może w pełni korzystać ze swoich prerogatyw, aby w rocznej procedurze budżetowej określać wysokość i przeznaczenie budżetu UE;

38.  uważa, że jako organ władzy budżetowej wybierany bezpośrednio przez obywateli Parlament Europejski powinien odgrywać przypisaną mu rolę polityczną oraz przedstawiać propozycje projektów pilotażowych i działań przygotowawczych wyrażające jego polityczną wizję przyszłości; zobowiązuje się w tym kontekście, że zaproponuje pakiet projektów pilotażowych i działań przygotowawczych opracowany w ścisłej współpracy ze wszystkimi swoimi komisjami, aby znaleźć właściwą równowagę między wolą polityczną a techniczną wykonalnością, którą ocenia Komisja;

39.  oczekuje, że podstawą negocjacji w sprawie budżetu na 2019 r. będą wspólne ambicje polityczne i solidarność oraz że podczas tych negocjacji uwzględni się wartość dodaną programów i strategii politycznych UE; uważa, że cel ten można osiągnąć tylko wtedy, gdy strony negocjacji będą szybko informowane o stanowisku drugiej strony, będą rozpoczynać negocjacje na jak najwcześniejszym etapie i wykażą gotowość do kompromisu;

o
o   o

40.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu.

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(2) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(3) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(4) Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 105.
(5) Dz.U. L 57 z 28.2.2018, s. 1.
(6) Wspólne sprawozdanie negocjatorów Unii Europejskiej i rządu Zjednoczonego Królestwa z dnia 8 grudnia 2017 r. z postępów poczynionych w pierwszym etapie negocjacji prowadzonych na mocy art. 50 TFUE w sprawie uporządkowanego wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej, TF50 (2017) 19 – Komisja do UE 27.


Sytuacja w Syrii
PDF 277kWORD 59k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie sytuacji w Syrii (2018/2626(RSP))
P8_TA(2018)0090RC-B8-0139/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Syrii, w szczególności rezolucję z dnia 18 maja 2017 r. w sprawie strategii UE na rzecz Syrii(1),

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r. oraz inne traktaty i instrumenty ONZ w dziedzinie praw człowieka, w tym Konwencję ONZ o prawach dziecka,

–  uwzględniając konwencje genewskie z 1949 r. i protokoły dodatkowe do nich,

–  uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federiki Mogherini na temat Syrii, w szczególności oświadczenie z dnia 9 lipca 2017 r. w sprawie zawieszenia broni w Syrii, oświadczenie z dnia 25 listopada 2017 r. w sprawie konferencji syryjskiej opozycji w Rijadzie oraz oświadczenie z dnia 23 lutego 2018 r. w sprawie masakry we wschodniej Ghucie, a także jej uwagi po przybyciu na posiedzenie Rady do Spraw Zagranicznych w dniu 26 lutego 2018 r.,

–  uwzględniając wspólne oświadczenia wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel Federiki Mogherini i komisarza Ch. Stylianidesa: z dnia 3 października 2017 r. w sprawie niedawnych ataków w Syrii, z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie sytuacji humanitarnej we wschodniej Ghucie oraz z dnia 6 marca 2018 r. w sprawie sytuacji we wschodniej Ghucie i w innych częściach Syrii,

–  uwzględniając oświadczenie w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Turcji oraz sytuacji w Afrin w Syrii wygłoszone przez wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel Federikę Mogherini na sesji plenarnej w dniu 6 lutego 2018 r.,

–  uwzględniając decyzję Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii(2) oraz konkluzje Rady z dnia 26 lutego 2018 r. w sprawie dodania dwóch nowych ministrów do listy sankcyjnej,

–  uwzględniając wspólny komunikat Komisji i wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2017 r. zatytułowany „Elementy strategii UE na rzecz Syrii” (JOIN(2017)0011) oraz konkluzje Rady w sprawie Syrii z dnia 3 kwietnia 2017 r., które razem stanowią nową strategię UE na rzecz Syrii,

–  uwzględniając deklarację współprzewodniczących z dnia 5 kwietnia 2017 r. dotyczącą konferencji w sprawie wspierania przyszłości Syrii i regionu, a także wcześniejsze konferencje w sprawie sytuacji w Syrii, które odbyły się w Londynie, Kuwejcie, Berlinie i Helsinkach,

–  uwzględniając oświadczenia wysokiego komisarza Narodów Zjednoczonych ds. praw człowieka Zeida Ra’ada Al Husseina na forum Rady Praw Człowieka w Genewie w sprawie sytuacji w Syrii, w szczególności oświadczenia z dni 26 lutego 2018 r. i 2 marca 2018 r., a także ustną informację na temat działalności jego biura i najnowszego rozwoju sytuacji w zakresie praw człowieka z dnia 7 marca 2018 r.,

–  uwzględniając oświadczenia przypisywane rzecznikowi Sekretarza Generalnego w sprawie wschodniej Ghuty w Syryjskiej Republice Arabskiej z dni 20 lutego i 24 lutego 2018 r.,

–  uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych oraz wszystkie konwencje ONZ, których stroną jest Syria,

–  uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie Syrii, w szczególności rezolucję nr 2254 (2015) z dnia 18 grudnia 2015 r., rezolucję nr 2393 (2017) z dnia 19 grudnia 2017 r. w sprawie zezwolenia na dostarczanie pomocy ponad granicami i liniami demarkacyjnymi w Syrii oraz rezolucję nr 2401 (2018) z dnia 24 lutego 2018 r. w sprawie 30-dniowego zaprzestania działań wojennych w Syrii, aby umożliwić dostarczenie pomocy humanitarnej,

