Indeks 
Teksty przyjęte
Środa, 18 kwietnia 2018 r. - StrasburgWersja ostateczna
Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: znak towarowy Unii Europejskiej
 Termin dziewiątych wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich *
 Umowa ramowa między UE a Australią ***
 Umowa ramowa między UE a Australią (rezolucja)
 Konwencja Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi ***
 Konwencja Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (Protokół dodatkowy) ***
 Opakowania i odpady opakowaniowe ***I
 Pojazdy wycofane z eksploatacji, zużyte baterie i akumulatory oraz zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny ***I
 Odpady ***I
 Składowanie odpadów ***I
 Przepisy proceduralne w obszarze sprawozdawczości w dziedzinie środowiska ***I
 Polityka Komisji w dziedzinie prawości, w szczególności mianowanie sekretarza generalnego Komisji Europejskiej
 Postępy w sprawie globalnych porozumień ONZ w sprawie bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji i w sprawie uchodźców
 Wdrażanie unijnych instrumentów finansowania zewnętrznego: przegląd śródokresowy w 2017 r. i przyszła struktura na okres po roku 2020
 Sprawozdania roczne za lata 2015 i 2016 w sprawie pomocniczości i proporcjonalności
 Absolutorium za rok 2016: Budżet ogólny UE – Komisja i agencje wykonawcze
 Absolutorium za rok 2016: Sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2016
 Absolutorium za rok 2016: Budżet ogólny UE – Ósmy, dziewiąty, dziesiąty i jedenasty EFR
 Absolutorium za rok 2016: Budżet ogólny UE – Parlament Europejski
 Absolutorium za rok 2016: Budżet ogólny UE – Rada Europejska i Rada
 Absolutorium za rok 2016: Budżet ogólny UE – Trybunał Sprawiedliwości
 Absolutorium za rok 2016: Budżet ogólny UE – Trybunał Obrachunkowy
 Absolutorium za rok 2016: Budżet ogólny UE – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny
 Absolutorium za rok 2016: Budżet ogólny UE – Komitet Regionów
 Absolutorium za rok 2016: Budżet ogólny UE – Europejska Służba Działań Zewnętrznych
 Absolutorium za rok 2016: Budżet ogólny UE – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich
 Absolutorium za rok 2016: Budżet ogólny UE – Europejski Inspektor Ochrony Danych
 Absolutorium za rok 2016: wyniki, zarządzanie finansami i kontrola agencji UE
 Absolutorium za rok 2016: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)
 Absolutorium za rok 2016: Urząd Organu Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC)
 Absolutorium za rok 2016: Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CdT)
 Absolutorium za rok 2016: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP)
 Absolutorium za rok 2016: Agencja Unii Europejskiej ds. Szkolenia w Dziedzinie Ścigania (CEPOL)
 Absolutorium za rok 2016: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA)
 Absolutorium za rok 2016: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO)
 Absolutorium za rok 2016: Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EBA)
 Absolutorium za rok 2016: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)
 Absolutorium za rok 2016: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)
 Absolutorium za rok 2016: Europejska Agencja Środowiska (EEA)
 Absolutorium za rok 2016: Europejska Agencja Kontroli Rybołówstwa (EFCA)
 Absolutorium za rok 2016: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)
 Absolutorium za rok 2016: Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE)
 Absolutorium za rok 2016: Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA)
 Absolutorium za rok 2016: Europejski Instytut Innowacji i Technologii (EIT)
 Absolutorium za rok 2016: Europejska Agencja Leków (EMA)
 Absolutorium za rok 2016: Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA)
 Absolutorium za rok 2016: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA)
 Absolutorium za rok 2016: Agencja Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA)
 Absolutorium za rok 2016: Agencja Kolejowa Unii Europejskiej (ERA)
 Absolutorium za rok 2016: Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA)
 Absolutorium za rok 2016: Europejska Fundacja Kształcenia (ETF)
 Absolutorium za rok 2016: Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA)
 Absolutorium za rok 2016: Europejska Agencja Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (EU-OSHA)
 Absolutorium za rok 2016: Agencja Dostaw Euratomu (ESA)
 Absolutorium za rok 2016: Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (EUROFOUND)
 Absolutorium za rok 2016: Europejska Jednostka Współpracy Sądowej (Eurojust)
 Absolutorium za rok 2016: Europejski Urząd Policji (EUROPOL)
 Absolutorium za rok 2016: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)
 Absolutorium za rok 2016: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (FRONTEX)
 Absolutorium za rok 2016: Agencja Europejskiego GNSS (GSA)
 Absolutorium za rok 2016: Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Bioprzemysłu (BBI)
 Absolutorium za rok 2016: Wspólne przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2”
 Absolutorium za rok 2016: Wspólne Przedsięwzięcie ECSEL
 Absolutorium za rok 2016: Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Technologii Ogniw Paliwowych i Technologii Wodorowych 2 (FCH2)
 Absolutorium za rok 2016: Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Drugiej Inicjatywy w zakresie Leków Innowacyjnych (IMI 2)
 Absolutorium za rok 2016: Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej
 Absolutorium za rok 2016: Wspólne Przedsięwzięcie SESAR
 Absolutorium za rok 2016: Wspólne Przedsięwzięcie Shift2Rail (S2R)

Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: znak towarowy Unii Europejskiej
PDF 320kWORD 49k
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej i uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (C(2018)01231 – 2018/2618(DEA))
P8_TA(2018)0106B8-0187/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2018)01231) („zmienione rozporządzenie delegowane”),

–  uwzględniając pismo Komisji z dnia 23 marca 2018 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

–  uwzględniając pismo Komisji Prawnej z dnia 27 marca 2018 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego(1), które zostało zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2424 z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869/95 w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(2), a następnie ujednolicone jako rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej(3),

–  uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1431 z dnia 18 maja 2017 r. określające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej(4), zawierające zaktualizowane odniesienia do rozporządzenia (UE) 2017/1001,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Prawnej dotyczące decyzji,

–  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając brak sprzeciwów zgłoszonych w terminie określonym w art. 105 ust. 6 tiret trzecie i czwarte Regulaminu, który upłynął w dniu 17 kwietnia 2018 r.,

A.  mając na uwadze, że rozporządzenie (WE) nr 207/2009 zostało ujednolicone jako rozporządzenie (UE) 2017/1001;

B.  mając na uwadze, że odniesienia zawarte w rozporządzeniu delegowanym powinny odzwierciedlać nową numerację artykułów wynikającą z ujednolicenia podstawowego aktu prawnego;

C.  mając na uwadze, że rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/1430 z dnia 18 maja 2017 r. uzupełniające rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylające rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 i (WE) nr 216/96(5) powinno zatem zostać uchylone, a przepisy tego rozporządzenia delegowanego, wraz ze zaktualizowanymi odniesieniami do rozporządzenia (UE) 2017/1001, powinny zostać uwzględnione w zmienionym rozporządzeniu delegowanym;

D.  mając na uwadze, że zmienione rozporządzenie delegowane nie pociąga za sobą żadnych zmian co do istoty rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430;

E.  mając na uwadze, że szybkie opublikowanie zmienionego rozporządzenia delegowanego w Dzienniku Urzędowym umożliwi wcześniejsze wykonanie oraz zapewni ciągłość funkcjonowania systemu przejściowego przewidzianego w przepisach końcowych zmienionego rozporządzenia delegowanego;

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 78 z 24.3.2009, s. 1.
(2) Dz.U. L 341 z 24.12.2015, s. 21.
(3) Dz.U. L 154 z 16.6.2017, s. 1.
(4) Dz.U. L 205 z 8.8.2017, s. 39.
(5) Dz.U. L 205 z 8.8.2017, s. 1.


Termin dziewiątych wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich *
PDF 316kWORD 48k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie ustalenia terminu dziewiątych wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich (07162/2018 – C8-0128/2018 – 2018/0805(CNS))
P8_TA(2018)0107A8-0145/2018

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt Rady (07162/2018),

–  uwzględniając art. 11 ust. 2 akapit drugi Aktu dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich(1), na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0128/2018),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 listopada 2015 r. w sprawie reformy prawa wyborczego Unii Europejskiej(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 lutego 2018 r. w sprawie składu Parlamentu Europejskiego(3),

–  uwzględniając art. 78c Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A8-0145/2018),

1.  zatwierdza projekt Rady;

2.  przypomina o swoim wniosku, załączonym do rezolucji Parlamentu w sprawie reformy prawa wyborczego Unii Europejskiej, o to, aby Parlament Europejski był uprawniony do ustalania terminu wyborów po konsultacjach z Radą;

3.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie oraz, tytułem informacji, Komisji, a także rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dołączony do decyzji Rady 76/787/EWWiS, EWG, Euratom z dnia 20 września 1976 r. (Dz.U. L 278 z 8.10.1976, s. 1) zmienionej decyzją Rady 93/81/ Euratom, EWWiS, EWG (Dz.U. L 33 z 9.2.1993, s. 15) i decyzją Rady 2002/772/WE, Euratom (Dz.U. L 283 z 21.10.2002, s. 1).
(2) Dz.U. C 366 z 27.10.2017, s. 7.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0029.


Umowa ramowa między UE a Australią ***
PDF 117kWORD 48k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Australią z drugiej (15467/2016 – C8-0327/2017 – 2016/0367(NLE))
P8_TA(2018)0108A8-0110/2018

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (15467/2016),

–  uwzględniając projekt Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Australią z drugiej (09776/2016),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 37 Traktatu o Unii Europejskiej, a także art. 207, art. 212 ust. 1, art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) oraz art. 218 ust. 8 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0327/2017),

–  uwzględniając swoją rezolucję nieustawodawczą z dnia 18 kwietnia 2018 r.(1) w sprawie projektu decyzji,

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0110/2018),

1.  wyraża zgodę na zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Australii.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0109.


Umowa ramowa między UE a Australią (rezolucja)
PDF 362kWORD 60k
Rezolucja nieustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Australią, z drugiej (15467/2016 – C8-0327/2017 – 2016/0367(NLE)2017/2227(INI))
P8_TA(2018)0109A8-0119/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (15467/2016),

–  uwzględniając projekt Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Australią, z drugiej (09776/2016),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 207 i 212 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) oraz art. 218 ust. 8 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0327/2017),

–  uwzględniając Deklarację praw ludów tubylczych Organizacji Narodów Zjednoczonych (UNDRIP), przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne w dniu 13 września 2007 r.,

–  uwzględniając Umowę ramową o partnerstwie między UE a Australią podpisaną w październiku 2008 r., która ma być zastąpiona przedmiotową umową ramową,

–  uwzględniając Wspólną deklarację w sprawie stosunków między Unią Europejską a Australią, przyjętą w Luksemburgu w dniu 26 czerwca 1997 r.,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie otwarcia negocjacji w sprawie umowy o wolnym handlu z Australią i Nową Zelandią(1) oraz rezolucję z dnia 26 października 2017 r. zawierającą zalecenie Parlamentu Europejskiego dla Rady w sprawie proponowanego mandatu negocjacyjnego do negocjacji handlowych z Australią(2),

–   uwzględniając wspólne oświadczenie przewodniczącego Komisji Jeana-Claude’a Junckera, przewodniczącego Rady Europejskiej Donalda Tuska oraz premiera Australii Malcolma Turnbulla z dnia 15 listopada 2015 r.,

–   uwzględniając wspólne oświadczenie wydane w dniu 22 kwietnia 2015 r. przez wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa i ministra spraw zagranicznych Australii pt. „W kierunku bliższego partnerstwa między Unią Europejską i Australią”,

–  uwzględniając Umowę między Unią Europejską a Australią ustanawiającą ramy udziału Australii w operacjach zarządzania kryzysowego prowadzonych przez Unię Europejską, podpisaną w 2015 r.(3),

–   uwzględniając Umowę administracyjną między Australią a Unią Europejską, uzgodnioną w grudniu 2014 r., ustanawiającą program wymiany dyplomatycznej,

–  uwzględniając umowę między Wspólnotą Europejską a Ausralią w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności, certyfikatów i oznakowania, podpisaną w 1998 r.(4), oraz umowę między UE a Australią zmieniającą powyższą umowę w 2012 r.(5),

–  uwzględniając Umowę między Unią Europejską a Australią o przetwarzaniu i przekazywaniu przez przewoźników lotniczych australijskiej służbie celnej i granicznej danych dotyczących przelotu pasażera, podpisaną w dniu 29 września 2011 r.(6),

–   uwzględniając Umowę między Australią a Unią Europejską w sprawie bezpieczeństwa informacji niejawnych, podpisaną w dniu 13 stycznia 2010 r.(7),

–  uwzględniając Umowę odnoszącą się do współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Australią, podpisaną w 1994 r.(8),

–  uwzględniając 38. posiedzenie międzyparlamentarne z udziałem UE i Australii, które odbyło się w Strasburgu w dniach 4–5 października 2017 r.,

–   uwzględniając pierwsze forum przywódcze UE i Australii, które odbyło się w Sydney w czerwcu 2017 r., gromadząc liderów politycznych i biznesowych, pracowników naukowych, przedstawicieli mediów i społeczeństwa obywatelskiego,

–   uwzględniając białą księgę w sprawie polityki zagranicznej opublikowaną przez rząd australijski w listopadzie 2017 r., prezentującą priorytety Australii i wyzwania dla tego kraju na arenie międzynarodowej, oraz podkreślającą zasadnicze znaczenie dla Australii tak zwanego regionu Indo-Pacyfiku,

–   uwzględniając fakt, że w białej księdze w sprawie polityki zagranicznej wskazano na kluczowe role odgrywane przez USA i Chiny w regionie Indo-Pacyfiku i w polityce zagranicznej Australii, wspominając jednocześnie o znaczeniu stosunków Australii z Unią Europejską i jej państwami członkowskimi,

–   uwzględniając przegląd polityki klimatycznej z 2017 r. wydany przez rząd Australii w grudniu 2017 r.,

–   uwzględniając dokument rządu australijskiego pt. „Narodowe ramy dotyczące nauki o zmianie klimatu w Australii”, opublikowany w 2009 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję ustawodawczą z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie projektu decyzji(9),

–  uwzględniając art. 99 ust. 2 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0119/2018),

A.  mając na uwadze, że UE i Australia zawarły w dniu 7 sierpnia 2017 r. umowę ramową; mając na uwadze, że bliskie i ugruntowane stosunki między Australią i UE oraz jej państwami członkowskimi są silnie zakorzenione w historii, a u ich podstaw leżą wspólne wartości i zasady, takie jak poszanowanie demokracji, praw człowieka, równości płci, praworządności, w tym również prawa międzynarodowego, a także pokoju i bezpieczeństwa; mając na uwadze, że relacje międzyludzkie są głębokie i długotrwałe;

B.  mając na uwadze, że w 2017 r. UE i Australia obchodziły 55-lecie współpracy i stosunków dyplomatycznych; mając na uwadze, że stosunki te zyskały nową dynamikę w ostatnich kilku latach; mając na uwadze, że wszystkie państwa członkowskie utrzymują stosunki dyplomatyczne z Australią, a 25 z nich ma ambasadę w Canberze;

C.  mając na uwadze stwierdzenie z białej księgi rządu australijskiego w sprawie polityki zagranicznej, że „silna Unia Europejska ma nadal zasadnicze znaczenie dla interesów Australii i będzie coraz ważniejszym partnerem w ochronie i promowaniu porządku międzynarodowego opartego na zasadach”; mając na uwadze, że w białej księdze podkreślono potrzebę ścisłej współpracy z UE i jej państwami członkowskimi „w zmaganiu się z wyzwaniami takimi jak terroryzm, rozprzestrzenianie broni masowego rażenia, zrównoważony rozwój i prawa człowieka”;

D.  mając na uwadze zaangażowanie UE i Australii we współpracę i dialog z krajami Azji Południowo-Wschodniej, w tym za pośrednictwem Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN), Forum Regionalnego ASEAN, dialogu Azja-Europa (ASEM) i Szczytu Azji Wschodniej (EAS); mając na uwadze, że Australia jest członkiem-założycielem Forum Wysp Pacyfiku i nawiązała strategiczne partnerstwo ze stowarzyszeniem ASEAN; mając na uwadze, że Australia była gospodarzem nadzwyczajnego szczytu ASEAN-Australia w dniach 17–18 marca 2018 r.;

E.  mając na uwadze, że jako podmiot globalny UE powinna dalej wzmacniać swoją obecność w dużym i dynamicznym regionie Azji i Pacyfiku, w którym Australia jest naturalnym partnerem UE, a także sama jest ważnym podmiotem; mając na uwadze, że pokojowy i szanujący zasady region Azji i Pacyfiku, przestrzegający naszych norm i standardów, oznacza korzyści z punktu widzenia bezpieczeństwa UE i jej własnych interesów;

F.  mając na uwadze, że kwestie polityki zagranicznej UE i Australii są ze sobą ściśle powiązane, w odniesieniu na przykład do Ukrainy, Rosji, Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej i Bliskiego Wschodu;

G.  mając na uwadze, że Australia ma bliskie powiązania z USA w dziedzinie polityki, bezpieczeństwa i obrony, odpowiadające zacieśniającym się relacjom z Chinami, z którymi utrzymuje kompleksowe partnerstwo strategiczne;

H.  mając na uwadze, że w 2016 r. UE była drugim największym partnerem handlowym Australii – drugim w kolejności źródłem importu (19,3 %) i trzecim kierunkiem eksportowym (10,3 %) – oraz mając na uwadze, że obydwie strony łączy wiele wspólnych interesów gospodarczych; mając na uwadze, że w 2015 r. wartość bezpośrednich inwestycji zagranicznych UE w Australii wyniosła 117,7 mld EUR, a wartość australijskich inwestycji bezpośrednich w UE – 21,7 mld EUR;

I.  mając na uwadze, że Australia jest silnie zaangażowana w ideę wolnego handlu i zawarła dwustronne umowy o wolnym handlu z ważnymi krajami w Azji Wschodniej (Chinami, Japonią, Koreą Południową, Singapurem, Malezją i Tajlandią, a także umowę regionalną ze stowarzyszeniem ASEAN) oraz Nową Zelandią, Chile, Stanami Zjednoczonymi i Peru, jak również umowę PACER Plus z wyspami Pacyfiku;

J.  mając na uwadze, że w dniu 23 stycznia 2018 r. Australia i 10 innych krajów leżących nad Oceanem Spokojnym ogłosiło osiągnięcie transpacyficznego porozumienia handlowego, tzw. wszechstronnego i progresywnego porozumienia o partnerstwie transpacyficznym (CPTPP), które podpisano w Chile w dniu 8 marca 2018 r.; mając na uwadze, że Australia prowadzi obecnie negocjacje dotyczące wielu umów handlowych, w tym regionalnego kompleksowego partnerstwa gospodarczego (RCEP) powołanego do życia na szczycie ASEAN w 2012 r.;

K.  mając na uwadze, że Australia – jako kraj zaangażowany w międzynarodowe, globalne sprawowanie rządów – była pięciokrotnie niestałym członkiem Rady Bezpieczeństwa ONZ oraz aktywnym członkiem grupy G-20 od momentu jej powstania, przewodnicząc szczytowi grupy w Brisbane w 2014 r. przy bardzo dobrej współpracy z UE; mając na uwadze, że Australia została wybrana niedawno do Rady Praw Człowieka ONZ;

L.  mając na uwadze, że Australia wysłała swoje oddziały do Iraku i Syrii, by dołączyły do światowej koalicji przeciwko Daisz; mając na uwadze, że w Afganistanie w Międzynarodowych Siłach Wsparcia Bezpieczeństwa (ISAF) Australia zaangażowała największe liczebnie oddziały spoza NATO;

M.  mając na uwadze, że Australia uczestniczyła w licznych misjach pokojowych wspieranych przez ONZ na trzech kontynentach, a także w Papui-Nowej Gwinei oraz na Wyspach Salomona;

N.  mając na uwadze, że w 2014 r. Australia uczestniczyła po raz pierwszy w misji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE – EUCAP NESTOR w Rogu Afryki; mając na uwadze, że australijska marynarka wojenna prowadzi operacje przeciw piratom i terrorystom w ramach Koalicji Sił Morskich w regionie Rogu Afryki i w zachodniej części Oceanu Indyjskiego;

O.  mając na uwadze, że australijscy obywatele na terenie swojego kraju i poza jego granicami byli ofiarami szeregu ataków terrorystycznych przeprowadzonych przez radykalnych islamistów; mając na uwadze, że UE i Australia współpracują w działaniach antyterrorystycznych, zwalczając m.in. brutalny ekstremizm, podejmując wysiłki mające na celu wstrzymanie finansowania organizacji terrorystycznych oraz koordynując specjalne projekty w zakresie budowania zdolności;

P.  mając na uwadze, że celem dżakarckiego Ośrodka Współpracy Organów Ścigania, będącego inicjatywą australijsko-indonezyjską, jest podniesienie fachowego poziomu organów ścigania w Azji Południowo-Wschodniej w związku ze zwalczaniem terroryzmu i transnarodowej przestępczości zorganizowanej, a także mając na uwadze, że ośrodek ten otrzymał również finansowanie od UE;

Q.  mając na uwadze, że w październiku 2017 r. rząd Australii rozpoczął wdrażanie międzynarodowej strategii na rzecz cyberbezpieczeństwa z myślą o takich kwestiach jak handel elektroniczny, cyberprzestępczość, bezpieczeństwo międzynarodowe i administracja elektroniczna;

R.  mając na uwadze, że Australia udzieliła wsparcia Filipinom w ramach działań na rzecz bezpieczeństwa oraz w walce z dżihadyzmem;

S.  mając na uwadze, że UE i Australia omawiają sprawy migracji w trakcie dorocznego dialogu wyższych urzędników UE i Australii dotyczącego kwestii migracji, azylu i różnorodności; mając na uwadze, że Australia współprzewodniczy procesowi z Bali w sprawie nielegalnego przemytu ludzi i handlu ludźmi oraz powiązanych przestępstw międzynarodowych;

T.  mając na uwadze, że Australia ma bardzo wysoki dochód na mieszkańca i otwarte, demokratyczne, wielokulturowe społeczeństwo; mając na uwadze, że jedna czwarta ludności tego kraju urodziła się poza jego granicami, a od roku 1945 w Australii osiedliło się na stałe ok. siedem milionów migrantów, w tym wielu pochodzących z Europy; mając na uwadze, że Australia, zajmując rozległy obszar między Oceanem Indyjskim a południowym Pacyfikiem, ma szczególne położenie geograficzne;

U.  mając na uwadze, że w umowie ramowej Australia i UE ponownie potwierdzają zobowiązanie do współpracy w dziedzinie zmiany klimatu; mając na uwadze, że w przeglądzie polityki klimatycznej z 2017 r. ponownie wyrażono zobowiązanie Australii do przeciwdziałania temu zagrożeniu;

V.  mając na uwadze, że Australia stoi przed poważnymi wyzwaniami środowiskowymi i gospodarczymi, które wynikają ze zmiany klimatu i dotyczą wielu sektorów, w tym bezpieczeństwa wodnego, rolnictwa, społeczności nadbrzeżnych i infrastruktury;

W.  mając na uwadze, że Australia, która jest członkiem Komitetu Pomocy Rozwojowej OECD, angażuje się szczególnie we wspieranie dobrych rządów i wzrostu gospodarczego w Papui-Nowej Gwinei, Indonezji, Timorze Wschodnim oraz na innych wyspach Pacyfiku i w krajach azjatyckich, gdzie UE i jej państwa członkowskie są również kluczowymi darczyńcami;

X.  mając na uwadze, że rząd Australii inwestuje w programy takie jak australijski program naukowy w dziedzinie zmiany klimatu oraz program badań naukowych w dziedzinie zarządzania zasobami naturalnymi, skutków zmiany klimatu i dostosowania się do zmiany klimatu, aby ułatwić podmiotom kształtującym politykę zrozumienie prawdopodobnych skutków zmiany klimatu i zarządzanie nimi;

Y.  mając na uwadze, że Australia określiła narodowe ramy oraz powołała grupę koordynacyjną wysokiego szczebla w celu opracowania planu wdrożenia badań naukowych nad zmianą klimatu, umożliwiając tym samym skoordynowane podejście do tej kwestii w społecznościach w całym kraju;

Z.  mając na uwadze, że w dniu 10 listopada 2016 r. Australia ratyfikowała porozumienie paryskie oraz poprawkę dauhańską do protokołu z Kioto, potwierdzając tym samym swoje zobowiązanie do podejmowania działań związanych ze zmianą klimatu, a także opracowała szereg strategii politycznych mających na celu ograniczenie własnych emisji oraz wspieranie działań globalnych;

AA.  mając na uwadze, że plan rządu australijskiego w zakresie przeciwdziałania zmianom klimatycznym uwzględnia obniżenie emisji do roku 2020 o 5 % w stosunku do poziomu z 2000 r. i o 26–28 % w stosunku do poziomu z 2005 r. do roku 2030, a także podwojenie zdolności kraju w zakresie wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych do 2020 r.;

AB.  mając na uwadze, że rząd Australii odgrywa wiodącą rolę, jeżeli chodzi o wspieranie narodowych służb meteorologicznych w krajach regionu Pacyfiku oraz tamtejszych organizacji regionalnych z myślą o utworzeniu systemów wczesnego ostrzegania o zmianach klimatu i pogody;

1.  z zadowoleniem przyjmuje projekt umowy ramowej, która będzie stanowiła prawnie wiążący instrument służący pogłębieniu i wzmocnieniu dwustronnych stosunków między UE a Australią oraz zacieśnieniu współpracy w dziedzinach takich jak polityka zagraniczna i kwestie bezpieczeństwa, prawa człowieka i praworządność, rozwój globalny i pomoc humanitarna, sprawy gospodarcze i handlowe, wymiar sprawiedliwości, badania i innowacje, edukacja i kultura, rolnictwo, gospodarka morska i rybołówstwo, jak również w obliczu globalnych wyzwań, takich jak zmiana klimatu, migracja, ochrona zdrowia publicznego, walka z terroryzmem i rozprzestrzenianie broni masowego rażenia;

2.  podkreśla, że UE i Australia są silnymi i zgodnymi partnerami pozostającymi w pogłębionych dwustronnych stosunkach, wyznającymi podobne wartości i zasady demokracji, przestrzegania praw człowieka i praworządności, utrzymującymi coraz silniejsze powiązania polityczne i gospodarcze oraz ścisłe, aktywne relacje kulturalne, akademickie i międzyludzkie;

3.  podkreśla szczególną wartość dla UE i Australii, jako partnerów o tej samej wizji świata, współpracy dwustronnej i wielostronnej w kwestiach regionalnych i globalnych; podkreśla korzyści wynikające z podejmowania wspólnych działań przez UE i Australię na forum ONZ i WTO, a także w ramach takich struktur jak grupa G-20 z myślą o utrzymaniu i wzmocnieniu globalnego porządku opierającego się na współpracy i zasadach w złożonym i zmieniającym się świecie, który stoi w obliczu ogromnej niepewności;

4.  z zadowoleniem przyjmuje powołanie na mocy umowy ramowej wspólnego komitetu w celu promowania skutecznego wdrażania umowy i utrzymywania ogólnej spójności w stosunkach między UE a Australią;

5.  popiera zbliżające się rozpoczęcie negocjacji dotyczących umowy o wolnym handlu między UE a Australią, które należy przeprowadzić w duchu wzajemności, przejrzystości, rozliczalności i obopólnych korzyści, przy jednoczesnym uwzględnieniu wrażliwości niektórych produktów, na przykład rolniczych, ze względu na fakt, że Australia jest głównym eksporterem produktów rolnych; zachęca obu partnerów do wykazania się wysokim stopniem ambicji w dziedzinie usług; podkreśla, że podczas negocjacji UE powinna wziąć pod uwagę potrzeby i postulaty MŚP, nie obniżając jednak standardów środowiskowych, społecznych i pracowniczych; wskazuje na terminowe rozpoczęcie tych negocjacji, biorąc pod uwagę, że Australia już zawarła kilka umów o wolnym handlu z ważnymi krajami w Azji Wschodniej i regionie Pacyfiku i właśnie zawiera takie umowy z innymi odpowiednimi krajami;

6.  podkreśla aktywną rolę Australii w unijnych programach współpracy w obszarze szkolnictwa wyższego za pośrednictwem dwustronnego programu edukacji UE–Australia i zauważa z zadowoleniem, że od 2015 r. australijskie uniwersytety mogą zawierać porozumienia o mobilności w ramach programu Erasmus+; zwraca uwagę, że współpracę tę należy w dalszym ciągu zacieśniać ze wzajemną korzyścią dla studentów i naukowców, aby umożliwić im zdobywanie wielokulturowych i innowacyjnych umiejętności;

7.  przypomina, że UE i Australia to ważni partnerzy w ramach współpracy na rzecz badań naukowych i innowacji z myślą o zrównoważonym rozwoju gospodarczym i kontynuowaniu procesu budowy społeczeństwa opartego na wiedzy;

8.  wyraża uznanie dla Australii za jej wsparcie i dostosowanie systemu sankcji do systemu UE w następstwie nielegalnej aneksji Krymu przez Rosję i interwencji zbrojnych Rosji we wschodniej Ukrainie;

9.  wyraża zadowolenie z poparcia przez Australię ukierunkowanych sankcji międzynarodowych wymierzonych w osoby fizyczne i podmioty odpowiedzialne za agresję wojskową, terroryzm i łamanie praw człowieka, w tym również w odpowiedzi na rosyjską agresję na Ukrainie i okupację Krymu;

10.  wyraża uznanie dla australijskiego Narodowego Biura Analiz za pomoc w przygotowywaniu analiz międzynarodowych, politycznych, strategicznych i gospodarczych oraz za współpracę z międzynarodowymi partnerami w dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania;

11.  dostrzega doniosłą rolę Australii w sojuszu wywiadowczym „pięciorga oczu” , a także jej wkład w bezpieczeństwo zarówno państw członkowskich UE, jak i partnerów transatlantyckich, ponadto wyraża zadowolenie z umowy operacyjnej między Australią a Europolem oraz podkreśla możliwości dalszego rozszerzenia wymiany informacji wywiadowczych i współpracy operacyjnej z rządem Australii;

12.  uznaje rolę Australii jako współwnioskodawcy rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ w 2014 r. w sprawie potępienia zestrzelenia samolotu wykonującego lot MH17 oraz wyeliminowania broni chemicznej w Syrii; wyraża uznanie dla kluczowego wkładu Australii w prace Rady Bezpieczeństwa związane z próbą poprawy sytuacji humanitarnej w Syrii, zarządzaniem procesem przekazania odpowiedzialności za bezpieczeństwo w Afganistanie i podjęciem kwestii przestrzegania praw człowieka w Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej;

13.  z zadowoleniem przyjmuje zdecydowane zobowiązanie obu partnerów do współpracy w zwalczaniu terroryzmu, wyrażone w umowie ramowej; podkreśla znaczenie jeszcze ściślejszej dwustronnej współpracy w dziedzinie wymiany informacji o zagranicznych bojownikach i ich powrotach; zachęca obu partnerów do dalszego zapewniania skutecznego wdrażania czterech filarów globalnej strategii zwalczania terroryzmu przyjętej przez ONZ; wyraża uznanie dla roli Australii w światowej koalicji przeciwko Daisz oraz dla znaczącego wkładu Australii w walkę z międzynarodowym terroryzmem w Azji Południo-Wschodniej;

14.  zwraca uwagę na podejmowane przez Australię inicjatywy w obszarze cyberprzestrzeni międzynarodowej oraz pochwala fakt, że zgodnie z umową ramową obaj partnerzy będą współpracować w kwestiach bezpieczeństwa cybernetycznego, w tym zwalczania cyberprzestępczości;

15.  apeluje o zacieśnienie współpracy w dziedzinie zwalczania terroryzmu poprzez wspólne ćwiczenia z udziałem zespołów państw członkowskich, których zadaniem jest reagowanie w sytuacjach nadzwyczajnych, agencji UE, takich jak Europol i Europejskie Centrum ds. Zwalczania Terroryzmu, oraz kluczowych podmiotów australijskich struktur bezpieczeństwa narodowego, takich jak Australijska Organizacja Bezpieczeństwa i Wywiadu (ASIO), Australijskie Siły Obronne (ADF) i Australijska Policja Federalna;

16.  z zadowoleniem przyjmuje przewidziane w umowie ramowej zaangażowanie UE i Australii w ożywienie wzajemnego dialogu i współpracy w kwestiach migracji i azylu; podkreśla, że wysoki poziom globalnej mobilności wymaga całościowego, wielostronnego podejścia opartego na współpracy międzynarodowej i współodpowiedzialności; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że obaj partnerzy aktywnie uczestniczą w trwających negocjacjach dotyczących globalnego porozumienia ONZ w sprawie bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji oraz globalnego porozumienia w sprawie uchodźców;

17.  podkreśla znaczenie regionalnych ram współpracy – takich jak proces z Bali – z krajami pochodzenia i tranzytu oraz krajami docelowymi w dążeniu do ratowania życia, rozbicia sieci przemytników oraz zarządzania przepływami migracyjnymi i uchodźczymi; z zadowoleniem przyjmuje głębokie zaangażowanie Australii w prace UNHCR dotyczące przesiedlania uchodźców i zwiększenia globalnej pomocy humanitarnej; zachęca Australię do dalszego udziału w poszukiwaniu pomyślnego rozwiązania sytuacji osób ubiegających się o azyl i migrantów zatrzymanych w Papui-Nowej Gwinei i Nauru;

18.  wyraża zadowolenie z powodu zobowiązania obu partnerów do poprawy ochrony i do lepszego promowania praw człowieka, zasad demokratycznych i praworządności, w tym również na forach wielostronnych i ze stronami trzecimi, co przewidziano w umowie ramowej; z zadowoleniem przyjmuje wybór Australii do Rady Praw Człowieka ONZ na lata 2018–2020; zwraca uwagę, że w 2008 r. Australia rozpoczęła wdrażanie strategii niwelowania różnic, mającej na celu zaradzenie niekorzystnej sytuacji ludów tubylczych, np. różnicy w średniej długości życia i innym nierównościom; podkreśla, że strategia ta cieszy się obustronnym poparciem, a premier co roku zdaje australijskiemu parlamentowi sprawozdanie z postępów; zwraca uwagę na fakt, że rząd australijski współpracuje z państwami i terytoriami oraz Aborygenami i mieszkańcami wysp w Cieśninie Torresa, aby odnowić strategię niwelowania różnic;

19.  ponownie podkreśla, że przeciwdziałanie zmianie klimatu wymaga wsparcia całej społeczności międzynarodowej; z zadowoleniem przyjmuje ratyfikowanie przez Australię porozumienia paryskiego i wyrażone w umowie ramowej zobowiązanie do rozszerzenia współpracy i wzmożenia wysiłków na szczeblu polityki zagranicznej w celu przeciwdziałania zmianie klimatu; zwraca uwagę na cel Australii przewidujący zmniejszenie do 2030 r. emisji o 26–28 % względem poziomów z 2005 r., potwierdzony w przeglądzie polityki klimatycznej z 2017 r.; podkreśla, że przegląd ten podtrzymuje zobowiązanie do pomocy innym krajom za pośrednictwem inicjatyw dwustronnych i wielostronnych; z zadowoleniem przyjmuje wysiłki podejmowane przez Australię w zakresie udzielania wsparcia finansowego za pośrednictwem programów pomocy regionowi Pacyfiku i słabszym krajom rozwijającym się, aby wesprzeć ich zrównoważony rozwój gospodarczy i ograniczyć emisje oraz pomóc im dostosować się do zmiany klimatu; podkreśla współprzewodnictwo Australii w Zielonym Funduszu Klimatycznym i jego finansowanie;

20.  przypomina, że Australia, UE i państwa członkowskie są ważnymi podmiotami we współpracy na rzecz rozwoju i pomocy humanitarnej w regionie Pacyfiku; podkreśla, że obydwie strony koncentrują współpracę w dziedzinach takich jak wzrost gospodarczy, dobre rządy i odporność środowiskowa;

21.  przypomina o swoim zaniepokojeniu napięciami na Morzu Południowochińskim; zachęca obydwu partnerów do dalszego wspierania stabilności i wolności żeglugi na tym ważnym międzynarodowym szlaku wodnym; wyraża uznanie dla stanowiska Australii opowiadającej się za pokojowym rozstrzyganiem sporów w oparciu o prawo międzynarodowe;

22.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Australii.

(1) Dz.U. C 35 z 31.1.2018, s. 136.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0419.
(3) Dz.U. L 149 z 16.6.2015, s. 3.
(4) Dz.U. L 229 z 17.8.1998, s. 1.
(5) Dz.U. L 359 z 29.12.2012, s. 2.
(6) Dz.U. L 186 z 14.7.2012, s. 4.
(7) Dz.U. L 26 z 30.1.2010, s. 31.
(8) Dz.U. L 188 z 22.7.1994, s. 18.
(9) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0108.


Konwencja Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi ***
PDF 315kWORD 48k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (14494/2017 – C8-0450/2017 – 2017/0265(NLE))
P8_TA(2018)0110A8-0131/2018

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (14494/2017),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 83 ust. 1 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0450/2017),

–  uwzględniając Konwencję Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (14445/2017),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie zwalczania terroryzmu i zastępującą decyzję ramową Rady 2002/475/WSiSW oraz zmieniającą decyzję Rady 2005/671/WSiSW(1),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2006/960/WSiSW z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie uproszczenia wymiany informacji i danych wywiadowczych między organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej(2),

–  uwzględniając decyzję Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej(3),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi(4),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0131/2018),

1.  wyraża zgodę na zawarcie Konwencji;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Radzie Europy.

(1) Dz.U. L 88 z 31.3.2017, s. 6.
(2) Dz.U. L 386 z 29.12.2006, s. 89.
(3) Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1.
(4) Dz.U. L 190 z 18.7.2002, s. 1.


Konwencja Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (Protokół dodatkowy) ***
PDF 317kWORD 48k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu dodatkowego do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (14498/2017 – C8-0451/2017 – 2017/0266(NLE))
P8_TA(2018)0111A8-0132/2018

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (14498/2017),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 83 ust. 1 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0451/2017),

–  uwzględniając Protokół dodatkowy do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (14447/2017),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie zwalczania terroryzmu i zastępującą decyzję ramową Rady 2002/475/WSiSW oraz zmieniającą decyzję Rady 2005/671/WSiSW(1),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2006/960/WSiSW z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie uproszczenia wymiany informacji i danych wywiadowczych między organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej(2),

–  uwzględniając decyzję Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej(3),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między Państwami Członkowskimi(4),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0132/2018),

1.  wyraża zgodę na zawarcie Protokołu dodatkowego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Radzie Europy.

(1) Dz.U. L 88 z 31.3.2017, s. 6
(2) Dz.U. L 386 z 29.12.2006, s. 89
(3) Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1.
(4) Dz.U. L 190 z 18.7.2002, s. 1


Opakowania i odpady opakowaniowe ***I
PDF 400kWORD 53k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (COM(2015)0596 – C8-0385/2015 – 2015/0276(COD))
P8_TA(2018)0112A8-0029/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0596),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0385/2015),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez francuski Senat, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 27 kwietnia 2016 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 15 czerwca 2016 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 23 lutego 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinię Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A8-0029/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(3);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) .../... zmieniającej dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2018/852.)

(1) Dz.U. C 264 z 20.7.2016, s. 98.
(2) Dz.U. C 17 z 18.1.2017, s. 46.
(3) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte dnia 14 marca 2017 r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0072).


Pojazdy wycofane z eksploatacji, zużyte baterie i akumulatory oraz zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny ***I
PDF 404kWORD 51k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy 2000/53/WE w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, 2006/66/WE w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów i 2012/19/UE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (COM(2015)0593 – C8-0383/2015 – 2015/0272(COD))
P8_TA(2018)0113A8-0013/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0593),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 192 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0383/2015),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez francuski Senat, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 27 kwietnia 2016 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 15 czerwca 2016 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 23 lutego 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinię Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A8-0013/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(3);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającej dyrektywy 2000/53/WE w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, 2006/66/WE w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów i 2012/19/UE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2018/849.)

(1) Dz.U. C 264 z 20.7.2016, s. 98.
(2) Dz.U. C 17 z 18.1.2017, s. 46.
(3) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte dnia 14 marca 2017 r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0069).


Odpady ***I
PDF 492kWORD 55k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2008/98/WE w sprawie odpadów (COM(2015)0595 – C8-0382/2015 – 2015/0275(COD))
P8_TA(2018)0114A8-0034/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0595),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 192 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0382/2015),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Senat Francji oraz Radę Związkową Austrii, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 27 kwietnia 2016 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 15 czerwca 2016 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 23 lutego 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinię Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A8-0034/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(3);

2.  przyjmuje do wiadomości oświadczenia Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

3.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... zmieniającej dyrektywę 2008/98/WE w sprawie odpadów

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2018/851.)

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

OŚWIADCZENIA KOMISJI

OŚWIADCZENIE KOMISJI W SPRAWIE RAM POLITYCZNYCH NA RZECZ GOSPODARKI O OBIEGU ZAMKNIĘTYM

Komisja zobowiązuje się do zapewnienia pełnej realizacji planu działania UE dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym(4). W celu monitorowania postępów w zakresie gospodarki o obiegu zamkniętym Komisja przyjęła ramy monitorowania(5) oparte na istniejących tablicach wyników dotyczących zasobooszczędności i surowców. Komisja zwraca również uwagę na prowadzone obecnie prace nad wskaźnikiem śladu węglowego produktów i organizacji.

Działania podejmowane w ramach planu działania UE dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym przyczyniają się również do osiągnięcia unijnych celów polegających na zrównoważonej konsumpcji i produkcji w ramach celu zrównoważonego rozwoju nr 12. Taka sytuacja ma miejsce na przykład w przypadku strategii dotyczącej tworzyw sztucznych(6) lub niedawno zmienionego wniosku w sprawie gwarancji prawnych dla towarów konsumpcyjnych(7).

Jeżeli chodzi o spójność unijnych ram regulacyjnych, Komisja przyjęła ostatnio również komunikat określający warianty podejścia do interakcji między przepisami w zakresie chemikaliów, produktów i odpadów(8). W 2018 r. Komisja przeanalizuje również warianty i działania pod kątem ich wkładu w gospodarkę o obiegu zamkniętym w taki sposób, by nadać bardziej spójne ramy polityczne różnym obszarom prac w trakcie tworzenia unijnej polityki produktu. W ramach tych inicjatyw oraz działań podejmowanych w ich następstwie rozpatrywane będą także wzajemne oddziaływania przepisów i współpracy przedsiębiorstw na wykorzystywanie produktów ubocznych, przygotowywanie do ponownego użycia oraz recykling odpadów.

W odniesieniu do ekoprojektu Komisja, zgodnie z założeniami planu prac dotyczącego ekoprojektu na lata 2016–2019(9), potwierdza swoje zdecydowane zaangażowanie w zapewnienie, aby ekoprojekt w większym stopniu wnosił wkład w gospodarkę o obiegu zamkniętym, na przykład przez bardziej systematyczne rozwiązywanie kwestii dotyczących wydajności materiałów, takich jak trwałość i możliwość poddania recyklingowi.

OŚWIADCZENIE KOMISJI W SPRAWIE INICJATYW DOTYCZĄCYCH GOSPODARKI DZIELENIA SIĘ

Zgodnie z planem działania dotyczącym gospodarki o obiegu zamkniętym(10) Komisja podjęła szereg inicjatyw dotyczących gospodarki dzielenia się. Jak zapowiedziano w komunikacie w sprawie Europejskiego programu na rzecz gospodarki dzielenia się(11) w czerwcu 2016 r., Komisja będzie nadal monitorować zmiany gospodarcze i regulacyjne w ramach gospodarki dzielenia się w celu wspierania rozwoju nowych i innowacyjnych modeli biznesowych, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiedniej ochrony konsumentów i ochrony socjalnej.

OŚWIADCZENIE KOMISJI W SPRAWIE MIKRODROBIN PLASTIKU

W związku z niedawno przyjętą Europejską strategią na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym(12) Komisja przedstawiła zintegrowane podejście do rozwiązania problemu mikrodrobin plastiku, w tym mikrogranulek. Koncentruje się ono na działaniach zapobiegawczych i ma na celu ograniczenie uwalniania mikrodrobin plastiku ze wszystkich głównych źródeł – zarówno z produktów, do których są one celowo dodawane (takich jak produkty do pielęgnacji ciała i farby), jak i będących wynikiem produkcji lub stosowania innych produktów (takich jak oksydegradowalne tworzywa sztuczne, opony, granulaty z tworzywa sztucznego i tekstylia).

OŚWIADCZENIE KOMISJI W SPRAWIE PRZEKAZYWANIA DANYCH DOTYCZĄCYCH ODPADÓW W 2020 R.

Aby monitorować postępy w realizacji nowych celów w zakresie odpadów komunalnych i odpadów opakowaniowych oraz biorąc pod uwagę odpowiednie klauzule przeglądowe, a w szczególności aby określić cele w odniesieniu do zapobiegania marnotrawieniu żywności i recyklingu olejów odpadowych, Komisja podkreśla znaczenie wspólnego porozumienia osiągniętego przez współprawodawców, zgodnie z którym państwa członkowskie zapewnią, aby przekazywanie danych na mocy dyrektywy 2008/98/WE w sprawie odpadów, dyrektywy 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych oraz zmienionej dyrektywy 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów obejmowało także rok 2020.

(1) Dz.U. C 264 z 20.7.2016, s. 98.
(2) Dz.U. C 17 z 18.1.2017, s. 46.
(3) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte w dniu 14 marca 2017 r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0070).
(4) COM(2015)0614
(5) COM(2018)0029
(6) COM(2018)0028
(7) COM(2017)0637
(8) COM(2018)0032
(9) COM(2016)0773
(10) COM(2015)0614
(11) COM(2016)0356
(12) COM(2018)0028


Składowanie odpadów ***I
PDF 399kWORD 52k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów (COM(2015)0594 – C8-0384/2015 – 2015/0274(COD))
P8_TA(2018)0115A8-0031/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0594),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 192 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0384/2015),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy Protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez francuski Senat, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 27 kwietnia 2016 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 15 czerwca 2016 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 23 lutego 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinię Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A8-0031/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(3);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... zmieniającej dyrektywę 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2018/850.)

(1) Dz.U. C 264 z 20.7.2016, s. 98.
(2) Dz.U. C 17 z 18.1.2017, s. 46.
(3) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte dnia 14 marca 2017 r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0071).


Przepisy proceduralne w obszarze sprawozdawczości w dziedzinie środowiska ***I
PDF 399kWORD 45k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 87/217/EWG, dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1257/2013, dyrektywę Rady 86/278/EWG i dyrektywę 94/63/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do przepisów proceduralnych w zakresie sprawozdawczości w dziedzinie środowiska oraz uchylającej dyrektywę Rady 91/692/EWG (COM(2016)0789 – C8-0526/2016 – 2016/0394(COD))
P8_TA(2018)0116A8-0253/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0789),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 192 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0526/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 22 lutego 2017 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 13 grudnia 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0253/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. w celu przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1257/2013 oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/63/WE i 2009/31/WE, jak również dyrektywy Rady 86/278/EWG i 87/217/EWG, w odniesieniu do przepisów proceduralnych w zakresie sprawozdawczości w dziedzinie środowiska oraz uchylającej dyrektywę Rady 91/692/EWG

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, decyzji (UE) 2018/853.)

(1) Dz.U. C 173 z 31.5.2017, s. 82.


Polityka Komisji w dziedzinie prawości, w szczególności mianowanie sekretarza generalnego Komisji Europejskiej
PDF 425kWORD 57k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie polityki Komisji w dziedzinie prawości, w szczególności mianowania sekretarza generalnego Komisji Europejskiej (2018/2624(RSP))
P8_TA(2018)0117B8-0214/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając oświadczenie Komisji z dnia 12 marca 2018 r. w sprawie jej polityki w dziedzinie prawości, w szczególności mianowania sekretarza generalnego Komisji Europejskiej;

–  uwzględniając odpowiedzi udzielone przez Komisję w dniu 25 marca 2018 r. na pytania wymagające odpowiedzi na piśmie, zadane przez członków Komisji Kontroli Budżetowej, oraz podczas wysłuchania w tej komisji w dniu 27 marca 2018 r.,

–  uwzględniając art. 14 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej;

–  uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej, w szczególności art. 4, 7 i 29,

–  uwzględniając orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Kontroli Budżetowej,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że fundamentalne znaczenie ma to, aby Komisja Europejska jako strażniczka traktatów postępowała zgodnie z literą i duchem przepisów;

B.  mając na uwadze, że zaufanie do projektu europejskiego i do Unii Europejskiej można będzie podtrzymać tylko wówczas, jeżeli instytucje Unii Europejskiej będą postępować wzorowo w obszarze praworządności, przejrzystości i dobrej administracji, a także będą postrzegane jako instytucje posiadające wystarczające wewnętrzne mechanizmy kontroli i równowagi, aby podejmować stosowne działania w przypadku zagrożenia tych fundamentalnych zasad;

C.  mając na uwadze, że na mocy traktatów oraz w zgodzie z regulaminem pracowniczym i odpowiednimi regulaminami wewnętrznymi wszystkie instytucje UE posiadają autonomię w kwestiach związanych ze swoją organizacją i polityką kadrową, w tym również jeżeli chodzi o wybór najwyższych rangą urzędników w oparciu o zasługi, doświadczenie i zaufanie;

D.  mając na uwadze, że stanowiska ogłaszane zewnętrznie obsadza się często wewnętrznymi kandydatami, którzy nie spełniają wymogów ubiegania się o te stanowiska, wynikających z przepisów wewnętrznych, w wyniku czego obchodzi się normalny system przebiegu kariery;

E.  mając na uwadze, że obsadzanie stanowisk wysokiego szczebla, takich jak stanowisko sekretarza generalnego, powinno odbywać się niezależnie od obsadzania innych stanowisk, aby uniknąć podejrzeń o nieprzejrzyste uzgodnienia bazujące na wzajemności lub kompromisowe umowy w oparciu o uprzywilejowany dostęp do informacji;

F.  mając na uwadze, że Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich prowadzi obecnie dochodzenie w sprawie przedmiotowej procedury mianowania; a Parlament ufa, że Rzecznik poinformuje Komisję i Parlament o swojej opinii oraz o wszelkich wykrytych przez siebie ewentualnych przypadkach złej administracji, wymagających podjęcia działań;

G.  mając na uwadze, że Komisja przyznała, iż jej działania komunikacyjne w związku z nominacją charakteryzowały się niedociągnięciami, a także dostrzegła potrzebę udoskonalenia strategii komunikacyjnej;

H.  mając na uwadze, że komitety pracownicze, jako wybrani przedstawiciele pracowników instytucji UE, wystąpiły z postulatem przejrzystych procedur obsadzania wszystkich stanowisk kierowniczych;

1.  wyraża ubolewanie, że procedurę powołania w dniu 21 lutego 2018 r. nowego sekretarza generalnego Komisji Europejskiej przeprowadzono w sposób, który wywołał powszechną irytację i dezaprobatę wśród opinii publicznej, posłów do Parlamentu Europejskiego i europejskiej służby cywilnej; zwraca uwagę, że wynik tej procedury stanowi zagrożenie dla reputacji nie tylko Komisji Europejskiej, ale również wszystkich instytucji Unii Europejskiej; wzywa Komisję, aby uznała, że ta procedura i informowanie o niej mediów, Parlamentu i ogółu społeczeństwa negatywnie wpłynęły na jej własną reputację;

Okoliczności faktyczne

2.  zauważa, że:

   w dniu 31 stycznia 2018 r. opublikowano procedurę naboru na stanowisko zastępcy sekretarza generalnego, przewidującą standardowy termin dziesięciu dni roboczych na składanie podań (tzn. do dnia 13 lutego 2018 r.);
   zgłosiło się jedynie dwóch kandydatów, mężczyzna i kobieta, obydwoje z gabinetu przewodniczącego Komisji Europejskiej; nowy sekretarz generalny był jedną z osób ubiegających się o to stanowisko; drugi kandydat zgłosił swoją kandydaturę w dniu 8 lutego 2018 r., w dniu 12 lutego 2018 r. został poddany całodniowej ocenie zintegrowanej, a następnie wycofał swoje zgłoszenie przed rozmową kwalifikacyjną z komitetem konsultacyjnym ds. mianowania, zaplanowaną na dzień 20 lutego 2018 r., i został następnie powołany na stanowisko nowego dyrektora gabinetu przewodniczącego Komisji Europejskiej;
   nowy sekretarz generalny przeszedł procedurę przewidzianą w art. 29 regulaminu pracowniczego, która obejmuje:
   a) całodniową ocenę zintegrowaną (15 lutego 2018 r.);
   b) rozmowę kwalifikacyjną z komitetem konsultacyjnym ds. mianowania (16 lutego 2018 r.) oraz jego ocenę i opinię (20 lutego 2018 r.);
   c) rozmowę kwalifikacyjną z komisarzem ds. budżetu i zasobów ludzkich oraz z przewodniczącym Komisji Europejskiej (20 lutego 2018 r.);
   nie sporządzono protokołu tych rozmów ani nie zanotowano długości ich trwania;
   w dniu 21 lutego 2018 r. kolegium, podejmując jednomyślną decyzję, powołało dyrektora gabinetu przewodniczącego Komisji na stanowisko zastępcy sekretarza generalnego;
   następnie, podczas tego samego posiedzenia, ówczesny sekretarz generalny ogłosił przejście w stan spoczynku, po tym jak rankiem tego samego dnia wysłał oficjalne pismo do przewodniczącego, w którym poinformował o zamiarze przejścia w stan spoczynku z dniem 31 marca 2018 r.;
   przewodniczący Komisji Europejskiej i dyrektor jego gabinetu wiedzieli od 2015 r., że ówczesny sekretarz generalny zamierza przejść w stan spoczynku niedługo po marcu 2018 r., a zamiar ten został ponownie potwierdzony na początku 2018 r.; przewodniczący nie ujawnił jednak tej wiadomości, aby nie podważać autorytetu ówczesnego sekretarza generalnego, ale porozumiał się z dyrektorem swojego gabinetu;
   po kilku nieudanych próbach przekonania ówczesnego sekretarza generalnego do przedłużenia okresu urzędowania przewodniczący Komisji Europejskiej powinien był co najmniej powiadomić komisarza ds. budżetu i zasobów ludzkich o tym, że odpowiednie stanowisko zostanie niebawem zwolnione, aby można było podjąć kroki mające na celu jego ponowne obsadzenie w ramach normalnej procedury, zgodnie z najlepszymi praktykami i we właściwym czasie;
   działając na wniosek przewodniczącego, w porozumieniu z komisarzem ds. budżetu i zasobów ludzkich oraz bez uwzględnienia kwestii powołania nowego sekretarza generalnego w porządku obrad posiedzenia, kolegium postanowiło przenieść nowo mianowanego zastępcę sekretarza generalnego wraz z jego etatem, zgodnie z art. 7 regulaminu pracowniczego, na stanowisko sekretarza generalnego Komisji Europejskiej (przeniesienie bez ogłoszenia o naborze na stanowisko);

Ścieżka kariery nowego sekretarza generalnego

3.  zauważa, że:

   nowy sekretarz generalny rozpoczął pracę w Komisji Europejskiej jako urzędnik w kategorii zaszeregowania AD6 w listopadzie 2004 r. po zdaniu otwartego konkursu COM/A/10/01 na urzędników kategorii AD; w roku 2007 awansował do grupy zaszeregowania AD7, w roku 2009 do AD8, w roku 2011 do AD9 i w roku 2013 do AD10;
   z dniem 10 lutego 2010 r., wciąż będąc w kategorii zaszeregowania AD8 w ramach normalnej ścieżki kariery, oddelegowano go na stanowisko dyrektora gabinetu wiceprzewodniczącej Reding, gdzie pełnił funkcję dyrektora gabinetu w grupie zaszeregowania AD14 na szczeblu dyrektorskim, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami dotyczącymi składu gabinetów (SEC(2010)0104);
   w okresie od 1 kwietnia do 31 maja 2014 r. nowy sekretarz generalny wziął urlop z przyczyn osobistych (CCP), aby pełnić funkcję szefa kampanii głównego kandydata partii PPE na stanowisko przewodniczącego Komisji Europejskiej;
   po powrocie do pracy w dniu 1 czerwca 2014 r. został powołany – jako urzędnik kategorii zaszeregowania AD14 – na stanowisko głównego doradcy w Dyrekcji Generalnej ds. Gospodarczych i Finansowych;
   po pomyślnym przejściu procedury selekcji nowy sekretarz generalny został mianowany głównym doradcą w Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju od dnia 1 lipca 2014 r.; wraz z objęciem tego stanowiska zaszeregowano go do kategorii AD14 w ramach normalnej ścieżki kariery;
   od 1 lipca do 31 października 2014 r. nowy sekretarz generalny był oddelegowany, jako urzędnik w kategorii zaszeregowania AD14, do pełnienia funkcji kierownika zespołu przejściowego przewodniczącego elekta Komisji Europejskiej;
   w dniu 1 listopada 2014 r. oddelegowano go do pełnienia funkcji dyrektora gabinetu przewodniczącego w kategorii zaszeregowania AD15, zgodnie z przepisami dotyczącymi składu gabinetów, obowiązującymi od 2004 r. (por. decyzje SEC(2004)0185, SEC(2010)0104 i C(2014)9002);
   w dniu 1 stycznia 2017 r. awansowano go do stopnia zaszeregowania AD15 jako urzędnika w ramach normalnej ścieżki kariery (niezwiązanej z oddelegowaniem) na podstawie 10. postępowania w sprawie awansu urzędników wyższego szczebla, a odpowiednią decyzję podjęło kolegium komisarzy (PV(2017)2221); tak więc przed posiedzeniem w dniu 21 lutego 2018 r. był on urzędnikiem Komisji w ramach normalnej ścieżki kariery w kategorii zaszeregowaniu AD15 i pełnił funkcję głównego doradcy w Dyrekcji Generalnej ds. Gospodarczych i Finansowych;

4.  zwraca uwagę na wyjątkowo szybką ścieżkę kariery nowego sekretarza generalnego, który w okresie nieco ponad 13 lat przeszedł z kategorii zaszeregowania AD6 do AD15, z czego osiem lat przepracował w różnych gabinetach (po pracy w pierwszym gabinecie awansował z AD10 na AD14, a po pracy w drugim gabinecie – z AD14 na AD15);

Ścieżki kariery wcześniejszych sekretarzy generalnych

5.  podkreśla, że wg Komisji trzech wcześniejszych sekretarzy generalnych pełniło funkcję dyrektora, dyrektora generalnego i dyrektora gabinetu przed objęciem funkcji sekretarza generalnego, natomiast nowy sekretarz generalny nie wykonywał zadań kierowniczych w służbach Komisji; zwraca w szczególności uwagę, że w dniu 21 lutego 2018 r. nie pełnił on funkcji zastępcy sekretarza generalnego i przebywał krócej niż 14 miesięcy w kategorii zaszeregowania AD15;

Procedura mianowania

6.  zauważa, że wg Komisji nowego sekretarza generalnego przeniesiono w interesie służby na podstawie art. 7 regulaminu pracowniczego, a stanowiska nie opublikowano, ponieważ nie uważano go za nieobsadzone; wobec tego żaden urzędnik nie mógł się o nie ubiegać, gdyż procedurę zorganizowano w oparciu o koncepcję przeniesienia wraz z etatem, a nie przeniesienia sensu stricto, co wymagałoby odpowiedniego ogłoszenia naboru na wolne stanowisko;

7.  zwraca uwagę, że Komisja skorzystała z tej samej procedury przeniesienia na mocy art. 7 regulaminu pracowniczego w przypadku trzech poprzednich sekretarzy generalnych (przeniesienie wraz z etatem zamiast przeniesienia sensu stricto); podkreśla jednak, że żadnego z poprzednich sekretarzy generalnych nie mianowano kolejno zastępcą sekretarza generalnego i sekretarzem generalnym podczas tego samego posiedzenia kolegium; podkreśla również, że kandydatury wszystkich trzech wcześniejszych sekretarzy generalnych zaproponowano kolegium podczas tego samego posiedzenia kolegium, na którym ich poprzedników przeniesiono na inne stanowisko lub ogłosili oni przejście w stan spoczynku;

8.  podkreśla, że nominację na podstawie przeniesienia zainicjował przewodniczący Komisji Europejskiej w porozumieniu z komisarzem ds. budżetu i zasobów ludzkich oraz po konsultacji z pierwszym wiceprzewodniczącym (konsultacja dotyczyła nazwiska kandydata, ale z pewnością nie procedury);

9.  przyznaje, że nie jest praktyką Komisji przenoszenie dyrektorów w grupie zaszeregowania AD15 na stanowiska dyrektora generalnego, ale zauważa, że według Komisji, zgodnie z prawem, kolegium mogło podjąć decyzję o przeniesieniu głównego doradcy na stanowisko sekretarza generalnego;

10.  zastanawia się, dlaczego Komisja zastosowała różne procedury mianowania zastępcy sekretarza generalnego i sekretarza generalnego wobec tego samego kandydata w trakcie tego samego posiedzenia kolegium;

Ustalenia

11.  podkreśla, że z odpowiedzi udzielonych przez Komisję wynika, iż przewodniczący i dyrektor jego gabinetu wiedzieli od 2015 r., że poprzedni sekretarz generalny zamierza przejść w stan spoczynku wkrótce po dniu 1 marca 2018 r., który to zamiar ponownie potwierdził na początku 2018 r.; podkreśla, że wiedza ta pozwoliłaby na przeprowadzenie prawidłowej procedury mianowania jego następcy na podstawie jednej z dwóch procedur przewidzianych w regulaminie pracowniczym: (1) powołanie przez kolegium po publikacji ogłoszenia o naborze na stanowisko i przeprowadzeniu procedury selekcji zgodnie z art. 29 regulaminu pracowniczego; lub (2) przeniesienie w interesie służby na mocy art. 7 regulaminu pracowniczego, również po opublikowaniu ogłoszenia o naborze, aby umożliwić wszystkim zainteresowanym urzędnikom ubieganie się o takie przeniesienie;

12.  przyjmuje do wiadomości opinię Komisji, według której publikacja ogłoszenia o naborze na stanowisko nie może być uważana za regułę, zgodnie z regulaminem pracowniczym, w szczególności w odniesieniu do stanowiska sekretarza generalnego, od którego wymaga się, by posiadał nie tylko szczególne doświadczenie, ale również by cieszył się specjalnym zaufaniem przewodniczącego i kolegium komisarzy;

13.  podkreśla, że wybór procedury na podstawie art. 7 regulaminu pracowniczego, przewidującej przeniesienie nowo mianowanego zastępcy sekretarza generalnego wraz z etatem na stanowisko sekretarza generalnego, nie wymagał publikacji ogłoszenia o stanowisku zwolnionym przez przechodzącego na emeryturę byłego sekretarza generalnego; zauważa, że taką samą procedurę zastosowano w przypadku nominacji poprzednich sekretarzy generalnych, którzy wcześniej zajmowali stanowiska dyrektorów generalnych odpowiedzialnych za zarządzanie na wysokim szczeblu i budżet; podkreśla jednak, że ten zwyczaj niepublikowania ogłoszeń osiągnął swoje granice, ponieważ nie odpowiada nowoczesnym standardom przejrzystości, których Komisja, Parlament Europejski i inne instytucje UE powinny przestrzegać;

14.  zauważa powszechnie stosowaną przez Komisję praktykę obsadzania stanowisk w drodze przesunięć wewnętrznych w formie przeniesienia wraz z etatem, również w przypadku stanowisk wyższego szczebla; uznając szeroki margines swobody, którym instytucje dysponują w tym zakresie, wyraża zarazem zaniepokojenie, że może to osłabiać zasadę równości szans i wybór najodpowiedniejszych kandydatów; wzywa wszystkie instytucje Unii, aby obsadzały stanowiska w drodze takich przeniesień tylko po odpowiednim poinformowaniu pracowników, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, oraz aby preferowały otwarte i przejrzyste procedury mające na celu wybór najodpowiedniejszych kandydatów;

15.  podkreśla, że jedynie przewodniczący, komisarz odpowiedzialny za budżet i zasoby ludzkie, pierwszy wiceprzewodniczący oraz były i nowy sekretarze generalni wiedzieli z góry, że na posiedzeniu kolegium komisarzy w dniu 21 lutego 2018 r. zostanie przedstawiony wniosek o natychmiastowe mianowanie nowego sekretarza generalnego;

16.  stwierdza, że ponieważ mianowanie nowego sekretarza generalnego nie figurowało w porządku obrad posiedzenia kolegium komisarzy w dniu 21 lutego 2018 r., procedura ta najwyraźniej zaskoczyła wszystkich pozostałych członków kolegium i uniemożliwiła debatę wśród komisarzy;

17.  jest głęboko zaniepokojony, że taki sposób postępowania w przypadku powołania nowego sekretarza generalnego może budzić wątpliwości co do wcześniejszej procedury mianowania zastępcy sekretarza generalnego w takim zakresie, w jakim nie miała ona przede wszystkim na celu obsadzenia tego wakatu, lecz umożliwienie przeniesienia tego etatu na stanowisko sekretarza generalnego na podstawie art. 7 regulaminu pracowniczego bez publikacji ogłoszenia o wolnym stanowisku; jest zdania, że choć taki sposób postępowania może spełniać wymogi czysto formalne, to jednak jest sprzeczny z duchem regulaminu pracowniczego i uniemożliwia konkurowanie o stanowisko innym kwalifikującym się pracownikom;

Wnioski

18.  wyraża rozczarowanie, że ani jeden komisarz najwyraźniej nie zakwestionował tej zaskakującej nominacji, nie zwrócił się z wnioskiem o odroczenie decyzji o powołaniu ani nie zażądał zasadniczej dyskusji na temat roli przyszłego sekretarza generalnego w Komisji i sposobu, w jaki ta rola jest pojmowana, zwracając jednocześnie uwagę, że punkt ten nie figurował w porządku posiedzenia;

19.  przypomina, że dyrektorzy generalni w instytucjach europejskich zajmują się setkami pracowników i odpowiadają za wykonanie znacznych budżetów jako urzędnicy zatwierdzający, a także na koniec każdego roku budżetowego mają obowiązek podpisać oświadczenie o wiarygodności w rocznym sprawozdaniu z działalności; kwestionuje zatem twierdzenie Komisji, jakoby stanowisko dyrektora gabinetu przewodniczącego można uznać za równoważne pozycji dyrektora generalnego pod względem zarządzania i odpowiedzialności budżetowej, bez uprzedniego zajmowania takiego stanowiska, jak miało to miejsce w przypadku poprzednich sekretarzy generalnych Komisji; zwraca uwagę, że komunikat wewnętrzny przewodniczącego do Komisji z dnia 1 listopada 2014 r., regulujący skład gabinetów członków Komisji i służby rzecznika, nie zastępuje regulaminu pracowniczego ani nie wprowadza w nim zmian;

20.  stwierdza, że dwustopniową nominację sekretarza generalnego można postrzegać jako działanie mające pewne znamiona przewrotu, które nagięło, a może nawet przekroczyło granice prawa;

21.  podkreśla, że zgodnie z wyjaśnieniami Wydziału Prawnego Parlament nie może doszukać się „żadnej poważnej i pilnej sytuacji” uzasadniającej zastosowanie procedury przeniesienia na podstawie art. 7 regulaminu pracowniczego bez publikacji ogłoszenia o wolnym stanowisku;

Wymagane działanie

22.  zdaje sobie sprawę, że cofnięcie korzystnego aktu administracyjnego jest zasadniczo niemożliwe ze względu na ograniczenia prawne, apeluje jednak do Komisji o ponowną ocenę procedury mianowania nowego sekretarza generalnego, aby dać innym ewentualnym kandydatom w europejskiej administracji publicznej możliwość ubiegania się o stanowisko i tym samym zapewnić szerszy wybór potencjalnych kandydatów z tej samej grupy funkcyjnej i grupy zaszeregowania; wzywa Komisję, aby w przyszłości przeprowadzała otwarte i przejrzyste procedury składania wniosków;

23.  wskazuje, że w celu utrzymania doskonałej i niezależnej, lojalnej i zmotywowanej europejskiej służby cywilnej regulamin pracowniczy musi być stosowany zgodnie z jego literą i duchem; podkreśla, że wymaga to w szczególności przestrzegania w pełni art. 4, 7 i 29 regulaminu pracowniczego, tak aby wszyscy „pracownicy instytucji byli powiadamiani o każdym wolnym stanowisku w tej instytucji, jeśli organ powołujący podejmuje decyzję, iż stanowisko to należy obsadzić”, a także przestrzegania tego obowiązku przejrzystości również w przypadku przeniesienia na podstawie art. 7 regulaminu pracowniczego, oprócz bardzo wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadków, jak zostało to uznane przez Trybunał Sprawiedliwości;

24.  przypomina, że wyłącznie poprzez prawidłową publikację nieobsadzonych stanowisk można zapewnić szeroki, zrównoważony pod względem płci wybór najodpowiedniejszych kandydatów, umożliwiający podejmowanie optymalnych decyzji o powołaniu; podkreśla, że wszystkie instytucje i organy europejskie muszą unikać publikowania procedur, których jedynym celem jest wypełnienie formalnego wymogu publikacji;

25.  zaleca, aby procesy i procedury decyzyjne kolegium komisarzy zostały zaostrzone w celu uniknięcia wszelkich masowych pośpiesznych nominacji lub innych ważnych decyzji, i aby w związku z tym wszystkie takie punkty były koniecznie umieszczane w projekcie porządku obrad;

26.  wzywa w związku z tym wszystkie instytucje i organy Unii Europejskiej, aby położyły również kres praktyce „zrzucania” („parachuting”) osób na stanowiska, która stwarza ryzyko naruszenia procedur, a tym samym wiarygodności UE; podkreśla, że wpływy polityczne nie mogą osłabiać stosowania regulaminu pracowniczego; jest zdania, że w interesie przejrzystości, uczciwości i równych szans należy publikować ogłoszenia o wszystkich wolnych stanowiskach; podkreśla, że jeżeli jednak instytucje decydują się odstąpić od tej zasady, powinny to robić jedynie w wąskim zakresie ustalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

27.  proponuje, by urzędnicy będący członkami organów przedstawicielskich pracowników zasiadali w komisjach dokonujących wyboru kadry kierowniczej wyższego szczebla w Parlamencie;

28.  zwraca się do Komisji i wszystkich pozostałych instytucji UE, których to dotyczy, o uchylenie decyzji uznających funkcję dyrektora gabinetu przewodniczącego za równorzędną funkcji dyrektora generalnego i funkcję dyrektora gabinetu komisarza za równorzędną funkcji dyrektora; zwraca się również do Komisji o dopilnowanie, aby podczas kolejnego przeglądu regulaminu pracowniczego w ramach zwykłej procedury ustawodawczej zapewnione zostały wartościowe możliwości kariery, zarówno dla urzędników, którzy przeszli tradycyjną ścieżkę kariery, jak i dla członków gabinetów:

   w odniesieniu do art. 7 przez objaśnienie procedury przeniesienia urzędnika wraz z jego etatem na inne stanowisko, która została określona dokładniej jedynie w orzecznictwie;
   przez włączenie odpowiednich przepisów wewnętrznych dotyczących członków prywatnych biur/gabinetów oraz
   przez ustanowienie w pełni przejrzystych procedur mianowania sekretarzy generalnych;

29.  wzywa Komisję, aby przed końcem 2018 r. przeprowadziła przegląd administracyjnej procedury mianowania wysokich rangą urzędników w celu zapewnienia we wszystkich przypadkach wyboru najlepszych kandydatów z zachowaniem maksymalnej przejrzystości i równości szans, a tym samym stworzenia modelu dla innych instytucji europejskich;

30.  przyznaje, że art. 17 regulaminu wewnętrznego Komisji przypisuje szczególne obowiązki w zakresie zarządzania sekretarzowi generalnemu, który powinien posiadać szerokie doświadczenie na stanowiskach kierowniczych oraz cieszyć się zaufaniem przewodniczącego; dostrzega potrzebę aktualizacji i doprecyzowania tych przepisów, aby zagwarantować neutralność roli sekretarza generalnego w (partyjnym) otoczeniu politycznym; oczekuje, że do września 2018 r. zostanie poinformowany o takiej aktualizacji;

o
o   o

31.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wszystkim instytucjom europejskim.