–  uwzględniając sprawozdania Niezależnej Międzynarodowej Komisji Dochodzeniowej w sprawie Syryjskiej Republiki Arabskiej powołanej przez Radę Praw Człowieka ONZ oraz rezolucje Rady Praw Człowieka ONZ w sprawie Syryjskiej Republiki Arabskiej, w szczególności rezolucję z dnia 5 marca 2018 r. w sprawie pogarszającej się sytuacji w zakresie praw człowieka we wschodniej Ghucie,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ A-71/248 z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie ustanowienia międzynarodowego, bezstronnego i niezależnego mechanizmu, który ma pomóc w przeprowadzeniu dochodzeń wobec osób odpowiedzialnych za najpoważniejsze w świetle prawa międzynarodowego przestępstwa popełnione w Syryjskiej Republice Arabskiej od marca 2011 r. i w ściganiu takich osób,

–  uwzględniając statut rzymski i dokumenty założycielskie Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, a także dokumenty założycielskie trybunałów ad hoc, w tym Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Byłej Jugosławii, Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Rwandy i Specjalnego Trybunału ds. Libanu,

–  uwzględniając memorandum dotyczące utworzenia stref deeskalacji w Syryjskiej Republice Arabskiej, podpisane w dniu 6 maja 2017 r. przez Iran, Rosję i Turcję,

–  uwzględniając opublikowany w 2017 r. raport Funduszu Ludnościowego Narodów Zjednoczonych zatytułowany „Voices from Syria 2018 – Assessment Findings of the Humanitarian Needs Overview” [Głosy z Syrii 2018 – Wyniki oceny potrzeb humanitarnych],

–  uwzględniając oświadczenie Carnegie Middle East Center z dnia 5 marca 2018 r. w sprawie doniesień o spotkaniu szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego Syrii Alego Mamluka, którego nazwisko widnieje na unijnej liście sankcyjnej, z ministrem spraw wewnętrznych Włoch i dyrektorem Agencji Wywiadu i Bezpieczeństwa Zewnętrznego w Rzymie, co stanowi rażące naruszenie decyzji Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii;

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że trwająca od siedmiu lat wojna domowa w Syrii nie ustaje, pomimo licznych podejmowanych na szczeblu międzynarodowym wysiłków, aby doprowadzić do zawieszenia broni i stworzyć podstawę do znalezienia rozwiązania na drodze negocjacji; mając na uwadze, że w związku z tym sytuacja humanitarna w kraju jest nadal dramatyczna; mając na uwadze, że 13 mln osób, w tym 6 mln dzieci, zrejestrowano jako osoby potrzebujące pewnej formy pomocy humanitarnej; mając na uwadze, że 6,1 mln osób zostało wewnętrznie przesiedlonych, 3 mln cywili mieszka na obszarach oblężonych, a ponad 5 mln to zarejestrowani uchodźcy syryjscy zamieszkujący sąsiednie regiony; mając na uwadze, że podczas konfliktu zginęło co najmniej 400 000 Syryjczyków;

B.  mając na uwadze, że obszary i miasta takie jak Idlib, wschodnia Ghuta, Jarmuk, Fua i Kefraja były przez długi czas blokowane, co miało poważne skutki dla ludności cywilnej i nie pozwoliło na systematyczne dostarczanie pomocy humanitarnej z powodu ofensywy wojskowej i bombardowań prowadzonych przeciwko własnej ludności przez reżim syryjski przy wsparciu ze strony Rosji i Iranu; mając na uwadze, że wschodnia Ghuta od pięciu lat jest oblegana przez reżim syryjski i jego sojuszników, a ludność cywilna, w tym dzieci, szkoły i placówki medyczne są narażone na bombardowania z powietrza, ostrzał i ataki z użyciem broni chemicznej, które spowodowały setki ofiar śmiertelnych na tym obszarze; mając na uwadze, że ugrupowania terrorystyczne ze wschodniej Ghuty oskarżono o ostrzał obszarów cywilnych w Damaszku;

C.  mając na uwadze, że sytuacja we wschodniej Ghucie jest na tyle krytyczna, że sekretarz generalny ONZ António Guterres określił ją jako „piekło na ziemi”; mając na uwadze, że na skutek blokady ludność wschodniej Ghuty pozostaje odcięta od wszelkiej formy pomocy od dnia 14 lutego 2018 r., kiedy to jeden konwój dotarł do zaledwie 7200 z 400 000 mieszkańców tego obszaru; mając na uwadze, że w dniu 5 marca 2018 r. oenzetowski konwój z pomocą zdołał wreszcie wjechać do Dumy, docierając do 27 500 osób potrzebujących żywności i środków medycznych; mając na uwadze, że reżim syryjski usunął z konwoju artykuły medyczne o decydującym znaczeniu;

D.  mając na uwadze, że w dniu 24 lutego 2018 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję nr 2401, w której zażądała od wszystkich stron konfliktu bezzwłocznego zaprzestania działań wojennych na co najmniej 30 kolejnych dni, aby umożliwić bezpieczne, niezakłócone i stałe dostarczanie pomocy humanitarnej i ewakuację medyczną osób poważnie chorych i rannych, zgodnie z obowiązującym prawem międzynarodowym; mając na uwadze, że reżim syryjski oraz siły rosyjskie i irańskie nie wykonały rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2401 pomimo ponawianych apeli społeczności międzynarodowej; mając na uwadze, że wojsko wykorzystuje „wyzwalanie” regionu jako pretekst do kontynuacji ataków na ludność cywilną; mając na uwadze, że w ostatnich latach Rosja zawetowała 11 rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, między innymi rezolucję w sprawie odnowienia wspólnego mechanizmu śledczego OPCW–ONZ w listopadzie 2017 r., i odegrała aktywną rolę w ograniczaniu treści tych rezolucji;

E.  mając na uwadze, że te ataki oraz taktyka wojenna polegająca na obleganiu zaludnionych obszarów w celu zagłodzenia ludności cywilnej oraz na przymusowych przesiedleniach ludności, między innymi w celu spowodowania zmian demograficznych, stanowią wyraźne naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego; mając na uwadze, że utrudnianie ewakuacji oraz dostarczania pomocy humanitarnej i opieki medycznej stanowią rażące naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego oraz licznych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ;

F.  mając na uwadze, że turecka operacja „Gałązka oliwna” w kontrolowanej przez Kurdów prowincji Afrin dodała nowy wymiar do konfliktu w Syrii i stworzyła dodatkowe problemy humanitarne oraz wywołała zaniepokojenie negatywnym wpływem operacji na delikatną równowagę wewnętrzną w Syrii i wysiłki zmierzające do znalezienia rozwiązania na drodze negocjacji; podkreśla, że mówi się już o dużej liczbie ofiar wśród ludności cywilnej i zagrożeniu życia setek kolejnych cywilów; mając na uwadze, że wiceprzewodnicząca / wysoka przedstawiciel w imieniu UE jasno wyraziła te obawy, wzywając rząd Turcji do zaprzestania ofensywy i podkreślając potrzebę skoncentrowania się na walce z organizacjami terrorystycznymi ujętymi w wykazie ONZ;

G.  mając na uwadze, że naruszenia, jakich podczas konfliktu syryjskiego dopuszczają się reżim al-Asada i jego sojusznicy oraz ugrupowania terrorystyczne, obejmują ukierunkowane masowe ataki na ludność cywilną, w tym z użyciem broni chemicznej, egzekucje pozasądowe, tortury i brutalne traktowanie, wymuszone zaginięcia, masowe i arbitralne aresztowania, kary zbiorowe, ataki na personel medyczny, a także odmowę zaopatrzenia w żywność, wodę i pomoc medyczną; mając na uwadze, że przestępstwa te do tej pory uchodziły sprawcom bezkarnie;

H.  mając na uwadze, że ISIS/Daisz i inne grupy dżihadystów dopuściły się okrucieństw i poważnych naruszeń prawa międzynarodowego, takich jak brutalne egzekucje i przemoc seksualna, uprowadzenia, tortury, wymuszone nawrócenia oraz niewolnictwo kobiet i dziewcząt; mając na uwadze, że dzieci są rekrutowane do walki i wykorzystywane w działalności terrorystycznej; mając na uwadze, że istnieją poważne obawy związane z wykorzystywaniem cywilów jako ludzkich tarcz na terenach kontrolowanych przez ekstremistów; mając na uwadze, że zbrodnie te noszą znamiona zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości oraz ludobójstwa;

I.  mając na uwadze, że w obecnej sytuacji opozycja demokratyczna jest osłabiona, a ludność cywilna jest uwięziona między dżihadyjskimi terrorystami i fundamentalistami islamskimi z jednej strony a zwolennikami reżimu al-Asada z drugiej strony;

J.  mając na uwadze, że w dniu 26 lutego 2018 r. Rada dodała ministra przemysłu i ministra informacji Syrii do wykazu osób objętych unijnymi sankcjami przeciwko syryjskiemu reżimowi nałożonymi w związku z powagą sytuacji w tym kraju;

K.  mając na uwadze, że obowiązkiem poszczególnych państw i społeczności międzynarodowej jest pociągnięcie do odpowiedzialności osób, które dopuściły się łamania praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego w czasie konfliktu w Syrii, w tym przez stosowanie zasady represji wszechświatowej oraz prawa krajowego; mając na uwadze, że można tego dokonać albo na podstawie istniejących środków krajowych i międzynarodowych, włącznie z sądami krajowymi i trybunałami międzynarodowymi, albo za pośrednictwem międzynarodowych trybunałów karnych powoływanych ad hoc; mając na uwadze, że oprócz takiej osobistej odpowiedzialności karnej również państwa, pod pewnymi warunkami, mogą zostać pociągnięte do odpowiedzialności za niewypełnienie zobowiązań wynikających z traktatów i konwencji międzynarodowych, które podlegają jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, w tym Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z 1984 r. oraz Konwencji ONZ w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa z 1948 r.;

L.  mając na uwadze, że UE nadal zależy na pozytywnym wyniku negocjacji prowadzonych pod auspicjami specjalnego wysłannika ONZ ds. Syrii (tzw. proces genewski); mając na uwadze, że UE wciąż wspiera ten proces, między innymi poprzez organizację drugiej brukselskiej konferencji w sprawie wspierania przyszłości Syrii i regionu, która ma się odbyć w dniach 24–25 kwietnia 2018 r.;