Postępy w sprawie globalnych porozumień ONZ w sprawie bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji i w sprawie uchodźców
PDF 526kWORD 62k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie postępów w zakresie globalnych porozumień ONZ w sprawie bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji oraz w sprawie uchodźców (2018/2642(RSP))
P8_TA(2018)0118B8-0184/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych,

–  uwzględniając Konwencję dotyczącą statusu uchodźców z 1951 r. oraz Protokół dotyczący statusu uchodźców z 1967 r.,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka oraz inne traktaty i instrumenty Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczące praw człowieka,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka,

–  uwzględniając program godnej pracy Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) i w szczególności Konwencję nr 189 (2011) MOP dotyczącą godnej pracy dla osób pracujących w gospodarstwie domowym,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ A/RES/71/1 z dnia 19 września 2016 r. pt. „Deklaracja nowojorska w sprawie uchodźców i migrantów”(1),

–  uwzględniając załącznik I do deklaracji nowojorskiej określający kompleksowe ramy działań na rzecz uchodźców,

–  uwzględniając załącznik II do deklaracji nowojorskiej pt. „Dążenie do globalnego porozumienia na rzecz bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji”,

–  uwzględniając Wytyczne UE z dnia 6 marca 2017 r. w sprawie promowania i ochrony praw dziecka oraz komunikat Komisji z dnia 12 kwietnia 2017 r. w sprawie ochrony migrujących dzieci (COM(2017)0211),

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ A/RES/71/280 z dnia 6 kwietnia 2017 r. w sprawie warunków prowadzenia negocjacji międzyrządowych dotyczących globalnego porozumienia w sprawie bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji(2),

–  uwzględniając raport Rady Praw Człowieka ONZ z dnia 28 kwietnia 2017 r. pt. „Raport specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. praw człowieka w odniesieniu do migrantów na temat agendy 2035 na rzecz ułatwiania mobilności ludzi”(3),

–  uwzględniając dokument UNHCR z dnia 17 maja 2017 r. pt. „Dążenie do globalnego porozumienia w sprawie uchodźców: plan działania”(4),

–  uwzględniając raport sekretarza generalnego ONZ Antonia Guterresa z dnia 11 stycznia 2018 r. pt. „Migracja z korzyścią dla wszystkich”(5),

–  uwzględniając wstępny projekt UNHCR globalnego porozumienia w sprawie uchodźców w wersji z dnia 31 stycznia 2018 r.(6),

–  uwzględniając wstępny projekt i zmieniony wstępny projekt globalnego porozumienia w sprawie bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji odpowiednio z dnia 5 lutego 2018 r.(7) i z dnia 5 marca 2018 r.(8),

–  uwzględniając deklarację abidżańską z 5. szczytu UE–UA z listopada 2017 r.,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ A/RES/70/1 pt. „Przekształcamy nasz świat: Agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030” i 17 celów zrównoważonego rozwoju zawartych w tej rezolucji, przyjętej podczas szczytu ONZ w Nowym Jorku w dniu 25 września 2015 r.(9),

–  uwzględniając Międzynarodową konwencję o ochronie praw wszystkich pracowników migrujących i członków ich rodzin przyjętą na mocy rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ A/RES/45/158 z dnia 18 grudnia 1990 r.(10),

–  uwzględniając wspólne uwagi ogólne Komitetu Ochrony Praw Pracowników Migrujących i Członków ich Rodzin oraz Komitetu Praw Dziecka w sprawie praw człowieka przysługujących dzieciom w kontekście migracji międzynarodowej,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie UE w zmieniającym się globalnym otoczeniu – świat bardziej połączony, skonfliktowany i złożony(11),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2016 r. w sprawie praw człowieka i migracji w państwach trzecich(12),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie odporności jako strategicznego priorytetu działań zewnętrznych UE(13),

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie rozwiązań dotyczących przepływu uchodźców i migrantów: rola działań zewnętrznych UE(14) oraz z dnia 12 kwietnia 2016 r. w sprawie sytuacji na Morzu Śródziemnym i potrzeby całościowego podejścia UE do problematyki migracji(15),

–  uwzględniając sprawozdanie przyjęte w dniu 12 października 2017 r. przez Komisję Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego unijne ramy przesiedleń i zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 516/2014 (A8-0316/2017), a także konieczność przesiedlenia przez UE co najmniej 20 % osób wskazanych w rocznych przewidywaniach potrzeb w zakresie przesiedleń,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 13 ust. 2 Powszechnej deklaracji praw człowieka „każdy człowiek ma prawo opuścić jakikolwiek kraj, włączając w to swój własny, i powrócić do swego kraju”; mając na uwadze, że w 1999 r. Komitet Praw Człowieka ONZ wyjaśnił w Komentarzu ogólnym nr 273 (ust. 8), że prawa tego nie można uzależniać od żadnego konkretnego celu lub okresu, w którym dana osoba postanawia przebywać poza krajem;

B.  mając na uwadze, że na szczycie ONZ w sprawie uchodźców i migrantów zorganizowanym przez Zgromadzenie Ogólne w Nowym Jorku w dniu 19 września 2016 r. państwa członkowskie ONZ jednogłośnie przyjęły „Deklarację nowojorską w sprawie uchodźców i migrantów”, na podstawie której zainicjowano dwa odrębne, oddzielne i niezależne, choć w istocie powiązane ze sobą procesy z myślą o przyjęciu w 2018 r. globalnego porozumienia w sprawie uchodźców oraz globalnego porozumienia w sprawie bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji, które zostanie podpisane na konferencji w Maroku w grudniu 2018 r.;

C.  mając na uwadze, że załącznik I do deklaracji nowojorskiej określa kompleksowe ramy działań na rzecz uchodźców, których podstawą jest zasada międzynarodowego podziału odpowiedzialności oraz determinacja państw członkowskich ONZ, by uporać się z głównymi przyczynami przymusowych wysiedleń; mając na uwadze, że kompleksowe ramy działań na rzecz uchodźców przedstawiają konkretne działania mające zmniejszyć presję na kraje przyjmujące, zwiększyć samodzielność uchodźców, rozszerzyć dostęp do rozwiązań w państwach trzecich oraz poprawić warunki w państwach pochodzenia, aby umożliwić powrót w poczuciu bezpieczeństwa i godności;

D.  mając na uwadze, że do Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców zwrócono się o to, by przeprowadził konsultacje w sprawie programu działania w celu uzupełnienia kompleksowych ram działań na rzecz uchodźców i by zaproponował globalne porozumienie w sprawie uchodźców w rocznym sprawozdaniu dla Zgromadzenia Ogólnego w 2018 r.;

E.  mając na uwadze, że UE i jej państwa członkowskie uczestniczyły w fazie przygotowawczej i dyskusjach, które doprowadziły do przedstawienia wstępnych projektów; mając na uwadze, że wraz z rozpoczęciem decydującej fazy procesu i w konsekwencji decyzji USA o wycofaniu się z negocjacji jeszcze bardziej istotne stało się to, aby UE i jej państwa członkowskie objęły przywódczą rolę w celu zagwarantowania mocnego w wymowie dokumentu koncentrującego się na ludziach i opartego na prawach człowieka;

F.  mając na uwadze, że migracja jest skomplikowanym zjawiskiem społecznym; mając na uwadze, że podczas gdy uchodźcy są szczegółowo zdefiniowani i chronieni w prawie międzynarodowym jako osoby, które przebywają poza swoim krajem pochodzenia z obawy przed prześladowaniem, konfliktami, przemocą lub innymi okolicznościami i które wymagają w związku z tym międzynarodowej ochrony, to prawa człowieka przysługują zarówno uchodźcom, jak i migrantom, którzy w czasie trwania migracji są często bardziej narażeni na ataki, przemoc i wykorzystywanie; mając na uwadze, że zarówno globalne porozumienie w sprawie uchodźców, jak i globalne porozumienie w sprawie bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji to procesy wzajemnie się uzupełniające, które będą wymagały wspólnych działań w celu ich realizacji;

G.  mając na uwadze, że mobilność i migracja ludności są coraz częstszym zjawiskiem, a na całym świecie odnotowuje się około 258 mln międzynarodowych migrantów; mając na uwadze, że liczba migrantów jako odsetek populacji światowej wzrosła z 2,8 % w 2000 r. do 3,4 % w 2017 r.; mając na uwadze, że 48 % migrantów to kobiety; mając na uwadze, że większość migrantów podróżuje w sposób bezpieczny i zorganizowany; mając na uwadze, że 85 % przepływów migracyjnych odbywa się między krajami o takim samym poziomie rozwoju; mając na uwadze, że w 2017 r. Europa znalazła się na drugiej pozycji pod względem liczby pochodzących z niej migrantów międzynarodowych (61 mln)(16);

H.  mając na uwadze, że według danych Biura UNHCR na koniec 2015 r. około 65 mln osób, w tym 12 mln Syryjczyków, żyło w warunkach przymusowego wysiedlenia; mając na uwadze, że według Banku Światowego w latach 2012–2015 około 9 mln osób zostało zmuszonych do opuszczenia swoich domów, co stanowi poważne wyzwanie dla światowego systemu pomocy humanitarnej; mając na uwadze, że 84 % uchodźców na świecie i 99 % osób wewnętrznie przesiedlonych przyjmują państwa lub regiony rozwijające się, przy czym najwięcej migrantów jest przyjmowanych na kontynencie afrykańskim, podczas gdy zaledwie 10 % wszystkich uchodźców przyjmują kraje europejskie, z wyjątkiem Turcji; mając na uwadze, że według przewidywanych przez UNHCR globalnych potrzeb w zakresie przesiedleń na rok 2018 blisko 1,2 mln osób będzie wymagało przesiedlenia; mając na uwadze, że od 2000 r. w skali światowej ponad 46 000 migrantów i uchodźców, poszukując poczucia bezpieczeństwa i godności za granicą, poniosło śmierć, w tym co najmniej 14 500 ofiar śmiertelnych odnotowano od 2014 r. w środkowej części basenu Morza Śródziemnego(17);

I.  mając na uwadze, że Europa od wieków jest miejscem docelowym, ale także miejscem, z którego pochodzą migranci; mając na uwadze, że Europejczycy także migrowali za granicę ze względu na trudności gospodarcze, konflikty lub prześladowania polityczne; mając na uwadze, że trwający kryzys gospodarczy i finansowy skłonił wielu Europejczyków do emigracji, w tym do wschodzących gospodarek z globalnego Południa;

J.  mając na uwadze, że wiele migrujących dzieci doświadcza przemocy, niegodziwego traktowania i wykorzystywania; mając na uwadze, że wiadomo o ponad 100 krajach, w których dzieci są przetrzymywane z przyczyn związanych z migracją(18); mając na uwadze, że prawdopodobieństwo, iż dzieci-uchodźcy nie będą uczęszczać do szkoły jest pięć razy większe niż w przypadku innych dzieci, a mniej niż jedna czwarta nastolatków-uchodźców jest zapisana do szkoły średniej;

K.  mając na uwadze, że pracownicy migrujący są często narażeni na dyskryminację i wykorzystywanie, a ich prawa są naruszane; mając na uwadze, że 23 % z 24,9 mln osób pracujących przymusowo na świecie to międzynarodowi migranci;

L.   mając na uwadze, że doświadczenie pokazało, że migranci wnoszą pozytywny wkład w krajach, w których żyją, a także w swoich krajach pochodzenia; mając na uwadze, że migranci wnoszą taki wkład w państwie, w którym żyją, płacąc podatki i zasilając gospodarki tych krajów, wydając w nich około 85 % swoich dochodów; mając na uwadze, że w 2017 r. na całym świecie dokonano transferu około 596 mld USD w formie przekazów pieniężnych, z czego 450 mld USD przekazano na rzecz krajów rozwijających się, a kwota ta stanowi niemal trzykrotność łącznej oficjalnej pomocy rozwojowej;

1.  zdecydowanie popiera cele Deklaracji nowojorskiej w sprawie uchodźców i migrantów, a także związany z nią proces opracowania globalnego systemu zarządzania, aby wzmocnić koordynację w dziedzinie międzynarodowej migracji, mobilności ludzi, masowych przemieszczeń uchodźców i przedłużających się sytuacji uchodźczych, a także w celu wprowadzenia trwałych rozwiązań i podejść służących wyraźnemu akcentowaniu znaczenia ochrony praw uchodźców i migrantów;

2.  wzywa państwa członkowskie UE do zjednoczenia się poprzez zajęcie jednolitego dla całej UE stanowiska oraz do aktywnej obrony negocjacji w sprawie tak ważnej kwestii, jak globalne porozumienie ONZ w sprawie bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji, oraz do dążenia do postępu w tych negocjacjach;

3.  jest przekonany, że w wysoce współzależnym świecie wyzwania związane z mobilnością ludzi najskuteczniej podjąć może społeczność międzynarodowa jako całość; z zadowoleniem przyjmuje więc otwarcie opartych na wstępnych projektach negocjacji międzyrządowych dotyczących globalnego porozumienia ONZ w sprawie bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji oraz rozpoczęcie formalnych konsultacji dotyczących globalnego porozumienia w sprawie uchodźców, które zakończyć się mają do lipca 2018 r.;

4.  apeluje do Unii Europejskiej, a mianowicie do jej Wysokiej Przedstawiciel do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz do Komisji, aby wykorzystały całą swoją wagę dyplomatyczną w celu mobilizacji zasobów delegatur UE, nie tylko w Nowym Jorku i Genewie, ale również w innych kluczowych krajach, w szczególności w krajach rozwijających się, których skuteczne uczestnictwo w tym procesie – jako krajów pochodzenia, tranzytu oraz krajów docelowych – ma kluczowe znaczenie i UE powinna je ułatwiać, aby zapewnić sukces tego procesu;

5.  podkreśla, że w najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka uznano prawa przynależne wszystkim ludziom, w tym migrantom i uchodźcom, niezależnie od ich statusu prawnego, i zobowiązano państwa do stania na straży tych praw, w tym podstawowej zasady non-refoulement; domaga się, aby zwrócić szczególną uwagę na osoby znajdujące się w trudnej sytuacji i potrzebujące specjalnego medycznego lub psychologicznego wsparcia, w tym ze względu na to, że są ofiarami przemocy fizycznej, przemocy z nienawiści, przemocy seksualnej, ze względu na płeć lub tortur; popiera włączenie do globalnego porozumienia konkretnych środków w tym zakresie; przypomina ponadto, że trudności wynikają z sytuacji w krajach pochodzenia, tranzytu, krajach przyjmujących i docelowych, w związku nie tylko z tożsamością danej osoby, ale także z wyborami politycznymi, brakiem równości oraz dynamiką strukturalną i społeczną;

6.  przypomina, że za pośrednictwem celów zrównoważonego rozwoju zawartych w „Agendzie 2030” uznano, że zaplanowane i prawidłowo zarządzane polityki migracyjne mogą przyczynić się do osiągnięcia zrównoważonego rozwoju i wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu, a także do zmniejszenia nierówności w obrębie państw i między nimi; apeluje o to, by zwrócić należytą uwagę na związane z migracją aspekty celów zrównoważonego rozwoju i globalnego porozumienia; wzywa UE i państwa członkowskie do wywiązania się ze swych zobowiązań dotyczących realizacji celów zrównoważonego rozwoju dotyczących dzieci poprzez wdrożenie wytycznych UE z dnia 6 marca 2017 r. w sprawie promowania i ochrony praw dziecka;

7.  wzywa państwa członkowskie ONZ do podjęcia odrębnego zobowiązania na rzecz propagowania równości płci i wzmacniania pozycji kobiet i dziewcząt jako centralnego elementu globalnego porozumienia, zgodnie z celem zrównoważonego rozwoju nr 5; przypomina ponadto, że migracja może przyspieszyć proces wzmacniania pozycji kobiet i równości płci, biorąc pod uwagę, że 48 % migrantów to kobiety, a dwie trzecie z nich to kobiety pracujące;

8.  wzywa państwa członkowskie ONZ do podjęcia odrębnego zobowiązania na rzecz ochrony migrujących dzieci; podkreśla, że wszystkie dzieci, niezależnie od ich statusu migranta lub uchodźcy, są przede wszystkim dziećmi, które są uprawnione do wszystkich praw zapisanych w Konwencji ONZ o prawach dziecka, a także że we wszystkich decyzjach i działaniach ich dotyczących w pierwszym rzędzie uwzględniane musi być ich dobro; uważa, że globalne porozumienia są okazją do podniesienia standardów ochrony dzieci dotkniętych problemem migracji i przymusowych wysiedleń; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że do wstępnego projektu włączono jasne zobowiązania dotyczące konkretnych, palących zagadnień, jak wezwanie do położenia kresu przetrzymywaniu dzieci w ośrodkach detencyjnych, usprawnienie działań dotyczących zaginionych migrantów, zdecydowane wspieranie łączenia rodzin i innych legalnych ścieżek, zapobieganie bezpaństwowości wśród dzieci, a także objęcie dzieci-uchodźców i dzieci ubiegającym się o azyl krajowymi systemami ochrony dzieci, edukacji i opieki zdrowotnej; wzywa UE i jej państwa członkowskie do zdecydowanego poparcia tych propozycji w celu dopilnowania, by zostały one zachowane w ostatecznej wersji tekstu, która ma zostać przyjęta w grudniu;

9.  podkreśla, że należy się skoncentrować na podejmowaniu różnorodnych problemów leżących u podstaw migracji nieuregulowanej i przymusowych wysiedleń (konflikty, prześladowania, czystki etniczne, powszechna przemoc lub inne czynniki, takie jak skrajne ubóstwo, zmiana klimatu lub klęski żywiołowe);

10.  wyraża ubolewanie z powodu utrzymującego się i powszechnego zjawiska bezpaństwowości, które stwarza poważne wyzwania w zakresie praw człowieka; wzywa UE i jej państwa członkowskie do dopilnowania, aby kwestia ta została odpowiednio uwzględniona w bieżących negocjacjach w sprawie globalnych porozumień;

11.  podkreśla, że pomimo międzyrządowego charakteru negocjacji, konsultacje i negocjacje muszą być przejrzyste i pluralistyczne oraz muszą obejmować wszystkie zainteresowane strony, władze i instytucje lokalne i regionalne, a także społeczeństwo obywatelskie, w tym, w miarę możliwości, organizacje zrzeszające migrantów; podkreśla, że należy uwypuklić rolę parlamentów w końcowej fazie procesu prowadzącego do przyjęcia tych porozumień, i podkreśla w szczególności potrzebę wzmocnienia parlamentarnego wymiaru stanowiska UE;

12.  uważa, że należy opracować mechanizm koordynacji w celu zapewnienia komplementarności tych dwóch porozumień i spójności w kwestiach o charakterze przekrojowym;

13.  podkreśla, że istotne jest gromadzenie i monitorowanie zdezagregowanych danych dotyczących migracji i uchodźców, które uzupełniać powinny wskaźniki dotyczące migrantów – mające podstawowe znaczenie w kształtowaniu polityki – oparte na realistycznych danych, a nie mitach lub fałszywych wyobrażeniach, przy jednoczesnym zapewnieniu norm w zakresie praw podstawowych, w tym prawa do prywatności, oraz standardów ochrony danych, a także zapobieganiu narażaniu osób, których dane dotyczą, na poważne naruszenia praw człowieka;

14.  podkreśla potrzebę wzmocnienia działań następczych dotyczących wdrażania globalnych porozumień w najbliższej przyszłości, w szczególności ze względu na niewiążący charakter tych porozumień, w celu uniknięcia podejścia „à la carte” w różnych zaangażowanych państwach; wzywa w związku z tym do uważnego monitorowania poprzez ustanowienie kryteriów referencyjnych i wskaźników, w stosownych przypadkach; podkreśla potrzebę dopilnowania, by struktury ONZ i jej odpowiednie agencje zostały wyposażone w zasoby niezbędne do realizacji poszczególnych zadań, które państwa postanowią im delegować w ramach wdrażania i kontroli porozumień;

15.  uznaje, że zarządzanie migracją wymaga poważnych inwestycji, odpowiednich zasobów i elastycznych i przejrzystych instrumentów, oraz że dobrze zaprojektowane, elastyczne i usprawnione instrumenty służące reagowaniu na wyzwania w zakresie migracji będą niezbędne w nadchodzących latach; apeluje o to, by unijne instrumenty finansowania odgrywały większą rolę w realizacji globalnych porozumień; wzywa do zapewnienia spójności finansowej w kolejnych wieloletnich ramach finansowych (WRF) oraz do dokonania przeglądu długoterminowego wsparcia budżetowego na rzecz polityki migracyjnej i azylowej oraz działań związanych z globalnymi porozumieniami; uważa, że środki budżetowe z przeznaczeniem na rozwój muszą nadal koncentrować się na zrównoważonym zwalczaniu ubóstwa;

Globalne porozumienie w sprawie uchodźców

16.  z zadowoleniem przyjmuje projekt porozumienia w sprawie uchodźców oraz przyjęte w nim podejście, w którym skupiono się na prawach człowieka i człowieku ogólnie; wyraża uznanie dla prac Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców oraz jego zaangażowania na rzecz jak najpełniejszej realizacji powierzonych mu zadań; wzywa wszystkie kraje do podjęcia zobowiązań na rzecz bardziej sprawiedliwego podziału odpowiedzialności w zakresie przyjmowania i wspierania uchodźców na świecie i apeluje do UE i jej państw członkowskich, by uznały swoją część odpowiedzialności i wywiązały się z niej; w odniesieniu do proponowanego porozumienia apeluje o przyjęcie globalnego mechanizmu podziału odpowiedzialności, wspierającego podejście oparte na prawach człowieka;

17.  podkreśla, że konieczne jest zapewnienie solidnej i trwałej pomocy dla krajów rozwijających się przyjmujących dużą liczbę uchodźców oraz dopilnowanie, by uchodźcom zapewniano trwałe rozwiązania, w tym by stawali się samowystarczalni i integrowali się w społeczności, w której żyją; przypomina, że porozumienie stanowi niepowtarzalną okazję do wzmocnienia powiązań między polityką pomocy humanitarnej a polityką rozwoju oraz do poprawy skuteczności, efektywności i zrównoważonego charakteru ochrony uchodźców, a także do znalezienia dla nich rozwiązań wraz z wypracowaniem kompleksowej odpowiedzi i porozumienia wszystkich zainteresowanych stron;

18.  podkreśla potrzebę włączenia uchodźców jako aktywnych zainteresowanych stron w kształtowanie porozumienia i innych międzynarodowych reakcji na sytuację uchodźców;

19.  wzywa do niekryminalizowania pomocy humanitarnej; wzywa do zapewnienia większych możliwości poszukiwawczo-ratowniczych na rzecz osób znajdujących się w niebezpieczeństwie, do rozwinięcia szerszych zdolności przez wszystkie państwa oraz do uznania wsparcia ze strony podmiotów prywatnych i organizacji pozarządowych w prowadzeniu akcji ratowniczych na morzu i na lądzie;

20.  wzywa do solidnego opracowania i usprawnienia rozwiązań w zakresie przesiedleń w ramach negocjowanego porozumienia jako kluczowego elementu sprawiedliwego podziału odpowiedzialności dzięki konkretnym i skoordynowanym zobowiązaniom, które ustanowią lub zwiększą zakres, rozmiar i jakość programów przesiedleńczych, w celu sprostania rocznym globalnym potrzebom w zakresie przesiedleń określonym przez UNHCR; wzywa w szczególności państwa członkowskie UE do udziału w tych działaniach i do wzmocnienia ich zaangażowania w tym zakresie;

21.  wzywa do pełnego poszanowania prawa do łączenia rodzin i nalega na rozwój bezpiecznych i legalnych dróg dla uchodźców w uzupełnieniu przesiedleń, w tym korytarzy humanitarnych, międzynarodowych wiz humanitarnych, regionalnych systemów przesiedleń i innych uzupełniających legalnych sposobów migracji (takich jak prywatny sponsoring, wizy studenckie, programy stypendialne dla uchodźców oraz elastyczne rozwiązania w zakresie wiz), aby uchodźcy mogli dotrzeć do miejsc, w których panują właściwe i godne warunki przyjmowania;

22.  wzywa wszystkie kraje do podpisania, ratyfikowania i przestrzegania Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z 1951 r. oraz Protokołu dotyczącego statusu uchodźców z 1967 r. (konwencja genewska);

23.  podkreśla, że należy skorzystać z tej możliwości, aby w pełni rozwinąć nową i horyzontalną perspektywę płci w ramach wspólnej międzynarodowej reakcji na napływ uchodźców, która będzie mieć na celu zaspokojenie szczególnych potrzeb kobiet w zakresie ochrony, w tym zwalczanie przemocy wobec kobiet, oraz zwiększanie ich zdolności i umiejętności w odniesieniu do odbudowy i odporności wszystkich społeczeństw, a tym samym posłuży przezwyciężeniu wizerunku kobiet postrzeganych wyłącznie jako ofiary; wzywa w tym kontekście do pełnego zaangażowania kobiet już od wieku dziecięcego, przy zapewnieniu dostępu do edukacji dla dziewcząt, w tym w sytuacjach nadzwyczajnych i w rejonach konfliktów, do słuchania ich opinii oraz uwzględniania ich potrzeb i sytuacji, w jakich żyją, dzięki ich udziałowi w opracowywaniu strategii politycznych i rozwiązań kryzysu uchodźczego, by kroki te stały się bardziej zrównoważone, elastyczne i skuteczne;

Globalne porozumienie na rzecz bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji

24.  nalega, aby globalne porozumienie na rzecz bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji skupiało się na ludziach i opierało na prawach człowieka oraz zapewniało długotrwałe, zrównoważone i kompleksowe środki z korzyścią dla wszystkich zaangażowanych stron w oparciu o zasadę partnerstwa i wzmocnionej współpracy państw pochodzenia, tranzytu i docelowych;

25.  uważa, że porozumienie stanowi jedyną w swoim rodzaju okazję, aby powiązać rozwój z migracją w ramach globalnej agendy politycznej; zdecydowanie uważa, że cele zrównoważonego rozwoju stanowią całościowe i kompleksowe ramy dla ugruntowania związku migracji z rozwojem;

26.  przypomina, że w sprawozdaniu sekretarza generalnego ONZ zatytułowanym „Migracja z korzyścią dla wszystkich” podkreślono, że istnieją wyraźne dowody wskazujące na to, że pomimo rzeczywistych wyzwań migracja jest korzystna pod względem gospodarczym i społecznym zarówno dla migrantów, jak i dla społeczności przyjmujących i może być motorem wzrostu gospodarczego i innowacyjności; zdecydowanie popiera utrwalanie pozytywnego przekazu na temat migracji i wzywa do prowadzenia unijnych i międzynarodowych kampanii informacyjnych, w których zwraca się uwagę na dowody i przeciwdziała rasistowskim i ksenofobicznym tendencjom w naszych społeczeństwach;

27.  wzywa państwa będące członkami ONZ do ograniczenia do minimum kosztów przelewów gotówkowych oraz do zajęcia się tą kwestią w ramach bieżących negocjacji dotyczących porozumienia;

28.  podkreśla, że migrację uznano za strategię proaktywnego przystosowania się, model utrzymania w walce z ubóstwem oraz czynnik przyczyniający się do wzrostu sprzyjającego integracji i zrównoważonego rozwoju;

29.  zdecydowanie uważa, że nadszedł czas, aby połączyć wszystkie elementy struktury ONZ, w tym Międzynarodową Organizację ds. Migracji (IOM), w celu wspierania międzynarodowych wysiłków na rzecz zarządzania migracją i konsolidacji współpracy; wyraża w związku z tym głębokie ubolewanie z powodu podjętej przez administrację Stanów Zjednoczonych decyzji dotyczącej wycofania się z negocjacji dotyczących światowego porozumienia na rzecz bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji; wzywa UE do odegrania wiodącej roli w tym procesie oraz do potępienia innych państw, które wycofały się z negocjacji lub osłabiły treść ostatecznego porozumienia; wzywa UE do wypełnienia jej obowiązków jako podmiotu działającego na arenie międzynarodowej oraz do podjęcia działań na rzecz pomyślnego zakończenia negocjacji; nalega na konieczność okazania przez państwa członkowskie UE jedności i przemawiania jednym głosem na rzecz wspierania międzynarodowego systemu zarządzania migracją opartego na prawach człowieka;

30.  uważa, że otwarcie bardziej legalnych szlaków migracji, w tym na podstawie realistycznych analiz potrzeb rynku pracy, zniechęcałoby do nielegalnej migracji i doprowadziłoby do zmniejszenia liczby ofiar śmiertelnych i przypadków złego traktowania nielegalnych migrantów przez przemytników oraz do ograniczenia wykorzystywania nielegalnych migrantów przez pozbawionych skrupułów pracodawców;

31.  wzywa wszystkie państwa do podjęcia odpowiednich środków w celu zapobiegania łamaniu praw człowieka i wykorzystywaniu migrantów na ich własnych terytoriach, w tym przez pracodawców; wzywa państwa będące członkami ONZ do podpisania, ratyfikowania i przestrzegania w tym celu Międzynarodowej konwencji o ochronie praw wszystkich pracowników migrujących i członków ich rodzin przyjętej na mocy rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 45/158 z dnia 18 grudnia 1990 r.; podkreśla, że w pakcie należy przestrzegać międzynarodowych standardów pracy i dostosować się do nich, w szczególności podstawowych zasad i praw w pracy oraz odpowiednich konwencji MOP i ONZ na temat ochrony pracowników migrujących i ich rodzin;

32.  podkreśla znaczenie zapewnienia odpowiedniego wsparcia w razie dobrowolnych powrotów i w przypadku reintegracji osób powracających do kraju ojczystego; podkreśla, że dzieci należy odsyłać jedynie wówczas, gdy leży to w ich interesie, oraz czynić to w sposób bezpieczny, wspomagany i dobrowolny, w oparciu o sprawozdania zawierające informacje dotyczące dzieci w krajach pochodzenia oraz przy zapewnieniu długoterminowego wsparcia na rzecz ich ponownej integracji;

33.  zwraca się do państw będących członkami ONZ, by rozważyły przyjęcie szczegółowych krajowych lub regionalnych planów działania propagujących całościowe podejście w wymiarze administracyjnym do wdrażania zaleceń porozumienia w celu uwzględnienia poszczególnych wymiarów migracji, w tym rozwoju, praw człowieka, bezpieczeństwa, aspektów społecznych, wieku i płci, a także uwzględnienie skutków politycznych dla zdrowia, edukacji, ochrony dzieci, mieszkalnictwa, integracji społecznej, sprawiedliwości, zatrudnienia i ochrony socjalnej;

34.  popiera zapisany w Deklaracji nowojorskiej apel dotyczący systematycznych działań następczych oraz przeglądów zobowiązań państw członkowskich w zakresie migracji; deklaruje gotowość do włączenia się w ten proces na szczeblu UE i wspiera integrację migrantów i innych zainteresowanych podmiotów;

35.  wzywa Radę, Komisję oraz wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa do pełnego informowania Parlamentu na wszystkich etapach procedury prowadzącej do przyjęcia globalnego porozumienia;

o
o   o

36.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Biuru Wysokiego Komisarza NZ ds. Uchodźców, Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych.

(1)http://www.un.org/en/development/desa/population/migration/generalassembly/docs/A_RES_71_1_E.pdf
(2) https://www.un.org/en/development/desa/population/migration/generalassembly/docs/A_RES_71_280.pdf
(3) A/HRC/35/25 https://daccess-ods.un.org/TMP/8451200.72364807.html
(4) http://www.unhcr.org/58e625aa7.pdf
(5) https://refugeesmigrants.un.org/SGReport
(6) http://www.unhcr.org/Zero-Draft.pdf
(7) https://refugeesmigrants.un.org/sites/default/files/180205_gcm_zero_draft_final.pdf
(8) https://refugeesmigrants.un.org/sites/default/files/2018mar05_zerodraft.pdf
(9) Rezolucja ONZ nr 70/1 http://www.un.org/ga/search/view_doc.asp?symbol=A/RES/70/1&Lang=E
(10) http://www.un.org/documents/ga/res/45/a45r158.htm
(11) Dz.U. C 58 z 15.2.2018, s. 109.
(12) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0404.
(13) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0242.
(14) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0124.
(15) Dz.U. C 58 z 15.2.2018, s. 9.
(16) Organizacja Narodów Zjednoczonych, Departament Spraw Gospodarczych i Społecznych, Wydział ds. Ludności (2017). Trends in International Migrant Stock: The 2017 revision (Baza danych Organizacji Narodów Zjednoczonych, POP/DB/MIG/Stock/Rev.2017).
(17) https://missingmigrants.iom.int/latest-global-figures
(18) Raport UNICEF, Uprooted: the growing crisis for refugee and migrant children, wrzesień 2016, s. 39, https://www.unicef.org/videoaudio/PDFs/Uprooted.pdf


Wdrażanie unijnych instrumentów finansowania zewnętrznego: przegląd śródokresowy w 2017 r. i przyszła struktura na okres po roku 2020
PDF 600kWORD 77k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie wdrażania unijnych instrumentów finansowania zewnętrznego: przegląd śródokresowy w 2017 r. i przyszła struktura na okres po roku 2020 (2017/2280(INI))
P8_TA(2018)0119A8-0112/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 232/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające Europejski Instrument Sąsiedztwa(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 231/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II)(2),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 230/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające Instrument na rzecz Przyczyniania się do Stabilności i Pokoju(3),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2306 z dnia 12 grudnia 2017 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 230/2014 ustanawiające Instrument na rzecz Przyczyniania się do Stabilności i Pokoju(4),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 234/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające Instrument Partnerstwa na rzecz Współpracy z Państwami Trzecimi(5),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 235/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające instrument finansowy na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie(6),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 233/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju na lata 2014–2020(7),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające wspólne zasady i procedury wdrażania unijnych instrumentów na rzecz finansowania działań zewnętrznych(8),

–  uwzględniając decyzję Rady 2010/427/UE z dnia 26 lipca 2010 r. określającą organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych(9),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1601 z dnia 26 września 2017 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju (EFZR), gwarancji EFZR i funduszu gwarancyjnego EFZR(10),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(11) (rozporządzenie finansowe),

–  uwzględniając opinię Komisji Spraw Zagranicznych dla Komisji Budżetowej i Komisji Kontroli Budżetowej z dnia 18 kwietnia 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2012/2002, rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1305/2013, (UE) nr 1306/2013, (UE) nr 1307/2013, (UE) nr 1308/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014, (UE) nr 283/2014, (UE) nr 652/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 541/2014/UE (COM(2016)0605 – C8-0372/2016 – 2016/0282(COD))(12),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję(13) („rozporządzenie dotyczące procedury komitetowej”),

–  uwzględniając decyzję Komisji C(2014)9615 z dnia 10 grudnia 2014 r. w sprawie utworzenia regionalnego funduszu powierniczego Unii Europejskiej w odpowiedzi na kryzys w Syrii, funduszu „Madad”, oraz decyzję Komisji C(2015)9691 z dnia 21 grudnia 2015 r. zmieniającą decyzję C(2014)9615,

–  uwzględniając decyzję Komisji C(2015)7293 z dnia 20 października 2015 r. w sprawie ustanowienia kryzysowego funduszu powierniczego Unii Europejskiej na rzecz stabilności oraz eliminowania przyczyn migracji nieuregulowanej i wysiedleń w Afryce oraz decyzję Komisji C(2017)0772 z dnia 8 lutego 2017 r. zmieniającą decyzję Komisji C(2015)7293,

–  uwzględniając decyzję Komisji C(2015)9500 z dnia 24 listopada 2015 r. w sprawie koordynacji działań Unii i państw członkowskich przy użyciu mechanizmu koordynacji – Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji(14), a także decyzje Komisji C(2016)0855 z dnia 10 lutego 2016 r.(15) i C(2017)2293 z dnia 18 kwietnia 2017 r.(16) w sprawie Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji zmieniające decyzję Komisji C(2015)9500,

–  uwzględniając różne sprawozdania Europejskiego Trybunału Obrachunkowego na temat unijnego finansowania zewnętrznego, w szczególności sprawozdanie specjalne nr 18/2014 w sprawie systemów oceny i monitorowania zorientowanego na rezultaty stosowanych przez EuropeAid,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2017 r. pt. „Sprawozdanie z przeglądu śródokresowego instrumentów finansowania zewnętrznego” (COM(2017)0720) oraz towarzyszące mu dokumenty robocze służb w sprawie wspólnego rozporządzenia wykonawczego (SWD(2017)0606), Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa (SWD(2017)0602), Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (SWD(2017)0463), Instrumentu na rzecz Przyczyniania się do Stabilności i Pokoju (SWD(2017)0607), Instrumentu Partnerstwa na rzecz Współpracy z Państwami Trzecimi (SWD(2017)0608) oraz Europejskiego Instrumentu na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka (SWD(2017)0604),

–  uwzględniając oceny zewnętrzne instrumentów finansowania zewnętrznego(17),

–  uwzględniając trwające procedury Parlamentu Europejskiego w sprawie przyszłych wieloletnich ram finansowych (WRF) po 2020 r.,

–  uwzględniając europejską ocenę wdrażania Biura Analiz Parlamentu Europejskiego (EPRS) pt. „The EU external financing instruments and the post-2020 architecture” [Unijne instrumenty finansowania zewnętrznego oraz struktura na okres po roku 2020],

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 listopada 2015 r. pt. „Sprawozdanie roczne z 2015 r. na temat polityki rozwoju i pomocy zewnętrznej Unii Europejskiej oraz wdrażania tych polityk w 2014 r.” (COM(2015)0578),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 2016 r. pt. „Sprawozdanie roczne za 2016 r. z wdrażania instrumentów Unii Europejskiej na rzecz finansowania działań zewnętrznych w 2015 r.” (COM(2016)0810),

–  uwzględniając wspólny komunikat Komisji i wysokiej przedstawiciel Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 czerwca 2017 r. pt. „Strategiczne podejście do kwestii odporności w ramach działań zewnętrznych UE” (JOIN(2017)0021),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 grudnia 2017 r. w sprawie sprawozdania rocznego w sprawie realizacji wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa(18),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie przeglądu Konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju(19),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie UE w zmieniającym się globalnym otoczeniu – świat bardziej połączony, skonfliktowany i złożony(20),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie kompleksowego podejścia UE i jego skutków dla spójności działań zewnętrznych UE(21),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie przeglądu europejskiej polityki sąsiedztwa(22),

–  uwzględniając swoje zalecenie z dnia 15 listopada 2017 r. dla Rady, Komisji i Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) w sprawie Partnerstwa Wschodniego w perspektywie szczytu w listopadzie 2017 r.(23),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2017 r. w sprawie sprawozdania Komisji za rok 2016 dotyczącego Turcji(24),

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 15 lutego 2017 r. w sprawie sprawozdania Komisji za rok 2016 dotyczącego Albanii(25) oraz w sprawie sprawozdania Komisji za rok 2016 dotyczącego Bośni i Hercegowiny(26),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie sprawozdania Komisji za rok 2016 dotyczącego Czarnogóry(27),

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie sprawozdania Komisji za rok 2016 dotyczącego Kosowa(28), w sprawie sprawozdania Komisji za rok 2016 dotyczącego byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii(29) oraz w sprawie sprawozdania Komisji za rok 2016 dotyczącego Serbii(30),

–  uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 6 lutego 2018 r. pt. „Wiarygodna perspektywa rozszerzenia dla Bałkanów Zachodnich oraz zwiększone zaangażowanie UE w tym regionie” (COM(2018)0065),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 października 2013 r. w sprawie lokalnych władz i społeczeństwa obywatelskiego: zaangażowanie Europy we wspieranie zrównoważonego rozwoju(31),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2017 r. w sprawie stanowiska Rady dotyczącego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018(32),

–  uwzględniając globalną strategię na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej przedstawioną w czerwcu 2016 r.(33),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 19 czerwca 2017 r. w sprawie współpracy UE ze społeczeństwem obywatelskim w dziedzinie stosunków zewnętrznych,

–  uwzględniając unijną strategię „Handel z korzyścią dla wszystkich”,

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 9 listopada 2017 r. w sprawie wprowadzenia w życie unijnych umów o wolnym handlu (SWD(2017)0364),

–  uwzględniając kompetencje Komisji Spraw Zagranicznych jako komisji mającej uprawnienia w odniesieniu do całego ustawodawstwa, programowania i kontroli działań prowadzonych w ramach ENI, IPA II, EIDHR, PI oraz IcSP, a także politykę leżącą u ich podstawy (sekcja I załącznika V do Regulaminu),

–  uwzględniając deklarację Komisji Europejskiej załączoną do rozporządzeń ustanawiających instrumenty finansowania zewnętrznego, w której Komisja zobowiązuje się do prowadzenia dialogów strategicznych z Parlamentem na temat programowania Komisji,

–  uwzględniając regulamin komitetów ENI, IPA II, EIDHR, IcSP, PI oraz DCI,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu, a także art. 1 ust. 1 lit. e) decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie procedury udzielania zgody na sporządzenie sprawozdań z własnej inicjatywy i załącznik 3 do tej decyzji,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinie i stanowisko w formie poprawek Komisji Rozwoju, Komisji Handlu Międzynarodowego i Komisji Budżetowej (A8-0112/2018),

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska pozostaje największym na świecie dostarczycielem pomocy zewnętrznej;

B.  mając na uwadze, że instrumenty finansowania zewnętrznego są głównym mechanizmem wspierającym działania UE na arenie międzynarodowej, oraz mając na uwadze, że działania zewnętrzne UE mają coraz większe znaczenie dla europejskich obywateli;

C.  mając na uwadze, że z powodu ograniczonych zasobów instrumenty finansowania zewnętrznego są często wykorzystywane do granic możliwości;

D.  mając na uwadze, że Komisja stwierdza w swoim sprawozdaniu z przeglądu śródokresowego, że struktura instrumentów zewnętrznych w chwili obecnej jest zasadniczo odpowiednia do potrzeb;

E.  mając na uwadze, że łączenie instrumentów nie może być celem samym w sobie;

F.  mając na uwadze, że UE stoi w obliczu licznych wyzwań nie tylko w bliskim sąsiedztwie, ale również na arenie międzynarodowej;

G.  mając na uwadze, że w działaniach zewnętrznych UE należy nadać priorytetowe znaczenie najważniejszym wyzwaniom o charakterze globalnym, takim jak pokój i zrównoważony rozwój, oraz uznać, że promowanie praw człowieka dla wszystkich, rządów prawa i demokracji, ze szczególnym uwzględnieniem równouprawnienia płci i sprawiedliwości społecznej, oraz wspieranie obrońców praw człowieka, ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia tych celów;

H.  mając na uwadze, że zewnętrzna pomoc finansowa UE jest kluczowym instrumentem na rzecz wspierania reform gospodarczych, jak również wspierania konsolidacji demokratycznej, politycznej i instytucjonalnej w krajach partnerskich;

I.  mając na uwadze, że nie ma równej i solidnej kontroli parlamentarnej wszystkich instrumentów;

J.  mając na uwadze, że istnieje pilna potrzeba zwiększenia widoczności pomocy UE skierowanej zarówno do obywateli krajów partnerskich, jak i do obywateli Unii Europejskiej, aby lepiej informować o korzyściach płynących z unijnego wsparcia; mając na uwadze, że w związku z tym bardzo wartościowe może być inwestowanie w konkretne i namacalne projekty, o których łatwiej może dowiedzieć się opinia publiczna, przy jednoczesnym rozwijaniu kompleksowej, skutecznej i systematycznej strategii komunikacji w ramach każdego instrumentu;

K.  mając na uwadze, że prowadząc komunikację strategiczną, często trzeba mierzyć się z wyzwaniami zewnętrznymi, w tym kampaniami dezinformacyjnymi przeciwko UE i jej państwom członkowskim, co wymaga podejmowania dalszych wysiłków; mając na uwadze, że w związku z tym fundamentalne znaczenie ma wspieranie obiektywnych, niezależnych i bezstronnych informacji, przy jednoczesnym uwzględnianiu aspektów prawnych środowiska medialnego, w którym funkcjonują unijne instrumenty i prowadzone są działania UE;

L.  mając na uwadze, że handel międzynarodowy jest podstawowym narzędziem UE służącym wspieraniu krajów w ich rozwoju gospodarczym i społecznym, a także w obronie i upowszechnianiu praw człowieka, podstawowych wartości i praworządności;

M.  mając na uwadze, że zgodnie z traktatami polityka handlowa powinna przyczyniać się do realizacji zewnętrznych celów Unii, w tym celu zrównoważonego rozwoju;

N.  mając na uwadze, że łączna pomoc zaprogramowana w ramach ENI (15,4 mld EUR), IPA II (11,7 mld EUR), IcSP (2,5 mld EUR), EIDHR (1,3 mld EUR) oraz PI (1 mld EUR) wynosi 32 mld EUR na lata 2014–2020;

O.  mając na uwadze, że instrument IPA II wykorzystywano do zarządzania przepływami migracyjnymi;

P.  mając na uwadze, że EIDHR, a w szczególności IcSP podlegają podstawie prawnej określonej w art. 209 i 212 TFUE zawierających odniesienie do art. 208 TFUE, który stanowi, że „[g]łównym celem polityki Unii w tej dziedzinie jest zmniejszenie, a docelowo, likwidacja ubóstwa”;

Q.  mając na uwadze, że Komisja jest odpowiedzialna za identyfikację, formułowanie, wdrażanie, monitorowanie i ocenę pomocy udzielanej przez UE w ramach tych instrumentów; mając na uwadze, że ESDZ jest odpowiedzialna za zapewnienie ciągłości i spójności polityki zewnętrznej UE, w tym za pomocą tych instrumentów; mając na uwadze, że Parlament ponosi odpowiedzialność za nadzór demokratyczny i kontrolę demokratyczną oraz jako współprawodawca w ramach procedury współdecyzji;

R.  mając na uwadze, że dwojaki charakter funkcji Wiceprzewodniczącego Komisji / Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oznacza, że osoba piastująca to stanowisko musi odgrywać kluczową rolę w koordynacji politycznej pomocy udzielanej przez Unię w ramach instrumentów;

S.  mając na uwadze, że różne projekty i dotacje w ramach obecnych instrumentów nie mogą być w pełni ocenione, gdyż pozostają na wczesnych etapach wdrażania; mając na uwadze, że niektóre cele mają charakter jakościowy i są związane z przepisami, praktykami i podejściami, których nie można z łatwością zmierzyć ilościowo;

T.  mając na uwadze, że Komisja stwierdza w swoim sprawozdaniu z przeglądu śródokresowego, iż trudno jest zmierzyć ogólną skuteczność instrumentów pod względem osiągania wyznaczonych celów, częściowo ze względu na trudności w określeniu właściwych systemów monitorowania i oceny na szczeblu instrumentu (s. 10); mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy w swoim sprawozdaniu specjalnym nr 18/2014 zwrócił uwagę na poważne niedociągnięcia w systemie oceny EuropeAid,

U.  mając na uwadze, że we wspólnym rozporządzeniu wykonawczym zawarto kluczowe przepisy dotyczące zasad rozwoju i skuteczności pomocy, takich jak niewiązanie pomocy oraz wykorzystywanie instytucji, systemów i procedur krajów partnerskich;

V.  mając na uwadze, że obecne procedury administracyjne często stanowią nadmierne obciążenie biurokratyczne dla potencjalnych odbiorców, utrudniając mniejszym organizacjom społeczeństwa obywatelskiego i partnerom społecznym angażowanie się w opracowywanie i wdrażanie projektów, ponieważ organizacjom tym często brakuje fachowej wiedzy i zdolności administracyjnych, aby przedkładać wnioski kwalifikujące się do przyjęcia;

W.  mając na uwadze, że rozporządzenia ustanawiające instrumenty finansowania zewnętrznego przewidują powierzenie Komisji uprawnień wykonawczych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011, oraz mając na uwadze, iż rozporządzenia te przewidują ponadto, że Komisję wspierają w tym zakresie komitety ENI, IPA II, EIDHR, IcSP, PI oraz DCI;

X.  mając na uwadze, że projekty aktów wykonawczych muszą być przesyłane Radzie i Parlamentowi w tym samym czasie, co członkom komitetów ENI, IPA II, EIDHR, IcSP, PI oraz DCI, a także mając na uwadze, iż regulaminy tych komitetów przewidują, że projekty aktów wykonawczych muszą zostać przesłane członkom komitetów ENI, IPA II, EIDHR, IcSP, PI oraz DCI co najmniej 20 dni kalendarzowych przed odpowiednim posiedzeniem komitetu; mając na uwadze, że w związku z tym projekty aktów wykonawczych powinny być przesyłane Parlamentowi co najmniej 20 dni kalendarzowych przed tymi posiedzeniami, oraz mając na uwadze, że wyjątkiem od tej zasady jest stosowanie w należycie uzasadnionych przypadkach procedury pisemnej w odniesieniu do przyjmowania projektów aktów wykonawczych;

Y.  mając na uwadze, że opracowywanie projektów aktów wykonawczych wiąże się z działaniami przygotowawczymi w Komisji – w tym konsultacjami pomiędzy służbami – które zajmują dużo czasu, zazwyczaj kilka miesięcy;

Przegląd śródokresowy

1.  zwraca uwagę, że w przeglądzie śródokresowym przeprowadzonym przez Komisję uznano obecne instrumenty za zasadniczo odpowiadające swoim celom;

2.  ubolewa, że kwota środków finansowych UE w dziale 4 obecnych WRF, a także brak elastyczności i spójności w ich wydatkowaniu to dowód na ograniczone ambicje UE, jeżeli chodzi o podejmowanie działań na miarę podmiotu o charakterze rzeczywiście globalnym; zauważa jednak pozytywne zmiany w wielu krajach partnerskich i w odniesieniu do licznych kwestii objętych finansowaniem w ramach instrumentów finansowania zewnętrznego UE, co świadczy o zasadności i znaczeniu tych instrumentów;

3.  wyraża jednak zaniepokojenie niektórymi ustaleniami, w tym brakiem wytycznych politycznych i nadrzędnej wizji, niespójnym wdrażaniem wartości UE i zasad partnerstwa, wolnymi postępami lub brakiem postępów w osiąganiu celów związanych z reformą społeczną i prawną w szerzej rozumianym sąsiedztwie, brakiem solidnego systemu monitorowania i oceny oraz ograniczoną elastycznością;

4.  ubolewa nad brakiem jednego jasnego dokumentu koncepcyjnego wyjaśniającego synergie między instrumentami oraz ich wpływ na globalną, nadrzędną strategię polityki zagranicznej UE;

5.  wyraża zaniepokojenie faktem, iż UE i jej instrumenty napotykają istotne wyzwania, obejmujące kompromisy polityczne między promowaniem wartości i praw a doraźnymi interesami bezpieczeństwa, pojawianie się nowych podmiotów w dziedzinie globalnego zarządzania i międzynarodowych instytucji finansowych, a także liczne gwałtowne konflikty globalne na całym świecie, w tym niestabilność w bezpośrednim sąsiedztwie UE, zarówno na Wschodzie, jak i na Południu, oraz coraz bardziej agresywną i stanowczą politykę Rosji;

6.  zwraca uwagę, że fundusze powiernicze UE zostały utworzone w celu rozwiązywania problemów leżących u podstaw migracji; wyraża ubolewanie, że wkłady z budżetu UE przekazywane na rzecz funduszy powierniczych UE oraz instrumentu pomocy dla uchodźców w Turcji doprowadziły do ogólnego obniżenia stopnia spójności, utrudniają planowanie długoterminowe oraz osłabiają wpływ działań Unii; ponownie podkreśla, że nowe priorytety należy finansować z nowych środków; głęboko ubolewa nad faktem, że na żadnym etapie procesu podejmowania decyzji w sprawie oświadczenia na temat Turcji nie zwrócono się oficjalnie do Parlamentu o konsultację ani wyrażenie zgody;

7.  przypomina o potrzebie zapewnienia, by instrumenty miały charakter uzupełniający oraz mogły zostać dostosowane do lokalnego kontekstu, a także umożliwiały szybkie i skuteczne reagowanie na nowe i nieprzewidziane wyzwania bez uszczerbku dla ich pierwotnych celów;

8.  wyraża ubolewanie, że instrumenty nie obejmują wyraźnego odniesienia do możliwości wstrzymywania pomocy w przypadkach, gdy państwo będące beneficjentem (w szczególności w przypadku wykorzystywania zarządzania pośredniego z udziałem państwa będącego beneficjentem) nie przestrzega takich podstawowych zasad jak demokracja, praworządność i poszanowanie praw człowieka;

9.  zauważa, że pomoc rozwojowa UE (oficjalna pomoc rozwojowa) nie osiągnęła zakładanego przez ONZ celu wynoszącego 0,7 %; w związku z tym wzywa do zwiększenia dostępnych środków na pomoc rozwojową, aby wywiązać się z zobowiązań podjętych w ramach agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030;

Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II)

10.  zachęca do podejmowania wysiłków mających na celu uczynienie z IPA II instrumentu o większym znaczeniu strategicznym w perspektywie długoterminowej i przynoszącym konkretne rezultaty dzięki planowaniu ukierunkowanemu na konkretnych beneficjentów i podejściu sektorowemu; uważa, że takie podejście mogłoby pomóc w likwidowaniu ogromnych zaległości związanych z niewykorzystanymi środkami z IPA I i IPA II w Turcji w wyniku braku efektywności zarządzania pośredniego z udziałem państwa będącego beneficjentem oraz słabych zdolności absorpcyjnych;

11.  wyraża głębokie zaniepokojenie w związku z regresem, jaki nastąpił w Turcji pod względem praworządności i demokracji mimo przeznaczenia w bieżących WRF kwoty 4,5 mld EUR w ramach IPA II; uznaje, że obecna perspektywa przystąpienia Turcji do UE wpływa na powszechną niepewność co do wartości IPA II w tym kraju; odnotowuje, że fundusze IPA II wykorzystano do finansowania zobowiązań w ramach oświadczenia na temat Turcji;

12.  zwraca uwagę, że poszczególne kraje Bałkanów Zachodnich osiągają zróżnicowane postępy w ramach długoterminowej pomocy z IPA II; zauważa, że w niektórych przypadkach pomoc w ramach IPA II doprowadziła do ograniczonych rezultatów w kierowaniu reformami, w szczególności w obszarach rządów prawa, administracji publicznej i walki z korupcją;

13.  zwraca uwagę na utrzymujące się niedociągnięcia pod względem jakości wskaźników w programach krajowych i dokumentach dotyczących działań;

14.  podkreśla potrzebę możliwości wstrzymywania lub przekierowywania środków finansowych IPA II w przypadkach, gdy dogłębna analiza Komisji wykaże, że kraje partnerskie systematycznie nie wywiązują się ze zobowiązań lub wykazują poważne pogorszenie sytuacji politycznej; ubolewa, że w przeszłości brak systemowych i politycznych zdolności do działania utrudniał wykorzystanie takich środków;

15.  odnotowuje istnienie ram wykonania; ubolewa jednak, że jeszcze nie wzięto pod uwagę ani nie przyznano nagród za wyniki; apeluje w związku z tym o nasilenie działań w celu dalszego ulepszenia tych ram, również przy uwzględnieniu przypadków negatywnych wyników i związanego z tym zmniejszenia finansowania;

16.  ponownie podkreśla znaczenie IPA II jako głównego unijnego instrumentu przedakcesyjnego finansowania kluczowych reform społecznych, gospodarczych, politycznych i instytucjonalnych w obszarach priorytetowych w celu dostosowania krajów do dorobku prawnego UE; zauważa, że tego rodzaju reformy mogą także przyczyniać się do zwiększenia regionalnego bezpieczeństwa w perspektywie długoterminowej; z zadowoleniem przyjmuje zwiększone ukierunkowanie strategiczne IPA II, podkreśla jednak, że finansowanie w ramach IPA II musi być ambitne i przyszłościowe oraz dopasowane do rzeczywistych potrzeb, obowiązków i aspiracji związanych z procesem akcesyjnym i członkostwem w UE; przypomina w związku z tym, że finansowanie powinno być wykorzystywane zgodnie z konkretnymi celami związanymi z tym instrumentem;

17.  uznaje, że Instrument na rzecz Społeczeństwa Obywatelskiego Krajów Sąsiedztwa w ramach IPA II stanowi kluczowe wsparcie dla lokalnych organizacji społeczeństwa obywatelskiego; podkreśla, że zobowiązania nie odpowiada rzeczywistym potrzebom na miejscu; apeluje w związku z tym o większą komplementarność IPA II z działaniami prowadzonymi w ramach innych instrumentów, w szczególności EIDHR oraz IcSP; zauważa, że wymaga to lepszej koordynacji zarówno na etapie planowania, jak i programowania;

18.  uważa podejście sektorowe za słuszne, ale ubolewa nad brakiem wyraźnej odpowiedzialności za projekty ze względu na rozproszenie obowiązków; zwraca uwagę, że zarządzanie pośrednie zwiększyło ogólną odpowiedzialność za programy, ale doprowadziło również do osłabienia efektywności poprzez dłuższe opóźnienia we wdrażaniu;

19.  przyjmuje z zadowoleniem inicjatywy dotyczące ustanowienia systemów do celów lepszego monitorowania i mierzenia wyników, w tym za pośrednictwem sektorowych komitetów monitorujących, wewnętrznych wytycznych i opracowywania nowego systemu zarządzania informacjami (OPSYS);

Europejski Instrument Sąsiedztwa (ENI)

20.  z zadowoleniem przyjmuje wsparcie dla reform strukturalnych zapewniane w formie zaprogramowanej pomocy i podkreśla szczególny charakter ENI, który umożliwia UE opracowywanie polityki dostosowanej do określonych potrzeb krajów partnerskich;

21.  podziela ocenę Komisji, że istnienie specjalnego instrumentu finansowania dla krajów sąsiadujących jest konkretnym dowodem na to, że UE przywiązuje znaczenie polityczne do relacji z sąsiadami oraz do pogłębiania współpracy politycznej i integracji gospodarczej z tym regionem i na jego obszarze;

22.  uznaje, że obecne wyzwania i potrzeby w krajach sąsiadujących oraz rozbieżności między celami, interesami i zasobami finansowymi poważnie nadwyrężyły budżet i zasoby ludzkie ENI, a także podkreśla potrzebę większej elastyczności;

23.  wyraża zaniepokojenie faktem, iż finansowanie ENI jest mniej skuteczne wśród krajów partnerskich, które są w mniejszym stopniu zaangażowane w reformy, i nadal stanowi wyzwanie, jednak jest konieczne w sytuacjach politycznie wrażliwych i konfliktowych, w szczególności w odniesieniu do promowania wspólnych wartości, jakimi są demokracja i prawa człowieka; ubolewa nad faktem, że nie stosowano skutecznie podejścia „więcej za więcej” i podejścia opartego na systemie zachęt oraz że państwa ewidentnie odchodzące od zadeklarowanych zobowiązań w zakresie praw człowieka i reform demokratycznych korzystały w ostatnim okresie programowania z większej pomocy finansowej;

24.  przypomina, że od 2014 r. kraje sąsiedztwa zmagają się z bezprecedensowymi wyzwaniami ze względu na rosnącą liczbę utrzymujących się od dłuższego czasu i pojawiających się nowych problemów, takich jak bezprawna aneksja Półwyspu Krymskiego przez Rosję i konflikt we wschodniej Ukrainie, kryzys syryjski, sytuacja w Libii, radykalizacja i terroryzm, bezrobocie młodzieży oraz wyzwanie związane z migracją;

25.  jest zaniepokojony, że powyższe wydarzenia, a także rozbieżności między celami, interesami zarówno UE, jak i krajów partnerskich, oraz dostępnymi środkami finansowymi wyczerpały możliwości finansowe tego instrumentu, wskazując jednocześnie na potrzebę większej elastyczności;

26.  podkreśla, że wartości i zasady UE, takie jak demokracja, praworządność, prawa człowieka oraz skuteczne, odpowiedzialne i przejrzyste instytucje publiczne, leżą w interesie społeczeństw sąsiadujących państw tak samo, jak w naszym własnym, mając na względzie zapewnienie stabilności, bezpieczeństwa i dobrobytu; przyjmuje z zadowoleniem wsparcie dla reform strukturalnych udzielane w ramach zaprogramowanej pomocy; uważa, że wdrożenie zasady zróżnicowania umożliwiło UE dostosowanie wsparcia do potrzeb i aspiracji krajów partnerskich;

27.  odnotowuje wkład przekazany w ramach ENI na rzecz funduszu „Madad” i kryzysowego funduszu powierniczego UE dla Afryki;

28.  podkreśla potrzebę większej koordynacji między programami regionalnymi i dwustronnymi oraz instrumentami inwestycyjnymi, aby bardziej wspierać i wzmacniać rozwój sektora prywatnego; zwraca uwagę na nieznaczną poprawę, jeśli chodzi o niedociągnięcia związane z brakiem wspólnego programowania z państwami członkowskimi;

29.  przyjmuje z zadowoleniem monitorowanie pomocy w ramach ENI przez monitorowanie zorientowane na rezultaty; ubolewa, że na poziomie instrumentu nie ma spójnych mechanizmów monitorowania i oceny;

30.  podkreśla, że wsparcie techniczne w dziedzinie handlu i pomoc ekonomiczna zapewniane w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa bliskim partnerom Unii na jej wschodniej i południowej granicy to ważny wkład w rozwój demokracji w tych regionach; zauważa, że środki z ENI mogą być wykorzystywane do celów ułatwień w handlu, a instrument ten, jako taki, może być uzupełnieniem innych funduszy UE na cele umowy o ułatwieniach w handlu, co powinno w większym stopniu zagwarantować średnio- i długoterminową stabilność polityczną;

Instrument na rzecz Przyczyniania się do Stabilności i Pokoju (IcSP)

31.  uznaje, że podstawową wartością dodaną IcSP jest jego szybkość i elastyczność pod względem reagowania na konflikty oraz szerokie grono podmiotów cywilnych, z którymi UE może nawiązywać partnerstwo w jego ramach; przypomina, że IcSP jest jedynym instrumentem UE służącym zapobieganiu konfliktom cywilnym, w tym za pośrednictwem mediacji, dialogu i pojednania;

32.  odnotowuje komplikacje w zakresie gromadzenia danych i mierzenia rezultatów działań w ramach IcSP, które mogły okazać się wyzwaniem ze względu na trudności związane z oceną rezultatów politycznych, powiązaniem rezultatów z działaniami w ramach tego instrumentu, jeśli były one uzupełniane jednoczesnymi działaniami prowadzonymi w ramach innych instrumentów, oraz ze względu na trudności w dostępie do obszarów objętych konfliktem;

33.  zauważa, że w ostatnim okresie drastycznie zwiększyła się potrzeba zapobiegania konfliktom oraz podejmowania wyzwań w dziedzinie bezpieczeństwa; uważa, że w wielu krajach pogrążonych w powojennym kryzysie istnieje zapotrzebowanie na inicjatywy z zakresu pojednania, mediacji i dialogu; podkreśla konieczność podjęcia bezzwłocznych działań w związku z kryzysami i konfliktami; podkreśla potrzebę znaczącego zwiększenia środków dostępnych na takie inicjatywy; odnotowuje, że dokonana w listopadzie 2017 r. zmiana w IcSP ma na celu wzmocnienie potencjału bezpieczeństwa krajów trzecich w celu dalszego promowania stabilności, bezpieczeństwa i zrównoważonego rozwoju; zwraca uwagę, że IcSP działa jako środek ostateczny lub poprzedzający działania długoterminowe finansowane z innych instrumentów;

34.  zauważa, że IcSP znajduje się na wczesnym etapie, jeśli chodzi o przeciwdziałanie zagrożeniom dla cyberbezpieczeństwa na świecie; wzywa do położenia większego nacisku na cyberbezpieczeństwo, w tym przez spójną strategię mającą zastosowanie we wszystkich działaniach zewnętrznych UE; apeluje o jednoczesne zwiększenie środków przyznawanych na cyberbezpieczeństwo w ramach IcSP jako odpowiedniego instrumentu do zwalczania tego rodzaju zagrożeń;

35.  zwraca uwagę, że nasiliła się współpraca z działaniami w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) oraz operacjami i misjami w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO), a także pomoc humanitarna świadczona przez UE;

Europejski Instrument na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka (EIDHR)

36.  podkreśla wartość dodaną globalnego całościowego podejścia EIDHR pomimo jego stosunkowo niewielkiego budżetu, znaczenie organizacji społeczeństwa obywatelskiego dla osiągnięcia celu tego instrumentu oraz jego wyjątkową cechę jako jedynego instrumentu, za pośrednictwem którego UE może wspierać działania społeczeństwa obywatelskiego bez względu na ingerencję organów państwa, którego dotyczą te działania;

37.  zauważa, że w obecnym okresie EIDHR był wykorzystywany w sposób bardziej elastyczny oraz zapewniający większą komplementarność niż w poprzednim okresie, co pozwoliło szybciej reagować na pojawiające się kryzysy w zakresie praw człowieka i demokracji; przyjmuje z zadowoleniem komplementarność z finansowaniem z innych źródeł, takich jak Europejski Fundusz na rzecz Demokracji, co zwiększa skuteczność finansowania z EIDHR w pilnych przypadkach; przyjmuje z zadowoleniem większe skoncentrowanie się na obrońcach praw człowieka, w tym przez fundusz kryzysowy dostępny na poziomie delegatur UE, a także ustanowienie i skuteczne funkcjonowanie unijnego mechanizmu ochrony obrońców praw człowieka ProtectDefenders.eu; podkreśla, że proces związany z zaproszeniem do składania wniosków jest długi i uciążliwy oraz powoduje zbyt dużą konkurencję;

38.  ponadto dostrzega korzyści wynikające z mechanizmu ProtectDefenders.eu, wdrożonego przez społeczeństwo obywatelskie, który zapewnia niezbędne wsparcie dużej liczbie obrońców praw człowieka; wzywa do ciągłego wspierania takich mechanizmów;

39.  wyraża zaniepokojenie trudnościami w uwzględnianiu problematyki praw człowieka i wartości demokratycznych w ramach programów geograficznych oraz ograniczonym wsparciem UE dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego, co prowadzi do zwiększenia presji na EIDHR w czasach kurczenia się przestrzeni dla społeczeństwa obywatelskiego na świecie;

40.  uważa, że UE musi wykazać przewodnią rolę i ambicję przez stosowanie nadrzędnej polityki uwzględniania wsparcia dla demokracji we wszystkich relacjach zewnętrznych; uważa w związku z tym, że należy odpowiednio zwiększyć finansowanie przydzielane na wspieranie demokracji, w szczególności w świetle obecnych ataków na demokrację na całym świecie; podkreśla potrzebę zapewnienia, by wydatkowanie na cel 1 krajowego programu wsparcia skutecznie i efektywnie docierało do najbardziej zagrożonych obrońców praw człowieka; w związku z tym wzywa delegatury UE do udostępniania wszelkiego niezbędnego wsparcia;

41.  uznaje, że ocena działań EIDHR jest trudna ze względu na brak wskaźników strategicznych i operacyjnych; zwraca uwagę, że trudności w ocenie wynikają również z faktu, że wsparcie dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego i obrońców praw człowieka jest w znacznym stopniu i ze zrozumiałych względów udzielane w poufny sposób, aby chronić tożsamość i bezpieczeństwo beneficjentów;

42.  przypomina o wartości dodanej misji obserwacji wyborów z ramienia UE – obszaru, w którym UE przoduje na świecie; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że zwiększyła się liczba misji obserwacyjnych i misji powyborczych podejmowanych w celu uwzględnienia zaleceń misji obserwacji wyborów;

Instrument Partnerstwa (PI)

43.  podkreśla, że PI jest specjalnie przeznaczony do realizacji tematycznych interesów UE i interesów wzajemnych z krajami trzecimi, a także do budowania sojuszy i wspierania współpracy z dotychczasowymi i nowymi partnerami strategicznymi; zwraca uwagę, że w praktyce PI jest wykorzystywany jako środek ostateczny, gdy uznaje się go za jedyny instrument, który może ułatwić realizację unijnej agendy politycznej i rozwiązanie problemów o wymiarze globalnym;

44.  zauważa, że w porównaniu z poprzednimi instrumentami PI był w stanie zaangażować, w sposób bardziej oparty na współpracy, państwa trzecie, w tym partnerów strategicznych, państwa, które otrzymywały dwustronną pomoc rozwojową, a także różne fora międzynarodowe, jednak uważa, że zapewnianie większych zasobów i większego wkładu ze strony służb kształtujących politykę jest konieczne do zagwarantowania pełnego zaangażowania tych służb w opracowywanie, programowanie i wdrażanie działań oraz wzmacnianie aktywnej roli odgrywanej przez delegatury UE w formułowaniu działań, jak również zwiększenie wymiany informacji z państwami członkowskimi;

45.  popiera zwiększenie widoczności i zrozumienia celów PI, a także pogłębienie wiedzy o nich, w szczególności w instytucjach UE;

46.  z ubolewaniem zauważa, że ocena jest utrudniona ze względu na fakt, że nie utworzono centralnego depozytu dokumentacji dotyczącej działań w związku z późnym przyjęciem ram wskaźników rezultatów i niedokończonym charakterem większości projektów;

Wspólne rozporządzenie wykonawcze

47.  przypomina, że unijne instrumenty finansowania zewnętrznego są złożonym zestawem narzędzi służącym UE do wspierania i wzmacniania jej działań na arenie międzynarodowej oraz że ta złożona struktura jest koordynowana na poziomie wspólnego rozporządzenia wykonawczego; przypomina, że wspólne rozporządzenie wykonawcze musi spełniać kryteria kontroli budżetowej i nadzoru demokratycznego; ubolewa, że duża złożoność i restrykcyjny charakter wspólnego rozporządzenia wykonawczego wpłynęły negatywnie na wydajne korzystanie z zasobów Unii oraz uniemożliwiają terminowe reagowanie na nowe wyzwania i potrzeby partnerów; ubolewa, że wspólność zasad nie doprowadziła do wspólnego programowania pomocy między instrumentami;

48.  zauważa, że wspólne rozporządzenie wykonawcze ustanowiono w celu harmonizacji, uproszczenia wdrażania, zwiększenia elastyczności, spójności i konsekwencji oraz efektywności wykorzystywania zasobów Unii, a także w celu harmonijnego i uzupełniającego podejścia do wdrażania wszystkich instrumentów;

49.  uważa, że kluczem do tego, by Parlament mógł właściwie i należycie wykonywać swoje uprawnienia kontrolne w odniesieniu do projektów aktów wykonawczych, jest wystarczająca ilość czasu; uważa, że nieprzestrzeganie dwudziestodniowego terminu na przedłożenie dokumentów Parlamentowi i Radzie na ostatnim etapie procesu przyjmowania aktu wykonawczego nie znajduje uzasadnienia, zważywszy na to, jak długo trwa przygotowanie projektów aktów wykonawczych, zanim trafią one do komitetów ENI, IPA II, EIDHR, IcSP, PI i DCI; w związku z tym wyraża ubolewanie, że termin wynoszący 20 dni kalendarzowych nie zawsze jest przestrzegany, i uważa, że stanowi to naruszenie przysługujących mu uprawnień kontrolnych; apeluje o przedkładanie wszystkich projektów środków wykonawczych z co najmniej dwudziestodniowym wyprzedzeniem i wzywa Komisję do zmiany regulaminu komitetów ENI, IPA II, EIDHR, IcSP, PI i DCI, aby wydłużyć ten dwudziestodniowy termin na przedkładanie projektów, co ułatwi Parlamentowi wykonywanie uprawnień kontrolnych;

50.  ubolewa nad faktem, że widoczność unijnej polityki finansowania zewnętrznego pozostaje ograniczona w sytuacji, gdy strony trzecie aktywnie dążą do osłabienia polityki zagranicznej UE przez dezinformację;

Zalecenia na lata 2017/2018–2020

51.  domaga się utrzymania unijnych i uniwersalnych wartości związanych z prawami człowieka w centrum wszystkich działań zewnętrznych UE;

52.  domaga się zwiększenia synergii i spójności między wszystkimi instrumentami w ramach działu IV oraz lepszej koordynacji z programami pomocy dwustronnej realizowanymi przez państwa członkowskie i – w miarę możliwości – innych darczyńców; wzywa w tym względzie Komisję i ESDZ do wzmocnienia współpracy i koordynacji, w tym z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i podmiotami lokalnymi, w celu wypełnienia obowiązków, jakie wynikają dla nich z art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE);

53.  wzywa do ustanowienia solidnych, spójnych i przejrzystych mechanizmów monitorowania i oceny; przypomina, że tego rodzaju mechanizmy umożliwiłyby śledzenie wymiernych postępów w zakresie kluczowych celów związanych z reformami w krajach sąsiadujących, co ma szczególne znaczenie tam, gdzie reformy zostały wstrzymane lub są opóźnione;

54.  wzywa do wzmocnienia kontroli parlamentarnej oraz procedur i systemów nadzoru, które będą spójne dla wszystkich instrumentów; zaleca zwiększenie przejrzystości przez stworzenie jednej, wspólnej, przejrzystej publicznej bazy danych projektów i działań;

55.  podkreśla potrzebę zapewnienia dodatkowych zasobów finansowych i wsparcia szkoleniowego dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego; podkreśla, że wymagane są pilne działania w celu dalszego zmniejszenia obciążeń biurokratycznych i przeszkód proceduralnych napotykanych przez organizacje społeczeństwa obywatelskiego, w szczególności lokalne organizacje społeczeństwa obywatelskiego; apeluje o przeznaczenie specjalnych linii budżetowych na budowanie zdolności organizacji społeczeństwa obywatelskiego, aby zwiększyć możliwości tych organizacji w zakresie dostępu do finansowania; ubolewa, że w sprawozdaniu Komisji z przeglądu śródokresowego nie poruszono kwestii braku udziału organizacji społeczeństwa obywatelskiego w programowaniu i wdrażaniu instrumentów zewnętrznych; wzywa Komisję, by uwzględniła aspekt bardziej strategicznego zaangażowania organizacji społeczeństwa obywatelskiego we wszystkich instrumentach zewnętrznych i programach zgodnie z wnioskiem zarówno Rady, jak i Parlamentu;

56.  opowiada się za bardziej bezpośrednim i aktywnym promowaniem strategii politycznych UE, pomocy finansowej udzielanej przez UE i widoczności tej pomocy;

57.  podtrzymuje swoje stanowisko, że należy wprowadzić możliwość przenoszenia nieprzydzielonych środków z ENI i IPA II w ramach limitu wynoszącego 10 % pierwotnych środków każdego instrumentu, by zwiększyć zdolność reagowania na nieprzewidziane wydarzenia, jednocześnie utrzymując cele określone w odpowiednich rozporządzeniach w sprawie ENI i IPA II;

Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II)

58.  popiera zasady określone w art. 21 TUE i zaleca położenie większego nacisku na wzmocnienie instytucji demokratycznych, zwalczanie korupcji i reformy administracji publicznej, wzmocnienie praworządności i dobrych rządów oraz wprowadzenie usprawnień pod względem konsekwentnego przestrzegania praw człowieka i praw mniejszości; apeluje o większe wsparcie dla reform w sektorach istotnych z punktu widzenia procesu akcesyjnego oraz o pobudzenie współpracy regionalnej w celu uzupełnienia polityki rozszerzenia UE;

59.  zaleca umożliwienie przekazywania środków finansowych społeczeństwu obywatelskiemu, jeśli organy państwowe nie wykazują chęci osiągnięcia celów wyznaczonych przez UE lub są niechętne współpracy w zakresie celów instrumentu; wzywa Komisję do ograniczenia lub zawieszenia finansowania dla krajów, które poważnie naruszają podstawowe wartości UE, w tym podstawowe kryteria kopenhaskie; apeluje o zmniejszenie obciążeń administracyjnych dla odbiorców z organizacji społeczeństwa obywatelskiego ubiegających się o finansowanie z UE;

60.  domaga się zaangażowania Parlamentu, jeśli rozważane jest wstrzymanie środków finansowych lub wprowadzenie istotnych zmian co do maksymalnej indykatywnej alokacji;

61.  domaga się silnego poczucia odpowiedzialności po stronie beneficjentów, począwszy od programowania, a skończywszy na monitorowaniu i kontroli; wzywa Komisję do zapewnienia krajowym organom kontroli ukierunkowanej pomocy w zakresie metodyki, planowania, rekrutacji, szkoleń i nadzoru;

62.  zaleca zapewnienie większego wsparcia krajowym organom odpowiedzialnym za koordynację darczyńców, które mają słabe zdolności, ale wykazują wolę polityczną do osiągnięcia celów; ubolewa nad brakiem przejrzystości w odniesieniu do zdolności absorpcji tych środków finansowych;

63.  nalega na przeznaczanie środków finansowych na sektory posiadające udokumentowane wyniki, aby uniknąć dalszych ustawicznych opóźnień, które wystąpiły w ramach zarządzania pośredniego z udziałem państwa będącego beneficjentem, głównie w Turcji;

64.  apeluje o większą przejrzystość IPA II w regionie, biorąc pod uwagę kluczowe znaczenie polityki rozszerzenia dla UE, na przykład poprzez odpowiednie ukierunkowane kampanie komunikacyjne i informacyjne prowadzone za pośrednictwem mediów krajowych, regionalnych i lokalnych lub innych, jeśli zostaną uznane za właściwe, z uwzględnieniem wymogów minimalnych i kwestii dotyczących monitorowania ich przestrzegania, które zostaną określone przez Komisję w ścisłej współpracy z beneficjentami; popiera ukierunkowane działania w zakresie zwalczania propagandy i komunikacji strategicznej, w szczególności w przypadkach, gdy wizerunek i interesy UE są czynnie atakowane i osłabiane;

65.  zaleca wykorzystanie funduszy IPA II do utworzenia kanałów komunikacji dla przedsiębiorstw, w szczególności MŚP, zarówno w państwach członkowskich, jak i krajach ubiegających się o członkostwo, w celu stworzenia silnych powiązań handlowych między poszczególnymi obszarami, które będą bardzo przydatne w przygotowaniach krajów otrzymujących wsparcie do wejścia na rynek wewnętrzny;

66.  przypomina o użyteczności nagrody finansowej za wyniki dla państw robiących postępy, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie IPA II;

67.  uważa, że elastyczność oraz wykorzystywanie finansowania do reagowania na konkretne sytuacje kryzysowe należy dostosowywać do kluczowych priorytetów instrumentu oraz podstawowych zasad strategii rozszerzenia i procesu akcesyjnego, które muszą pozostać głównymi elementami IPA II;

68.  apeluje o lepszą koordynację i dodatkowe synergie na etapach planowania i programowania IPA II z działaniami w ramach innych instrumentów, w szczególności EIDHR i IcSP, aby zapewnić spójność i zwiększyć komplementarność zarówno między własnymi celami i programami, jak i względem innych instrumentów finansowania zewnętrznego;

Europejski Instrument Sąsiedztwa (ENI)

69.  podkreśla zapotrzebowanie na ogólny dokument strategiczny dotyczący wdrażania ENI, dostosowujący pomoc do szerszych ram politycznych, oraz na lepszą koordynację z innymi instrumentami; podkreśla, że priorytety programowania ENI powinny również obejmować rozwój społeczno-gospodarczy, młodzież i zrównoważone zarządzanie zasobami energetycznymi;

70.  ubolewa, że wieloletnie programowanie dla większości beneficjentów zostało już ustanowione w 2017 r., przed sfinalizowaniem przeglądu śródokresowego pomocy dla tych państw; przypomina, że Parlament przedstawił zalecenia dotyczące programowania podczas dialogu strategicznego z Komisją w kwietniu 2017 r.;

71.  podkreśla widoczność polityczną i wpływ, jaki UE wywiera dzięki ENI jako odrębnemu instrumentowi finansowania w sąsiedztwie – zarówno wschodnim, jak i południowym;

72.  wzywa do utrzymania istniejącej równowagi finansowej w podziale środków finansowych między kraje południowego i wschodniego sąsiedztwa UE;

73.  podkreśla związek między stabilizacją, wspieraniem demokratyzacji, zapobieganiem konfliktom i rozwiązywaniem ich, poszanowaniem praw człowieka i praworządności, edukacją oraz rozwojem społeczno-gospodarczym; podkreśla znaczenie projektów wspierających młodych ludzi w kształceniu i zatrudnieniu;

74.  ponownie podkreśla znaczenie, jakie ma zdolność do szybszego reagowania na wyzwania;

75.  podkreśla, że inwestowanie w stabilizację i rozwój krajów sąsiedztwa podejmuje również takie problemy jak migracja, terroryzm, konflikty lokalne i niestabilność gospodarcza, co w perspektywie długoterminowej przyniesie korzyści całej UE;

76.  podkreśla, że szczególny charakter wyzwań w sąsiedztwie wymaga zintegrowanego i kompleksowego podejścia w oparciu o różne potrzeby i sytuacje beneficjantów, w tym poprzez synergię z innymi instrumentami finansowania zewnętrznego oraz między wszystkimi dziedzinami polityki Unii; podkreśla, że jednym z głównych zadań jest szybkie i skuteczne wdrożenie układów o stowarzyszeniu oraz pogłębionych i kompleksowych stref wolnego handlu wraz z wszystkimi powiązanymi reformami, które musi być wspierane odpowiednimi zasobami finansowymi ze strony UE;

77.  przypomina o znaczeniu głębszego wspólnego programowania z państwami członkowskimi, poza pozytywnymi postępami dokonanymi w obszarze wspólnych analiz, koordynacji i budowania konsensusu w odniesieniu do priorytetów darczyńców; wzywa do poprawy koordynacji między darczyńcami, w szczególności w odniesieniu do łączenia ze środkami z innych instrumentów UE, innymi darczyńcami i międzynarodowymi instytucjami finansowymi, aby wspierać transformację gospodarczą i stabilizację w krajach partnerskich;

78.  wyraża zaniepokojenie faktem, iż potencjał instrumentu w zakresie reagowania i finansowania został wykorzystany do granic możliwości; ubolewa, że wewnętrzna wiedza ekspercka w formie analizy ryzyka politycznego i geopolitycznego nie została uwzględniona w wystarczającym stopniu na etapie planowania;

79.  stwierdza, że w świetle obecnych wyzwań w obszarze sąsiedztwa konieczne może okazać się zwiększenie indykatywnych alokacji finansowych w drodze zmiany przepisów;

80.  przypomina, że należy zachować zgodność z celami środków zaprogramowanych w ramach ENI w przypadku, gdy środki te są przenoszone do innych form finansowania, takich jak fundusze powiernicze, oraz że kontrola i nadzór ze strony Parlamentu są potrzebne i nie powinny być nigdy pomijane;

81.  apeluje o większe zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego w identyfikowanie potrzeb;

82.  apeluje o pełne wykorzystanie warunkowości i mechanizmów motywacyjnych, które wspierają reformy polityczne i gospodarcze tam, gdzie jest to potrzebne, i które odnoszą się do reform i celów strategicznych; ubolewa, że ENI nie był w stanie dostatecznie zmotywować państw, które niechętnie angażowały się w reformy polityczne; apeluje o skuteczne monitorowanie ENI na poziomie instrumentu;

83.  wyraża zaniepokojenie z powodu niszczenia i konfiskaty pomocy finansowanej przez UE w krajach trzecich; apeluje o podejmowanie dalszych wysiłków w celu poprawy komunikacji strategicznej i widoczności UE w krajach sąsiedztwa;

Instrument na rzecz Przyczyniania się do Stabilności i Pokoju (IcSP)

84.  domaga się wzmocnionych wysiłków w celu wykorzystania wpływu IcSP w drodze regularnych dialogów strategicznych z parterami i z organizacjami międzynarodowymi; w tym kontekście zwraca się o zapewnienie współfinansowania przez innych znaczących darczyńców, w których interesie leżą rezultaty odpowiednich działań;

85.  domaga się ulepszonych ram strategicznych oraz synergii między IcSP a działaniami następczymi podejmowanymi w ramach innych instrumentów i przez inne podmioty;

86.  wzywa do wzmocnionej współpracy między innymi organizacjami międzynarodowymi, rządami i instytucjami UE przy zwalczaniu pojawiających się nowych zagrożeń, w tym zagrożeń związanych z konfliktami hybrydowymi oraz cyberbezpieczeństwem, w przypadku których można wykorzystywać wiedzę fachową Agencji Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA);

87.  zaleca bardziej strategiczne wykorzystywanie zdolności mediacyjnych IcSP nie tylko w odniesieniu do konfliktów wywierających lokalny wpływ, ale również w celu wspierania procesów i dialogów pokojowych w istniejących lub pojawiających się konfliktach o znaczeniu globalnym, a także apeluje o lepsze systemy wczesnego ostrzegania i narzędzia do analizy konfliktów, które umożliwiają lepsze zapobieganie konfliktom i budowanie pokoju;

88.  podkreśla, że instrument ten umożliwia obecnie Unii finansowanie szkoleń oraz dostawę nieśmiercionośnego sprzętu (takiego jak systemy informatyczne, szpitale itp.) siłom zbrojnym państw trzecich, aby mogły one zaspokoić pilne krótko- i średnioterminowe potrzeby w ramach osiągania celów zrównoważonego rozwoju;

Europejski Instrument na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka (EIDHR)

89.  przypomina o podstawowym znaczeniu wspierania i promowania demokracji i praw człowieka w państwach trzecich, w tym ochrony obrońców praw człowieka, bez względu na ingerencję organów państw trzecich;

90.  zwraca uwagę na skuteczność i znaczenie EIDHR w tym względzie, który działa w kontekście kurczącej się przestrzeni dla społeczeństwa obywatelskiego; potwierdza ciągłą potrzebę specjalnego finansowania dotyczącego praw człowieka i demokracji, które nie będzie ograniczane; ponadto apeluje o rozważenie zwiększenia finansowania na pilną pomoc dla obrońców praw człowieka oraz o skuteczną promocję dostępności takich środków;

91.  przypomina, że nie należy ograniczać zakresu EIDHR ani wykorzystywać go jako instrumentu służącego jedynie do wypełniania luk w innych instrumentach, ale że ukierunkowane promowanie demokracji i praw człowieka powinno samo w sobie stanowić jasny i strategiczny cel;

92.  wzywa Komisję do znalezienia rozwiązań problemów kurczącej się przestrzeni dla społeczeństwa obywatelskiego, nasilających się naruszeń praw człowieka i represji, na przykład przez zwiększenie środków finansowych dostępnych na globalne programy reagowania, takie jak unijny mechanizm ochrony obrońców praw człowieka ProtectDefenders.eu; apeluje do UE o dalsze finansowanie obrońców praw człowieka, zwłaszcza tych, którzy są zagrożeni, oraz społeczeństwa obywatelskiego, a także grup zmarginalizowanych, takich jak kobiety, ludy tubylcze, Romowie, osoby LGBTI, osoby niepełnosprawne, dzieci i osoby starsze;

93.  zaleca wzmocnienie planowania strategicznego w powiązaniu z wytycznymi politycznymi przekazanymi przez organy UE oraz przy zachowaniu spójności z innymi instrumentami, w szczególności w państwach doświadczających osłabienia praw człowieka i standardów demokratycznych, aby przeciwdziałać ogólnoświatowej tendencji do autorytaryzmu;

94.  podkreśla znaczenie koncentrowania się na kwestiach tematycznych o znaczeniu międzynarodowym, które mogą wspomagać, w perspektywie krótko-, średnio- lub długoterminowej, globalizację praw człowieka i zasad międzynarodowego prawa i wymiaru sprawiedliwości; apeluje o większe wsparcie w ramach EIDHR w odniesieniu do różnych pojawiających się kwestii tematycznych, w szczególności walki z korupcją, poszanowania przez przedsiębiorstwa praw człowieka, praw środowiskowych oraz praw migrantów;

95.  przyjmuje z zadowoleniem wspieranie międzynarodowych i regionalnych mechanizmów na rzecz praw człowieka i rozliczalności, takich jak Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka (OHCHR) i Międzynarodowy Trybunał Karny (MTK);

96.  zaleca podejmowanie ciągłych wysiłków w celu zniesienia kary śmierci na całym świecie;

97.  przypomina zobowiązania Komisji dotyczące dalszego wspierania społeczeństwa obywatelskiego i promowania środowiska bardziej sprzyjającego organizacjom społeczeństwa obywatelskiego w krajach partnerskich; podkreśla, że wymagane są pilne prace w celu dalszego zmniejszenia przeszkód biurokratycznych napotykanych przez lokalne organizacje społeczeństwa obywatelskiego; zachęca delegatury UE, aby aktywnie poszukiwały obrońców praw człowieka i organizacji społeczeństwa obywatelskiego zajmujących się wrażliwymi kwestiami wymagającymi finansowania, aby publikowały zaproszenia do składania wniosków w językach lokalnych oraz umożliwiały wnioskodawcom składanie wniosków w tych językach, co pozwoli na wzmocnienie zaangażowania podmiotów lokalnych i długotrwałe zakorzenienie projektów;

98.  apeluje o większe skoncentrowanie się na trwałości działań finansowanych z EIDHR, w szczególności w kontekście misji obserwacji wyborów, ponieważ istnieje znacząca przestrzeń dla zintensyfikowania transferu wiedzy do podmiotów lokalnych i ulepszenia działań prowadzonych w następstwie zaleceń; apeluje, aby planowanie misji obserwacji wyborów było lepiej skoordynowane z działaniami Parlamentu w zakresie obserwacji wyborów;

99.  wzywa Komisję do zapewniania specjalnego finansowania na projekty dotyczące coraz częstszego nadużywania technologii inwigilacyjnych i ataków internetowych przez represyjne rządy i podmioty niepaństwowe;

100.  wzywa do ustanowienia systemów monitorowania i oceny obejmujących wkład ze strony obrońców praw człowieka;

101.  zachęca do skoordynowania działań z IcSP, tak aby zapobiegać zbrodniom przeciwko ludności, zbrodniom wojennym i ludobójstwu;

Instrument Partnerstwa (PI)

102.  z zadowoleniem przyjmuje skoncentrowanie się na interesach strategicznych Unii;

103.  zaleca bardziej strategiczne i skonsolidowane korzystanie z ograniczonych środków finansowych dostępnych w ramach PI, z zapewnieniem integracyjnego wkładu oraz identyfikacji działań przez wszystkie służby Komisji i ESDZ, w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, a także podkreśla znaczenie dysponującego dużymi zasobami PI na rzecz aktywnej obrony wartości i interesów UE w kontekście osłabienia porozumienia transatlantyckiego oraz rosnącej liczby krajów o średnich dochodach, które szybko osiągają coraz większe znaczenie strategiczne, w tym w Azji i Ameryce Łacińskiej;

104.  zaleca przeprowadzenie przeglądu przydziałów geograficznych w następnym wieloletnim programie indykatywnym, aby dostosować się do zmian; w tym kontekście sugeruje szersze uwzględnienie współpracy z niestrategicznymi krajami trzecimi, takimi jak kraje o średnich dochodach, które obecnie nie są uwzględniane w wystarczającym stopniu;

105.  zaleca lepsze dostosowanie do celów wspólnego rozporządzenia wykonawczego i zagadnień przekrojowych;

106.  zaleca ukończenie tworzenia systemu monitorowania i oceny, w tym odpowiednich wskaźników jakościowych;

107.  uważa, że PI mógłby być istotnym narzędziem wspierającym wdrażanie umów o wolnym handlu, zwłaszcza dzięki wspieraniu pracy wewnętrznych grup doradczych; zwraca uwagę na potrzebę oceny wykorzystania i podziału środków, a także skuteczności PI oraz programów Business Avenue i EU Gateway, które powinny uzupełniać uprawnienia państw członkowskich w obszarze wspierania handlu zagranicznego;

108.  zauważa, że jednym z celów PI jest dyplomacja publiczna mająca na celu budowanie zaufania i zrozumienia w krajach spoza UE, jeśli chodzi o politykę Unii; podkreśla, że zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego ma zasadnicze znaczenie i z zadowoleniem przyjmuje fakt przydziału 3 mln EUR na wsparcie udziału organizacji społeczeństwa obywatelskiego w wewnętrznych grupach doradczych;

Wspólne rozporządzenie wykonawcze

109.  zaleca lepsze stosowanie zharmonizowanych zasad poprzez ewentualne wspólne zaproszenia do składania wniosków oraz udoskonaloną współpracę między służbami Komisji i ESDZ;

110.  apeluje o włączenie uwzględniania aspektu płci do przepisów wspólnego rozporządzenia wykonawczego;

111.  apeluje o intensyfikację wysiłków mających na celu zwiększenie widoczności finansowania polityki zewnętrznej UE w ramach kompleksowej i spójnej strategii komunikacyjnej obejmującej środki na rzecz zwalczania dezinformacji; wzywa do wprowadzenia mechanizmów warunkowości wobec partnerów wdrażających, jeśli środki służące zwiększeniu widoczności UE nie są przestrzegane;

112.  przypomina o kluczowym znaczeniu zasad rozwoju i skuteczności pomocy w działaniach zewnętrznych, jak podkreślono we wspólnym rozporządzeniu wykonawczym, oraz wzywa Komisję, by zachowywała te zasady we wszystkich środkach podejmowanych przez nią w następstwie sprawozdania z przeglądu śródokresowego;

113.  zauważa, że należy uwzględnić unijne MŚP, jeśli chodzi o dostęp do instrumentów finansowania zewnętrznego poprzez mniej złożone i bardziej sprzyjające uregulowania, co może ułatwić sprawniejsze wykorzystanie funduszy i jednocześnie pomóc MŚP w zdobywaniu międzynarodowego doświadczenia; wzywa Komisję do dokonania oceny istniejących instrumentów mających na celu promowanie umiędzynarodowienia MŚP pod kątem ich spójności z innymi unijnymi instrumentami wsparcia MŚP, takimi jak COSME, a także pod kątem ich pomocniczości, niepowielania się i komplementarności z programami państw członkowskich; wzywa Komisję do terminowego przedłożenia wniosków dotyczących przeglądu śródokresowego tych programów, aby zwiększyć ich wydajność i skuteczność; zwraca uwagę na potrzebę poprawy informacji i wiedzy wśród MŚP na temat dostępnych instrumentów, w szczególności na szczeblu krajowym;

Struktura na okres po roku 2020

114.  domaga się finansowania instrumentów na rzecz stosunków zewnętrznych odzwierciedlającego ambitne działania zewnętrzne oraz tego, by budżet UE jako partnera na arenie międzynarodowej został zwiększony, a jednocześnie nadal funkcjonował w oparciu o wartości, prawa podstawowe, prawa człowieka i zasady; powtarza, że działania zewnętrzne UE służą także wspólnym interesom obywateli Unii;

115.  podkreśla, że w przypadku wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej należy zwiększyć lub przynajmniej utrzymać na obecnym poziomie obecną część budżetu przeznaczoną na działania zewnętrzne, stosując taka samą zasadę do istniejących instrumentów, strategii politycznych i priorytetów;

116.  powtarza, że wymagana jest reforma obecnej struktury instrumentów w celu zapewnienia większej rozliczalności, przejrzystości i nadzoru publicznego, a także zwiększenia wydajności, spójności i zdolności reagowania oraz efektywności i elastyczności; uważa, że reforma mogłaby również zwiększyć opłacalność, ograniczyć powielanie działań i konflikty interesów między poszczególnymi podmiotami i służbami Komisji oraz przyczynić się do rozwiązania obecnych wyzwań związanych ze strategią, programowaniem i wdrażaniem;

117.  przypomina o istotnej roli Parlamentu jako współprawodawcy w odniesieniu do rozporządzenia ustanawiającego następne WRF; ponownie wyraża wolę współpracy z Komisją, ESDZ i Radą w celu zoptymalizowania struktury instrumentów finansowania zewnętrznego; podkreśla jednak, że celem restrukturyzacji instrumentów zawsze powinna być większa przejrzystość, rozliczalność, efektywność, spójność oraz elastyczność; podkreśla, że nie można osiągnąć tych celów bez struktury zarządzania, która umożliwia kontrolę polityczną, jest oparta na strategii, sprzyja włączeniu i jest rozliczalna; podkreśla, że Parlament nie zaakceptuje żadnej reformy instrumentów bez solidnej struktury zarządzania; apeluje do Komisji i ESDZ o zaproponowanie planu reformy instrumentów, obejmującego taką strukturę zarządzania; podkreśla rozbieżności między ustaleniami przeglądu śródokresowego a propozycjami Komisji dotyczącymi reformy obecnej struktury; ponadto podkreśla, że należy zapewnić zdecydowaną demokratyczną i przejrzystą kontrolę sprawowaną przez parlamenty krajowe i Parlament Europejski;

118.  apeluje o lepszą integrację funduszy powierniczych i instrumentów UE z budżetem, aby poprawić przejrzystość i demokratyczną kontrolę nad instrumentami finansowania zewnętrznego; przypomina, że w ramach ostatniego przeglądu rozporządzenia finansowego uzgodniono, iż przed ustanowieniem nowego funduszu powierniczego z myślą o działaniach tematycznych odbywać się będą konsultacje z Parlamentem i Radą; apeluje ponadto do Komisji o udostępnianie Parlamentowi szczegółowych informacji o wszelkich istotnych autonomicznych przesunięciach środków lub anulowaniu zobowiązań w dziale 4;

119.  podkreśla, że delegacje UE wraz z państwami członkowskimi również mogą pomóc MŚP w korzystaniu z tych instrumentów finansowych, aby zbudować średnioterminowe relacje między przedsiębiorstwami UE a gospodarkami krajów otrzymujących wsparcie;

120.  podkreśla, że żaden instrument nie może istnieć bez przewidzenia jasnych i specjalnych pul i przydziałów środków finansowych dla różnych celów i priorytetów działań zewnętrznych UE, w tym demokracji, praw człowieka, rządów prawa, wsparcia dla społeczeństwa obywatelskiego, rozwiązywania konfliktów, państw niestabilnych, polityki rozwojowej i eliminacji ubóstwa, rozwoju gospodarczego i społecznego oraz wsparcia dla państw na różnych etapach przystąpienia do UE i dla państw sąsiedztwa UE;

121.  docenia zaangażowanie UE w takie kwestie, jak prawa człowieka, demokracja i wspieranie społeczeństwa obywatelskiego, a także różne cele i konkretną wartość polityczną i strategiczną obecnych instrumentów; podkreśla, że reforma nie powinna podważać celów politycznych poszczególnych instrumentów; uznaje specyfikę ENI, IPA II i EIDHR pod względem celów i realizacji, dlatego uważa, że powinny one pozostać niezależne z uwagi na względy polityczne i strategiczne;

122.  przypomina, że od 2006 r. EIDHR jest konkretnym wyrazem zobowiązania UE do wspierania i promowania demokracji i praw człowieka w państwach trzecich oraz umożliwiał UE podejmowanie interwencji bez ingerencji rządów, z myślą o wspieraniu zarejestrowanych i niezarejestrowanych organizacji pozarządowych w obszarach, które nie zawsze są objęte działaniami państw członkowskich UE;

123.  podkreśla, że należy ustanowić wspólne cele, w tym konieczność wzmocnienia podejścia opartego na prawach i uwzględniania praw człowieka, tak aby nadać znaczenie art. 21 TUE, który zobowiązuje UE do umacniania demokracji, praw człowieka i praworządności jako niezbędnego celu stosunków zewnętrznych;

124.  apeluje do ESDZ i Komisji o zapewnianie krajom partnerskim jasnych informacji na temat wszelkich reform;

125.  domaga się ustanowienia solidnych, spójnych procedur oceny i monitorowania, które mogą zapewnić analizę oceny jakościowej i ilościowej oraz śledzić postępy w osiąganiu ustanowionych celów z wykorzystaniem środków finansowych UE za pomocą rozmaitych instrumentów;

126.  podkreśla konieczność zapewnienia przewidywalności finansowania długoterminowego, przy jednoczesnym wprowadzeniu określonych kwot do elastycznego wykorzystania; powtarza, że elastyczność wymaga możliwości przenoszenia środków między pulami środków finansowych; przypomina, że środki finansowe przeznaczone na cele działań zewnętrznych nie mogą być przekierowywane, aby służyły innym celom, w tym zarządzaniu migracjami i bezpieczeństwu wewnętrznemu; podkreśla, że należy wprowadzić możliwość przenoszenia nieprzydzielonych środków w łącznym budżecie instrumentu na rzecz działań zewnętrznych w ramach limitu wynoszącego 10 % pierwotnych środków danego instrumentu, na działania elastyczne lub pilne, jednocześnie utrzymując cele polityki tego instrumentu;

127.  podkreśla, że przydzielanie państwom środków pomocowych nie powinno zależeć od porozumień migracyjnych zawartych z UE oraz że nie należy przekierowywać finansowania z ubogich regionów i krajów do krajów pochodzenia migrantów lub krajów, przez które przemieszczają się oni do Europy, wyłącznie ze względu na fakt, że znajdują się one na szlaku migracyjnym;

128.  przypomina, że beneficjenci doświadczają obecnie trudności w zabezpieczaniu finansowania w ramach instrumentów; wzywa do uproszczenia procedur, zmniejszenia obciążeń administracyjnych, przyjęcia w miarę możliwości ujednoliconych procedur dla poszczególnych zaangażowanych służb Komisji i ESDZ, utworzenia punktu kompleksowej obsługi dla organizacji ubiegających się o finansowanie z UE oraz korzystania w miarę możliwości z rozwiązań cyfrowych w celu usprawnienia i ograniczenia obciążeń biurokratycznych, jednak nie kosztem nadzoru budżetowego, identyfikowalności i kontroli;

129.  podkreśla potrzebę współpracy między wszystkimi służbami Komisji i ESDZ w celu zapewnienia, by unijne finansowanie zewnętrzne opierało się na polityce, a nie na instrumentach, aby zapobiegać rozbieżnościom, niespójnościom, zbędnym kosztom, nakładaniu się zakresów i marnowaniu się wiedzy eksperckiej oraz aby osiągnąć cele wspólne dla całości działań zewnętrznych UE;

130.  podkreśla potrzebę zapewnienia bardziej strategicznych wytycznych politycznych oraz nadrzędnej strategii i dokumentów towarzyszących, opracowanych przy współudziale wszystkich odpowiednich służb Komisji i ESDZ i wspólnych dla nich, a także zarządzanych i monitorowanych w ramach struktury zarządzania, którą należy stworzyć, ustanawiając cele działań zewnętrznych UE na nadchodzący okres oraz określając sposób, w jaki instrument będzie wdrażany w celu ich osiągnięcia; apeluje o wykorzystywanie zarówno wewnętrznej, jak i zewnętrznej wiedzy fachowej przy wyznaczaniu takich celów; zaleca, aby całe programowanie uwzględniało analizę wrażliwości na konflikty, polityczną analizę gospodarki i ocenę ryzyka oraz środki łagodzące, które mogłyby zostać w sposób elastyczny przesunięte w przypadkach, w których występuje ryzyko;

131.  apeluje o zbadanie sposobów na poprawę koordynacji i spójności ze strategiami politycznymi dotyczącymi finansowania zewnętrznego przez państwa członkowskie UE, w tym przez wzmocnienie wspólnego programowania;

132.  apeluje o zwiększenie możliwości finansowania dla organizacji pozarządowych poprzez wyjaśnienie i zapewnienie większych możliwości w zakresie współfinansowania dzięki ustanowieniu wieloletnich partnerstw i zapewnieniu zrównoważonego charakteru działań;

133.  domaga się ulepszonych wymogów dotyczących szybszego podejmowania decyzji w celu zwiększenia zdolności UE w zakresie reagowania na szybko zmieniające się wydarzenia;

134.  podkreśla znaczenie zwiększenia widoczności i podnoszenia świadomości w odniesieniu do działań zewnętrznych UE – w tym przez wykorzystywanie grupy zadaniowej UE ds. komunikacji strategicznej – oraz wpływu UE na świecie; apeluje, aby było to postrzegane jako cel polityki; dlatego podkreśla pilną potrzebę komunikacji strategicznej poszczególnych krajów lub regionów w delegaturach UE oraz znacznie zwiększonej koordynacji i wymiany informacji między delegaturami UE i państwami członkowskimi;

135.  podkreśla, że delegatury UE odgrywają kluczową rolę w lokalnym programowaniu, nadzorze nad programowaniem, ostatecznej wypłacie środków finansowych oraz identyfikacji beneficjentów, w szczególności w przypadku obrońców praw człowieka i organizacji społeczeństwa obywatelskiego prowadzących działania we wrażliwych obszarach; przypomina, że delegatury UE nie mogą być wyłącznie odpowiedzialne za decyzje dotyczące finansowania ze względu na ich pracę i status w państwach trzecich;

136.  podkreśla, że programowanie instrumentów musi ściśle angażować społeczeństwo obywatelskie poszczególnych krajów i opierać się w większym stopniu na zdecentralizowanej współpracy przy jego inicjowaniu, rozwijaniu i wdrażaniu, aby ustanowić solidne i trwałe partnerstwa, zaspokoić konkretne potrzeby ludności i uwzględnić realia społeczne danej ludności;

137.  przypomina, że w niektórych przypadkach osiąganiu celów politycznych UE takich jak prawa człowieka, rządy prawa i rozwój lepiej służy udzielanie różnych mniejszych dotacji organizacjom oddolnym niż jednej dużej puli środków jednemu beneficjentowi;

138.  podkreśla znaczenie zasady „więcej za więcej” i warunkowości; uważa, że należy ustanowić mocniejsze mechanizmy warunkowości, w ramach których bezpośrednie wsparcie budżetowe dla organów państwowych lub rządowych i podmiotów niepaństwowych mogłoby być wstrzymywane lub w miarę możliwości przekierowywane na społeczeństwo obywatelskie w przypadkach, w których instytucje te nie stosowałyby się do celów wypłacanego finansowania bądź nie zgadzały z potrzebą ich przestrzegania lub naruszałyby zasady rządów prawa i prawa człowieka;

139.  domaga się przejrzystości, rozliczalności, kontroli, dodatkowości w rozwoju, poszanowania dla zasad skuteczności pomocy i rozwoju oraz silnych gwarancji dotyczących środowiska, praw człowieka i kwestii społecznych podczas wykorzystywania pomocy rozwojowej w celu stymulowania inwestycji sektora prywatnego;

140.  zwraca się do Komisji, by rozważyła przeznaczenie funduszy w ramach instrumentów finansowania zewnętrznego na rzecz współpracy z krajami trzecimi, w szczególności krajami rozwijającymi się, oraz wsparcia technicznego dla tych krajów, aby wspierać członkostwo w porozumieniu z Wassenaar, Grupie Australijskiej, Reżimie Kontrolnym Technologii Rakietowych i Grupie Dostawców Jądrowych oraz by zapobiegać łamaniu praw człowieka w kontekście trwającego przekształcenia rozporządzenia w sprawie produktów podwójnego zastosowania.