M.  mając na uwadze, że negocjacje genewskie, których 9. runda odbyła się w Wiedniu w dniach 25 i 26 stycznia 2018 r., nie przyniosły jak dotąd postępów na drodze do pokojowego rozwiązania kryzysu w Syrii; mając na uwadze, że w dniu 4 maja 2017 r. Rosja, Iran i Turcja zawarły w Kazachstanie porozumienie dotyczące ustanowienia czterech stref deeskalacji, które nie są przestrzegane i chronione przez gwarantów; mając na uwadze, że podczas Kongresu Dialogu Narodowego Syrii, który odbył się w Soczi w dniu 30 stycznia 2018 r., ogłoszono utworzenie komitetu konstytucyjnego, który nie został zaakceptowany przez wszystkie strony;

N.  mając na uwadze, że sytuacja w Syrii oraz brak kompleksowego, prawdziwego i pluralistycznego procesu przemian politycznych w dalszym ciągu utrudniają pełne wdrożenie strategii UE na rzecz Syrii, a w szczególności udzielenie znacznego wsparcia, jakie Unia może zapewnić na rzecz odbudowy kraju;

O.  mając na uwadze, że od wybuchu wojny UE i jej państwa członkowskie zmobilizowały ponad 10,4 mld EUR na zaspokojenie potrzeb humanitarnych wynikających z kryzysu syryjskiego, zarówno wewnątrz kraju, jak i na zewnątrz w regionie ościennym, co czyni UE największym dawcą pomocy; mając na uwadze, że UE udziela też znacznego wsparcia państwom ościennym przyjmującym uchodźców oraz wyraża dla nich uznanie;

1.  po raz kolejny potępia, w najostrzejszych słowach, wszelkie akty okrucieństwa i powszechne przypadki łamania praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego podczas tego konfliktu, a w szczególności czyny popełnione przez siły reżimu al-Asada, w tym przy wsparciu jego sojuszników – Rosji i Iranu, a także przez organizacje terrorystyczne figurujące w wykazie ONZ; ubolewa, że w ciągu siedmiu lat konfliktu w Syrii co najmniej 400 000 osób zostało zabitych, a tysiące kolejnych zostało rannych, w wyniku bombardowań, ostrzałów i innych działań zbrojnych, oraz że miliony ludzi zostało przesiedlonych, a ludność cywilna została pozbawiona dostępu do żywności, wody, urządzeń sanitarnych i opieki zdrowotnej w wyniku przedłużających się oblężeń gęsto zaludnionych obszarów; wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu eskalacji przemocy w wielu częściach kraju, jak ma to miejsce we wschodniej Ghucie, w Afrinie i Idlibie;

2.  głęboko ubolewa z powodu fiaska wielokrotnych prób zakończenia wojny, podejmowanych na szczeblu regionalnym i międzynarodowym, oraz wzywa do wznowienia intensywnej współpracy na szczeblu globalnym w celu osiągnięcia pokojowego i trwałego rozwiązania konfliktu; podkreśla, że społeczność międzynarodowa w niewystarczającym stopniu wspiera demokratyczną opozycję; potwierdza nadrzędny charakter prowadzonego przez ONZ procesu genewskiego oraz popiera wysiłki specjalnego wysłannika ONZ ds. Syrii Staffana de Mistury na rzecz rzeczywistych i pluralistycznych przemian politycznych zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2254, wynegocjowanych przez wszystkie strony syryjskie i przy wsparciu kluczowych podmiotów międzynarodowych i regionalnych; podkreśla znaczenie znalezienia politycznego rozwiązania tego konfliktu; potwierdza swoje zaangażowanie na rzecz jedności, suwerenności, integralności terytorialnej i niezależności Syrii;

3.  w najostrzejszych słowach potępia przemoc, do jakiej dochodzi we wschodniej Ghucie mimo jednogłośnego przyjęcia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2401, i pilnie wzywa wszystkie strony, a w szczególności reżim al-Asada, Rosję i Iran, do pełnego i pilnego wdrożenia i przestrzegania tej rezolucji: do zapewnienia natychmiastowych, bezpiecznych, niezakłóconych i trwałych dostaw pomocy humanitarnej, ewakuacji krytycznie chorych i rannych oraz złagodzenia cierpienia ludności syryjskiej; w pełni popiera apel do wszystkich stron konfliktu o bezzwłoczne zaprzestanie działań wojennych przez co najmniej 30 kolejnych dni; ponownie wzywa wszystkie strony, a w szczególności władze syryjskie, do przestrzegania spoczywającego na nich obowiązku ochrony ludności syryjskiej i do natychmiastowego zaprzestania wszelkich ataków na ludność cywilną w Syrii; wzywa gwarantów zawieszenia broni w strefach deeskalacji do wywiązania się ze swoich obowiązków, tak aby położyć kres przemocy i popełnianym przestępstwom oraz umożliwić i zagwarantować swobodny dostęp do tych stref; odnotowuje decyzję podjętą przez trzy kraje zaangażowane w proces astański, aby zwołać nowy szczyt w kwietniu 2018 r. w celu omówienia sytuacji w Syrii oraz ewentualnych działań w tym regionie; podkreśla, że działania te nie powinny w żaden sposób być sprzeczne z rozmowami pod egidą ONZ/procesem genewskim ani osłabiać ich efektu;

4.  przypomina reżimom w Syrii, Rosji i Iranie, że zgodnie z prawem międzynarodowym ponoszą odpowiedzialność za haniebne zbrodnie, których nadal dopuszczają się w Syrii, oraz że osoby popełniające takie zbrodnie, niezależnie od tego, czy są państwami, czy jednostkami, zostaną pociągnięte do odpowiedzialności;

5.  wyraża głębokie ubolewanie z powodu wielokrotnego zgłaszania przez Rosję weta w Radzie Bezpieczeństwa oraz braku porozumienia w sprawie odnowienia mandatu wspólnego mechanizmu śledczego OPCW-ONZ przed upływem okresu jego obowiązywania, tj. dniem 17 listopada 2017 r.; uważa, że taka postawa stałego członka Rady Bezpieczeństwa, który ponosi szczególną odpowiedzialność za utrzymanie pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego, jest karygodna; podkreśla, że w oczach całego świata utrudnianie dochodzeń w sprawach międzynarodowych jest przede wszystkim oznaką winy;

6.  wyraża głębokie zaniepokojenie interwencją Turcji na obszarach Syrii kontrolowanych przez siły kurdyjskie; w dalszym ciągu jest poważnie zaniepokojony sytuacją w Afrinie, w tym ryzykiem konfrontacji między tureckimi siłami zbrojnymi a siłami al-Asada lub siłami rosyjskimi, a także eskalacją napięć ze Stanami Zjednoczonymi; wzywa rząd Turcji do wycofania swoich wojsk i odegrania konstruktywnej roli w syryjskim konflikcie, co również leży w interesie Turcji; podziela stanowisko wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel, że otwarcie nowych frontów walk w Syrii nie leży w interesie bezpieczeństwa Turcji i ostrzega przed dalszym pogarszaniem się kryzysu humanitarnego w Syrii; domaga się pełnego poszanowania prawa humanitarnego, w tym ochrony ludności cywilnej, i wzywa do zawieszenia broni na całym terytorium Syrii, w tym w Afrinie;

7.  potwierdza swoje poparcie dla wysiłków światowej koalicji przeciwko Daiszowi; podkreśla, że siły koalicji i partnerów syryjskich poczyniły znaczne postępy w kampanii na rzecz pokonania Daiszu w Syrii; przypomina, że wszelkie środki podejmowane w celu zwalczania Daiszu i innych ugrupowań terrorystycznych figurujących w wykazie Rady Bezpieczeństwa ONZ muszą być ściśle zgodne z przepisami prawa międzynarodowego; wzywa państwa członkowskie i ich sojuszników do zapewnienia przejrzystości, rozliczalności i pełnego przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego i prawa dotyczącego praw człowieka;

8.  ponownie wzywa, aby zapewnić organizacjom niosącym pomoc humanitarną bezpieczny, terminowy i nieograniczony dostęp do całego terytorium Syrii i z zadowoleniem przyjmuje rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2393 (2017), w której przedłużono zezwolenie na transgraniczny dostęp pomocy humanitarnej do Syrii i po obu stronach linii demarkacyjnej o kolejne 12 miesięcy (do dnia 10 stycznia 2019 r.); zachęca ONZ i jej partnerów wykonawczych do podejmowania dalszych kroków w celu zwiększenia pomocy humanitarnej na trudno dostępnych i oblężonych obszarach, w tym dzięki jak najskuteczniejszemu wykorzystywaniu przejść granicznych na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2165 (2014); popiera wezwanie do pilnego przyspieszenia humanitarnych akcji rozminowywania w całej Syrii oraz przypomina wszystkim stronom konfliktu, że szpitale i personel medyczny podlegają wyraźnej ochronie na mocy międzynarodowego prawa humanitarnego; wyraża ubolewanie z powodu szeregu przypadków wykorzystywania seksualnego i niewłaściwego zachowania, które miały miejsce w międzynarodowych organizacjach pomocowych, w tym z powodu wykorzystywania seksualnego uchodźców syryjskich przez osoby niosące pomoc w imieniu ONZ i znanych organizacji międzynarodowych; stanowczo oświadcza, że tego rodzaju czyny nie mogą być tolerowane; apeluje o przeprowadzenie szczegółowego dochodzenia i podkreśla, że wszyscy sprawcy tych czynów muszą zostać ukarani;

9.  podkreśla, że nie można tolerować okrutnych zbrodni popełnionych w Syrii i że winni tych zbrodni, w tym zbrodni popełnionych przeciwko mniejszościom religijnym, etnicznym oraz innym grupom i mniejszościom, muszą zostać ukarani; ponawia swój apel, aby przeprowadzić niezależne, bezstronne, dogłębne i wiarygodne dochodzenia i ścigać osoby odpowiedzialne za popełnienie tych zbrodni, a także popiera prace międzynarodowego, bezstronnego i niezależnego mechanizmu w sprawie zbrodni międzynarodowych popełnionych w Syryjskiej Republice Arabskiej od marca 2012 r.; z zadowoleniem przyjmuje decyzję UE o udzieleniu temu mechanizmowi wsparcia finansowego w wysokości 1,5 mln EUR za pośrednictwem unijnego Instrumentu na rzecz Przyczyniania się do Stabilności i Pokoju; podkreśla jednak, że również po upływie 18-miesięcznego okresu trwania programu konieczne będzie wsparcie; podkreśla, że ważne jest, aby państwa członkowskie wywiązywały się z podjętych zobowiązań i oczekuje, że kwestia finansowania tego mechanizmu zostanie poruszona i rozwiązana na drugiej brukselskiej konferencji w sprawie wspierania przyszłości Syrii i regionu; wzywa ponadto do wspierania organizacji społeczeństwa obywatelskiego i organizacji pozarządowych, które gromadzą i pomagają zachować dowody łamania praw człowieka i naruszania prawa humanitarnego;