141.  podkreśla, że jakakolwiek przyszła struktura wymaga odpowiednich mechanizmów kontroli i równowagi, przejrzystości, uprawnień kontrolnych względem wdrażania, w tym wzmocnionego strategicznego wkładu politycznego i kontroli wdrażania ze strony Parlamentu, stosowania aktów delegowanych w celu rewizji priorytetów tematycznych, jeśli są zawarte w załącznikach do aktów ustawodawczych, a także przyjmowania dodatkowych istotnych elementów, takich jak dokumenty strategiczne i dotyczące wieloletniego programowania;

142.  jest przekonany, że instrumenty finansowania zewnętrznego na okres po roku 2020 muszą przestrzegać budżetowych zasad uczciwości i jednolitości;

143.  jest zdania, że procedury przeglądu śródokresowego i kontroli budżetowej powinny być dostatecznie rygorystyczne i przejrzyste, aby zapewnić maksymalną możliwą absorpcję środków i umożliwić wprowadzanie modyfikacji w celu zwiększenia – w razie potrzeby – zdolności absorpcyjnych;

o
o   o

144.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz Radzie.

(1) Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 27.
(2) Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 11.
(3) Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 1.
(4) Dz.U. L 335 z 15.12.2017, s. 6.
(5) Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 77.
(6) Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 85.
(7) Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 44.
(8) Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 95.
(9) Dz.U. L 201 z 3.8.2010, s. 30.
(10) Dz.U. L 249 z 27.9.2017, s. 1.
(11) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(12) Zobacz sprawozdanie A8-0211/2017.
(13) Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.
(14) Dz.U. C 407 z 8.12.2015, s. 8.
(15) Dz.U. C 60 z 16.2.2016, s. 3.
(16) Dz.U. C 122 z 19.4.2017, s. 4.
(17) Opublikowane na stronie internetowej Komisji: https://ec.europa.eu/europeaid/public-consultation-external-financing-instruments-european-union_en
(18) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0493.
(19) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0026.
(20) Dz.U. C 58 z 15.2.2018, s. 109.
(21) Dz.U. C 408 z 30.11.2017, s. 21.
(22) Dz.U. C 265 z 11.8.2017, s. 110.
(23) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0440.
(24) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0306.
(25) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0036.
(26) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0037.
(27) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0094.
(28) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0262.
(29) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0263.
(30) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0261.
(31) Dz.U. C 208 z 10.6.2016, s. 25.
(32) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0408.
(33) https://eeas.europa.eu/archives/docs/top_stories/pdf/eugs_review_web.pdf


Sprawozdania roczne za lata 2015 i 2016 w sprawie pomocniczości i proporcjonalności
PDF 416kWORD 58k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie sprawozdań rocznych za lata 2015–2016 w sprawie pomocniczości i proporcjonalności (2017/2010(INI))
P8_TA(2018)0120A8-0141/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Protokół (nr 1) w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Protokół (nr 2) w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności,

–  uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa, i jego najnowszą wersję, porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa(1),

–  uwzględniając praktyczne zasady uzgodnione w dniu 22 lipca 2011 r. pomiędzy właściwymi służbami Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące stosowania art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w przypadku porozumień w pierwszym czytaniu,

–  uwzględniając rezolucję z dnia 17 maja 2017 r. dotyczącą rocznego sprawozdania za rok 2014 w sprawie pomocniczości i proporcjonalności(2) oraz rezolucję z dnia 12 kwietnia 2016 r. dotyczącą sprawozdań rocznych za lata 2012–2013 w sprawie pomocniczości i proporcjonalności(3),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji za rok 2015 w sprawie pomocniczości i proporcjonalności (COM(2016)0469) oraz sprawozdanie roczne Komisji za rok 2016 w sprawie pomocniczości i proporcjonalności (COM(2017)0600),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji za rok 2015 na temat stosunków między Komisją Europejską a parlamentami narodowymi (COM(2016)0471) oraz sprawozdanie roczne Komisji za rok 2016 temat stosunków między Komisją Europejską a parlamentami narodowymi (COM(2017)0601),

–  uwzględniając wszystkie wcześniejsze komunikaty Komisji na temat potrzeby lepszego stanowienia prawa w celu uzyskania lepszych wyników na rzecz obywateli UE,

–  uwzględniając decyzję przewodniczącego Komisji Europejskiej z dnia 14 listopada 2017 r. o ustanowieniu grupy zadaniowej ds. zasad pomocniczości, proporcjonalności i „robić mniej, ale efektywniej” (C(2017)7810),

–  uwzględniając półroczne sprawozdania Konferencji Komisji do Spraw Unijnych Parlamentów Unii Europejskiej (COSAC) w sprawie zmiany stosowanych w Unii Europejskiej procedur i praktyk dotyczących kontroli parlamentarnej z dni 19 czerwca 2014 r., 14 listopada 2014 r., 6 maja 2015 r., 4 listopada 2015 r., 18 maja 2016 r., 18 października 2016 r. i 3 maja 2017 r.,

–  uwzględniając porozumienie o współpracy między Parlamentem Europejskim a Komitetem Regionów podpisane w dniu 5 lutego 2014 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komitetu Regionów w sprawie pomocniczości za rok 2015,

–  uwzględniając art. 52 i 132 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinię Komisji Spraw Konstytucyjnych (A8-0141/2018),

A.  mając na uwadze, że lata 2015 i 2016 były dwoma pierwszymi pełnymi latami urzędowania Komisji pod przewodnictwem Jeana-Claude’a Junckera, który objął stanowisko w listopadzie 2014 r.; mając na uwadze, że przewodniczący Juncker zobowiązał się, że umieści pomocniczość w centrum europejskiego procesu demokratycznego i zapewni pełną zgodność z zasadami pomocniczości i proporcjonalności w trakcie całego procesu ustawodawczego;

B.  mając na uwadze, że nowe Porozumienie międzyinstytucjonalne z 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa uwzględnia zobowiązanie trzech instytucji do przestrzegania i wdrażania zasad pomocniczości i proporcjonalności;

C.  mając na uwadze, że w 2015 r. Komisja otrzymała osiem uzasadnionych opinii w sprawie trzech wniosków Komisji; mając na uwadze, że łączna liczba opinii otrzymanych tamtego roku przez Komisję wynosiła 350;

D.  mając na uwadze, że w 2016 r. Komisja otrzymała 65 uzasadnionych opinii w sprawie 26 wniosków Komisji; mając na uwadze, że liczba ta oznacza wzrost o 713 % w stosunku do ośmiu uzasadnionych opinii otrzymanych w 2015 r. i stanowi trzecią najwyższą odnotowaną liczbę opinii otrzymanych w roku kalendarzowym od czasu wprowadzenia mechanizmu kontroli zasady pomocniczości w Traktacie z Lizbony w 2009 r. (po 84 opiniach otrzymanych w 2012 r. i 70 opiniach otrzymanych w 2013 r.); mając na uwadze, że łączna liczba opinii otrzymanych tamtego roku przez Komisję znacząco wzrosła do łącznie 620;

E.  mając na uwadze, że w dniu 19 maja 2015 r. Komisja przyjęła zestaw środków związanych z tworzeniem lepszych uregulowań prawnych wraz z nowymi zintegrowanymi wytycznymi dotyczącymi lepszego stanowienia prawa, w tym zmienionymi wytycznymi odnośnie do oceny przestrzegania zasady pomocniczości i proporcjonalności w ramach oceny skutków nowych inicjatyw;

F.  mając na uwadze, że w 2015 r. Komisja uruchomiła stronę internetową „Zmniejsz obciążenie – wyraź swoją opinię”(4) oraz platformę REFIT (na rzecz sprawności i wydajności regulacyjnej), zapewniając zainteresowanym stronom dodatkowe możliwości informowania Komisji o wszelkich niedociągnięciach w ramach istniejących środków regulacyjnych, w tym w odniesieniu do kwestii związanych z pomocniczością lub proporcjonalnością;

G.  mając na uwadze, że w 2015 r. Biuro Analiz Parlamentu Europejskiego przygotowało 13 wstępnych ocen, jedną ocenę skutków merytorycznych poprawek Parlamentu oraz sześć ocen skutków ex post; mając na uwadze, że przygotowało ono również cztery sprawozdania dotyczące kosztów braku działań na szczeblu europejskim oraz dwie oceny europejskiej wartości dodanej; mając na uwadze, że w 2016 r. Biuro Analiz Parlamentu Europejskiego przygotowało 36 wstępnych ocen, jedną ocenę skutków merytorycznych poprawek Parlamentu oraz 14 europejskich ocen skutków ex post; mając na uwadze, że przygotowało ono również siedem sprawozdań dotyczących kosztów braku działań na szczeblu europejskim oraz pięć ocen europejskiej wartości dodanej;

H.  mając na uwadze, że uprawnienia delegowane w aktach ustawodawczych Unii przyznaje się wówczas, gdy potrzebna jest elastyczność i skuteczność, przy czym nie można ich zapewnić za pomocą zwykłej procedury ustawodawczej; mając na uwadze, że przyjmowanie zasad mających istotne znaczenie dla podejmowanej kwestii jest zastrzeżone dla prawodawców;

I.  mając na uwadze, że pomocniczość i proporcjonalność mają kluczowe znaczenie w odniesieniu do ocen skutków i retrospektywnej oceny, rozstrzygających, czy działania na szczeblu UE są konieczne, czy cele tych działań można skuteczniej osiągnąć przy wykorzystaniu innych środków oraz czy rzeczywiście przynoszą one oczekiwane rezultaty pod względem skuteczności, wydajności, spójności, adekwatności i unijnej wartości dodanej;

J.  mając na uwadze, że w 2014 r. trzy izby parlamentów narodowych (duński Folketing, niderlandzka Tweede Kamer i brytyjska Izba Lordów) przedłożyły sprawozdania zawierające szczegółowe propozycje dotyczące sposobu wzmocnienia roli parlamentów narodowych w procesie decyzyjnym;

1.  przypomina o znaczeniu przygotowywanych przez Komisję sprawozdań rocznych w sprawie pomocniczości i proporcjonalności; zauważa, że sprawozdania roczne Komisji za lata 2015 i 2016 są bardziej szczegółowe i wyczerpujące niż sprawozdania dotyczące lat poprzednich;

2.  podkreśla, że ważne jest, aby UE działała tylko wtedy, gdy może wnieść wartość dodaną na rzecz ograniczenia „deficytu demokracji”;

3.  podkreśla, że pomocniczość i proporcjonalność są podstawowymi zasadami, które instytucje UE powinny brać pod uwagę podczas wykonywania uprawnień UE w celu zapewnienia wnoszenia przez działania UE wartości dodanej; przypomina, iż celem tych zasad jest usprawnianie funkcjonowania Unii poprzez zagwarantowanie, że działania na szczeblu unijnym są konieczne, ich cele nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie działające indywidualnie, ich natura i istota nie wykraczają poza to, co jest niezbędne, aby osiągnąć cele Traktatów, i że są one podejmowane zawsze na najbardziej odpowiednim szczeblu sprawowania rządów; zwraca uwagę na fakt, że zasady te można niewłaściwie wykorzystywać, tak aby służyły one celom antyunijnym, i podkreśla, że instytucje UE powinny zachować czujność, aby unikać tego zagrożenia i mu przeciwdziałać;

4.  przypomina, że zasada pomocniczości jest podstawową zasadą federacji, a jednocześnie jest niedookreślonym pojęciem prawnym, które w związku z tym powinno podlegać interpretacji politycznej;

5.  rozumie, że zasady pomocniczości nie można wykorzystywać do dokonywania restrykcyjnej interpretacji uprawnień przyznanych Unii na mocy traktatów;

6.  uważa, że rozważania na temat zasady pomocniczości i jej kontroli należy prowadzić w kontekście coraz częstszych postulatów obywateli, by Unia stawiała czoła światowym wyzwaniom, takim jak międzykontynentalne przepływy finansowe, bezpieczeństwo, migracja i zmiana klimatu;

7.  z zadowoleniem przyjmuje odniesienie do zasady pomocniczości w deklaracji rzymskiej z dnia 25 marca 2017 r.; jest zdania, że zasada ta powinna być ważnym elementem refleksji nad przyszłością UE;

8.  przyjmuje z zadowoleniem inicjatywę – ogłoszoną przez przewodniczącego Komisji Jeana-Claude’a Junckera w orędziu o stanie Unii w 2017 r. – dotyczącą utworzenia grupy zadaniowej ds. zasad pomocniczości, proporcjonalności i „robić mniej, ale efektywniej”, na czele której ma stanąć wiceprzewodniczący Komisji Frans Timmermans; przypomina, że Parlament uznał, iż uczestnictwo w grupie zadaniowej utworzonej przez Komisję deprecjonowałoby instytucjonalną rolę Parlamentu oraz jego status jedynej wybieranej bezpośrednio instytucji Unii Europejskiej, która reprezentuje obywateli na szczeblu Unii i pełni kontrolę polityczną nad Komisją, i że w związku z tym postanowił odrzucić zaproszenie do udziału w pracach tej grupy zadaniowej;

9.  zwraca uwagę na metodykę zastosowaną przez Komisję w sprawozdaniach rocznych za lata 2015 i 2016, w których uzasadnione opinie przedstawione przez parlamenty narodowe w ramach pakietu wniosków klasyfikuje się jako jedną uzasadnioną opinię, nie zaś jako uzasadnione opinie w sprawie poszczególnych wniosków oddzielnie;

10.  zdaje sobie sprawę, że liczba uzasadnionych opinii przedłożonych przez parlamenty narodowe w 2016 r. (65) to trzecia pod względem wielkości liczba takich opinii złożonych w roku kalendarzowym od czasu wprowadzenia mechanizmu kontroli zasady pomocniczości w traktacie lizbońskim; odnotowuje gwałtowny wzrost tej liczby (+713 %) w porównaniu z rokiem 2015, kiedy to wpłynęło osiem uzasadnionych opinii; zauważa ponadto duży wzrost liczby opinii, jakie Komisja otrzymała w ramach dialogu politycznego (z 350 do 620); podkreśla, że wzrost ten nastąpił w okresie, w którym prowadzono mniej działań legislacyjnych, co pokazuje również, że udział parlamentów narodowych ewoluował w porównaniu z poprzednimi latami; z zadowoleniem przyjmuje wyraźne zainteresowanie parlamentów narodowych procesem decyzyjnym UE;

11.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że więcej parlamentów narodowych wydało uzasadnione opinie (26 z 41 w 2016 r., a tylko osiem w 2015 r.); zauważa wyraźną różnicę między izbami, które są aktywne w ramach dialogu politycznego i uzasadnionych opinii; podkreśla, że parlamenty narodowe są wciąż bardziej zainteresowane wywieraniem wpływu na treść prawodawstwa unijnego, niż identyfikowaniem przypadków problematycznych pod względem pomocniczości; zauważa, że uprawnienia parlamentów narodowych do monitorowania przestrzegania zasad pomocniczości i proporcjonalności obejmują również prawo do zwrócenia się do unijnego prawodawcy o podjęcie działań na poziomie europejskim, jeżeli zajdzie taka potrzeba;

12.  wyraża uznanie dla pracy wykonanej przez Radę ds. Ocen Skutków (IAB) oraz przez będącą jej następczynią od lipca 2015 r. Radę ds. Kontroli Regulacyjnej (RSB); zauważa, że Rada ds. Ocen Skutków i Rada ds. Kontroli Regulacyjnej uznały, że w 2015 r. około 23 % ocen skutków, które poddały przeglądowi, wymagało udoskonalenia w zakresie zasady pomocniczości albo proporcjonalności lub też obu tych zasad; zauważa, że w 2016 r. odsetek ocen skutków uznanych przez Radę ds. Kontroli Regulacyjnej za niezadowalające wyniósł 15 %; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że odsetek ten zmalał w porównaniu z latami wcześniejszymi; podkreśla, że Komisja dokonała przeglądu wszystkich odnośnych ocen skutków, uwzględniając analizy sporządzone przez Radę ds. Kontroli Regulacyjnej;

13.  zauważa, że wdrożenie programu lepszego stanowienia prawa skłoniło Komisję do opracowania solidniejszych instrumentów i procedur wewnętrznych mających na celu zapobieganie naruszeniom zasady pomocniczości; podkreśla, że oceny skutków są kluczowym instrumentem pozwalającym zapewnić poszanowanie zasad pomocniczości i proporcjonalności oraz wspierać ponoszenie odpowiedzialności; podkreśla w szczególności rolę Rady ds. Kontroli Regulacyjnej i z zadowoleniem przyjmuje fakt, że zasady pomocniczości i proporcjonalności wchodzą obecnie w zakres kontroli jakości, którą ta rada przeprowadza; podkreśla jednak, że Rada ds. Kontroli Regulacyjnej może działać jeszcze bardziej niezależnie;

14.  z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie przez Komisję w maju 2015 r. nowego zestawu środków związanego z tworzeniem lepszych uregulowań prawnych, mającego zapewnić, aby unijne ustawodawstwo skuteczniej służyło interesowi publicznemu, oraz zagwarantować, że zasady pomocniczości i proporcjonalności będą przestrzegane w sposób bardziej kompleksowy, co z kolei przyczyni się do większej przejrzystości procesu decyzyjnego UE; uważa, że nowe ramy lepszego stanowienia prawa powinny być dla Unii Europejskiej narzędziem służącym do działania w pełnej zgodności z zasadami pomocniczości i proporcjonalności; niezależnie od powyższego podkreśla, że o ile należy zapewnić badania służące do oceny zgodności z tymi zasadami, aby Unia Europejska podejmowała działania tylko w dziedzinach, w których wnosi wartość dodaną, nie powinno to powodować niepotrzebnych opóźnień w przyjmowaniu stosownego prawodawstwa;

15.  z zadowoleniem przyjmuje fakt opublikowania przez Komisję w dniu 24 października 2017 r. komunikatu zatytułowanego „Dokończenie realizacji Programu lepszego stanowienia prawa: lepsze rozwiązania na rzecz lepszych rezultatów”, w którym Komisja przedstawia podjęte starania na rzecz zwiększenia przejrzystości, legitymacji i rozliczalności swych prac nad zapewnieniem lepszego stanowienia prawa, w szczególności w odniesieniu do procesu konsultacji i możliwości wyrażania opinii przez zainteresowane strony w odniesieniu do wniosków Komisji;

16.  z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie przez Komisję w 2015 r. nowych mechanizmów konsultacji i informacji zwrotnej w odniesieniu do nowych inicjatyw politycznych;

17.  podkreśla potrzebę odpowiedniego wyjaśnienia potrzeby inicjatyw ustawodawczych i ich wpływu na wszystkie istotne sektory (gospodarka, środowisko i sektor społeczny) w celu zapewnienia poszanowania zasad pomocniczości i proporcjonalności;

18.  popiera zobowiązanie Komisji, aby przed rozważeniem ewentualnych zmian ustawodawczych w pierwszej kolejności dokonywać ich oceny; uważa w związku z tym, że Unia Europejska i organy państw członkowskich powinny ściśle ze sobą współpracować w celu zapewnienia lepszego monitorowania, mierzenia i oceniania faktycznego wpływu unijnych regulacji na obywateli, gospodarkę, strukturę społeczną i środowisko;

19.  z zadowoleniem przyjmuje podpisanie w 2016 r. przez Parlament Europejski, Radę i Komisję nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa; przypomina, że Komisja jest zobowiązana do wyjaśnienia w uzasadnieniach, na jakich podstawach zasadzają się przedstawiane przez nią wnioski w kontekście zasad pomocniczości i proporcjonalności; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że za pośrednictwem porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa Komisja zobowiązała się do udostępniania parlamentom narodowym ocen skutków swoich wniosków ustawodawczych i nieustawodawczych; przypomina, że w porozumieniu tym podkreślono również potrzebę większej przejrzystości procedury ustawodawczej oraz że informacje przekazywane parlamentom narodowym muszą umożliwiać im pełne wykonywanie ich uprawnień wynikających z traktatów;

20.  zachęca parlamenty narodowe do wyraźnego wskazywania, od samego początku, że przedstawiona przez nie opinia jest uzasadnioną opinią złożoną zgodnie z protokołem nr 2 do Traktatów oraz do wskazywania wniosku ustawodawczego, którego ta opinia dotyczy, a ponadto do wyraźnego podania powodów, dla których uznają one, że wniosek narusza zasadę pomocniczości, do zamieszczania krótkiego streszczenia argumentacji oraz do przestrzegania terminu ośmiu tygodni od daty otrzymania odnośnego projektu aktu ustawodawczego; zauważa, że ułatwi to terminowe i należyte rozpatrywanie uzasadnionych opinii przez wszystkie zainteresowane instytucje;

21.  jest zdania, że od czasu przyjęcia Traktatu z Lizbony zaangażowanie parlamentów narodowych w procedury ustawodawcze UE znacznie wzrosło dzięki kontaktom z innymi parlamentami narodowymi; zachęca parlamenty narodowe, by kontynuowały i nadal pogłębiały kontakty międzyparlamentarne, również w wymiarze dwustronnym, aby w ten sposób zacieśnić współpracę między państwami członkowskimi, oraz by podejmowały te działania z myślą o wizji demokratycznej Europy w obszarach, w których Unia może wnieść wartość dodaną i w duchu solidarności, w oparciu o praworządność i prawa podstawowe; podkreśla, że te kontakty mogą ułatwić wymianę najlepszych praktyk dotyczących stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności;

22.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Parlament coraz częściej i regularniej odgrywa rolę rozmówcy w stosunkach parlamentami narodowymi i pośrednika między nimi w sprawach dotyczących mechanizmów pomocniczości i proporcjonalności; uważa, że intensyfikacja dialogu politycznego z parlamentami narodowymi mogłaby posłużyć do uzasadnienia kontroli zgodności z zasadami pomocniczości i proporcjonalności dzięki większemu skupieniu się na kwestiach merytorycznych wniosków ustawodawczych;

23.  zwraca uwagę na fakt, że w 2016 r. 14 izb 11 parlamentów narodowych przesłało uzasadnione opinie w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy zmieniającej dyrektywę 96/71/WE z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (COM(2016)0128), a tym samym osiągnięto próg jednej trzeciej głosów, który na mocy art. 7 ust. 2 protokołu nr 2 do Traktatów wymagany jest do uruchomienia tzw. procedury „żółtej kartki”; przypomina, że argumenty wysuwane przez parlamenty narodowe były w Parlamencie szeroko omawiane z Komisją; odnotowuje, że Komisja podjęła dialog z parlamentami narodowymi w ramach Konferencji Komisji do Spraw Unijnych Parlamentów Unii Europejskiej (COSAC); zauważa, że Komisja wydała komunikat, w którym obszernie wyjaśniła powody przemawiające za podtrzymaniem wniosku(5); uważa, że pomimo wątpliwości zgłoszonych przez kilka parlamentów państw członkowskich Komisja w pełni wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia swojej decyzji;

24.  odnotowuje, że w odniesieniu do wyżej wspomnianego wniosku Komisji siedem izb parlamentów narodowych w ramach dialogu politycznego przesłało swoje opinie, w których zasadniczo uznawały one wniosek za zgodny z zasadą pomocniczości; zauważa, że działająca przy Komitecie Regionów grupa ekspertów ds. pomocniczości uznała, że cel wniosku może zostać lepiej osiągnięty na szczeblu UE;

25.  przypomina, że procedura „żółtej kartki” została w przeszłości uruchomiona dwukrotnie (raz w 2012 r. i raz w 2013 r.), co – jeśli uwzględni się ponadto tę nową procedurę „żółtej kartki” – potwierdza, że ten system funkcjonuje oraz że parlamenty narodowe mogą z łatwością i terminowo uczestniczyć w debacie dotyczącej pomocniczości, kiedy tylko mają taką wolę; uważa w każdym razie, że wyższy poziom wiedzy na temat roli parlamentów narodowych i lepsza współpraca między nimi mogłyby usprawnić monitorowanie ex ante stosowania zasady pomocniczości;

26.  przypomina, że zgodnie z art. 7 protokołu nr 2 do Traktatów instytucje unijne powinny uwzględniać uzasadnione opinie wydane przez parlamenty narodowe lub izbę parlamentu narodowego; zwraca uwagę, że kilka parlamentów narodowych wyraziło w przeszłości rozczarowanie z powodu odpowiedzi udzielonych przez Komisję w przypadkach zastosowania procedury „żółtej kartki”; zauważa jednak, że Komisja wdrożyła procedury mające zapewnić terminowe udzielanie parlamentom narodowym odpowiedzi merytorycznych i politycznych; wzywa Komisję do systematycznego przekazywania swoich odpowiedzi na uzasadnione opinie Parlamentowi Europejskiemu;

27.  przyjmuje do wiadomości zmiany w mechanizmie kontroli zasady pomocniczości zaproponowane przez kilka parlamentów narodowych; z zadowoleniem przyjmuje konkluzję, do której doszła Konferencja Komisji do Spraw Unijnych Parlamentów Unii Europejskiej, że wszelkie usprawnienia mechanizmu kontroli zasady pomocniczości nie powinny wiązać się z koniecznością zmiany Traktatów; zauważa, że wydłużenie terminu ośmiu tygodniu, w którym parlamenty narodowe mogą sporządzić uzasadnioną opinię, wymagałoby zmiany Traktatów lub załączonych do nich protokołów; przypomina kontekst pisma z dnia 1 grudnia 2009 r. w sprawie praktycznych rozwiązań dotyczących stosowania mechanizmu kontroli zasady pomocniczości wystosowanego przez przewodniczącego i wiceprzewodniczącego Komisji do przewodniczących parlamentów narodowych, w którym Komisja wskazała, że w celu uwzględnienia okresu przerwy wakacyjnej parlamentów narodowych miesiąc sierpień nie będzie brany pod uwagę podczas ustalania terminów, o których mowa w protokole nr 2; przypomina o propozycji przedstawionej przez kilka parlamentów narodowych, zgodnie z którą Komisja powinna również rozważyć możliwość, aby przy obliczaniu ośmiotygodniowego terminu nie była uwzględniana również grudniowa przerwa w pracach parlamentów narodowych;

28.  podkreśla, że przyjmowanie aktów prawnych wymaga zgody znacznej większości w Radzie, skupiającej ministrów krajowych ze wszystkich państw członkowskich, którzy powinni ponosić odpowiedzialność polityczną przed swoimi parlamentami narodowymi;

29.  zauważa, że istnieje już wiele narzędzi umożliwiających parlamentom narodowym i obywatelom udział w każdym etapie procedury ustawodawczej, co zapewnia monitorowanie przestrzegania zasad pomocniczości i proporcjonalności; zachęca zatem, aby w pełni korzystać z tych istniejących już narzędzi, unikając – w miarę możliwości – tworzenia jeszcze bardziej złożonych struktur administracyjnych i przewlekłych procedur w czasach, gdy UE usilnie stara się o to, by obywatele Unię lepiej rozumieli, zawsze mając na celu poszanowanie i ochronę ich praw i interesów; wzywa państwa członkowskie do organizowania kampanii informacyjnych i stosownych seminariów w celu dokładnego informowania obywateli o przewidzianych dla nich możliwościach uczestniczenia w każdym etapie procesu ustawodawczego;

30.  podkreśla, że prawodawstwo powinno być kompleksowe i jasne, aby umożliwiać stronom, których dotyczy, zrozumienie ich praw i obowiązków, w tym wymogów dotyczących sprawozdawczości, monitorowania i oceny, a jednocześnie powinno zapobiegać nieproporcjonalnym kosztom, jak również powinno być łatwe do wdrożenia;

31.  podkreśla znaczenie promowania dostępu do ocen skutków i planów działania przygotowanych przez Komisję, brania udziału w konsultacjach publicznych lub konsultacjach z zainteresowanymi stronami organizowanych przez Komisję lub Parlament Europejski oraz zgłaszania sugestii za pośrednictwem platformy REFIT „Zmniejsz formalności: propozycje”; zauważa w tym kontekście sprawne funkcjonowanie strony internetowej oraz programu sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT), które zostały wprowadzone w 2016 r.;

32.  przypomina o konieczności wzmocnienia istniejących form współpracy i wypracowania możliwości udoskonalenia platformy IPEX, aby podnieść poziom wiedzy parlamentów krajowych na temat ich roli w kontroli pomocniczości i proporcjonalności, pomóc im w efektywniejszym wykorzystywaniu informacji otrzymywanych w systemie wczesnego ostrzegania oraz usprawnić ich współpracę i koordynację; zachęca parlamenty narodowe do sporządzania opinii dotyczących wniosków Komisji, z którymi można zapoznawać się w dowolnym momencie w wewnętrznej bazie danych CONNECT; przypomina, że wszystkie informacje dostępne są na platformie REGPEX;

33.  zachęca parlamenty narodowe i regionalne do dalszego rozwijania stosunków z Komitetem Regionów, przy którym działa grupa 12 ekspertów, którzy analizują wnioski ustawodawcze pod kątem ich zgodności z zasadami pomocniczości i proporcjonalności;

34.  z zadowoleniem przyjmuje zainteresowanie, z jakim niektóre parlamenty narodowe odniosły się do możliwości odgrywania bardziej pozytywnej i proaktywnej roli w kwestiach europejskich dzięki stosowaniu procedury „zielonej kartki”; zauważa, że parlamenty narodowe mają różne poglądy na temat sposobów przeprowadzania tej procedury; uważa, że nieformalny mechanizm oparty na współpracy międzyparlamentarnej może przyczynić się do usprawnienia dialogu politycznego z parlamentami narodowymi;

35.  zauważa w związku z powyższym, że w 2015 r. 20 izb parlamentarnych wspólnie podpisało lub poparło pierwszą inicjatywę „zielonej kartki” dotyczącą marnotrawienia żywności oraz że w lipcu 2016 r. dziewięć izb parlamentarnych wspólnie podpisało drugą „zieloną kartkę”, wzywając Komisję do przedłożenia wniosku ustawodawczego wdrażającego zasady społecznej odpowiedzialności biznesu na szczeblu europejskim; zauważa, że niektóre z propozycji przedstawionych w ramach pierwszej inicjatywy „zielonej kartki” uwzględniono w zmienionym pakiecie dotyczącym gospodarki o obiegu zamkniętym przyjętym przez Komisję w grudniu 2015 r.; zauważa w związku z tym, że parlamenty narodowe już odgrywają w istniejących ramach instytucjonalnych konstruktywną rolę oraz że na chwilę obecną nie ma potrzeby tworzenia nowych struktur instytucjonalnych i administracyjnych, które niepotrzebnie skomplikowałyby cały proces;

36.  zauważa, że w 2016 r. niektóre parlamenty regionalne bezpośrednio informowały Komisję o ich opiniach na temat określonych wniosków Komisji; zauważa, że w stosownych przypadkach Komisja uwzględniała te uwagi; przypomina, że zgodnie z art. 6 protokołu (nr 2) do parlamentu narodowego lub izby parlamentu narodowego należy konsultowanie się, w stosownym przypadku, z parlamentami regionalnymi mającymi kompetencje prawodawcze;

37.  odnotowuje orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczące pomocniczości i proporcjonalności wydane w latach 2015 i 2016; podkreśla, że Trybunał orzekł, iż przestrzeganie przez prawodawcę Unii obowiązku uzasadniania w odniesieniu do zasady pomocniczości należy oceniać nie tylko na podstawie brzmienia zakwestionowanego aktu, ale także na podstawie kontekstu i okoliczności konkretnego przypadku, oraz że przedstawiane informacje powinny być wystarczające i zrozumiałe dla parlamentów narodowych, obywateli i sądów; podkreśla ponadto, że w odniesieniu do zasady proporcjonalności Trybunał potwierdził, że prawodawcy Unii należy przyznać szeroki zakres swobody uznania w dziedzinach wymagających od niego dokonywania rozstrzygnięć o charakterze politycznym, gospodarczym i społecznym oraz w których jest on wezwany do dokonywania złożonych ocen;

38.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0210.
(3) Dz.U. C 58 z 15.2.2018, s. 33.
(4) http://ec.europa.eu/smart-regulation/refit/simplification/consultation/contributions_pl.htm
(5) Komunikat Komisji z dnia 20 lipca 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy zmieniającej dyrektywę o delegowaniu pracowników, w odniesieniu do zasady pomocniczości, zgodnie z protokołem nr 2 (COM(2016)0505).


Absolutorium za rok 2016: Budżet ogólny UE – Komisja i agencje wykonawcze
PDF 409kWORD 129k
Decyzja
Decyzja
Decyzja
Decyzja
Decyzja
Decyzja
Decyzja
Decyzja
Rezolucja
1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja (2017/2136(DEC))
P8_TA(2018)0121A8-0137/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016(1),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2016 (COM(2017)0365 – C8-0247/2017)(2),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2015 (COM(2017)0379),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji na temat zarządzania budżetem UE i jego wyników za 2016 r. (COM(2017)0351),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2016 r. (COM(2017)0497) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2017)0306),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 wraz z odpowiedziami instytucji(3) oraz sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego,

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(4) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2016 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 (05940/2018 – C8-0042/2018),

–  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(5), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8-0137/2018),

A.  mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

1.  udziela Komisji absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016;

2.  przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2016(6);

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również parlamentom narodowym oraz krajowym i regionalnym organom kontroli w państwach członkowskich, oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

2. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego za rok budżetowy 2016 (2017/2136(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016(7),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2016 (COM(2017)0365 – C8-0247/2017)(8),

–  uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego za rok budżetowy 2016(9),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2015 (COM(2017)0379),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2016 r. (COM(2017)0497) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2017)0306),

–  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego za rok budżetowy 2016 wraz z odpowiedzią Agencji(10),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(11) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2016 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 (05942/2018 – C8-0043/2018),

–  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(12), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi(13), w szczególności jego art. 14 ust. 3,

–  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych(14), w szczególności jego art. 66 akapit pierwszy i drugi,

–  uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji nr 2013/776/UE z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego i uchylenia decyzji 2009/336/WE(15),

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8-0137/2018),

A.  mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

1.  udziela dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej za rok budżetowy 2016;

2.  przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2016(16);

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja, a także rezolucji stanowiącej integralną część tych decyzji dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

3. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw za rok budżetowy 2016 (2017/2136(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016(17),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2016 (COM(2017)0365 – C8-0247/2017)(18),

–  uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw za rok budżetowy 2016(19),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2015 (COM(2017)0379),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2016 r. (COM(2017)0497) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2017)0306),

–  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw za rok budżetowy 2016 wraz z odpowiedzią Agencji(20),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(21) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2016 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 (05942/2018 – C8-0043/2018),

–  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(22), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi(23), w szczególności jego art. 14 ust. 3,

–  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych(24), w szczególności jego art. 66 akapit pierwszy i drugi,

–  uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji nr 2013/771/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw oraz uchylenia decyzji 2004/20/WE i 2007/372/WE(25),

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8-0137/2018),

A.  mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

1.  udziela dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej za rok budżetowy 2016;

2.  przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2016(26);

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja, a także rezolucji stanowiącej integralną część tych decyzji dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

4. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności za rok budżetowy 2016 (2017/2136(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016(27),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2016 (COM(2017)0365 – C8-0247/2017)(28),

–  uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności za rok budżetowy 2016(29),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2015 (COM(2017)0379),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2016 r. (COM(2017)0497) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2017)0306),

–  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności za rok budżetowy 2016 wraz z odpowiedzią Agencji(30),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(31) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2016 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 (05942/2018 – C8-0043/2018),

–  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(32), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi(33), w szczególności jego art. 14 ust. 3,

–  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych(34), w szczególności jego art. 66 akapit pierwszy i drugi,

–  uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji 2013/770/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia i Żywności oraz uchylenia decyzji 2004/858/WE(35),

–  uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji 2014/927/UE z dnia 17 grudnia 2014 r. zmieniającą decyzję wykonawczą 2013/770/UE w celu przekształcenia „Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia i Żywności” w „Agencję Wykonawczą ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności”(36),

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8-0137/2018),

A.  mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

1.  udziela dyrektor Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej za rok budżetowy 2016;

2.  przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2016(37);

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja, a także rezolucji stanowiącej integralną część tych decyzji dyrektor Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

5. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych za rok budżetowy 2016 (2017/2136(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016(38),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2016 (COM(2017)0365 – C8-0247/2017)(39),

–  uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych za rok budżetowy 2016(40),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2015 (COM(2017)0379),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2016 r. (COM(2017)0497) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2017)0306),

–  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych za rok budżetowy 2016 wraz z odpowiedzią Agencji(41),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(42) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2016 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 (05942/2018 – C8-0043/2018),

–  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(43), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi(44), w szczególności jego art. 14 ust. 3,

–  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych(45), w szczególności jego art. 66 akapit pierwszy i drugi,

–  uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji nr 2013/779/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych i uchylenia decyzji 2008/37/WE(46),

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8-0137/2018),

A.  mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

1.  udziela dyrektorowi Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej za rok budżetowy 2016;

2.  przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2016(47);

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja, a także rezolucji stanowiącej integralną część tych decyzji dyrektorowi Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

6. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych za rok budżetowy 2016 (2017/2136(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016(48),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2016 (COM(2017)0365 – C8-0247/2017)(49),

–  uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych za rok budżetowy 2016(50),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2015 (COM(2017)0379),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2016 r. (COM(2017)0497) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2017)0306),

–  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych za rok budżetowy 2016 wraz z odpowiedzią Agencji(51),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(52) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2016 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 (05942/2018 – C8-0043/2018),

–  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(53), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi(54), w szczególności jego art. 14 ust. 3,

–  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych(55), w szczególności jego art. 66 akapit pierwszy i drugi,

–  uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji nr 2013/778/UE z dnia 13 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych i uchylenia decyzji 2008/46/WE(56),

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8-0137/2018),

A.  mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

1.  udziela dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej za rok budżetowy 2016;

2.  przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2016(57);

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja, a także rezolucji stanowiącej integralną część tych decyzji dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

7. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Innowacyjności i Sieci za rok budżetowy 2016 (2017/2136(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016(58),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2016 (COM(2017)0365 – C8-0247/2017)(59),

–  uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Agencji Wykonawczej ds. Innowacyjności i Sieci za rok budżetowy 2016(60),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2015 (COM(2017)0379),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2016 r. (COM(2017)0497) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2017)0306),

–  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Wykonawczej ds. Innowacyjności i Sieci za rok budżetowy 2016 wraz z odpowiedzią Agencji(61),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(62) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2016 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 (05942/2018 – C8-0043/2018),

–  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(63), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi(64), w szczególności jego art. 14 ust. 3,

–  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych(65), w szczególności jego art. 66 akapit pierwszy i drugi,

–  uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji nr 2013/801/UE z dnia 23 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia Agencji Wykonawczej ds. Innowacyjności i Sieci oraz uchylenia decyzji 2007/60/WE zmienionej decyzją 2008/593/WE(66),

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8-0137/2018),

A.  mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

1.  udziela dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Innowacyjności i Sieci absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej za rok budżetowy 2016;

2.  przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2016(67);

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja, a także rezolucji stanowiącej integralną część tych decyzji dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

8. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków w odniesieniu do wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja (2017/2136(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016(68),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2016 (COM(2017)0365 – C8-0247/2017)(69),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2015 (COM(2017)0379),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji na temat zarządzania budżetem UE i jego wyników za 2016 r. (COM(2017)0351),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2016 r. (COM(2017)0497) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2017)0306),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 wraz z odpowiedziami instytucji(70) oraz sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego,

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(71) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2016 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 (05940/2018 – C8-0042/2018),

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 (05942/2018 – C8-0043/2018),

–  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(72), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi(73), w szczególności jego art. 14 ust. 3,

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8-0137/2018),

1.  zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków w odniesieniu do wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016;

2.  przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2016(74);

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również parlamentom narodowym oraz krajowym i regionalnym organom kontroli w państwach członkowskich oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

9. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze (2017/2136(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją decyzję w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja,

–  uwzględniając swoje decyzje w sprawie absolutorium z wykonania budżetów agencji wykonawczych za rok budżetowy 2016,

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8-0137/2018),

A.  mając na uwadze, że wydatki unijne są istotnym instrumentem osiągania celów politycznych i średnio stanowią 1,9 % ogólnych wydatków sektora instytucji rządowych i samorządowych państw członkowskich;

B.  mając na uwadze, że Parlament, udzielając absolutorium Komisji, sprawdza, czy środki zostały prawidłowo wykorzystane oraz czy osiągnięto cele polityczne;

C.  mając na uwadze, że w procedurze udzielania absolutorium organ udzielający absolutorium podkreśla szczególne znaczenie dalszego wzmacniania legitymacji demokratycznej instytucji Unii przez zwiększanie przejrzystości i rozliczalności oraz wdrażanie koncepcji budżetowania celowego i właściwego zarządzania zasobami ludzkimi;

D.  mając na uwadze, że podczas wykonywania budżetu Unii muszą być spełnione budżetowe zasady jednolitości, rzetelności budżetowej, jednoroczności, równowagi, uniwersalności, specyfikacji, należytego zarządzania finansami oraz przejrzystości;

E.  mając na uwadze, że celem wydatków pochodzących z budżetu Unii jest poprawa warunków i jakości życia obywateli Unii oraz że w związku z tym ma on służyć usuwaniu niedostatków polityki społecznej;

F.  mając na uwadze, że w budżecie Unii należy uwzględnić wdrożenie filaru społecznego;

G.  mając na uwadze, że polityka spójności jest źródłem inwestycji publicznych mających przynosić wyraźną wartość dodaną i poprawę jakości życia obywateli Unii;

Priorytety polityczne

1.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by dostosowały do siebie nawzajem cele polityczne Unii, cykle finansowe, kadencję Parlamentu i mandat Komisji;

2.  wzywa Komisję, by przedstawiła Parlamentowi śródokresową ocenę obecnego okresu finansowego oraz ocenę poprzednich okresów finansowych, by wskazać, które programy nie wykazały wyraźnej wartości dodanej, a następnie przystąpić do przeglądu wydatków;

3.  przypomina, że we wnioskach dotyczących nowych wieloletnich ram finansowych (WRF) Komisja powinna uwzględnić fakt, że niektóre obszary polityki, np. polityka spójności czy badań naukowych, często wymagają długoterminowego programowania i więcej czasu, by przynieść osiągnięcie celów politycznych, niż inne obszary polityki; uważa jednak, że w sytuacjach kryzysowych należy zapewnić odpowiednią elastyczność;

4.  podkreśla, że w wyniku inicjatywy „Budżet zorientowany na wyniki” należy prezentować budżet zgodnie z unijnymi celami politycznymi WRF; przypomina, także w świetle WRF na okres po 2020 r., że budżet Unii powinien przynosić rzeczywistą europejską wartość dodaną, skupiać się na wspólnych celach Unii wspierających zrównoważony rozwój gospodarczy i społeczny całej Unii, którego nie są w stanie osiągnąć poszczególne państwa członkowskie we własnym zakresie, i dlatego nie należy go postrzegać wyłącznie z perspektywy bilansu netto ani korzyści dla pojedynczych państw członkowskich;

5.  uważa, że należy powołać niezależny organ ds. ujawniania, doradztwa i zgłaszania, by pomóc sygnalistom korzystać z odpowiednich kanałów ujawniania informacji o możliwych nieprawidłowościach, a jednocześnie chronić poufność oraz oferować konieczne wsparcie i doradztwo;

6.  zwraca się do Komisji, aby na potrzeby kolejnych WRF zobowiązała się do gruntownego przeglądu systemu wsparcia młodych rolników i programu zazieleniania w świetle ustaleń Trybunału Obrachunkowego (zwanego dalej „Trybunałem”);

7.  zwraca się do Komisji, by w sprawozdaniach dotyczących wyników ujęła ocenę jakości wykorzystanych danych oraz oświadczenie o jakości informacji dotyczących wyników;

8.  zwraca się do Komisji o dostarczanie Parlamentowi i Trybunałowi bardziej wyważonych sprawozdań dzięki uwzględnieniu w sprawozdaniach dotyczących wyników przejrzystszych informacji o wyzwaniach, pułapkach i niepowodzeniach;

9.  wzywa Komisję do przyspieszenia realizacji programów prowadzonych w ramach polityki spójności i związanych z nimi płatności, by skrócić okres realizacji, w pierwszej kolejności do roku n +2;

10.  zwraca się do Komisji o wywiązanie się z pierwotnego celu polegającego na przeznaczaniu 20 % budżetu UE na działania na rzecz klimatu włączone do poszczególnych unijnych programów wydatkowania;

11.  nalega, by Komisja zobowiązała wreszcie wszystkie swoje dyrekcje generalne do publikowania wniosków dotyczących zaleceń dla poszczególnych krajów w rocznych sprawozdaniach z działalności, zgodnie z postulatami Parlamentu Europejskiego;

12.  wzywa Komisję, by poprawiła przejrzystość finansowania polityki migracji zgodnie z zaleceniami Trybunału zawartymi w sprawozdaniu rocznym za 2016 r. oraz do aktywnego monitorowania postępowań zamówień publicznych prowadzonych w sytuacjach nadzwyczajnych;

13.  zwraca się również do Komisji o zwiększenie przejrzystości polityki badań naukowych i rozwoju obszarów wiejskich, by wskazać i wyeliminować przyczyny niepokojąco wysokich i utrzymujących się poziomów błędu, na które wskazuje Trybunał w sprawozdaniach rocznych;

14.  apeluje do Komisji o zwiększenie przejrzystości w odniesieniu do funduszy powierniczych i sprawozdań z zarządzania pomocą zewnętrzną oraz o regularne dostarczanie wszystkich dostępnych jej danych;

15.  wzywa Komisję do wynegocjowania obniżenia opłat pobieranych przez Europejski Bank Inwestycyjny za utworzenie instrumentów finansowych i zarządzanie nimi oraz do regularnego przedstawiania informacji o beneficjentach i wynikach uzyskanych dzięki tym instrumentom;

16.  zwraca się do Komisji o przyspieszenie prac nad sprawozdaniem finansowym Unii, aby pochodzące od państw członkowskich wiarygodne informacje o wydatkach objętych zarządzaniem dzielonym były prezentowane bardziej terminowo, oraz o przedstawianie obrazu zarządzania wydatkami Unii wcześniej, wraz ze sprawozdaniem finansowym, by decyzję w sprawie absolutorium przyjmowano w roku n+1 przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiej jakości danych i należytego zarządzania finansowego;

Poświadczenie wiarygodności przez Trybunał

17.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Trybunał wydał opinię bez zastrzeżeń na temat wiarygodności sprawozdania finansowego za rok 2016, jak co roku od 2007 r., oraz że w 2016 r. Trybunał nie stwierdził istotnych błędów w dochodach; zauważa z zadowoleniem, że zobowiązania leżące u podstaw sprawozdania za rok zakończony w dniu 31 grudnia 2016 r. są legalne i prawidłowe we wszystkich istotnych aspektach;

18.  z zadowoleniem przyjmuje pozytywną tendencję, jeśli chodzi o najbardziej prawdopodobny poziom błędu stwierdzony przez Trybunał w porównaniu do ostatnich lat, jako że najbardziej prawdopodobny poziom błędu w odniesieniu do płatności w 2016 r. wynosi 3,1 %; przypomina, że najbardziej prawdopodobny poziom błędu w przypadku płatności w roku budżetowym 2015 został oszacowany na 3,8 %, w roku budżetowym 2014 na 4,4 %, w roku budżetowym 2013 na 4,7 %, w roku budżetowym 2012 na 4,8 %, w roku budżetowym 2011 na 3,9 %, w roku budżetowym 2010 na 3,7 %, w roku budżetowym 2009 na 3,3 %, w roku budżetowym 2008 na 5,2 % a w roku budżetowym 2007 na 6,9 %; jako że poziom błędu szacowany przez Trybunał nie jest ostateczny, uważa, że w ocenie efektywności finansowania Unii należy uwzględniać poziom błędu rezydualnego określony przez Komisję;

19.  podkreśla, że z uwagi na konieczność zastosowania odmiennej metodologii do jego obliczenia szacowany poziom błędu w polityce spójności nie obejmuje wypłat w kwocie 2,5 mld EUR dokonanych na rzecz instrumentów finansowych w 2016 r., które zdaniem Trybunału zostały dokonane poza okresem kwalifikowalności określonym w art. 56 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006(75); zwraca uwagę, że gdyby Trybunał uwzględnił tę nieprawidłowość, to najbardziej prawdopodobny poziom błędu byłby znacznie wyższy; ubolewa z powodu jednostronnej decyzję Komisji o zatwierdzeniu wydatków do dnia 31 marca 2017 r.; zauważa, że Komisja powinna przygotować niezbędny wniosek ustawodawczy, by wyeliminować tę nieprawidłowość;

20.  ubolewa, że coraz powszechniejsze wykorzystywanie instrumentów finansowych w celu zmniejszenia kwoty budżetu Unii oznacza większe ryzyko dla rozliczalności i koordynacji polityki i operacji Unii;

21.  zaznacza, że dostępne informacje nie wystarczają do odpowiedniej oceny instrumentów finansowych, zwłaszcza jeśli chodzi o ich wpływ społeczny i środowiskowy; podkreśla, że instrumenty finansowe mogą uzupełniać dotacje, lecz nie powinny ich zastępować;

22.  z zadowoleniem zauważa, że po raz pierwszy od 23 lat Trybunał wydał opinię z zastrzeżeniem (a nie opinię negatywną) na temat legalności i prawidłowości płatności leżących u podstaw rozliczeń, co oznacza, że według Trybunału nastąpiła istotna poprawa w zarządzaniu finansami Unii, a istotne błędy ograniczały się głównie do wydatków opartych na zwrotach, stanowiących około połowę skontrolowanych wydatków;

23.  ubolewa, że od 23 lat płatności obarczone są istotnymi błędami z powodu zaledwie częściowej skuteczności systemów zarządzania i kontroli w zapewnianiu należytego zarządzania finansami i terminowych płatności;

24.  z zaniepokojeniem zauważa, że gdyby państwa członkowskie i Komisja nie podjęły działań naprawczych w stosunku do płatności skontrolowanych przez Trybunał, to ogólny szacowany poziom błędu wyniósłby 4,3 %, a nie 3,1 % (czyli tyle samo co w roku 2015; zob. sprawozdanie roczne Trybunału za rok 2016 r., pkt 1.34);

25.  zauważa, że tryb zarządzania ma ograniczony wpływ na poziom błędu, zważywszy że Trybunał stwierdził niemal ten sam szacowany poziom błędu w przypadku zarządzania dzielonego z państwami członkowskimi i w przypadku pozostałych rodzajów wydatków operacyjnych zarządzanych bezpośrednio przez Komisję, a mianowicie 3,3 %;

26.  wskazuje, że Trybunał stwierdził najwyższy szacowany poziom błędu w wydatkach w poddziałach „Rozwój obszarów wiejskich, środowisko naturalne, działania w dziedzinie klimatu i rybołówstwo” (4,9 %), „Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna” (4,8 %) oraz „Konkurencyjność na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia” (4,1 %), najmniejszy szacowany poziom błędu w dziale „Wydatki administracyjne” (0,2 %);

27.  zauważa, że według ustaleń Trybunału na poziom błędu w poszczególnych obszarach wydatkowania miały główny wpływ różne wzorce ryzyka systemów zwrotu kosztów i systemów uprawnień; kiedy Unia zwraca kwalifikowalne koszty kwalifikowalnych działań na podstawie składanych przez beneficjentów deklaracji kosztów, poziom błędu wynosi 4,8 % (5,2 % w 2015 r.), natomiast płatności dokonywane po spełnieniu pewnych warunków, a nie na zasadzie zwrotu kosztów, są obarczone błędem na poziomie 1,3 % (1,9 % w 2015 r.);

Roczne sprawozdanie z zarządzania i wyników:(76) osiągnięcia w zakresie zarządzania

28.  zwraca uwagę, że mimo pozornej spójności wniosków Komisji i Trybunału oświadczenie Trybunału zawarte w sprawozdaniu rocznym i analiza przedstawiona przez Komisję w sprawozdaniu rocznym z zarządzania i wyników za 2016 r. są częściowo rozbieżne;

29.  zwraca w szczególności uwagę, że w sprawozdaniu rocznym z zarządzania i wyników za 2016 r. Komisja zaznaczyła, że dyrektorzy generalni wyrazili w rocznych sprawozdaniach z działalności więcej zastrzeżeń, które dotyczą 35,3 mld EUR, co odpowiada 26 % płatności (w 2015 r.: 29,8 mld EUR czyli 21 % płatności);

30.  zwraca uwagę, że według Komisji faktyczny wpływ finansowy w postaci kwoty obarczonej ryzykiem w okresie sprawozdawczym również wzrósł w 2016 r. do 1,6 mld EUR (1,3 mld EUR w 2015 r.);

31.  zwraca uwagę, że w rocznym sprawozdaniu z zarządzania i wyników za 2016 r. Komisja odnotowuje pogorszenie się wskaźników zarządzania finansami, na co wskazują zastrzeżenia zapisane w rocznych sprawozdaniach z działalności, i wyjaśnia tę sytuację trudnościami we wprowadzaniu nowych, bardziej wymagających systemów, zwłaszcza systemu zazieleniania(77), natomiast Trybunał zauważa wyraźną poprawę w tym konkretnym obszarze polityki;

32.  zauważa w szczególności, że zdaniem Trybunału Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) jest „wolny od istotnych błędów” (1,7 %), co oznacza znaczną poprawę w stosunku do 2015 r., kiedy poziom błędu wyniósł 2,2 %, oraz że szacuje on poziom błędu w wydatkach bazujących na uprawnieniach do płatności na 1,3 % i zauważa, że tego rodzaju wydatki uwzględniają przeważającą większość pierwszego filaru WPR;

33.  przyjmuje do wiadomości stwierdzenie Trybunału, że w przypadku wydatków błąd „nie miał charakteru rozległego” (pkt 1.8 sprawozdania rocznego Trybunału za rok 2016); zwraca się do Komisji i Trybunału, by przed wydaniem następnego sprawozdania rocznego lub rocznego sprawozdania z działalności ujednoliciły swoje metody przez zastosowanie międzynarodowych standardów kontroli;

34.  podkreśla, że w rocznym sprawozdaniu z zarządzania i wyników za 2016 r. Komisja stwierdziła istotny poziom błędu w wydatkach, jako że średni poziom błędu Komisji szacuje się na 2,1 % do 2,6 % (w 2015 r.: 2,3 % do 3,1 % ) łącznych odnośnych wydatków, a wynikającą stąd łączną kwotę płatności obarczoną ryzykiem szacuje się na 2,9 do 3,6 mld EUR (w 2015 r. wyniosła ona 3,3 do 4,5 mld EUR);

35.  zauważa, że zdaniem Komisji spadek ten wynika głównie z niższego nieodłącznego ryzyka wystąpienia błędu w programach polityki spójności w obecnych WRF; jest zaskoczony tym wyjaśnieniem z uwagi na bardzo niski poziom wykonania budżetu w tej dziedzinie; wzywa Komisję do przedstawienia dokładniejszych wyjaśnień;

36.  zauważa, że ten niski poziom wykonania budżetu może tłumaczyć fakt, że w obszarze spójności nie poświadczono żadnych wydatków w rocznym sprawozdaniu finansowym przedłożonym Komisji w 2016 r., a Komisja w wyniku działań audytowych nie nałożyła żadnych korekt finansowych(78);

37.  zauważa, że według szacunków Komisji w przyszłości będzie ona wykrywać i korygować błędy na kwotę 2,0 do 2,1 mld EUR czyli 1,5 % do 1,6 %;

38.  podziela pogląd Trybunału, że Komisja w kolejnych latach udoskonaliła metodę szacowania kwot zagrożonych ryzykiem, ale „[s]zacunki dotyczące poziomu nieprawidłowych wydatków, które opracowują poszczególne dyrekcje generalne, nie opierają się na spójnej metodyce”; apeluje do Komisji, by stosowała tę samą metodę do szacowania kwot zagrożonych ryzykiem we wszystkich dyrekcjach generalnych oraz by informowała organ udzielający absolutorium o postępach;

39.  zauważa, że mimo usprawnień Komisja nie wyeliminowała ryzyka przeceniania wpływu działań naprawczych;

40.  w szczególności zwraca uwagę, że w odniesieniu do ponad trzech czwartych wydatków z 2016 r. dyrekcje generalne Komisji opierają szacunki kwoty obarczonej ryzykiem na danych dostarczanych przez organy krajowe, choć z rocznych sprawozdań z działalności odnośnych dyrekcji generalnych Komisji (zwłaszcza DG AGRI i DG REGIO) wynika niestety, że sprawozdania państw członkowskich z kontroli odzwierciedlają co prawda błędy wykryte przez dane państwo członkowskie, jednak wiarygodność niektórych systemów zarządzania i kontroli pozostaje wyzwaniem; podkreśla znaczenie wiarygodności danych z państw członkowskich;

41.  zaznacza, że skoro ze względu na specyfikę planowania wieloletniego błędy można poprawiać przez ponad 10 lat od chwili ich wystąpienia, to szacowanie wpływu przyszłych korekt na podstawie korekt odnotowanych w ostatnich sześciu latach nie jest podejściem kompletnym i naturalnym;

42.  zwraca uwagę, że w „Omówieniu i analizie sprawozdania finansowego” Komisja informuje o łącznych wprowadzonych korektach finansowych i odzyskanych środkach na poziomie 3,4 mld EUR (3,9 w 2015 r.), przy czym około 0,6 mld EUR (1,2 mld EUR w 2015 r.) korekt i odzyskania środków dokonano u źródła (przed zaakceptowaniem wydatków przez Komisję), a z pozostałych 2,8 mld EUR około 0,6 mld EUR stanowi wycofanie płatności przez państwa członkowskie po zaakceptowaniu wydatków przez zastąpienie kwot niekwalifikowalnych nowymi projektami w dziedzinie spójności;

43.  ponownie zdecydowanie wzywa Komisję i państwa członkowskie do wprowadzenia należytych procedur w celu potwierdzenia terminów, powodów i kwot korekt oraz przedstawienia w miarę możliwości informacji o roku, w którym dokonano płatności, roku, w którym wykryto błąd, oraz roku, w którym odzyskane środki lub korekty finansowe ujęto w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego;

Wewnętrzne narzędzia zarządzania Komisji

44.  przypomina pogląd wyrażony przez Trybunał w sprawozdaniu specjalnym nr 27/2016, zgodnie z którym wprowadzone w reformie Kinnocka-Prodiego rozróżnienie na odpowiedzialność polityczną komisarzy i odpowiedzialność operacyjną dyrektorów generalnych powoduje, że nie zawsze jest jasne, czy odpowiedzialność polityczna obejmuje ponoszenie odpowiedzialności za wykonanie budżetu przez dyrekcje generalne, czy jest to inny rodzaj odpowiedzialności;

45.  zwraca uwagę, że kolegium komisarzy nie przedstawia rocznego sprawozdania na temat zarządzania zgodnie z najlepszymi i powszechnymi praktykami państw członkowskich; zwraca się do Komisji o przedstawianie rocznego sprawozdania z zarządzania z myślą o większej przejrzystości i odpowiedzialności kolegium komisarzy;

46.  zwraca się do Komisji o realizację zalecenia nr 2 zawartego w sprawozdaniu specjalnym Trybunału nr 27/2016 oraz o dołączanie do sprawozdań finansowych rocznego sprawozdania z zarządzania i kontroli wewnętrznej, obejmującego w szczególności:

   a) opis wewnętrznych narzędzi zarządzania Komisji;
   b) ocenę podjętych w ciągu roku działań obarczonych ryzykiem operacyjnym i strategicznym oraz średnio- i długoterminowe sprawozdanie na temat stabilności budżetowej;

Zastrzeżenia polityczne

47.  popiera zastrzeżenia wyrażone w rocznych sprawozdaniach z działalności przez dyrektorów generalnych DG REGIO, EMPL, MARE, HOME, DEVCO i AGRI; jest zdania, że zastrzeżenia te świadczą, że procedury kontrolne wprowadzone przez Komisję i państwa członkowskie mogą dawać niezbędne gwarancje legalności i regularności wszystkich operacji leżących u podstaw rozliczeń w odpowiednich obszarach polityki, jeżeli z powodzeniem wdrożone zostaną niezbędne procedury korekty;

Zarządzanie budżetem i finansami

48.  zwraca uwagę, że opóźnienia we wdrażaniu programów w pierwszych trzech latach obowiązywania obecnych WRF z powodu późnego przyjęcia WRF na lata 2014–2020 oraz wprowadzenia istotnych nowości na okres 2014–2020, które przyniosły trudności administracyjne mimo starań służących uproszczeniu, doprowadziły do przeniesienia środków na zobowiązania z 2014 r., głównie na lata 2015 i 2016, oraz do niskiego poziomu płatności w 2016 r. (i wykonania 7 % budżetu Unii w obecnych WRF w okresie 2014–2016); zaznacza jednak, że rok 2017 był pierwszym rokiem, w którym wzrosło tempo realizacji programów objętych europejskimi funduszami strukturalnymi i inwestycyjnymi (fundusze ESI); oczekuje, że tendencja ta utrzyma się w latach 2018–2019; uważa, że należy przewidzieć wystarczające środki na płatności i zobowiązania, aby realizacja tych programów przebiegała bez zakłóceń;

49.  zauważa z zaniepokojeniem skomplikowaną sieć ustaleń dotyczących budżetu Unii, która utrudnia rozliczalność oraz zakłóca przejrzystość, kontrolę publiczną i nadzór demokratyczny nad budżetem Unii i powiązanymi z nim ustaleniami finansowymi; dlatego też ubolewa z powodu braku jedności budżetu UE i w pełni podziela zaniepokojenie Trybunału złożonym charakterem budżetu UE;

50.  obawia się, że pomimo powszechnego stosowania instrumentów szczególnych (rezerwa na pomoc nadzwyczajną, Fundusz Solidarności Unii Europejskiej, Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji i instrument elastyczności) i marginesów pozostawione kwoty mogą być niewystarczające do sfinansowania nieoczekiwanych zdarzeń, które nadal mogą mieć miejsce do 2020 r.;

51.  zauważa z zaniepokojeniem rekordowy poziom zobowiązań pozostających do spłaty, który sięgnął na koniec 2016 r. najwyższej w historii kwoty 238 mld EUR, o 72 % więcej niż w 2007 r., i odpowiada płatnościom za 2,9 roku (2,2 roku w 2007 r.); uważa, że w konsekwencji wzrosły kwoty należnych do zapłaty przez UE, a tym samym zwiększyła się ekspozycja finansowa budżetu UE;

52.  ubolewa, że nastąpił wzrost ogólnej ekspozycji finansowej budżetu UE, co wiąże się ze znacznymi zobowiązaniami długoterminowymi, gwarancjami i zobowiązaniami prawnymi, i oznacza konieczność ostrożnego zarządzania w przyszłości;

53.  przypomina, że Unia w coraz większym stopniu wykorzystuje instrumenty finansowe, i ubolewa, że utworzenie Europejskiego Funduszu Inwestycji Strategicznych (EFIS) oznacza powstanie nowych mechanizmów zarządzania, wciąż w niezadowalającym stopniu kontrolowanych publicznie, co wymaga uważniejszego nadzoru ze strony Parlamentu; podkreśla, że wszelkie wnioski ustawodawcze powinny w znacznym stopniu poprawiać zasięg geograficzny EFIS; przypomina, że EFIS powinien pozostać dodatkowym narzędziem pobudzania inwestycji, ponieważ polityką inwestycyjną Unii powinna pozostać polityka spójności; odnotowuje jednak skuteczne wdrażanie oraz wysokie kwoty kapitału prywatnego przyciągnięte przez fundusz, a także dalszą poprawę przejrzystości dzięki ustaleniom z negocjacji w sprawie wydłużenia czasu trwania EFIS, zwanego odtąd EFIS 2.0; apeluje do Trybunału o zaostrzenie nadzoru nad planowaniem i wydatkowaniem funduszy ESI;

54.  przypomina, że przegląd rozporządzenia finansowego to duży krok naprzód, ponieważ dzięki wkładowi ze strony Parlamentu zawarto w nim propozycję skuteczniejszego prezentowania instrumentów finansowych oraz po raz pierwszy wprowadzono gwarancje budżetowe i wsparcie finansowe w tej dziedzinie;

55.  podkreśla, że zgodnie z zasadami polityki spójności fundusze Unii stanowią znaczną część wydatków niektórych państw członkowskich, a w szczególności zaznacza, że w dziewięciu państwach członkowskich (Litwa, Bułgaria, Łotwa, Rumunia, Węgry, Polska, Chorwacja, Estonia, Słowacja) zobowiązania pozostające do spłaty z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych odpowiadają wsparciu finansowemu w wysokości ponad 15 % wydatków sektora instytucji rządowych i samorządowych; zwraca się do Komisji o przygotowanie także pozytywnej kampanii reklamowej bardziej szczegółowo informującej obywateli tych państw o bezpośrednich korzyściach płynących z członkostwa;

56.  obawia się, że państwa członkowskie, w których europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne stanowią znaczną część wydatków sektora instytucji rządowych i samorządowych, mogą mieć trudności ze wskazaniem projektów wystarczająco wysokiej jakości, na które można by przeznaczyć dostępne środki unijne lub które można by objąć współfinansowaniem; zwraca się do Komisji i Trybunału o zwrócenie większej uwagi na aspekt zrównoważenia proponowanych projektów inwestycyjnych oraz o krytyczną ocenę ich adekwatności;

57.  wyraża zaniepokojenie powodami, dla których trzy lata po rozpoczęciu okresu 2014–2020 państwa członkowskie wyznaczyły zaledwie 77 % organów odpowiedzialnych za realizację programów w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; wyraża jednak zadowolenie, że obecnie odsetek ten wynosi 99 %; kwestionuje potrzebę zmiany procedur na początku każdego okresu programowania; wzywa Komisję do uważnego przeanalizowania powodów, dla których część regionów wciąż wykazuje niski wskaźnik absorpcji funduszy, oraz do podjęcia konkretnych działań w celu rozwiązania problemów strukturalnych;

58.  podkreśla, że kwota funduszy unijnych i moment ich otrzymania może mieć istotny wpływ makroekonomiczny, m.in. na inwestycje, wzrost gospodarczy i zatrudnienie;

59.  podkreśla, że inwestycje publiczne są niezbędne do zlikwidowania luki inwestycyjnej oraz pobudzania zatrudnienia i wzrostu gospodarczego, jak również do zapewnienia standardów społecznych w Unii;

60.  zauważa, że Komisja uruchomiła różne zasoby, by stawić czoła kryzysowi uchodźczemu i migracyjnemu, lecz ubolewa, że nie utworzyła struktury sprawozdawczej umożliwiającej uzyskanie pełnych informacji o wykorzystaniu odnośnych środków; ubolewa, że obecnie nie można określić wysokości wydatków przypadających na każdego migranta lub uchodźcę;

61.  zauważa, że w odniesieniu do instrumentów finansowych w polityce spójności w dniu zamknięcia (31 marca 2017 r.) odnotowano płatności na rzecz ostatecznych odbiorców w wysokości 15 192,18 mln EUR, z czego 10 124,68 mln EUR stanowiły fundusze strukturalne, wskaźnik wypłat na rzecz ostatecznych odbiorców sięga zatem niemal 93 % kwot programów operacyjnych wypłaconych na rzecz instrumentów inżynierii finansowej, co oznacza wzrost o 20 % w porównaniu do kwoty zgłoszonej na koniec 2015 r.;

62.  zauważa, że zgłoszone wskaźniki wypłat na rzecz ostatecznych odbiorców znacznie różniły się w poszczególnych instrumentach inżynierii finansowej, a różnice obserwowano nie tylko między państwami członkowskimi (od 60 % do 99 %), ale także między obszarami działań;

63.  obawia się, że pod koniec okresu obowiązywania obecnych WRF i w ciągu pierwszych kilku lat kolejnych ram mogą wystąpić zaległości w płatnościach; uważa, że finansowanie nowych WRF będzie wymagało realistycznych środków budżetowych, by pokryć prognozowane zobowiązania pozostające do spłaty

Działania, jakie należy podjąć

64.  wzywa Komisję:

   a) by w prognozie środków na płatności w kolejnych WRF wzięła pod uwagę wzrost zobowiązań pozostających do spłaty, aby pomóc zapewnić należytą równowagę między środkami na zobowiązania a środkami na płatności;
   b) by przedstawiła Parlamentowi i Radzie propozycje zapewniające spójne podejście do zaliczania instrumentów szczególnych do pułapów środków na płatności w WRF;
   c) by do celów zarządzania i sprawozdawczości opracowała metodę zapisu unijnych wydatków budżetowych pozwalającą uzyskać informacje o wszystkich środkach przeznaczonych na rozwiązywanie kryzysu uchodźczego i migracyjnego;
   d) by w kontekście udzielania absolutorium przedstawiała Parlamentowi całościowe sprawozdanie dotyczące zasobów budżetowych UE zarządzanych pośrednio i wdrażanych przez grupę EBI (Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) i Europejski Fundusz Inwestycyjny (EFI)), z pominięciem upoważnienia do udzielania pożyczek państwom trzecim, obowiązującego od roku budżetowego 2017;
   e) by w kontekście debaty nad przyszłością Europy rozważyła, jak zreformować system budżetowy Unii, by uzyskać budżet wystarczający do zagwarantowania finansowania zaplanowanej polityki i większą równowagę między przewidywalnością a zdolnością reagowania, a także by jak najlepiej zapewnić, że ogólne mechanizmy finansowania nie będą bardziej złożone, niż jest to konieczne do osiągnięcia celów polityki unijnej i do zagwarantowania rozliczalności;
   f) by rozważyła także możliwość, że organy wyznaczone lub akredytowane do pełnienia funkcji związanych z zarządzaniem, zatwierdzaniem i kontrolą w okresie 2014–2020, które sprawdziły się w wykonywaniu tych zadań, będą mogły nadal je wykonywać w następnym okresie programowania bez przerw czy opóźnień;
   g) by opracowywała corocznie aktualizowane, długoterminowe prognozy przepływów pieniężnych, obejmujące okres od siedmiu do dziesięciu lat, z uwzględnieniem pułapów budżetowych, potrzeb płatniczych, ograniczeń zdolności i potencjalnych umorzeń w celu lepszego dopasowania potrzeb płatniczych i dostępnych środków – o co apelował już w przeszłości;
   h) by czynnie pomagała państwom członkowskim, które doświadczają trudności z terminową i płynną absorpcją dostępnego finansowania unijnego, przez wykorzystanie dostępnych środków pomocy technicznej z inicjatywy Komisji;

Budżet UE a uzyskiwane rezultaty

65.  zauważa z zaniepokojeniem, że Komisja stosuje dwa zestawy celów i wskaźników do pomiaru wyników, z jednej strony dla swoich służb, a z drugiej – dla programów wydatków, bez prawie żadnych odniesień wzajemnych, co utrudnia porównywalność różnych rodzajów dokumentów dotyczących wyników; ubolewa z powodu niemal zupełnego braku funkcjonalnych i wydajnych wskaźników rezultatów i oddziaływania, pozwalających zmierzyć efektywności wydatków Unii i przedstawić informacje na ten temat;

66.  zaznacza, że w rocznych sprawozdaniach z działalności dyrektorzy generalni podają informacje o rocznych płatnościach dyrekcji generalnych w podziale na rodzaje działań lub programy wydatków, natomiast informacje o wynikach dotyczą osiągnięcia celów ogólnych i szczegółowych bez wskazania odpowiednich wydatków; nie zgadza się z wyjaśnieniem Komisji, że nie można ustalić kwoty wydanej na wyznaczone cele; zwraca się do Komisji o pełne wdrożenie zasady budżetowania wynikowego w planowaniu i wykonywaniu budżetu oraz w sprawozdawczości budżetowej, co umożliwi informowanie ex post o środkach wydanych na dane cele; 

67.  przypomina, że w 2016 r. OECD przeprowadziła w krajach OECD i w Komisji ankietę dotyczącą budżetowania wynikowego; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje uznanie OECD dla jakości danych i wykonania budżetu Unii; przypomina, że OECD stwierdziła, że ramy Komisji dotyczące wyników są najbardziej rozbudowane, co po części można wytłumaczyć skalą wymogów prawnych w Unii;

68.  zauważa, że wykres OECD wskazuje, że stosowanie ram i konsekwencje dla procesu podejmowania decyzji nie odzwierciedlają tego wyższego stopnia uszczegółowienia (sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego za rok 2016, pkt 3.21);

69.  zauważa, że dokumenty programowe dotyczące projektu budżetu ogólnego Unii na 2017 r. zawierają 294 cele i 709 wskaźników, szczególnie silnie skoncentrowanych w działach 1a, 3 i 4 WRF, oraz że w inicjatywie „Budżet zorientowany na wyniki” Komisja prowadzi obecnie przegląd wskaźników, którego wyniki ma wykorzystać, przygotowując kolejną generację programów wydatków; podkreśla, że Komisja powinna stosować głównie wskaźniki rezultatu, o wartości istotnej z punktu widzenia wyników;

70.  podkreśla, że proces określania wskaźników efektywności powinien być przejrzysty i demokratyczny, przy udziale wszystkich instytucji Unii, partnerów i zainteresowanych stron, by wskaźniki te były odpowiednie do pomiaru wykonania budżetu Unii oraz by spełniały oczekiwania obywateli Unii;

71.  apeluje do Komisji o zasięgnięcie opinii przedstawicieli wyższych uczelni, by określić odpowiednie wskaźniki wyników niezbędne do wykonywania pomiarów w inicjatywie „Budżet zorientowany na wyniki” oraz móc priorytetowo potraktować inwestycje w dobra publiczne w odpowiedzi na obawy społeczeństwa;

72.  ubolewa, że roczne sprawozdania z działalności dyrektorów generalnych Komisji sprawdzone przez Trybunał zawierały niewiele informacji o niedostatecznych wynikach i wyzwaniach związanych z celami dyrekcji generalnych (sprawozdanie roczne Trybunału za 2016 r., pkt 3.26);

73.  ubolewa, że roczne sprawozdania z zarządzania i wyników za 2015 r. i 2016 r. były nadmiernie pozytywne i nie omówiono wyczerpująco wyników, a jedyne wymienione w nich niedociągnięcia to opóźnienia we wdrażaniu; ubolewa również, że sprawozdania:

   a) zawierały niewiele informacji o wynikach strategii „Europa 2020”, o co Parlament zwrócił się w decyzji w sprawie udzielenia absolutorium za 2014 r.;
   b) nie zawsze zawierały jasne objaśnienie wpływu czynników zewnętrznych na rezultaty;
   c) zostały opublikowane zbyt późno, by Trybunał mógł je uwzględnić w sprawozdaniu rocznym;

74.  podziela pogląd Trybunału (sprawozdanie roczne Trybunału za rok 2016, pkt 3.38), że oceniający powinni formułować zalecenia dla Komisji obejmujące plany działania na rzecz wyeliminowania niedociągnięć;

75.  ubolewa, że od 2005 r. Komisja nie przeprowadziła ani nie zleciła przeprowadzenia analizy wykorzystania wyników ocen;

76.  zaznacza, że w Komisji nie ma udokumentowanego systemu instytucjonalnego pozwalającego regularnie podejmować działania następcze wynikające z ocen;

77.  zwraca zwłaszcza uwagę, że w praktyce w planach zarządzania dyrekcji generalnych na 2016 r. nie wprowadzono podstawy monitorowania działań następczych podejmowanych w wyniku oceny;

78.  ubolewa ponadto, że ponieważ Komisja nie dysponuje przeglądem wniosków, zaleceń i planów działania wynikających z ocen ani nie monitoruje ich wdrażania na poziomie całej instytucji czy poszczególnych dyrekcji generalnych, nie może też poinformować zainteresowanych stron o pozytywnych skutkach ocen;

79.  ubolewa, że roczne sprawozdania z działalności nie obejmują oświadczenia o jakości przekazywanych danych o wynikach, zatem przyjmując roczne sprawozdanie z zarządzania i wyników, kolegium komisarzy bierze na siebie ogólną odpowiedzialność polityczną za zarządzanie budżetem Unii, ale nie za informacje o wydajności i wynikach;

80.  z zadowoleniem przyjmuje i z uwagą odnotowuje uwagi Trybunału dotyczące ram wyników i sprawozdawczości podmiotów zarówno w Unii, jak i poza nią, zwłaszcza jeśli chodzi o jakość danych dotyczących wyników oraz oświadczenia o jakości danych dotyczących wyników;

81.  zauważa, że nie istnieje centralna strona internetowa na temat wyników, zawierająca informacje od wszystkich departamentów Komisji na temat wszystkich obszarów budżetu Unii;

82.  podziela opinię Trybunału, że ramy sprawozdawczości na temat wyników stosowane przez Komisję mogłyby skorzystać na przyjęciu międzynarodowych dobrych praktyk;

Działania, jakie należy podjąć

83.  wzywa Komisję, by:

   a) usprawniła sprawozdawczość na temat wyników przez:
   dalsze obniżenie liczby celów i wskaźników wykorzystywanych w różnych sprawozdaniach dotyczących wyników oraz skoncentrowanie się na tych, które najlepiej mierzą wyniki budżetu Unii; opracowując kolejne WRF, Komisja powinna zaproponować mniejszą liczbę bardziej odpowiednich wskaźników wyniku i oddziaływania w odniesieniu do ram prawnych programów nowej generacji; w tym kontekście Komisja powinna zastanowić się, na ile przydatne są wskaźniki, o których informacje można uzyskać dopiero po kilku latach;
   prezentowanie informacji finansowych w sposób zapewniający ich porównywalność z informacjami na temat wyników, tak by powiązanie między wydatkami a wynikami było jasne;
   wyjaśnienie i zwiększenie ogólnej spójności obu zestawów wskaźników, dotyczących z jednej strony programów, a z drugiej – dyrekcji generalnych;
   b) lepiej wyważyła sprawozdawczość na temat wyników, jasno prezentując informacje dotyczące głównych wyzwań, z którymi nadal trzeba się uporać;
   c) lepiej wykazywała, że wyniki ocen są dobrze wykorzystywane, w szczególności przez wymaganie, by oceny zawsze zawierały wnioski lub zalecenia, które Komisja powinna następnie uwzględniać;
   d) w rocznym sprawozdaniu z zarządzania i wyników brała na siebie ogólną odpowiedzialność polityczną za informacje o wydajności i wynikach, i wskazywała, czy według jej najlepszej wiedzy przedstawione informacje o wynikach są wystarczająco dobrej jakości;
   e) zapewniła większą dostępność informacji o wynikach, tworząc specjalny portal internetowy i wyszukiwarkę;

Prezentowanie budżetu UE

84.  zauważa, że budżet Unii jest podzielony na sekcje odpowiadające działaniom prowadzonym przez instytucje (budżet zadaniowy); uważa, że prezentacja ta nie zapewnia jasnego i szybkiego zrozumienia wyznaczonych celów; z drugiej strony zwraca uwagę, że WRF są podzielone na działy odpowiadające obszarom polityki;

85.  zauważa, że programy operacyjne towarzyszące projektowi budżetu stanowią powiązanie między poszczególnymi pozycjami budżetowymi a wyznaczonymi celami politycznymi;

86.  zwraca się do Komisji o przedstawianie budżetu Unii zgodnie z celami politycznymi określonymi w WRF;

Dochody

87.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że z ogółu dowodów zebranych przez Trybunał w czasie kontroli wynika, że w dochodach nie wystąpiły istotne błędy, a zbadane systemy związane z dochodami są ogólnie skuteczne; zauważa jednak, że w przypadku tradycyjnych zasobów własnych kluczowe mechanizmy kontroli wewnętrznej w niektórych państwach członkowskich odwiedzonych przez Trybunał były tylko częściowo skuteczne;

88.  zauważa z zaniepokojeniem, że na początku 2017 r. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) zamknął dochodzenie w sprawie nadużyć finansowych w Zjednoczonym Królestwie mogących oznaczać stratę dla budżetu Unii w wysokości 1,987 mld EUR z tytułu należności celnych od wyrobów włókienniczych i obuwniczych przywożonych z Chin przez terytorium Zjednoczonego Królestwa w latach 2013–2016; zwraca uwagę, że w toku dochodzenia wykazano również w związku z przywozem przez terytorium Zjednoczonego Królestwa wysoki poziom uchylania się od płacenia podatku VAT przez nadużywanie zawieszania płatności VAT (procedura celna 42);

89.  zauważa z zaniepokojeniem, że w przypadku dochodów za 2016 r. dyrektor generalny DG ds. Budżetu wyraził zastrzeżenie dotyczące tradycyjnych zasobów własnych w związku z badaną przez OLAF sprawą nadużyć celnych w Zjednoczonym Królestwie;

90.  zwraca uwagę, że w roku 2016 dochody objęte skwantyfikowanym zastrzeżeniem wynoszą około 517 mln EUR, a łączna kwota tradycyjnych zasobów własnych to 20,1 mld EUR, zatem zastrzeżenie dotyczy 2,5 % tradycyjnych zasobów własnych i 0,38 % wszystkich zasobów; wzywa Komisję do udzielenia szczegółowych informacji o tych nadużyciach finansowych, które mogą także pośrednio wpływać na podstawę podatku od wartości dodanej niektórych państw członkowskich, a tym samym na zasoby związane z podatkiem od wartości dodanej i na zasoby wyrównawcze Komisji związane z dochodem narodowym brutto(79);

91.  wyraża ubolewanie z powodu ustaleń Komisji, zgodnie z którymi że do października 2017 r. władze Zjednoczonego Królestwa nie wprowadziły środków naprawczych, aby zapobiec dalszej utracie tradycyjnych zasobów własnych; zauważa, że od dnia 12 października 2017 r. władze Zjednoczonego Królestwa zaczęły tymczasowo stosować progi wartości w rozliczeniach celnych niektórych przedsiębiorców (środek specjalny zwany Customs Operation Swift Arrow), co natychmiast przyniosło radykalne zmniejszenie utraty tradycyjnych zasobów własnych w Zjednoczonym Królestwie;

92.  ubolewa z powodu rozbieżności w poziomie kontroli celnych w poszczególnych państwach członkowskich; podkreśla, że należy ujednolicić kontrole we wszystkich punktach wjazdu na obszar unii celnej, i wzywa państwa członkowskie do zapewnienia skoordynowanego, jednolitego i skutecznego wdrożenia systemu ochrony granic, które zniechęci do rozbieżnych praktyk państw członkowskich, by zmniejszyć istniejące braki w systemach kontroli celnej; w związku z tym wzywa Komisję do zbadania różnych praktyk kontroli celnej w UE i ich wpływu na przekierowywanie handlu, ze szczególnym uwzględnieniem praktyk w kontrolach celnych na zewnętrznych granicach UE, oraz do opracowania analizy odniesienia oraz informacji o odprawach i procedurach celnych w państwach członkowskich;

93.  zwraca się do Komisji o opracowanie planu działania mającego zapewnić pełne i terminowe wdrożenie przepisów o VAT we wszystkich państwach członkowskich w celu zabezpieczenia tego źródła zasobów własnych Unii;

94.  przypomina, że nowa decyzja w sprawie systemu środków własnych Unii(80), która weszła w życie w dniu 1 października 2016 r. ze skutkiem wstecznym od dnia 1 stycznia 2014 r., przewiduje, że rozpatrując DNB do celów zasobów własnych, należy stosować standardy rachunkowości europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych (ESA 2010), oraz że wydatki na badania i rozwój uznaje się za inwestycje (a nie za wydatki bieżące, jak w poprzednim systemie ESA 95); zauważa, że w przypadku innych programów o wysokiej wartości dodanej dla UE, takich jak instrument „Łącząc Europę” itp., powinno stosować się te same zasady;

95.  odnotowuje, że zgłoszony przez Irlandię DNB znacznie wzrósł w 2015 r., gdyż spółki wielonarodowe przeniosły do tego kraju aktywa związane z badaniami i rozwojem;

96.  podkreśla, że Komisja musi przeprowadzić dodatkowe prace, aby ocenić potencjalny wpływ działalności przedsiębiorstw wielonarodowych na rachunki narodowe, zarówno pod względem metodyki, jak i procesu weryfikacji, oraz że może to doprowadzić do korekty wkładów państw członkowskich opartych na DNB;

97.  w kwestii zarządzania tradycyjnymi zasobami własnymi zaznacza, że Trybunał i Komisja stwierdziły niedociągnięcia w zarządzaniu należnościami (zwanymi kontami B) w niektórych państwach członkowskich;

98.  podkreśla, że Trybunał ustalił, iż w Belgii transakcje do audytów po odprawie celnej wybierano na podstawie ich cech, a nie na podstawie profilu ryzyka przedsiębiorstw i że ogólnie nie wykonywano audytów po odprawie celnej (sprawozdanie roczne Trybunału za rok 2016, pkt 4.18);

99.  wyraża ubolewanie, że według ustaleń Komisji w sześciu państwach członkowskich (Belgia, Estonia, Portugalia, Rumunia, Słowenia i Włochy) albo nie wykonywano audytów po odprawie celnej, albo nie przedstawiono informacji na ich temat;

Działania, jakie należy podjąć

100.  oczekuje od Komisji:

   a) podjęcia wszelkich środków niezbędnych do zapewnienia odzyskania zasobów własnych Unii, których władze Zjednoczonego Królestwa nie ściągnęły z tytułu importu wyrobów włókienniczych i obuwniczych z Chin, oraz do wyeliminowania unikania płacenia podatku VAT;
   b) rozważenia wszczęcia w stosownym czasie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w związku z nadużyciami celnymi w Zjednoczonym Królestwie;
   c) przeanalizowania we współpracy z państwami członkowskimi wszelkich ewentualnych konsekwencji działalności przedsiębiorstw wielonarodowych dla procesu szacowania DNB oraz przedstawienia państwom członkowskim wytycznych na temat traktowania takiej działalności przy opracowywaniu rachunków narodowych;
   d) potwierdzenia w cyklu weryfikacji DNB, że aktywa dotyczące badań i rozwoju zostały poprawnie ujęte w rachunkach narodowych państw członkowskich, ze szczególnym uwzględnieniem wyceny tych aktywów oraz kryterium siedziby w razie przeniesienia działalności przedsiębiorstwa wielonarodowego;
   e) przedstawienia wniosków dotyczących nowych zasobów własnych w celu zapewnienia stabilności budżetu Unii;

Konkurencyjność na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia

Ustalenia Trybunału

101.  zauważa, że Trybunał po raz pierwszy wydał opinię z zastrzeżeniami na temat legalności i prawidłowości płatności leżących u podstaw rozliczeń; podkreśla, że błędy nadal występują częściej w systemach zwrotu kosztów niż w systemach uprawnień; zwraca jednak uwagę, że dane z działu „Konkurencyjność na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia” nie zmieniły się istotnie w porównaniu do poprzednich lat;

102.  przypomina, że na badania naukowe i innowacje przypada 59 % wydatków i że pochodzą one z siódmego programu ramowego w zakresie badań i rozwoju technologicznego (2007–2013) („siódmy program ramowy w zakresie badań”) oraz z programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” na lata 2014–2020 („Horyzont 2020”);

103.  odnotowuje, że szacowany przez Trybunał poziom błędu wyniósł 4,1 %, niekwalifikowalne bezpośrednie koszty personelu stanowiły 44 %, inne niekwalifikowalne koszty bezpośrednie – 12 %, koszty pośrednie – 16 %, a niekwalifikowalne projekty lub niekwalifikowalni beneficjenci – 16 %; zauważa jednak, że w przypadku 19 błędów kwantyfikowalnych popełnionych przez beneficjentów Komisja lub niezależni audytorzy dysponowali wystarczającymi informacjami, aby zapobiec tym błędom lub je wykryć i skorygować przed zaakceptowaniem wydatków;

104.  zauważa, że gdyby Komisja i niezależni audytorzy odpowiednio wykorzystali wszystkie dostępne informacje, szacowany poziom błędu w tym rozdziale byłby o 1,2 % niższy;

105.  docenia fakt, że Komisja dołożyła znacznych starań, aby uprościć złożone procedury administracyjne przez wprowadzenie nowej definicji dodatkowego wynagrodzenia dla naukowców, usprawnienie programu prac inicjatywy „Horyzont 2020” na lata 2018–2020, ukierunkowane wspieranie przedsiębiorstw typu start-up i innowatorów oraz powszechniejsze wykorzystanie uproszczonych form kosztów; zauważa jednak, że zdaniem Trybunału dalsze upraszczanie ram prawnych daje nowe możliwości, ale również wiąże się z ryzykiem;

106.  odnotowuje fakt, że Trybunał zbadał kwestię wyników projektów w dziedzinie badań naukowych i innowacji; jest jednak zdania, że wyniki te należy uznać za wstępne, jeżeli wziąć rezultaty, koszty i rozpowszechnienie;

Roczne sprawozdanie z działalności Dyrekcji Generalnej ds. Badań Naukowych i Innowacji (DG R&I)

107.  zauważa, że w myśl strategii „Europa 2020” i zgodnie z planem strategicznym na lata 2016–2020 DG R&I dąży do czterech celów:

   a) nowy impuls dla zatrudnienia, wzrostu i inwestycji;
   b) połączony jednolity rynek cyfrowy;
   c) stabilna unia energetyczna z perspektywiczną polityką w kwestii zmiany klimatu; oraz
   d) silniejsza pozycja Europy na arenie międzynarodowej;

108.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że aby osiągnąć te cele, komisarz Carlos Moedas określił trzy priorytety: „otwarte innowacje”, „otwarta nauka” i „otwarcie na świat”;

109.  zauważa, że do pomiaru postępów w osiąganiu wyznaczonych celów DG R&I stosuje pięć kluczowych wskaźników efektywności:

   a) udział środków przeznaczonych na pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) w programie „Horyzont 2020”, by podjąć wyzwania społeczne oraz wspierać technologie prorozwojowe i przemysłowe, oraz udział wkładu finansowego Unii przydzielanego z instrumentu dla MŚP;
   b) udział nowych podmiotów wśród wybranych wnioskodawców w programie „Horyzont 2020”;
   c) wydatki związane klimatem i ze zrównoważonym rozwojem w programie „Horyzont 2020”;
   d) udział państw trzecich w programie „Horyzont 2020”;
   e) udział dotacji przyznanych w terminie nieprzekraczającym 245 dni;

110.  zauważa, że w odpowiedziach na pytania wymagające odpowiedzi na piśmie DG R&I opublikowała listę krajów, do których skierowała zalecenia (zalecenia dla poszczególnych krajów); wzywa DG R&I, by publikowała swoje propozycje zaleceń dla poszczególnych krajów bezpośrednio w rocznym sprawozdaniu z działalności, o co niejednokrotnie apelował Parlament;

111.  przypomina, że oceną siódmego programu ramowego w zakresie badań zajęto się w poprzedniej rezolucji w sprawie udzielenia absolutorium(81);

112.  z zadowoleniem przyjmuje postępy w osiąganiu ogólnych kluczowych wskaźników efektywności dyrekcji dotyczących programu „Horyzont 2020”:

   a) 23,9 % wkładu finansowego Unii przeznaczono na MŚP (cel na 2020 r. to 20 %);
   b) 55 % wybranych wnioskodawców to nowe podmioty (cel na 2020 r. to 70%);
   c) 26 % wkładów finansowych Unii miało związek z klimatem (cel na 2020 r. to 25%);
   d) 54,9 % wkładów finansowych UE mało związek ze zrównoważonym rozwojem (cel na 2020 r. to 60%);
   e) państwa trzecie uczestniczą w 3,6 % projektów programu „Horyzont 2020” (cel na 2020 r. to 4,73 %);
   f) w 91 % przypadków DG R&I udzieliła dotacji w czasie nieprzekraczającym 245 dni (cel na 2020 r. to 100 %);

113.  zaznacza, że rozkład terytorialny środków z programu „Horyzont 2020” jest mocno ograniczony, gdyż 72,5 % środków z tego programu (12,121 mld EUR) trafia do Niemiec (3,464 mld EUR), Zjednoczonego Królestwa (3,083 mld EUR), Francji (2,097 mld EUR), Hiszpanii (1,813 mld EUR) i Włoch (1,664 mld EUR);

114.  zauważa, że w 2016 r. z uczestnikami z państw trzecich podpisano 183 umowy o udzielnie dotacji z programu „Horyzont 2020”; zwraca uwagę, że 299,5 mln EUR przyznano uczestnikom ze Szwajcarii na podstawie umów o udzielenie dotacji podpisanych w 2016 r., a wkład Szwajcarii do programu „Horyzont 2020” wyniósł 180,9 mln EUR; nie zgadza się, by jedno z najbogatszych państw na świecie korzystało ze „statusu beneficjenta netto”; zwraca się do Komisji, by przedstawiła wniosek w sprawie rozporządzenia, które zniweluje tę nierównowagę;

115.  odnotowuje sukces wspólnego centrum wsparcia oraz jego wkład w upraszczanie oraz udzielanie porad prawnych i technicznych; zwraca się do DG R&I o wyjaśnienie, jakie środki upraszczające zamierza zaproponować na okres po roku 2020;

116.  przyjmuje do wiadomości środki na płatności DG R&I na rok 2016:

Środki na płatności DG R&I, w tym wkład EFTA

Tryb zarządzania

Wykonanie

w milionach EUR

Punkty procentowe

Współdelegowane lub subdelegowane innym dyrekcjom generalnym

161,20

5,34

DG R&I bezpośrednio

1878,28

62,17

DG R&I na rzecz organów ustanowionych na mocy art. 185

86,40

2,86

DG R&I na rzecz EBI

 

10,35

DG R&I na rzecz wspólnych przedsiębiorstw

582,37

19,28

Razem

3020,97

100%

117.  podkreśla, że 14,39 % budżetu, czyli niemal 444 mln EUR, wykonano za pośrednictwem instrumentów finansowych;

118.  zaznacza również, że 39,36 % budżetu DG R&I (w 2015 r. 28,14 %) powierzono podmiotom spoza Komisji, przede wszystkim w celu zrealizowania części programów ramowych w ramach (pośredniego) zarządzania dotacjami i systemów kontroli instrumentów finansowych;

119.  z zainteresowaniem odnotowuje fakt, że DG R&I wprowadziła strategię nadzoru nad instrumentami finansowymi, i chciałby wiedzieć, jak DG R&I ustala, czy osiągnięto cele finansowe i badawcze;

120.  zauważa, że DG R&I szacuje ogólny poziom wykrytych błędów na 4,42 %, a poziom błędu resztowego na 3,03 %;

121.  odnotowuje fakt, że Komisja szacuje łączną kwotę obarczoną ryzykiem w chwili zamknięcia na 73,5 do 104 mln EUR;

122.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że DG R&I przeprowadziła analizę opłacalności bezpośredniego i pośredniego zarządzania dotacjami;

123.  ubolewa, że DG R&I ponownie wydała zastrzeżenie przekrojowe dotyczące poziomu błędu resztowego w zestawieniach wydatków poniesionych w siódmym programie ramowym w zakresie badań, który ta DG realizuje bezpośrednio;

124.  przypomina, że w ust. 76 rezolucji w sprawie udzielenia Komisji absolutorium za 2015 r. wezwał Komisję do „opracowania na koniec bardziej miarodajnego podejścia opartego na ryzyku oraz wykorzystania w razie potrzeby szczegółowych zastrzeżeń”;

Działania, jakie należy podjąć

125.  wzywa DG R&I, by w rocznym sprawozdaniu z działalności zamieszczała propozycje zaleceń dla poszczególnych krajów;

126.  apeluje do DG R&I o wypełnienie zaleceń Służby Audytu Wewnętrznego, która stwierdziła uchybienia w zapewnianiu spójnego podejścia do monitorowania projektów we wszystkich instytucjach wykonawczych programu „Horyzont 2020”;

127.  wzywa DG R&I do złożenia sprawozdania z postępów Wspólnej Służby Audytu w doskonaleniu procedur wewnętrznych;

128.  apeluje do DG R&I o poinformowanie właściwej komisji Parlamentu o strategii nadzoru nad instrumentami finansowymi i o metodach ustalania, czy osiągnięto cele finansowe i badawcze;

129.  wzywa DG R&I do wyjaśnienia właściwej komisji Parlamentu, jakie działania podjęto, by uniknąć zastrzeżeń przekrojowych dotyczących poziomu błędu resztowego w zestawieniach poniesionych wydatków;

130.  uważa, że w projektach w dziedzinie badań i innowacji oraz w działaniach koordynacyjnych i wspierających standardy i normalizacja wspierają oddziaływanie wyników badawczych na różnych poziomach gotowości technologicznej, ponieważ zwiększają zbywalność i możliwość przenoszenia innowacyjnych produktów i rozwiązań; odnotowuje ponadto, że standardy i powiązane działania wspierają rozpowszechnianie wyników projektów programu „Horyzont 2020” przez upowszechnianie wiedzy również po zakończeniu projektów przez jej publiczne udostępnianie; zwraca się do Komisji o zwiększenie udziału normalizacji w kolejnych zaproszeniach do składania wniosków oraz o opracowanie kluczowych wskaźników efektywności uwzględniających działalność normalizacyjną;

Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna

Wprowadzenie

131.  zauważa, że według „Siódmego raportu na temat spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej” (COM(2017)0583) konwergencja to z jednej strony delikatny proces, który kryzysy gospodarcze mogą łatwo zatrzymać i odwrócić, ale z drugiej strony inwestycje publiczne mogą złagodzić skutki kryzysów;

132.  wyraża zadowolenie, że w 2016 r. zatrudnienie osiągnęło ponownie poziom sprzed kryzysu z 2008 r., czyli 71 %, lecz sytuacja znacznie różni się w całej Unii i wskaźnik ten utrzymuje się wyraźnie poniżej celu strategii „Europa 2020”, który wynosi 75 %; zauważa z zaniepokojeniem, że wskaźniki bezrobocia są nadal zbyt wysokie, zwłaszcza wśród ludzi młodych i długotrwale bezrobotnych;

133.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w odpowiedzi na pytania Parlamentu DG REGIO uszczegółowiła zalecenia dla poszczególnych krajów;

134.  jest świadom, że niektóre przepisy zmienionego rozporządzenia finansowego dotyczące polityki spójności mają wejść w życie z mocą wsteczną;

135.  wyraża zaniepokojenie, że takie zmiany mogą być źródłem dodatkowych błędów, ponieważ programy i projekty były wybierane na podstawie przepisów, które weszły w życie w dniu 1 stycznia 2014 r.;

Ustalenia Trybunału

136.  zauważa, że Trybunał po raz pierwszy wydał opinię z zastrzeżeniami na temat legalności i prawidłowości płatności leżących u podstaw rozliczeń; podkreśla, że błędy nadal występują częściej w systemach zwrotu kosztów niż w systemach uprawnień; zwraca jednak uwagę, że dane z działu „Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna” nie zmieniły się istotnie w porównaniu do poprzedniego roku;

137.  przypomina, że w 2016 r. kwota dostępna w dziale „Spójność gospodarcza i społeczna” wyniosła 51,25 mld EUR, co stanowi 33 % budżetu Unii;

138.  zauważa, że Trybunał szacuje poziom błędu w tym obszarze polityki na 4,8 %; ponadto Trybunał zaznaczył, że szacowany poziom błędu w obszarze spójności nie obejmuje kwoty 2,5 mld EUR wypłaconej na rzecz instrumentów finansowych w 2016 r., zdaniem Trybunału – poza okresem kwalifikowalności określonym w art. 56 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (sprawozdanie roczne Trybunału za rok 2016, pkt 6.20–6.21); zauważa, że wypłaty te odpowiadałyby szacowanemu poziomowi błędu w wysokości 2 % w wydatkach UE ogółem (sprawozdanie roczne Trybunału za rok 2016, ramka 1.2, przypis 1);

139.  zwraca uwagę, że błędy w obszarze polityki spójności stanowią 43 % ogólnego szacowanego poziomu błędu, który wynosi 3,1 %; zauważa, że jednym z powodów wysokiego poziomu błędu jest złożony charakter regulacji Unii i państw członkowskich;

140.  zauważa, że Trybunał przeanalizował próbę 180 transakcji z 54 płatności okresowych z lat 2007–2013, dotyczących 92 projektów Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), 36 projektów Funduszu Spójności (FS), 40 projektów Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS), 11 instrumentów finansowych EFRR i jednego instrumentu finansowego EFS;

141.  wzywa Komisję do należytego uwzględnienia uwag Trybunału, który stwierdził nieścisłości w analizie wyników co najmniej czterech z dwunastu instrumentów finansowych EFRR i EFS przeanalizowanych w rocznym sprawozdaniu Trybunału za 2016 r.; podziela obawy Trybunału, który podkreśla, że błędy te prowadzą do zawyżania wyników i jeśli nie zostaną skorygowane, mogą sztucznie zwiększać deklarowaną kwotę wydatków kwalifikowalnych w momencie zamknięcia, zwłaszcza w przypadku funduszy gwarancyjnych;

142.  zauważa również, że 42 % błędów wynika z ujęcia kosztów niekwalifikowalnych w zestawieniach wydatków, 30 % dotyczy poważnego naruszenia przepisów o zamówieniach publicznych, a 28 % − niekwalifikowalnych projektów, działań lub beneficjentów;

143.  zauważa z ubolewaniem, że jednym z głównych źródeł błędów we wszystkich wydatkach w dziale „Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna” nadal jest naruszanie przepisów w dziedzinie zamówień publicznych; zaznacza, że poważne naruszenia przepisów o zamówieniach publicznych obejmują bezpośrednie udzielanie dodatkowych zamówień lub zlecanie dodatkowych robót lub usług bez podania uzasadnienia, niezgodne z prawem wykluczanie oferentów, konflikty interesów i dyskryminujące kryteria wyboru; uważa, że dla przeciwdziałania błędom i nadużyciom podstawowe znaczenie ma polityka pełnej przejrzystości informacji o wykonawcach i podwykonawcach;

144.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Trybunał podkreślił, że projekty realizowane z wykorzystaniem uproszczonych form kosztów są mniej podatne na wystąpienie błędów niż projekty, w których stosuje się zwrot kosztów faktycznie poniesionych;

145.  jest zaniepokojony faktem, że w próbie znalazły się również trzy „duże projekty” wymagające zatwierdzenia przez Komisję, do których organy państw członkowskich nie przedstawiły niezbędnych wniosków w terminie wyznaczonym na 31 marca 2017 r.; zauważa, że Komisja powinna zatem przystąpić do odzyskania wydatków;

146.  wyraża niezadowolenie z faktu, że podobnie jak w latach poprzednich poziom błędu mógł niższy o 3,7 punktów procentowych, czyli mógł wynieść 1,1 %, gdyby państwa członkowskie wykorzystywały dostępne im informacje do zapobieżenia błędom lub wykrycia i skorygowania ich w kontrolach pierwszego szczebla, przed zgłoszeniem wydatków Komisji;

147.  wyraża zaniepokojenie faktem, że w ciągu trzech lat od rozpoczęcia okresu programowania 2014–2020 państwa członkowskie wyznaczyły zaledwie 77 % organów ds. funduszy polityki spójności, do dnia 1 marca 2017 r. Komisja otrzymała końcowe zestawienia, w których wydatki obejmowały jedynie 0,7 % budżetu przyznanego na cały okres programowania, a do połowy 2017 r. opóźnienia w wykonaniu budżetu były większe niż w tym samym momencie w okresie programowania 2007–2013; zauważa, że w tej sytuacji zobowiązania pozostające do spłaty na koniec bieżącego okresu finansowania mogą być nawet wyższe niż w okresie poprzednim;

148.  docenia fakt, że w rozdziale „Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna” znalazła się również sekcja dotycząca wyników projektów; ubolewa jednak, że w sekcji tej skupiono się głównie na danych ilościowych, tj. na liczbie wdrożonych systemów pomiaru wyników;

Instrumenty inżynierii finansowej

149.  przypomina, że zestawienie danych o postępach w finansowaniu i wdrażaniu instrumentów inżynierii finansowej w 2016 r. opublikowano dopiero w dniu 20 września 2017 r., zatem Trybunał nie mógł wypowiedzieć się na temat;

150.  odnotowuje najważniejsze liczby dotyczące 2016 r.:

   a) 25 państw członkowskich korzysta z instrumentów inżynierii finansowej, w tym wszystkie 25 w obszarze wspierania przedsiębiorstw, 11 w obszarze rozwoju obszarów miejskich, a 9 w obszarze efektywności energetycznej i energii ze źródeł odnawialnych;
   b) w całej Unii istnieje 1 058 instrumentów inżynierii finansowej, w tym 77 funduszy powierniczych i 981 funduszy specjalnych;
   c) 89 % z tych instrumentów inżynierii finansowej zapewnia wsparcie dla przedsiębiorstw, 7 % – wsparcie rozwoju obszarów miejskich, a 4 % – wsparcie efektywności energetycznej i energii ze źródeł odnawialnych;
   d) płatności na rzecz instrumentów inżynierii finansowej wynoszą 16,4 mld EUR, w tym 11,3 mld EUR przypada na fundusze strukturalne;
   e) płatności dla ostatecznych odbiorców wyniosły 15,2 mld EUR, w tym na fundusze strukturalne przypada 10,1 mld EUR, czyli 93 % łącznych wpłat na rzecz instrumentów inżynierii finansowej;
   f) z informacji otrzymanych od 81 % instrumentów inżynierii finansowej, które przesłały odpowiednie sprawozdania, wynika, że koszty zarządzania i opłaty wyniosły 0,9 mld EUR, czyli 6,7 % łącznych płatności na rzecz tych instrumentów inżynierii finansowej;
   g) zwrócono 8,5 mld EUR;
   h) wsparto 314 000 ostatecznych odbiorców;

151.  zwraca uwagę, że w kolejnych latach i okresach finansowania wykorzystanie instrumentów inżynierii finansowej gwałtownie wzrastało, przez co zwiększyła się złożoność finansowania z funduszy strukturalnych i powstało zagrożenie dla rozliczalności demokratycznej; zauważa, że według oczekiwań do końca 2020 r. za pośrednictwem instrumentów finansowych wykorzystanych zostanie 20,1 mld EUR z EFRR i FS;

152.  w tym kontekście wyraża zaniepokojenie, że krajowe instytucje audytowe w niedostatecznym stopniu uwzględniły wdrażanie instrumentów inżynierii finansowej;

153.  stwierdza, że 63 % (675) instrumentów inżynierii finansowej utworzono w Polsce (247), we Francji (152), na Węgrzech (139) i we Włoszech (137);

154.  ubolewa, że 6,7 % łącznych płatności na rzecz instrumentów inżynierii finansowej (900 mln EUR) pochłonęły koszty zarządzania i opłaty; uważa, że kwota ta jest zbyt wysoka;

155.  zauważa, że przekazywane dane wciąż zawierają błędy i rozbieżności; obejmuje to małe, ale istotne kwoty środków programu operacyjnego przyznanych w umowach o finansowaniu, ale nie wpłaconych na rzecz instrumentów inżynierii finansowej w momencie zamknięcia, wzrost płatności przyznanych niektórym instrumentom inżynierii finansowej po dniu 31 grudnia 2015 r., a w niektórych przypadkach wyższe wypłaty dla ostatecznych odbiorców niż dla instrumentów inżynierii finansowej(82);

Roczne sprawozdanie z działalności Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Regionalnej i Miejskiej (DG REGIO).

156.  zauważa również, że ocena ex post EFRR/Funduszu Spójności wskazuje, że chociaż konwergencja regionalna w okresie programowania 2007–2013 była niewystarczająca, to bez polityki spójności wystąpiłaby dywergencja, ponieważ kryzys finansowy w latach 2007–2008 pogorszył warunki dla inwestycji i konwergencji;

157.  podkreśla, że wszelkie wnioski dotyczące wyników są jeszcze wnioskami wstępnymi, gdyż wymagałyby pełniejszej analizy danych o wynikach programów na lata 2007–2013, która miała zakończyć się w sierpniu 2017 r.; zwraca się do Komisji o poinformowanie Komisji Kontroli Budżetowej o wynikach tej analizy;

158.  zauważa, że w sprawozdaniach z wykonania w okresie finansowania 2014–2020 Komisja podaje, że wybrano ponad 50 000 projektów odpowiadających inwestycjom o łącznej wartości 64,1 mld EUR, w tym 45 000 projektów dotyczących nawiązania współpracy przedsiębiorstw z ośrodkami badawczymi, a ponad 380 000 MŚP otrzymało wsparcie ze środków polityki spójności, dzięki czemu powstało ponad 1 000 000 miejsc pracy;

159.  zauważa, że Komisja informuje także, że w tym samym okresie finansowania przeznaczono ponad 75 mld EUR z EFRR i z FS na wsparcie celów unii energetycznej oraz przystosowania się do zmiany klimatu; ponadto wybrano ponad 5 000 projektów mających wspierać gospodarkę niskoemisyjną;

160.  odnotowuje poniższą tabelę, w której przedstawiono łączne środki na zobowiązania i na płatności zatwierdzone w 2016 r.:

2016 r., w mln EUR

Zatwierdzone środki na zobowiązania

Zatwierdzone środki na płatności

Wydatki administracyjne w obszarze „Polityka regionalna i miejska”

16,75

24,52

Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) i inne działania regionalne

27 163,16

22 911,83

Fundusz Spójności (FS)

8 775,98

7 456,71

Instrument Pomocy Przedakcesyjnej – Rozwój regionalny oraz współpraca regionalna i terytorialna

54,14

522,95

Fundusz Solidarności

81,48

68,48

Razem

36 091,51

30 984,47

161.  zauważa jednak, że te dane statystyczne niewiele mówią o zrównoważonym charakterze tych projektów i ich wynikach;

162.  przypomina, że przywiązuje dużą wagę do uwarunkowań ex ante, określających warunki sektorowe i horyzontalne tak, aby zapewnić skuteczne wydatkowanie środków z funduszy ESI; uważa, że spełnienie uwarunkowań ex ante oraz zatrzymanie 10 % płatności, co przewiduje zmienione rozporządzenie, powinno uprościć realizację projektów i zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia błędów; zauważa jednak, że w sprawozdaniu specjalnym Trybunału nr 15/2017 zakwestionowano rzeczywiste przełożenie takich działań na zmiany w terenie;

163.  ubolewa, że do końca 2016 r. wyznaczono tylko 87 % (181 z 209) jednostek certyfikujących i nie wyznaczono jednostek certyfikujących dla 28 głównych programów (w Austrii wyznaczono taką jednostkę tylko dla 1 programu, w Belgii dla 2, w Niemczech dla 8, w Finlandii dla 1, we Francji dla 2, w Irlandii dla 2, we Włoszech dla 6, w Rumunii dla 4, na Słowacji dla 1, w Zjednoczonym Królestwie dla 1);

164.  zauważa z zaskoczeniem, że główne trudności wskazane w procesie wyznaczania jednostek dotyczą stworzenia systemów informatycznych obejmujących nowe elementy sprawozdawczości i kształtu procedur w okresie 2014–2020, służące zapewnieniu wiarygodnego nadzoru instytucji zarządzających nad instytucjami pośredniczącymi;

165.  ubolewa ponadto, że ogólnie do końca 2016 r. wybrano tylko 26,1 % projektów i wykorzystano tylko 3,7 % dostępnych funduszy strukturalnych, chociaż proces selekcji przyspieszył w 2017 r., uważa, że początkowe opóźnienia mogą spowodować, że na koniec obecnego okresu finansowania do spłaty pozostanie duża liczba zobowiązań; wzywa Komisję do dalszych starań o zwiększenie potencjału administracyjnego organów krajowych, regionalnych i lokalnych;

166.  podkreśla, że wybór projektów przebiegał szczególnie wolno w Hiszpanii, na Cyprze, w Rumunii, Austrii, Czechach, na Chorwacji i Słowacji;

167.  zauważa, że w związku z tym w większości programów operacyjnych (247 spośród 295) w rozliczeniach nie poświadczono żadnych kwot (miało miejsce „rozliczenie zerowe”), ponieważ do dnia 31 lipca 2016 r. nie zadeklarowano żadnych wydatków;

168.  wyraża zadowolenie, że Komisja nie wykryła żadnych istotnej niespójności na podstawie wstępnych opinii pokontrolnych o otrzymanych pakietach dokumentów na potrzeby poświadczenia wiarygodności;

169.  wyraża jednak zaniepokojenie faktem, że istotne braki wykazało 7 z 9 kontroli Komisji dotyczących programów operacyjnych lub obszarów wysokiego ryzyka (na Węgrzech w dziedzinie transportu, administracji elektronicznej i wdrażania programów operacyjnych, we Włoszech w dziedzinie sieci i mobilności oraz edukacji (priorytet 3) i w programach operacyjnych dotyczących pomocy technicznej, w Rumunii w programach operacyjnych dotyczących konkurencyjności i ochrony środowiska);

170.  zauważa, że opinie dotyczące 278 z 322 systemów zarządzania i kontroli nie zawierają zastrzeżeń lub zawierają zastrzeżenia o umiarkowanych konsekwencjach; mając na uwadze, że w 40 przypadkach Komisja wydała opinię z zastrzeżeniami o istotnych konsekwencjach;

171.  zauważa, że Komisja oblicza łączną kwotę obarczoną ryzykiem w chwili dokonywania płatności na 644,7 do 1 257,3 mln EUR oraz że wykonując swoje zadania nadzorcze, zastosowała w 2016 r. korekty finansowe na kwotę 481 mln EUR;

172.  zauważa, że według szacunków Komisji ogólny średni poziom błędu w płatnościach w 2016 r. w odniesieniu do programów EFRR i FS na lata 2007–2013 wynosi 2,2 % do 4,2 %, a poziom błędu resztowego w momencie zamknięcia – około 0,4 %; podkreśla, że dział „Spójność” kolejny raz miał największy wpływ na ogólnie szacowany poziom błędu za 2016 r., przed działami „Zasoby naturalne”, „Konkurencyjność” i „Globalny wymiar Europy”; wzywa Komisję do utrzymania współpracy z państwami członkowskimi w celu poprawy ich systemów zarządzania i kontroli oraz do dalszego korzystania z dostępnych prawnych narzędzi nadzorczych, aby zapewnić korektę wszystkich istotnych błędów;

173.  zauważa, że Komisja odnotowała 68 zastrzeżeń dotyczących przeszłych okresów i 2 zastrzeżenia w bieżącym okresie finansowania;

Kwestie szczegółowe

Grecja

174.  z zadowoleniem przyjmuje starania DG REGIO o osiągnięcie postępów w kwestii wykazu projektów priorytetowych w Grecji;

175.  w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje:

   a) wydanie czterech koncesji na budowę autostrad (Ateny-Saloniki, Korynt-Tripoli-Kalamata, Korynt-Patras i Patras-Janina, łącznie ponad 1000 km dróg), które już funkcjonują i są bardzo dobrze oceniane przez użytkowników;
   b) program „oszczędności energii w gospodarstwach domowych” (połączenie instrumentów inżynierii finansowej z dotacjami), dzięki któremu poprawiono efektywność energetyczną 46 000 gospodarstw domowych i stworzono 6000 miejsc pracy; zainteresowanie programem było tak duże, że niezwłocznie powstał kolejny, na lata 2014–2020;
   c) instrumenty finansowe, zwłaszcza instrument JEREMIE, pozwalający na stworzenie lub utrzymanie ponad 20 000 miejsc pracy;
   d) system recept elektronicznych, w którym zarządza się miesięcznie ponad 5,5 mln recept elektronicznych i 2,4 mln skierowań na badania diagnostyczne, w którym uczestniczy 50 000 lekarzy i 13 000 aptek i który przyniósł greckiemu budżetowi znaczne oszczędności w dziedzinie zdrowia publicznego;

176.  ubolewa natomiast z powodu:

   a) poważnych opóźnień w rozbudowie metra w Atenach (przedłużenie linii 3 do Pireusu) i budowie głównej linii metra w Salonikach, a w konsekwencji – przedłużenia realizacji tych projektów na okres programowania 2014–2020;
   b) anulowania lub opóźnienia niektórych kluczowych projektów dotyczących kolei, branży cyfrowej i energetyki, które zostały odwołane lub opóźnione, a w konsekwencji – przedłużenia ich realizacji lub przeniesienia ich całości na okres programowania 2014–2020;
   c) niewykonania znacznej części infrastruktury niezbędnej do zagospodarowania ścieków i odpadów stałych;

177.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że OLAF zakończył dochodzenie administracyjne dotyczące czeskiego projektu „Bocianie gniazdo”; odnotowuje fakt, że czeskie media podały do wiadomości akta tej sprawy; wyraża ubolewanie z powodu poważnych nieprawidłowości stwierdzonych przez OLAF;

178.  wzywa DG REGIO do odzyskania współfinansowania unijnego, w wysokości 1,67 mln EUR, oraz do nałożenia koniecznych sankcji;

179.  odnotowuje, że z dniem 25 stycznia 2018 r. Czechy wycofały z finansowania Unii projekt „Bocianie gniazdo” oraz że zgodnie z zasadą pomocniczości projekt ten jest już w Czechach przedmiotem kontroli sądowej;

180.  jest zaniepokojony uwagą Komisji, że odsetek udzielonych umów, na które otrzymano tylko jedną ofertę, wynosi na Węgrzech 36 %; odnotowuje, że średnia unijna wynosi 17 %; wzywa Komisję do promowania konkurencji w procedurach przetargowych;

181.  z zadowoleniem przyjmuje pozytywną ocenę 10 lat obowiązywania mechanizmu współpracy i weryfikacji dla Bułgarii i Rumunii(83); jest zaniepokojony niedawnym krokiem w tył w walce z korupcją na dużą skalę w Bułgarii i Rumunii; wzywa Komisję do wsparcia i mobilizowania organów ścigania i antykorupcyjnych w obydwu państwach członkowskich; podkreśla imponujące osiągnięcia agencji antykorupcyjnej w Rumunii pod względem rozwiązywania przypadków korupcji na średnią i dużą skalę; podkreśla, że utrzymanie tych wysiłków ma nadrzędne znaczenie dla skonsolidowania walki z korupcją;

182.  potępia niedawną zbrodnię na słowackim dziennikarzu, która może być związana z jego pracą dochodzeniową; wzywa Komisję do informowania Parlamentu o unijnych funduszach rolnych na Słowacji;

183.  zauważa, że OLAF przeprowadził również dochodzenia administracyjne w sprawie pożyczek udzielonych grupie Volkswagen przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI);

184.  przyjmuje do wiadomości oświadczenie prezesa EBI Wernera Hoyera, w którym stwierdził on, co następuje: „Nadal nie można wykluczyć, że jedna z naszych pożyczek, a mianowicie pożyczka dla Volkswagen Antrieb BRI na kwotę 400 mln EUR, miała związek z opracowaniem technologii kontroli emisji w czasie, kiedy tworzono i stosowano oprogramowanie ograniczające skuteczność działania. Przeanalizujemy wnioski OLAF i rozważymy wszelkie dostępne stosowne działania. [...] Głęboko dotknęła nas ocena zawarta w dochodzeniu OLAF, a mianowicie że EBI został wprowadzony w błąd przez Volkswagen w kwestii stosowania urządzeń ograniczających skuteczność działania.”;

Roczne sprawozdanie z działalności Dyrekcji Generalnej ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Włączenia Społecznego (DG EMPL)

185.  zauważa, że DG EMPL podkreśla swój wkład w osiąganie celów strategii „Europa 2020”:

   a) w trzecim kwartale 2016 r. wskaźnik zatrudnienia osób w wieku od 20 do 64 lat na szczeblu Unii wyniósł 71,2 %; po raz pierwszy wskaźnik ten jest wyższy niż w 2008 r. (70,3 %) i jeśli ta tendencja się utrzyma, to możliwe będzie osiągnięcie celu zapisanego w strategii „Europa 2020”;
   b) łączne bezrobocie nadal spada i obecnie kształtuje się na poziomie 10 % zarówno w Unii, jak i w strefie euro; niemniej stopa bezrobocia wśród ludzi młodych i bezrobocie długotrwałe nadal stanowią poważne wyzwania dla Unii mimo odnotowanego spadku z 19,5 % w grudniu 2015 r. do 18,6 % w grudniu 2016 r. i z 4,3 % w trzecim kwartale 2015 r. do 3,8 % w trzecim kwartale 2016 r.;
   c) ożywieniu gospodarczemu zapoczątkowanemu w 2013 r. towarzyszył stały, choć niewystarczający spadek poziomu ubóstwa mierzonego jako odsetek osób zagrożonych ubóstwem, który zmniejszył się z 24,7 % w 2012 r. do 23,7 % w 2015 r., jednak ożywienie gospodarcze nadal nie obejmuje wszystkich części społeczeństwa, a w 2016 r. 118 mln osób było zagrożonych ubóstwem i wykluczeniem społecznym (o 1,7 mln osób więcej niż w 2008 r.), co wyraźnie odbiega od celu strategii „Europa 2020” dotyczącego ubóstwa i wykluczenia społecznego;
   d) inwestycje w poprawę warunków mobilności geograficznej i zawodowej przy jednoczesnym przeciwdziałaniu ryzyku zakłóceń i nadużyć przyczyniły się do stopniowego wzrostu wskaźnika mobilności wewnątrz Unii, który w 2015 r. osiągnął 3,6 % mieszkańców;

186.  ubolewa jednak, że nierówności w dystrybucji dochodów wzrosły w latach 2013–2014 r. i chociaż w ogólnym ujęciu od tego czasu utrzymują się one na stałym poziomie, w niektórych przypadkach stale rosną; jest zaniepokojony faktem, że osoby stanowiące najbogatsze 20 % populacji dysponowało dochodem netto, który był około pięć razy większy niż dochód osób stanowiących najuboższe 20 % populacji w 2016 r., przy czym między różnymi krajami występowały duże dysproporcje (a w niektórych krajach dochodziło do pogłębiania się nierówności);

187.  z zadowoleniem przyjmuje „Ocenę ex post EFS za okres programowania 2007–2013”, którą ukończono w dniu 12 grudnia 2016 r.; zauważa, że w ocenie wykazano, że do końca 2014 r. co najmniej 9,4 mln mieszkańców Europy znalazło pracę dzięki wsparciu z EFS, 8,7 mln osób zdobyło nowe kwalifikacje lub dyplomy, a 13,7 mln uczestników podaje, że osiągnęli inne pozytywne wyniki, np. podnieśli swoje kompetencje; zwraca uwagę, że według symulacji makroekonomicznych EFS pozytywnie wpłynął również na produkt krajowy brutto (PKB) w 28 państwach członkowskich (wzrost o 0,25 %) i wydajność;

188.  zauważa, że takie dane liczbowe istotnie wskazują na występowanie pozytywnej tendencji, ale nie mówią wiele o wynikach i zrównoważonym charakterze podjętych działań;

189.  zdecydowanie krytykuje DG EMPL za nieprzedstawienie propozycji zaleceń dla poszczególnych krajów, mimo że Parlament wielokrotnie o to apelował;

190.  odnotowuje poniższą tabelę, w której przedstawiono łączne środki na zobowiązania i środki na płatności zatwierdzone w 2016 r.:

2016 r., w mln EUR

Zatwierdzone środki na zobowiązania

Zatwierdzone środki na płatności

Europejski Fundusz Społeczny (EFS) i tym Inicjatywa na rzecz zatrudnienia ludzi młodych (YEI)

12 438,2

8 132

Europejski Fundusz Pomocy Najbardziej Potrzebującym (FEAD)

534,7

278

Europejski fundusz dostosowania do globalizacji

27,6

27,6

Instrument Pomocy Przedakcesyjnej – Rozwój zasobów ludzkich (IPA-HRD)

0

82,3

Zarządzanie bezpośrednie (program na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych, program „Prawa, równość i obywatelstwo”, Erasmus +) i agencje

289

275

Razem

13 290

8 795

191.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że DG EMPL opracowała metodologię corocznej oceny wyników programów, ale ma wątpliwości co do wartości informacyjnej takich kryteriów jak „dobre”, „dopuszczalne” lub „słabe”;

192.  jest zaniepokojony faktem, że do marca 2017 r. wyznaczono tylko 87 % instytucji certyfikujących;

193.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że do dnia 15 lutego 2017 r. DG EMPL otrzymała pełen pakiet dokumentów na potrzeby poświadczenia wiarygodności rachunków, w tym sprawozdania finansowe, roczne sprawozdania z kontroli i opinie pokontrolne na temat sprawozdań finansowych, systemu zarządzania i kontroli oraz legalności i prawidłowości transakcji leżących u podstaw rozliczeń, poświadczenie wiarygodności i roczne podsumowanie wszystkich programów; zauważa, że ogólnie rzecz biorąc, DG EMPL przedstawiła tylko drobne uwagi i zatwierdziła roczne sprawozdanie finansowe;

194.  z zadowoleniem przyjmuje również fakt, że do końca 2016 r. DG EMPL wykonała swój wieloletni plan audytu, na podstawie którego skontrolowano 89 z 92 instytucji audytowych i 115 z 118 programów operacyjnych;

195.  zauważa, że w 2016 r. DG EMPL wprowadziła korekty finansowe na kwotę 255,8 mln EUR, łączna kwota zaakceptowanych lub postanowionych korekt finansowych w okresie programowania 2007–2013 na koniec 2016 r. wyniosła 1454 mln EUR, a w tym samym okresie państwa członkowskie zgłosiły korekty finansowe na kwotę 2253,8 mln EUR;

196.  ubolewa, że DG EMPL utrzymała lub wydała uwagi dotyczące:

   a) systemów zarządzania i kontroli w jednym z programów operacyjnych EFS we Włoszech w okresie programowania 2000–2006 (ryzyko wizerunkowe);
   b) systemów zarządzania i kontroli w 23 określonych programach operacyjnych EFS w okresie programowania 2007–2013, oraz
   c) systemów zarządzania i kontroli trzech programów operacyjnych EFS lub Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych i jednego programu operacyjnego FEAD w okresie programowania 2014–2020;

197.  zwraca uwagę, że szacunkowa łączna kwota obarczona ryzykiem dla odpowiednich wydatków z 2016 r. wynosi 279 mln EUR;

Kwestie szczegółowe

Inicjatywa na rzecz zatrudnienia ludzi młodych (YEI)

198.  otrzymał informacje o wstępnych wynikach badania dotyczącego realizacji YEI, które przedstawiają się następująco:

   a) do końca 2016 r. liczba młodych ludzi, którzy nie pracują, nie kształcą się ani nie szkolą zawodowo (młodzież NEET), a wzięli udział w projektach wspieranych przez YEI i służących podnoszeniu umiejętności lub zdobyciu doświadczenia zawodowego, wzrosła trzykrotnie w porównaniu z końcem 2015 r. (z 0,5 do 1,3 mln osób);
   b) 712 000 spośród nich to bezrobotni i nieaktywni uczestnicy, którzy nie kształcą się ani nie szkolą zawodowo, a wzięli udział w działaniach finansowanych z YEI; ponad połowa z nich (ok. 346 000 bezrobotnych i nieaktywnych zawodowo uczestników, którzy nie uczą się ani nie szkolą zawodowo) po zakończeniu tych działań rozpoczęła kształcenie lub szkolenie, zdobyła kwalifikacje lub zatrudnienie (obejmuje to również działalność na własny rachunek);
   c) we Włoszech ocena porównawcza wykazała, że nowe innowacyjne działania w dużej mierze wspierane przez YEI zwiększyły szanse młodych ludzi na znalezienie zatrudnienia o 7,8 %, choć między poszczególnymi regionami występują znaczne różnice wykazujące większe trudności w obszarach o najwyższej stopie bezrobocia młodzieży;

199.  ponadto zauważa, że:

   a) Włochy i Hiszpania dzięki działaniom YEI zmobilizowały znaczną liczbę młodzieży NEET, chociaż poziom bezrobocia młodzieży w tych krajach jest wciąż wysoki;
   b) Słowacja skupiła się w mniejszym stopniu na programach robót publicznych dla młodych ludzi, a bardziej na skuteczniejszych środkach, takich jak zwiększona dostępność szkoleń zawodowych;
   c) we Włoszech ocena porównawcza wykazała, że nowe innowacyjne działania w dużej mierze wspierane przez YEI zwiększyły szanse młodych ludzi na znalezienie zatrudnienia o 7,8 %, choć między poszczególnymi regionami występują znaczne różnice;
   d) w Portugalii współfinansowane programy przedsiębiorczości ludzi młodych przyniosły lepsze wyniki niż środki dotyczące szkolnictwa wyższego;
   e) Grecja stwierdziła, że istnieje potrzeba zmiany systemu bonów na usługi w obszarze zatrudniania młodzieży i szkoleń;
   f) w Polsce 62 % uczestników działań YEI otrzymało ofertę zatrudnienia, szkolenia lub kształcenia, a poziom zadowolenia uczestników był ogólnie wysoki;

200.  ubolewa jednak, że wykorzystano zaledwie 30 % dostępnych funduszy, co odpowiada początkowym płatnościom zaliczkowym i płatnościom okresowym;

201.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że do października 2017 r. wszystkie państwa członkowskie mające spełnić uwarunkowania ex ante dotyczące Romów (Austria, Belgia, Bułgaria, Francja, Grecja, Hiszpania, Litwa, Niemcy, Polska, Portugalia, Republika Czeska, Rumunia, Słowacja i Węgry) spełniły je i posiadają krajową strategię integracji Romów;

202.  zauważa, że w okresie programowania 2014–2020 dwa priorytety inwestycyjne EFS dotyczą bezpośrednio niedyskryminacji i integracji Romów (zob. tabela poniżej);

Priorytet inwestycyjny (PI)

Państwa członkowskie, które wybrały dany PI

Środki finansowe (mln EUR)

Zwalczanie wszelkich form dyskryminacji i wspieranie równych szans

11 państw członkowskich (BE, CY, CZ, DE, ES, FR, GR, IE, PL, PT i SK).

447

Integracja społeczno-gospodarcza społeczności marginalizowanych, takich jak Romowie

12 państw członkowskich (AT, BE, BG, CZ, ES, FR, GR, HU, IT, PL, RO i SK).

1 600

Większość środków (1,2 mln EUR) przekazano: BG, CZ, HU i RO.

203.  zauważa, że Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji posiadający maksymalny roczny budżet wynoszący 150 mln EUR uruchomił jedynie 28 mln EUR na zobowiązania z rezerwy w 2016 r. na rzecz ośmiu państw członkowskich;

Działania, jakie należy podjąć

204.  w związku z tym wzywa państwa członkowskie i Komisję, by w okresie finansowania po 2020 r. zwróciły większą uwagę na:

   a) tworzenie unijnej wartości dodanej z wykorzystaniem polityki spójności;
   b) silniejszą koordynację między spójnością, zarządzaniem gospodarczym i europejskim semestrem, z uwzględnieniem m.in. pozytywnych bodźców do wzmocnienia realizacji celów polityki spójności w dążeniu do pokonania dysproporcji i nierówności określonych w Traktatach, w trzech jej wymiarach – gospodarczym, społecznym i terytorialnym;
   c) opracowanie systemu umożliwiającego koncentrowanie środków finansowych z polityki spójności w regionach, które najbardziej tego potrzebują;
   d) zapewnienie strategicznego wsparcia administracyjnego dla regionów mających trudności w absorpcji finansowania;
   e) opracowanie jednolitego zbioru przepisów dotyczących funduszy strukturalnych;
   f) postępy w stosowaniu zasady jednorazowej kontroli;
   g) szybszą realizację programów i projektów, z myślą o przestrzeganiu siedmioletniego okresu finansowego (nie n+3);
   h) umożliwienie krajowym instytucjom audytowym objęcie kontrolą instrumentów finansowych w ramach budżetu Unii, ograniczenie liczby instrumentów finansowych i wprowadzenie bardziej rygorystycznych zasad sprawozdawczości ze strony zarządzających funduszami, w tym grupy EBI i innych międzynarodowych instytucji finansowych w odniesieniu do wykonania i osiągniętych rezultatów, by zwiększyć przejrzystość i rozliczalność;
   i) uwzględnianie wniosków wyciągniętych z obecnego okresu oraz potrzeby większego uproszczenia w celu ustanowienia zrównoważonego systemu zapewniającego osiągnięcie rezultatów i należyte zarządzanie finansami bez nadmiernego obciążenia administracyjnego, które zniechęciłoby potencjalnych beneficjentów i prowadziłoby do liczniejszych błędów;
   j) zrównoważenie geograficzne i społeczne, aby inwestycje były realizowane tam, gdzie są najbardziej potrzebne;

205.  nalega, aby DG REGIO i DG EMPL zamieszczały w rocznych sprawozdaniach z działalności propozycje zaleceń dla poszczególnych krajów, do czego wielokrotnie wzywał Parlament;

206.  wzywa DG REGIO:

   a) aby po zakończeniu odpowiednich postępowań sądowych składała właściwej komisji Parlamentu sprawozdania dotyczące poszczególnych dochodzeń prowadzonych przez OLAF;
   b) aby w ramach działań podejmowanych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2016 przedstawiła właściwej komisji Parlamentu sprawozdanie z postępów we wszystkich wspomnianych wyżej projektach;

207.  wzywa EBI do przeanalizowania ustaleń OLAF w trybie pilnym i wyciągnięcia stosownych wniosków; wzywa EBI do poinformowania Parlamentu o wyciągniętych wnioskach i podjętych działaniach;

208.  wzywa Komisję, by zachęcała do stosowania uproszczonych opcji kosztów wprowadzonych na mocy przeglądu rozporządzenia finansowego;

209.  wzywa DG EMPL do wykonania zaleceń Służby Audytu Wewnętrznego dotyczących szybkiego wdrożenia strategii kontroli funduszy ESI oraz do poinformowania Parlamentu o zakończeniu tego zadania;

210.  zwraca się do Komisji, aby przewidziała dalsze uproszczenie zasad i zmniejszenie obciążeń administracyjnych, co mogłoby pomóc w jeszcze większym obniżeniu poziomu błędu;

Zasoby naturalne

Kluczowe wskaźniki efektywności działania i sprawiedliwa WPR

211.  zwraca uwagę, że według rocznego sprawozdania z działalności DG AGRI (s. 15 – kluczowy wskaźnik efektywności działania nr 1: dochód czynników produkcji rolniczej w przeliczeniu na pełnoetatowego pracownika) wartość dodana i wydajność sektora w 2016 r. ponownie nieznacznie spadła, a DG AGRI „trudno jest określić, co dokładnie powoduje ogólny spadek dochodu czynników produkcji od 2013 r.”;

212.  przypomina, że kluczowy wskaźnik skuteczności działania nr 4, dotyczący poziomu zatrudnienia w dziedzinie rozwoju obszarów wiejskich, nie jest adekwatny, gdyż na poziom ten wpływają nie tylko środki WPR;

213.  ubolewa, że Komisja nie zastosowała się do zaleceń Parlamentu z rezolucji towarzyszącej decyzji o udzieleniu absolutorium za rok budżetowy 2015, dotyczących przedefiniowania kluczowego wskaźnika efektywności działań nr 4 „w celu uwypuklenia szczególnego wpływu środków WPR na zatrudnienie na tych obszarach”;

214.  zwraca uwagę, że w 2016 r. 51 % beneficjentów płatności bezpośrednich otrzymało dotacje niższe od 1250 EUR, stanowiące łącznie 4 % płatności bezpośrednich(84);

215.  przypomina swoje uwagi(85) na temat niezrównoważonej struktury wydatków na wspólną politykę rolną; 44,7 % wszystkich gospodarstw rolnych w Unii osiągnęło roczny dochód poniżej 4000 EUR, a w 2016 r. średnio 10 % największych beneficjentów wsparcia bezpośredniego w ramach WPR otrzymało około 60 % płatności(86); zauważa, że rozdział płatności bezpośrednich w dużej mierze odzwierciedla koncentrację gruntów, a 20 % rolników posiada również 80 % gruntów (odpowiedź na 17. pytanie wymagające odpowiedzi na piśmie, wysłuchanie w Komisji Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego z udziałem komisarza Phila Hogana w dniu 28 listopada 2017 r.); wyraża zaniepokojenie dużą koncentracją beneficjentów oraz podkreśla, że należy osiągnąć lepszą równowagę między dużymi i małymi beneficjentami;

216.  zauważa, że około 72 % pomocy otrzymują gospodarstwa o powierzchni od 5 do 250 hektarów, czyli zazwyczaj gospodarstwa rodzinne;

217.  zwraca się do DG AGRI o określenie, wraz ze wskaźnikami, celów dotyczących zmniejszenia nierówności w dochodach gospodarstw w następnych WRF;

218.  ponownie wyraża pogląd, że niewyważony rozdział płatności bezpośrednich może sprawiać, że nie będą one w pełni odgrywać roli mechanizmu zabezpieczenia stabilizującego dochody gospodarstw, zwłaszcza mniejszych;

219.  jest zdania, że w okresie zmienności dochodów większe gospodarstwa niekoniecznie potrzebują wsparcia stabilizującego dochody na równi z małymi gospodarstwami, gdyż mogą one korzystać z oszczędności skali, potencjalnie zwiększających ich odporność, dlatego zaleca Komisji wprowadzenie degresywności korygującej tę nierównowagę przez zmniejszanie dotacji w miarę wzrostu wielkości gospodarstwa;

220.  zwraca się do Komisji, aby przewidziała rzeczywiste uproszczenie procedur dostępu do finansowania i odnośnej dokumentacji, bez uszczerbku dla zasad kontroli i monitorowania; wzywa do zwrócenia szczególnej uwagi na wsparcie administracyjne dla drobnych producentów, dla których finansowanie stanowi zasadniczy warunek utrzymania się na rynku;

Poziom błędu

221.  zaznacza, że Trybunał oszacował poziom błędu w dziale zasobów naturalnych jako całości na 2,5 % (2,9 % w 2015 r. i 3,6 % w 2014 r.); z zadowoleniem przyjmuje te zmiany, stwierdzając jednocześnie, że poziom z 2016 r. przekracza próg istotności;

222.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że oceniając Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG), Trybunał uznał, że w obszarze wsparcia rynku i pomocy bezpośredniej w 2016 r. nie wystąpiły istotne błędy, a najbardziej prawdopodobny poziom błędu szacowany przez Trybunał wynosi 1,7 % (2,2 % w 2015 r.);

223.  podkreśla, że Trybunał odnotował mniej błędów wynikających z zawyżenia powierzchni gruntów lub zgłoszenia gruntów niekwalifikowalnych, a zmianę tę umożliwiło wprowadzenie nowej, bardziej elastycznej definicji trwałych użytków zielonych, planów działania na rzecz poprawy jakości danych w systemach identyfikacji działek rolnych (LPIS) oraz nowego, internetowego systemu składania geoprzestrzennych wniosków o wsparcie;

224.  zauważa, że płatności z tytułu zazieleniania to źródło błędów odpowiadających za 17 % szacowanego przez Trybunał poziomu błędu oraz że wskazano, iż błędy te wiążą się głównie z wymaganiami dotyczącymi obszarów proekologicznych, chociaż poziom błędu EFRG był niższy od progu istotności; z zadowoleniem przyjmuje w tym względzie obniżenie poziomu błędu w przypadku EFRG do 1,7 %;

225.  zwraca uwagę, że Trybunał stwierdził również uchybienia w ochronie trwałych użytków zielonych, ponieważ Czechy i Polska nie dysponowały danymi historycznymi pozwalającymi na sprawdzenie przestrzegania obowiązku uprawy trawy na użytkach rolnych przez pięć kolejnych lat, natomiast Niemcy, Francja, Włochy, Portugalia i Zjednoczone Królestwo nie sklasyfikowały trwałych użytków zielonych w sposób w pełni wiarygodny;

226.  podkreśla pozytywną tendencję w zakresie poziomu błędów stwierdzonych przez Trybunał, pomimo ewolucji kwot obciążonych ryzykiem, które DG AGRI podała w swoich rocznych sprawozdaniach z działalności, a mianowicie z 1,38 % w 2015 r. do 1,996 % w 2016 r. (nie uwzględniono środków rynkowych o poziomie błędu wynoszącym 2,85 %) i 4 % w obu latach budżetowych w zakresie rozwoju obszarów wiejskich; uważa, że nie odzwierciedla to statystycznie istotnych odchyleń;

227.  ubolewa, że płatności na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, ochrony środowiska, działań w dziedzinie klimatu i rybołówstwa są obarczone istotnymi błędami w 2016 r., przy czym najbardziej prawdopodobny poziom błędu szacuje się na 4,9 % (5,3 % w 2015 r.); zauważa, że gdyby wszystkie informacje posiadane przez władze krajowe zostały wykorzystane do skorygowania błędów, szacowany poziom błędu byłby niższy o 1,5 punktu procentowego;

228.  zauważa, że w przypadku rozwoju obszarów wiejskich trzy z największych błędów w zakresie kwalifikowalności dotyczyły beneficjentów, którzy nie ujawnili, że są kontrolowani przez przedsiębiorstwa powiązane, składają wnioski wspólnie z nimi lub dokonują od nich zakupów, co stanowi naruszenie przepisów unijnych lub krajowych (sprawozdanie roczne Trybunału za 2016 r., pkt 7.26);

Systemy zarządzania i kontroli

229.  zwraca uwagę, że w rocznym sprawozdaniu z działalności dyrektor generalny DG AGRI zgłosił zastrzeżenie w sprawie płatności bezpośrednich w odniesieniu do 18 agencji płatniczych w 12 państwach członkowskich oraz że kwota zarządzana przez agencje płatnicze objęte zastrzeżeniem i podlegające wzmocnionej kontroli wynosi 13 618,6 mln EUR, przy czym rzeczywista kwota obarczona ryzykiem dla wydatków objętych zastrzeżeniem wynosi 541,2 mln EUR;

230.  podkreśla, że wykryto uchybienia w szczególności w systemie zarządzania i kontroli na Węgrzech (dotyczące spóźnionej deklaracji zarządczej agencji płatniczej i braków w płatnościach z tytułu zazieleniania), w Bułgarii (dotyczące zazieleniania i ekologicznego statusu rolników), w Polsce (dotyczące płatności z tytułu zazieleniania) i we Włoszech (dotyczące braków w prawidłowym ustaleniu kwalifikowalności gruntów i rolników aktywnych zawodowo);

231.  ubolewa nad niedawnymi przypadkami oszustwa dotyczącymi agencji płatniczych we Włoszech; wzywa Komisję do aktywnego monitorowania sytuacji i informowania Parlamentu o działaniach następczych w związku z procedurą udzielania absolutorium;

232.  zwraca się do Komisji o przyspieszenie kontroli zgodności rozliczeń wszczętej w dniu 8 stycznia 2016 r., by uzyskać szczegółowe, dokładne informacje na temat ryzyka konfliktów interesów dotyczącego Państwowego Funduszu Interwencji Rolnej w Czechach; przyjmuje do wiadomości, że niepowodzenie w zaradzeniu konfliktu interesów może ostatecznie skutkować cofnięciem akredytacji agencji płatniczej przez właściwy organ lub nałożeniem przez Komisję korekt finansowych; zwraca się do Komisji o niezwłoczne poinformowanie Parlamentu, jeżeli po zakończeniu kontroli zgodności rozliczeń OLAF przekaże DG AGRI informacje dotyczące możliwych przypadków nadużyć finansowych, korupcji lub wszelkiej nielegalnej działalności przynoszącej szkody interesom finansowym Unii;

Wiarygodność danych przekazywanych przez państwa członkowskie

233.  zauważa, że skoro w systemach zarządzania i kontroli niektórych państw członkowskich występują braki, DG AGRI dostosowuje zgłaszane statystyki kontrolne głównie w oparciu o kontrole przeprowadzone przez Komisję i Trybunał w ciągu ostatnich trzech lat, a także o opinię jednostki certyfikującej w sprawie danego roku budżetowego;

234.  zwraca uwagę, że pomimo faktu, iż od 2015 r. organy certyfikujące państw członkowskich mają obowiązek sprawdzać legalność i prawidłowość transakcji:

   a) w odniesieniu do środków rynkowych DG AGRI dokonała dostosowań w 32 programach (tj. mniej niż 20 % całkowitej liczby programów, na które w 2016 r. zadeklarowano wydatki);
   b) w odniesieniu do płatności bezpośrednich dokonano dostosowań w 52 przypadkach (spośród 69), przy czym większość tych dostosowań wynosiła mniej niż 1 %, 7 wynosiło od 1 % do 2 %, a 9 wynosiło więcej niż 2 %;
   c) w odniesieniu do rozwoju obszarów wiejskich płatności uzupełniające zastosowano w odniesieniu do 39 z 72 agencji płatniczych, z 21 dostosowaniami na poziomie ponad 1 % i 16 ponad 2 %;

Zagadnienia dotyczące wyników w zakresie rozwoju obszarów wiejskich

235.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w ciągu ostatnich trzech lat Trybunał zbadał zagadnienia dotyczące wyników w odniesieniu do objętych próbą transakcji w zakresie rozwoju obszarów wiejskich; odnotowuje z zadowoleniem, że 95 % projektów zakończonych w czasie kontroli zostało zrealizowanych zgodnie z planem, lecz ubolewa, że nie było wystarczających dowodów na to, iż koszty były rozsądne;

236.  podkreśla, że prawie we wszystkich projektach skontrolowanych przez Trybunał stosowano system zwrotu poniesionych kosztów, i zauważa, że w okresie programowania 2014–2020 państwa członkowskie mogą alternatywnie stosować system opcji kosztów uproszczonych ze standardowymi stawkami jednostkowymi, kwotami ryczałtowymi i finansowaniem ryczałtowym, co skutecznie ogranicza ryzyko nadmiernych cen;

Zazielenianie

237.  zauważa, że Trybunał w swoim sprawozdaniu rocznym za 2016 r. (pkt 7.17) odnotował w związku z płatnościami z tytułu zazieleniania na rzecz 63 wizytowanych gospodarstw rolnych, że:

   a) wszystkie gospodarstwa podlegające wymogowi dywersyfikacji upraw przestrzegały przepisów;
   b) większość błędów związanych z zazielenianiem dotyczyła nieprzestrzegania wymogów dotyczących obszarów proekologicznych;
   c) działki zostały prawidłowo zarejestrowane w LPIS, jeżeli chodzi o zachowanie istniejących trwałych użytków zielonych;
   d) nie wszystkie trwałe użytki zielone zostały odpowiednio zarejestrowane jako takie;

238.  jest jednak szczególnie zaniepokojony pierwszymi wnioskami wyciągniętymi przez Komisję w dokumencie roboczym służb Komisji w sprawie przeglądu zazieleniania po upływie roku (SWD (2016)218, druga część, s. 14), według których „aby spełnić wymóg dywersyfikacji upraw, rolnicy ogółem musieliby zmienić uprawy na mniej niż 1 % całkowitej powierzchni gruntów ornych w Unii, a ponieważ zdecydowana większość gruntów ornych w Unii podlega obowiązkowi dywersyfikacji upraw, ten ograniczony wpływ wydaje się odzwierciedlać obecne praktyki stosowane przez rolników, którzy już spełniają wymogi”;

239.  podkreśla, że Trybunał potwierdza w swoim sprawozdaniu rocznym (pkt 7.43–7.54) analizę przeprowadzoną przez Komisję, wskazującą, że dywersyfikacja upraw i program obszarów ekologicznych nie doprowadziły do żadnych zmian w przypadku większości wizytowanych gospodarstw rolnych (89 % w przypadku dywersyfikacji upraw i 67 % w przypadku obszarów ekologicznych);

240.  jest szczególnie zaniepokojony, że zgodnie ze sprawozdaniem specjalnym Trybunału nr 21/2017 zatytułowanym „Zazielenianie – bardziej złożony system wsparcia dochodów, który nie jest jeszcze skuteczny pod względem środowiskowym”: „jest mało prawdopodobne, aby zazielenianie przyniosło znaczące korzyści dla środowiska i klimatu (...), ponieważ wymogi zazieleniania są na ogół zbyt niskie i w dużym stopniu odzwierciedlają normalne praktyki rolnicze”;

241.  ponadto zauważa, że Trybunał stwierdził, iż ze względu na powszechne zwolnienia większość rolników (65 %) może korzystać z płatności z tytułu zazieleniania bez faktycznego podlegania obowiązkom w tym zakresie; w rezultacie zazielenianie prowadzi do pozytywnych zmian w praktykach rolniczych na bardzo małej części użytków rolnych w Unii;

242.  ubolewa, że systemy zazieleniania są bardziej instrumentem wspierania dochodów rolników niż poprawy efektywności środowiskowej i klimatycznej WPR; uważa, że programy rolne ukierunkowane na potrzeby środowiskowe i klimatyczne powinny obejmować cele w zakresie efektywności oraz środki finansowe odzwierciedlające ponoszone koszty i utracone dochody w rezultacie działań wykraczających poza środowiskowy scenariusz odniesienia;

243.  ubolewa nad faktem, że systemy zazieleniania, jako część płatności obszarowych, w ramach faktycznego projektu programu mogłyby zwiększyć nierównowagę w dystrybucji wsparcia WPR; w tym kontekście wzywa Komisję, by rozważyła zastosowanie się do zaleceń przedstawionych przez Trybunał w sprawozdaniu specjalnym nr 21/2017;

244.  odnotowuje, że zdaniem Komisji „rzeczywisty wpływ (systemów zazieleniania) na efekty środowiskowe zależy od wyborów dokonywanych przez państwa członkowskie i rolników, a jak dotąd niewiele państw członkowskich skorzystało z możliwości ograniczenia stosowania pestycydów i nawozów na obszarach proekologicznych”;

245.  podkreśla, że w przypadku administracji publicznej ciężar zazieleniania jest zasadniczo związany z opracowaniem nowych narzędzi zarządzania, takich jak warstwa obszarów proekologicznych w LPIS, co częściowo wyjaśnia, dlaczego DG AGRI zwiększyła liczbę zastrzeżeń i planów działania nałożonych na państwa członkowskie;

246.  odnotowuje fakt, że zazielenianie przyczynia się do większej złożoności WPR ze względu na dublowanie się z innymi instrumentami WPR w zakresie ochrony środowiska (środki dotyczące wzajemnej zgodności i środki środowiskowe II filaru); w związku z tym odnotowuje sprawozdanie specjalne Trybunału nr 21/2017 w sprawie zazieleniania, które stanowi, że „Komisja i państwa członkowskie ograniczają ryzyko efektu deadweight i podwójnego finansowania”;

System dla młodych rolników

247.  zwraca uwagę, że przy ogromnych dysproporcjach w rozwoju sektora rolnego w całej Unii głównym problemem jest wyzwanie demograficzne, które wymaga polityki mającej na celu rozwiązanie problemu niedoboru młodych rolników, aby zapewnić długoterminowy zrównoważony rozwój rolnictwa w Unii;

248.  podkreśla, że młodzi rolnicy zmagają się ze szczególnymi trudnościami w dostępie do finansowania oraz niskimi obrotami w pierwszych latach działalności w połączeniu z powolną wymianą pokoleniową i trudnością w dostępie do gruntów rolnych;

249.  zwraca uwagę, że zmniejszająca się liczba młodych ludzi w tym sektorze utrudnia wymianę pokoleniową i może oznaczać utratę cennych umiejętności i wiedzy, gdy osoby starsze i doświadczone będą przechodzić na emeryturę; w związku z tym zaznacza, że konieczne jest wsparcie zarówno dla odchodzących na emeryturę rolników, jak i młodych następców przejmujących gospodarstwo rolne;

250.  jest szczególnie zaniepokojony faktem, że w sprawozdaniu specjalnym nr 10/2017 dotyczącym wsparcia dla młodych rolników Trybunał odnotował, iż w przypadku płatności bezpośrednich pomoc dla młodych rolników:

   a) nie opiera się na rzetelnej ocenie potrzeb;
   b) nie odzwierciedla ogólnego celu, jakim jest wspieranie wymiany pokoleniowej;
   c) nie zawsze jest nawet dostarczana młodym rolnikom w potrzebie; oraz
   d) jest niekiedy przekazywana gospodarstwom, w których młodzi rolnicy odgrywają jedynie niewielką rolę;

251.  z żalem stwierdza, że jeśli chodzi o wsparcie dla młodych rolników w ramach programów rozwoju obszarów wiejskich, Trybunał stwierdził, iż środki te zasadniczo opierają się na niejasnej ocenie potrzeb i że nie ma rzeczywistej koordynacji między płatnościami w ramach I filaru a wsparciem w ramach drugiego filaru dla młodych rolników;

Działania, jakie należy podjąć

252.  wzywa:

   a) Komisję do dokładnego przeanalizowania przyczyn ogólnego spadku dochodu czynników produkcji od 2013 r. oraz do zdefiniowania nowego kluczowego celu w zakresie wydajności dla następnych WRF, któremu towarzyszyć będą wskaźniki wyników i skutków, mającego na celu zmniejszenie nierówności w dochodach między rolnikami;
   b) państwa członkowskie do podjęcia dalszych wysiłków w celu włączenia bardziej wiarygodnych i aktualnych informacji do ich bazy danych systemu identyfikacji działek rolnych;
   c) Komisję do przeglądu podejścia agencji płatniczych do klasyfikowania i aktualizacji kategorii gruntów w ich LPIS oraz do przeprowadzania wymaganych kontroli krzyżowych, tak aby ograniczyć ryzyko błędu w płatnościach z tytułu zazieleniania;
   d) Komisję do podjęcia odpowiednich działań w celu ustanowienia wymogu, by plany działania państw członkowskich dotyczące rozwoju obszarów wiejskich obejmowały działania naprawcze mające na celu wyeliminowanie często wykrywanych błędów;
   e) Komisję do zapewnienia wytycznych i rozpowszechniania przykładów dobrych praktyk wśród organów krajowych, a także wśród beneficjentów i ich stowarzyszeń, tak aby zagwarantować, że w toku przeprowadzanych przez nie kontroli wykrywane będą powiązania między wnioskodawcami a innymi podmiotami zaangażowanymi w realizację wspieranych projektów w zakresie rozwoju obszarów wiejskich;
   f) Komisję do zachowania czujności w odniesieniu do przeprowadzonych kontroli i danych przekazanych przez władze państw członkowskich oraz do uwzględnienia wyciągniętych wniosków podczas podziału obciążenia związanego z audytem na podstawie ocen ryzyka;
   g) państwa członkowskie, a także beneficjentów i ich stowarzyszenia, do pełnego wykorzystania możliwości stwarzanych przez system opcji kosztów uproszczonych w zakresie rozwoju obszarów wiejskich;
   h) Komisję do opracowania i rozwoju na potrzeby kolejnej reformy WPR pełnej logiki interwencji dla działań UE w zakresie środowiska i klimatu dotyczących rolnictwa, łącznie ze szczegółowymi celami, opartej na aktualnej wiedzy naukowej na temat danych zjawisk;

253.  wzywa Komisję do przestrzegania następujących zasad przy opracowywaniu nowego wniosku dotyczącego zazieleniania:

   a) rolnicy powinni korzystać z płatności w ramach WPR tylko pod warunkiem, że przestrzegają jednolitego zestawu podstawowych norm środowiskowych, w tym norm dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska i wymogów w zakresie zazieleniania, które to normy i wymogi wykraczają poza obowiązki wynikające z przepisów w dziedzinie ochrony środowiska; z zadowoleniem przyjmuje w tym względzie logikę podejścia Komisji do „budżetu zorientowanego na wyniki”; uważa, że przyszły system realizacji powinien być bardziej nastawiony na wyniki;
   b) konkretne, lokalne potrzeby w zakresie ochrony środowiska i klimatu można odpowiednio zaspokoić poprzez skuteczniejsze ukierunkowane działania programowe dotyczące rolnictwa;
   c) w przypadku gdy państwa członkowskie mają możliwość wyboru różnych wariantów podczas wdrażania WPR, należy od nich wymagać, aby przed przystąpieniem do wdrażania wykazały, że wybrane przez nie warianty skutecznie i wydajnie przyczynią się do osiągnięcia celów polityki, w szczególności celów bezpieczeństwa żywnościowego, jakości żywności i jej działania dla zdrowia, zazieleniania, zarządzania terytorialnego i ograniczania wyludniania w UE;

254.  wzywa Komisję:

   a) do przeprowadzenia kompleksowej oceny wszystkich istniejących strategii i narzędzi WPR, które można łączyć, aby pomóc młodym rolnikom, oraz do zidentyfikowania przeszkód w dostępie do już istniejących gospodarstw lub w zakładaniu gospodarstw rolnych przez młodych rolników, którymi to przeszkodami można by się zająć w ramach przyszłego przeglądu WPR;
   b) do zapewnienia, że w toku reformy rolnej nadal ulepszane będą warunki ramowe rozwoju obszarów wiejskich, jak jest to zapisane m.in. w deklaracji z Cork 2.0 z 2016 r., aby zagwarantować sukces programów wsparcia młodych rolników;
   c) do umieszczenia w przepisach dotyczących WPR po 2020 r. jasnej logiki interwencji dla instrumentów dotyczących wymiany pokoleń w rolnictwie (lub do zobowiązania państw członkowskich, aby wskazały tę logikę, zgodnie z przepisami dotyczącymi zarządzania dzielonego); logika interwencji powinna obejmować:
   rzetelną ocenę potrzeb młodych rolników;
   ocenę tego, na które potrzeby można odpowiedzieć za pośrednictwem instrumentów polityki unijnej, a które można lepiej zrealizować (lub już się realizuje) poprzez politykę państw członkowskich, a także przeanalizowanie, które formy wsparcia (np. płatności bezpośrednie, kwota ryczałtowa, instrumenty finansowe) są najlepiej dostosowane do spełnienia określonych potrzeb;
   działania informacyjne dla organów władzy, beneficjentów i ich stowarzyszeń poświęcone możliwym rodzajom pomocy w przypadku wcześniejszego przekazania gospodarstwa następcy i towarzyszącym temu usługom lub działaniom doradczym, takim jak zadowalający system emerytalny oparty na krajowych lub regionalnych zyskach lub dochodach w sektorze rolnym, żywnościowym i leśnym;
   określenie celów SMART, ze wskazaniem wyraźnych i kwantyfikowalnych oczekiwanych rezultatów instrumentów polityki pod względem oczekiwanego tempa wymiany pokoleniowej i wkładu w rentowność gospodarstw objętych wsparciem; w szczególności powinno być jasne, czy instrumenty polityki mają mieć na celu objęcie wsparciem jak największej liczby rolników, czy też mają być ukierunkowane na szczególny rodzaj młodych rolników;
   d) do zapewnienia, że w proponowanych przepisach dotyczących WPR po 2020 r. Komisja i państwa członkowskie (zgodnie z przepisami dotyczącymi zarządzania dzielonego) ulepszą system monitorowania i oceny;