10.  jest przekonany, że nie dojdzie do rzeczywistego rozwiązania konfliktu w Syrii ani do trwałego pokoju, jeżeli nie zostanie wymierzona kara za popełnione przestępstwa, i wzywa do przyjęcia unijnej strategii rozliczenia sprawców aktów okrucieństwa popełnionych w Syrii; ponownie wyraża poparcie dla stosowania zasady represji wszechświatowej w zwalczaniu bezkarności i z zadowoleniem przyjmuje kroki podjęte przez szereg państw członkowskich UE w tym celu; z zadowoleniem przyjmuje również inicjatywy podejmowane przez państwa członkowskie, by uznawać poważne naruszenia prawa międzynarodowego za przestępstwa na mocy ich prawa krajowego; ponawia apel do UE i jej państw członkowskich, by rozważyć – w ścisłej współpracy z państwami o podobnych poglądach – możliwość powołania trybunału do spraw zbrodni popełnionych w Syrii, do czasu pomyślnego odwołania się do MTK; zwraca uwagę na znaczenie prac europejskiej sieci punktów kontaktowych dotyczących osób odpowiedzialnych za ludobójstwo, zbrodnie przeciw ludzkości i zbrodnie wojenne oraz wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel i Dyrekcję Generalną ds. Sprawiedliwości i Konsumentów do wsparcia i włączenia sieci do przyszłych starań na rzecz rozliczenia sprawców zbrodni popełnionych w Syrii;

11.  domaga się poszanowania przez wszystkich prawa grup i mniejszości etnicznych i religijnych w Syrii, w tym chrześcijan i wszystkich osób przesiedlonych, do dalszego zamieszkiwania na terenach będących ich historyczną i zwyczajową ojczyzną lub do powrotu na te terany, w poczuciu godności, równości i bezpieczeństwa, a także prawa do pełnego i swobodnego wyznawania religii i przekonań bez żadnego przymusu, przemocy czy dyskryminacji; popiera dialog międzywyznaniowy służący szerzeniu wzajemnego zrozumienia i zwalczaniu fundamentalizmu;

12.  jest poważnie zaniepokojony zaginięciem obrończyni praw człowieka i laureatki Nagrody im. Sacharowa Razan Zaitouneh, która najprawdopodobniej została uprowadzona w grudniu 2013 r. w Dumie przez ugrupowanie zbrojne Dżajsz al-Islam; apeluje o utworzenie unijnej grupy zadaniowej w celu koordynacji i zintensyfikowania wysiłków zmierzających do ustalenia miejsca jej pobytu i zapewnienia jej uwolnienia;

13.  wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel, aby dołożyła wszelkich starań w celu ożywienia rozmów pokojowych prowadzonych przez ONZ oraz aby domagała się aktywniejszej roli w tych negocjacjach, z wykorzystaniem potencjału finansowego UE oraz gotowości do przekazania znacznych zasobów na odbudowę Syrii; wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel, aby w swoich działaniach na rzecz przyszłości narodu syryjskiego ściślej angażowała i aktywnie wspierała syryjskie społeczeństwo obywatelskie oraz zwolenników demokratycznego, pluralistycznego i integracyjnego państwa syryjskiego, począwszy od drugiej konferencji brukselskiej, która odbędzie się w dniach 24–25 kwietnia 2018 r.; zachęca wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel do współpracy z narodem syryjskim w celu opracowania lokalnych strategii odbudowy poszczególnych regionów Syrii; podkreśla, że UE powinna rozważyć wszelkie możliwości współpracy z partnerami międzynarodowymi, w tym zrzuty paczek z pomocą humanitarną z powietrza oraz ustanowienie stref zakazu lotów na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ;

14.  z zadowoleniem przyjmuje organizowaną przez UE drugą konferencję brukselską, której celem jest wyrażenie i wprowadzenie w życie pełnego politycznego i gospodarczego wsparcia społeczności międzynarodowej dla procesu genewskiego na rzecz potrzebujących pomocy Syryjczyków i krajów przyjmujących syryjskich uchodźców; przyznaje, że solidarność, jaką okazują Jordania, Liban i Turcja wobec uchodźców, jest godna podziwu, i wzywa do zwiększenia wsparcia finansowego UE i państw członkowskich w celu zaspokojenia pilnych potrzeb uchodźców i przyjmujących ich społeczności; ostrzega przed rozpoczynaniem jakichkolwiek działań na rzecz odbudowy, zanim zostanie zawarte wynegocjowane przez ONZ porozumienie polityczne z udziałem wszystkich stron; wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel do pełniejszego zaangażowania organizacji społeczeństwa obywatelskiego w tę konferencję; wzywa w związku z tym do zwiększenia wsparcia dla pokojowych i demokratycznych syryjskich organizacji społeczeństwa obywatelskiego i obrońców praw człowieka, w tym poprzez fundusz „Madad”, Instrument na rzecz Przyczyniania się do Stabilności i Pokoju oraz Europejski Instrument na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka; wzywa społeczność międzynarodową do wypełnienia niezrealizowanych zobowiązań w zakresie pomocy humanitarnej w Syrii i krajach z nią sąsiadujących;