Globalny wymiar Europy

Poziomy błędu

255.  wskazuje, że zgodnie z ustaleniami Trybunału wydatki w dziale „Globalny wymiar Europy” są obarczone istotnymi błędami o szacowanym poziomie 2,1 % (2,8 % w 2015 r. i 2,7 % w 2014 r.); z zadowoleniem przyjmuje pozytywną tendencję w zakresie poziomu błędu w tym obszarze polityki;

256.  ubolewa, że po wyłączeniu transakcji z udziałem wielu darczyńców i wsparcia budżetowego poziom błędu konkretnych transakcji bezpośrednio zarządzanych przez Komisję skwantyfikowano na 2,8 % (3,8 % w 2015 r.; 3,7 % w 2014 r.);

257.  zauważa, że Komisja i jej partnerzy wdrażający popełnili więcej błędów w transakcjach dotyczących umów o dotacje i umów w sprawie wkładu finansowego zawieranych z organizacjami międzynarodowymi niż w przypadku innych form wsparcia; zauważa w szczególności, że w zbadanych przez Trybunał transakcjach w ramach wsparcia budżetowego nie odnotowano błędów w zakresie legalności i prawidłowości;

258.  zauważa, że gdyby wszystkie informacje posiadane przez Komisję – lub kontrolerów powołanych przez Komisję – zostały użyte do korekty błędów, szacowany poziom błędu w dziale „Globalny wymiar Europy” obniżyłby się o 0,9 punktu procentowego, czyli do 1,4 %, poniżej progu istotności;

259.  zauważa, że:

   a) 37 % szacowanego poziomu błędu wynika z wydatków, na poświadczenie których nie przedstawiono podstawowych dokumentów;
   b) na 28 % szacowanego poziomu błędu składają się dwa przypadki zaakceptowania przez Komisję wydatków, które nie zostały faktycznie poniesione; wyraża ubolewanie, że sytuacja ta została już wykryta w zeszłym roku, i zwraca uwagę, że badanie transakcji przeprowadzone przez Trybunał ujawniło pewne niedociągnięcia kontroli w systemach Komisji;
   c) 26 % szacowanego poziomu błędu dotyczy wydatków niekwalifikowalnych, tj. wydatków związanych z działaniami nieobjętymi umową lub poniesionych poza okresem kwalifikowalności, niezgodnych z regułą pochodzenia, niekwalifikowalnych podatków oraz kosztów pośrednich błędnie zaliczonych do kosztów bezpośrednich;

Poświadczenie wiarygodności

260.  jest głęboko zaniepokojony faktem, że według Trybunału audytorzy DG NEAR wykryli uchybienia w pośrednim zarządzaniu drugim instrumentem pomocy przedakcesyjnej (IPA II), a konkretniej w funkcjonowaniu instytucji audytowych w trzech krajach będących beneficjentami IPA II – Albanii, Turcji i Serbii, i to pomimo faktu, że albańskie i serbskie instytucje audytowe wprowadziły zmiany w celu rozwiązania wykrytych problemów; w przypadku Turcji w systemach stosowanych przez instytucję audytową występują pewne znaczące obszary, które w dalszym ciągu mogą ograniczać poziom pewności zapewniany przez nią Komisji (sprawozdanie roczne Trybunału za 2016 r., pkt 9.24);

261.  jest zaniepokojony faktem, że Trybunał oszacował, iż zawyżona została zdolność naprawcza DG NEAR, a co za tym idzie – również ogólna kwota płatności obarczona ryzykiem;

Wyniki

262.  odnotowuje, że DG DEVCO określiła w swoim rocznym sprawozdaniu z działalności kluczowe wskaźniki efektywności odnoszące się do rozwoju społecznego, zmiany klimatu, kwestii płci i poziomu błędu, ale ubolewa, że żaden z tych wskaźników nie jest w stanie zmierzyć wyników polityki współpracy na rzecz rozwoju, ponieważ wskazują one jedynie część pomocy przyznanej na każdy z celów zamiast mierzyć rzeczywisty wpływ, jak i postępy osiągnięte w realizacji celów;

263.  jest zaniepokojony faktem, że Służba Audytu Wewnętrznego Komisji stwierdziła, iż „jeżeli chodzi o sprawozdawczość, rodzaj informacji na temat wyników DG DEVCO przedstawianych w różnych sprawozdaniach dotyczących planowania i programowania strategicznego (roczne sprawozdanie z działalności, sprawozdanie subdelegowanych urzędników zatwierdzających, sprawozdanie z zarządzania pomocą zewnętrzną) jest ograniczony, a informacje te nie umożliwiają faktycznej oceny, czy cele zostały osiągnięte”;

Sprawozdanie z zarządzania pomocą zewnętrzną

264.  ponownie ubolewa, że sprawozdania z zarządzania pomocą zewnętrzną, składane przez szefów delegatur Unii, nie są załączone do rocznych sprawozdań z działalności DG DEVCO i DG NEAR, jak przewidziano w art. 67 ust. 3 rozporządzenia finansowego; ubolewa nad tym, że są one notorycznie uznawane za poufne, podczas gdy na mocy art. 67 ust. 3 rozporządzenia finansowego sprawozdania te „udostępnia się Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w stosownych przypadkach z należytym uwzględnieniem ich poufnego charakteru”;

265.  odnotowuje fakt, że odpowiedź komisarza Günthera Oettingera na pismo sprawozdawcy komisji zawiera informację, że pracuje on nad nowym formatem sprawozdania, które można by przesyłać do Parlamentu bez konieczności stosowania procedur poufności, unikając w każdym przypadku ryzyka wyrządzenia szkody polityce dyplomatycznej Unii;

266.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że DG DEVCO podała do wiadomości publicznej listę delegatur zaangażowanych w sprawozdania z zarządzania pomocą zewnętrzną oraz przedstawiła w swoim rocznym sprawozdaniu z działalności analizę podsumowania kluczowych wskaźników efektywności DG DEVCO; nalega jednak na pełne przestrzeganie rozporządzenia finansowego;

Fundusze powiernicze

267.  przypomina, że możliwość tworzenia unijnych funduszy powierniczych i zarządzania nimi przez Komisję ma na celu:

   a) wzmocnienie międzynarodowej roli Unii, jak również zwiększenie widoczności i skuteczności jej działań zewnętrznych i pomocy rozwojowej;
   b) zapewnienie przyspieszonego procesu decyzyjnego przy wyborze środków, które mają zostać wdrożone, co ma zasadnicze znaczenie dla działań nadzwyczajnych i pokryzysowych;
   c) zapewnienie efektu dźwigni dodatkowych zasobów przeznaczonych na działania zewnętrzne; oraz
   d) zwiększenie koordynacji między różnymi darczyńcami Unii w wybranych obszarach interwencji poprzez łączenie zasobów;

268.  w świetle niedawnych doświadczeń wyraża pewne obawy co do osiągnięcia głównych celów ustanowienia funduszy powierniczych i zauważa w szczególności, że:

   a) efekt dźwigni tego nowego narzędzia niekoniecznie jest gwarantowany, ponieważ wkład innych darczyńców jest w niektórych przypadkach bardzo ograniczony;
   b) widoczność działań zewnętrznych Unii nie poprawiła się pomimo istnienia różnych ustaleń z zainteresowanymi stronami, a lepsza koordynacja działań wszystkich zainteresowanych stron jest niekoniecznie zapewniona;
   c) preferencja a priori względem agencji państw członkowskich w niektórych umowach o utworzeniu funduszy powierniczych prowadzi raczej do konfliktu interesów, a nie stanowi zachęty dla państw członkowskich do przekazywania większych środków finansowych;

269.  przypomina w szczególności, że wartość funduszu powierniczego dla Afryki wynosi ponad 3,2 mld EUR, z czego ponad 2,9 mld EUR pochodzi z Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), a 228,667 mln EUR od innych darczyńców; uważa za niedopuszczalny fakt, że udział EFR w funduszach powierniczych w dalszym stopniu ogranicza możliwość kontrolowania przez Parlament wydatków UE;

270.  zwraca uwagę, że łączenie środków z EFR, budżetu Unii i od innych darczyńców nie powinno prowadzić do tego, że pieniądze dla krajów AKP nie docierają do ich zwyczajowych beneficjentów;

271.  podkreśla, że coraz częstsze korzystanie z innych mechanizmów finansowych – obok budżetu Unii – w celu realizacji polityki Unii (np. funduszy powierniczych) może zagrozić poziomowi rozliczalności i przejrzystości, ponieważ mechanizmy rozliczalności, kontroli i nadzoru publicznego nie są ze sobą spójne (sprawozdanie roczne Trybunału za rok 2016, pkt 2.31); w tym kontekście podkreśla znaczenie zobowiązania Komisji do okresowego informowania organu władzy budżetowej o finansowaniu oraz o przewidzianych i prowadzonych operacjach funduszy powierniczych, łącznie z wkładami państw członkowskich;

Fundusze dla Palestyńskiej Władzy Narodowej

272.  apeluje, by materiały dydaktyczne i edukacyjne finansowane z funduszy unijnych, takich jak PEGASE, odzwierciedlały wspólne wartości, takie jak pokój, wolność, tolerancja i niedyskryminacja w systemie kształcenia, jak zostało to postanowione przez ministrów edukacji państw Unii w Paryżu dnia 17 marca 2015 r.;

Działania, jakie należy podjąć

273.  wzywa DG NEAR (sprawozdanie roczne Trybunału za rok 2016, pkt 9.37):

   a) do współpracy z instytucjami audytowymi krajów-beneficjentów IPA II w celu poprawy ich kompetencji;
   b) do opracowania wskaźników ryzyka, aby ulepszyć oceny dokonywane na podstawie wzorów kontroli wewnętrznej, słusznie wprowadzonych przez dyrekcje generalną, aby lepiej mierzyć wpływ błędów;
   c) do należytego przedstawienia w kolejnym rocznym sprawozdaniu z działalności zakresu badania poziomu błędu resztowego oraz szacowanego najniższego i najwyższego poziomu błędu;
   d) do udoskonalenia wyliczeń zdolności naprawczej w 2017 r., przy uwzględnieniu uchybień wskazanych przez Trybunał;

274.  wzywa DG DEVCO i DG NEAR, aby rozważyły możliwość określenia, we współpracy z DG HOME, kluczowego wskaźnika efektywności związanego z eliminacją podstawowych przyczyn nielegalnej migracji u jej źródła;

275.  wzywa Komisję, aby podjęła niezbędne środki w celu usunięcia niedociągnięć wykrytych przez jej własną Służbę Audytu Wewnętrznego w zakresie sprawozdawczości DG DEVCO na temat wyników oraz aby przekształciła sprawozdanie z zarządzania pomocą zewnętrzną w wiarygodny i w pełni publiczny dokument należycie uzasadniający poświadczenie wiarygodności składane przez szefów delegatur i dyrektora generalnego DG DEVCO; zwraca się do DG DEVCO o zdefiniowanie kluczowych wskaźników efektywności w taki sposób, aby możliwy był pomiar skuteczności polityki współpracy na rzecz rozwoju; nie może ona jednak szkodzić polityce dyplomatycznej Unii za pośrednictwem jej delegatur;

276.  uważa za szczególnie istotną możliwość zawieszenia wypłat środków przedakcesyjnych nie tylko w przypadku udowodnionego nadużycia, ale również w przypadku, gdy kraj przygotowujący się do członkostwa narusza w jakikolwiek sposób prawa zapisane w Powszechnej deklaracji praw człowieka;

277.  podkreśla, że fundusze powiernicze powinny być ustanawiane wyłącznie wówczas, gdy ich stosowanie jest uzasadnione, a podjęcie wymaganych działań nie jest możliwe za pomocą innych, istniejących kanałów finansowania; wzywa w tym względzie Komisję, aby podczas ustanawiania funduszy powierniczych określiła przewodnie zasady dotyczące prowadzenia zwięzłej i uporządkowanej oceny przewagi komparatywnej funduszy powierniczych w porównaniu z innymi środkami pomocy, a także przeprowadziła analizy szczególnych luk, które mają wypełnić fundusze powiernicze; wzywa ponadto Komisję, aby rozważyła likwidację funduszy powierniczych, które nie są w stanie przyciągnąć znaczącego wkładu ze strony innych darczyńców oraz które nie zapewniają wartości dodanej w porównaniu z „tradycyjnymi” instrumentami zewnętrznymi Unii;

278.  wyraża głębokie ubolewanie z powodu potwierdzonych przypadków przemocy, niegodziwego traktowania w celach seksualnych i całkowicie niestosownego zachowania ze strony pracowników wykonujących zadania pomocy humanitarnej wobec ludności cywilnej w sytuacjach konfliktu i pokonfliktowych; przyjmuje do wiadomości, że Komisja wyraziła zobowiązanie do dokonania przeglądu, a w razie konieczności zawieszenia finansowania partnerów, którzy nie spełniają wymaganych wysokich norm etycznych; wzywa Komisję, by wzmocniła mechanizmy profilaktyczne w procedurach rekrutacji pracowników oraz by prowadziła szkolenia i działania w zakresie pogłębiającego kształcenia ustawicznego, aby wyeliminować takie hańbiące zachowania, uniknąć ich ponownego występowania w przyszłości oraz zapobiegać im; wnosi jednocześnie o wdrożenie polityki ochrony sygnalistów na potrzeby osób zgłaszających takie przypadki;

279.  wzywa Komisję do dokładniejszego opracowania dokumentów strategicznych w celu zapewnienia szerszej i dokładniejszej oceny potrzeb finansowania i najlepszych instrumentów, z jakich należy korzystać;

280.  zwraca się do Komisji o zagwarantowanie, by wsparcie finansowe z Unii było wypłacane zgodnie ze standardami UNESCO dotyczącymi pokoju i tolerancji;

281.  uważa, że Komisja powinna aktywnie wspierać potencjał administracyjny państw otrzymujących finansowanie przez odpowiednią pomoc techniczną;

Migracja a bezpieczeństwo

282.  zauważa, że w rozdziale 8 sprawozdania rocznego dotyczącym „bezpieczeństwa i obywatelstwa”(87) Trybunał nie obliczył poziomu błędu na podstawie 15 zbadanych transakcji, ponieważ próba ta nie miała być reprezentatywna dla wydatków w ramach niniejszego działu wieloletnich ram finansowych;

283.  odnotowuje z niepokojem ustalenie Trybunału, zgodnie z którym „po upływie dwóch lat z siedmioletniego okresu programowania postępy w dokonywaniu płatności z Funduszu Azylu, Migracji i Integracji(88) i Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego objętych zarządzaniem dzielonym były niewielkie” (sprawozdanie roczne Trybunału za rok 2016, ramka 8.2);

284.  zwraca uwagę, że Trybunał stwierdził szereg niedociągnięć systemowych związanych z SOLID, AMIF i ISF na poziomie Komisji i państw członkowskich;

285.  w szczególności ubolewa, że:

   a) Trybunał położył nacisk na dużą liczbę projektów programów AMIF lub ISF przygotowanych przez państwa członkowskie i poddanych przeglądowi przez Komisję przed ich zatwierdzeniem, co może opóźnić realizację;
   b) według Trybunału dokonywane przez Komisję oceny systemów państw członkowskich dotyczących funduszy AMIF i ISF opierały się często na niedostatecznie szczegółowych informacjach, zwłaszcza w zakresie strategii audytu;
   c) wystąpiły opóźnienia w sprawozdawczości z kontroli zgodności ex post programów SOLID oraz niedostateczne udokumentowanie procedur kontroli jakości w odniesieniu do zleconych na zewnątrz zadań audytowych;

286.  ubolewa, że Trybunał stwierdził również następujące niedociągnięcia na poziomie państw członkowskich: niewystarczająco udokumentowane kontrole na miejscu, brak dedykowanego narzędzia informatycznego do zarządzania i kontroli funduszy oraz pewne niedociągnięcia w audycie przeprowadzanym przez instytucje audytowe państw członkowskich;

287.  ubolewa nad faktem, że Trybunał odnotował w swoim sprawozdaniu rocznym, iż „w 2016 r. Komisja nie podała łącznej kwoty środków uruchomionych w związku z kryzysem uchodźczym i migracyjnym, a oszacowanie tej kwoty nastręcza trudności” (sprawozdanie roczne Trybunału za rok 2016, pkt 2.28);

288.  ubolewa, że Trybunał stwierdził w odniesieniu do hotspotów (sprawozdanie specjalne Trybunału nr 6/2017), co następuje:

   a) pomimo znacznego wsparcia ze strony Unii pod koniec 2016 r. ośrodki recepcyjne w Grecji i we Włoszech nadal nie były odpowiednio przygotowane;
   b) brakowało też odpowiedniej infrastruktury do zakwaterowania i rozpatrywania wniosków małoletnich bez opieki zgodnie ze standardami międzynarodowymi;
   c) koncepcja hotspotów wymaga również, aby migranci byli kierowani do odpowiednich procedur następczych, obejmujących złożenie krajowego wniosku o udzielenie azylu albo powrót do kraju pochodzenia, a realizacja tych procedur jest często powolna i występują w niej liczne wąskie gardła, co może odbijać się na funkcjonowaniu hotspotów;

289.  ubolewa nad faktem, że według organizacji Human Rights Watch kobiety zgłaszały częste przypadki molestowania seksualnego w hotspotach w Grecji;

290.  podziela ocenę Trybunału zawartą w jego rocznym sprawozdaniu, że w przypadku pomocy nadzwyczajnej dotyczącej transportu migrantów spoza Unii z wysp greckich do części kontynentalnej kraju brakuje przejrzystości, jeśli chodzi o to, w jakim stopniu na jej finansowanie składały się środki publiczne i środki uzyskiwane od migrantów (sprawozdanie roczne Trybunału za rok 2016, ramka 8.4); przypomina, że przepisy Unii nie zezwalają beneficjentom dotacji unijnych na uzyskiwanie zysków z realizacji projektu; uważa, że sprawa ta rodzi pewne problemy wizerunkowe dla Komisji i stawia pod znakiem zapytania jej etyczne postępowanie;

Działania, jakie należy podjąć

291.  wzywa:

   a) DG HOME, aby rozważyła możliwość określenia, we współpracy z DG DEVCO i DG NEAR, kluczowego wskaźnika efektywności związanego z eliminacją podstawowych przyczyn nielegalnej migracji u źródła;
   b) Komisję do zgrupowania pozycji budżetowych finansujących politykę migracyjną w ramach jednego działu w celu zwiększenia przejrzystości;
   c) Komisję do określenia konkretnych strategii z zespołami wsparcia Unii w celu zapewnienia bezpieczeństwa kobiet i małoletnich bez opieki w hotspotach;
   d) Komisję i państwa członkowskie do podjęcia niezbędnych środków w celu zapewnienia odpowiednio przygotowanych ośrodków przyjmowania w Grecji i we Włoszech;
   e) Komisję i państwa członkowskie do usunięcia niedociągnięć systemowych wykrytych przez Trybunał w zakresie zarządzania funduszami AMIF/ISF;
   f) Komisję do przedstawienia szacunkowego kosztu na jednego migranta lub osobę ubiegającą się o azyl z podziałem na kraje;
   g) Komisję do zapewnienia systemu kontroli opartego na poszanowaniu praw człowieka uchodźców i osób ubiegających się o azyl;
   h) Komisję do zintensyfikowania kontroli dotyczących środków na rzecz uchodźców, które państwa członkowskie często przyznają w sytuacjach nadzwyczajnych bez poszanowania obecnie stosowanych norm;

Kodeks postępowania komisarzy i procedury mianowania wysokich urzędników

292.  docenia fakt, że apele do Komisji o dokonanie przeglądu kodeksu postępowania komisarzy do końca 2017 r., włącznie z określeniem, co stanowi konflikt interesów, a także wprowadzeniem kryteriów oceny kompatybilności zatrudnienia po zakończeniu sprawowania urzędu oraz wydłużeniem okresu karencji do trzech lat w przypadku przewodniczącego Komisji, spotkało się z oczekiwaną odpowiedzią; przyjmuje do wiadomości, że nowy kodeks wszedł w życie z dniem 1 lutego 2018 r.;

293.  przypomina o obietnicy złożonej Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich przez przewodniczącego Komisji Jeana-Claude’a Junckera, zgodnie z którą były przewodniczący Komisji José Manuel Barroso będzie przyjmowany wyłącznie jako przedstawiciel grupy interesu; przypomina o opinii komitetu ad hoc ds. etyki w sprawie nowego zatrudnienia José Manuela Barroso – w charakterze doradcy banku Goldman Sachs, zgodnie z którą sytuację tę można zaakceptować tylko pod warunkiem, że José Manuel Barroso zobowiąże się, że nie będzie prowadzić działalności lobbystycznej na rzecz Goldman Sachs;

294.  zwraca uwagę na niespójność spowodowaną faktem, że w rejestrze spotkań wielu poszczególnych członków Komisji opisało swoje spotkanie z J.M. Barroso jako spotkanie z Goldman Sachs International; stwierdza, że albo spotkania z J.M. Barroso nie były spotkaniami lobbystycznymi – w którym to przypadku nie dotrzymano obietnicy złożonej Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, a rejestr spotkań Komisji nie stanowi prawdziwego rejestru służącego przejrzystości – albo też spotkania z J.M. Barroso traktowano jako spotkania z przedstawicielem grup interesu – w którym to przypadku naruszono jeden z warunków określonych przez komitet ad hoc ds. etyki;

295.  przypomina, że brak konfliktu interesów musi również stanowić wymóg wstępny niezbędny do przeprowadzenia przesłuchań komisarzy, w związku z czym formularze deklaracji interesów muszą zostać wypełnione i udostępnione właściwej komisji Parlamentu przed przesłuchaniem komisarza oraz powinny podlegać przeglądowi co najmniej raz w roku i po każdej zmianie danych;

296.  jest zdania, że Komisja powinna zapewnić, by specjalni doradcy komisarza byli bardziej rozliczalni, a ich powiązania zawodowe i doświadczenie były przejrzyste i poddawane kontroli publicznej w celu zapobiegania ewentualnym konfliktom interesów, gdyż posiadają oni swobodny dostęp do Komisji; uważa, że działania te pomogą ograniczyć możliwość prowadzenia działalności lobbingowej na najwyższym szczeblu tylnymi drzwiami;

297.  apeluje w związku z tym, by komisarze deklarowali wszystkie swoje interesy (akcje, zasiadanie w zarządach, działalność doradczą, członkostwo w fundacjach działających w danej dziedzinie itp.) w odniesieniu do wszystkich przedsiębiorstw, w których działalność byli zaangażowani, z uwzględnieniem interesów najbliższych członków rodziny, a także zmiany, jakie zaszły od momentu ogłoszenia ich kandydatury;

298.  zwraca uwagę, że przedłużenie okresu karencji do trzech lat powinno dotyczyć wszystkich członków Komisji, o co kilkakrotnie wnosił Parlament; nalega, by opinie komisji etycznej były podawane do wiadomości publicznej w momencie wydawania;

299.  obawia się, że procedury mianowania członków niezależnej komisji etycznej nie gwarantują jej niezależności, i podkreśla, że niezależni eksperci nie powinni zajmować stanowiska komisarza ani stanowiska wyższego rangą urzędnika Komisji; zwraca się do Komisji o przyjęcie nowych zasad dotyczących niezależnej komisji etycznej zgodnych z tą uwagą;

300.  zwraca się do Komisji o przedstawienie i opublikowanie rocznego sprawozdania niezależnej komisji etycznej; potwierdza, że niezależna komisja etyczna może wydawać wszelkie zalecenia dotyczące udoskonalenia kodeksu postępowania lub jego wdrażania;

301.  jest głęboko zaniepokojony brakiem przejrzystości, brakiem jakiejkolwiek konkurencji wśród kwalifikujących się pracowników oraz możliwym naruszeniem unijnego regulaminu pracowniczego w odniesieniu do niedawnego powołania szefa gabinetu przewodniczącego Komisji na nowego sekretarza generalnego Komisji; zauważa, że odpowiedzi Komisji udzielone Komisji Kontroli Budżetowej Parlamentu nie zawierały odpowiedniego uzasadnienia dla powołania sekretarza generalnego z wykorzystaniem art. 7 regulaminu pracowniczego, aby dokonać przesunięcia bez zwalniania stanowiska i bez zapraszania kwalifikujących się pracowników do ubiegania się o nie; oczekuje, że przewodniczący Komisji przedstawi Parlamentowi plan poprawy publicznego wizerunku Komisji w związku ze szkodą, jaką wyrządziło niedawne powołanie sekretarza generalnego;

302.  w świetle niedawnego powołania sekretarza generalnego Komisji oraz z zamiarem dążenia do niezależnej europejskiej administracji publicznej zwraca się do Komisji, aby przed końcem 2018 r. przedstawiła propozycję procedury mianowania wysokich urzędników gwarantującą wybór najlepszych kandydatów z zachowaniem maksymalnej przejrzystości i równości szans, oraz wystarczająco szerokiej, by można było ją zastosować w odniesieniu do wszystkich pozostałych instytucji unijnych, w tym Parlamentu i Rady;

303.  zwraca się do Komisji o rozważenie wprowadzenia w przyszłości następujących usprawnień:

   a) należy zakazać przyjmowania prezentów od darczyńców z państw członkowskich (art. 6 ust. 4 Kodeksu postępowania członków Komisji Europejskiej);
   b) udział komisarzy w polityce krajowej w trakcie ich kadencji powinien zostać zawieszony lub ograniczony do biernego członkostwa w partii;
   c) wyjaśnienie odniesienia do „względów uprzejmości lub dyplomacji” (art. 6 ust. 2 i 5), któremu brakuje precyzji i jasności oraz które może być źródłem nadużyć;
   d) udział komisarzy w krajowych kampaniach wyborczych powinien być dostosowany do udziału w europejskich kampaniach wyborczych (art. 9 i 10); w obu przypadkach komisarze powinni być zobowiązani do wzięcia bezpłatnego urlopu wyborczego;
   e) należy doprecyzować kryteria ewentualnego zwrócenia się do Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej na mocy art. 245 lub 247 TFUE;
   f) komisarze powinni deklarować wszystkie swoje odpowiednie interesy (jako udziałowcy, członkowie zarządów spółek, doradcy i konsultanci, członkowie powiązanych fundacji itd.), a nie wybierać jedynie te, które ich zdaniem mogą być uznawane za ewentualne źródło konfliktu interesów;
   g) deklaracje interesów należy udoskonalić zgodnie z rezolucją Parlamentu z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie deklaracji komisarzy o braku konfliktu interesów – wytyczne(89);

Administracja

Ustalenia Trybunału

304.  zauważa, że instytucje wspólnie zmniejszyły liczbę etatów w planie zatrudnienia o 4,0 % w latach 2013–2017 (z 39 649 do 38 072 etatów) oraz że instytucje zmniejszyły liczbę pracowników (etaty faktycznie zajmowane przez pracownika) o 1,4 % w latach 2013–2017 (z 37 153 do 36 657 etatów);

305.  zwraca również uwagę na dodatkowe wnioski Trybunału:"

„30. W tym samym okresie władza budżetowa przyznała jednak nowe stanowiska instytucjom, organom i agencjom w ramach corocznej procedury budżetowej. Stanowiska te zostały udostępnione głównie w celu rozwoju ich działalności (co tłumaczy znaczny wzrost liczby etatów przyznanych agencjom), przystąpienia Chorwacji oraz grupom politycznym w Parlamencie Europejskim.

   31. W konsekwencji liczba etatów w planach zatrudnienia zmniejszyła się o 1,1 % w latach 2012–2017, przy czym występują znaczne różnice między instytucjami (-3,5 %), agencjami zdecentralizowanymi (+13,7 %) i agencjami wykonawczymi (+42,9 %). Liczba stanowisk faktycznie obsadzonych w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 1 stycznia 2017 r. wzrosła w tym okresie o 0,4 % (-1,3 % w przypadku instytucji i organów oraz +11,3 % w przypadku agencji, z czego 9,6 % w agencjach zdecentralizowanych oraz 33,7 % w agencjach wykonawczych). Średni poziom wakatów spadł z 6,9 % na dzień 1 stycznia 2013 r. do 4,5 % na dzień 1 stycznia 2017 r. i osiągnął poziom poniżej 2 % w niektórych instytucjach i organach.”(90);
"

306.  z niepokojem odnotowuje dyskryminację wobec pracowników Unii w Luksemburgu, która wciąż ma miejsce pomimo wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z października 2000 r. w sprawie C-411/98 Ferlini i dyrektywy 2011/24/UE, w których praktyka ta została uznana za podlegającą karze; podkreśla, że nadal trwa naliczanie wyższych stawek na podstawie dwóch umów z Federacją Szpitali Wielkiego Księstwa Luksemburga i Stowarzyszeniem Lekarzy Stomatologów, które przewidują stawki wyższe o 15 %, chociaż osiągają one 500 %, kiedy są stosowane w ośrodkach szpitalnych; ubolewa nad faktem, że nie tylko obydwie umowy naruszają wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 2000 r. i dyrektywę 2011/24/UE, lecz robią to również podmioty krajowe oferujące opiekę zdrowotną; wzywa Komisję, aby – po pierwsze – obliczyła dodatkowy roczny koszt nadmiernego obciążenia budżetu Unii (wspólny system ubezpieczenia chorobowego) i uzasadniła go; po drugie – aby określiła postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego lub podobne postępowanie sądowe przeciwko Wielkiemu Księstwu; po trzecie – aby poinformowała Parlament o wyniku petycji publicznej nr 765 złożonej w Izbie Deputowanych Wielkiego Księstwa Luksemburga i debaty publicznej, która miała tam miejsce w dniu 19 października 2017 r.; po czwarte – aby złożyła protest przeciwko dwóm umowom z Federacją Szpitali Wielkiego Księstwa Luksemburga i Stowarzyszeniem Lekarzy Stomatologów;

307.  przyjmuje z zadowoleniem oświadczenia komisarza Günthera Oettingera dotyczące końca ograniczeń w zakresie polityki kadrowej, aby uniknąć poważnych zakłóceń prawidłowego działania instytucji europejskich, a co za tym idzie – utraty jakości służb publicznych Unii działających na rzecz europejskich obywateli; podkreśla znaczenie solidnej europejskiej służby cywilnej pracującej na rzecz obywateli, zdolnej do stawiania czoła wyzwaniom Unii i do wdrażania kierunków jej polityki z największym profesjonalizmem i doskonałością, z jednoczesnym wyposażeniem jej w konieczne środki prawne i budżetowe; podkreśla znaczenie przywrócenia atrakcyjności europejskiej służby cywilnej dla młodych fachowców z Unii; zwraca się do Komisji o opracowanie sprawozdania na temat skutków ograniczeń dla atrakcyjności unijnej służby cywilnej i jej obecnego braku wydajności, w którym zostaną przedstawione rozwiązania w celu zbliżenia tej służby do obywateli europejskich i zwiększenia zainteresowania tych obywateli uczestnictwem w niej;

308.  podkreśla znaczenie znalezienia rozwiązania dla problemu zbyt wysokich stawek (w wielu przypadkach będących nadużyciem) wydatków medycznych pracowników i posłów do Parlamentu w niektórych państwach członkowskich; zwraca się do Komisji, by szukała rozwiązań tego problemu, który w niektórych państwach, takich jak Luksemburg, generuje roczny koszt wynoszący 2 mln EUR (np. negocjacje z publicznymi lub prywatnymi systemami zabezpieczenia społecznego w państwach członkowskich, utworzenie karty podobnej do europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego na potrzeby podróży itp.);

Budynki im. Jeana Monneta (JMO I i JMO II) w Luksemburgu

309.  uznaje, że budowa nowego budynku im. Jeana Monneta (JMO II) uległa znacznemu opóźnieniu, co wiąże się z dodatkowymi kosztami;

310.  ubolewa nad tym, że Komisji i władzom luksemburskim potrzeba było 15 lat (1994–2009) na uzgodnienie przyszłych ustaleń dotyczących zlokalizowania departamentów Komisji w Luksemburgu;

311.  oczekuje na otrzymanie pełnej historii JMO I/JMO II w latach 1975–2011 zgodnie z obietnicą złożoną przez Komisję w jej odpowiedziach pisemnych w ramach przygotowań do przesłuchania komisarza Oettingera w dniu 23 stycznia 2018 r.;

312.  ubolewa nad faktem, że pomimo tego, iż w 1997 r. opracowano pełny wykaz materiałów zawierających azbest w budynku JMO I, Komisja opuściła ten budynek dopiero w styczniu 2014 r., a przedsiębiorstwo AIB-Vinçotte Luxembourg dokonało przeglądu jej wniosków dopiero w 2013 r.; odnotowuje, że płyty azbestowe w JMO I były cieńsze, niż sądzono wcześniej, a tym samym bardziej podatne na działanie mechaniczne (zwykłe potarcie mogło wystarczyć, by włókna z łatwością uwolniły się i mogły być wdychane); uważa, że z uwagi na poważne zagrożenie dla zdrowia związane z wdychaniem azbestu Komisja powinna była przeprowadzić ekspertyzę i zasięgnąć opinii innych ekspertów w przedmiotowej dziedzinie, w szczególności po doświadczeniach z budynkiem Berlaymont w Brukseli; zwraca się do Komisji, by powiadomiła Parlament, czy wszyscy pracownicy zostali odpowiednio poinformowani o tej sytuacji i poważnym zagrożeniu dla zdrowia oraz czy wykryto przypadek zachorowania, które mogło być wynikiem wdychania cząstek azbestu, jakie środki podjęto w stosownych przypadkach i czy przyjęto środki profilaktyczne (badania przesiewowe i testy wczesnego wykrywania itp.); zwraca się również do Komisji o przekazanie informacji, czy wszczęto działania wobec AIB-Vinçotte Luxembourg w związku z tą sytuacją;

313.  przyjmuje do wiadomości, że w grudniu 2015 r. Komisja i władze luksemburskie uzgodniły podział kosztów związanych z wcześniejszym opuszczeniem JMO I; zauważa, że budynek JMO II miał być początkowo dostępny dnia 31 grudnia 2014 r.;

314.  zwraca się do Komisji o przedstawienie szczegółowych informacji na temat kosztów wynajmu sześciu budynków zajmowanych w międzyczasie przez Komisję (ARIA, LACC, HITEC, DRB, BECH i T2), wynikających z opóźnienia w oddaniu budynku JMO II, oraz na temat konsekwencji przedłużenia umów o wynajem; zwraca się do Komisji, by zadbała o poprawę warunków pracy w tych sześciu budynkach, w ścisłej współpracy z Komitetem Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy, oraz by szybko podjęła negocjacje z władzami luksemburskimi dotyczące poprawy mobilności i dostępu wokół tych budynków; przypomina jej, że w każdym z budynków zgodnie z krajowymi przepisami luksemburskimi należy utworzyć punkty pomocy medycznej;

315.  niedawno dowiedział się, że pierwsza faza budowy JMO II ma zostać ukończona dopiero na początku 2020 r., a druga na początku 2024 r.; przyjmuje do wiadomości wyjaśnienia Komisji dotyczące przyczyn opóźnień:

   a) konsorcjum architektów KSP zwróciło się o przegląd niektórych klauzul umowy o zarządzanie;
   b) procedura przetargowa dotycząca robót ziemnych napotkała na problemy administracyjne;
   c) nastąpiły znaczące zmiany w zakresie środków bezpieczeństwa;

oraz wzywa do przekazania dokumentów potwierdzających oraz szczegółowego zestawienia kosztów wynikających z opóźnień w oddaniu budynku do użytku

316.  pragnie otrzymać dokumenty potwierdzające te wyjaśnienia do dnia 30 czerwca 2018 r.;

Szkoły europejskie

317.  przypomina, że Komisja wypłaciła 61 % (177,8 mln EUR) budżetu szkół w 2016 r.;

318.  ubolewa, że po ponad 15 latach(91) nie istnieje jeszcze solidny system zarządzania finansowego w odniesieniu do szkół europejskich;

319.  w tym kontekście zwraca uwagę na sprawozdanie roczne Trybunału dotyczące rocznego sprawozdania finansowego szkół europejskich za rok budżetowy 2016, w którym ujawniono następujące niedociągnięcia(92):"„27. Trybunał stwierdził istotne uchybienia w stosowaniu rachunkowości memoriałowej w rozliczeniach Biura oraz szkół w Alicante i Karlsruhe, w szczególności w zakresie obliczania i księgowania rezerw na świadczenia pracownicze oraz rejestrowania zobowiązań i należności. W trakcie procedury konsolidacji poprawiono istotne błędy.[...] 30. Chociaż systemy kontroli wewnętrznej szkół w Alicante i Karlsruhe wykazały ograniczone niedociągnięcia, w systemie kontroli wewnętrznej Biura nadal występują istotne niedociągnięcia. Sprawozdania z kontroli niezależnego audytora zewnętrznego również ujawniły istotne uchybienia w procedurach rekrutacji, udzielania zamówień publicznych i płatności. Trybunał nie jest zatem w stanie potwierdzić, że zarządzanie finansami odbywało się zgodnie z ramami ogólnymi.”;"

320.  uznaje, że dyrektor generalna działała w związku z tym właściwie, ograniczając swoje poświadczenie wiarygodności: „Dyrektor generalna, występując w charakterze delegowanego urzędnika zatwierdzającego, podpisała poświadczenie wiarygodności, jednakże opatrzone zastrzeżeniem co do reputacji w odniesieniu do skutecznego zarządzania niektórymi środkami finansowymi Komisji przeznaczonymi na szkoły europejskie.”(93);

321.  ubolewa, że sprawozdanie roczne Trybunału dotyczące rocznego sprawozdania finansowego szkół europejskich za rok budżetowy 2016 ujawniło szereg niedociągnięć; uważa, że należy wzmocnić rozliczalność finansową systemu szkół europejskich do odpowiedniego poziomu dzięki specjalnemu procesowi uzyskania absolutorium w odniesieniu do kwoty 177,8 mln EUR udostępnionej na rzecz tego systemu;

322.  ponownie podkreśla swoje stanowisko, że istnieje pilna potrzeba dokonania „kompleksowego przeglądu” systemu szkół europejskich w celu uwzględnienia „reformy w odniesieniu do kwestii kierowniczych, finansowych, organizacyjnych i pedagogicznych”, oraz przypomina o skierowanym do Komisji apelu „o coroczne przedstawianie Parlamentowi sprawozdania obejmującego ocenę postępów”;

323.  zwraca się do Komisji z pytaniem, kiedy spodziewa się wprowadzenia należytego systemu zarządzania finansami w odniesieniu do szkół europejskich; zwraca się do Komisji, by podjęła konieczne środki w celu jak najszybszego zastosowania należytego systemu zarządzania finansami w odniesieniu do szkół europejskich;

Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)

324.  jest zdumiony, że wewnętrzne opracowanie nowego systemu zarządzania sprawami będzie kosztowało 12,2 mln EUR; zwraca się z pytaniem, czy OLAF przeprowadził jakiekolwiek badania rynku pod kątem tańszych rozwiązań przed zobowiązaniem się do tego wydatku; oczekuje, że Komisja i OLAF przedstawią organowi udzielającemu absolutorium wyczerpujące wyjaśnienia dotyczące szacowanych kosztów i podjętych działań w celu znalezienia bardziej ekonomicznego rozwiązania;

325.  Wyraża poważne obawy dotyczące:

   a) tworzenia stanowisk stanowiących wyłącznie odskocznię do oddelegowania;
   b) braku przestrzegania przez wysokiego urzędnika okresu karencji przed przyjęciem stanowiska ściśle powiązanego z jego wcześniejszym zatrudnieniem;
   c) ryzyka uwikłania wysokiego urzędnika w konflikt interesów między lojalnością wobec poprzedniego i obecnego pracodawcy;

Grupy ekspertów

326.  zwraca się do Komisji o zapewnienie zrównoważonego składu grup ekspertów; zwraca uwagę na sprawozdanie instytutu Corporate Europe Observatory z dnia 14 lutego 2017 r. pt. „Corporate interests continue to dominate key expert groups” (Wspólne interesy nadal dominują w kluczowych grupach ekspertów)(94); wyraża zaniepokojenie wnioskami płynącymi z tego sprawozdania, w szczególności brakiem równowagi w grupach ekspertów GEAR 2030, w grupie ds. automatycznej wymiany informacji dotyczących rachunków bankowych, na Wspólnym Forum ds. Cen Transferowych, na platformie na rzecz dobrego rządzenia w zakresie podatków oraz w podgrupie ds. emisji w rzeczywistym ruchu drogowym generowanych przez lekkie pojazdy użytkowe, działającej w ramach grupy roboczej ds. pojazdów silnikowych; uważa, że Parlament w dalszym ciągu nie otrzymał formalnej odpowiedzi na swoją rezolucję z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie kontroli rejestru i składu grup ekspertów Komisji(95); apeluje do Komisji o niezwłoczne udzielenie dokładnej odpowiedzi;

Dziennikarstwo śledcze i walka z korupcją

327.  potępia morderstwo słowackiego dziennikarza śledczego Jána Kuciaka i jego narzeczonej Martiny Kušnírovej w dniu 22 lutego 2018 r.; jest bardzo zaniepokojony informacjami, zgodnie z którymi zabójstwo to może być powiązane ze stanowiącą oszustwo wypłatą unijnych środków finansowych na rzecz mieszkańca Słowacji oraz domniemanymi powiązaniami ze zorganizowaną grupą przestępczą Ndràngheta; zwraca się do Komisji i OLAF o dokładne zbadanie tej sprawy oraz przekazanie informacji na jej temat w ramach działań następczych względem absolutorium Komisji;

328.  ubolewa nad faktem, że w drugim sprawozdaniu Komisji o zwalczaniu korupcji w UE (ARES (2017)455202) zarzucono sporządzanie sprawozdań z podziałem na kraje; wzywa Komisję, aby ponownie rozpoczęła sprawozdawczość na temat stanu korupcji w państwach członkowskich, włącznie z oceną skuteczności wspieranych przez UE działań antykorupcyjnych, w oderwaniu od semestru na rzecz koordynacji polityki gospodarczej; zdecydowanie wzywa Komisję, by nie oceniała wysiłków antykorupcyjnych wyłącznie pod kątem strat ekonomicznych;

329.  wzywa Komisję do wznowienia wysiłków, aby UE mogła stać się sygnatariuszem GRECO (Grupa Państw Przeciwko Korupcji);

Odprawy przejściowe

330.  odnotowuje wnioski i zalecenia zawarte w badaniu Departamentu Tematycznego D Parlamentu pt. „Transitional allowances for former Union office holders - too few conditions?” (Odprawy przejściowe dla osób sprawujących w przeszłości urząd w UE – zbyt mało warunków?); wzywa Komisję do uwzględnienia tych zaleceń oraz zainicjowania przeglądu odpraw przejściowych dla osób sprawujących w przeszłości urząd w UE w celu wzmocnienia przejrzystości odpraw oraz rozliczalności budżetu UE względem obywateli; wzywa w szczególności osoby, które sprawowały urzędy w UE, do powstrzymania się od działalności lobbingowej w instytucjach UE, dopóki otrzymują odprawę przejściową;

Agencje wykonawcze

331.  wzywa zainteresowane agencje wykonawcze:

   a) do działań następczych i realizacji zaleceń Służby Audytu Wewnętrznego;
   b) do unikania w miarę możliwości przenoszenia środków poprzez wprowadzenie zróżnicowanych środków budżetowych w celu lepszego odzwierciedlenia wieloletniego charakteru operacji;
   c) do prowadzenia szczegółowej i kompleksowej dokumentacji dotyczącej procedur zamówień publicznych i rekrutacji;

Opinie komisji

Sprawy zagraniczne

332.  przyjmuje do wiadomości sprawozdanie końcowe z zewnętrznej oceny Europejskiego Instrumentu na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka, opublikowane w czerwcu 2017 r.;z zadowoleniem przyjmuje informacje świadczące o tym, że obserwacja wyborów przyczynia się do realizacji ogólnych i szczegółowych celów instrumentu; podkreśla, jak ważne jest, aby zagwarantować nieustające poparcie społeczności lokalnych dla misji obserwacji wyborów; w związku z tym zwraca uwagę na potrzebę zagwarantowania opłacalności ekonomicznej oraz stosowania zasady proporcjonalności w odniesieniu do zasobów przeznaczanych na misje obserwacji wyborów i działań podejmowanych na podstawie zaleceń opracowywanych podczas trwania misji; apeluje do Komisji o rozważenie propozycji zawartych w sprawozdaniu końcowym z zewnętrznej oceny instrumentu, aby konsekwentniej wdrażać działania następcze będące rezultatem zaleceń wynikających z monitorowania wyborów;

333.  wyraża wprawdzie zadowolenie z osiągniętego postępu, zauważa jednak, że cztery z dziesięciu misji cywilnych w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) nie zostały jeszcze uznane przez Komisję za zgodne z art. 60 rozporządzenia finansowego; wzywa Komisję do zintensyfikowania prac w celu akredytacji wszystkich cywilnych misji w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony, zgodnie z zaleceniem Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, co pozwoli na powierzenie im zadań związanych z wykonywaniem budżetu w ramach zarządzania pośredniego;

Rozwój i współpraca

334.  jest bardzo zaniepokojony zauważalną w niedawnych wnioskach Komisji tendencją do ignorowania prawnie wiążących postanowień rozporządzenia (UE) nr 233/2014(96), jeśli chodzi o wydatki kwalifikujące się jako oficjalna pomoc rozwojowa i kraje kwalifikujące się do otrzymania środków z Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju; przypomina, że legalność wydatków unijnych jest kluczową zasadą należytego zarządzania finansami oraz że względy polityczne nie powinny przeważać nad jasnymi przepisami prawnymi; przypomina, że Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju jest przede wszystkim instrumentem walki z ubóstwem;

335.  popiera wykorzystywanie wsparcia budżetowego, jednak apeluje do Komisji, aby w każdym przypadku lepiej określała i jasno oceniała wyniki w zakresie rozwoju oraz aby przede wszystkim wzmocniła mechanizmy kontrolne dotyczące działań państw będących beneficjentami w zakresie korupcji, poszanowania praw człowieka, praworządności i demokracji; wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu potencjalnego wykorzystania wsparcia budżetowego w krajach, w których nie ma nadzoru demokratycznego – albo ze względu na brak dobrze funkcjonującej demokracji parlamentarnej, wolności społeczeństwa obywatelskiego i mediów, albo ze względu na brak zdolności organów nadzoru;

336.  jest zaniepokojony stwierdzeniem Trybunału, że istnieje poważne ryzyko, iż Unia nie osiągnie zakładanego celu uwzględniania w swoim budżecie kwestii związanych ze zmianą klimatu, a także celu przeznaczania 20 % swoich wydatków na działania w dziedzinie klimatu;

337.  wyraża zaniepokojenie ustaleniami Trybunału, że unijny system certyfikacji biopaliw w celu potwierdzania ich zrównoważonego charakteru nie jest w pełni wiarygodny(97); zwraca uwagę na potencjalne negatywne skutki dla krajów rozwijających się, ponieważ – jak stwierdził Trybunał – „Komisja nie wymagała, aby w ramach systemów dobrowolnych sprawdzano, czy poddana procesowi certyfikacji produkcja biopaliwa nie ma poważnych negatywnych następstw stanowiących zagrożenie społeczno-ekonomiczne, takich jak konflikty co do własności gruntów, przymusowa praca, praca dzieci, złe warunki pracy rolników oraz zagrożenia dla zdrowia i bezpieczeństwa”; wzywa Komisję do zajęcia się tą kwestią;

338.  oczekuje, że będzie dokładnie informowany i proszony o opinię w odniesieniu do śródokresowego przeglądu Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju, który powinien uwzględnić agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 oraz nowy Europejski konsensus w sprawie rozwoju;

339.  wzywa Komisję, by w odniesieniu do rozwoju przyjęła podejście oparte na systemie zachęt i wprowadziła zasadę „więcej za więcej”, biorąc za przykład europejską politykę sąsiedztwa; jest zdania, że im intensywniej i szybciej dane państwo będzie przeprowadzać wewnętrzne reformy w zakresie budowania i umacniania instytucji demokratycznych, zwalczania korupcji, poszanowania praw człowieka i praworządności, tym większe wsparcie ze strony Unii powinno otrzymywać; podkreśla, że to podejście oparte na tzw. pozytywnej warunkowości wraz silnym naciskiem na finansowanie projektów na małą skalę w społecznościach wiejskich może przynieść prawdziwe zmiany i zagwarantować bardziej zrównoważone wydatkowanie pieniędzy podatników unijnych; z drugiej strony zdecydowanie potępia wszelkie próby uzależniania pomocy od kontroli granic;

Zatrudnienie i sprawy społeczne

340.  wyraża zaniepokojenie, że spośród 168 ukończonych projektów w obszarze wydatków „Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna”, skontrolowanych przez Trybunał, tylko jedna trzecia była objęta systemem pomiaru wyników, w którym wskaźniki produktu i rezultatu były powiązane z celami programu operacyjnego, oraz że w przypadku 42 % projektów brak było wskaźników i wartości docelowych dotyczących rezultatu, co uniemożliwia ocenę wkładu każdego z tych projektów w osiągnięcie ogólnych celów programu;

341.  przyjmuje do wiadomości zalecenie Trybunału, zgodnie z którym dokonując zasadniczego przemyślenia koncepcji i mechanizmu wdrażania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych po roku 2020, Komisja powinna w większym stopniu ukierunkować program na wyniki i uprościć mechanizm płatności poprzez zachęcanie w stosownych przypadkach do wprowadzania dalszych środków służących powiązaniu poziomu płatności z wynikami, zamiast po prostu dokonywać zwrotu kosztów;

342.  z zadowoleniem przyjmuje rezultaty osiągnięte w 2016 r. w ramach trzech osi programu Unii Europejskiej na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych; zwraca uwagę na znaczenie wsparcia w ramach tego programu, a zwłaszcza w ramach jego osi Progress i europejskiej sieci służb zatrudnienia (EURES), dla europejskiego filaru praw socjalnych; z niepokojem zauważa, że sekcja tematyczna dotycząca przedsiębiorczości społecznej, wchodząca w zakres osi programu poświęconej mikrofinansowaniu i przedsiębiorczości społecznej, nadal nie osiąga zadowalających wyników; wzywa Komisję do nalegania, by Europejski Fundusz Inwestycyjny zobowiązał się do pełnego wykorzystania środków z sekcji tematycznej dotyczącej przedsiębiorczości społecznej;

Środowisko, zdrowie publiczne i bezpieczeństwo żywności

343.  podkreśla, że w 2016 r., stosując się do uwag poczynionych przez Trybunał, opracowano plan działania w celu poprawy sytuacji w zakresie opóźnień dotyczących płatności w ramach programu LIFE; zwraca uwagę, że w 2016 r. odsetek spóźnionych płatności wyniósł 3,9 %;

344.  ubolewa, że brakuje szczegółowych ram – którymi zarządzałaby Komisja – dotyczących sprawozdawczości w odniesieniu do określania i oceny niepożądanych skutków strategii politycznych Unii wpływających niekorzystnie na zmianę klimatu, a także w odniesieniu do określenia udziału takich wydatków w budżecie ogólnym Unii;

345.  podkreśla, że audyty wewnętrzne wykazały również opóźnienia we wdrażaniu jednego z bardzo ważnych zaleceń związanych z bezpieczeństwem informatycznym (dotyczy zarządzania bezpieczeństwem systemu informatycznego EU ETS), co naraża służby Komisji na ryzyko naruszenia bezpieczeństwa;

346.  zauważa, że ocena ex post drugiego programu działań w dziedzinie zdrowia, zainicjowana w lipcu 2016 r., wykazała, iż choć w ramach tego programu osiągnięto wartościowe rezultaty jasno powiązane z unijnymi i krajowymi priorytetami w dziedzinie polityki zdrowotnej, usprawnienia wymaga upowszechnianie wyników działań i efektów synergii z myślą o innych instrumentach finansowych Unii, takich jak fundusze strukturalne;

Transport i turystyka

347.  ubolewa, że w czasie, gdy przygotowywane są następne wieloletnie ramy finansowe, Trybunał nie przedstawił wyczerpujących informacji o audytach przeprowadzonych w odniesieniu do sektora transportu w ramach obszaru „Konkurencyjność na rzecz wzrostu i zatrudnienia”, zwłaszcza w odniesieniu do instrumentu „Łącząc Europę”;

348.  zauważa, że do końca 2016 r. w ramach instrumentu „Łącząc Europę” udzielono wsparcia na rzecz 452 projektów transportowych w postaci inwestycji o wartości 19,4 mld EUR w całej Europie; ponownie podkreśla znaczenie instrumentu „Łącząc Europę” dla ukończenia sieci TEN-T i dla utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu; podkreśla, że w przyszłości należy uniknąć cięć budżetowych, jakich w przeszłości dokonano w przypadku tego instrumentu z powodu konieczności sfinansowania EFIS;

349.  zauważa, że w 2016 r. w ramach EFIS udostępniono kwotę 3,64 mld EUR na sfinansowanie 29 operacji, mianowicie 25 projektów transportowych i czterech funduszy wielosektorowych, przy czym oczekuje się, że całkowita kwota inwestycji wyniesie 12,65 mld EUR; ubolewa, że Komisja i EBI nie przedstawiły wyczerpujących informacji w rozbiciu na poszczególne sektory i lata w odniesieniu do projektów wspieranych w ramach EFIS;

350.  odnotowuje uruchomienie w 2016 r. programu gwarancji dla ekologicznej żeglugi w oparciu o nowy instrument dłużny w ramach instrumentu „Łącząc Europę” oraz EFIS, dzięki czemu możliwe będzie zgromadzenie 3 mld EUR na inwestycje w wyposażenie statków w czystą technologię; zwraca się do Komisji o szczegółowe informacje na temat realizacji tego programu, w tym również na temat aspektów finansowych i technologicznych oraz skutków środowiskowych i gospodarczych;

351.  zwraca uwagę, że znacznie wzrosła liczba instrumentów finansowych, dzięki czemu powstały nowe możliwości łączenia w sektorze transportu, lecz jednocześnie doprowadziło to również do powstania złożonej struktury mechanizmów wokół budżetu Unii; wyraża zaniepokojenie, że instrumenty te, istniejące równolegle z budżetem Unii, mogłyby obniżyć poziom rozliczalności i przejrzystości, gdyż sprawozdawczość, audyt i kontrola publiczna nie są zsynchronizowane; ubolewa ponadto, że korzystanie ze środków w ramach EFIS prowadzi do przekazania EBI uprawnień wykonawczych, przez co kontrola publiczna jest bardziej ograniczona niż w przypadku innych instrumentów zasilanych z budżetu Unii;

352.  apeluje do Komisji o to, aby z myślą o sektorze transportu z odpowiednim wyprzedzeniem przedstawiła jasną ocenę wpływu EFIS na inne instrumenty finansowe, zwłaszcza instrument „Łącząc Europę”, oraz na spójność instrumentu dłużnego w ramach instrumentu „Łącząc Europę” z innymi inicjatywami Unii, zanim przedłożony zostanie wniosek w sprawie kolejnych wieloletnich ram finansowych i nowej edycji instrumentu „Łącząc Europę”; zwraca uwagę, że ocena ta powinna zawierać jasną analizę równowagi geograficznej w odniesieniu do inwestycji w sektorze transportu; przypomina jednak, że kwot wydawanych w ramach instrumentu finansowego nie należy uważać za jedyne właściwe kryteria oceny jego wyników; w związku z tym zachęca Komisję do pogłębienia oceny wyników osiągniętych w ramach projektów transportowych finansowanych przez Unię oraz do prowadzenia pomiaru ich wartości dodanej;

353.  ponownie domaga się, aby z uwagi na wielość źródeł finansowania Komisja zapewniła łatwy dostęp do projektów, najlepiej w ramach punktu kompleksowej obsługi, aby obywatele mogli śledzić rozwój i otrzymywać informacje o finansowaniu infrastruktury współfinansowanej ze środków Unii oraz przez EFIS;

354.  wzywa Komisję do dokonania oceny efektywności finansowej umowy z Eurocontrol w odniesieniu do organu weryfikującego skuteczność działania oraz do przyspieszenia prac nad wnioskiem dotyczącym ustanowienia organu weryfikującego skuteczność działania jako europejskiego organu ds. regulacji ekonomicznej, działającego pod nadzorem Komisji; ponadto, biorąc pod uwagę konieczność jak najszybszego wdrożenia jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej oraz w celu poprawy konkurencyjnoścSi przemysłu lotniczego, zwraca się do Komisji o przyspieszenie prac nad wnioskiem dotyczącym wyznaczenia zarządców sieci jako niezależnych usługodawców działających na zasadzie partnerstwa branżowego;

355.  wzywa Komisję do przedstawienia oceny skutków projektów finansowanych przez państwa członkowskie w dziedzinie transportu w ramach strategii na rzecz regionu Dunaju oraz do złożenia wniosku dotyczącego zwiększenia wartości dodanej przyszłych projektów w celu przyczynienia się do ukończenia tego ważnego korytarza transportowego;

356.  wyraża głębokie ubolewanie, że z powodu braku specjalnej linii budżetowej poświęconej turystyce nie można mówić o przejrzystości, jeżeli chodzi o fundusze Unii przeznaczane na wsparcie działań podejmowanych z myślą o turystyce; ponownie wskazuje na swój postulat dotyczący uwzględnienia w przyszłości w budżecie Unii linii budżetowej poświęconej turystyce;

Rozwój regionalny

357.  zwraca uwagę na rolę zdolności administracyjnych w regularnym korzystaniu z funduszy ESI; uważa, że wymiana dobrych praktyk mogłaby skutecznie przyczynić się do zwiększenia zdolności państw członkowskich w tej dziedzinie;

358.  wyraża głębokie zaniepokojenie, że poważne opóźnienia we wdrażaniu polityki spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej pogłębiły liczne nierówności zarówno w całej Unii, jak i w obrębie państw członkowskich i regionów, zagrażając tym samym integralności Unii;

359.  przyjmuje do wiadomości sprawozdanie strategiczne za 2017 r. w sprawie realizacji EFIS(98), w którym podkreślono, że od początku okresu finansowania wartość projektów w ramach EFIS wyniosła ogółem 278 mld EUR, czyli 44 % wszystkich inwestycji w europejską gospodarkę realną zaplanowanych na lata 2014–2020; uważa, że realizacja programów na lata 2014–2020 nabrała już pełnego tempa, co potwierdza wartość dodaną polityki spójności dla wszystkich regionów w Unii, ale także potrzebę dołożenia dalszych starań na rzecz wzmocnienia zdolności administracyjnych władz krajowych, regionalnych i lokalnych;

Rolnictwo i rozwój obszarów wiejskich

360.  z zadowoleniem przyjmuje, że system identyfikacji działek rolnych działa coraz lepiej i z większą dokładnością, co sprawia, że jest on doskonałym narzędziem służącym do obniżania poziomu błędu oraz zmniejszania obciążeń administracyjnych dla rolników i agencji płatniczych;

361.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do monitorowania dużej zmienności cen produktów rolnych, która ma niekorzystny wpływ na dochody rolników, oraz do szybkiego i skutecznego reagowania w razie potrzeby;

362.  zwraca uwagę, że pierwszy pełny rok wdrażania koncepcji zazieleniania najwyraźniej nie miał wpływu na poziom błędu, co można uznać za duże osiągnięcie z perspektywy rolników i agencji płatniczych, jeżeli wziąć pod uwagę złożony charakter przepisów dotyczących zazieleniania; podziela zdanie Komisji, że wciąż jest za wcześnie, aby wyciągać wnioski co do dokładnych wyników środowiskowych; odnotowuje również, że oprócz zazieleniania także inne czynniki mają wpływ na efektywność środowiskową w sektorze rolnictwa; podkreśla, że zazielenianie służy za przykład zwiększonej potrzeby kontroli wykonania zadań również w dziedzinie rolnictwa;

363.  z zadowoleniem przyjmuje program zazieleniania i jego cel polegający na tym, by uczynić gospodarstwa rolne w Unii bardziej przyjaznymi dla środowiska dzięki praktykom dywersyfikacji upraw, utrzymywaniu istniejących trwałych użytków zielonych i ustanawianiu obszarów proekologicznych na gruntach ornych, na co wskazano w sprawozdaniu rocznym Trybunału;

364.  podkreśla, że istnieje znaczące różnice między rodzajami błędów i w obrębie ich skali, tj. między nieumyślnymi przeoczeniami o charakterze administracyjnym a przypadkami nadużyć, oraz że przeoczenia zasadniczo nie powodują szkód finansowych dla podatników, co również należy wziąć pod uwagę podczas oceny rzeczywistego poziomu błędu; przypomina Komisji, że ryzyko niezamierzonych błędów wynikających ze skomplikowanych rozporządzeń ponosi w ostateczności beneficjent; wyraża ubolewanie, że nawet w przypadku skutecznych inwestycji Trybunał uznaje wydatki w stu procentach za niekwalifikowalne, jeżeli popełniono błędy podczas udzielania zamówień publicznych; podkreśla zatem, że potrzebna jest dalsza racjonalizacja metody obliczania poziomu błędu;

365.  zauważa, że dostęp do danych i dobre monitorowanie, zwłaszcza aspektów środowiskowych, mają zasadnicze znaczenie, gdyż niektóre zasoby naturalne, takie jak gleba i różnorodność biologiczna, stanowią podstawę długoterminowej wydajności produkcji rolnej;

366.  wyraża nadzieję, że Trybunał zmieni swoje praktyki kontrolne i będzie przywiązywał taką samą wagę do wykorzystania środków i do ich przydziału;

Rybołówstwo

367.  nalega, by w swoich kolejnych sprawozdaniach Trybunał przedstawił oddzielnie wskaźnik błędu dla rybołówstwa i gospodarki morskiej w celu wyeliminowania zniekształceń wynikających z włączenia innych dziedzin do tego samego rozdziału; stwierdza, że dziedzina gospodarki morskiej i rybołówstwa nie została wystarczająco szczegółowo omówiona w sprawozdaniu rocznym Trybunału, co utrudnia właściwą ocenę zarządzania finansami w tych dziedzinach;

368.  wyraża uznanie dla Komisji za szczególnie wysoki wskaźnik wykonania tytułu 11 w sekcji III budżetu na 2016 r., przeznaczonego na gospodarkę morską i rybołówstwo, zarówno w odniesieniu do środków na zobowiązania (99,2 %), jak i środków na płatności (94,7 %); przypomina, że zgodnie z art. 13 rozporządzenia (UE) nr 508/2014(99) środki budżetowe są segregowane ze względu na ich przeznaczenie, a zatem Komisja w swoim sprawozdaniu powinna wyszczególnić wskaźnik wykonania budżetu w poszczególnych liniach budżetowych;

369.  zwraca uwagę na zastrzeżenie zgłoszone w rocznym sprawozdaniu z działalności DG MARE w odniesieniu do ośmiu państw członkowskich, dotyczące wykrytych niekwalifikowalnych wydatków poniesionych w ramach Europejskiego Funduszu Rybackiego (EFR);

370.  popiera wysiłki podejmowane przez DG MARE na rzecz kontroli środków w ramach zarządzania dzielonego, zwłaszcza w ramach EFR i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR);

371.  zauważa, że ryzyko utraty środków dotyczy kwoty 5,9 mln EUR i że Komisja przyjęła środki niezbędne do dokonania oceny wydatków w 2017 r. oraz, w stosownych przypadkach, odzyskania przyznanych funduszy;

372.  podkreśla, że po upływie trzech lat, odkąd w dniu 15 maja 2014 r. przyjęto EFMR na lata 2014–2020, poziom jego realizacji jest nadal niezadowalający, skoro do września 2017 r. wykorzystano zaledwie 1,7 % kwoty udostępnionej w ramach zarządzania dzielonego, wynoszącej 5,7 mld EUR; zauważa, że za wykorzystywanie środków z EFMR odpowiedzialne są państwa członkowskie; przypomina, że zgodnie z art. 13 rozporządzenia (UE) nr 508/2014 środki budżetowe są segregowane ze względu na ich przeznaczenie, a zatem Komisja w swoim sprawozdaniu powinna wyszczególnić wskaźnik wykonania budżetu w poszczególnych liniach budżetowych;

373.  uważa, że należy udzielić wszelkiego możliwego wsparcia państwom członkowskim w celu zapewnienia właściwego i pełnego wykorzystania zasobów EFMR oraz zagwarantowania wysokich wskaźników wykorzystania, zgodnie z ich odnośnymi priorytetami i potrzebami, w szczególności w odniesieniu do zrównoważonego rozwoju sektora rybołówstwa;

Kultura i edukacja

374.  z zadowoleniem stwierdza, że program Erasmus+ umożliwił 500 tys. osób naukę, szkolenie lub wolontariat za granicą w 2016 r. i jest na dobrej drodze do osiągnięcia celu 4 mln beneficjentów do 2020 r.; podkreśla, że studenci uczestniczący w programie Erasmus+ zdobywają wiele umiejętności przekrojowych i kompetencji, poszerzają wiedzę oraz mają większe szanse rozwoju zawodowego niż studenci niemobilni oraz że program stanowi strategiczną inwestycję w młodzież europejską; zwraca jednak uwagę na potrzebę zapewnienia szerszego dostępu do programu, zwłaszcza ludziom młodym mającym ograniczone możliwości;

375.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że procedura składania wniosków o finansowanie z programu Erasmus+ obecnie w dużej mierze odbywa się online; uważa jednak, że można jeszcze bardziej uprościć tę procedurę, znosząc wymóg opatrzenia odręcznym podpisem pism akredytacyjnych przez partnerów projektu;

376.  zwraca uwagę, że nadal istnieją problemy z dostępem do finansowania w ramach programu Erasmus + w sektorze Młodzież ze względu na przeniesienie zarządzania programem do agencji krajowych; wzywa Komisję do podjęcia niezbędnych działań, takich jak na przykład centralizacja części finansowania w agencji wykonawczej; domaga się ponadto, aby Komisja zapewniła narzędzia niezbędne do większego zaangażowania wszystkich beneficjentów programu, takie jak np. utworzenie stałych podkomitetów sektorowych, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1288/2013(100);

377.  apeluje, by wymiany uniwersyteckie, które jak do tej pory zapewniają sukces Erasmus+, nie ucierpiały na skutek wykorzystywania funduszy na inny program lub na skutek objęcia tym programem innych beneficjentów, takich jak migranci;

378.  jest zaniepokojony stale niskim wskaźnikiem powodzenia projektów finansowanych z programu „Europa dla Obywateli” i z podprogramu „Kultura” (program „Kreatywna Europa”) – odpowiednio 16 % i 11 % w 2016 r.; podkreśla, że niski wskaźnik powodzenia powoduje frustrację wśród wnioskodawców i jest przejawem nieodpowiedniego poziomu finansowania, co nie odpowiada ambitnym celom programu;

379.  podkreśla, że Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) Komisji stwierdziła, że program „Europa dla Obywateli” osiągnął pełną dojrzałość w 2016 r., czyli w trzecim roku realizacji; wzywa zatem Komisję i Radę do należytego uwzględnienia faktu, że pełne wdrożenie nowych programów w ramach WRF na lata 2014–2020 będzie wymagało długich ram czasowych, aby uniknąć takich opóźnień również w przyszłych ramach finansowych po 2020 r.;

380.  pochwala rolę EACEA w realizacji tych trzech programów kulturalnych i edukacyjnych, o czym świadczy pozytywna ocena pracy agencji w 2016 r.; wyraża zadowolenie, że w związku z finansowanymi projektami EACEA w większym stopniu korzysta z e-sprawozdawczości, co powinno usprawnić gromadzenie danych i monitorowanie projektów, ułatwić uwzględnianie danych w politycznych działaniach Komisji oraz być pomocne dla beneficjentów; z zadowoleniem odnotowuje, że EACEA wykonuje 92 % płatności w terminie przewidzianym rozporządzeniem finansowym; zważywszy, że beneficjentami programów edukacyjnych i kulturalnych są często bardzo małe organizacje, wzywa EACEA, aby dążyła do lepszych wyników, ewentualnie wykorzystując wskaźnik średniego czasu oczekiwania na wypłacenie dotacji;

381.  odnotowuje uruchomienie w 2016 r. systemu poręczeń na rzecz sektora kultury i sektora kreatywnego dysponującego budżetem 121 mln EUR do 2022 r. oraz wstępne zainteresowanie nim sektora i pośredników finansowych; apeluje o szybkie wykorzystanie planowanych 60 mln EUR z Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) na przedpłatę wydatków z systemu; przypomina, że kredyty stanowią uzupełnienie innych istotnych źródeł finansowania sektora, takich jak dotacje;

382.  wyraża zaniepokojenie z powodu bardzo niskiego poziomu finansowania z EFIS w dziedzinie edukacji i kultury oraz w sektorze kreatywnym w 2016 r.; uważa, że wsparcie dostosowane do specyficznych potrzeb danego sektora ma decydujące znaczenie, jeżeli sektor kultury i sektor kreatywny mają skorzystać z pożyczek udzielanych z EFIS;

383.  ponownie podkreśla poparcie dla niezależnych relacji w mediach na tematy europejskie, które należy umożliwić zwłaszcza poprzez udzielanie pomocy budżetowej przeznaczonej dla sieci telewizyjnych, radiowych i internetowych; z zadowoleniem przyjmuje utrzymanie dotacji dla Euranet+ do 2018 r. oraz apeluje do Komisji o znalezienie bardziej zrównoważonego modelu finansowania tej sieci;

Wolności obywatelskie, sprawiedliwość i sprawy wewnętrzne

384.  przypomina, że w 2016 r. intensywnie korzystano z instrumentów szczególnych, by reagować na sytuację humanitarną, w jakiej znalazły się osoby ubiegające się o azyl w Unii, oraz że istnieje zatem ryzyko, iż kwota pozostała do końca bieżących WRF może być niewystarczająca, by reagować na niespodziewane zdarzenia, które mogą wystąpić przed 2020 r.; zwraca się do Komisji, by rozwiązała ten problem o charakterze strukturalnym w następnych WRF oraz by odpowiednio poinformowała Parlament;

385.  nawołuje do opracowania spójnej i systematycznej strategii o wyraźniejszych, silniejszych i długoterminowych priorytetach politycznych i operacyjnych dla ochrony praw i wolności podstawowych, przy jednoczesnym zapewnieniu skutecznego jej wdrożenia także dzięki przyznaniu wystarczających środków finansowych na ten cel;

Prawa kobiet i równouprawnienie płci

386.  podkreśla, że równouprawnienie płci powinno być zapewnione we wszystkich obszarach polityki; z tego względu ponownie apeluje o włączenie sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci do wszystkich etapów procedury budżetowej, łącznie z wykonaniem budżetu i oceną jego wykonania;

387.  wyraża ubolewanie, że linie budżetowe w ramach programu „Prawa, równość i obywatelstwo” na lata 2014–2020 nie określają zasobów przypisanych do poszczególnych celów programu związanych z równouprawnieniem płci; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w 2016 r. sieć „Kobiety przeciwko przemocy” i Europejskie Lobby Kobiet otrzymały dotacje w dziedzinie zwalczania przemocy wobec kobiet oraz równości płci;

388.  ponawia wezwanie do utrzymania specjalnej linii budżetowej dla celu szczegółowego programu Dafne i zwiększenia środków nań przeznaczonych w celu odwrócenia spadku środków przeznaczonych na program Dafne w latach 2014–2020;

389.  wyraża ubolewanie nad faktem, że Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych nie uwzględnia perspektywy płci, i podkreśla, że warunkiem skutecznego procesu ożywienia gospodarki jest rozwiązanie kwestii wpływu kryzysów na kobiety;

390.  podkreśla, że uwzględnianie aspektu płci to również jedna z podstawowych zasad AMIF; ubolewa jednak nad brakiem ukierunkowanych działań na rzecz równości płci wraz z konkretnymi liniami budżetowymi, pomimo ponawianych przez Parlament wezwań do uwzględnienia wymiaru płci również w polityce migracyjnej i azylowej;

391.  ponownie zwraca się o włączenie do zestawu wspólnych wskaźników rezultatu dotyczących wykonania unijnego budżetu wskaźników związanych z płcią, przy poszanowaniu zasady należytego zarządzania finansami, czyli zgodnie z zasadami oszczędności, wydajności i skuteczności;

392.  wzywa do oceny oddziaływania pod kątem płci w ramach ogólnych uwarunkowań ex ante w przypadku funduszy UE, a także do gromadzenia danych – zdezagregowanych w miarę możliwości według płci – dotyczących beneficjentów i uczestników;

393.  z zadowoleniem przyjmuje stosunkowo wyważony udział obu płci (52 % kobiet / 48 % mężczyzn) w interwencjach w ramach EFS w 2016 r.;

394.  wzywa Parlament, Radę i Komisję, aby za pomocą załączonego do WRF wspólnego oświadczenia po raz kolejny zobowiązały się do zapewnienia równouprawnienia płci w kolejnych wieloletnich ramach finansowych, w tym do wdrażania sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci oraz skutecznego monitorowania wdrożenia tego oświadczenia w rocznych procedurach budżetowych poprzez włączenie przepisu do klauzuli przeglądowej nowego rozporządzenia w sprawie WRF.

(1) Dz.U. L 48 z 24.2.2016.
(2) Dz.U. C 323 z 28.9.2017, s. 1.
(3) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 1.
(4) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 10.
(5) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0122.
(7) Dz.U. L 48 z 24.2.2016.
(8) Dz.U. C 323 z 28.9.2017, s. 1.
(9) Dz.U. C 384 z 14.11.2017, s. 2.
(10) Dz.U. C 417 z 6.12.2017, s. 63.
(11) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 10.
(12) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(13) Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.
(14) Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.
(15) Dz.U. L 343 z 19.12.2013, s. 46.
(16) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0122.
(17) Dz.U. L 48 z 24.2.2016.
(18) Dz.U. C 323 z 28.9.2017, s. 1.
(19) Dz.U. C 384 z 14.11.2017, s. 11.
(20) Dz.U. C 417 z 6.12.2017, s. 74.
(21) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 10.
(22) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(23) Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.
(24) Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.
(25) Dz.U. L 341 z 18.12.2013, s. 73.
(26) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0122.
(27) Dz.U. L 48 z 24.2.2016.
(28) Dz.U. C 323 z 28.9.2017, s. 1.
(29) Dz.U. C 384 z 14.11.2017, s. 2.
(30) Dz.U. C 417 z 6.12.2017, s. 52.
(31) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 10.
(32) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(33) Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.
(34) Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.
(35) Dz.U. L 341 z 18.12.2013, s. 69.
(36) Dz.U. L 363 z 18.12.2014, s. 183.
(37) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0122.
(38) Dz.U. L 48 z 24.2.2016.
(39) Dz.U. C 323 z 28.9.2017, s. 1.
(40) Dz.U. C 384 z 14.11.2017, s. 9.
(41) Dz.U. C 417 z 6.12.2017, s. 171.
(42) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 10.
(43) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(44) Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.
(45) Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.
(46) Dz.U. L 346 z 20.12.2013, s. 58.
(47) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0122.
(48) Dz.U. L 48 z 24.2.2016.
(49) Dz.U. C 323 z 28.9.2017, s. 1.
(50) Dz.U. C 384 z 14.11.2017, s. 12.
(51) Dz.U. C 417 z 6.12.2017, s. 252.
(52) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 10.
(53) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(54) Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.
(55) Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.
(56) Dz.U. L 346 z 20.12.2013, s. 54.
(57) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0122.
(58) Dz.U. L 48 z 24.2.2016.
(59) Dz.U. C 323 z 28.9.2017, s. 1.
(60) Dz.U. C 384 z 14.11.2017, s. 11.
(61) Dz.U. C 417 z 6.12.2017, s. 247.
(62) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 10.
(63) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(64) Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.
(65) Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.
(66) Dz.U. L 352 z 24.12.2013, s. 65.
(67) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0122.
(68) Dz.U. L 48 z 24.2.2016.
(69) Dz.U. C 323 z 28.9.2017, s. 1.
(70) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 1.
(71) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 10.
(72) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(73) Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.
(74) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0122.
(75) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 25).
(76) COM(2017)0351, sekcja 2.2.
(77) Roczne sprawozdanie DG AGRI z zarządzania i wyników za rok 2016, sekcja 2.2; załącznik 10 do rocznego sprawozdania z działalności, s. 140.
(78) Roczne sprawozdanie z zarządzania i wyników za 2016 r., załącznik 4, s. 20.
(79) Zob. roczne sprawozdanie Komisji z zarządzania i wyników dotyczące budżetu UE na 2016 r., sekcja 2.2.
(80) Decyzja Rady 2014/335/UE , Euratom z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej (Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 105).
(81) ust. 120 i 121 swojej rezolucji z dnia 27 kwietnia 2017 r. zawierającej uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze (Dz.U. L 252 z 29.9.2017, s. 28).
(82) Podsumowanie danych na temat postępów w finansowaniu i wdrażaniu instrumentów inżynierii finansowej zgłaszanych przez instytucje zarządzające zgodnie z art. 67 ust. 2 lit. j) rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, s. 11.
(83) Badanie pt. „Assessment of the 10 years’ Cooperation and Verification Mechanism for Bulgaria and Romania” (Ocena 10 lat obowiązywania mechanizmu współpracy i weryfikacji dla Bułgarii i Rumunii), na zlecenie DG IPOL, Departament Tematyczny D ds. Budżetu.
(84) Zob. roczne sprawozdanie z działalności DG AGRI za 2016 r., s. 17.
(85) Zob. ust. 207 rezolucji Parlamentu z dnia 27 kwietnia 2017 r.
(86) Zob. orientacyjne dane dotyczące podziału pomocy według kategorii wielkości pomocy, otrzymane w kontekście pomocy bezpośredniej wypłaconej producentom zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1307/2013 (rok budżetowy 2016).
(87) Dział 3 WRF obejmuje szereg strategii politycznych; najważniejszym obszarem wydatków jest migracja i bezpieczeństwo, ale środki przeznaczane są również na żywność i pasze, działania kulturalne i kreatywne, a także na programy dotyczące sprawiedliwości, praw, równości i obywatelstwa oraz konsumentów i zdrowia.
(88) AMIF zastępuje program Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi (SOLID).
(89) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0477.
(90) Europejski Trybunał Obrachunkowy, Szybki przegląd stanu wdrożenia decyzji o redukcji liczby stanowisk o 5 proc., s. 27.
(91) Ust. 276, 281 i 282 rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r.
(92) Sprawozdanie dotyczące rocznego sprawozdania finansowego szkół europejskich za rok budżetowy 2016, wraz z odpowiedziami szkół, 29 listopada 2017 r.
(93) DG HR AAR, s. 6.
(94) https://corporateeurope.org/expert-groups/2017/02/corporate-interests-continue-dominate-key-expert-groups.
(95) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0021.
(96) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 233/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju na lata 2014–2020 (Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 44).
(97) Sprawozdanie specjalne nr 18/2016 pt. „Unijny system certyfikacji zrównoważonych ekologicznie biopaliw”.
(98) http://ec.europa.eu/regional_policy/en/policy/how/stages-step-by-step/strategic-report/.
(99) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 (Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 1).
(100) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1288/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające „Erasmus+”: unijny program na rzecz kształcenia, szkolenia, młodzieży i sportu oraz uchylające decyzje nr 1719/2006/WE, 1720/2006/WE i 1298/2008/WE (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 50).


Absolutorium za rok 2016: Sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2016
PDF 339kWORD 110k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2016 (2017/2188(DEC))
P8_TA(2018)0122A8-0130/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego sporządzane zgodnie z art. 287 ust. 4 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016(1),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2016 (COM(2017)0365 – C8‑0299/2017)(2),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 wraz z odpowiedziami instytucji(3),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(4) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2016 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając swoją decyzję z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja(5) oraz rezolucję zawierającą uwagi stanowiące integralną część tej decyzji,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 (05940/2018 – C8‑0042/2018),

–  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(6), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0130/2018),

A.  mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

B.  mając na uwadze, że sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego (Trybunału) dostarczają informacji na temat problemów związanych z wdrażaniem środków, które to informacje są przydatne Parlamentowi jako organowi udzielającemu absolutorium;

C.  mając na uwadze, że uwagi Parlamentu dotyczące sprawozdań specjalnych Trybunału stanowią integralną część ww. decyzji Parlamentu z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja III – Komisja;

Część I – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 21/2016 pt. „Unijna pomoc przedakcesyjna na rzecz wzmocnienia zdolności administracyjnych na Bałkanach Zachodnich – meta-kontrola”

1.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału w formie metakontroli prezentujące przegląd zarządzania przez Komisję pomocą przedakcesyjną w Albanii, Bośni i Hercegowinie, Kosowie, byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii, Czarnogórze i Serbii oraz przedstawia poniższe spostrzeżenia i zalecenia;

2.  przyjmuje do wiadomości, że Komisja musi działać w trudnej sytuacji politycznej i napotyka wiele słabości w instytucjach publicznych beneficjentów, takie jak nadmierna biurokracja, duża rotacja pracowników, niska wydajność, brak rozliczalności i korupcja;

3.  wzywa wszystkie zainteresowane strony do zwrócenia szczególnej uwagi na określanie zarówno jakościowych strategii krajowych, jak i programów krajowych i regionalnych, które obejmowałyby jednoznaczne, realistyczne i mierzalne cele, oraz do tego, aby opracowywanie strategii w kraju będącym beneficjentem było ściślej powiązane z tymi strategiami i odnośnymi ocenami potrzeb;

4.  popiera dążenie władz krajowych państw Bałkanów Zachodnich do kontynuowania wysiłków podejmowanych w kluczowych obszarach dobrego zarządzania oraz na rzecz reformy administracji publicznej, w tym w dziedzinie kontroli finansowej w kontekście zarządzania finansami publicznymi; zachęca wszystkie podmioty do wzmożenia wysiłków na rzecz opracowania lub wzmocnienia strategii dotyczących koordynacji wdrażania reformy zarządzania finansami publicznymi;

5.  wyraża przekonanie, że bardzo ważne jest wzmocnienie stosowania zasady warunkowości, w szczególności dzięki uprzedniej weryfikacji zdolności beneficjenta do podjęcia działań wymaganych w przypadku projektu o wysokiej jakości i z uwzględnieniem określonych mierzalnych kryteriów;

6.  wyraża ubolewanie, że blisko połowa projektów finansowanych przez Unię, które dotyczyły wzmocnienia reformy administracji publicznej i praworządności, nie miała trwałego charakteru; podkreśla, jak ważne jest osiągnięcie trwałości, w szczególności w przypadku projektów dotyczących wzmocnienia potencjału administracyjnego; wyraża ubolewanie, że w wielu przypadkach nie zapewniono trwałego charakteru z takich przyczyn, jak niewystarczające środki budżetowe, niewystarczająca liczba pracowników, a przede wszystkim brak woli politycznej beneficjenta do zreformowania instytucji; wzywa Komisję do wykorzystywania osiągnięć udanych projektów mających wymierną wartość dodaną oraz do zapewnienia trwałości i skuteczności projektów przez ustanowienie takiego warunku wstępnego projektów realizowanych w ramach Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej na lata 2014–2020 (IPA II);

7.  uważa, że jest jeszcze wiele do zrobienia, aby osiągnąć poziom standardów Unii w niektórych kluczowych sektorach, takich jak przestrzeganie praworządności, reforma administracji publicznej i dobre zarządzanie; jest zdania, że pomoc udzielana w tych obszarach powinna być większa, bardziej efektywna i zrównoważona ze względu na ścisły związek ze strategią rozszerzenia i z kryteriami politycznymi;

8.  wzywa Komisję do skoncentrowania się przede wszystkim na walce z korupcją i przestępczością zorganizowaną oraz wzmocnieniu prokuratury, a także na opracowaniu wymogów dotyczących przejrzystości i uczciwości w administracji publicznej; przypomina o potrzebie opracowania bardziej ambitnej i skutecznej strategii oraz o potrzebie większego politycznego zaangażowania władz krajowych na rzecz zapewnienia trwałych rezultatów w tym zakresie;

Część II – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 24/2016 pt. „Należy dołożyć starań, by szerzyć wiedzę na temat zasad pomocy przyznawanej przez państwa w obszarze polityki spójności i egzekwować ich przestrzeganie”

9.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału i popiera zawarte w nim zalecenia;

10.  z zadowoleniem odnotowuje, że Komisja wdroży zdecydowaną większość zaleceń;

11.  podkreśla, że wszystkie zainteresowane dyrekcje generalne, w szczególności DG COMP i DG REGIO, muszą mieć dostęp do wszystkich baz danych będących w posiadaniu służb Komisji, aby móc skutecznie wypełniać swoje obowiązki;

12.  wzywa Komisję, by ponownie przeanalizowała swoją odmowę wdrożenia zalecenia 4 lit. b), ponieważ może to stanowić zagrożenie dla ochrony interesów finansowych Unii;

13.  może zaakceptować niechęć Komisji do wprowadzenia w życie zalecenia 4 lit. d), o ile alternatywne metody wybrane przez państwa członkowskie są równie skuteczne jak centralny rejestr na potrzeby monitorowania pomocy de minimis; wzywa Komisję do zagwarantowania, że tak właśnie jest;

14.  jest przekonany, że bardzo ważne jest, aby państwa członkowskie miały pewność prawa co do obowiązujących zasad pomocy państwa przed rozpoczęciem dużych projektów, ponieważ jasne i spójne zasady mogą przyczynić się do obniżenia poziomu błędu w tym obszarze;

15.  wzywa Komisję do dopilnowania, aby krajowe instytucje audytowe były zaznajomione z obowiązującymi zasadami pomocy państwa i by sprawdzały zgodność z nimi przed złożeniem rocznego sprawozdania z kontroli;

16.  w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje zawarte w marcu 2015 r. porozumienie DG COMP i DG REGIO w sprawie wspólnego planu działania w zakresie pomocy państwa; zauważa, że plan ten początkowo obejmował sześć działań mających na celu podniesienie poziomu wiedzy i know-how w zakresie pomocy państwa we wszystkich państwach członkowskich, a mianowicie: wskazywanie i rozpowszechnianie dobrych praktyk, szkolenia dla specjalistów w dziedzinie pomocy państwa, warsztaty dotyczące sytuacji w poszczególnych państwach, seminaria dla specjalistów, dalszy rozwój bazy danych, w której zgromadzone są pytania i odpowiedzi (platforma ECN-ET ), oraz stworzenie bazy danych z informacjami na temat pomocy państwa; w 2016 r. Komisja zaoferowała również specjalny moduł szkoleń;

17.  z zadowoleniem przyjmuje także fakt, że do stycznia 2016 r. DG COMP zorganizowała kursy szkoleniowe w zakresie pomocy państwa i infrastruktury w Bułgarii, Chorwacji, Republice Czeskiej, Rumunii i Słowacji;

18.  wspiera Trybunał w jego apelu o stworzenie centralnej ogólnounijnej bazy danych, w której odpowiednie organy państw członkowskich mogłyby sprawdzić tożsamość przedsiębiorstw objętych nakazami odzyskania środków przyznanych w ramach pomocy państwa oraz status odnośnych postępowań; uważa, że taka baza danych mogłaby mieć znaczenie dla przyszłych analiz ryzyka;

Część III – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 29/2016 pt. „Jednolity Mechanizm Nadzorczy – dobry początek, lecz konieczne są dalsze usprawnienia”

19.  przypomina następujące podstawy prawne:

   a) artykuł 287 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE); „1. Trybunał Obrachunkowy kontroluje rachunki wszystkich dochodów i wydatków Unii. Kontroluje również rachunki wszystkich dochodów i wydatków wszystkich organów lub jednostek organizacyjnych utworzonych przez Unię, w zakresie, w jakim akt założycielski nie wyklucza takiej kontroli.

Trybunał Obrachunkowy przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie poświadczenie wiarygodności rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, które jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Poświadczenie to może zostać uzupełnione przez szczegółowe oceny każdego z głównych obszarów działalności Unii”;

   b) artykuł 27 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (Protokół nr 4 załączony do TUE i TFUE): „ 27.1 Sprawozdania finansowe EBC i krajowych banków centralnych są badane przez niezależnych rewidentów z zewnątrz wyznaczonych na zalecenie Rady Prezesów i zatwierdzonych przez Radę. Rewidenci księgowi mają wszelkie pełnomocnictwa do badania wszystkich ksiąg i rachunków EBC i krajowych banków centralnych oraz do otrzymywania wszystkich informacji na temat ich operacji.

27.2 Postanowienia artykułu 287 TFUE stosują się tylko do badania skuteczności zarządzania EBC.”

   c) artykuł 20 ust. 1 i 7 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013(7) powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi: „1. EBC odpowiada za wykonanie niniejszego rozporządzenia przed Parlamentem Europejskim i Radą, zgodnie z niniejszym rozdziałem. 7. Gdy Europejski Trybunał Obrachunkowy bada operacyjną skuteczność zarządzania EBC na mocy art. 27 ust. 2 statutu ESBC oraz EBC, uwzględnia również zadania nadzorcze powierzone EBC na mocy niniejszego rozporządzenia”.

20.  popiera konkluzje Trybunału i z zadowoleniem odnotowuje, że EBC przyjął zalecenia Trybunału(8);

21.  wyraża jednak zaniepokojenie w związku ze sprawozdaniem Komitetu Kontaktowego najwyższych organów kontroli Unii Europejskiej (SAI), zawierającym porównanie uprawnień 27 z 28 krajowych NOK w całej Unii do kontrolowania organów nadzoru bankowego; z żalem zauważa, że w opracowanym na tej podstawie oświadczeniu wskazano, że luka w zakresie kontroli pojawia się w tych państwach strefy euro, w których wcześniejsze kompetencje krajowych NOK w zakresie kontroli organów nadzoru bankowego nie są zastępowane podobnym poziomem kontroli sprawowanej przez Europejski Trybunał Obrachunkowy w odniesieniu do działalności nadzorczej EBC(9);

22.  podkreśla, że wyraził już te zastrzeżenia w swojej rezolucji z dnia 10 marca 2016 r. w sprawie unii bankowej – sprawozdanie za rok 2015(10);

23.  z żalem zauważa ograniczoną przejrzystość informacji udostępnianych nadzorowanym podmiotom w związku z przyjętym przez EBC podejściem do ujawniania informacji, co spowodowało, że nadzorowane podmioty nie były stanie w pełni zrozumieć wyniku procesu przeglądu i oceny nadzorczej; podkreśla, że Trybunał wyraził zaniepokojenie brakiem przejrzystości, który jego zdaniem może spowodować zwiększenie „ryzyka arbitralności działań nadzorczych”;

24.  wskazuje, że brak nadzoru nad narażeniem banków na niepłynne „działania z poziomu 3”, w tym aktywa i derywaty o obniżonej jakości, spowodował asymetryczne wykonywanie funkcji nadzorczej; uważa, że silnie negatywne nastawienie do ryzyka kredytowego związanego z ryzykiem rynkowym i operacyjnym wynikającym ze spekulacyjnych działań finansowych zadziałało na szkodę banków komercyjnych, a na korzyść dużych banków inwestycyjnych, co stawia pod znakiem zapytania ważność i wiarygodność dotychczas przeprowadzonych kompleksowych ocen; wyraża zaniepokojenie niedawnymi wypowiedziami przewodniczącej Rady ds. Nadzoru Danièle Nouy dotyczącymi trudności i niezdolności EBC do przeprowadzenia prawidłowej wyceny pozycji związanych z tymi skomplikowanymi i ryzykownymi produktami;

25.  odnotowuje z niepokojem ustalenia Trybunału dotyczące braku faktycznego rozdziału organizacyjnego między polityką pieniężną EBC a funkcjami nadzorczymi, a także braku przejrzystych i rygorystycznych zasad dotyczących zarządzania służących zapobieganiu konfliktom interesów, co zwiększa zastrzeżenia co do nieodłącznego konfliktu interesów między rolą EBC polegającą na ochronie stabilności euro a jego nadzorem ostrożnościowym nad dużymi europejskimi instytucjami kredytowymi;

26.  zgadza się ustaleniami Trybunału dotyczącymi konieczności zapewnienia analizy ryzyka dotyczącej wykorzystywania usług wspólnych dotyczących zadań związanych z polityką pieniężną i funkcjami nadzorczymi EBC;

27.  w tym kontekście zaniepokojony jest uwagą Trybunału, że zakres informacji przekazywanych przez EBC był tylko częściowo wystarczający w celu dokonania oceny wydajności operacji związanych ze strukturą zarządzania Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, prac wspólnych zespołów nadzorczych oraz kontroli na miejscu; podkreśla, że istotne obszary nie zostały zatem objęte kontrolą;

28.  za niedopuszczalne uważa, z punktu widzenia rachunkowości, aby jednostka podlegająca audytowi, tj. EBC, wykazywała wolę jednostronnego decydowania o tym, do jakich dokumentów audytorzy zewnętrzni mogą mieć dostęp(11); w związku z tym wzywa EBC do pełnej współpracy z Trybunałem występującym w charakterze audytora zewnętrznego i do zapewnienia Trybunałowi pełnego dostępu do informacji w celu zapewnienia zgodności ze wspomnianymi wyżej przepisami;

29.  wzywa Trybunał, aby do listopada 2018 r. poinformował właściwą komisję Parlamentu, czy rozwiązano problem dostępu do informacji;

30.  odnotowuje obecne ustalenia dotyczące sprawozdawczości między EBC a Parlamentem(12); uważa, że ustalenia te nie mogą jednak zastąpić audytu prowadzonego przez Trybunał;

31.  przypomina, że do dnia 31 grudnia 2015 r. Komisja powinna była opublikować przegląd stosowania rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 powierzającego EBC szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi; z żalem zauważa, że to nie nastąpiło;

32.  z związku z tym wzywa Komisję, aby sfinalizowała to sprawozdanie jak najszybciej;

Część IV – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 30/2016 pt. „Skuteczność unijnego wsparcia na rzecz sektorów priorytetowych w Hondurasie”

33.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału, zatwierdza jego zalecenia oraz przedstawia poniżej swoje uwagi i zalecenia; przyjmuje również do wiadomości odpowiedzi udzielone przez Komisję;

34.  z zadowoleniem zauważa, że sprawozdanie Trybunału spotkało się z bardzo dobrym przyjęciem ze strony zarówno rządu Hondurasu, jak i Komisji Europejskiej, a trudności i wnioski przedstawione przez Trybunał okazały się bardzo przydatne dla wzmocnienia dialogu politycznego między Hondurasem a Unią;

35.  przypomina, że obecnie stosunki między Hondurasem jako państwem Ameryki Środkowej a Unią zasadniczo opierają się na układzie o stowarzyszeniu podpisanym w 2012 r., który oznacza silny i długoterminowy związek oparty na wzajemnym zaufaniu i obronie wspólnych wartości i zasad; w układzie ustanowiono trzy główne filary działania: dialog polityczny, współpracę i handel; przypomina w szczególności, że w ramach układu obie strony zobowiązały się do wdrożenia środków na rzecz pobudzenia rozwoju gospodarczego, mając na uwadze obopólne interesy, takie jak wyeliminowanie ubóstwa, tworzenie miejsc pracy oraz sprawiedliwy i zrównoważony rozwój;

36.  podkreśla, że dotychczas 21 państw członkowskich ratyfikowało układ; oczekuje od państw, które do tej pory nie podpisały układu, że uczynią to jak najszybciej, jako że pełne zastosowanie trzech filarów pozwoli na wzmocnienie rozwoju dialogu politycznego, umożliwi skuteczną alokację środków finansowych, a wreszcie sprawi, że pomoc Unii skutecznie przyczyni się do odbudowy i transformacji Hondurasu;

37.  przypomina, że Honduras jest państwem Ameryki Środkowej, które największą pomoc rozwojową otrzymuje od Unii, a wkład Unii jest czwarty pod względem wielkości wśród dwunastu głównych darczyńców Hondurasu i wynosi 11 % całkowitej oficjalnej pomocy rozwojowej otrzymywanej przez to państwo; podkreśla, że na ten cel w latach 2007–2013 przekazano w sumie ponad 223 mln EUR, a na lata 2014–2020 przewidziano przekazanie łącznej kwoty 235 mln EUR;

38.  z zaniepokojeniem zauważa jednak, że wkład finansowy Unii w analizowanym okresie wyniósł zaledwie 0,2 % PKB kraju, co stanowiło o wiele niższy odsetek w porównaniu z innymi darczyńcami, w szczególności Stanami Zjednoczonymi;

39.  zauważa ponadto, że według danych Banku Światowego po ogólnoświatowym kryzysie gospodarczym odnotowano umiarkowane ożywienie koniunktury gospodarczej w Hondurasie, stymulowane inwestycjami publicznymi, eksportem i wysokimi dochodami uzyskiwanymi dzięki przekazom emigrantów, co umożliwiło wzrost o 3,7 % w 2016 r. i 3,5 % w 2017 r.;

40.  podkreśla jednak, że pomimo optymistycznych perspektyw gospodarczych oraz wysiłków rządu i darczyńców w Hondurasie w dalszym ciągu odnotowuje się najwyższe wskaźniki ubóstwa i nierówności ekonomicznej w Ameryce Łacińskiej, przy czym około 66 % ludności Hondurasu w 2016 r. żyło w ubóstwie, jak wskazują oficjalne dane, ponadto w kraju wciąż panuje przemoc, korupcja i bezkarność, zauważa, że liczba zabójstw wprawdzie zmalała w ostatnich latach, ale nadal należy do największych na świecie i jest największa w Ameryce Łacińskiej; podkreśla jednocześnie, że utrzymują się poważne trudności i wyzwania w zakresie dostępu do podstawowych potrzeb, możliwości zatrudnienia, zasobów naturalnych takich jak ziemia oraz środków umożliwiających przetrwanie, i wskazuje, że kobiety, ludy tubylcze oraz ludność pochodzenia afrykańskiego to grupy społeczne, które są najbardziej narażone na cierpienie z powodu naruszeń praw człowieka w następstwie nierówności;

41.  podkreśla ze szczególnym zaniepokojeniem, że Honduras nadal jest jednym z najniebezpieczniejszych państw świata dla obrońców praw człowieka i obrońców prawa ochrony środowiska, między którymi często istnieje ścisły związek; według danych organizacji Global Witness co najmniej 123 aktywistów działających na rzecz ochrony ziemi i środowiska naturalnego zostało zamordowanych w Hondurasie, począwszy od 2009 r., przy czym wielu z nich było członkami społeczności tubylczych i wiejskich przeciwstawiających się projektom na wielką skalę na zamieszkiwanych przez nich terenach, tak jak Berta Cáceres, której morderstwo nadal nie zostało wyjaśnione; apeluje do Komisji o sprawowanie pieczy oraz regularnego i ścisłego nadzoru, aby współpraca Unii w Hondurasie nie wywierała nawet w najmniejszym stopniu niekorzystnego wpływu na prawa człowieka mieszkańców tego kraju; w tym kontekście ponownie podkreśla znaczenie EIDHR w zapewnianiu pilnego bezpośredniego wsparcia finansowego i materialnego obrońcom praw człowieka, którym zagraża niebezpieczeństwo, oraz funduszu pomocy w sytuacjach kryzysowych, który umożliwia delegaturom Unii przyznawanie obrońcom praw człowieka bezpośrednich doraźnych dotacji; apeluje zarazem do Komisji o wsparcie skutecznego wdrożenia wytycznych Unii w sprawie obrońców praw człowieka przez przyjęcie lokalnych strategii w celu pełnego wprowadzenia tych wytycznych w życie we współpracy z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego mającymi doświadczenie w tym zakresie;

42.  z wielkim zaniepokojeniem odnotowuje poważne incydenty, do których doszło w Hondurasie po wyborach w dniu 26 listopada ubiegłego roku; europejskie i międzynarodowe sieci obrony praw człowieka oraz media donosiły o nieuzasadnionym i niejednokrotnie śmiercionośnym wykorzystaniu siły przez rządowe siły bezpieczeństwa wobec manifestujących, a także o innych przypadkach napaści na obrońców praw człowieka w związku z tym kryzysem powyborczym, natomiast organizacje praw człowieka zarejestrowały 30 zabójstw, w tym 21 dokonanych przez Policję Wojskową Ładu Publicznego (PMOP), a także ok. 232 rannych i 1085 zatrzymanych; Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka udokumentowało ponad 50 przypadków nękania i zastraszania obrońców praw człowieka, przywódców społecznych i dziennikarzy; odnotowuje, że w związku z tą sytuacją rząd Hondurasu ogłosił utworzenie Sekretariatu ds. Praw Człowieka jako odrębnej jednostki wydzielonej z obecnego Sekretariatu ds. Praw Człowieka, Sprawiedliwości, Praworządności i Decentralizacji, który zaczął działać z dniem 27 stycznia 2018 r.; zwraca się do ESDZ o wzmocnienie wsparcia Unii dla obrońców praw człowieka, promowanie dialogu politycznego oraz wyegzekwowanie od honduraskiego rządu wywiązania się ze zobowiązań oraz przestrzegania obowiązku utrzymania pokoju i zagwarantowania bezpieczeństwa obywateli;

43.  przypomina, jak ważne jest, by w sektorze prywatnym w państwach członkowskich Unii przestrzegano w jednakowym stopniu praw człowieka oraz najbardziej rygorystycznych norm społecznych i środowiskowych, stosując się co najmniej do standardów europejskich w tym zakresie; wzywa Unię i jej państwa członkowskie do dalszego aktywnego angażowania się w prace ONZ mające na celu ustanowienie międzynarodowego traktatu, który pozwoli na pociągnięcie przedsiębiorstw do odpowiedzialności za wszelki udział w naruszaniu praw człowieka;

44.  przypomina, że zamach stanu dokonany w 2009 r. miał katastrofalne skutki dla Hondurasu, znacznie spowalniając wzrost społeczno-gospodarczy, przerywając napływ pomocy międzynarodowej i powodując wykluczenie tego kraju z Organizacji Państw Amerykańskich; zauważa jednak, że działania prowadzone przez UE w Hondurasie w tym okresie mogły być kontynuowane mimo opóźnień w ich realizacji we wszystkich priorytetowych sektorach i mimo tego, że niektóre zadania, takie jak harmonizacja ram prawnych, nie mogły zostać zakończone; podkreśla, że gdyby Unia nie zapewniła i nie utrzymała wparcia dla priorytetowych sektorów współpracy, warunki ich funkcjonowania byłyby znacznie trudniejsze;

45.  odnotowuje wyrażoną przez rząd Hondurasu wolę poddania się kontroli międzynarodowej oraz współpracy z międzynarodowymi organami (ustanowienie Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka, niedawne uruchomienie misji wspierania walki z korupcją i bezkarnością w Hondurasie, audyty budżetu państwa przeprowadzone przez organizację Transparency International itp.); zwraca jednak uwagę na znaczenie przyjęcia i wprowadzenia w życie zdobytej wiedzy i dobrych praktyk oraz nieprzedłużania w nieskończoność zależności od tych organów w ramach wykonywania podstawowych obowiązków państwa; odnotowuje z wielkim zaniepokojeniem, że w dniu 18 lutego 2018 r. szef misji wspierania walki z korupcją i bezkarnością w Hondurasie (MACCIH) poddał się do dymisji w wyniku słabego poparcia ze strony Organizacji Państw Amerykańskich (OPA) w ramach powierzonego mu dwa lata wcześniej zadania zwalczenia korupcji w Hondurasie (brak środków, marnotrawstwo w organizacji, brak infrastruktury nadającej się do użytku itd.); zauważa, że mimo wspomnianego braku wsparcia MACCIH od 2017 r. osiągnęła znaczące wyniki w zakresie walki z korupcją i doprowadziła do wydania ważnych wyroków wobec pracowników administracji uwikłanych w poważne przypadki korupcji, a także do wszczęcia śledztw dotyczących honduraskiej klasy politycznej; obawia się, że te okoliczności mogą zaszkodzić pierwszej poważnej w regionie próbie walki z korupcją i bezkarnością w jednym z najbardziej tego potrzebujących państw, i zwraca się do rządu honduraskiego i do OPA o bezwarunkowe wsparcie i ułatwianie prac prowadzonych przez MACCIH oraz prosi ESDZ o dalszą współpracę z misją w celu osiągnięcia wspólnych celów;

46.  zauważa, że kontrola przeprowadzona przez Trybunał skupiła się na latach 2007–2015, w których kwota płatności z Unii wyniosła 119 mln EUR, przy czym zbadano następujące sektory priorytetowe: ograniczanie ubóstwa, leśnictwo, bezpieczeństwo i wymiar sprawiedliwości, którym przyznano 89 % środków w ramach dwustronnego wsparcia; uważa jednak, że okres uwzględniony w sprawozdaniu Trybunału jest zbyt rozległy i wykracza nawet poza długość kadencji Komisji Europejskiej, a ponadto obejmuje szczególnie trudne i zróżnicowane aspekty polityczne i gospodarcze; uważa, że w celu zapewnienia większej skuteczności należy skrócić okresy objęte kontrolą lub przeprowadzać oceny śródokresowe, jako że w sprawozdaniu w zbyt wielu przypadkach wskazano problemy lub braki, które zostały już usunięte, a w rezultacie niektóre wnioski lub zalecenia nie mają już zastosowania; podkreśla jednocześnie, że Trybunał nie uwzględnił w sprawozdaniu wyników rozmów przeprowadzonych podczas wizyty w Hondurasie, w szczególności z beneficjentami, innymi darczyńcami oraz organizacjami społeczeństwa obywatelskiego;

47.  odnotowuje, że Trybunał zakończył sprawozdanie stwierdzeniem, że pomoc Unii na rzecz priorytetowych sektorów pomimo pewnych postępów tylko częściowo okazała się skuteczna, głównie ze względu na sytuację kraju oraz szereg niedociągnięć w zarządzaniu, które zahamowały jej wpływ, a pomimo zasadności i skoordynowanego charakteru strategia Komisji nie była dostatecznie szczegółowa i środki finansowe zostały podzielone na zbyt wiele obszarów, a przez to – pomimo wniosków rządu Hondurasu – nie zdołano zaspokoić istotnych potrzeb sektorów priorytetowych, które nie zostały również zaspokojone przez innych darczyńców;

48.  podziela zaniepokojenie Trybunału i podziela również opinię Komisji, według której często potrzebna była swoista elastyczność w celu dostosowania się do kryzysu wywołanego zamachem stanu oraz w celu reagowania na najpilniejsze sytuacje i podstawowe potrzeby ludności; apeluje do Komisji o dalsze starania na rzecz osiągnięcia skutecznej równowagi między elastycznością niezbędną do dostosowania się do zmiennych okoliczności, potrzeb i wymogów kraju, koniecznością reagowania na najpilniejsze wyzwania, w tym w zakresie praw człowieka, prawa do życia i prawa do godnego życia, a koniecznością zapewnienia i poprawy potencjalnego wpływu pomocy UE;

49.  zauważa, że w przeszłości współpraca Unii była skupiona na obszarze spójności społecznej i wzrostu gospodarczego, podczas gdy nowe założenia programowe stanowią odpowiedź na potrzeby wynikające z kluczowych wyzwań stojących przed Hondurasem na drodze do rozwoju, takie jak: ograniczenie ubóstwa i nierówności, bezpieczeństwo żywnościowe, edukacja i opieka zdrowotna, bezpieczeństwo i prawa człowieka, reformy podatkowe, zwalczanie bezkarności i korupcji, tworzenie miejsc pracy zapewniających ochronę socjalną, konkurencyjność, zarządzanie zasobami naturalnymi i wrażliwość na zmiany klimatu;

50.  podkreśla, że z uwagi na szczególną sytuację kraju kluczowe znaczenie ma wzmocnienie i wdrożenie kompleksowych programów walki z ubóstwem (skierowanych szczególnie do grup społecznych znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji, takich jak kobiety, dzieci i ludność tubylcza, stosownie do prośby samego rządu Hondurasu), a także kompleksowych programów na rzecz edukacji, kształcenia i szkolenia zawodowego skierowanych do dzieci i młodzieży ze środowisk znajdujących się w najbardziej niekorzystnej sytuacji, aby zaoferować im możliwości rozwoju zdolności i kompetencji oraz uwolnić je od ryzyka wplątania się w sieci przemocy i zorganizowanej przestępczości;

51.  podkreśla ponadto że dla postępu społecznego decydujące znaczenie ma udział kobiet i organizacji chroniących prawa kobiet, w szczególności ruchów młodzieżowych; apeluje do Unii, by przypominała o potrzebie wspierania upodmiotowienia kobiet i stworzenia bezpiecznych warunków sprzyjających działalności kobiecych organizacji społeczeństwa obywatelskiego i obrońców praw kobiet, a także przeciwstawiania się określonym formom represji ze względu na płeć, w szczególności w regionach ogarniętych konfliktem; podkreśla znaczenie czynnego wkładu we wspieranie polityki i działań odnoszących się do praw kobiet, w tym praw seksualnych i reprodukcyjnych oraz zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego;

52.  uważa, że Unia musi w dalszym ciągu podejmować szczególne wysiłki na rzecz współpracy w celu wzmocnienia przejrzystości, wiarygodności i rozliczalności instytucji państwowych, a także na rzecz rozbicia systemu korupcji i bezkarności, które to zjawiska podważają zaufanie obywateli i stanowią jedną z głównych przeszkód dla rozwoju kraju;

53.  wyraża zaniepokojenie wobec braku dialogu politycznego stwierdzonego przez Trybunał w odniesieniu do określonych aspektów o kluczowym znaczeniu otrzymujących pomoc w ramach Wsparcia dla Planu Krajowego (cele w zakresie edukacji, opracowania krajowego programu statystycznego i reformy służby cywilnej); zwraca uwagę, że dialog polityczny Komisji ułatwia realizację działań Unii i prowadzi do pewnych wymiernych usprawnień; apeluje do Komisji o wzmocnienie dialogu politycznego, w szczególności w strategicznych i priorytetowych sektorach, oraz o utrzymanie zdecydowanej postawy we wszelkich aspektach, w których rząd nie wykazuje wystarczającego zainteresowania lub nie reaguje w wystarczający sposób, tak jak w przypadku krajowej polityki w zakresie wymiaru sprawiedliwości i bezpieczeństwa lub Obserwatorium Wymiaru Sprawiedliwości;

54.  apeluje do Komisji o dalsze doskonalenie wspólnego programowania z rządem Hondurasu, a także z państwami członkowskimi Unii, oraz o podjęcie szczególnych wysiłków na rzecz koordynacji na szczeblu wewnętrznym oraz z pozostałymi darczyńcami, aby zoptymalizować skuteczny podział pracy, osiągnąć komplementarność wszędzie tam, gdzie jest to możliwe, a zwłaszcza by unikać problemów wskazanych przez Trybunał: rozpowszechnienie identycznych lub podobnych projektów (te same sektory, ci sami beneficjenci), sprzeczne działania, nakładanie się działań lub ich brak, w szczególności w sektorach priorytetowych; Komisja powinna również opracować szybki i skuteczny system współdziałania z innymi darczyńcami w celu skrócenia terminów i poprawy dynamizmu, skuteczności i osiąganych wyników;

55.  zauważa, że blisko połowa dwustronnego wsparcia Unii w Hondurasie jest zapewniana w drodze wsparcia budżetowego, ogólnego i sektorowego; podkreśla z zaniepokojeniem, że zwłaszcza ze względu na szczególnie niestabilną sytuację makroekonomiczną kraju oraz braki techniczne i problemy wynikające z nadużyć finansowych i korupcji w ramach zarządzania finansami publicznymi wsparcie budżetowe może nieść ze sobą znaczne zagrożenia;

56.  zauważa z zaniepokojeniem, że chociaż w sprawozdaniu Trybunału wskazano, że wsparcie budżetowe zostało przeznaczone na realizację zasadnych i wiarygodnych strategii krajowych, to jednak w niektórych sektorach priorytetowych rząd nie posiadał jasnych strategii lub opracowane strategie były fragmentaryczne i nie były objęte przydziałem konkretnych środków, a instytucje, których dotyczyła ta sytuacja, nie były uprawnione do opracowywania polityki i reform;

57.  uznaje, że Komisja zidentyfikowała te zagrożenia i podjęła starania na rzecz złagodzenia ich skutków; przypomina jednak ponownie Komisji, że wsparcie budżetowe nie jest czekiem in blanco, a zobowiązania rządu na rzecz przeprowadzenia reform niekoniecznie stanowią wystarczającą gwarancję; w tym kontekście zwraca się do Komisji, aby w celu ograniczenia wszelkich zagrożeń w dalszym ciągu rygorystycznie egzekwowała stosowanie i przestrzeganie wytycznych w zakresie wsparcia budżetowego na wszystkich etapach procesu; apeluje również do Komisji o unikanie udzielania wsparcia budżetowego w sektorach, w których nie ma pewności co do wiarygodnej i adekwatnej reakcji ze strony rządu;

58.  podziela zdanie Komisji, że przerwanie wielu płatności w ramach wsparcia budżetowego w danym okresie – tak jak to miało miejsce w 2012 r. z uwagi na ogólną sytuację makroekonomiczną i brak porozumienia między Hondurasem a MFW – niekoniecznie musi stanowić sprzeczne przesłanie mogące skutkować zmniejszeniem skuteczności pomocy, jak wskazuje Trybunał, lecz wręcz przeciwnie: umożliwia wysłanie rządowi jasnego i zdecydowanego sygnału wzywającego do szybkiego i skutecznego rozwiązania napotkanych problemów;

59.  z zainteresowaniem zauważa, że Honduras jest pierwszym państwem na świecie, w którym wsparcie budżetowe jest ukierunkowane na rezultaty; wyraża jednak zaniepokojenie w związku z wnioskiem Trybunału, że niedostateczna liczba instrumentów kontrolnych utrudniła ocenę osiągniętych rezultatów, ich kontrola ujawniła wiele braków, a wydane zalecenia nie były systematycznie przestrzegane; apeluje do Komisji o sporządzenie szczegółowego sprawozdania obejmującego cele, wskaźniki i wykorzystane punkty odniesienia, metody obliczeń i weryfikacji itp. oraz o dokonanie oceny ich skuteczności i wpływu, aby zmierzyć osiągnięte efekty i poprawić jednocześnie komunikację, widoczność i wpływ działań Unii; zwraca się także do Komisji, aby kładła większy nacisk na rezultaty celów założonych w strategiach dialogu politycznego prowadzonego z rządem Hondurasu oraz na dialog ze społeczeństwem obywatelskim i innymi darczyńcami;

60.  jako że dobre zarządzanie finansami publicznymi stanowi podstawowy wymóg warunkujący wypłaty dla wsparcia budżetowego oraz mając na uwadze, że w Hondurasie jest to kwestia stanowiąca jedno z głównych uchybień pomimo kolejnych planów rządu i pomocy ze strony Komisji, uważa, ze Komisja powinna położyć szczególny nacisk na dalsze wzmacnianie tego sektora; w tym kontekście, uwzględniając rolę, jaką powinien odgrywać Trybunał Obrachunkowy Hondurasu w zarządzaniu zasobami państwowymi, wzywa Komisję do opracowania szczegółowych programów współpracy z Trybunałem w celu zapewnienia pomocy technicznej i szkolenia w sektorze;

61.  apeluje do rządu Hondurasu o zapewnienie wszelkich niezbędnych środków i uwzględnienie niezbędnego finansowania, aby Trybunał Obrachunkowy Hondurasu mógł wykonywać swoje obowiązki w sposób niezależny, skuteczny i zgodny z międzynarodowymi standardami w zakresie prowadzenia audytów, przejrzystości i rozliczalności;

62.  odnotowuje z zaniepokojeniem uwagę Trybunału dotyczącą dalszego braku personelu w delegaturze Unii w Hondurasie, który posiadałby fachową wiedzę w zakresie zarządzania finansami publicznymi i makroekonomii operacji wsparcia budżetowego, co jest szczególnie ryzykowne ze względu na trwale niestabilną sytuację ekonomiczną kraju, któremu – pomimo tych poważnych okoliczności – w dalszym ciągu udzielane jest wsparcie budżetowe; w obliczu zagrożeń wskazanych przez Trybunał apeluje do Komisji o pilne wzmocnienie delegatury Unii w Hondurasie;

63.  zauważa, że współpraca Unii w Hondurasie zapewnia wsparcie organizacjom społeczeństwa obywatelskiego działającym na rzecz promowania bezpieczeństwa żywnościowego, praw człowieka i równouprawnienia płci, które obecnie realizują ok. 35 projektów tematycznych o łącznej wartości przekraczającej 9 mln EUR; zauważa jednocześnie, że w ramach zaangażowania na rzecz społeczeństwa obywatelskiego w Hondurasie delegatura Unii opracowała plan działania zatwierdzony w 2014 r., uwzględniający działania w zakresie dialogu politycznego oraz zaplanowane działania na rzecz wsparcia kraju; uważa, że niesłychanie ważne jest, by organizacje te były angażowane nie tylko w konsultacje prowadzące do opracowywania tych planów, lecz także w ich wdrażanie, monitorowanie i przegląd;

64.  wyraża głębokie zaniepokojenie ograniczeniem przestrzeni społeczeństwa obywatelskiego w krajach rozwijających się; zauważa z dużym niepokojem, że w ciągu zaledwie pierwszych trzech miesięcy 2014 r. Jednostka ds. Rejestrowania i Monitorowania Stowarzyszeń Obywatelskich Hondurasu cofnęła licencje ponad 10 tys. organizacji pozarządowych, ponieważ nie przedstawiły one organom rządowym sprawozdań dotyczących swoich finansów i programów, oraz że pomimo pewnych pozytywnych zmian odnotowanych w ostatnich latach niektóre ustawy przyjęte niedawno w Hondurasie w ramach środków administracyjnych utrudniają i ograniczają przestrzeń i działania tych stowarzyszeń, zmuszając wiele z nich do zakończenia działalności;

65.  przyjmuje z zadowoleniem długotrwałe wsparcie i zaangażowanie Unii na rzecz społeczeństwa obywatelskiego w krajach rozwijających się; uważa, że w ramach dialogu politycznego i rozwoju programów współpracy Komisja musi wspierać opracowywanie strategii na rzecz stworzenia odpowiedniego środowiska prawnego, administracyjnego i politycznego umożliwiającego funkcjonowanie i efektywną pracę organizacji społeczeństwa obywatelskiego, udzielanie im doradztwa i regularnych informacji na temat funduszy i możliwości finansowania, a także wspieranie włączenia ich do międzynarodowych organizacji i sieci społeczeństwa obywatelskiego;

66.  uważa, że Trybunał powinien w osobnym rozdziale sprawozdania poświęcić uwagę współpracy Unii z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego w Hondurasie ze względu na zasadniczą rolę, jaką te organizacje odgrywają w społeczeństwie w ujęciu ogólnym, a w szczególności w zakresie rozwoju na szczeblu lokalnym, zwłaszcza mając na uwadze fakt, że Unia jest głównym darczyńcą tych organizacji w krajach rozwijających się i objęła wiodącą rolę, jeśli chodzi o ochronę przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego i obrońców praw człowieka, przez wykorzystanie i zastosowanie licznych instrumentów i strategii politycznych; oczekuje, że Trybunał uwzględni tę kwestię w przyszłych sprawozdaniach;

Część V – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 31/2016 pt. „Przeznaczenie co najmniej jednego na pięć euro w budżecie UE na działania w dziedzinie klimatu – mimo ambitnych prac istnieje poważne ryzyko, że cel nie zostanie osiągnięty”

67.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału oraz przedstawia poniżej swoje uwagi i zalecenia;

68.  z zadowoleniem przyjmuje ambitne zobowiązania Unii do obniżenia emisji do 2020 r. o co najmniej 20 % w porównaniu z rokiem 1990 oraz o 40 % do 2030 r., a także przeznaczenie w okresie budżetowania 2014–2020 co najmniej 20 % środków budżetowych na działania związane z klimatem; z zadowoleniem przyjmuje osiągnięte ogólne postępy; ubolewa jednak, iż zdaniem Trybunału istnieje poważne ryzyko nieosiągnięcia celu polegającego na przeznaczaniu 20 % środków budżetowych na działania związane z klimatem;

69.  za bardzo ważne uważa ciągłe pełnienie przez Komisję przywódczej roli i wykazywanie się przez nią wystarczającym zaangażowaniem na rzecz kwestii związanych ze zmianą klimatu poprzez skuteczne wdrożenie porozumienia paryskiego, a także poprawę wiarygodności na szczeblu międzynarodowym i usprawnienie instrumentów w zakresie przyszłego kształtowania warunków polityki Unii w dziedzinie przeciwdziałania zmianie klimatu oraz instrumentów w zakresie zielonej dyplomacji;

70.  wyraża zadowolenie z uwzględnienia tego zobowiązania w istniejących już strategiach politycznych, zamiast tworzenia nowych instrumentów finansowych; uważa, że to powinno się przyczynić do poprawy spójności różnych obszarów polityki Unii; zwraca się do Komisji i państw członkowskich o sporządzenie skoordynowanego planu w zakresie utrzymania maksymalnej spójności i ciągłości różnych programów;

71.  apeluje do Komisji o opracowanie konkretnej ogólnej strategii osiągnięcia wyznaczonego celu, która będzie skutkować planami działań dla poszczególnych obszarów, obejmującymi szczegółowe środki i instrumenty, metodologię pomiarów i sprawozdawczość, a także wskaźniki skuteczności działania stosowane w odniesieniu do działań związanych ze zmianą klimatu w poszczególnych dziedzinach polityki; wzywa ponadto Komisję i państwa członkowskie do dalszego rozwijania wspólnych ujednoliconych standardów w zakresie wdrażania odpowiednich systemów monitorowania, oceny i weryfikacji, zwłaszcza w odniesieniu do stosowania wskaźników z Rio i sprawozdawczości na temat wydatkowania środków przeznaczonych na działania związane z klimatem;

72.  ubolewa, że ETO dopatrzył się braków w unijnym systemie monitorowania, które znacznie podwyższają ryzyko przeszacowania środków przeznaczanych na działania związane ze zmianą klimatu; wzywa Komisję do przestrzegania zasady zachowawczości, aby uniknąć zbyt wygórowanych szacunków; wzywa Komisję do dokonania przeglądu szacunków i skorygowania współczynników klimatycznych w przypadkach, w których istnieje ryzyko przeszacowania;

73.  apeluje do Komisji o nadanie priorytetu rozwojowi planu działania w niektórych dziedzinach charakteryzujących się ogromnym potencjałem, takich jak program „Horyzont 2020”, rolnictwo i rybołówstwo, we współpracy z państwami członkowskimi; ponadto wzywa Komisję do ścisłego koordynowania wraz z Europejskim Instytutem Innowacji i Technologii (EIT) działań dotyczących rozwoju nowych technologii i innowacji w zakresie ochrony środowiska;

74.  zwraca uwagę, że Komisja musi w szczególności spełnić oczekiwania w odniesieniu do wskaźników dotyczących klimatu poprzez szerokie uwzględnienie swoich wielorakich instrumentów programowania z myślą o osiągnięciu wysokiego stopnia spójności i ewentualnie poprawie koordynacji między państwami członkowskimi, aby możliwe było osiągnięcie ogólnego celu polegającego na przeznaczaniu co najmniej 20 % środków budżetowych Unii na społeczeństwo wykorzystujące technologie niskoemisyjne i odporne na zmianę klimatu;

75.  ubolewa z powodu braku celów szczegółowych w znacznych częściach budżetu Unii; wzywa Komisję do sporządzenia ogólnego planu przedstawiającego instrumenty finansowe i ich możliwości w zakresie przyczynienia się do realizacji celu polegającego na przeznaczaniu 20 % środków budżetowych UE na działania w dziedzinie klimatu; z niepokojem zauważa, że brak takiego planu wskazuje na niski stopień zgodności różnych obszarów budżetowych;

76.  z niepokojem zauważa, że jest mało informacji na temat wysokości środków przeznaczanych na łagodzenie zmiany klimatu i przystosowywanie się do niej, a także na temat stopnia, w jakim działania Unii związane z klimatem przyczynią się do ograniczenia emisji CO2, a dostępne dane pochodzące z różnych państw członkowskich mogą nie być porównywalne; zwraca się do Komisji o dalsze rozwijanie sprawozdawczości na temat zakresu, w jakim cel polegający na przeznaczeniu w latach 2014–2020 20% środków budżetowych Unii na działania związane z klimatem jest realizowany w ramach wszystkich strategii politycznych, a ponadto o wyszczególnienie nie tylko podjętych zobowiązań i wydanych środków, ale i wskazanie, jaka część przypada na łagodzenie klimatu, jaka na przystosowywanie się do zmiany klimatu oraz w jakich obszarach wyniki dotyczące działań klimatycznych wymagają poprawy;

77.  uważa, że szerokie stosowanie programów finansowych należy jeszcze bardziej usprawnić poprzez określenie jasnej strategii w zakresie przystosowywania się do zmian klimatu i ich łagodzenia oraz opracowanie odpowiednich planów działania, co obejmuje również odpowiednie narzędzia kwantyfikacji potrzebnych inwestycji i zachęt klimatycznych oraz skuteczniejsze metody monitorowania szacunków w celu uzyskania prawidłowych prognoz dotyczących postępów osiąganych w ramach programów Unii i działań państw członkowskich;

78.  apeluje do Komisji o szybkie doprowadzenie do powstania otoczenia sprzyjającego przejściu na gospodarkę niskoemisyjną poprzez dostosowanie warunków inwestowania oraz ram i instrumentów wydatkowania środków na rzecz innowacji i modernizacji we wszystkich odpowiednich sektorach o kluczowym znaczeniu;

79.  z ubolewaniem zauważa, że nie ma narzędzia, które umożliwiłoby przedstawienie skonsolidowanego obrazu aktualnej sytuacji w całym budżecie Unii w perspektywie wieloletniej; uważa, że istnieje potrzeba oceny ex post i ponownego obliczenia przewidywanych wkładów na rzecz finansowania działań w dziedzinie klimatu;

80.  wyraża ubolewanie, że nie istnieją specjalne ramy w zakresie sprawozdawczości, jakie Komisja mogłaby stosować w celu wykrywania i oceniania niekorzystnych skutków strategii politycznych Unii, które negatywnie wpływają na zmianę klimatu, a także w celu określenia, jaką część środków z budżetu Unii wydaje się na ich neutralizowanie; wyraża zaniepokojenie, że bez tych danych Komisja nie może dokładnie określić, w jakim stopniu Unia przyczynia się do łagodzenia zmiany klimatu; wzywa Komisję do systematycznego identyfikowania działań mogących przynosić efekt przeciwny do zamierzonego oraz do uwzględniania ich w ostatecznych obliczeniach dotyczących łagodzenia zmiany klimatu;

Część VI – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 32/2016 pt. „Pomoc UE na rzecz Ukrainy”

81.  zauważa, że pomoc finansowa i fachowa Unii we wprowadzaniu reform na Ukrainie była konieczna; niemniej podkreśla, że wprowadzenie reform jest dalekie od oczekiwań;

82.  wyraża ubolewanie, że wciąż istnieją stare struktury, które są niechętne reformom, modernizacji i demokratyzacji, podczas gdy siły przychylne zmianom mają poważne trudności, by zdobyć decydujący głos;

83.  z zadowoleniem przyjmuje pomoc Unii na rzecz Ukrainy; wyraża jednak opinię, że powinna być ona powiązana z przynoszącym wymierne rezultaty wysiłkiem rządu Ukrainy, mającym na celu poprawę sytuacji we własnym kraju; mianowicie poprawę swego systemu zasobów za pomocą skutecznego i przejrzystego systemu podatkowego, który ujmuje nie tylko dochody obywateli, ale także aktywa oligarchów;

84.  wzywa do skutecznej walki z wciąż powszechną korupcją i efektywnego wspierania organizacji zaangażowanych w ten cel;

85.  wzywa do wzmocnienia władzy sądowniczej w kraju jako niezależnego instrumentu oddanego państwu prawa;

86.  domaga się bardziej rygorystycznej kontroli sektora bankowego w celu uniknięcia wycieku kapitału do innych krajów, powodującego niewypłacalność instytucji bankowych; wskazuje w tej kwestii na potrzebę udzielania wsparcia budżetowego wyłącznie pod warunkiem, że pomoc finansowa będzie wypłacona w sposób przejrzysty i kompleksowy;

87.  wyraża opinię, że wszelka pomoc finansowa powinna być zasadniczo poprzedzona uprzednią oceną szansy powodzenia;

88.  wyraża przekonanie, że należy zwrócić większą uwagę na stworzenie i wykształcenie kompetentnych i zdecentralizowanych struktur administracyjnych;

Część VII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 33/2016 pt. „Unijny Mechanizm Ochrony Ludności – koordynacja reagowania na klęski żywiołowe poza terytorium UE była zasadniczo skuteczna”

89.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału; popiera zawarte w nim zalecenia i pochwala gotowość Komisji do ich uwzględnienia;

90.  podkreśla ogromne znaczenie szybkiego i spójnego reagowania na klęski żywiołowe oraz katastrofy spowodowane przez człowieka w celu minimalizowania ich wpływu na ludzi, gospodarkę i środowisko;

91.  odnotowuje ogólną satysfakcję Trybunału z podejścia Komisji do procesu reagowania na klęski żywiołowe;

92.  zachęca Komisję do wykorzystania swoich procedur uruchamiania zasobów, w tym budżetowych, i procedur wyboru ekspertów, aby zapewniać krajom dotkniętym klęskami natychmiastową i dostosowaną do potrzeb pomoc Unii; podkreśla znaczenie wyznaczenia punktów kontaktowych ds. ochrony ludności w ramach krajowych i regionalnych biur sieci terenowej DG ECHO oraz wśród pracowników delegatur Unii w zagrożonych państwach;

93.  z zadowoleniem przyjmuje uruchomienie w lutym 2016 r. w następstwie wniosków wyciągniętych z kryzysu związanego z wirusem Ebola europejskiego korpusu medycznego, który znacząco rozszerzył „dobrowolną pulę” Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności o „rezerwę” w postaci gotowych do działania zespołów i ekspertów medycznych; uważa, że należy kontynuować i doskonalić to podejście polegające na tworzeniu rezerwy zespołów medycznych oraz innych wyspecjalizowanych zespołów oceny i wsparcia;

94.  proponuje usunięcie wszelkich zbędnych obciążeń administracyjnych, które utrudniają państwom uczestniczącym oraz Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego (ERCC) szybsze reagowanie, szczególnie na początku kryzysu;

95.  zwraca się do państw uczestniczących o włączenie większej ilości zasobów do dobrowolnej puli w celu zwiększenia gotowości do reagowania na klęski żywiołowe;

96.  podkreśla znaczenie wymiany informacji i współpracy między Komisją, innymi organami Unii oraz ONZ w zakresie ułatwiania bardziej uporządkowanego reagowania w przypadku wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej; z zadowoleniem przyjmuje podpisanie umów o współpracy z Biurem ONZ ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej (OCHA) i ze Światowym Programem Żywnościowym (WFP), a ponadto wzywa Komisję do podpisania podobnych umów ze Światową Organizacją Zdrowia (WHO), Międzynarodową Organizacją ds. Migracji (IOM) i z innymi zaangażowanymi podmiotami;

97.  przypomina, że wymogi w zakresie jakości i interoperacyjności określono i rozszerzono zgodnie z nowymi normami WHO dla modułów medycznych, jak również z innymi partnerami strategicznymi i ich warunkami ramowymi w celu zapewnienia wczesnego reagowania powiązanego z dokładniejszą koordynacją podczas misji międzynarodowych; uważa, że aby zagwarantować natychmiastową dostępność lub mobilizację zdolności operacyjnych od początku sytuacji nadzwyczajnej oraz aby unikać finansowania błędów, należy zoptymalizować i w dużej mierze ujednolicić procesy tworzenia rezerw;

98.  wzywa do kontynuowania wykorzystywania potencjalnych synergii z innymi zaangażowanymi podmiotami i instrumentami, w szczególności w obszarze pomocy humanitarnej i rozwojowej, a także do unikania powielania już podjętych działań;

99.  wzywa Komisję do poprawy funkcjonalności platformy komunikacyjnej ERCC – CECIS, aby umożliwić zainteresowanym podmiotom łatwiejsze uzyskiwanie informacji, w tym zdalny dostęp dla unijnych zespołów ds. ochrony ludności działających w terenie;

100.  uważa, że pomocy humanitarnej i ochronie ludności powinny towarzyszyć inne działania mające na celu promowanie kultury prewencji, a także budowanie zdolności i odporności społeczności podatnych na zagrożenia lub dotkniętych klęskami;

Część VIII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 34/2016 pt. „Zwalczanie marnotrawienia żywności – szansa dla UE na poprawę efektywności gospodarowania zasobami w łańcuchu dostaw żywności”

101.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału, w którym dokonuje się oceny skuteczności Unii w zwalczaniu marnotrawienia żywności; popiera zalecenia Trybunału i wzywa Komisję do uwzględnienia tych zaleceń;

102.  zauważa z głębokim zaniepokojeniem, że według szacunków w skali globalnej około jedna trzecia żywności produkowanej do spożycia przez ludzi zostaje zmarnowana lub utracona; wyraża ubolewanie, że Unia nie zwalcza skutecznie marnotrawienia żywności i że do tej pory prowadziła jedynie niespójne i fragmentaryczne działania;

103.  podkreśla, że Unia posiada duży potencjał w zakresie rozwiązania problemu marnotrawienia żywności poprzez dostosowanie swoich istniejących strategii politycznych bez ponoszenia dodatkowych kosztów i powinna do tego dążyć; zauważa jednak z ubolewaniem, że pomimo używania pełnej nadziei retoryki, brak jest woli politycznej, by przełożyć zobowiązania na środki polityczne;

104.  wyraża głębokie ubolewanie, że poziom ambicji Komisji co do zwalczania marnotrawienia żywności zmniejszył się wyraźnie z upływem czasu; ubolewa nad brakiem ukierunkowanych działań w ramach polityki w obszarze marnotrawienia żywności, i że pozytywne skutki w niektórych obszarach polityki są raczej przypadkowe; oczekuje na ocenę wyników pakietu dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym w obszarze zapobiegania marnotrawieniu żywności;

105.  uważa, że niespójne podejście Komisji manifestuje się w następujący sposób: po pierwsze, UE jest uważana za lidera w zwalczaniu zmiany klimatu, ale w niewystarczającej mierze zobowiązuje się do zwalczania marnotrawienia żywności, które bezpośrednio przyczynia się do negatywnego wpływu na klimat, a po drugie, pomimo że Unia rocznie inwestuje setki milionów euro na pomoc rozwojową, likwidowanie głodu i zgodność z zasadami sprawiedliwego handlu, to nie porusza w wystarczającym stopniu kwestii zwalczania marnotrawienia żywności, która jest jednym z bezpośrednich czynników powstawania bardzo poważnych problemów;

106.  ponownie wzywa Komisję do podjęcia natychmiastowych działań przeciw marnotrawieniu żywności; wzywa Komisję do wywiązania się ze swoich zobowiązań w odniesieniu do odpowiednich dokumentów strategicznych dotyczących zwalczania marnotrawienia żywności;

107.  wzywa Komisję, aby zapewniła ścisłą koordynację na szczeblu Unii i na szczeblu krajowym w celu ujednolicenia różnych strategii w poszczególnych państwach członkowskich w odniesieniu do zapobiegania marnotrawieniu żywności, dokonywania darowizn żywności, bezpieczeństwa żywności i dobrych praktyk w zakresie higieny; wzywa Komisję do ustanowienia platformy wymiany najlepszych praktyk w zwalczaniu marnotrawienia żywności, która umożliwi lepsze dostosowanie prac Komisji do działań państw członkowskich;

108.  wyraża ubolewanie w związku z tym, że działalność Komisji na poziomie technicznym ograniczyła się do ustanowienia grupy roboczej i grupy eksperckiej, które to grupy nie wniosły jednak żadnego przydatnego wkładu; wzywa Komisję do poprawy jej działań na poziomie technicznym i doprowadzenia do konkretnych rezultatów; zachęca Komisję do nawiązania ściślejszej współpracy z Europejską Agencją Środowiska i Europejskim Instytutem Innowacji i Technologii, które są w stanie zapewnić solidną pomoc ekspercką i techniczną;

109.  wyraża ubolewanie, że Komisja nie uważa, żeby niezbędne było stworzenie wspólnej definicji marnotrawienia żywności i nie uważa za konieczne, aby ustanowić specjalną hierarchię postępowania z odpadami spożywczymi; wzywa Komisję do przygotowania, we współpracy z państwami członkowskimi, wspólnej definicji marnotrawienia żywności, wspólnej metodologii pomiaru i monitorowania odpadów spożywczych, a także wytycznych dotyczących hierarchii postępowania z odpadami w przypadku marnotrawienia żywności;

110.  wzywa Komisję do opracowania planu działania wskazującego obszary polityki, w których jest potencjał do zajęcia się problemem marnotrawienia żywności, ze szczególnym uwzględnieniem zapobiegania marnotrawieniu żywności i dokonywania darowizn, a także w celu określenia możliwości, które mogą zostać wykorzystane w ramach tych obszarów polityki; wzywa Komisję do opracowania planów działania, które będą obejmować wymierne cele i wskaźniki wykonania oraz do opracowania projektów ocen skutków w konkretnych obszarach polityki;

111.  wyraża ubolewanie, że chociaż dokonywanie darowizn żywności stanowi drugą najbardziej preferowaną opcję zapobiegania marnotrawieniu żywności, na różnych poziomach występuje wiele przeszkód, które sprawiają, że jest to niewystarczająco rozpowszechnione; zwraca uwagę na trudności napotykane przez władze państw członkowskich, w szczególności w zakresie dostosowania dokonywania darowizn żywności do obowiązujących ram prawnych; wzywa Komisję do utworzenia specjalnej platformy wymiany dobrych praktyk między państwami członkowskimi w celu ułatwienia dokonywania darowizn żywności; zachęca Komisję do uwzględnienia wkładu władz lokalnych i regionalnych w zmianach odpowiednich przepisów prawnych;

112.  zwraca się do Komisji o sfinalizowanie i opublikowanie wytycznych dotyczących redystrybucji i darowizn żywności, w tym reżimu podatkowego dla darczyńców; wytyczne te byłyby oparte na najlepszych praktykach, którymi dzielą się państwa członkowskie obecnie podejmujące aktywne działania w celu zwalczania marnotrawienia żywności; zachęca Komisję do opracowania wytycznych na temat pokonywania różnych przeszkód w dokonywaniu darowizn żywności i na temat ulg podatkowych dla łańcuchów dostaw żywności i przedsiębiorstw, które dokonują darowizn żywności;

113.  wyraża ubolewanie, że pojęcia „najlepiej spożyć przed” i „należy spożyć do” są zazwyczaj niejasne dla uczestników na wszystkich poziomach łańcucha dostaw żywności; wzywa Komisję do doprecyzowania tych pojęć i sprawienia, by wytyczne dotyczące ich stosowania były wiążące, tak aby unikać niezrozumienia;

114.  zachęca państwa członkowskie do edukowania ogółu społeczeństwa w zakresie zarządzania żywnością i marnotrawienia żywności;

115.  wyraża ubolewanie, że mimo indywidualnych i ograniczonych inicjatyw w niektórych instytucjach Unii, organy europejskie nie mają ani ram ustawodawczych, ani wspólnych wytycznych, które regulowałyby postępowanie z dostarczaną przez firmy cateringowe obsługujące te instytucje żywnością, której nie zjedzono; wzywa Komisję do sporządzenia projektu wspólnych przepisów dotyczących kwestii marnotrawienia żywności w instytucjach UE, wraz z wytycznymi dotyczącymi zapobiegania marnotrawieniu żywności i zasadami dokonywania darowizn żywności, aby zminimalizować marnotrawienie żywności w instytucjach europejskich;

Część IX – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 35/2016 pt. „Wykorzystanie wsparcia budżetowego w celu poprawy mobilizacji dochodów krajowych w Afryce Subsaharyjskiej”

116.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału; popiera zawarte w nim zalecenia; wyraża satysfakcję w związku z gotowością Komisji do ich wdrożenia w praktyce; ubolewa, że odpowiedzi Komisji okazały się być stosunkowo niejasne i pozbawione ambicji;

117.  podkreśla znaczenie mobilizacji dochodów krajowych w krajach słabiej rozwiniętych, jako że działanie to zmniejsza zależność od pomocy rozwojowej, prowadzi do lepszego zarządzania publicznego i odgrywa centralną rolę w budowaniu państwowości;

118.  podkreśla, że Trybunał doszedł do wniosku, że Komisji nie udało się jak dotąd skutecznie wykorzystać umów dotyczących wsparcia budżetowego w celu wspierania mobilizacji dochodów krajowych w krajach o niskim i średnim niższym dochodzie w Afryce Subsaharyjskiej; odnotowuje jednak, że nowe podejście Komisji zwiększyło potencjał tej formy pomocy w zakresie skutecznego wspierania procesów mobilizacji dochodów krajowych;

119.  podkreśla, że wzmacnianie systemów podatkowych nie tylko przyczynia się do wzrostu przewidywalnego dochodu, ale także zwiększa odpowiedzialność administracji publicznej przez ustanowienie bezpośredniego związku między podatnikami a administracją publiczną; popiera wyraźne włączenie usprawnienia procesów mobilizacji dochodu krajowego do opracowanego przez Komisję wykazu kluczowych wyzwań w zakresie rozwoju, które należy podejmować za pomocą wsparcia budżetowego;

120.  wyraża ubolewanie, że w ramach planowania operacji wsparcia budżetowego Komisja nie poświęcała wystarczającej uwagi mobilizacji dochodów krajowych; podkreśla ponadto, że nie dokonano oceny kluczowych zagrożeń związanych ze zwolnieniami podatkowymi oraz z poborem i przekazywaniem podatków i dochodów pozapodatkowych pochodzących z zasobów naturalnych;

121.  przypomina znaczenie mobilizacji dochodów w krajach rozwijających się, jednocześnie zwracając uwagę na wyzwania związane z unikaniem zobowiązań podatkowych, uchylaniem się od opodatkowania i nielegalnymi przepływami finansowymi; zachęca do zwiększania pomocy finansowej i technicznej dla krajów rozwijających się oraz ram administracji podatkowej, a także do przyjęcia zasad regulujących negocjowanie porozumień w dziedzinie opodatkowania;

122.  podkreśla, że kontrola ujawniła brak odpowiednich narzędzi monitorowania służących do oceny, w jakim stopniu wsparcie budżetowe przyczyniło się do ogólnego usprawnienia mobilizacji dochodów krajowych;

123.  uważa, że kluczowe jest dalsze promowanie sprawiedliwych i przejrzystych systemów podatkowych w ramach polityki podatkowej, zwiększanie wsparcia dla procesów i organów nadzoru w zakresie zasobów naturalnych oraz dalsze wspieranie reform rządowych promujących zrównoważoną i przejrzystą eksploatację zasobów naturalnych; podkreśla, że umowy o wolnym handlu zmniejszają dochody podatkowe krajów o niskim i średnim niższym dochodzie i mogą w ich przypadku przynieść skutek odwrotny do zamierzonego; domaga się, aby Komisja dopilnowała, by uwzględniano konsekwencje fiskalne zawierania umów o wolnym handlu z krajami o niskim i średnim niższym dochodzie przy ocenie ryzyka w toku negocjacji dotyczących tych umów;

124.  wzywa Komisję, aby przestrzegała własnych wytycznych przy przeprowadzaniu oceny makroekonomicznej i oceny zarządzania finansami publicznymi w odniesieniu do aspektów mobilizacji dochodów krajowych w celu uzyskania dokładniejszego obrazu najbardziej problematycznych kwestii, np. skali bodźców podatkowych, cen transferowych i uchylania się od opodatkowania;

125.  podkreśla, że w celu usprawnienia działań w zakresie wsparcia budżetowego należy zapewnić większą kompleksowość procedury określania zagrożeń dla osiągnięcia założonych celów oraz korzystać z narzędzia oceny diagnostycznej administracji podatkowej zawsze wtedy, gdy jest ono dostępne;

126.  podkreśla konieczność częstszego stosowania warunków ściśle związanych z mobilizacją dochodów krajowych, jako że tworzą one wyraźną zależność pomiędzy wypłatami wsparcia budżetowego a postępami danego kraju w zakresie reform procesów mobilizacji dochodów krajowych; zwraca się do Komisji o określenie warunków, które są istotne i mają najszerszy wpływ na mobilizację dochodów krajowych;

127.  przyjmuje do wiadomości, że Komisja musi działać w skomplikowanym kontekście politycznym i instytucjonalnym; przypomina znaczenie uporządkowanego dialogu w dziedzinie polityki z udziałem przedstawicieli rządów krajowych oraz innych podmiotów zapewniających wsparcie, mającego na celu określenie kluczowych obszarów zainteresowania i wypracowanie odpowiedniej strategii pomocowej;

128.  zachęca Komisję do rozbudowania komponentu wsparcia budżetowego, który jest związany z budowaniem zdolności, ponieważ komponent ten stanowi solidną podstawę długotrwałej transformacji społecznej i ekonomicznej, a także umożliwia pokonanie największych przeszkód dla skutecznego pobierania należności publicznoprawnych;

129.  podkreśla, że potwierdzenie bezpośredniego wpływu wysiłków w zakresie wsparcia budżetowego na mobilizację zasobów krajowych wymaga szczegółowej oceny poszczególnych obszarów systemu podatkowego, która pozwoli na odpowiednie przypisywanie zaliczek w ramach poszczególnych części świadczonej pomocy;

Część X – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 36/2016 pt. „Ocena mechanizmów zamknięcia programów rozwoju obszarów wiejskich i programów w obszarze spójności na lata 2007–2013”

130.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału i popiera zawarte w nim zalecenia;

131.  zauważa z zadowoleniem, że Komisja zapewniła państwom członkowskim odpowiednie i terminowe wsparcie w przygotowaniach do zamknięcia programów na lata 2007–2013;

132.  z zadowoleniem przyjmuje gotowość Komisji do dalszej harmonizacji przepisów wykonawczych dotyczących różnych funduszy, w tym w zakresie terminologii oraz procedur poświadczania i zamykania, jeżeli usprawnia to zarządzanie funduszami Unii i przyczynia się do prostszego i bardziej skutecznego wdrażania w państwach członkowskich i regionach;

133.  zauważa, że wciąż nie podjęto decyzji dotyczących sześciu dużych projektów realizowanych w latach 2007–2013;

134.  ze zdziwieniem odnotowuje, że Komisja odmawia rozważenia szczegółowych zobowiązań co do wniosków ustawodawczych na okres po 2020 r., zważywszy że mogłaby już skorzystać z doświadczeń zdobytych w dwóch pełnych okresach finansowania (2000–2006 i 2007–2013); stwierdza jednak z ulgą, że odmowa ta podyktowana była raczej wątpliwościami Komisji co do przysługujących jej prerogatyw prawnych niż brakiem porozumienia w sprawie treści;

135.  popiera apel Trybunału o dalsze dostosowanie przepisów wykonawczych dotyczących zamykania programów w dziedzinie spójności i w zakresie działań inwestycyjnych na rzecz rozwoju obszarów wiejskich;

136.  uważa, że poziomy obliczonego ryzyka rezydualnego pozostają nieznane w oparciu o doświadczenie i mogą w najlepszym wypadku być wykorzystywane jako wskazówki;

137.  odnotowuje wniosek Trybunału, by okresy kwalifikowalności nie pokrywały się już z następnym okresem programowym po 2020 r., oraz jego obawę, że wydłużone okresy kwalifikowalności (tj. N+2, n+3) są jedną z przyczyn zaległości finansowych oraz opóźnionego rozpoczęcia następnego okresu programowania, a także opóźnień w finalizacji zmienionych przepisów dotyczących programowania i finansowania oraz powiązanych przepisów wykonawczych, w szczególności w latach 2014–2015; podkreśla w związku z tym znaczenie zapewnienia maksymalnej absorpcji oraz bezproblemowego przebiegu wieloletnich projektów;

138.  stwierdza, że ostateczne zamknięcie okresu finansowania następuje tylko co siedem lat; w związku z tym podziela opinię Trybunału, że Komisja powinna poinformować władzę budżetową i Komisję Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego o ostatecznym wyniku procedury zamknięcia w oddzielnym dokumencie; uważa, że taki dokument powinien nie tylko potwierdzać legalność i prawidłowość wydatków, lecz również mierzyć wyniki i skutki programów (podejście oparte na wynikach);

Część XI – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 1/2017 pt. „Należy dołożyć starań, by wdrożyć sieć Natura 2000 z pełnym wykorzystaniem jej potencjału”

139.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału i popiera zawarte w nim zalecenia;

140.  podkreśla znaczenie różnorodności biologicznej dla ludzkości; zauważa, że sieć Natura 2000 ustanowiona na mocy dyrektyw ptasiej(13) i siedliskowej(14) (dyrektyw dotyczących ochrony przyrody) jest centralnym elementem strategii Unii na rzecz różnorodności biologicznej; z zaniepokojeniem odnotowuje jednak, że jej potencjał nie został w pełni wykorzystany;

141.  zauważa, że ogólną rolą Komisji jest udzielanie wskazówek państwom członkowskim; ubolewa, że państwa członkowskie nie uwzględniają wystarczająco zaleceń Komisji;

142.  ubolewa, iż Trybunał stwierdził, że państwa członkowskie nie zarządzają siecią Natura 2000 w sposób właściwy i że koordynacja między organami krajowymi a zainteresowanymi podmiotami w państwach członkowskich jest niedostateczna;

143.  przypomina, że ze względu na jej charakter transgraniczny wdrażanie sieci Natura 2000 wymaga solidnej koordynacji między państwami członkowskimi; wzywa państwa członkowskie do utworzenia silnych struktur na szczeblu krajowym w celu promowania współpracy transgranicznej; zwraca się do Komisji o udzielenie państwom członkowskim udoskonalonych wskazówek dotyczących tworzenia platformy współpracy;

144.  z głębokim zaniepokojeniem odnotowuje, że cele w zakresie ochrony często nie były wystarczająco szczegółowe i określone ilościowo, zaś plany zarządzania nie były precyzyjnie ustalone i brakowało w nich istotnych etapów realizacji; powtarza, że może to obniżyć wartość dodaną sieci Natura 2000; wzywa Komisję do harmonizacji przepisów dotyczących skutecznego podejścia do wyznaczania celów w zakresie ochrony i do tworzenia planów zarządzania w kolejnym okresie programowania; ponadto wzywa Komisję, aby monitorowała, czy państwa członkowskie stosują się do wskazówek, i zapewniała im w razie potrzeby dodatkowe wsparcie w postaci doradztwa;

145.  wzywa państwa członkowskie do terminowego zastosowania niezbędnych środków ochronnych, aby zapewnić ich wartość dodaną, oraz do odpowiedniego zaktualizowania planów zarządzania; wzywa Komisję do gruntownej kontroli potencjalnie opóźnionych projektów w zakresie ochrony;

146.  zauważa, że dla zapewnienia skuteczności sieci Natura 2000 podstawowe znaczenie ma zaangażowanie kluczowych zainteresowanych podmiotów, takich jak użytkownicy i właściciele gruntów; ubolewa, że w większości państw członkowskich brakuje skutecznych kanałów komunikacji; wzywa państwa członkowskie do poprawy koordynacji między organami krajowymi a poszczególnymi zainteresowanymi podmiotami;

147.  z zaniepokojeniem odnotowuje, że państwom członkowskim nie udało się odpowiednio ocenić projektów negatywnie wpływających na tereny należące do sieci Natura 2000, że środki kompensujące nie były wystarczająco wykorzystywane i że stosowane podejścia znacznie różnią się w poszczególnych państwach członkowskich; wzywa Komisję do udzielenia państwom członkowskim bardziej usystematyzowanych wskazówek co do tego, jak i kiedy należy stosować środki kompensujące w praktyce i nadzorować ich wykorzystywanie;

148.  ubolewa, że dokumenty programowe na lata 2014–2020 nie odzwierciedlały w pełni potrzeb w zakresie finansowania, a Komisja nie zajęła się niedociągnięciami w usystematyzowany sposób; wzywa Komisję, aby dokładniej przygotowała kolejny okres programowania;

149.  ubolewa, że za pośrednictwem systemów monitorowania i sprawozdawczości dotyczących sieci Natura 2000 nie dało się uzyskać wszechstronnych informacji na temat skuteczności tej sieci; z zaniepokojeniem odnotowuje, że nie opracowano specjalnego systemu wskaźników wyników dotyczącego wykorzystywania środków unijnych, który umożliwiałby refleksję nad wynikami sieci Natura 2000; jest zdania, że osłabia to skuteczność sieci Natura 2000; z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie przez Komisję zestawu obowiązkowych kompleksowych wskaźników w odniesieniu do wszystkich projektów na okres programowania 2014–2020 w ramach programu LIFE; zwraca się do Komisji o zastosowanie tego samego podejścia do innych programów w kolejnym okresie programowania;

150.  z zaniepokojeniem zauważa, że na poziomie terenów plany monitorowania często nie były włączone do dokumentacji dotyczącej zarządzania terenem, nie były szczegółowe lub nie zawierały wiążących terminów; ponadto z zaniepokojeniem odnotowuje, że standardowe formularze danych nie były aktualizowane, a dane przedstawiane przez państwa członkowskie do celów sprawozdania w sprawie stanu przyrody były niepełne, niedokładne lub nieporównywalne; wzywa państwa członkowskie i Komisję do zaradzenia temu problemowi w przewidywanym planie działania;

151.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie przez Komisję centralnego rejestru do odnotowywania skarg i pytań związanych z siecią Natura 2000; zauważa, że większość spraw zamknięto bez dalszych kroków proceduralnych; zwraca się do Komisji o rygorystyczne monitorowanie wszystkich skarg i pytań;

152.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie procesu biogeograficznego przewidującego mechanizm współpracy i tworzenia sieci kontaktów dla zainteresowanych podmiotów dotyczący zarządzania siecią Natura 2000; zwraca się jednak do Komisji o rozwiązanie problemu bariery językowej, która ogranicza jego zasięg;

153.  głęboko ubolewa, iż w priorytetowych ramach działania (PAF) przedstawiono niewiarygodny obraz kosztów sieci Natura 2000 oraz że dane przedstawione przez państwa członkowskie były niedokładne i ograniczone; z zaniepokojeniem zauważa, że szacunki dotyczące finansowania nie były rzetelne i porównywalne, co uniemożliwia precyzyjne monitorowanie kwot środków przeznaczonych na sieć Natura 2000; ubolewa, że z tego powodu priorytetowe ramy działania były w ograniczonym stopniu przydatne do zapewnienia spójności finansowania unijnego na rzecz ochrony różnorodności biologicznej w ramach sieci Natura 2000; zachęca Komisję do udzielenia państwom członkowskim bardziej usystematyzowanych wytycznych dotyczących sprawozdawczości i monitorowania oraz realizacji priorytetowych ram działania; wzywa państwa członkowskie do zadbania o dokładność przedstawianych danych;

154.  jest zdania, że środki finansowe przydzielane na sieć Natura 2000 muszą być identyfikowalne, a ich wykorzystywanie możliwe do prześledzenia, w przeciwnym razie nie da się zmierzyć wpływu inwestycji; w związku z tym, że sieć Natura 2000 jest współfinansowana przez EFRR/FS i EFRROW, wzywa właściwe dyrekcje generalne Komisji, aby ujmowały szczegółowy rozdział dotyczący sieci Natura 2000 w rocznych sprawozdaniach z działalności;

155.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie grupy eksperckiej i grup roboczych ad hoc do spraw praktyk w zakresie harmonizacji oraz zwraca się do Komisji o wykorzystanie wyników ich prac w kolejnym okresie programowania;

156.  wzywa Komisję, aby poinformowała właściwe komisje Parlamentu o planie działania służącym poprawie wdrażania dyrektyw dotyczących ochrony przyrody(15);

Część IV – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 2/2017 pt. „Negocjacje Komisji dotyczące umów partnerstwa i programów w obszarze spójności na lata 2014-2020 – wydatki są bardziej ukierunkowane na priorytety strategii „Europa 2020”, lecz mechanizmy pomiaru wykonania zadań są coraz bardziej skomplikowane”

157.  z zadowoleniem przyjmuje ustalenia, wnioski i zalecenia Trybunału zawarte w sprawozdaniu specjalnym; jest zdania, że analiza Trybunału dotycząca wdrażania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w trakcie fazy programowania 2014–2020 została przeprowadzona w odpowiednim momencie i pomoże ustawodawcom oraz Komisji wyciągnąć właściwe wnioski na okres po roku 2020;

158.  odnotowuje odpowiedzi Komisji oraz zauważa, że Komisja przyjmuje w pełni pięć zaleceń Trybunału i częściowo dwa zalecenia; z zadowoleniem przyjmuje gotowość Komisji do wprowadzenia ich w życie oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie do pełnego i terminowego wdrożenia tych zaleceń;

159.  nie zgadza się z opinią Trybunału i Komisji, że zwiększone uprawnienia Parlamentu były jedną z przyczyn opóźnienia w przyjmowaniu odpowiednich rozporządzeń na okres 2014–2020;

160.  ubolewa nad opóźnieniem w przedstawieniu przez Komisję wniosku dotyczącego wieloletnich ram finansowych (WRF) na okres po 2020 r., które stwarza perspektywę znaczącego opóźnienia w negocjacjach i przyjęciu odpowiednich przepisów w sprawie WRF oraz programów i instrumentów finansowych, co z kolei zagraża ich terminowemu wdrożeniu w okresie po 2020 r.;

161.  podkreśla, że wniosek w sprawie nowych przepisów dotyczących polityki spójności na okres po 2020 r., które mogą przybrać formę jednego zbioru zasad, musi prowadzić w praktyce do uproszczenia, lepszego dostępu do funduszy i pomyślnej realizacji celów tej polityki;

162.  podkreśla, że należy unikać powtarzania opóźnień w przyjmowaniu programów operacyjnych, a także problemów wskazanych przez Trybunał, takich jak bardziej złożone, trudne i długie negocjacje w sprawie rozporządzeń dotyczących europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na lata 2014–2020, późne przyjęcie prawa wtórnego i wytycznych oraz konieczność wielokrotnych zatwierdzeń programów operacyjnych ze strony Komisji; ubolewa, że uchybienia te są sprzeczne z celem, jakim jest uproszczenie systemu zarządzania polityką spójności;

163.  zauważa, że w sprawozdaniu specjalnym nr 2/2017 Trybunał stwierdza, że umowy partnerstwa okazały się skutecznym instrumentem, jeśli chodzi o wyodrębnianie środków z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na cele tematyczne i priorytety inwestycyjne oraz wspieranie ukierunkowania na cele strategii „Europa 2020” na rzecz zatrudnienia i wzrostu gospodarczego; podkreśla jednak, że pomyślna realizacja celów wymaga przeznaczenia odpowiednich środków budżetowych na politykę spójności na okres po -2020 r.;

164.  zauważa, że – w przeciwieństwie do poprzednich okresów – kolegium komisarzy musiało przyjąć uwagi Komisji na temat projektów programów operacyjnych, podczas gdy w poprzednim okresie programowania kolegium musiało przyjąć tylko ostateczne programy operacyjne; wzywa Komisję do ponownego przeanalizowania wartości dodanej takiej procedury przy formułowaniu wniosku dotyczącego okresu programowania po roku 2020;

165.  wzywa Komisję do dokładnego przeanalizowania problemów wskazanych powyżej i do przyjęcia środków umożliwiających ich uniknięcie w okresie po 2020 r., w tym poprzez wprowadzenie wszystkich niezbędnych usprawnień i umożliwienie szybkiego programowania dobrej jakości;

166.  zwraca się do państw członkowskich i Komisji o rozszerzenie zakresu konsultacji podczas przygotowywania programów operacyjnych, co powinno umożliwić ich szybkie zatwierdzanie;

167.  podkreśla, jak ważne jest stosowanie precyzyjnej i ujednoliconej terminologii, która umożliwia właściwy pomiar osiągnięć polityki spójności; ubolewa nad tym, że we wniosku dotyczącym nowego rozporządzenia finansowego Komisja nie zaproponowała wspólnych definicji „rezultatów” oraz „produktu”; wzywa Komisję do wprowadzenia jasnych wspólnych definicji pojęć takich jak „produkt”, „rezultaty” oraz „skutki” jak najszybciej, na długo przed rozpoczęciem okresu po 2020 r.;

168.  przypomina, że odpowiednia zdolność administracyjna, szczególnie na szczeblu krajowym i regionalnym, ma kluczowe znaczenie dla sprawnego zarządzania programami operacyjnymi i ich wdrażania, w tym również dla monitorowania celów i osiągniętych rezultatów oraz przedstawiania odnośnych sprawozdań z wykorzystaniem odpowiednich wskaźników; podkreśla w tym kontekście, że Komisja i państwa członkowskie wykorzystają dostępną pomoc techniczną do poprawy zdolności administracyjnych na różnych szczeblach;

169.  wzywa Komisję do wzmocnienia i ułatwienia wymiany „najlepszych praktyk” na wszystkich szczeblach;

170.  wyraża zaniepokojenie z powodu stosowania przez państwa członkowskie szeregu dodatkowych wskaźników wyników i rezultatów, oprócz wskaźników określonych w podstawowych aktach prawnych; obawia się efektu nadmiernie rygorystycznego wdrażania, które może sprawić, że wykorzystywanie funduszy strukturalnych stanie się bardziej skomplikowane i mniej skuteczne; wzywa Komisję, aby zniechęcała państwa członkowskie do stosowania takiego podejścia;

171.  podkreśla znaczenie oceny średnio- i długoterminowych skutków programów, ponieważ umożliwia to decydentom sprawdzenie, czy cele polityczne zostały osiągnięte; wzywa Komisję do wyraźnej oceny „skutków” w okresie programowania po roku 2020;

Część XIII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 3/2017 pt. „Pomoc UE na rzecz Tunezji”

172.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne oceniające wydajność i skuteczność unijnej pomocy udzielonej Tunezji; popiera sformułowane w nim zalecenia oraz przedstawia poniżej swoje uwagi i zalecenia;

173.  zauważa, że unijne środki finansowe zostały co do zasady dobrze wykorzystane, ponieważ w znacznym stopniu przyczyniły się one do przemian demokratycznych i osiągnięcia stabilności gospodarczej przez Tunezję po rewolucji;

174.  zauważa, że działania Unii były dobrze skoordynowane z działaniami głównych darczyńców oraz w obrębie instytucji i służb UE; wzywa Komisję do zapewnienia przeprowadzenia wspólnego programowania z państwami członkowskimi z myślą o poprawie ukierunkowania i koordynacji pomocy;

175.  przyjmuje do wiadomości, że Komisja i ESDZ zmuszone były pracować w warunkach niestabilnej sytuacji politycznej, społecznej i pod względem bezpieczeństwa, co poważnie utrudniało zapewnienie kompleksowej pomocy;

176.  wzywa Komisję do dalszego dostosowania jej podejścia w zakresie sektorowego wsparcia budżetowego przez określanie priorytetów krajowych i koncepcji warunków, a tym samym do ułatwienia przyjęcia bardziej ustrukturyzowanego i ukierunkowanego podejścia Unii oraz zwiększenia ogólnej wiarygodności strategii krajowej Tunezji;

177.  zauważa, że finansowanie unijne stanowiło znaczny wkład w proces przemian demokratycznych i na rzecz stabilności ekonomicznej Tunezji; zwraca się jednak do Komisji i ESDZ, aby zawęziły zakres swoich działań do mniejszej liczby dobrze zdefiniowanych obszarów w celu maksymalnego zwiększenia wpływu pomocy Unii;

178.  wzywa Komisję do stosowania najlepszych praktyk w zakresie programów wsparcia budżetowego, jak również do stosowania odpowiednich warunków wypłat, które będą motywować tunezyjskie władze do podjęcia niezbędnych reform; wyraża zaniepokojenie z powodu mało restrykcyjnego podejścia w zakresie przyznawania środków finansowych na zasadzie „więcej za więcej”, które na ogół nie wynikało ze spełnienia dodatkowych wymogów i nie było poprzedzone dokładnym pomiarem osiągniętego postępu;

179.  podkreśla znaczenie kompleksowej oceny zarządzania finansami publicznymi, najlepiej z wykorzystaniem badania rozliczalności finansowej wydatków publicznych(16), w celu ustalenia potencjalnych niedociągnięć w zakresie udzielania pomocy przez Unię oraz ich wyeliminowania;

180.  zwraca się do Komisji, aby udoskonaliła konstrukcję programów i projektów, ustalając zbiór precyzyjnych bazowych poziomów odniesienia i wskaźników, które pozwolą właściwie ocenić stopień osiągnięcia celów;

181.  podkreśla konieczność skoncentrowania się na długoterminowym zrównoważonym rozwoju gospodarczym, a nie na działaniach przynoszących jedynie tymczasowe ożywienie na rynku pracy;

Część XIV – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 4/2017 pt. „Ochrona budżetu UE przed nieprawidłowymi wydatkami – w latach 2007-2013 Komisja w coraz większym stopniu stosowała środki zapobiegawcze i korekty finansowe w obszarze spójności”

182.  z zadowoleniem przyjmuje ustalenia, wnioski i zalecenia Trybunału zawarte w sprawozdaniu specjalnym;

183.  uznaje, jak ważne jest realizowanie celów polityki spójności, a mianowicie zmniejszanie dysproporcji w poziomach rozwoju między regionami, restrukturyzacja podupadających stref przemysłowych i wspieranie współpracy transgranicznej, transnarodowej i międzyregionalnej, a tym samym przyczynianie się do osiągania strategicznych celów Unii; uważa, że znaczenie tej polityki uzasadnia przeznaczanie na nią znacznej części budżetu Unii; podkreśla, że istotne jest należyte zarządzanie finansami, zapobieganie nieprawidłowościom i zniechęcanie do nich, jak również stosowanie korekt finansowych;

184.  zwraca uwagę, że Komisja przyjęła wszystkie zalecenia Trybunału, i wzywa Komisję do ich pełnego i terminowego wdrożenia;

185.  stwierdza, że Komisja w sumie skutecznie wykorzystywała środki, którymi dysponowała w okresie programowania 2007–2013, w celu ochrony budżetu Unii przed nieprawidłowymi wydatkami;

186.  przyjmuje z zadowoleniem fakt, że w okresie programowania 2007–2013 Komisja rozpoczęła wdrażanie środków naprawczych i korekt finansowych znacznie wcześniej niż w okresie 2000–2006 i że miały one większy wydźwięk; podkreśla jednak, że takie środki naprawcze muszą zapewniać ochronę interesów finansowych Unii, a jednocześnie docenia wagę terminowego i skutecznego wdrażania odnośnych programów operacyjnych;

187.  wzywa Komisję do zachowania czujności przy analizie deklaracji zamknięcia przedłożonych przez państwa członkowskie za okres programowania 2007–2013, jak również w przyszłości;

188.  wzywa Komisję do przedstawienia skonsolidowanego sprawozdania z analizy wszystkich środków zapobiegawczych i korekt finansowych wprowadzonych w okresie programowania 2007–2013, w oparciu o sprawozdanie za poprzedni okres;

189.  podkreśla, że wstrzymywanie i zawieszanie płatności stwarza znaczne ryzyko finansowe dla państw członkowskich i może również utrudniać Komisji zarządzanie budżetem; zwraca się do Komisji o zapewnienie równowagi między ochroną budżetu a realizowaniem celów polityki spójności;