15.  podkreśla, że wysiłki UE w zapewnianiu pomocy humanitarnej i planowaniu przyszłości Syrii są godne pochwały; przypomina, że zgodnie ze swoją strategią UE zobowiązała się, by nie wspierać odbudowy Syrii bezwarunkowo, lecz dopiero wtedy, gdy faktycznie wdrożony zostanie kompleksowy, rzeczywisty i pluralistyczny proces przemian politycznych, wynegocjowany przez strony konfliktu w Syrii na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2254 oraz komunikatu z Genewy; podkreśla, że reżim al-Asada, putinowska Rosja i Iran ponoszą główną odpowiedzialność za gospodarcze konsekwencje swoich interwencji wojskowych; zauważa, że wszelkie zobowiązania na rzecz odbudowy, oparte na podejściu oddolnym i skutecznym wzmacnianiu pozycji podmiotów lokalnych, a tym samym wykluczające znane ugrupowania terrorystyczne, muszą służyć pokojowi i rozliczalności;

16.  zdecydowanie potępia wykorzystywanie dzieci w walce lub w atakach terrorystycznych; podkreśla fundamentalne znaczenie ochrony dzieci i priorytetowego traktowania ich dostępu do edukacji, w tym dzieci uchodźców w krajach ościennych, oraz wspierania rehabilitacji psychologicznej tych dotkniętych traumą dzieci;

17.  wyraża zaniepokojenie doniesieniami, według których w 2017 r. 66 000 uchodźców powróciło do Syrii, i podkreśla konieczność pełnego poszanowania zasady non-refoulement; podkreśla, że powrót do Syrii nie jest bezpieczny dla uchodźców i że UE nie może wspierać takich powrotów; ponawia apel do państw członkowskich o wywiązywanie się z powziętych przez nie zobowiązań, w tym zobowiązań określonych w Deklaracji nowojorskiej w sprawie uchodźców i migrantów, a także o zadbanie o podział odpowiedzialności, co pozwoli uchodźcom uciekającym z obszarów w Syrii ogarniętych wojną znaleźć ochronę w państwach, które nie leżą w bezpośrednim sąsiedztwie, w tym w drodze przesiedlenia i za pomocą programów humanitarnego przyjmowania uchodźców;

18.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że dnia 26 lutego 2018 r. dwóch ministrów syryjskich, którzy zostali powołani w styczniu 2018 r. i ponoszą odpowiedzialność za represje przeciwko ludności syryjskiej, zostało włączonych do wykazu osób objętych unijnymi sankcjami wobec reżimu syryjskiego; wzywa wszystkie państwa członkowskie do zapewnienia pełnej zgodności z decyzją Rady 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii, w szczególności zamrożenia aktywów osób w niej wymienionych i ograniczeń wjazdu dla osób czerpiących korzyści z reżimu w Syrii lub wspierających ten reżim; wyraża potępienie w związku z ostatnimi doniesieniami o naruszaniu tej decyzji i przypomina państwom członkowskim o ich wynikającym z prawa międzynarodowego obowiązku zatrzymania i aresztowania podejrzanych o akty okrucieństwa, którzy przebywają na ich terytorium; wzywa do nałożenia na rosyjskich i irańskich urzędników ukierunkowanych sankcji w związku z ich celowymi i rozmyślnymi działaniami wymierzonymi w ludność cywilną we wschodniej Ghucie oraz w pozostałej części Syrii;

19.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Organizacji Narodów Zjednoczonych, członkom Międzynarodowej Grupy Wsparcia Syrii oraz wszystkim stronom zaangażowanym w ten konflikt, przy jednoczesnym zapewnieniu tłumaczenia powyższego tekstu na język arabski.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0227.
(2) Dz.U. L 121 z 10.5.2011, s. 11.


Atak USA na unijne dopłaty rolne w ramach WPR (w kontekście hiszpańskich oliwek)
PDF 327kWORD 50k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie działań ze strony Stanów Zjednoczonych wobec unijnych dopłat rolnych w ramach WPR (w kontekście hiszpańskich oliwek) (2018/2566(RSP))
P8_TA(2018)0091RC-B8-0137/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając tymczasową decyzję Departamentu Handlu USA, zgodnie z którą na oliwki hiszpańskie nałożono opłaty celne po stwierdzeniu, że produkt ten jest importowany do USA po cenach niższych niż rynkowe, gdyż producenci oliwek otrzymują dopłaty unijne,

–  uwzględniając pytanie do Komisji zatytułowane „Atak USA na unijne dopłaty rolne w ramach WPR (w kontekście hiszpańskich oliwek)” (O-000006/2018 – B8-0007/2018),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009(1),

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że decyzja o nałożeniu opłat celnych o różnej wysokości na produkty z oliwek eksportowane przez firmy hiszpańskie wynika ze stwierdzenia, że pomoc otrzymywana przez ten sektor w ramach wspólnej polityki rolnej (WPR) może stanowić nieuczciwą konkurencję w stosunku do producentów z USA;

B.  mając na uwadze, że decyzja ta oznacza nieuczciwe i arbitralne zakwestionowanie wszystkich programów wsparcia UE dla rolnictwa i może wpłynąć na wszystkich beneficjentów płatności w ramach WPR;

C.  mając na uwadze, że istnieją poważne wątpliwości co do tego, czy wzór zastosowany przez osoby prowadzące postępowanie w USA do obliczenia wstępnej marży antydumpingowej jest zgodny z zasadami WTO;