190.  podkreśla, że jeśli państwa członkowskie będą same wykrywać nieprawidłowości i wprowadzać środki zapobiegawcze, mniej czasu trzeba będzie poświęcić na wykrywanie problemów, a więcej czasu można będzie przeznaczyć na ich rozwiązywanie; uważa, że będzie to również oznaczać, że systemy zarządzania i kontroli w państwach członkowskich są skuteczne, dzięki czemu poziom nieprawidłowości może utrzymywać się poniżej progu istotności; w związku z tym wzywa państwa członkowskie do bardziej aktywnego i odpowiedzialnego działania, do wykrywania i korygowania nieprawidłowości na podstawie własnych kontroli i audytów oraz do poprawienia systemów zarządzania i kontroli na poziomie krajowym w celu unikania dalszych korekt finansowych netto i utraty środków finansowych;

191.  wzywa państwa członkowskie, aby przekazywały Komisji wystarczające pod kątem ilościowym i jakościowym informacje w przypadku korekt finansowych wynikających z audytów Komisji, aby przyspieszyć procedury;

192.  podkreśla w związku z tym znaczenie pewności regulacyjnej i odpowiednich wytycznych oraz pomocy technicznej Komisji dla organów państw członkowskich, przy czym Komisja powinna wystarczająco szczegółowo formułować swoje wymogi; wzywa również Komisję, by działała w ścisłej współpracy z organami państw członkowskich w celu zwiększenia skuteczności kontroli pierwszego i drugiego szczebla;

193.  wzywa Komisję do udzielenia państwom członkowskim wskazówek dotyczących zharmonizowanej sprawozdawczości na temat wdrażania korekt finansowych, co ułatwi monitorowanie i ocenę wpływu korekt finansowych stosowanych przez państwa członkowskie;

194.  popiera wniosek Trybunału, że ramy prawne w zakresie korekt finansowych na okres programowania po roku 2020 powinny zostać wzmocnione, ale należy nadal koncentrować się przede wszystkim na zapobieganiu nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym;

195.  wzywa Komisję do jak najszybszego utworzenia zintegrowanego systemu monitorowania, który umożliwia wykorzystywanie informacji zawartych w bazach danych do analizy porównawczej i który obejmuje zarówno środki zapobiegawcze, jak i korekty finansowe dotyczące okresu 2014–2020, oraz do zapewnienia Parlamentowi, Radzie i właściwym organom państw członkowskich dostępu do informacji w odpowiednim czasie;

196.  zwraca się do Trybunału, aby w swych przyszłych działaniach kontrolnych położył większy nacisk na systematyczne niedociągnięcia oraz by przekazał Komisji i państwom członkowskim zalecenia dotyczące poprawy funkcjonowania ogólnego systemu zarządzania finansowego i kontroli;

Część XV – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 5/2017 pt. „Bezrobocie wśród młodzieży – czy polityka UE wpłynęła na zmianę sytuacji? Ocena gwarancji dla młodzieży i inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych”

197.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału i wyraża zadowolenie z tego, że Komisja przyjmuje niektóre z zaleceń Trybunału i weźmie je pod uwagę;

198.  zauważa, że w ostatnich latach stopa bezrobocia młodzieży w Unii spadła; ubolewa jednak nad tym, że w połowie 2016 r. bezrobotnych było wciąż 18,8 % młodych ludzi; zdecydowanie zachęca państwa członkowskie Unii, by wykorzystały dostępne wsparcie unijne na zaradzenie tej utrzymującej się od dawna sytuacji;

199.  jest głęboko zaniepokojony tym, że młodzież NEET (niekształcąca się, niepracująca ani nieszkoląca się) nie ma kontaktu z edukacją i rynkiem pracy; rozumie, że jest to grupa, do której najtrudniej dotrzeć za pośrednictwem istniejących programów operacyjnych wdrażających systemy finansowania na rzecz bezrobotnej młodzieży; uważa, że w okresie 2017–2020 należy położyć nacisk na tę grupę, aby zapewnić osiągnięcie głównych celów gwarancji dla młodzieży;

200.  podkreśla, że integracja młodzieży NEET wymaga znacznie większego finansowania ze strony Unii, a państwa członkowskie powinny również uruchomić dodatkowe zasoby w swoich budżetach krajowych;

201.  podkreśla, że gwarancja dla młodzieży istotnie przyczynia się do zwalczania bezrobocia młodzieży od 2012 r., ale stopa bezrobocia młodzieży pozostaje niedopuszczalnie wysoka, w związku z czym apeluje o przedłużenie Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych do 2020 r.;

202.  ubolewa nad tym, że żadne z odwiedzonych państw członkowskich nie było w stanie zapewnić całej młodzieży NEET możliwości przyjęcia oferty w ciągu czterech miesięcy od objęcia systemem gwarancji dla młodzieży;

203.  z zadowoleniem przyjmuje zwłaszcza zalecenie Trybunału dotyczące poświęcenia większej uwagi poprawie jakości ofert;

204.  zauważa, że Komisja w komunikacie opublikowanym w październiku 2016 r.(17) odnotowała potrzebę poprawienia swojej skuteczności;

205.  zauważa, że niedopasowanie umiejętności do potrzeb rynku pracy wciąż stanowi wyzwanie; zwraca się do Komisji, aby w ramach prac Komitetu ds. Zatrudnienia (EMCO) promowała wymianę najlepszych praktyk między państwami członkowskimi w celu uwzględnienia tej kwestii w programie na rzecz zatrudnienia;

206.  z zadowoleniem przyjmuje współpracę Komisji z państwami członkowskimi przy wskazywaniu i rozpowszechnianiu przykładów dobrych praktyk w zakresie monitorowania i sprawozdawczości na podstawie systemów obowiązujących w państwach członkowskich; przypomina Komisji, że porównywalność danych nadal ma w tym względzie kluczowe znaczenie;

207.  zauważa, że aby osiągnąć cel, który polega na ciągłym oferowaniu zatrudnienia dobrej jakości wszystkim młodym ludziom poniżej 24 roku życia w określonych regionach, należy znacznie zwiększyć przeznaczane na ten cel środki;

Część XVI – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 6/2017 pt. „Podejście „Hotspot” – unijna odpowiedź na kryzys uchodźczy

208.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału; popiera sformułowane w nim zalecenia oraz przedstawia poniżej swoje uwagi i zalecenia;

209.  zwraca uwagę na odpowiedzi Komisji i jej zaangażowanie we wspieranie włoskich i greckich władz; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja przyjmuje wszystkie zalecenia Trybunału służące dalszemu rozwijaniu poszczególnych aspektów podejścia „Hotspot”;

210.  ubolewa, że Trybunał nie mógł uwzględnić w swoim sprawozdaniu specjalnym szerszej perspektywy, w tym kwestii relokacji osób składających wnioski o azyl do innych państw członkowskich; podkreśla, że ciągłym utrudnieniem dla właściwego funkcjonowania hotspotów były wąskie gardła w procedurach następczych;

211.  uznaje znaczenie wdrożenia Europejskiego programu w zakresie migracji; podkreśla potrzebę dalszego rozwijania zarówno krótko-, jak i długoterminowych działań mających na celu skuteczniejsze zarządzanie granicami i eliminowanie pierwotnych przyczyn migracji nieuregulowanej;

212.  wzywa Komisję, Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO), Europol, Frontex (z nowym mandatem jako Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej), władze krajowe oraz inne organizacje międzynarodowe do kontynuowania i zwiększenia swojego wsparcia dla hotspotów; zauważa, że jedynie intensywniejsza współpraca między Komisją, agencjami i państwami członkowskimi może zapewnić udany rozwój koncepcji hotspotów w dłuższej perspektywie;

213.  podkreśla w tym kontekście, że zwłaszcza w przypadku Włoch stały napływ migrantów w dalszym ciągu stwarza ogromne wyzwania, w przypadku których kluczowe znaczenie ma wsparcie uzyskane od Unii i państw członkowskich;

214.  podkreśla znaczenie Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego; apeluje o zapewnienie możliwości zastosowania przepisów finansowych dotyczących pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych do tych dwóch funduszy; podkreśla, że jedynym sposobem zwiększenia skuteczności hotspotów we wspieraniu państw członkowskich pierwszej linii jest zwiększenie środków finansowych na poprawę i tworzenie infrastruktur recepcyjnych i pobytowych, które są niezbędne ze względu na ogromną liczbę przybywających migrantów;

215.  z zadowoleniem przyjmuje wyniki przeprowadzonego przez Trybunał audytu sytuacji małoletnich migrantów w hotspotach oraz podkreśla znaczenie opracowania zintegrowanego podejścia w zakresie ich przyjmowania, w każdym przypadku uwzględniającego ich najlepszy interes; domaga się lepszego wykorzystania środków finansowych przeznaczonych na przyjmowanie osób małoletnich oraz na szkolenia pracowników, którzy będą ściśle współpracować z osobami z najsłabszych grup migrantów; przypomina, że po publikacji niniejszego sprawozdania specjalnego Komisja opublikowała komunikat poświęcony w całości małoletnim migrantom(18); podkreśla znaczenie tego komunikatu i wzywa państwa członkowskie do pełnego wdrożenia zaleceń zawartych w tym dokumencie;

216.  w związku z tym wzywa Komisję i Radę do wzmożenia wysiłków we wspieraniu hotspotów przez zapewnienie efektywniejszej relokacji oraz, jeśli brak podstaw do przyjęcia, procedur powrotu;

217.  wyraża zaniepokojenie z powodu ciągłych doniesień o handlu dziećmi; wzywa do podjęcia dodatkowych działań, aby zapewnić ochronę dzieciom, szczególnie pozbawionym opieki, od chwili przyjazdu; uważa za niedopuszczalne, że handlarze dziećmi nadal stanowią dla nich bezpośrednie zagrożenie;

218.  wzywa Europol do kontynuowania wysiłków w zwalczaniu nielegalnej migracji i handlu ludźmi oraz w walce z organizacjami przestępczymi zaangażowanymi w te przestępstwa, a także do wspierania władz krajowych w prowadzeniu śledztw dotyczących zarządzania hotspotami;

219.  z zadowoleniem przyjmuje starania włoskich i greckich władz krajowych zmierzające do rejestrowania jak największej liczby migrantów docierających do ich wybrzeży: wskaźnik rejestracji w Grecji wzrósł z 8 % w 2015 r. do 78 % w 2016 r., natomiast we Włoszech wzrósł z 60 % w 2015 r. do średnio 97 % w 2016 r.; podkreśla, że jedynym sposobem zapewnienia skutecznego systemu przyjmowania jest uzyskanie szczegółowego obrazu sytuacji na miejscu;

220.  wzywa Komisję i Radę do zapewnienia odpowiedniej jakości rozpatrywania wniosków o udzielenia azylu w hotspotach; zdaje sobie sprawę z trudnych warunków, w jakich rozpatrywane są wnioski, podkreśla jednak konieczność unikania stosowania procedur w trybie przyspieszonym, bowiem prowadzi to do błędów; podkreśla również, że państwa członkowskie pierwszej linii powinny być odpowiedzialne tylko za rejestrację i pobieranie odcisków palców wszystkich migrantów, natomiast odpowiedzialność za procedury następcze powinny ponosić wspólnie wszystkie państwa członkowskie w duchu solidarności; domaga się, aby osoby ubiegające się o azyl były odpowiednio informowane o procedurze relokacji, przysługujących im prawach oraz możliwych krajach docelowych;

221.  wzywa Radę do zapewnienia, aby utrzymujące się niedobory ekspertów zostały niezwłocznie uzupełnione wsparciem ze strony EASO i państw członkowskich; jest przekonany, że szczególnie w przypadku Włoch dodatkowe wsparcie okaże się konieczne również w przyszłości; wzywa Komisję i Radę do uzgodnienia planu szybkiego zapewniania takich dodatkowych zdolności na prośbę Włoch i Grecji;

222.  podkreśla, że hotspoty są miejscami przeznaczonymi do rejestracji przybywających migrantów, dlatego nie należy dopuścić do ich przepełnienia, co dotyczy również ośrodków detencyjnych; wzywa państwa członkowskie do kontynuowania działań w zakresie praktycznego wdrażania wszystkich środków niezbędnych do zapewnienia pełnej zgodności z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej;

223.  jest zaniepokojony faktem, że obecnie hotspoty są tworzone i funkcjonują przy zaangażowaniu wielu różnych zainteresowanych stron, dlatego zwraca się do Komisji i państw członkowskich o przedstawienie propozycji rozwiązań zwiększających przejrzystość i odpowiedzialność w ramach tej struktury;

224.  zaleca, aby Trybunał rozważył sporządzenie w krótkim czasie sprawozdania uzupełniającego dotyczącego działania hotspotów o szerszym zakresie, obejmującego analizę procedur azylowych, relokacji i powrotu;

Część XVII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 7/2017 pt. „Nadanie jednostkom certyfikującym nowej roli w odniesieniu do wydatków w ramach WPR: krok w kierunku modelu jednorazowej kontroli mimo istotnych niedociągnięć”

225.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału oraz zatwierdza jego uwagi i zalecenia; wyraża zadowolenie faktem, że Komisja przyjmuje większość zaleceń i rozważy ich wdrożenie lub już przystąpiła do ich wdrażania;

226.  potwierdza pozytywne postępy poczynione w zakresie modelu kontroli wydatków w ramach WPR; ubolewa jednak, że cały czas nie uruchomiono w pełni modelu jednorazowej kontroli;

227.  przypomina Komisji, że to na niej spoczywa docelowa odpowiedzialność za efektywne wykorzystanie nakładów na WPR; ponadto zachęca Komisję do zapewnienia, by w całej Unii stosowanie metod kontroli było wystarczająco zbliżone, oraz by jednostki certyfikujące posługiwały się w swojej pracy takimi samymi kryteriami;

228.  zauważa, że jednostki certyfikujące niezależnie kontrolują swoje agencje płatnicze od 1996 r.; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w 2015 r. po raz pierwszy zobowiązano jednostki certyfikujące do oceny legalności i prawidłowości powiązanych wydatków; uważa, że to bardzo pozytywny postęp, ponieważ pomoże państwom członkowskim wzmocnić ich kontrole i zmniejszyć koszty audytu, umożliwiając też Komisji otrzymywanie niezależnych dodatkowych zapewnień o legalności i prawidłowości wydatków w ramach WPR;

229.  ubolewa jednak, że Komisja może korzystać z prac jednostek certyfikacyjnych wyłącznie w ograniczonym zakresie, ponieważ według sprawozdania Trybunału obecne ramy zawierają poważne niedociągnięcia strukturalne, przez które opinie jednostek certyfikujących nie w pełni odpowiadają standardom kontroli oraz przepisom w niektórych ważnych obszarach;

230.  opierając się na sprawozdaniu Trybunału, z zaniepokojeniem zauważa niedociągnięcia w metodzie i wdrażaniu, do których zalicza się między innymi często niewłaściwe strategie kontroli, dobór nieodpowiednich zestawów prób oraz częsty brak umiejętności i fachowej wiedzy na dostatecznym poziomie u audytorów jednostek certyfikujących; przyznaje jednak, że państwa członkowskie mogły zmagać się w 2015 r. z problemami, gdyż stosowne unijne przepisy i wytyczne były w początkowej fazie wdrażania, a jednostki certyfikujące mogły nie otrzymać wystarczających informacji i nie być przeszkolone pod kątem stosowania tych przepisów i wytycznych w praktyce, lub mogły nie otrzymać wystarczających wskazówek na temat wymaganej liczby prób;

231.  apeluje do Komisji, by podejmowała dalsze wysiłki w celu wyeliminowania niedociągnięć wskazanych w sprawozdaniu Trybunału oraz wysiłki na rzecz wprowadzenia prawdziwie efektywnego modelu jednorazowej kontroli wydatków w ramach WPR; zachęca Komisję do monitorowania i aktywnego wspierania jednostek certyfikujących w usprawnianiu ich prac i metod w obszarze legalności i prawidłowości wydatków;

232.  przede wszystkim wskazuje na konieczność opracowania bardziej wiarygodnych metod pracy w wytycznych dotyczących ryzyka zawyżania pewności na podstawie kontroli wewnętrznych i popiera uwagi Trybunału dotyczące niewłaściwej reprezentatywności prób oraz rodzaju dopuszczalnego badania, zbędnego wyliczania dwóch różnych poziomów błędu oraz sposobu wykorzystania tych poziomów, jak również niewiarygodnych opinii opartych na zaniżonym błędzie;

233.  na podstawie sprawozdania Trybunału zauważa też, że mimo często niewiarygodnych danych statystycznych z kontroli prowadzonych przez państwa członkowskie, Komisja nadal opiera swój model zapewnienia wiarygodności na tych danych, a jedynym czynnikiem wziętym pod uwagę w 2015 r. były opinie jednostek certyfikujących;

234.  ubolewa, że konsekwencje tego braku wiarygodności są wyraźne; zauważa na przykład, że w płatnościach bezpośrednich DG AGRI dokonała płatności uzupełniających dla 12 spośród 69 agencji płatniczych z poziomem błędu powyżej 2 %, natomiast tylko jedna agencja płatnicza spełniła na początku warunki swojej deklaracji, a w 2015 r. DG AGRI skierowała też zastrzeżenia w stosunku do 10 agencji płatniczych; zauważa również, że na obszarach wiejskich DG AGRI dokonała płatności uzupełniających dla 36 spośród 72 agencji płatniczych, natomiast w 14 przypadkach skorygowany poziom błędu wynosił ponad 5 %, i że w 2015 r. DG AGRI skierowała też zastrzeżenia w stosunku do 24 agencji płatniczych z 18 państw członkowskich;

235.  apeluje do Komisji, aby skoncentrowała się na tym braku wiarygodności i opracowała środki w celu uzyskania wiarygodnej podstawy dla modelu zapewnienia wiarygodności; uważa, że w tym obszarze Komisja powinna aktywnie instruować jednostki certyfikujące w kwestii wydawania odpowiednich opinii, korzystając z informacji i danych otrzymywanych w wyniku tych prac;

236.  zachęca Komisję, aby wymagała od jednostek certyfikujących wprowadzenia właściwych zabezpieczeń mających zagwarantować reprezentatywność dobieranych przez nie prób, aby umożliwiła jednostkom certyfikującym prowadzenie dostatecznych badań na miejscu, zobowiązała jednostki certyfikujące do obliczania tylko jednego poziomu błędu w odniesieniu do legalności i prawidłowości, oraz by dopilnowała prawidłowego uwzględnienia w poziomie błędu jednostki certyfikującej poziomu błędu zgłaszanego przez agencje płatnicze w danych statystycznych dotyczących kontroli;

237.  przede wszystkim zaleca, aby w opiniach na temat legalności i prawidłowości wydatków w ramach WPR, Komisja skoncentrowała się na jakości i zakresie, co umożliwi jej ocenę wiarygodności danych z kontroli od agencji płatniczej lub, w stosownych przypadkach, oszacowanie koniecznej korekty poziomów błędu agencji płatniczych na podstawie opinii dostarczonych przez jednostki certyfikujące;

238.  uważa, że jeśli chodzi o zalecenie nr 7 Trybunału, Komisja musi upewnić się, czy poziom błędu agencji płatniczych nie kumuluje się w niewłaściwy sposób w poziomie błędu jednostek certyfikujących; uważa, że w tym przypadku wytyczne powinny być możliwie najbardziej zrozumiałe, aby uniknąć nieporozumień w korektach finansowych;

239.  na podstawie sprawozdania Trybunału zauważa też, że w przypadku Włoch naruszono zasadę, zgodnie z którą agencje płatnicze nie znają z wyprzedzeniem transakcji, które mają zostać poddane ponownej kontroli, ponieważ jednostka certyfikująca poinformowała agencję płatniczą z wyprzedzeniem o beneficjentach, którzy mają zostać skontrolowani, zanim agencja płatnicza przeprowadziła większość kontroli na miejscu; zdecydowanie podkreśla, że we wszystkich przypadkach trzeba zapewnić odpowiednie stosowanie metod wyboru w oparciu o wnioski, a sytuacji wcześniejszego informowania nie można pozostawić bez konsekwencji;

240.  zaznacza, że w przypadku transakcji innych niż ZSZiK (zarówno w ramach EFRG, jak i EFRROW) występuje znaczna rozbieżność między okresem zgłaszania kontroli na miejscu (rok kalendarzowy) a okresem samego wydatku (od 16 października 2014 r. do 15 października 2015 r. za rok obrachunkowy 2015); zwraca uwagę na fakt, że wskutek tego niektórzy beneficjenci poddani kontrolom na miejscu w roku kalendarzowym 2014 nie otrzymali refundacji w roku obrachunkowym 2015, natomiast jednostki certyfikujące nie mogą uwzględnić wyników takich transakcji w swoich wyliczeniach poziomu błędu za dany rok obrachunkowy; apeluje do Komisji, aby przedstawiła odpowiednie rozwiązanie w celu zsynchronizowania tych terminów kalendarzowych;

241.  zaznacza, że harmonogramy kontroli agencji płatniczych mogą być bardzo napięte, zwłaszcza w państwach członkowskich o krótkim sezonie wegetacyjnym, natomiast skuteczne dostarczenie jednostce certyfikującej na czas informacji często może okazać się bardzo trudne; zauważa, że może to prowadzić do stosowania wielu różnych metod kontroli i powielania poziomów błędu, ponieważ jednostka certyfikująca nie może w pełni zastosować procedury kontroli agencji płatniczych; uważa, że problem ten może być rozwiązany, na przykład przy pomocy satelitarnych środków monitorowania;

242.  uważa, że nowe technologie można by ogólnie lepiej wykorzystać w kontrolowaniu wydatków w ramach WPR: w przypadku osiągnięcia dostatecznego poziomu wiarygodności, np. przy pomocy kontroli satelitarnej, beneficjenci i audytorzy nie byliby nadmiernie obciążeni kontrolami na miejscu; podkreśla, że przy jednoczesnym zabezpieczeniu interesów finansowych w finansowaniu przez Unię nakładów w ramach WPR, ostatecznym celem systemu jednorazowej kontroli powinny być skuteczne kontrole, dobrze funkcjonujące systemy administracyjne oraz zmniejszenie obciążenia biurokracją;

243.  ponadto podkreśla, że model jednorazowej kontroli powinien obejmować mniej warstw w systemie kontroli i pociągać za sobą mniejsze wydatki dla Unii, państw członkowskich i beneficjentów. uważa, że należy położyć większy nacisk na wiarygodność ogólnego systemu kontroli państw członkowskich, a nie koncentrować się wyłącznie na dodatkowych kontrolach beneficjentów; uważa, że system kontroli cały czas jest zbyt uciążliwy dla beneficjentów, i że w tych państwach członkowskich, w których nieprawidłowości i nadużycia są zjawiskiem mniej powszechnym, ogólny system kontroli okazał się wystarczający, a wiarygodność można zapewnić przy pomocy metod innych niż nadmierne kontrole na miejscu;

244.  apeluje do Komisji, aby uważnie uwzględniła sprawozdanie Trybunału i zalecenia Parlamentu, dalej opracowując system kontroli wydatków w ramach WPR w dążeniu do prawdziwego modelu jednorazowej kontroli;

245.   podkreśla, że problem wielu niedociągnięć stwierdzonych przez Trybunał został poruszony i rozwiązany przez Komisję w jej wytycznych na 2018 r.; przyjmuje z zadowoleniem osiąganie ciągłego postępu przez jednostki certyfikujące;

Część XVIII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 8/2017 pt. „Unijny system kontroli rybołówstwa – konieczne dalsze działania”

246.  w celu zwiększenia dokładności informacji na temat zdolności połowowej, zwraca się do państw członkowskich, aby do 2018 r. ustanowiły procedury na potrzeby weryfikowania dokładności informacji zawartych w krajowych rejestrach floty rybackiej;

247.  w kontekście ewentualnych przyszłych zmian rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009(19) („rozporządzenie w sprawie kontroli”), a także w celu zwiększenia dokładności informacji na temat zdolności połowowej, zwraca się do Komisji o uwzględnienie w jej wniosku ustawodawczym szczegółowych przepisów dotyczących regularnego dokumentowania i weryfikacji na miejscu wskaźników pojemności brutto (GT) i mocy silnika (kW) stosowanych do obliczania zdolności połowowej;

248.  w kontekście ewentualnych przyszłych zmian rozporządzenia w sprawie kontroli oraz w celu usprawnienia monitorowania działalności małych statków rybackich, apeluje do Komisji, aby w swoim wniosku ustawodawczym uwzględniła:

   a) zniesienie zwolnienia z obowiązku korzystania z VMS(20) dla statków o długości od 12 do 15 metrów;
   b) wymóg instalacji mniejszych i tańszych systemów lokalizacji dla statków o długości poniżej 12 metrów;

249.  w celu zapewnienia przejrzystości podziału kwot połowowych, zwraca się do państw członkowskich, aby do 2019 r. poinformowały Komisję o swoich systemach przydziału kwot zgodnie z art. 16 rozporządzenia w sprawie WPRyb(21), a także o tym, w jaki sposób w dystrybucji kwot połowowych pomiędzy zainteresowanymi stronami zastosowano przejrzyste i obiektywne kryteria;

250.  w celu zwiększenia kompletności i wiarygodności danych dotyczących zdolności połowowej, zwraca się do państw członkowskich, aby do 2019 r.:

   a) dokonały przeglądu procesu rejestrowania i weryfikacji danych w formie papierowej dotyczących działalności połowowej oraz udoskonaliły go; stopniowo wprowadziły procedury rejestracji i weryfikacji danych elektronicznych dotyczących działalności połowowej przekazanych przez statki o długości mniejszej niż 10 metrów; dopilnowały, by te systemy były ze sobą zgodne i umożliwiały wymianę danych pomiędzy państwami członkowskimi, Komisją i Europejską Agencją Kontroli Rybołówstwa;
   b) upewniły się, że posiadają wiarygodne dane na temat działalności statków o długości poniżej 10 metrów poprzez stopniowe wprowadzanie odpowiednich, tańszych i przyjaznych użytkownikowi systemów rejestrowania i wymogów sprawozdawczych oraz że stosują przepisy ustanowione na mocy rozporządzenia w sprawie kontroli do ich gromadzenia;
   c) ukończyły zatwierdzanie i kontrole krzyżowe danych dotyczących działalności połowowej;

251.  zwraca się do Komisji, aby do 2020 r.:

   a) ustanowiła platformę wymiany informacji do wykorzystywania przez państwa członkowskie na potrzeby wysyłania zatwierdzonych danych w standardowych formatach i o standardowej treści, tak aby informacje udostępniane różnym służbom Komisji odpowiadały danym państw członkowskich;
   b) promowała rozwój tańszego, prostszego i łatwego w obsłudze systemu, aby ułatwić elektroniczne przekazywanie informacji na temat działalności połowowej statków o długości poniżej 12 metrów; wprowadziła obowiązek korzystania z systemów elektronicznej rejestracji i elektronicznego raportowania (elektroniczne dzienniki pokładowe) zamiast systemów w formie papierowej dla statków o długości od 10 do 12 metrów długości; stopniowo wprowadziła obowiązek rejestrowania i zgłaszania połowów poprzez tańsze, prostsze i przyjazne użytkownikowi systemy elektroniczne dla statków o długości poniżej 10 metrów;
   c) przeanalizowała pozostałe problemy związane z kompletnością i wiarygodnością danych na szczeblu państw członkowskich oraz w razie konieczności zdecydowała o podjęciu odpowiednich działań wraz z państwami członkowskimi;

252.  w kontekście ewentualnych przyszłych zmian rozporządzenia w sprawie kontroli oraz w celu zwiększenia kompletności i wiarygodności danych dotyczących rybołówstwa apeluje do Komisji, aby w swoim wniosku ustawodawczym uwzględniła:

   a) zniesienie zwolnienia z obowiązku korzystania z systemu elektronicznej rejestracji i wysyłania oświadczeń drogą elektroniczną dla statków o długości od 12 do 15 metrów;
   b) przegląd obowiązków państw członkowskich w zakresie przekazywania danych dotyczących połowów na mocy rozporządzenia w sprawie kontroli w celu włączenia informacji szczegółowych na temat obszaru połowowego, wielkości statków i narzędzi połowowych;

253.  w celu usprawnienia inspekcji apeluje do państw członkowskich o opracowanie i stosowanie standardowych protokołów i sprawozdań z inspekcji bardziej dostosowanych do szczególnych regionalnych i technicznych warunków rybołówstwa niż przewidziane w załączniku XXVII do rozporządzenia nr 404/2011(22); wzywa państwa członkowskie do uczynienia tego w porozumieniu z Europejską Agencją Kontroli Rybołówstwa i do 2019 r., kiedy to ma wejść w życie nowe rozporządzenie w sprawie środków technicznych(23);

254.  w kontekście ewentualnych przyszłych zmian rozporządzenia w sprawie kontroli zwraca się do Komisji, aby w swoim wniosku ustawodawczym uwzględniła obowiązek korzystania z elektronicznego systemu sprawozdań z inspekcji przez państwa członkowskie w celu zapewnienia wyczerpujących i aktualnych wyników krajowych inspekcji; zwraca się również do Komisji, by uwzględniła we wniosku nałożony na państwa członkowskie obowiązek wymiany wyników inspekcji z innymi właściwymi państwami członkowskimi;

255.  apeluje do państw członkowskich – w celu zapewnienia skuteczności systemu kar – aby do 2019 r.:

   a) należycie brały pod uwagę powtarzające się naruszenia lub przypadki recydywy podczas ustalania kar;
   b) w pełni wdrożyły systemy punktów oraz zagwarantowały spójne ich stosowanie na swoich odpowiednich terytoriach;

256.  w kontekście ewentualnych przyszłych zmian rozporządzenia w sprawie kontroli zwraca się do Komisji, aby w swoim wniosku ustawodawczym uwzględniła przepis przewidujący utworzenie systemu wymiany danych dotyczących naruszeń i kar we współpracy z Europejską Agencją Kontroli Rybołówstwa i państwami członkowskimi;

Część XIX – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 9/2017 pt. „Wsparcie unijne na rzecz zwalczania handlu ludźmi w Azji Południowej i Południowo-Wschodniej”

257.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału; popiera sformułowane w nim zalecenia oraz przedstawia poniżej swoje uwagi i zalecenia;

258.  odnotowuje, że pomimo trudnych warunków, w jakich musiała działać, Unia w znaczący sposób przyczyniła się do zwalczania handlu ludźmi w Azji Południowej i Południowo-Wschodniej;

259.  z zadowoleniem przyjmuje postępy uzyskane w zwalczaniu handlu ludźmi dzięki środkom, takim jak wyznaczenie europejskich oficerów łącznikowych ds. migracji w poszczególnych krajach; domaga się kontynuowania prac w tym zakresie;

260.  zachęca Unię do zacieśnienia współpracy z rządami krajowymi i regionalnymi, a także z innymi organizacjami obecnymi na tym obszarze (takimi jak ONZ, ASEAN oraz odpowiednie organizacje pozarządowe) i ze społeczeństwem obywatelskim, aby uzyskać lepszy obraz pozostałych priorytetów i dzięki temu przygotować bardziej ukierunkowany plan działania;

261.  podkreśla, jak ważne jest wyeliminowanie skrajnego ubóstwa oraz dyskryminacji mniejszości i dyskryminacji ze względu na płeć w krajach Azji Południowej i Południowo-Wschodniej, jak również umocnienie ich podstaw demokracji i praw człowieka przy pomocy Europejskiego Instrumentu na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka;

262.  zwraca się do Komisji o opracowanie kompleksowej, spójnej i wiarygodnej bazy danych dotyczącej wsparcia finansowego na rzecz zwalczania handlu ludźmi, tak aby przydział środków był bardziej uzasadniony i by środki docierały do beneficjentów, którzy faktycznie mają najbardziej palące potrzeby; zgadza się z Radą co do konieczności opracowania zaktualizowanego wykazu regionów i krajów dotkniętych problemem handlu ludźmi, a także umieszczenia tego wykazu w bazie danych;

263.  z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji pt. „Sprawozdanie z działań następczych w związku ze Strategią Unii na rzecz wyeliminowania handlu ludźmi oraz wskazanie kolejnych konkretnych działań” (COM(2017)0728), opublikowany przez Komisję w grudniu 2017 r.; wzywa Komisję do zaproponowania konkretnych środków, które należy opracować dla każdego regionu;

264.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że problem handlu ludźmi będzie nadal priorytetem w kolejnym cyklu polityki unijnej dotyczącej poważnej i zorganizowanej przestępczości międzynarodowej w latach 2018–2021;

265.  uważa za niezbędne wzmocnienie organów ścigania w państwach Azji Południowej i Południowo-Wschodniej, tak aby zwiększyć ich skuteczność w zakresie wykrywania i rozbijania siatek zajmujących się handlem ludźmi; domaga się zaostrzenia kar dla przestępców zaangażowanych w handel ludźmi;

266.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do kontynuowania walki z handlem ludźmi w Unii w ramach współpracy politycznej i sądowej, tak aby zwalczać mafie, które wykorzystują Unię jako ostateczne miejsce przeznaczenia dla ofiar handlu ludźmi, na co wskazano w komunikacie z grudnia 2017 r.;

267.  uważa, że konieczne jest lepsze powiązanie momentu wdrażania działań łagodzących z zasobami udostępnionymi na ten cel, a także zacieśnienie współpracy między ESDZ, Komisją, ASEAN i Organizacją Narodów Zjednoczonych, aby umożliwić bardziej skuteczne zwalczanie handlu ludźmi;

268.  zachęca ESDZ i Komisję do zwalczania handlu ludźmi również za pośrednictwem innych działań, takich jak umowy dwustronne i wielostronne;

Część XX – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 10/2017 pt. „Unijne wsparcie dla młodych rolników powinno być lepiej ukierunkowane, tak aby zapewniało rzeczywisty wkład w wymianę pokoleń”

269.  uważa, że w odniesieniu do istniejących strategii politycznych w ramach WPR:

   a) konieczna jest kompleksowa ocena wszystkich narzędzi i działań, które można połączyć, aby pomóc młodym rolnikom, co pozwoli skupić się na porównywalności w całej Unii, spójności wskaźników rezultatu lub rozbieżności między nimi i na przeszkodach w wejściu na rynek przez młodych rolników, które mogą być uwzględnione w przyszłym przeglądzie WPR;
   b) należy lepiej określić dążenia w zakresie odnowy pokoleniowej, w miarę możliwości ustalając cel ujęty ilościowo, oraz to, jakie informacje na temat sukcesu wymiany pokoleniowej i czynników, które ją ułatwiają lub utrudniają, należy gromadzić;

270.  jest zdania, że w odniesieniu do WPR po 2020 r. należy przewidzieć ramy prawne, zgodnie z którymi Komisja powinna wskazać (lub zobowiązać państwa członkowskie do wskazania, zgodnie z przepisami dotyczącymi zarządzania dzielonego) jasną logikę interwencji w odniesieniu do instrumentów polityki dotyczących wymiany pokoleń w rolnictwie; uważa, że logika interwencji powinna obejmować:

   a) rzetelną ocenę potrzeb młodych rolników, obejmującą analizę przyczyn, dla których młodzi ludzie zainteresowani rozpoczęciem działalności rolniczej napotykają przeszkody w zakładaniu gospodarstw rolnych, oraz analizę stopnia rozpowszechnienia takich przeszkód zależnie od obszarów geograficznych, sektorów rolnictwa lub innych szczególnych cech gospodarstw;
   b) ocenę tego, na które potrzeby można odpowiedzieć za pośrednictwem instrumentów polityki unijnej, a które można lepiej zrealizować (lub już się realizuje) poprzez polityki państw członkowskich, a także przeanalizowanie, które formy wsparcia (np. płatności bezpośrednie, kwota ryczałtowa, instrumenty finansowe) są najlepiej dostosowane do spełnienia określonych potrzeb;
   c) działania informacyjne poświęcone możliwym rodzajom pomocy w przypadku wcześniejszego przekazania gospodarstwa następcy i towarzyszącym temu usługom lub działaniom doradczym, takim jak zadowalający system emerytalny oparty na krajowych lub regionalnych zyskach lub dochodach w sektorze rolnym, żywnościowym i leśnym;
   d) niezależnie od długotrwałego planowania dotyczącego przekazywania gospodarstw rolnych, zapewnienie określenia celów SMART, ze wskazaniem wyraźnych i kwantyfikowalnych oczekiwanych rezultatów instrumentów polityki w odniesieniu do oczekiwanego tempa wymiany pokoleń i wkładu w rentowność gospodarstw objętych wsparciem; uważa w szczególności, że należy jasno stwierdzić, czy instrumenty polityki mają na celu objęcie wsparciem jak największej liczby rolników, czy też mają być ukierunkowane na szczególne grupy młodych rolników (np. najlepiej wykształconych, zakładających gospodarstwa rolne na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, wprowadzających w gospodarstwach technologie oszczędzające energię lub wodę, zwiększających rentowność lub wydajność gospodarstw, zatrudniających więcej osób);

271.  apeluje do państw członkowskich, aby wdrażając działania w ramach WPR po 2020 r. ulepszyły ich ukierunkowanie poprzez:

   a) stosowanie kryteriów zapewniających wybór projektów najbardziej racjonalnych pod względem kosztów, takich jak projekty zapewniające największy wzrost zrównoważonej wydajności lub rentowności gospodarstw objętych wsparciem lub największy wzrost zatrudnienia na obszarach o najwyższym bezrobociu, lub na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, gdzie wymiana pokoleń jest najmniejsza;
   b) stosowanie jasnych kryteriów oceny tego, jak można wspierać młodych rolników w przypadku sprawowania wspólnej kontroli nad przedsiębiorstwami (np. poprzez określenie, jaki procent praw głosu lub udziałów powinien mieć beneficjent lub wskazanie okresu, w którym zachodzi zmiana w rozłożeniu udziałów lub też jaki minimalny procent jego dochodów powinien pochodzić z działalności w gospodarstwie objętym wsparciem), tak by ukierunkować pomoc na młodych rolników, dla których działalność rolnicza w gospodarstwach objętych wsparciem ma być głównym przedmiotem działalności;
   c) stosowanie dostatecznie wysokich minimalnych progów punktowych, jakie powinny zostać osiągnięte, oraz odpowiednie rozłożenie budżetu działań, aby zapewnić jednakową dostępność środków dla młodych rolników zakładających gospodarstwa rolne przez cały okres programowania;
   d) ulepszenie stosowania biznesplanów jako narzędzia służącego ocenie zapotrzebowania na finansowanie ze środków publicznych poprzez ocenę (na etapie składania wniosku) prawdopodobnej rentowności gospodarstw bez pomocy oraz (na koniec realizacji projektu) oddziaływania pomocy na rentowność gospodarstwa lub na inne jasno określone cele (np. zatrudnienie czy wprowadzenie technologii oszczędzających energię lub wodę);

272.  jest zdania, że przepisy dotyczące działań w ramach WPR po 2020 r. powinny zapewniać, by Komisja i państwa członkowskie (zgodnie z przepisami dotyczącymi zarządzania dzielonego) ulepszyły system monitorowania i oceny; uważa w szczególności, że:

   a) Komisja powinna określić wskaźniki produktu, rezultatu i oddziaływania, które pozwolą na ocenę postępów, skuteczności i wydajności narzędzi polityki w stosunku do celów, poprzez wykorzystanie najlepszych praktyk, takich jak użyteczne wskaźniki opracowane przez państwa członkowskie w ramach ich systemów monitorowania;
   b) państwa członkowskie powinny regularnie gromadzić dane na temat cech strukturalnych i finansowych gospodarstw objętych wsparciem (np. przychody, dochody, liczba pracowników, wprowadzone innowacje, poziom wykształcenia rolników), które pozwolą ocenić wydajność i skuteczność działań z perspektywy pożądanych celów polityki;
   c) Komisja i państwa członkowskie powinny dopilnować, aby oceny zapewniały użyteczne informacje na temat wyników projektów i działań oparte na danych dotyczących zmian cech strukturalnych i finansowych gospodarstw objętych wsparciem, wykorzystując najlepsze praktyki (np. analiza porównawcza, analizy przeciwstawne, ankiety), takie jak te wskazane w ramach niniejszej kontroli (zob. ramka 5 w sprawozdaniu specjalnym ETO – pkt 75 odnoszący się do Emilii-Romanii);
   d) należy zapewnić, by młodzi rolnicy mieli łatwy dostęp do doradztwa i narzędzi, które pomogą im reagować sprawnie i skutecznie na groźbę wystąpienia zakłóceń na rynku lub jego nasycenia, jak również zmienności cen; uważa, że w ten sposób można by ulepszyć konkurencyjność i orientację rynkową oraz ograniczyć wahania dochodów producentów rolnych spowodowane kryzysami;

Część XXI – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 11/2017 pt. „Unijny fundusz powierniczy „Bêkou” na rzecz Republiki Środkowoafrykańskiej – pomimo pewnych niedociągnięć początki budzą nadzieję”

273.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału oraz popiera jego uwagi i zalecenia;

274.  z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie europejskiego funduszu powierniczego „Bêkou” i jego wkład w międzynarodową odpowiedź na kryzys w Republice Środkowoafrykańskiej; uznaje, że na wiele sposobów można uznać ten pierwszy fundusz powierniczy za ważny projekt pilotażowy i że konieczne jest opracowanie bardziej precyzyjnych wytycznych dotyczących systemowej kwestii koordynacji, monitorowania i oceny darczyńców według bardziej systemowych kryteriów uzyskiwania gwarancji;

275.  zauważa, że fundusze powiernicze stanowiły część reakcji ad hoc w kontekście braku zasobów i elastyczności niezbędnych dla szybkiego i kompleksowego podejścia do poważnych sytuacji kryzysowych; jest zdania, że potrzeba więcej czasu na udowodnienie skuteczności tej inicjatywy oraz na wyciągnięcie dalszych wniosków z wdrażania operacyjnego;

276.  uważa również, że należy szczególną uwagę poświęcić skuteczności tego funduszu powierniczego i zarządzaniu politycznemu tym funduszem, jak również kwestii braku gwarancji i nadzoru nad ostatecznym wykorzystaniem przyznanych kwot;

277.  uważa, że należy zwrócić szczególną uwagę na uwagi Trybunału odnoszące się do ograniczonego wpływu funduszu na koordynację zainteresowanych stron oraz że Komisja powinna zrobić wszystko, co w jej mocy, aby wykorzystać zdobyte już doświadczenia w działaniach Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) w takich dziedzinach, jak wdrażanie i koordynacja wielostronnych inwestycji oraz zarządzanie odpowiedzialnością za rezultaty;

278.  podkreśla, że wszelkie nowe instrumenty finansowe i łączone instrumenty finansowe powinny spełniać ogólne cele unijnej polityki rozwoju i skupiać się na dziedzinach, w których wartość dodana i skutki strategiczne są największe;

279.  odnotowuje, że wkłady państw członkowskich do funduszu powierniczego były dotychczas stosunkowo niskie; wzywa państwa członkowskie do większego zaangażowania na rzecz zagwarantowania, że fundusz ten spełnia oczekiwane cele polityczne;

280.  uważa, że należy zwrócić należytą uwagę na kontrolę kosztów zarządzania i kosztów administracyjnych w stosunku do całości wkładu; opowiada się za spójnością i komplementarnością tych nowych narzędzi rozwoju z celami strategii i polityki EFR;

281.  wzywa Komisję do wdrożenia kompleksowych mechanizmów kontroli w celu zapewnienia kontroli politycznej ze strony Parlamentu nad sprawowaniem władzy, zarządzaniem i wykonaniem w odniesieniu do tych nowych instrumentów w kontekście procedury udzielania absolutorium; uznaje za istotne opracowanie konkretnych strategii nadzoru nad tymi instrumentami, z wyznaczeniem określonych celów, wartości docelowych i przeglądów;

Część XXII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 12/2017 pt. „Wdrażanie dyrektywy w sprawie wody pitnej – dostęp do wody i jej jakość w Bułgarii, na Węgrzech i w Rumunii poprawiły się, jednak konieczne są znaczne dalsze inwestycje”

282.  z uwagi na to, że dostęp do dobrej jakości wody pitnej jest jedną z najbardziej podstawowych potrzeb obywateli, podkreśla, iż Komisja powinna dołożyć wszelkich starań, aby lepiej monitorować sytuację, zwłaszcza w przypadku niewielkich stref zaopatrzenia w wodę, gdyż są one najbliższe użytkownikom końcowym; przypomina, że złej jakości woda pitna może stanowić ryzyko dla zdrowia obywateli europejskich;

283.  apeluje do państw członkowskich o obszerniejsze informowanie obywateli o jakości wody pitnej, którą się im dostarcza, gdyż w wielu państwach członkowskich obywatele nie wiedzą, że woda z kranu nadaje się do picia;

284.  ubolewa, że państwa członkowskie nie mają obowiązku składania sprawozdań o jakości wody w małych strefach zaopatrzenia w wodę; wyraża nadzieję, że zmieniona dyrektywa w sprawie wody pitnej(24) zaradzi tej sytuacji;

285.  podkreśla, jak ważna jest trwałość infrastruktury służącej zaopatrzeniu w wodę, a także zaznacza, że istotne znaczenie ma zaangażowanie obywateli w utrzymanie tej infrastruktury;

286.  podkreśla ważny aspekt dotyczący tego, że polityka cenowa w zakresie wody musi sprzyjać wydajności i umożliwiać zwrot kosztów zużycia wody; stwierdza, że obowiązkiem państw członkowskich jest zapewnienie wszystkim swoim obywatelom wysokiej jakości wody pitnej po przystępnej cenie, zgodnie z założeniem, że woda jest dobrem wspólnym i prawem człowieka;

287.  przypomina Komisji, że toczące się dyskusje i rosnące tendencje w zakresie liberalizacji i prywatyzacji usług wodnych w szeregu państw członkowskich stały się ważnym problemem dla obywateli;

Część XXIII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 13/2017 pt. „Jednolity europejski system zarządzania ruchem kolejowym – czy decyzja polityczna ma szansę stać się rzeczywistością?”

288.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału oraz popiera jego uwagi i zalecenia;

289.  zauważa, że Komisja nie dokonała właściwej oceny wpływu pakietów legislacyjnych, które wprowadziła od 2000 r., na sektor kolejowy; ubolewa nad tym, że inwestycji z funduszy Unii na rzecz kilku projektów nie można uznać za opłacalne;

290.  zauważa, że sektor kolejowy jest z reguły bardzo korporacyjny, w związku z czym liberalizacja rynku może być postrzegana bardziej jako zagrożenie niż korzyść;

291.  zauważa, że zainteresowaniu państw członkowskich zwiększeniem interoperacyjności powinna towarzyszyć ocena kosztów i wymaganych środków finansowych; zachęca państwa członkowskie do wyznaczenia realistycznych celów przy przyznawaniu wsparcia finansowego Unii na rzecz europejskiego systemu zarządzania ruchem kolejowym (ERTMS) i zaleca Komisji wyznaczenie możliwych do dotrzymania terminów wdrożenia;

292.  wyraża zadowolenie, że Komisja zobowiązała się do ustanowienia harmonogramu wycofywania szkodliwych uregulowań podatkowych we wszystkich państwach członkowskich, którego cele będą wiążące pod względem prawnym; ponadto wyraża zadowolenie, że Komisja postanowiła współpracować z sektorem w celu ułatwienia korzystania z modelu wspólnych przetargów opracowanego przez Wspólnotę Kolei Europejskich oraz Zarządców Infrastruktury Kolejowej;

293.  uważa, że kosztowne inwestycje związane z tym systemem, którym towarzyszą odroczone korzyści dla podmiotów ponoszących te koszty, wymagają strategicznej oceny priorytetów ustalanych w Radzie i w państwach członkowskich; przyjmuje z zadowoleniem europejski plan wdrożenia i powiązany szczegółowy plan działania dla ERTMS, którego celem jest zagwarantowanie ciągłego wsparcia; zachęca państwa członkowskie do skoncentrowania się na lepszej koordynacji europejskiego planu wdrożenia i do dopilnowania, by zobowiązania Unii były uwzględniane w ich krajowych priorytetach; przyjmuje z zadowoleniem, że Komisja zobowiązała się do ustanowienia celów pośrednich w ramach krajowych planów wdrożenia, aby poprawić monitorowanie poszczególnych sekcji;

294.  jest zaniepokojony wysokim odsetkiem umorzeń związanych ze wsparciem w ramach programu TEN-T na projekty ERTMS, głównie ze względu na fakt, że przepisy finansowe Unii nie są dostosowane do krajowych strategii wdrożenia; wyraża zadowolenie z faktu, że Komisja dostosowuje w miarę możliwości procedury finansowe wspólnych ram strategicznych; wzywa Komisję do zbadania i przeanalizowania sytuacji i podjęcia niezbędnych kroków mających na celu usunięcie tych niedociągnięć;

295.  wyraża ubolewanie, że środki finansowe Unii przeznaczone na jednostki pokładowe są w głównej mierze wykorzystywane w ruchu krajowym i że transport towarowy nie może być wspierany z funduszy spójności; przypomina, że kolejowy transport towarowy jest jednym z kluczowych aspektów jednolitego rynku;

296.  wzywa Komisję do dopilnowania, aby niedociągnięcia związane z niezgodnościami systemu zostały skutecznie usunięte w następnym okresie programowania;

297.  uważa, że funkcjonowanie jednolitego rynku kolejowego będzie wymagało pełnego zaangażowania zainteresowanych podmiotów gospodarczych przed przyznaniem unijnych funduszy; jest zdania, że polityka Unii dotycząca sektora kolejowego wymaga realistycznej zmiany strategii, ponieważ powinna ona obejmować oszacowanie kosztów i korzyści, opracowanie modeli gospodarczych w państwach członkowskich w przypadku ich braku, aby zagwarantować odpowiednie finansowanie i umożliwić skuteczne określanie jego źródeł;

Część XXIV – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 14/2017 pt. „Przegląd wyników dotyczący zarządzania sprawami przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej”

298.  przyjmuje z zadowoleniem sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego; zatwierdza jego uwagi i zalecenia;

299.  krytycznie odnosi się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), który odmówił Trybunałowi Obrachunkowemu dostępu do niektórych dokumentów wymaganych do weryfikacji skuteczności działania TSUE; przypomina TSUE, że członkowie Trybunału Obrachunkowego i jego audytorzy zobowiązani są do zachowania poufności i tajemnicy zawodowej w trakcie wykonywania obowiązków służbowych(25); wyraża ubolewanie, że nie można było przesłuchać referendarzy, mimo kluczowej roli, jaką odgrywają oni w pracach TSUE;

300.  z przykrością stwierdza, że począwszy od 2012 r. Sąd wielokrotnie przekroczył rozsądny termin, w którym strona ma prawo oczekiwać wydania orzeczenia; zachęca Sąd do złożenia sprawozdania Komisji Kontroli Budżetowej Parlamentu w celu wyjaśnienia sytuacji;

301.  odnotowuje, że w następstwie reformy struktury sądowniczej TSUE przydzielanie sędziów do izb odbywa się według liczby spraw w poszczególnych dziedzinach; chciałby wiedzieć, w jaki sposób odbywa się ten przydział i czy ustanawia się specjalistyczne izby zajmujące się niektórymi obszarami; zwraca się o dane statystyczne na temat postępów prac nad sprawami w ramach nowego systemu;

302.  wyraża ubolewanie, że Trybunał Obrachunkowy wyłączył z doboru próby sprawy, których czas rozpoznawania przekraczał dwukrotność średniej; jest zdania, że ważne dla oceny wyników są nie tylko typowe sprawy;

303.  sugeruje, by języki robocze w TSUE, w szczególności te, w których prowadzone są narady, rozszerzyć na angielski, francuski i niemiecki, które są językami roboczymi instytucji europejskich; zachęca TSUE do poszukiwania najlepszych praktyk w instytucjach unijnych z myślą o wdrożeniu tej reformy praktyk językowych;

304.  odnotowuje, że referendarze są bardzo wpływowi w procesie podejmowania decyzji w TSUE, jednak ich rola i dotyczące ich zasady regulacyjne pozostają nieznane dla osób z zewnątrz;

305.  jest zaniepokojony, że w przeglądzie czynników, które najczęściej wpływają na czas trwania procedury pisemnej w Sądzie przyjęcie i przetworzenie dokumentów procesowych w sekretariacie stanowi 85 % niezbędnego czasu; zastanawia się, czy sekretariat dysponuje odpowiednimi zasobami;

306.  wyraża zaniepokojenie z powodu długości spraw w Sądzie, gdzie poruszane są kwestie poufności;

307.  zwraca uwagę na proces przydzielania spraw w obu sądach; zwraca się do TSUE o przedstawienie przepisów określających procedurę przydzielenia w obu sądach;

308.  odnotowuje, że w 2014 i 2015 r. około 40 % spraw w Sądzie przydzielono poza systemem rotacyjnym, co stawia pod znakiem zapytania sam system; jednocześnie budzi to wątpliwości co do uznaniowego przydzielania spraw w Sądzie; ubolewa z powodu braku przejrzystości wokół tej procedury;

309.  wyraża zaniepokojenie, że wakacje sądowe są jednym z czynników, które najczęściej wpływają na czas rozpatrywania spraw w TSUE; proponuje, by w tym okresie zezwolono na prowadzenie rozpraw i narad dotyczących większego zakresu spraw, innych niż sprawy obejmujące szczególne okoliczności;

310.  zwraca uwagę, że zwolnienia chorobowe, urlopy macierzyńskie/rodzicielskie lub odejścia referendarzy również mają wpływ na długość rozpatrywania spraw; zwraca się do TSUE o rozważenie ewentualnych metod alternatywnych umożliwiających poradzenie sobie z tymczasowymi nieobecnościami i zapewnienie sprawnego postępu prac;

311.  jest zdania, że zasoby nie są proporcjonalnie rozdzielane między sądy, biorąc pod uwagę ich obciążenie pracą; proponuje, by „cellule des lecteurs d’arrêts” (komórka korektorów wyroków) Sądu interweniowała na późniejszym etapie sprawy;

312.  wzywa państwa członkowskie do dopilnowania, by decyzje o powoływaniu nowych sędziów były podejmowane z odpowiednim wyprzedzeniem przed datą odejścia ze stanowiska ich poprzedników, tak aby zapewnić sprawne przekazanie spraw;

313.  jest zaniepokojony ujednoliconym podejściem TSUE mającym zastosowanie do różnych kroków proceduralnych; zaleca TSUE dostosowanie wyznaczonych terminów, aby uwzględnić rodzaj i złożoność spraw;

314.  odnotowuje, że znaczna liczba spraw w Trybunale i w Sądzie dotyczy kwestii własności intelektualnej; zachęca TSUE do przeanalizowania sposobów uproszczenia procedur dotyczących takich spraw i do rozważenia wstępnego przeglądu dokonywanego przez służby badań i dokumentacji TSUE;

Część XXV – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 16/2017 pt. „Programowanie w zakresie rozwoju obszarów wiejskich – należy dążyć do uproszczenia i bardziej skoncentrować się na rezultatach”

315.  apeluje, w ramach przygotowań do okresu programowania po -2020 r. oraz w celu zwiększenia nacisku na osiąganie rezultatów, zapewnienia lepszej integracji między programami na rzecz rozwoju obszarów wiejskich i innymi programami oraz udoskonalenia oceny wkładu programów na rzecz rozwoju obszarów wiejskich w osiąganie celów strategicznych, aby:

   a) Komisja dopilnowała, by w jej wnioskach dotyczących polityki wskazano sposoby zwiększenia spójności między poszczególnymi programami przez wzmocnienie wymogów;
   b) państwa członkowskie do 2022 r. określiły, w jaki sposób stosowane i monitorowane będą mechanizmy zapewniające koordynację, komplementarność i synergię, a także jak prowadzona będzie sprawozdawczość na ich temat w kontekście bardziej ogólnych celów i przepisów UE;

316.  zwraca się do Komisji o dokonanie do końca 2020 r. przeglądu struktury dokumentów programowych w celu ich uproszczenia i zmniejszenia liczby wymogów na okres programowania po 2020 r.; uważa w szczególności, że powinna ona dopilnować, by struktura tych dokumentów ograniczała się do elementów i opcji, które są niezbędne w celu prawidłowego zaplanowania, realizacji i monitorowania wydatków w zakresie rozwoju obszarów wiejskich;

317.  wzywa Komisję do podjęcia do końca 2018 r. środków we współpracy z państwami członkowskimi w celu zapewnienia, by w rozszerzonym rocznym sprawozdaniu z wykonania w 2019 r. przedstawiono jasne i kompleksowe informacje na temat osiągnięć w ramach programów, a także by odpowiedzi na wspólne pytania oceniające zapewniły lepszą podstawę kolejnego okresu programowania;

318.  w ramach przygotowań do okresu programowania po -2020 r. apeluje do Komisji o precyzyjniejsze określenie – w kontekście bardziej ogólnych celów UE w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich – różnych rodzajów wskaźników, które należy ustanowić na potrzeby oceny rezultatów i oddziaływania interwencji w zakresie rozwoju obszarów wiejskich; uważa, że w tym procesie Komisja mogłaby skorzystać z doświadczeń i rozwiązań wypracowanych już przez inne organizacje międzynarodowe (takie jak WHO, Bank Światowy czy OECD), koncentrujących się na osiąganiu zakładanych rezultatów;

319.  uważa, że Komisja powinna też zapewnić ciągłość inwestycji w formie obecnie stosowanej w ramach drugiego filaru wspólnej polityki rolnej, który stanowi niezbędny instrument finansowania służący ożywieniu wzrostu gospodarczego promującego konkurencyjność, innowacje i zatrudnienie w słabiej rozwiniętych regionach wiejskich i na obszarach górskich oraz zapewniający zrównoważony rozwój obszarów wiejskich;

320.  zwraca się do Komisji o wspieranie i ułatwianie współpracy i tworzenia sieci kontaktów na poziomie krajowym w celu rozpowszechniania dobrych praktyk dotyczących pomiaru wyników, wypracowanych na szczeblu krajowym do końca 2020 r.;

321.  na potrzeby okresu programowania po 2020 r. zwraca się do Komisji o zweryfikowanie i przeanalizowanie doświadczenia z wdrażania obecnego systemu do 2020 r., dotyczące m.in.:

   a) wpływu rezerwy wykonania, a także alternatywnych mechanizmów, które mogą skuteczniej poprawić wyniki;
   b) stosowności i możliwości pomiaru wskaźników rezultatu decydujących o dostępie do środków z rezerwy; oraz
   c) korzystania z sankcji finansowych w przypadku osiągania wyników gorszych niż zaplanowano;

322.  wzywa Radę i Komisję do rozważenia, przed przyjęciem dalszych wniosków ustawodawczych w połowie 2018 r., dostosowania strategii długofalowej i procesu kształtowania polityki do cyklu budżetowego, a także dokonania kompleksowego przeglądu wydatków, zanim ustalony zostanie nowy budżet długoterminowy;

323.  uważa, że aby umożliwić przyjęcie PROW na początku następnego okresu programowania, Komisja powinna wskazać w swoich wnioskach ustawodawczych zmiany w harmonogramach opracowywania projektów polityki, programowania i wdrażania, które zostały zastosowane w celu zapewnienia przyjęcia PROW na początku nowego okresu programowania, aby umożliwić terminowe wdrażanie od 2020 r.;

324.  stoi na stanowisku, że decyzja w sprawie okresu trwania wieloletnich ram finansowych powinna odpowiednio wyważyć dwa pozornie wykluczające się wymogi: z jednej strony konieczność, aby kilka polityk Unii – zwłaszcza te objęte zarządzaniem dzielonym, takie jak polityka rolna i polityka spójności – funkcjonowało w warunkach stabilności i przewidywalności zobowiązań wynoszącej co najmniej siedem lat, a z drugiej strony potrzeba demokratycznej legitymacji i odpowiedzialności wynikającej z synchronizacji każdych ram finansowych z pięcioletnim cyklem politycznym Parlamentu i Komisji;

Część XXVI – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 17/2017 pt. „Interwencje Komisji w związku z greckim kryzysem finansowym”

325.  dziękuje Trybunałowi za przygotowanie kompleksowego sprawozdania na bardzo istotny temat, który jest ściśle związany z działalnością Komisji Kontroli Budżetowej; ubolewa nad faktem, że sporządzanie sprawozdania z kontroli trwało trzy lata; podkreśla, jak ważne jest przedstawianie sprawozdań w odpowiednim momencie, gdyż znacznie ułatwiłoby to pracę Komisji i Parlamentu;

326.  ubolewa, że Trybunał posiadał jedynie ograniczone uprawnienia w zakresie kontroli pomocy finansowej Unii dla Grecji, która była zarządzana przez trojkę składającą się z Komisji Europejskiej, Europejskiego Banku Centralnego i MFW, i że nie otrzymał odpowiednich informacji z EBC; zachęca EBC, by w duchu wzajemnej współpracy przekazywał informacje, dzięki którym Trybunał będzie miał szerszy obraz wykorzystania unijnych funduszy;

327.  odnotowuje skomplikowaną sytuację gospodarczą w całej Europie, a zwłaszcza trudną sytuację polityczną w Grecji podczas wdrażania pomocy finansowej Unii, jako że sytuacja ta miała bezpośredni wpływ na efektywność wdrażania pomocy;

328.  podkreśla kluczowe znaczenie przejrzystości w wykorzystaniu funduszy unijnych w ramach różnych instrumentów pomocy finansowej wdrażanych w Grecji;

329.  zwraca się do Komisji, by udoskonaliła ogólne procedury opracowywania programów wsparcia, w szczególności przez nakreślenie zakresu prac analitycznych niezbędnych do uzasadnienia treści wymogów oraz, w miarę możliwości, wskazanie narzędzi, które można wykorzystać w odpowiednich sytuacjach;

330.  podkreśla, że Komisja powinna udoskonalić mechanizmy monitorowania procesu wdrażania i wprowadzania reform, tak aby móc dokładniej wskazać administracyjne lub inne przeszkody stojące na drodze do skutecznego przeprowadzania reform; uważa ponadto, że Komisja musi zapewnić sobie zasoby konieczne do przeprowadzania takich ocen;

Część XXVII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 18/2017 pt. „Jednolita europejska przestrzeń powietrzna – mimo zmiany nastawienia przestrzeń powietrzna wciąż nie jest jednolita”

331.  zwraca uwagę na niepełne wdrożenie jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej z powodu oporu przedstawicieli niektórych zawodów sektora lotnictwa, którzy bronią swoich prerogatyw, oraz z powodu braku zdecydowanej woli politycznej państw członkowskich, by zaspokoić potrzeby związane z wdrażaniem tej inicjatywy;

332.  ubolewa nad tym, że choć Unia Europejska zdołała wyeliminować granice lądowe między państwami członkowskimi strefy Schengen, nie udało jej się do tej pory wyeliminować granic w powietrzu między tymi sami państwami członkowskimi, co przynosi wspólne straty w wysokości 5 mld EUR rocznie;

333.  zwraca uwagę, że konieczne jest dokonanie przeglądu i aktualizacji wskaźników w celu racjonalizacji systemu oceny wydajności ruchu lotniczego; przyjmuje z zadowoleniem stwierdzenie Komisji, że właśnie są one poddawane przeglądowi; podkreśla, że do skutecznego przeglądu wskaźników konieczne są precyzyjne i odpowiednie dane;

334.  zwraca uwagę na fakt, że wdrożenie jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej przyczyniłoby się do obniżenia emisji CO2 przez sektor lotnictwa do 10 %, co znacznie pomogłoby w realizacji celów porozumienia klimatycznego z Paryża;

335.  zwraca się do Komisji o bardziej szczegółowe przeanalizowanie rezultatów Wspólnego Przedsięwzięcia SESAR, gdyż mogą one nie mieć zastosowania do obecnej sytuacji, w której jednolita europejska przestrzeń powietrzna nie została wprowadzona w życie, i istnieje ryzyko, że rezultaty te będą stosowane w systemach powietrznych, które nie są w stanie ze sobą współpracować;

336.  zwraca się do Komisji o przedstawienie szczegółów umowy zawartej przez nią z Eurocontrol, aby monitorować wydatkowanie pieniędzy podatników Unii;

337.  zwraca uwagę na konieczność zapewnienia niezależności krajowych organów nadzoru oraz przekazania im wystarczających środków finansowych i zasobów organizacyjnych;

338.  zwraca się do Komisji o poinformowanie właściwej komisji Parlamentu, dlaczego nie wszczęła postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w związku z niewdrożeniem funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej, które miały nadawać się do eksploatacji w 2012 r., ale które do tej pory nie funkcjonują;

Część XXVIII – Sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 21/2017 pt. „Zazielenianie – bardziej złożony system wsparcia dochodów, który nie jest jeszcze skuteczny pod względem środowiskowym”

339.  z zadowoleniem przyjmuje uwagi przedstawione przez Trybunał i zachęca Komisję do podjęcia działań następczych w związku z zaleceniami i uwagami zawartymi w sprawozdaniu specjalnym;

340.  odnotowuje dużo większe wydatki na nowe płatności z tytułu zazieleniania, stanowiące 30 % wszystkich płatności bezpośrednich w ramach WPR i niemal 8 % całego budżetu Unii; zauważa z niepokojem, że kwota ta nie odpowiada poziomowi ambicji oferowanemu przez płatności z tytułu zazieleniania; zachęca Komisję, by wzięła tę kwestię pod uwagę przy przygotowywaniu reformy WPR;

341.  ubolewa, że wciąż pozostaje niejasne, w jaki sposób zazielenianie ma przyczyniać się do osiągnięcia ogólniejszych unijnych celów w dziedzinie zmiany klimatu; wzywa Komisję, by w ramach nowej reformy WPR sporządziła szczegółowy plan działania w zakresie zazieleniania, jasno określający logikę interwencji oraz zestaw szczegółowych, mierzalnych celów;

342.  wyraża zaniepokojenie, że instrument zazieleniania pozostaje środkiem wsparcia dochodów, który pozwala rolnikom zwiększyć dochody o około 1 %, przy czym w wielu przypadkach nie nakłada jakichkolwiek zobowiązań ani nie obciąża kosztami związanych z wdrażaniem, co podważa zasadność tego finansowania; wzywa Komisję, by opracowała bardziej rygorystyczne zasady dotyczące rolników, a jednocześnie unikała nadużywania zwolnień;

343.  wyraża zaniepokojenie poziomem złożoności i przejrzystości zazieleniania i ogólnie WPR; wzywa Komisję, by usprawniła program zazieleniania i ogólnie WPR, tak aby zwiększyć przejrzystość i ograniczyć wysokie ryzyko nadużyć oraz podwójnego finansowania;

344.  jest szczególnie zaniepokojony wnioskiem Trybunału, że jest mało prawdopodobne, aby zazielenianie przyniosło istotne korzyści dla środowiska i klimatu, i wzywa Komisję, by ponownie rozważyła zasadność istnienia instrumentu i zastanowiła się nad możliwością przekierowania znacznych środków przeznaczonych na zazielenianie na już stosowane i często pokrywające się z zazielenianiem programy, które okazały się bardziej skuteczne i uzasadnione;

o
o   o

345.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

(1) Dz.U. L 48 z 24.2.2016.
(2) Dz.U. C 323 z 28.9.2017, s. 1.
(3) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 1.
(4) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 10.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0121.
(6) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(7) Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63.
(8)1.2.3.4.5.6.7.8.9.10.11.12.13. EBC powinien:w dalszym stopniu uprościć proces decyzyjny i zlecić podejmowanie pewnych decyzji na niższe szczeble, tak aby umożliwić Radzie ds. Nadzoru skupienie się na bardziej wymagających kwestiach;ocenić odnośne ryzyko i wdrożyć konieczne zabezpieczenia, w tym procedury rozpatrywania kolidujących ze sobą wniosków czy monitorowanie przestrzegania zasady odrębności funkcji, aby rozwiać wątpliwości dotyczące korzystania ze służb świadczących usługi wspólne;przydzielić wystarczające umiejętności i zasoby na potrzeby audytu wewnętrznego, tak aby zapewnić objęcie kontrolami obszarów wysokiego i średniego ryzyka w stosownym przypadku i w stosownym terminie;w pełni współpracować z Trybunałem w celu umożliwienia realizacji jego uprawnień, a tym samym w celu zwiększenia rozliczalności;sformalizować swoje obecne ustalenia dotyczące pomiaru wykonania zadań nadzorczych i upubliczniania informacji na ten temat;dokonać zmiany rozporządzenia ramowego w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego w celu sformalizowania zobowiązań podjętych przez uczestniczące właściwe organy krajowe oraz zapewnienia, by wszystkie z nich uczestniczyły w pełni i proporcjonalnie w pracach wspólnych zespołów nadzorczych;opracować, we współpracy z właściwymi organami krajowymi, profile ról / zespołów oraz metody oceny adekwatności pracowników, których organy te zamierzają przydzielić do wspólnych zespołów nadzorczych, jak i wyników ich pracy;utworzyć i utrzymywać scentralizowaną, znormalizowaną i kompleksową bazę danych dotyczących umiejętności i kompetencji członków wspólnych zespołów nadzorczych, przydzielonych zarówno przez EBC, jak i przez właściwe organy krajowe;wdrożyć formalny program szkoleń dla nowych i obecnych pracowników odpowiedzialnych za nadzór we wspólnych zespołach nadzorczych;opracować i wdrożyć metodykę opartą na ocenie ryzyka w celu określenia docelowej liczby pracowników i składu wspólnych zespołów nadzorczych pod względem umiejętności;przeprowadzać okresowe przeglądy modelu tworzenia klastrów w istotnym procesie planowania nadzoru oraz aktualizować go w razie konieczności;uzupełnić swoje zasoby kadrowe lub dokonać zmian w ich przydziale, tak aby wzmocnić swą obecność podczas kontroli na miejscu dotyczących istotnych banków w oparciu o jasną hierarchię ryzyka;ściśle monitorować uchybienia zaobserwowane w systemie informatycznym w odniesieniu do kontroli na miejscu oraz kontynuować działania na rzecz podniesienia kwalifikacji i umiejętności kontrolerów przeprowadzających kontrole na miejscu pochodzących z właściwych organów krajowych.
(9) Oświadczenie „Zapewnienie podlegających pełnej kontroli, rozliczalnych i skutecznych rozwiązań nadzoru bankowego w następstwie wprowadzenia Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego” Komitetu Kontaktowego prezesów najwyższych organów kontroli państw członkowskich UE i Europejskiego Trybunału Obrachunkowego.
(10) Dz.U. C 50 z 9.2.2018, s. 80.
(11) Ograniczenia w dostępie do informacji – zob. załącznik II do sprawozdania specjalnego.
(12) Obecne ustalenia dotyczące sprawozdawczości między EBC a Parlamentem Europejskim – zob. załącznik IX do sprawozdania specjalnego.
(13) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7).
(14) Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7).
(15) Plan działania na rzecz przyrody, ludzi i gospodarki (COM(2017)0198).
(16) Rozliczalność finansowa wydatków publicznych.
(17) „Gwarancja dla młodzieży i inicjatywa na rzecz zatrudnienia ludzi młodych trzy lata później” (COM(2016)0646).
(18) Ochrona migrujących dzieci (COM(2017)0211).
(19) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1).
(20) Systemy monitorowania statków
(21) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).
(22) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 404/2011 z dnia 8 kwietnia 2011 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 112 z 30.4.2011, s. 1).
(23) Zob. wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zachowania zasobów rybnych i ochrony ekosystemów morskich za pomocą środków technicznych, zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1967/2006, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1224/2009 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1343/2011 i (UE) nr 1380/2013 oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 894/97, (WE) nr 850/98, (WE) nr 2549/2000, (WE) nr 254/2002, (WE) nr 812/2004 i (WE) nr 2187/2005 (COM(2016)0134).
(24) Zob. wniosek Komisji w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (wersja przekształcona) (COM(2017)0753).
(25) Zob. Kodeks postępowania członków Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, w szczególności jego art. 6, oraz wskazówki etyczne dla Europejskiego Trybunału Obrachunkowego mające zastosowanie do pracowników, w szczególności sekcja 4 dotycząca tajemnicy zawodowej.


Absolutorium za rok 2016: Budżet ogólny UE – Ósmy, dziewiąty, dziesiąty i jedenasty EFR
PDF 217kWORD 68k
Decyzja
Decyzja
Rezolucja
1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2016 (2017/2146(DEC))
P8_TA(2018)0123A8-0123/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając bilanse i sprawozdania finansowe ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2016 (COM(2017)0364 – C8-257/2017),

–  uwzględniając informacje finansowe dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju (COM(2017)0299),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące działań finansowanych z ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2016 wraz z odpowiedziami Komisji(1),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(2) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2016 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenia Rady z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania działań w zakresie Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2016 (05078/2018 – C8-0053/2018, 05079/2018 – C8-0054/2018, 05080/2018 – C8-0055/2018, 05082/2018 – C8-0056/2018),

–  uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r.(3)i zmienioną w Wagadugu (Burkina Faso) dnia 22 czerwca 2010 r.(4),

–  uwzględniając decyzję Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”)(5),

–  uwzględniając art. 33 Umowy wewnętrznej z dnia 20 grudnia 1995 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty na mocy drugiego protokołu finansowego do czwartej Konwencji AKP–WE(6),

–  uwzględniając art. 32 Umowy wewnętrznej z dnia 18 września 2000 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisanej w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,(7)

–  uwzględniając art. 11 Umowy wewnętrznej z dnia 17 lipca 2006 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–WE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE(8),

–  uwzględniając art. 11 Umowy wewnętrznej z dnia 24 czerwca 2013 r. i z dnia 26 czerwca 2013 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej(9),

–  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 74 rozporządzenia finansowego z dnia 16 czerwca 1998 r. dotyczącego rozwoju współpracy finansowej w ramach czwartej Konwencji AKP–WE(10),

–  uwzględniając art. 119 rozporządzenia finansowego z dnia 27 marca 2003 r. mającego zastosowanie do 9. Europejskiego Funduszu Rozwoju(11),

–  uwzględniając art. 50 rozporządzenia Rady (WE) nr 215/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju(12),

–  uwzględniając art. 48 rozporządzenia Rady (UE) 2015/323 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju(13),

–  uwzględniając art. 93 i art. 94 tiret trzecie Regulaminu oraz załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rozwoju (A8-0123/2018),

1.  udziela Komisji absolutorium z wykonania budżetu ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2016;

2.  przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

2. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2016 (2017/2146(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając bilanse i sprawozdania finansowe ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2016 (COM(2017)0364 – C8-257/2017),

–  uwzględniając informacje finansowe dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju (COM(2017)0299),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące działań finansowanych z ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2016 wraz z odpowiedziami Komisji(14),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(15) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2016 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zalecenia Rady z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania działań w zakresie Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2016 (05078/2018 – C8-0053/2018, 05079/2018 – C8-0054/2018, 05080/2018 – C8-0055/2018, 05082/2018 – C8-0056/2018),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2015 (COM(2017)0379),

–  uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r.(16) i zmienioną w Wagadugu (Burkina Faso) dnia 22 czerwca 2010 r.(17),

–  uwzględniając decyzję Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”)(18),

–  uwzględniając art. 33 Umowy wewnętrznej z dnia 20 grudnia 1995 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty na mocy drugiego protokołu finansowego do czwartej Konwencji AKP–WE(19),

–  uwzględniając art. 32 Umowy wewnętrznej z dnia 18 września 2000 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisanej w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską(20),

–  uwzględniając art. 11 Umowy wewnętrznej z dnia 17 lipca 2006 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–WE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE(21),

–  uwzględniając art. 11 Umowy wewnętrznej z dnia 24 czerwca 2013 r. i z dnia 26 czerwca 2013 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej(22),

–  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 74 rozporządzenia finansowego z dnia 16 czerwca 1998 r. dotyczącego rozwoju współpracy finansowej w ramach czwartej Konwencji AKP–WE(23),

–  uwzględniając art. 119 rozporządzenia finansowego z dnia 27 marca 2003 r. mającego zastosowanie do 9. Europejskiego Funduszu Rozwoju(24),

–  uwzględniając art. 50 rozporządzenia Rady (WE) nr 215/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju(25),

–  uwzględniając art. 48 rozporządzenia Rady (UE) 2015/323 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju(26),

–  uwzględniając art. 93 i art. 94 tiret trzecie Regulaminu oraz załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rozwoju (A8-0123/2018),

A.   mając na uwadze, że w kontekście procedury udzielania absolutorium Parlament pragnie podkreślić szczególną wagę dalszego wzmacniania demokratycznej legitymacji instytucji unijnych przez poprawę przejrzystości i rozliczalności oraz wdrażanie koncepcji budżetowania zadaniowego i dobrego zarządzania zasobami ludzkimi;

1.  zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2016;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

3. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2016 (2017/2146(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją decyzję w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2016,

–  uwzględniając art. 93 i art. 94 tiret trzecie Regulaminu oraz załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rozwoju (A8-0123/2018),

A.  mając na uwadze, że głównym celem umowy z Kotonu stanowiącej ramy stosunków Unii z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) oraz krajami i terytoriami zamorskimi jest ograniczenie, a docelowo wyeliminowanie ubóstwa, zgodnie z celami zrównoważonego rozwoju, a także stopniowe włączanie państw AKP oraz KTZ do gospodarki światowej;

B.  mając na uwadze, że Europejskie Fundusze Rozwoju (EFR) stanowią główny unijny instrument finansowy, który zapewnia pomoc w ramach współpracy na rzecz rozwoju z państwami AKP oraz krajami i terytoriami zamorskimi;

C.  mając na uwadze, że historia państw członkowskich nakłada na Unię obowiązki związane z rozwojem państw AKP oraz ze współpracą z krajami i terytoriami zamorskimi, które są związane z przyszłością Unii ze względu na geopolitykę, globalizację i globalne wyzwania, takie jak skutki zmiany klimatu czy zmiany demograficzne;

D.  mając na uwadze, że Komisja, jako organ wykonawczy, odpowiada za wypełnienie zobowiązań EFR;

E.  mając na uwadze, że pojawienie się nowych globalnych wyzwań całkowicie zmienia wzorce udzielania pomocy, co skłania wszystkie zainteresowane strony zaangażowane w rozwój do zastanowienia się nad nowym podejściem do pomocy i reorientacją obecnych ram pomocy zewnętrznej;

F.  mając na uwadze, że zasady zrównoważonego rozwoju, spójności polityki i skuteczności mają zasadnicze znaczenie dla opracowania nowego i przekrojowego podejścia Unii do rozwoju w celu zwiększenia pozytywnego wpływu pomocy rozwojowej i jej wyników;

G.  mając na uwadze, że przejrzystość i rozliczalność stanowią warunki wstępne zarówno demokratycznej kontroli, jak i spójności działań Unii na rzecz rozwoju z celami innych podmiotów, takich jak państwa członkowskie, organizacje międzynarodowe, międzynarodowe instytucje finansowe lub wielostronne banki rozwoju;

H.  mając na uwadze, że skuteczna koordynacja ma zasadnicze znaczenie dla ograniczenia ryzyka rozdrobnienia pomocy i maksymalizacji spójności oddziaływania oraz odpowiedzialności partnerów za priorytety rozwojowe;

I.  mając na uwadze, że wspólne finansowanie i programy rozwoju powinny przekładać się na lepsze ukierunkowanie celów, określanie synergii i dzielenie się informacjami pochodzącymi z ram wyników różnych organizacji;

J.  mając na uwadze, że opracowanie nowych sposobów interwencji, takich jak łączenie, zdolności inwestycyjne lub platformy inwestycyjne i specjalne fundusze powiernicze, jest sposobem na pozyskanie finansowania wykraczającego poza oficjalną pomoc rozwojową, ale zgodnie z warunkami związanymi z przejrzystością, wprowadzaniem dodatkowości i wywieraniem pozytywnego wpływu w terenie;

K.  mając na uwadze, że zmobilizowanie sektora prywatnego i przyciągnięcie dalszych inwestycji ma kluczowe znaczenie z uwagi na niedopasowanie poziomu płynności niezbędne do osiągnięcia ambitnych celów w zakresie rozwoju oraz zapewnienia najlepszych elementów składowych zrównoważonego rozwoju w krajach otrzymujących wsparcie w ramach ich własnych zdolności administracyjnych i w ich strukturze społecznej;

L.  mając na uwadze, że wsparcie budżetowe, choć jest głównym czynnikiem wywołującym zmiany i umożliwiającym przezwyciężanie podstawowych wyzwań w zakresie rozwoju, niesie ze sobą znaczące ryzyko powiernicze i należy je przyznawać wyłącznie wtedy, gdy zapewnia wystarczający poziom przejrzystości, identyfikowalności i rozliczalności oraz gdy towarzyszy mu wyraźne zaangażowanie krajów partnerskich w reformę polityki;

M.  mając na uwadze, że pomoc na rzecz rozwoju jest realizowana w złożonym i niestabilnym kontekście geopolitycznym, na który wpływ mają takie czynniki, jak słabe ramy zarządzania, korupcja, niestabilność społeczna i gospodarcza, konflikty zbrojne, sytuacje kryzysowe lub pokryzysowe powodujące migrację lub przymusowe przesiedlenia, czy też kryzysy sanitarne itd.;

N.  mając na uwadze, że Parlament ponowił apel o włączenie EFR do budżetu ogólnego Unii;

Poświadczenie wiarygodności

Najważniejsze ustalenia dotyczące realizacji finansowej w 2016 r.