D.  mając na uwadze, że Komisja kilkakrotnie potwierdziła, iż środki będące przedmiotem postępowania w sprawie ceł wyrównawczych (w tym system płatności podstawowej, działania promocyjne i pomoc dla młodych rolników) nie zakłócają handlu;

E.  mając na uwadze, że według załącznika II do Porozumienia WTO w sprawie rolnictwa dotacje przyznawane w ramach WPR producentom oliwek stołowych w Hiszpanii są uznawane za wsparcie zaliczane do „kategorii zielonej”, ponieważ są one niezwiązane z produkcją i nie zakłócają handlu;

F.  mając na uwadze, że środki w ramach WPR objęte postępowaniem wyjaśniającym nie odnoszą się do konkretnych produktów, a więc nie podlegają środkom wyrównawczym zgodnie z art. 2 Porozumienia WTO w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych;

G.  mając na uwadze, że postępowanie wyjaśniające w sprawie hiszpańskich oliwek jest jednym z wielu wszczętych przez Stany Zjednoczone dochodzeń dotyczących ochrony handlu;

H.  mając na uwadze transformację WPR za pośrednictwem szeregu reform służących dostosowaniu większości środków wsparcia do wymogów kategorii zielonej WTO oraz pełne dostosowanie obecnego kształtu tej polityki do wymogów porozumień WTO, po przejściu z systemu uzależniającego płatności od produkcji do systemu pomocy niezwiązanej z wielkością produkcji;

I.  mając na uwadze, że USA również w znacznym stopniu stosują w rolnictwie dotacje z kategorii zielonej;

J.  mając na uwadze, że Stany Zjednoczone nałożyły tymczasowe cła antydumpingowe w wysokości średnio 17,13 % na trzy przedsiębiorstwa hiszpańskie, wobec których toczy się postępowanie, oraz cła wyrównawcze w wysokości średnio 4,47 % na wszystkie eksportowane produkty hiszpańskie;

K.  mając na uwadze, że te tymczasowe środki mogą nakręcić w USA i innych krajach spiralę dochodzeń dotyczących ochrony handlu w związku z dotacjami z kategorii zielonej dla produktów rolnych; mając na uwadze, że ostatecznie zaszkodzi to producentom zarówno z UE, jak i z USA; mając na uwadze, że taka eskalacja zagraża ugruntowanym i starannie wynegocjowanym porozumieniom WTO;

L.  mając na uwadze, że producenci hiszpańscy mogą zostać wyparci z rynku USA, natomiast konkurenci z państw trzecich skorzystaliby z luki eksportowej spowodowanej decyzją Stanów Zjednoczonych;

M.  mając na uwadze, że zgodnie z szacunkami hiszpańskiego sektora oliwek decyzja ta oznacza dla niego skutki gospodarcze w wysokości od 350 do 700 mln EUR w najbliższych 5–10 latach, jeżeli opłaty celne pozostaną w mocy, co może oznaczać koniec eksportu hiszpańskich dojrzałych oliwek;

N.  mając na uwadze, że konkurencyjność hiszpańskiego eksportu, którego udział w rynku Stanów Zjednoczonych stopniowo wzrastał w ostatnich latach, wynika z podejmowanych przez te przedsiębiorstwa działań mających obniżyć koszty w drodze inwestycji w najnowocześniejsze technologie i dzięki poprawie jakości, nie jest zaś skutkiem dotacji europejskich;

O.  mając na uwadze, że wzrost hiszpańskiego eksportu do USA (+20 % od 2013 r.) pozwolił stworzyć tysiące miejsc pracy i zapewnił wsparcie gospodarcze obszarom Andaluzji, które znalazły się wśród najbardziej dotkniętych kryzysem gospodarczym;

1.  wzywa władze USA do wycofania ww. tymczasowej decyzji oraz do przywrócenia obopólnie konstruktywnego podejścia w tej kwestii ze wzajemną korzyścią dla producentów i konsumentów na obu kontynentach;

2.  wyraża poważne obawy co do negatywnych skutków, jakie postępowanie wyrównawcze w USA może mieć dla całego europejskiego modelu rolnictwa;

3.  wzywa Komisję, by w obronie naszego systemu wsparcia w ramach WPR – uznawanego przez WTO za niezakłócający handlu i usankcjonowanego na mocy procedury kategorii zielonej WTO – podjęła wszelkie niezbędne działania dyplomatyczne zarówno w stosunkach dwustronnych, jak i na forum WTO;

4.  zwraca się do Komisji, aby zbadała możliwość zaskarżenia wszelkich ostatecznych decyzji USA przed WTO;

5.  apeluje do Komisji o dalsze wspieranie hiszpańskiego sektora oliwek i rządu Hiszpanii w celu dopilnowania, by władze Stanów Zjednoczonych ściśle przestrzegały zasad WTO w trakcie ww. postępowań;

6.  zwraca się do Komisji, aby udzieliła jasnych wskazówek i silnego wsparcia hiszpańskiemu sektorowi oliwek, którego dotyczą postępowania prowadzone w USA;

7.  wzywa Komisję do połączenia sił z władzami hiszpańskimi i hiszpańskim sektorem oliwek oraz do dalszej wymiany wszystkich istotnych informacji z władzami USA, aby zapobiec nałożeniu jakichkolwiek nieuzasadnionych środków;

8.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji i władzom USA.

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 608.

Informacja prawna