1.  z zadowoleniem przyjmuje ciągłe wysiłki służb Komisji zmierzające do poprawy ogólnego zarządzania finansowego EFR w odniesieniu do zadawnionych zobowiązań i płatności zaliczkowych pozostających do spłaty;

2.  odnotowuje w szczególności, że ustalony cel zmniejszenia o 25 % został nieznacznie przekroczony w przypadku zadawnionych otwartych zobowiązań, osiągając 28 % i 36 % w odniesieniu do zadawnionych zobowiązań pozostałych do realizacji;

3.  odnotowuje również działania mające na celu zmniejszenie i zamknięcie otwartych umów wygasłych, ponieważ opóźnienia przekraczające 18 miesięcy po zakończeniu okresu operacyjnego wiążą się ze znacznym ryzykiem wystąpienia błędów związanych z nieprawidłowościami w zakresie, w jakim dokumentacja uzupełniająca może nie być już dostępna, a personel odpowiedzialny za zarządzanie tymi umowami może nie być już obecny, aby zapewnić odpowiednią ciągłość operacji;

4.  zauważa, że na koniec 2016 r. całkowity udział wygasłych umów w portfelu Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju (DG DEVCO) stanowił 15,15 % w porównaniu z celem na poziomie 15 %; ubolewa nad tym, że 1 058 (czyli 56 %) z 1 896 wygasłych umów jest związanych z zarządzaniem działaniami EFR, a faza operacyjna i 156 EFR wygasłych umów EFR upłynęła ponad 5 lat temu, przy czym ta ostatnia wartość finansowa wyniosła 323 mln EUR;

5.  ubolewa jednak, że zdaniem Trybunału Obrachunkowego (zwanego dalej „Trybunałem”) systemy nadzoru i kontroli nadal były oceniane jako jedynie częściowo skuteczne;

Wiarygodność rozliczeń EFR

6.  z zadowoleniem przyjmuje opinię Trybunału, że roczne sprawozdania finansowe ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego EFR za rok 2016 przedstawiają rzetelnie we wszystkich istotnych aspektach sytuację finansową EFR na dzień 31 grudnia 2016 r. oraz że wyniki transakcji, przepływy pieniężne i zmiany w aktywach netto za zakończony w tym dniu rok budżetowy są zgodne z przepisami rozporządzenia finansowego EFR i z przepisami w zakresie rachunkowości w oparciu o powszechnie przyjęte międzynarodowe standardy rachunkowości sektora publicznego;

7.  wzywa Komisję do podjęcia działań w celu rozwiązania problemu odzyskiwania niewykorzystanych zaliczek nieprawidłowo zaksięgowanych jako przychody operacyjne, ponieważ nieprawidłowe zaksięgowanie przychodów operacyjnych doprowadziło do korekt w wysokości 3,2 mln EUR;

8.  ubolewa, że te błędy kodowania występują od 2015 r. w kontekście zarządzania nakazami odzyskania środków; zauważa jednak, że w 2016 r. DG DEVCO wydała szczegółowe instrukcje dla swojego personelu dotyczące prawidłowego kodowania tego rodzaju nakazów odzyskania środków;

Legalność i prawidłowość operacji EFR

9.  z zadowoleniem przyjmuje opinię Trybunału, zgodnie z którą zobowiązania leżące u podstaw rozliczeń za rok 2016 są legalne i prawidłowe we wszystkich istotnych aspektach;

10.  ponownie wyraża zaniepokojenie oceną Trybunału legalności i prawidłowości płatności leżących u podstaw rachunków merytorycznie obarczonych błędem;

11.  zauważa, że zgodnie z szacunkami Trybunału zawartymi w sprawozdaniu rocznym szacowany poziom błędu dla wydatków leżących u podstaw rozliczeń z ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego EFR wynosi 3,3 %, co wskazuje na nieznaczny spadek w porównaniu z 3,8 % w 2014 i 2015 r., 3,4 % w 2013 r. i 3 % w 2012 r;

12.  odnotowuje, że 24 % transakcji poddawanych przeglądowi (35 na 143) było obarczonych błędami i ubolewa nad tym faktem; odnotowuje wyniki kontroli wyrywkowej projektów, gdzie w 35 ze 130 płatności (27 %) wystąpił błąd, a zwłaszcza fakt, że 26 z tych 35 płatności (74 %) zawierało błędy kwantyfikowalne, a 9 stanowiło transakcje końcowe, zatwierdzone po przeprowadzeniu wszystkich kontroli ex ante;

13.  zauważa z niepokojem, że w przypadku dwóch przypadków błędów kwantyfikowalnych służby Komisji dysponowały wystarczającymi informacjami ze swoich systemów zarządzania, aby zapobiegać błędom, wykrywać je lub korygować przed zatwierdzeniem wydatków, co miało bezpośredni dodatni wpływ na szacowany poziom błędów, który byłby o 0,7 punktu procentowego niższy, oraz że pięć transakcji z błędami nie zostało wykrytych przez zewnętrznych audytorów ani organy nadzoru;

14.  odnotowuje, że w przypadku wsparcia budżetowego i realizacji projektów z udziałem wielu darczyńców przez organizacje międzynarodowe, przy zastosowaniu podejścia założeniowego, ich charakter finansowania i warunki płatności ograniczają zakres, w jakim transakcje są narażone na błędy; ponownie wyraża swoje stałe zaniepokojenie zarówno połączeniem środków unijnych ze środkami finansowymi innych darczyńców, w szczególności faktem, że środki unijne nie są przeznaczone na konkretne, możliwe do zidentyfikowania pozycje wydatków, jak i ograniczeniem działań kontrolnych Trybunału wynikających z zastosowania podejścia założeniowego;;

15.  jest zaniepokojony powtarzającą i utrzymującą się typologią błędów, zwłaszcza w dziedzinie zamówień publicznych, pomimo kolejnych planów działań naprawczych, tj. nieprzestrzeganiem przepisów dotyczących zamówień w przypadku zamówień na usługi udzielonych bez procedury selekcji konkurencyjnej, nieponiesionymi wydatkami, niekwalifikowalnymi wydatkami lub brakiem dokumentów potwierdzających; stwierdza, że błędy te dotyczyły również transakcji związanych z prognozami programów, dotacjami i umowami w sprawie wkładu finansowego zawieranymi przez Komisję z organizacjami międzynarodowymi; wzywa Komisję, by w trybie pilnym zajęła się uchybieniami w zarządzaniu umowami, procedurach selekcji, zarządzaniu dokumentami i systemie zamówień publicznych;

16.  ponownie podkreśla, że Komisja powinna zintensyfikować wysiłki w tych konkretnych obszarach współpracy poprzez udoskonalenie istniejącego planu działań naprawczych, w szczególności w przypadku gdy błędy kwantyfikowalne wskazują na niedociągnięcia w przeprowadzanej przez organizacje międzynarodowe kontroli zgodności z postanowieniami umownymi, w ramach ogólnych wysiłków na rzecz poprawy metod zarządzania ryzykiem, ogólnego wzmocnienia systemów monitorowania i ciągłości działania;

17.  zachęca DEVCO do zwrócenia należytej uwagi na kodowanie i monitorowanie płatności w celu przestrzegania ustalonych terminów w obiegu środków finansowych i systemach pracy;

Skuteczność ram kontroli

18.  z zadowoleniem przyjmuje ciągłe starania DG DEVCO na rzecz poprawy wdrażania jej ram kontroli, w szczególności ukierunkowanie na obszary wysokiego ryzyka związane z funduszami w ramach zarządzania pośredniego poprzez organizacje międzynarodowe i agencje rozwoju oraz dotacje w ramach zarządzania bezpośredniego; zauważa, że w rozszerzono zastrzeżenie na dotacje i prognozy programów w ramach zarządzania pośredniego;

19.  przyznaje, że pomoc rozwojowa jest często wdrażana w trudnych, niestabilnych lub krytycznych kontekstach, które są podatne na błędy;

20.  ponawia wezwanie do zwrócenia szczególnej uwagi na powtarzające się niedociągnięcia zaobserwowane w trakcie kluczowych etapów kontroli, a mianowicie słabość kontroli ex ante przeprowadzanych przed dokonaniem płatności za projekt oraz zewnętrznych kontroli wydatków; zauważa, że obecnie DG DEVCO dokonuje przeglądu ogólnych warunków przeprowadzania kontroli i weryfikacji w celu uzyskania informacji umożliwiających ocenę jakości;

21.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że badanie poziomu błędu resztowego zostało przeprowadzone w piątym roku zgodnie z właściwą metodyką, i tym samym stanowi obecnie element zapewniania wiarygodności DG DEVCO;

22.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że DG DEVCO zajęła się wszystkimi uchybieniami wskazanymi w 2013 r. przez Trybunał, zauważa jednak, że metoda szacowania w przypadku błędu resztowego wciąż pozostawia zbyt szeroki margines dla indywidualnych poziomów błędu;

23.  zauważa z zainteresowaniem, że w badaniu poziomu błędu resztowego za 2016 r. po raz pierwszy oszacowano, że wskaźnik ten wynosi 1,7 %, czyli poniżej progu istotności wynoszącego 2 %, co potwierdza tendencję spadkową od 2014 r. i odpowiada kwocie obarczonej ryzykiem w wysokości 105 mln EUR (lub 1,9 % wydatków w 2016 r.) przy zdolności naprawczej - lub szacowanych przyszłych korektach - w wysokości 25 mln EUR (24 %), mając jednak na uwadze niedociągnięcia stwierdzone w rejestrowaniu nakazów odzyskania środków w systemie rachunkowości; uważa jednak, że szczególną uwagę należy zwracać na transakcje w ramach wsparcia budżetowego z uwagi na ich wysokie ryzyko nieodłączne;

24.  ponawia swoje poparcie dla zmiany polegającej na zastąpieniu ogólnego zastrzeżenia wydawaniem zróżnicowanych zastrzeżeń, zgodnie z postulatem Parlamentu zawartym w jego poprzednich rezolucjach w sprawie EFR, w celu stopniowego wzmocnienia przyporządkowania poziomu bezpieczeństwa różnym procesom operacyjnym, z (i) zastrzeżeniem opartym na poziomie błędu w czterech następujących obszarach najwyższego ryzyka, określonych w szczególności w odniesieniu do dotacji w ramach zarządzania bezpośredniego i pośredniego, zarządzania pośredniego z organizacjami międzynarodowymi i agencjami rozwoju oraz prognozami programów; oraz (ii) specjalnym i odnowionym zastrzeżeniem dotyczącym Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce (APF); zachęca Komisję do dalszego udoskonalania procesów zarządzania w odniesieniu do ryzyka i wielkości środków finansowych oraz – w stosownych przypadkach – do ustanowienia dodatkowych warunków;

25.  popiera fakt, że Komisja podtrzymała swoje zastrzeżenie dotyczące Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce w odniesieniu do zarządzania i sprawozdawczości na temat środków naprawczych w zarządzaniu funduszami; ponownie wzywa Komisję do kontynuowania wysiłków w ramach oceny filaru na rzecz wzmocnienia systemu kontroli zarządzania i monitorowania operacyjnego APF w celu ochrony EFR przed nielegalnymi i nieprawidłowymi wydatkami; zwraca się do Komisji, by nadal wzmacniała organizację i skuteczność działań naprawczych na poziomie umowy;

26.  zauważa, że odzyskano kwotę 14,16 mln EUR w wyniku zwrotu nienależnych płatności spowodowanych nieprawidłowościami i błędami;

27.  zauważa, że koszty kontroli wyniosły 280,17 mln EUR, czyli 4,26 % całkowitych płatności dokonanych przez DG DEVCO w 2016 r; uważa w związku z tym, że należy regularnie prowadzić prace nad ogólną skutecznością ram działań kontrolnych oraz ich komplementarnością z zasadami dobrego zarządzania, aby zapewnić wystarczające gwarancje;

28.  uważa, że konieczne jest utrzymanie spójnej strategii kontroli zapewniającej równowagę między zdolnością absorpcyjną krajów partnerskich, przestrzeganiem przepisów dotyczących zgodności i celów związanych z wynikami, co powinno znaleźć należyte odzwierciedlenie w zarządzaniu różnymi operacjami pomocowymi i sposobami udzielania pomocy;

29.   uważa za kwestię zasadniczą, aby w przypadku projektów infrastrukturalnych finansowanych z EFR wymagana była niezależna ocena ex ante uwzględniająca społeczne i środowiskowe skutki projektów, jak również ich wartość dodaną;

Monitorowanie wyników DG DEVCO w zakresie realizacji celów i składanie sprawozdań na ten temat

30.  zachęca DG DEVCO do znacznej poprawy ustaleń dotyczących monitorowania i sprawozdawczości w zakresie wyników w celu zapewnienia systematycznego i regularnego monitorowania kluczowych wskaźników ustanowionych w różnych systemach wydajności oraz terminowego przekazywania odpowiednich i wiarygodnych informacji kierownictwu wyższego szczebla; przypomina, że w ocenie celów rozwoju należy uwzględniać aspekty społeczne i środowiskowe, jak również ekonomiczne;

31.  uważa, że częstotliwość monitorowania i sprawozdawczości należy określić z uwzględnieniem charakteru celów, które mają być monitorowane, rodzaju wskaźnika i metod gromadzenia danych, a także potrzeb w zakresie monitorowania i sprawozdawczości;

32.  zwraca się do DG DEVCO, by wraz z innymi zainteresowanymi stronami zajmującymi się sprawami zewnętrznymi, dalej rozwijała strategię i narzędzia komunikacyjne poprzez podkreślanie głównych osiągniętych wyników oraz by dalej poprawiała ogólną widoczność projektów wspieranych z EFR w celu dotarcia do szerszej publiczności poprzez dostarczanie odpowiednich informacji na temat wkładu Unii w globalne wyzwania;

33.  uważa, że 86 sprawozdań z zarządzania pomocą zewnętrzną (EAMR) przedstawianych przez delegatury Unii stanowi przydatny wkład zarówno w łańcuch poświadczeń wiarygodności, jak i w pomiar wyników każdej delegatury Unii, podkreślając przy tym wiarygodność danych wykorzystywanych w tej sprawozdawczości; odnotowuje pozytywną tendencję DG DEVCO osiągania wyników przez delegatury Unii: 21 z 24 kluczowych wskaźników efektywności osiągnęło cele wyznaczone na 2016 r. (w porównaniu z 20 w 2015 r. i 15 w 2014 r.), z wyjątkiem trzech wskaźników związanych z „dokładnością prognoz finansowych dotyczących decyzji”, „odsetkiem płatności dokonanych w terminie 30 dni” oraz „przestrzeganiem elastycznych ustaleń dotyczących wykorzystania personelu w delegaturach UE”;

34.  jest jednak zaniepokojony faktem, że 980 z 151 projektów (31 %) zostało zakwalifikowanych jako problematyczne i że sześć delegatur Unii nadal znajduje się poniżej poziomu odniesienia wynoszącego 60 % zielonych kluczowych wskaźników efektywności; wzywa służby Komisji do ścisłego monitorowania tych delegatur Unii, które ostatnio osiągnęły cel 60 % lub lekko powyżej, w celu uściślenia i skonsolidowania analizy tendencji w delegaturach Unii;

35.  zachęca DG DEVCO do rozważenia możliwości zmiany harmonogramu spłaty zadłużenia lub podniesienie celu 60 %; ponownie stwierdza, że można by również dokonać przeglądu definicji niektórych kluczowych wskaźników efektywności w zależności od typologii stwierdzonych problemów lub środowiska ryzyka w poszczególnych delegaturach Unii, aby znaleźć nowe możliwości poprawy;

36.  zwraca uwagę, że ważne jest zapewnienie, aby programy były odpowiednio dobrane i nie były zbyt ambitne, co mogłoby zagrozić oczekiwanym wynikom pomocy; zwraca się do DG DEVCO, aby w wyniku monitorowania wyników delegatur Unii utrzymała realistyczne sekwencje projektów w delegaturach Unii;

37.  uważa, że zasadnicze znaczenie ma to, aby szefom delegacji nadal regularnie przypominano podczas seminariów ad hoc lub seminariów regionalnych o ich kluczowej roli - oprócz ich zadań politycznych - w konsolidacji łańcucha zapewnienia jakości DG DEVCO oraz o ich ogólnej odpowiedzialności za zarządzanie portfelami projektów, co wymaga odpowiedniej oceny i wyważenia różnych elementów, które mogą doprowadzić do wydania zastrzeżenia; zauważa, że w 2016 r. żadna delegatura Unii nie wydała zastrzeżenia w EAMR;

38.  zwraca się do Komisji o niezwłoczne przedstawienie sprawozdania na temat konkretnych działań naprawczych podejmowanych w przypadku, gdy projekt zostaje sklasyfikowany jako „czerwony” przez dwa kolejne lata w celu szybkiego ponownego zbadania początkowej koncepcji projektu, ostatecznego przesunięcia środków na bardziej realne projekty i potrzeby lub nawet rozważenia możliwości wstrzymania projektu;

Nadzór nad funduszami powierniczymi Unii i zarządzanie nimi

Komplementarność i oddziaływanie

39.  podkreśla, że należy stale zapewniać spójność i komplementarność instrumentów finansowych na rzecz rozwoju ze strategią EFR i nadrzędnymi celami unijnej polityki rozwoju;

40.  uznaje, że unijne fundusze powiernicze zostały zaprojektowane w taki sposób, aby zapewnić szybką reakcję polityczną w kontekście braku środków na niektóre krytyczne sytuacje lub poważne kryzysy, takie jak kryzys migracyjny, lub w kontekście konieczności powiązania pomocy doraźnej, odbudowy i rozwoju;

41.  zdaje sobie sprawę, że w takich okolicznościach specjalne unijne fundusze powiernicze oferują elastyczność i szereg możliwości łączenia interwencji geograficznych i tematycznych za pośrednictwem różnych kanałów;

42.  podkreśla jednak, że Komisja musi zadbać o to, by takie fundusze powiernicze wnosiły wartość dodaną do istniejących działań, przyczyniały się do większej widoczności zewnętrznych działań Unii i „miękkiej siły”, a także unikały powielania innych instrumentów finansowych;

43.  zauważa, że z łącznych zobowiązań wszystkich unijnych funduszy powierniczych (5 026 mln EUR na koniec listopada 2017 r.) 2 403 mln EUR pochodzi z EFR, z czego 2 290 mln EUR zadeklarowano na kryzysowy fundusz powierniczy UE dla Afryki (fundusz powierniczy Afryka) i 113 mln EUR na fundusz powierniczy Unii dla Republiki Środkowoafrykańskiej (fundusz powierniczy Bêkou);

44.  przypomina jednak o wysokim ryzyku nieodłącznym, jakie niosą ze sobą te instrumenty na rzecz rozwoju, a także o mieszanych doświadczeniach związanych z ich wdrażaniem; przypomina, że należy zapewnić maksymalną przejrzystość i rozliczalność wykorzystania tych instrumentów;

45.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Trybunału nr 11/2017 dotyczące unijnego funduszu powierniczego Bêkou; uznaje, że mimo pewnych niedociągnięć fundusz powierniczy stanowił obiecujący początek, i zauważa, że utworzenie funduszu powierniczego było natychmiastową reakcją na potrzebę łączenia pomocy doraźnej, odbudowy i rozwoju; wzywa Komisję, by zastosowała się do zaleceń Trybunału i opracowała wytyczne dotyczące wyboru instrumentu świadczenia pomocy (fundusz powierniczy lub inne); uważa, że takie wytyczne powinny odzwierciedlać ewentualne zagrożenia i niedogodności związane z funduszami powierniczymi oraz uwzględniać różne doświadczenia z ich stosowania; ubolewa, że fundusz powierniczy Bêkou nie przyczynił się do znaczącej poprawy ogólnej koordynacji między darczyńcami;

46.  wzywa do określenia najlepszych praktyk w celu przyczynienia się do lepszej koordynacji pomocy dwustronnej i instrumentów pomocy różnych darczyńców;

47.  przypomina, że zakres unijnych funduszy powierniczych powinien opierać się na zasadzie dodatkowości, w szczególności w celu odpowiedniego reagowania na potrzeby i priorytety krajów partnerskich, które znalazły się w sytuacji pokonfliktowej lub po klęsce żywiołowej, przy jednoczesnym skupieniu się na obszarach, w których wartość dodana i skutki strategiczne są największe;

48.  jest zdania, że zarówno unijne fundusze powiernicze jednego kraju, jak i unijne fundusze powiernicze wspierające programy dla wielu krajów są bardziej skuteczne, jeżeli mają formalną i spójną strukturę zarządzania, która może wspierać głosy zainteresowanych stron, ich wartości i wspólne ramy wyników;

49.  uważa, że unijne fundusze powiernicze powinny dążyć do mobilizowania dodatkowych środków finansowych od państw członkowskich, sektora prywatnego i innych darczyńców;

50.  podkreśla, że selektywność, nadzór i odpowiedzialność za wyniki osiągnięte dzięki unijnym funduszom powierniczym muszą zostać pogłębione w ramach programów partnerskich i muszą opierać się na wstępnej ocenie przewag komparatywnych unijnych funduszy powierniczych w porównaniu z innymi kanałami pomocy; przypomina, że należy zadbać o jasne zasady dotyczące kontroli i monitorowania, a także o pełną przejrzystość i dostęp do danych;

Fundusz powierniczy Bêkou

51.  z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie funduszu powierniczego Bêkou i jego wkład w międzynarodową reakcję na kryzys w Republice Środkowoafrykańskiej; uznaje, że ten pierwszy fundusz powierniczy można uznać za ważny projekt pilotażowy na wiele sposobów i że w celu uzyskania gwarancji konieczne jest opracowanie bardziej precyzyjnych wytycznych dotyczących systemowych kwestii koordynacji, monitorowania i oceny darczyńców zgodnie z bardziej systemowym podejściem;

52.  jest zdania, że potrzeba więcej czasu, aby właściwe ocenić skuteczność funduszu powierniczego w Bêkou i wyciągnąć dalsze wnioski z jego funkcjonowania;

53.  uważa, że należy szczególną uwagę poświęcić również skuteczności tego funduszu powierniczego i zarządzaniu politycznemu tym funduszem, jak również kwestii braku gwarancji i nadzoru nad ostatecznym wykorzystaniem przyznanych kwot;

54.  uważa, że należy zwrócić szczególną uwagę na ograniczony wpływ funduszu powierniczego Bêkou na koordynację między zainteresowanymi stronami oraz że Komisja powinna zrobić wszystko, co w jej mocy, aby wykorzystać doświadczenie zdobyte w działaniach EFR w takich dziedzinach, jak wdrażanie i koordynacja wielostronnych inwestycji oraz zarządzanie odpowiedzialnością za rezultaty;

55.  wyraża zaniepokojenie, że składki państw członkowskich na rzecz funduszu powierniczego Bêkou były dotychczas stosunkowo niskie; wzywa państwa członkowskie do większego zaangażowania się, aby zagwarantować, że fundusz powierniczy Bêkou zrealizuje swoje zakładane cele polityczne;

56.  uważa, że należy poświęcić należytą uwagę zarządzaniu kosztami administracyjnymi w stosunku do całkowitej kwoty składek, obliczeniu pełnych kosztów zarządzania oraz znalezieniu sposobów maksymalizacji odsetka przyznanej pomocy dla beneficjentów końcowych;

57.  wzywa Komisję do wdrożenia kompleksowych mechanizmów kontroli w celu zapewnienia kontroli politycznej ze strony Parlamentu nad sprawowaniem władzy, zarządzaniem i wykonaniem w odniesieniu do tych nowych instrumentów w kontekście procedury udzielania absolutorium; uznaje za istotne opracowanie konkretnych strategii nadzoru nad funduszami powierniczymi Unii, z wyznaczeniem określonych celów, wartości docelowych i przeglądów;

Realizacja działań w zakresie wsparcia budżetowego

Kwalifikowalność oraz związane z nią zagrożenia

58.  zauważa, że płatności w ramach wsparcia budżetowego zrealizowane z EFR w 2016 r. odpowiadały 644 mln euro. zauważa, że liczba bieżących operacji wsparcia budżetowego w ramach EFR w 2016 r. wyniosła 109 w 2016 r. i objęła 56 wypłat;

59.  uznaje elastyczność Komisji w zakresie oceny, czy ogólne warunki kwalifikowalności zostały spełnione w celu dokonania płatności na rzecz kraju partnerskiego (zróżnicowanie i dynamiczne podejście do kwalifikowalności) z powodu szerokiej interpretacji przepisów prawnych i wyraża zaniepokojenie ostatecznym wykorzystaniem przeniesionych środków oraz brakiem identyfikowalności przy łączeniu środków unijnych w ramach zasobów budżetowych kraju partnerskiego;

60.  wzywa Komisję do rozszerzenia ukierunkowanego na wyniki wsparcia budżetowego poprzez lepsze zdefiniowanie wyników rozwoju, które należy osiągnąć w każdym programie i sektorze wsparcia budżetowego, a przede wszystkim do wzmocnienia mechanizmów kontroli postępowania państw otrzymujących pomoc w dziedzinie korupcji, poszanowania praw człowieka, praworządności i demokracji; wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu potencjalnego wykorzystania wsparcia budżetowego w krajach, w których nie ma nadzoru demokratycznego – albo ze względu na brak dobrze funkcjonującej demokracji parlamentarnej oraz wolności społeczeństwa obywatelskiego i mediów, albo ze względu na brak zdolności organów nadzoru; wzywa do utworzenia łańcucha wydatków wolnego od korupcji; uważa, że należy w pierwszej kolejności powiązać to wsparcie budżetowe z rzeczywistym zwalczaniem korupcji w krajach, które z niego korzystają;

61.  przypomina, że ryzyko przekierowania środków pozostaje wysokie, a ryzyko korupcji i nadużyć finansowych jest często związane z zarządzaniem finansami publicznymi i reformami; ponownie podkreśla, że należy zwrócić większą uwagę na te zagrożenia w ramach dialogu politycznego i opracowywania strategii dla przyszłych umów dotyczących wsparcia budżetowego, w szczególności w celu oceny zdolności rządu do reagowania i wprowadzania reform; zwraca uwagę, że należy uważnie śledzić ryzyko oraz wyniki kontroli ex ante i ex post;

62.  wzywa jednak Komisję do zapewnienia korekty, wstrzymania, zmniejszenia lub anulowania wsparcia budżetowego i wypłaty środków w przypadku, gdy nie zostaną osiągnięte jasne i początkowe cele i zobowiązania i/lub gdy zagrożone są interesy polityczne i finansowe Unii;

63.  przypomina, że EFR powinien oferować maksymalną otwartość i przejrzystość; popiera ujawnienie publiczne odnośnych informacji budżetowych związanych z programami wsparcia budżetowego w celu wzmocnienia przejrzystości i rozliczalności wszystkich zainteresowanych stron i wobec wszystkich zainteresowanych stron, w tym obywateli;

Wsparcie budżetowe w celu poprawy mobilizacji dochodów krajowych w Afryce Subsaharyjskiej

64.  podkreśla znaczenie mobilizacji dochodów krajowych w krajach słabiej rozwiniętych, ponieważ zmniejsza ona zależność od pomocy rozwojowej, prowadzi do poprawy zarządzania publicznego i odgrywa kluczową rolę w budowaniu państwa; apeluje, by w umowach dotyczących dobrych rządów i rozwoju wzmocniono stosowanie konkretnych warunków wypłat dotyczących mobilizacji dochodów krajowych;

65.  zauważa, że Komisji nie udało się jak dotąd skutecznie wykorzystać umów dotyczących wsparcia budżetowego w celu wspierania mobilizacji dochodów krajowych w krajach o niskim i niższym średnim dochodzie w Afryce Subsaharyjskiej; odnotowuje jednak, że nowe podejście Komisji zwiększyło potencjał tej formy pomocy w zakresie skutecznego wspierania procesów mobilizacji dochodów krajowych; zachęca Komisję, by w swoich sprawozdaniach dotyczących wsparcia budżetowego przedstawiała więcej informacji na temat wykorzystywania umów dotyczących wsparcia budżetowego dla potrzeb mobilizacji dochodów krajowych;

66.  podkreśla fakt, że wzmocnienie systemów podatkowych przyczynia się nie tylko do zwiększenia przewidywalności dochodów, ale również do odpowiedzialności rządów poprzez stworzenie bezpośredniego związku między podatnikami a ich rządem; popiera wyraźne włączenie poprawy mobilizacji dochodów krajowych do opracowanej przez Komisję listy kluczowych wyzwań rozwojowych, które są rozwiązywane poprzez wsparcie budżetowe;

67.  wskazuje na wyzwania związane z unikaniem zobowiązań podatkowych, uchylaniem się od płacenia podatków i nielegalnymi przepływami środków finansowych; wzywa Komisję, aby przestrzegała własnych wytycznych przy przeprowadzaniu oceny makroekonomicznej i oceny zarządzania finansami publicznymi w odniesieniu do aspektów mobilizacji dochodów krajowych w celu uzyskania dokładniejszego obrazu najbardziej problematycznych kwestii, np. skali bodźców podatkowych, cen transferowych i uchylania się od opodatkowania;

68.  ponadto zwraca się do Komisji o większe zaangażowanie w walkę z uchylaniem się od opodatkowania i nadużyciami podatkowymi poprzez zmniejszenie wsparcia finansowego z EFR dla rajów podatkowych umieszczonych na czarnej liście, tak aby stworzyć zachętę dla wymienionych tam krajów, które zachęcają do nieuczciwych praktyk podatkowych, do przestrzegania obowiązujących w Unii kryteriów sprawiedliwego opodatkowania;

69.  podkreśla, że brak jest odpowiednich narzędzi monitorowania służących do oceny, w jakim stopniu wsparcie budżetowe przyczyniło się do ogólnego usprawnienia mobilizacji dochodów krajowych;

70.  uważa, że kluczowe jest dalsze promowanie sprawiedliwych i przejrzystych systemów podatkowych w ramach polityki podatkowej, zwiększanie wsparcia dla procesów i organów nadzoru w zakresie zasobów naturalnych oraz dalsze wspieranie reform rządowych promujących zrównoważoną i przejrzystą eksploatację zasobów naturalnych;

71.  podkreśla konieczność częstszego stosowania warunków ściśle związanych z mobilizacją dochodów krajowych, jako że tworzą one wyraźną zależność pomiędzy wypłatami wsparcia budżetowego a postępami danego kraju w zakresie reform procesów mobilizacji dochodów krajowych;

72.  zachęca Komisję do rozbudowania komponentu wsparcia budżetowego, który jest związany z budowaniem zdolności, ponieważ komponent ten stanowi solidną podstawę długotrwałej transformacji społecznej i ekonomicznej, a także umożliwia pokonanie największych przeszkód dla skutecznego pobierania należności publicznoprawnych;

73.  zachęca Komisie, by w odniesieniu do wszystkich obecnych i przyszłych umów dotyczących wsparcia budżetowego zawierających element budowy potencjału zarezerwowany na potrzeby mobilizacji dochodów krajowych w większym stopniu uświadamiała krajom partnerskim dostępność tego wsparcia i ułatwiać korzystanie z niego, w szczególności w celu zaspokojenia potrzeb w dziedzinie budowania potencjału, które do tej pory nie zostały objęte pomocą darczyńców.

Potrzeba zwiększenia współpracy z organizacjami międzynarodowymi

74.  zauważa, że płatności EFR na rzecz projektów finansowanych przez wielu darczyńców realizowanych przez organizacje międzynarodowe w 2016 r. wyniosły 914 mln EUR;

75.  uważa, że wielostronne instytucje finansowe działające na rzecz rozwoju powinny dążyć do skuteczniejszego wykorzystania finansowania łączonego, zwłaszcza w odniesieniu do dodatkowości;

76.  podkreśla, że wielostronne banki rozwoju powinny przyczyniać się w skoordynowany i zharmonizowany sposób do osiągnięcia sektorowego finansowania ambitnych celów zrównoważonego rozwoju wyznaczonych przez ONZ na 2030 r., w szczególności poprzez skuteczne wykorzystanie finansowania łączonego oraz zwiększanie finansowania ze źródeł prywatnych w celu zwiększenia skuteczności i wpływu finansowania pomocy;

77.  zachęca Komisję do częstszego korzystania z instrumentu mikrofinansowego, który jest uznawany za istotne i skuteczne narzędzie w walce z ubóstwem oraz we wspieraniu lokalnych gospodarek;

78.  przypomina, że narzędzia finansowe EFR powinny przyciągać dalsze inwestycje z sektora prywatnego; zachęca Komisję do sporządzenia planu działania w celu realizacji tej potrzeby oraz do informowania organu udzielającego absolutorium o osiągniętych postępach;

79.  wzywa Komisję do uwzględnienia podwójnego celu, jakim jest przejrzystość i widoczność działań Unii oraz do zapewnienia w następnym sprawozdaniu Komisji dodatkowych informacji na temat projektów zarządzanych przy pomocy środków unijnych; uważa, że pogłębienie dialogu z Organizacją Narodów Zjednoczonych i grupą Banku Światowego powinno zostać zintensyfikowane w celu zwiększenia przejrzystości i uproszczenia wspólnych instrumentów współpracy;

80.  wzywa Komisję, aby podawała do publicznej wiadomości nie tylko dane dotyczące finansowania organizacji pozarządowych, ale również szczegółowe sprawozdania na temat finansowanych projektów; jest zaniepokojony faktem, że ostatnio niektórym organizacjom pozarządowym postawiono zarzuty dotyczące nadużyć; wzywa Komisję, aby aktywnie monitorowała rozwój sytuacji i w stosownych przypadkach ponownie rozpatrzyła przyznane finansowanie;

Reagowanie na nowe priorytety rozwoju globalnego

Wyzwania operacyjne i nowe czynniki

81.  uznaje konieczność opracowania nowych wzorców projektowania instrumentów pomocy rozwojowej i związanych z nimi uwarunkowań, zgodnie ze zobowiązaniami zawartymi w celach zrównoważonego rozwoju i nowym konsensusie europejskim w sprawie rozwoju, tak aby odpowiedzieć na nowe krytyczne elementy, takie jak powiązania rozwojowe i humanitarne, powiązanie rozwoju, migracji i mobilności, powiązanie ze zmianą klimatu oraz powiązanie pokoju i bezpieczeństwa;

82.  podkreśla, że z uwagi na niedopasowanie poziomu płynności niezbędne do osiągnięcia ambitnych celów zrównoważonego rozwoju, sektor prywatny może odgrywać kluczową rolę; zauważa, że łączenie instrumentów finansowania może stanowić użyteczne narzędzie służące mobilizacji dodatkowych zasobów, pod warunkiem że ich wykorzystanie jest należycie uzasadnione, wykazuje wartość dodaną i jest zgodne z zasadami skuteczności rozwoju.

83.  podkreśla jednak, że EFR nie powinien wykraczać poza swoje ramy i że stworzenie nowych powiązań w celu stawienia czoła nowym wyzwaniom nie powinno odbywać się ze szkodą dla osiągnięcia innych celów rozwoju, któremu powinny towarzyszyć dokładne, jasne i przejrzyste zasady, określone na podstawie obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów ustanowionych przez Komisję;

84.  uważa, że lepsza koordynacja i synergia wsparcia udzielanego przez różnych darczyńców i instrumenty pomocy ma zasadnicze znaczenie; apeluje do różnych zainteresowanych stron o poprawę jakości ram wyników działań i wyników rozwoju w terenie;

85.  dostrzega napotkane trudności operacyjne lub wyzwania, w szczególności w celu osiągnięcia konsensusu, zwłaszcza w sytuacji, gdy koordynacja dużej liczby darczyńców jest zagrożona w zmieniającym się i złożonym kontekście i w świetle zmieniających się potrzeb;

86.  uważa, że inwestowanie w krajach niestabilnych pozostaje najważniejszym priorytetem interwencji Unii, przy jednoczesnym zachowaniu trzeźwego podejścia do monitorowania, które w razie potrzeby mogłoby doprowadzić do zaprzestania finansowania; uważa, że należy wzmocnić praktykę klasyfikacji wyników i dzielenia się nimi w odniesieniu do krajów niestabilnych lub pozostających w konflikcie;

87.  popiera wysiłki na rzecz rozwiązania problemów związanych ze zrównoważonym rozwojem w przypadku, gdy w grę wchodzą mobilizacja dochodów krajowych, odpowiedzialność i gospodarka polityczna;

88.  przypomina, że zmiana klimatu stanowi jedno z największych wyzwań, przed którymi stoi Unia i rządy na całym świecie; zdecydowanie wzywa Komisję do wypełnienia jej zobowiązań na podstawie porozumienia paryskiego, by wzmocnić uwarunkowania klimatyczne finansowania unijnego w celu finansowania jedynie projektów zgodnych z wymogami klimatycznymi i odzwierciedlających cele klimatyczne Unii, co będzie wymagało większej spójności kryteriów wyboru;

89.  wyraża zaniepokojenie ustaleniami Trybunału, że unijny system certyfikacji biopaliw w celu potwierdzania ich zrównoważonego charakteru nie jest w pełni wiarygodny(27); zwraca uwagę na potencjalne negatywne skutki dla krajów rozwijających się, ponieważ – jak stwierdził Trybunał – „Komisja nie wymagała, aby w ramach systemów dobrowolnych sprawdzano, czy poddana procesowi certyfikacji produkcja biopaliwa nie ma poważnych negatywnych następstw stanowiących zagrożenie społeczno-ekonomiczne, takich jak konflikty co do własności gruntów, przymusowa praca, praca dzieci, złe warunki pracy rolników oraz zagrożenia dla zdrowia i bezpieczeństwa”, a także wzywa Komisję do zajęcia się tą kwestią;

90.  zachęca do uwzględniania wymiaru etycznego w planowaniu interwencji politycznych;

91.  nalega, by materiały edukacyjne finansowane z funduszy Unii, w tym z mechanizmu PEGASE (palestyńsko-europejski mechanizm na rzecz zarządzania pomocą socjalno-ekonomiczną), były zgodne ze wspólnymi wartościami wolności, tolerancji i niedyskryminacji poprzez edukację, przyjętymi przez unijnych ministrów edukacji w Paryżu w dniu 17 marca 2015 r.; wzywa Komisję, by zapewniła wydatkowanie funduszy Unii zgodnie z normami UNESCO dotyczącymi pokoju i tolerancji w edukacji;

Wykorzystanie powiązania między rozwojem a migracją

92.  zauważa, że zatwierdzono 106 projektów o łącznej wartości 1 589 mln EUR, z czego 594 mln EUR zostało zakontraktowanych, a 175 mln EUR wypłaconych w 2016 r. na lepsze zarządzanie przepływami migracyjnymi oraz na zajęcie się pierwotnymi przyczynami nielegalnej migracji za pośrednictwem afrykańskiego funduszu powierniczego i powiązanych kanałów regionalnych; zauważa, że jeden z uzgodnionych celów odnosi się do „dobrze zarządzanej polityki migracyjnej”;

93.  zachęca Komisję do składania w ustrukturyzowany sposób sprawozdań na temat wpływu programów uruchomionych w ramach funduszu powierniczego UE dla Afryki, w szczególności na podstawie monitorowania Unii ukierunkowanego na wyniki i ram dotyczących wyników funduszu powierniczego UE dla Afryki, aby podkreślić wspólne osiągnięcia;

94.  odnotowuje również w tym kontekście, że nowy Europejski Fundusz na rzecz Zrównoważonego Rozwoju, jako część europejskiego planu inwestycji zewnętrznych, będzie skierowany do krajów Afryki Subsaharyjskiej, a EFR zapewni 400 mln euro;

95.  popiera zwiększenie zdolności w ramach zestawu finansowania efektywnego dla regionu AKP, osobnego elementu instrumentu inwestycyjnego AKP, o 300 mln EUR w celu osiągnięcia całkowitej zdolności w wysokości 800 mln EUR na realizację ukierunkowanych projektów bezpośrednio dotyczących podstawowych przyczyn migracji, i przekształcenie go w fundusz odnawialny;

96.  zwraca uwagę, że Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) wraz z instrumentem inwestycyjnym AKP wspiera głównie projekty promujące rozwój sektora prywatnego, natomiast kwalifikowalne projekty sektora publicznego są również rozpatrywane w ramach pakietu imigracyjnego AKP; z zadowoleniem przyjmuje rozwój nowych partnerstw w kontekście instrumentu inwestycyjnego AKP zarządzanego przez EBI; wzywa jednak EBI do przedstawienia dalszych informacji na temat składników efektu dźwigni, a mianowicie odpowiednich części pochodzących z kapitału własnego oraz finansowania publicznego Unii lub innych banków rozwoju wielostronnego, jak również przepływów zwrotnych reinwestowanych w funkcjonowanie instrumentu inwestycyjnego AKP;

97.  wspiera Komisję w szybkim tworzeniu kodeksu dla migracji w Komitecie Pomocy Rozwojowej Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju w celu zwiększenia skuteczności wykorzystania i identyfikowalności związanego z tym finansowania;

W kierunku nowego partnerstwa AKP

98.  oczekuje, że będzie dokładnie informowany i proszony o opinię na temat przeglądu śródokresowego 11. EFR, który ma uwzględnić agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i nowy Konsensus europejski w sprawie rozwoju, ale który powinien również zapewnić pełne poszanowanie zasad skuteczności rozwoju potwierdzonych na forum wysokiego szczebla w Nairobi w ramach partnerstwa globalnego, w szczególności zasady odpowiedzialności krajów otrzymujących wsparcie za priorytety;

o
o   o

99.  ponawia swój apel o włączenie EFR do budżetu ogólnego.

(1) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 281.
(2) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 289.
(3) Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.
(4) Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3.
(5) Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1.
(6) Dz.U. L 156 z 29.5.1998, s. 108.
(7) Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 355.
(8) Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 32.
(9) Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.
(10) Dz.U. L 191 z 7.7.1998, s. 53.
(11) Dz.U. L 83 z 1.4.2003, s. 1.
(12) Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1.
(13) Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 17.
(14) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 281.
(15) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 289.
(16) Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.
(17) Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3.
(18) Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1.
(19) Dz.U. L 156 z 29.5.1998, s. 108.
(20) Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 355.
(21) Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 32.
(22) Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.
(23) Dz.U. L 191 z 7.7.1998, s. 53.
(24) Dz.U. L 83 z 1.4.2003, s. 1.
(25) Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1.
(26) Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 17.
(27) Sprawozdanie specjalne nr 18/2016 pt. „Unijny system certyfikacji zrównoważonych ekologicznie biopaliw”.


Absolutorium za rok 2016: Budżet ogólny UE – Parlament Europejski
PDF 734kWORD 95k
Decyzja
Rezolucja
1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja I - Parlament Europejski (2017/2137(DEC))
P8_TA(2018)0124A8-0105/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016(1),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2016 (COM(2017)0365 – C8-0248/2017)(2),

–  uwzględniając sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami za rok budżetowy 2016, sekcja I – Parlament Europejski(3),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne audytora wewnętrznego za rok budżetowy 2016,

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 wraz z odpowiedziami instytucji(4),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(5) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2016 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 314 ust. 10 i art. 318 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(6), w szczególności jego art. 164, 165 i 166,

–  uwzględniając decyzję Prezydium z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie przepisów wewnętrznych dotyczących wykonania budżetu Parlamentu Europejskiego(7), w szczególności jej art. 22,

–  uwzględniając art. 94 i art. 98 ust. 3 Regulaminu oraz załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0105/2018),

A.  mając na uwadze, że przewodniczący przyjął sprawozdanie finansowe Parlamentu Europejskiego za rok 2016 w dniu 28 czerwca 2017 r.;

B.  mając na uwadze, że sekretarz generalny, jako główny delegowany urzędnik zatwierdzający, potwierdził w dniu 10 lipca 2017 r., iż uzyskał wystarczającą pewność, że zasoby przeznaczone na budżet Parlamentu wykorzystano zgodnie z przeznaczeniem oraz zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami, a wprowadzone procedury kontroli dają niezbędne gwarancje legalności i prawidłowości operacji podstawowych;

C.  mając na uwadze, że na mocy art. 166 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 każda instytucja unijna musi podjąć wszelkie właściwe działania w celu uwzględnienia uwag towarzyszących decyzji Parlamentu Europejskiego o udzieleniu absolutorium;

1.  udziela swojemu przewodniczącemu absolutorium z wykonania budżetu Parlamentu Europejskiego za rok budżetowy 2016;

2.  przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

2. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja I - Parlament Europejski (2017/2137(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją decyzję w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja I - Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 94 i art. 98 ust. 3 Regulaminu oraz załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0105/2018),

A.  mając na uwadze, że w poświadczeniu sprawozdania końcowego księgowy Parlamentu Europejskiego stwierdził, iż uzyskał wystarczającą pewność, że przedstawia ono rzetelnie we wszystkich istotnych aspektach sytuację finansową, wyniki operacji i przepływy pieniężne w Parlamencie;

B.  mając na uwadze, że zgodnie ze zwyczajową procedurą przesłano 141 pytań do administracji Parlamentu, a otrzymane pisemne odpowiedzi zostały publicznie omówione przez Komisję Kontroli Budżetowej w obecności wiceprzewodniczącego odpowiedzialnego za budżet, sekretarza generalnego i audytora wewnętrznego;

C.  mając na uwadze, że jakość, wydajność i skuteczność zarządzania finansami publicznymi stale wymagają poprawy, zaś kontrola jest konieczna w celu dopilnowania, by polityczni przywódcy i administracja Parlamentu byli rozliczani przed obywatelami Unii;

Nadzór nad zarządzaniem budżetem i finansami przez Parlament

1.  zwraca uwagę, że na formalny system nadzoru nad zarządzaniem budżetem i finansami przez Parlament składają się cztery główne elementy:

   poświadczenie sprawozdania końcowego przez księgowego Parlamentu;
   roczne sprawozdania audytora wewnętrznego i jego opinia w sprawie wewnętrznego systemu kontroli;
   ocena wydatków administracyjnych i pozostałych wydatków wszystkich instytucji unijnych, w tym Parlamentu, przez ich audytora zewnętrznego – Trybunał Obrachunkowy (zwany dalej „Trybunałem”);
   procedura udzielania absolutorium przygotowywana przez Komisję Kontroli Budżetowej, skutkująca decyzją Parlamentu w sprawie udzielenia swojemu przewodniczącemu absolutorium z wykonania budżetu;

2.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Trybunał zwiększył liczbę operacji Parlamentu uwzględnionych w próbce, oraz zachęca Trybunał do dalszych działań w tym kierunku z uwagi na stosunkowo wysokie ryzyko utraty reputacji, biorąc pod uwagę, iż błędy w zakresie finansów i budżetu mogłyby wpłynąć negatywnie na wizerunek instytucji;

3.  zachęca Trybunał, by rozważył sporządzanie większej liczby sprawozdań specjalnych dotyczących poszczególnych dziedzin działalności Parlamentu, takich jak polityka komunikacji, zarządzanie subwencjami dla europejskich partii i fundacji politycznych, ze szczególnym uwzględnieniem budżetowania zadaniowego;

4.  z zadowoleniem przyjmuje działania następcze administracji na rzecz podniesienia w obrębie instytucji wiedzy specjalistycznej w zakresie rachunkowości i audytu przez ustanowienie dodatkowej usługi dla posłów zaangażowanych w procedury udzielania absolutorium dla instytucji Unii, co stanowi zarazem pomoc i wsparcie w zrozumieniu i interpretacji wyniku rocznych sprawozdań rachunkowych i kontrolnych;

Zarządzanie budżetem i finansami przez Parlament

5.  zauważa, że ostateczna kwota środków w budżecie Parlamentu na rok 2016 wyniosła 1 838 613 983 EUR, tj. 19,39 % środków w dziale 5 wieloletnich ram finansowych(8) (WRF) przeznaczonych na wydatki administracyjne wszystkich instytucji unijnych w 2016 r., i w stosunku do budżetu w 2015 r. (1 794 929 112 EUR) kwota ta wzrosła o 2,4 %;

6.  zauważa, że całkowita kwota dochodów zaksięgowanych na dzień 31 grudnia 2016 r. wynosiła 183 381 513 EUR (w porównaniu do 176 367 724 EUR w 2015 r.), w tym 30 589 787 EUR dochodu przeznaczonego na określony cel (w porównaniu do 27 988 590 EUR w 2015 r.);

7.  zwraca uwagę, że 69,92 % łącznej kwoty zobowiązań przeznaczono na cztery rozdziały: rozdział 10 („Członkowie instytucji”), rozdział 12 („Urzędnicy i pracownicy tymczasowi”), rozdział 20 („Budynki i koszty dodatkowe”) oraz rozdział 42 („Wydatki związane z asystentami posłów”), co wskazuje na dużą nieelastyczność w odniesieniu do głównej części wydatków Parlamentu;

8.  odnotowuje następujące dane liczbowe, na podstawie których zostały zamknięte rachunki Parlamentu za rok budżetowy 2016:

a)  Dostępne środki (EUR)

środki na 2016 r.:

1 838 613 983

środki przeniesione nieautomatycznie z roku budżetowego 2015:

środki przeniesione automatycznie z roku budżetowego 2015:

289 323 907

środki odpowiadające dochodowi przeznaczonemu na określony cel na 2016 r.:

30 589 787

środki przeniesione odpowiadające dochodowi przeznaczonemu na określony cel z 2015 r.:

103 055 269

Ogółem:

2 261 582 946

b)  Wykorzystanie środków w roku budżetowym 2016 (EUR)

zobowiązania:

2 225 465 435

dokonane płatności:

1 900 199 164

środki przeniesione automatycznie, w tym środki wynikające z dochodu przeznaczonego na określony cel:

324 909 094

środki przeniesione nieautomatycznie:

środki anulowane:

36 094 295

c)  Wpływy do budżetu (EUR)

otrzymane w 2016 r.:

183 381 513

d)  Całkowity bilans na dzień 31 grudnia 2016 r. (EUR)

1 574 480 381

9.  zwraca uwagę, że zaciągnięto zobowiązania na 99,2 % środków z budżetu Parlamentu, w kwocie 1 823 844 172 EUR, a stopa anulowania wyniosła 0,8 %; odnotowuje z zadowoleniem, że podobnie jak w poprzednich latach osiągnięto bardzo wysoki wskaźnik wykonania budżetu; zauważa, że środki na płatności wyniosły ogółem 1 538 531 527 EUR, co oznacza, że wskaźnik wykonania wyniósł 84,4 %, czyli odnotowano wzrost o 0,7 % w porównaniu z poprzednim rokiem;

10.  zwraca uwagę na fakt, że anulowane środki na rok 2016, w kwocie 14 769 811 EUR, związane były przede wszystkim z wynagrodzeniami i innymi świadczeniami, jak również po raz kolejny z wydatkami związanymi z budynkami;

11.  odnotowuje, że w roku budżetowym 2016 zatwierdzono siedem przesunięć zgodnie z art. 27 i 46 rozporządzenia finansowego(9), na kwotę 66 655 000 EUR, czyli 3,6 % ostatecznych środków; zauważa z zaniepokojeniem, że większość takich przeniesień było po raz kolejny związanych z polityką nieruchomości Parlamentu, a w szczególności projektem budynku im. Konrada Adenauera; uważa, że poziom przesunięcia niewykorzystanych środków niezróżnicowanych jest bardzo wysoki; jest głęboko przekonany, że skuteczne zarządzanie budżetem powinno zmniejszyć takie przesunięcia do minimum; apeluje, aby polityka Parlamentu dotycząca budynków została sformułowana w sposób dostatecznie przejrzysty w ramach strategii budżetowej;

Opinie Trybunału Obrachunkowego na temat wiarygodności rozliczeń za rok 2016 oraz legalności i prawidłowości transakcji leżących u ich podstaw

12.  przypomina, że Trybunał przeprowadza szczegółową kontrolę wydatków administracyjnych i innych wydatków łącznie dla wszystkich instytucji europejskich; zwraca uwagę, że wydatki administracyjne i pochodne obejmują wydatki na zasoby kadrowe (wynagrodzenia, świadczenia oraz emerytury i renty), które stanowią 60 % łącznych wydatków administracyjnych, oraz wydatki na budynki, wyposażenie, energię, telekomunikację i informatykę;

13.  przypomina, że kontrola obejmowała badanie reprezentatywnej próby 100 transakcji płatniczych, w tym próbę dobraną na podstawie analizy ryzyka obejmującą 20 zobowiązań, zatwierdzonych pod koniec roku budżetowego 2016 oraz automatycznie przeniesionych na 2017 r. w celu skontrolowania wykorzystania budżetu zgodnie z zasadą jednoroczności;

14.  stwierdza na podstawie danych uzyskanych od Trybunału, że z ogółu dowodów kontroli wynika, iż w wydatkach w dziale „Administracja” nie wystąpił istotny poziom błędu; zauważa, że na podstawie 12 skwantyfikowanych błędów szacowany poziom błędu w dziale 5. WRF („Administracja”) wynosi 0,2 % (w porównaniu z 0,6 % w 2015 r.);

Zarządzanie środkami przez grupy polityczne

15.  przypomina, że grupy polityczne są odpowiedzialne wobec Parlamentu za zarządzanie przyznanymi im środkami, w granicach uprawnień przyznanych im przez Prezydium; zauważa z zaniepokojeniem, że Trybunał stwierdził niedociągnięcia w zakresie kontroli zatwierdzania i rozliczania wydatków odnoszących się do Grupy Europa Narodów i Wolności (ENF), i że dokonywano płatności, które nie były objęte umowami wynikającymi z procedury o udzielenie zamówienia; podkreśla, że audytor zewnętrzny Ernst and Young wydał opinię z zastrzeżeniem; wzywa Prezydium do podjęcia odpowiednich środków, w tym również ewentualnego nakazu zwrotu, w stosunku do Grupy Europa Narodów i Wolności (ENF);

16.  przyjmuje do wiadomości szczegółowe ustalenia dotyczące Parlamentu, zawarte w rocznym sprawozdaniu Trybunału za rok 2016; zauważa, że w przypadku jednej płatności na rzecz grupy politycznej Trybunał stwierdził uchybienia w kontrolach w zakresie zatwierdzania i rozliczania wydatków dokonanych w 2015 r., ale rozliczonych w 2016 r.; zauważa ponadto, że Trybunał ustalił, iż dokonywano płatności, które nie były objęte umowami wynikającymi z procedury o udzielenie zamówienia; zwraca też uwagę, że Trybunał wykrył podobne uchybienia w transakcji związanej z inną grupą polityczną w 2015 r.;

17.  odnotowuje odpowiedzi udzielone Trybunałowi przez Parlament w ramach postępowania kontradyktoryjnego; zwraca się do Trybunału o regularne informowanie właściwej komisji o wdrażaniu zalecenia Trybunału, by przeprowadzić przegląd ram kontroli wykorzystania środków budżetowych przydzielonych grupom politycznym i skuteczniej monitorować, w jaki sposób stosują one przepisy dotyczące zatwierdzania i rozliczania wydatków oraz jak prowadzą procedury udzielania zamówień;

18.  zachęca Sekretariat Parlamentu do kontynuowania wysiłków na rzecz wspierania grup politycznych w celu poprawy ich wewnętrznego zarządzania finansami i zapewniania im lepszych wytycznych; zwraca się do grup politycznych o dalszą poprawę stosowania odpowiednich przepisów dotyczących zatwierdzania i rozliczania wydatków, a także o usprawnianie i dalszą harmonizację sposobu przeprowadzania procedur udzielania zamówień;

Sprawozdanie roczne audytora wewnętrznego

19.  odnotowuje, że na jawnym posiedzeniu właściwej komisji z audytorem wewnętrznym w dniu 23 stycznia 2018 r. audytor wewnętrzny przedstawił swoje sprawozdanie roczne i opisał, w jaki sposób w 2016 r. przeprowadził kontrole dotyczące następujących zagadnień:

   przeglądu projektu nowego systemu zarządzania finansowego (FMS) – etap 3;
   nadzoru przekrojowego nad działaniami otwartymi ujętymi w sprawozdaniach z audytu wewnętrznego;
   sektora audiowizualnego;
   procesu rekrutacji urzędników i pracowników czasowych;
   External expertise on works’ projects in the Directorate-General for Infrastructure and Logistics (DG INLO);
   procedury sporządzania sprawozdań z działalności;
   procesu naboru pracowników kontraktowych;
   infrastruktury informatycznej i jej funkcjonowania: spis inwentarza w centrum danych i zarządzanie pomocą ekspertów zewnętrznych;

20.  przypomina, że roczne sprawozdanie z działalności jest kamieniem węgielnym struktury zarządzania w Parlamencie; podkreśla, że w następstwie audytu procedury sporządzania sprawozdań z działalności, który skoncentrowany był na skuteczności sprawozdań rocznych z działalności jako narzędzia sprawozdawczości w zakresie rozliczalności i wyników, audytor wewnętrzny wydał następujące zalecenia:

   należy przyjąć zintegrowane ramy planowania i sprawozdawczości; powinny one obejmować zarówno ustalanie celów strategicznych, jak i rocznych operacyjnych celów każdej dyrekcji generalnej, określać kluczowe wskaźniki rezultatu oraz poprawić sprawozdawczość dotyczącą wyników w rocznych sprawozdaniach z działalności;
   sekretarz generalny powinien wyznaczyć jednostkę posiadającą szerszy mandat do koordynacji i monitorowania procesu składania sprawozdań z działalności;
   należy poprawić ocenę ram kontroli wewnętrznej i powiązanej z nią sprawozdawczości dzięki wyznaczeniu koordynatora kontroli wewnętrznej w każdej dyrekcji generalnej, zapewnieniu dyrekcjom odpowiednich wytycznych i narzędzi, a także zapewnieniu spójnej sprawozdawczości dotyczącej kontroli wewnętrznej w rocznych sprawozdaniach z działalności;
   należy przyjąć wytyczne dla Parlamentu dotyczące sporządzania poświadczenia wiarygodności oraz oceny potrzeby zgłaszania ewentualnych zastrzeżeń;

21.  zauważa, że w ramach działań następczych w 2016 r. zamknięto 22 spośród 48 zatwierdzonych działań otwartych, a także, że profil ryzyka opóźnionych działań nadal był stopniowo obniżany w 2016 r.; zwraca w szczególności uwagę, że na koniec roku 10 z 26 otwartych działań należało do kategorii „poważne ryzyko”, a pozostałych 16 – do kategorii „umiarkowane ryzyko”;

Działania w następstwie rezolucji w sprawie absolutorium za rok budżetowy 2015

22.  uznaje pisemne odpowiedzi udzielone Komisji Kontroli Budżetowej w dniu 4 października 2017 r. w związku z rezolucją w sprawie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2015, a także wystąpienie sekretarza generalnego dotyczące poszczególnych kwestii i wniosków zawartych w rezolucji Parlamentu w sprawie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2015 oraz wymianę poglądów z posłami, która po nim nastąpiła; podkreśla znaczenie częstszego kontaktu Komisji Kontroli Budżetowej z sekretarzem generalnym w sprawach dotyczących budżetu Parlamentu i jego wykonania;

23.  po raz kolejny podkreśla, że z uwagi na konieczność zwiększenia przejrzystości w obrębie instytucji, w szczególności w odniesieniu do procedury podejmowania decyzji, należy ułatwić i w większym stopniu udostępnić pracę wewnętrznych organów decyzyjnych Parlamentu, w szczególności Prezydium, przede wszystkim jeśli chodzi o procedurę podejmowania decyzji; wnioskuje o publikowanie w intranecie z odpowiednim wyprzedzeniem porządku obrad Prezydium oraz o znaczne skrócenie terminu publikacji protokołów obrad i zauważa, że nie jest konieczne oczekiwanie na przetłumaczenie ich na wszystkie języki, by je opublikować; gratuluje Kolegium Kwestorów postępów poczynionych w tej sprawie, w szczególności w kwestiach dotyczących nowej polityki komunikowania o jego decyzjach;

24.  zwraca się do sekretarza generalnego o przekazanie Prezydium niniejszej rezolucji i wskazanie w szczególności wszystkich punktów, w których wnioskuje się o działanie lub decyzję ze strony Prezydium; zwraca się do sekretarza generalnego o opracowanie planu działania i harmonogramu, który umożliwi Prezydium działania następcze i reakcję na zalecenia przedstawione przez Parlament w ramach rezolucji w sprawie udzielenia absolutorium oraz uwzględnienie wyników w rocznym dokumencie podsumowującym; zwraca się do sekretarza generalnego o informowanie w odpowiednim czasie Komisji Budżetowej i Komisji Kontroli Budżetowej o wszystkich przedstawianych Prezydium projektach o znacznym wpływie na budżet;

25.  ubolewa jednak, że bez żadnego uzasadnienia nie zrealizowano wielu zaleceń przedstawionych w rezolucji w sprawie absolutorium za rok budżetowy 2015(10); wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że ani Prezydium, ani sekretarz generalny nie opublikowali sprawozdania z postępów ani nie poczynili wystarczających postępów w odpowiedzi na szereg wezwań do podjęcia przez nich działań lub decyzji;

26.  ponawia swój apel do Prezydium o nadzór nad wszystkimi decyzjami w sprawie absolutorium zgodnie z art. 25 i załącznikiem IV do Regulaminu oraz art. 6 i 166 rozporządzenia finansowego;

27.  przypomina, że obie rezolucje Parlamentu w sprawie udzielenia absolutorium za lata budżetowe 2014(11) i 2015 wzywały do opracowania rozwiązania technicznego, które umożliwi posłom dobrowolne publikowanie informacji o spotkaniach z grupami interesów na ich osobistej podstronie znajdującej się na stronie internetowej Parlamentu; wzywa Prezydium i sekretarza generalnego, aby niezwłocznie to umożliwili;

28.  wzywa sekretarza generalnego do informowania posłów o postępach poczynionych w projekcie iPACS (którego celem jest wzmocnienie i modernizacja bezpieczeństwa osób, budynków i aktywów Parlamentu); zauważa, że projekt ten został przyjęty decyzją Prezydium z dnia 9 marca 2015 r.; podkreśla, jak ważne jest ustalenie, czy projekt o tak istotnym znaczeniu dla Parlamentu – i który kosztował tak znaczną sumę pieniędzy – jest realizowany zgodnie z planem;

29.  wzywa sekretarza generalnego do podjęcia działań w związku ze znacznymi podwyżkami cen hoteli w Strasburgu, bowiem ceny te radykalnie wzrastają z roku na rok, szczególnie w okresie posiedzenia plenarnego; zaleca usprawnienie transportu pomiędzy Strasburgiem a ośrodkami znajdującymi się po niemieckiej stronie granicy, w których ceny są znacznie niższe (na przykład w postaci wahadłowego połączenia autobusowego pomiędzy Kehl a budynkiem Parlamentu);

30.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy sekretarza generalnego dotyczące przeglądu strategii kryzysowej i zachowania ciągłości działania, zmierzające do zwiększenia odporności Parlamentu, aby skuteczniej stawić czoła wszelkim potencjalnym poważnym incydentom zakłócającym działalność Parlamentu (dowolnego rodzaju, ale dotyczącym np. systemów informatycznych, bezpieczeństwa czy pomieszczeń), zgodnie z decyzją Prezydium z dnia 3 maja 2016 r.;

Absolutorium dla Parlamentu za rok 2016

31.  odnotowuje wymianę poglądów pomiędzy wiceprzewodniczącym odpowiedzialnym za budżet, sekretarzem generalnym i Komisją Kontroli Budżetowej w obecności audytora wewnętrznego, która miała miejsce w dniu 23 stycznia 2018 r. w kontekście procedury udzielania Parlamentowi absolutorium za rok budżetowy 2016;

32.  odnotowuje, że w następstwie referendum, które odbyło się w Zjednoczonym Królestwie w dniu 23 czerwca 2016 r., Prezydium omówiło skutki na posiedzeniu w dniu 4 lipca 2016 r.; przyjmuje do wiadomości, że według stanowiska przewodniczącego dopóki Zjednoczone Królestwo jest pełnoprawnym członkiem Unii Europejskiej, brytyjscy posłowie i pracownicy Parlamentu mają dokładnie takie same prawa i obowiązki, jak wszyscy inni posłowie i pracownicy; przyjmuje do wiadomości, że to ustalenie powinno być elastyczne i zgodne z możliwymi wynikami negocjacji w sprawie brexitu; odnotowuje, że sytuacja brytyjskich posłów i pracowników Parlamentu może ulec zmianie w okresie przejściowym, który nie został jeszcze określony;

33.  przyznaje, że wynik referendum wywarł duży wpływ na sekretariaty komisji, działy badawcze i służby horyzontalne w politycznych dyrekcjach generalnych; zwraca uwagę, że służby Parlamentu przygotowały materiały analityczne oparte na pracach rozpoznawczych w celu dokonania analizy skutków wstąpienia Zjednoczonego Królestwa z UE dla obszarów polityki i ustawodawstwa w dziedzinach ich kompetencji; dostrzega ponadto, że przyszłe prace nad tą kwestią są bardzo złożone pod względem prawnym, jak również, że na kolejnych etapach procesu wystąpienia, w oparciu o podjęte decyzje polityczne, będzie można wykorzystać wiedzę fachową zgromadzoną w sekretariatach komisji i departamentach tematycznych;

34.  z zadowoleniem przyjmuje usprawnioną współpracę w dziedzinie bezpieczeństwa między Parlamentem a organami krajowymi w państwach przyjmujących, zwłaszcza z władzami belgijskimi;

35.  zachęca sekretarza generalnego do prowadzenia negocjacji z kolejami belgijskimi w sprawie wprowadzenia większej liczby bezpośrednich połączeń kolejowych pomiędzy dworcem kolejowym Bruxelles-Luxembourg a portem lotniczym Zaventem w szczytowych godzinach przyjazdów i odjazdów posłów, aby jednocześnie skrócić czas podróży posłów i zmniejszyć ich ślad węglowy; wzywa sekretariat do propagowania wśród posłów podróży pociągami;

36.  przypomina, że otwartość dla społeczeństwa jest cechą rozpoznawczą Parlamentu; popiera przekształcenie i usprawnienie wejść do wszystkich budynków Parlamentu w trzech miejscach pracy na podstawie nowej koncepcji bezpieczeństwa, która gwarantuje bezpieczne środowisko pracy dla działalności parlamentarnej, przy jednoczesnym zachowaniu otwartości Parlamentu; zauważa, że wejścia te, zmodernizowane w 2015 r., zostały wyposażone w nowe systemy kontroli dostępu i zostały włączone do nowego centralnego zintegrowanego systemu kontroli fizycznego dostępu; podkreśla, że podczas sesji plenarnych wejściem, z którego najczęściej korzystają posłowie, pracownicy unijni i goście, jest wejście do budynku im. Louise Weiss w Strasburgu (LOW); zwraca uwagę, że jest to de facto najbardziej widoczne wejście w Strasburgu; ubolewa, że „tymczasowa” kontrola bezpieczeństwa przy wejściu do budynku im. Louise Weiss de facto przekształciła się w stały punkt kontrolny; wzywa sekretarza generalnego do przedstawienia alternatywnej propozycji usprawnienia wejścia do budynku LOW przy zachowaniu bezpieczeństwa i atrakcyjności tego wejścia;

37.  zauważa, że uwaga przykładana do budżetowania zadaniowego nadal różni się w zależności od poszczególnych dyrekcji generalnych, i że budżetowanie zadaniowe wciąż jest na wstępnym etapie realizacji w różnych działach administracji; apeluje do sekretarza generalnego o dopilnowanie, by w całej administracji wyznaczono jednoznaczne i mierzalne cele, a także by monitorowano ich osiąganie;

38.  ubolewa, że według Trybunału koszty geograficznego rozproszenia działalności Parlamentu sięgają 114 mln EUR rocznie; przyjmuje do wiadomości ustalenie zawarte w swojej rezolucji z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie lokalizacji siedzib instytucji Unii Europejskiej(12), według którego 78 % wszystkich delegacji personelu Parlamentu podlegającego regulaminowi pracowniczemu wynika bezpośrednio z faktu, że służby Parlamentu są rozproszone pod względem geograficznym; przypomina, że skutki środowiskowe tego rozproszenia szacuje się na od 11 000 do 19 000 ton emisji CO2; zauważa z ubolewaniem, że w 2016 r. całkowita kwota zwrotów za same koszty podróży posłów do PE na sesje plenarne w Strasburgu wyniosła ogółem 21 352 262 EUR; wzywa Radę do znalezienia rozwiązania na rzecz jednej siedziby Parlamentu Europejskiego, tak aby nie marnotrawić pieniędzy podatników;

39.  odnotowuje opublikowanie siedmiu sprawozdań „Koszt braku działań na poziomie europejskim”, jak również pięciu „Ocen europejskiej wartości dodanej”, które ukończono w 2016 r.;

40.  odnotowuje przegląd stawek dodatków dla akredytowanych asystentów parlamentarnych (AAP) wypłacanych w związku z podróżami służbowymi między trzema miejscami pracy Parlamentu; zauważa, że w odniesieniu do urzędników i innych pracowników Parlamentu górny pułap kosztów zakwaterowania w związku z podróżami służbowymi do Strasburga wynosi 180 EUR, a dieta dzienna wynosi 102 EUR, co łącznie stanowi kwotę 282 EUR dziennie; mając na uwadze, że w przypadku AAP kwota ta w odniesieniu do tego samego typu wydatków jest ograniczona do 137 EUR, 160 EUR lub 183 EUR na dzień w zależności od uznania posła; przypomina jednak, że AAP przysługują takie same diety dzienne jak urzędnikom i innym pracownikom Parlamentu w przypadku wyjazdów do innych miejsc niż Strasburg; po raz trzeci, podobnie jak w dwóch poprzednich latach, zwraca się do Prezydium, aby z uwagi na równe traktowanie pracowników szybko przyjęło konieczne środki w celu wyrównania wysokości kosztów zakwaterowania i diet dziennych AAP w przypadku wyjazdów do Strasburga z dietami urzędników i innych pracowników; ponownie wzywa Prezydium do pełnego wyrównania dodatków przysługujących urzędnikom, innym pracownikom i akredytowanym asystentom parlamentarnym;

41.  z zadowoleniem przyjmuje gotowość sekretarza generalnego do znalezienia rozwiązania i ponownie wzywa do znalezienia praktycznego rozwiązania w odniesieniu do tych AAP, którzy pomimo przepracowania bez przerw dwóch kadencji parlamentarnych nie będą uprawnieni do przystąpienia do unijnego systemu świadczeń emerytalnych z chwilą osiągnięcia wieku emerytalnego z końcem obecnej kadencji parlamentarnej wskutek okoliczności pozostających poza ich kontrolą i kontrolą zatrudniających ich posłów, gdyż osoby te nie osiągnęły wymaganych dziesięciu lat pracy z powodu wcześnie zorganizowanych wyborów w 2014 r. oraz opóźnień w zatwierdzeniu nowych umów z uwagi na spore obciążenie pracą w dziedzinie zasobów ludzkich po wyborach w 2009 i 2014 r.; dlatego zwraca się o uznanie dwóch kadencji Parlamentu za okres odpowiadający dziesięcioletniemu okresowi służby; zwraca się do sekretarza generalnego, by zobowiązał Dyrekcję Generalną ds. Kadr (DG PERS) do niezwłocznego znalezienia możliwych rozwiązań oraz informowania przedstawicieli AAP o tym procesie i zaangażowania ich w ten proces; zwraca się do Komisji o przedstawienie wniosku ustawodawczego przed dniem 1 września 2018 r. w celu rozwiązania tej kwestii;

42.  zauważa, że występują znaczne opóźnienia w rozliczeniach niektórych delegacji, oraz sugeruje, że należy znaleźć rozwiązania, które pozwolą na ich rozliczanie w rozsądnym terminie;

43.  uznaje za stosowne utrzymanie nieznacznego zwiększenia środków w linii budżetowej 422 „Wydatki związane z asystentami posłów”, biorąc pod uwagę wyższe nakłady pracy związane z brexitem, rosnącą liczbę rozmów trójstronnych oraz wzrost liczby komisji tymczasowych i specjalnych, która odnotowała historyczny rekord 25 komisji stałych i tymczasowych, oraz nałożenie się w czasie zakończenia kadencji i przyjęcia kompleksowego pakietu wniosków ustawodawczych dotyczących WRF;

44.  zwraca się do sekretarza generalnego o przekazanie Komisji sprawozdania w sprawie oceny nowego statutu dla AAP, sporządzonego w następstwie rezolucji przyjętej dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie absolutorium za rok budżetowy 2014 r. i określonego w art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 160/2009(13);

45.  zachęca Prezydium, by podczas oceny nowych, przyjętych w ubiegłym roku przepisów w sprawie grup odwiedzających wykluczyć możliwość pełnienia przez akredytowanych asystentów parlamentarnych funkcji szefa grupy ze względu na wątpliwości zawodowe, prawne, etyczne i obawy związane z ochroną danych;

46.  zauważa, że stażyści zatrudniani przez posłów są związani z posłem umową prawa prywatnego, co nie uprawnia ich do korzystania w Parlamencie z podobnego statusu jak inne kategorie pracowników Parlamentu czy korzystanie ze stypendiów samego Parlamentu (stypendia im. Roberta Schumana); wyraża ubolewanie, że nie przewidziano możliwości lub ram prawnych w Dyrekcji Generalnej ds. Finansów (DG FINS) do opracowania systemu bezpośrednich płatności zaliczkowych na rzecz takich stażystów przed rozpoczęciem misji, jak ma to miejsce w przypadku pozostałych pracowników, przede wszystkim mając na uwadze, że pokrywanie tych wydatków z własnych środków stanowi dla nich zazwyczaj obciążenie finansowe, któremu z oczywistych przyczyn trudno jest im sprostać; podkreśla, że posłowie mogą w poszczególnych przypadkach dochodzić do porozumienia ze stażystą i płatnikiem w sprawie płatności zaliczkowych; zauważa jednak, że wielu posłów nie korzysta z usług upoważnionego płatnika do wynagradzania zatrudnianych przez siebie stażystów; zwraca się do Parlamentu o jak najszybsze dokonanie oceny, czy taki system płatności bezpośrednich może zostać wdrożony;

47.  zauważa z zaniepokojeniem, że na tym zaawansowanym etapie obecnej kadencji życiorysy ponad połowy posłów do Parlamentu Europejskiego nie są jeszcze dostępne w ich profilach na oficjalnej stronie internetowej Parlamentu; zwraca się do sekretarza generalnego o podjęcie szybkich działań w celu udostępnienia życiorysów wszystkich posłów do Parlamentu Europejskiego na oficjalnej stronie internetowej Parlamentu;

48.  przypomina, że niedozwolone jest łączenie mandatu posła do Parlamentu Europejskiego z szeregiem innych stanowisk, między innymi z mandatem posła do parlamentu krajowego; zwraca się o opracowanie na następną kadencję Parlamentu niezbędnych przepisów wykluczających możliwość sprawowania przez posłów do PE jakiegokolwiek dodatkowego mandatu w parlamencie regionalnym państwa członkowskiego z uprawnieniami ustawodawczymi, które wymagają od posła poświęcania podobnej ilości czasu na pracę w parlamencie narodowym;

49.  jest zdania, że należy wprowadzić przepisy w sprawie konfliktu interesów wśród ekspertów zatrudnianych przez komisje parlamentarne, aby zapewnić wyższy stopień niezależności i rzetelności opinii i badań;

50.  przypomina, że w absolutorium za lata budżetowe 2014 i 2015 zwrócono uwagę na stosunkowo nieprzystępną dla użytkowników stronę internetową Parlamentu, i w związku z tym pilnie wzywa Dyrekcję Generalną ds. Komunikacji (DG COMM) do udoskonalenia strony internetowej i do wprowadzenia w trybie pilnym sprawniejszej wyszukiwarki; podkreśla, że pozostaje jeszcze wiele do zrobienia w zakresie atrakcyjności i zdolności tej strony internetowej do przyciągania uwagi oraz nadal niezbędne są wysiłki, by zdywersyfikować dostępne platformy mediów społecznościowych; wzywa do przyjęcia nowej strategii, odzwierciedlającej pełny zakres możliwości mediów społecznościowych w różnych ich formach;

51.  odnotowuje uaktualnioną deklarację misji biur informacyjnych, zwanych odtąd biurami kontaktowymi (przyjętą przez Prezydium w listopadzie 2017 r.); z naciskiem stwierdza, że ich główna funkcja polega na przekazywaniu informacji i utrzymywaniu kontaktów na poziomie lokalnym w imieniu Parlamentu w celu rozpowszechniania informacji o Unii Europejskiej i jej polityce poprzez działania podmiotów zewnętrznych na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym; podkreśla potrzebę zoptymalizowania wykorzystania nowych technologii i modeli komunikacyjnych oraz skorzystania z ich uprzywilejowanego położenia geograficznego – blisko obywateli – w celu dalszego wzmożenia działań na szczeblu lokalnym, takich jak organizowanie debat z posłami i przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego, z myślą o wysłuchaniu obywateli i współpracy z nimi; zauważa, że debaty za pośrednictwem internetu i przyciąganie uwagi mediów w wyniku tych wydarzeń powinny przyczyniać się do dalszego zbliżania się do obywateli; wzywa do udoskonalenia przyjętej strategii dotyczącej biur informacyjnych Parlamentu i apeluje do DG COMM o zmierzenie się z problemem nierównowagi pomiędzy poziomem kosztów zatrudnienia personelu i użytkowania budynków a kluczowymi funkcjami tych biur, które polegają na bezpośredniej komunikacji z zainteresowanymi podmiotami i obywatelami na szczeblu lokalnym;

Dyrekcja Generalna ds. Komunikacji

52.  przypomina, że kluczowym wskaźnikiem skuteczności działania DG COMM jest całkowity zasięg lub oddźwięk osiągnięty dzięki wszystkim kanałom i platformom komunikacyjnym Parlamentu; zauważa, że w odniesieniu do obecności Parlamentu w mediach i średnich miesięcznych relacji w mediach nastąpił wzrost o 12 % w porównaniu z 2015 r. i o 7 % w porównaniu z rokiem wyborczym 2014; potwierdza postęp w odniesieniu do wykorzystania mediów społecznościowych przez Parlament, jak również działania związane z podnoszeniem świadomości wśród młodych ludzi; podkreśla jednak, że działania Parlamentu w zakresie komunikacji powinny nadal być udoskonalane, w szczególności poprzez poszerzanie zasięgu przekazu w mediach społecznościowych, który aktualnie nie spełnia standardów, jakich można oczekiwać od instytucji parlamentarnej; podkreśla konieczność opracowania i wdrożenia całościowej strategii dotyczącej mediów społecznościowych, szczególnie w świetle wyborów europejskich w 2019 r.; zwraca uwagę, że strategia ta powinna odzwierciedlać nakład pracy realizowanej przez Parlament, biorąc pod uwagę wyrażane przez obywateli wielowymiarowe zainteresowania, troski i pomysły odnośnie do przyszłości Europy;

53.  zauważa, że DG COMM uruchomiła nowy wieloletni program prac dotyczący dotacji w obszarze mediów i organizacji imprez na lata 2016–2019; przyjmuje do wiadomości, że jeśli chodzi o przyznawanie dotacji w kategorii mediów zawarto 102 umowy ramowe o partnerstwie i zatwierdzono 48 wniosków o dotację na łączną wartość 3,99 mln EUR; zauważa, że w dziedzinie organizacji imprez wybrano 18 projektów do przyznania dotacji na całkowitą wartość 0,8 mln EUR; wzywa Dyrekcję Generacją ds. Komunikacji (DG COMM) do bardziej aktywnego podejścia wobec osób, które nie są co do zasady zainteresowane działalnością Parlamentu, bądź nawet odnoszą się sceptycznie do jego funkcjonowania;

54.  odnotowuje istotne zmiany techniczne i edycyjne wprowadzone na publicznie dostępnej stronie internetowej Parlamentu, zwłaszcza pod względem optymalizacji wyszukiwarki internetowej; wyraża uznanie dla Dyrekcji Generalnej ds. Komunikacji (DG COMM) za ten postęp, ale jednocześnie zauważa, że jego tempo jest zbyt wolne; zwraca uwagę na fakt, że w 2016 r. rozpoczęto i z powodzeniem wdrożono do części strony internetowej projekt elastycznego projektowania stron internetowych oraz projekt w zakresie transmisji na żywo i odnowienia platformy wideo na żądanie, których celem jest przeprojektowanie strony internetowej, tak by była dostosowana do wszystkich rodzajów urządzeń; wzywa do kontynuacji tych projektów i ich realizacji we wszystkich sekcjach strony internetowej Parlamentu; zauważa, że należy jeszcze podjąć wiele działań, by stworzyć sprawnie działającą stronę internetową i narzędzie komunikacji; podkreśla, że modernizacja musi być przeprowadzona w odpowiednim czasie, aby zapewnić widoczność i dostępność Parlamentu z odpowiednim wyprzedzeniem, a najpóźniej przed nadchodzącymi wyborami europejskimi w 2019 r.; podkreśla, że przejrzysta i dostępna strona internetowa jest kluczowym narzędziem angażowania obywateli;

55.  zwraca uwagę na znaczny wzrost liczby wniosków złożonych do Działu ds. Zapytań Obywateli (AskEP) od 2014 r., głównie w wyniku pozornie skoordynowanych kampanii wysyłania zapytań dotyczących aktualnych zagadnień; sugeruje, by odpowiedzi Parlamentu były przedstawiane posłom, którzy mogą nie zdawać sobie sprawy z ich istnienia;

56.  zwraca uwagę na niedawny sondaż Eurobarometru zlecony przez Parlament, gdzie postawiono konkretne pytanie dotyczące wizerunku Parlamentu; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że według sondażu odsetek obywateli, którzy pozytywnie postrzegają Parlament, wzrósł z 25 % (2016 r.) do 33 % (2017 r.); z satysfakcją odnotowuje, że poprawa wizerunku Parlamentu jest bezpośrednio związana ze spadkiem odsetka opinii negatywnych o 7 punktów procentowych z 28 % (2016 r.) do 21 % (2017 r.); zwraca uwagę, że pomimo wyraźnych sygnałów poprawy wciąż wiele pozostaje do zrobienia;

57.  zachęca Prezydium, by podczas oceny nowych, przyjętych w minionym roku przepisów w sprawie grup odwiedzających wykluczyć możliwość wyznaczania AAP na opiekuna grupy;

58.  zwraca się o dokonanie przeglądu systemu obliczania zwrotu kosztów podróży grup odwiedzających sponsorowanych przez posłów do Parlamentu Europejskiego, aby z jednej strony zagwarantować równe traktowanie wszystkich obywateli Unii, a z drugiej strony promować korzystanie z bardziej ekologicznych środków transportu, ponieważ obecny system oparty na obliczaniu na podstawie odległości w kilometrach nie uwzględnia ani odizolowania, ani naturalnych barier w niektórych strefach geograficznych Unii, ani nie pokrywa kosztów pokonania odległości między nimi a miejscami, gdzie dostępne są szybsze i bardziej ekologiczne środki transportu;

59.  zauważa, że na dzień 31 grudnia 2016 r. Sekretariat zatrudniał łącznie 5 375 urzędników i innych pracowników tymczasowych (wzrost o 16 osób w porównaniu ze stanem na 31 grudnia 2015 r.), a grupy polityczne zatrudniały łącznie 806 urzędników oraz pracowników tymczasowych (wzrost o 35 osób w porównaniu ze stanem na 31 grudnia 2015 r.); zwraca uwagę, że DG PERS była odpowiedzialna za 9 617 członków personelu (wzrost o 264 osób w porównaniu z stanem na 31 grudnia 2015 r.), przy czym liczba ta obejmuje pracowników kontraktowych;

60.  zwraca uwagę, że na dzień 1 stycznia 2016 r. z planu zatrudnienia Parlamentu usunięto 57 stanowisk zgodnie z nowelizacją regulaminu pracowniczego z 2014 r. oraz WRF na lata 2014-2020;

Dyrekcja Generalna ds. Kadr

61.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że promowanie równych szans pozostaje jednym z głównych elementów polityki zarządzania zasobami ludzkimi prowadzonej przez Parlament; zauważa, że plan działania na rzecz wspierania równouprawnienia płci i różnorodności, przyjęty przez Prezydium w 2015 r., był nadal realizowany w 2016 r. wraz z jego celami szczegółowymi i wszelkimi innymi powiązanymi środkami;

62.  z zadowoleniem odnosi się do faktu, że przyjęty został plan działania na rzecz „Równości płci w Sekretariacie Generalnym Parlamentu Europejskiego”; zauważa, że plan działania przedstawia konkretne działania i jasny harmonogram wprowadzania poszczególnych środków w zakresie zarządzania, szkoleń zawodowych, podnoszenia świadomości na temat równouprawnienia płci, równowagi między życiem zawodowym a prywatnym oraz regularnego monitorowania równowagi płci za pomocą statystyk;

63.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że równowaga płci na stanowiskach kierowników działów mianowanych przez sekretarza generalnego wzrosła z 21 % w 2006 r. do 36 % w 2016 r. oraz że obecność kobiet na tych stanowiskach wskazuje na zadowalającą poprawę w jakości stanowisk, które piastują kobiety;

64.  ubolewa nad tym, że równowaga płci wśród osób zajmujących stanowiska na szczeblu dyrektora generalnego spadła z 33,3 % / 66,7 % w 2015 r. do 16,7 % / 83,3 % w 2016 r.; zauważa, że równowaga płci wśród osób zajmujących stanowiska na szczeblu dyrektora utrzymywała się na tym samym poziomie w 2015 i 2016 r. – odpowiednio 29,2 % / 70,8 % i 29,8 % / 70,2 %; uznaje, że ta tendencja stoi w sprzeczności z planem działania na rzecz „równouprawnienia płci w Sekretariacie Generalnym Parlamentu Europejskiego”;

65.  rozumie, że w pewnych rodzajach działalności, takich jak prowadzenie stołówki czy sprzątanie, outsourcing okazał się najczęściej wybieranym przez Parlament rozwiązaniem, a wskutek tego w niektórych dyrekcjach generalnych liczba personelu zewnętrznego obecnego w pomieszczeniach Parlamentu może nawet przewyższać liczbę urzędników;

66.  wyraża opinię, że personelu zewnętrznego nie należy wykorzystywać do kompensowania redukcji liczby etatów uzgodnionej w kontekście przeglądu regulaminu pracowniczego z 2014 r. oraz obecnych WRF;

67.  zauważa, że na koniec 2016 r. w Parlamencie pracowało 1 924 AAP, w porównaniu z 1 791 w 2015 r.; apeluje o szczególne uwzględnienie praw AAP i asystentów lokalnych, których umowy są bezpośrednio powiązane z mandatami wspomaganych przez nich posłów, mając na uwadze, że AAP są pracownikami statutowymi podpisującymi umowę o pracę z Parlamentem, natomiast asystenci lokalni są objęci odrębnymi przepisami krajowymi;

68.  ponownie wyraża zaniepokojenie z powodu zarzucanej posłom praktyki polegającej na zobowiązywaniu asystentów parlamentarnych do odbycia delegacji, w szczególności do Strasburga, bez oficjalnych zleceń delegacji, w którym to przypadku nie są pokrywane koszty delegacji ani koszty podróży; jest zdania, że taka praktyka stwarza pole do nadużyć, ponieważ jeśli asystenci parlamentarni podróżują bez oficjalnego zlecenia delegacji, muszą nie tylko opłacić koszty we własnym zakresie, ale również nie są objęci ubezpieczeniem pracowniczym; wzywa sekretarza generalnego do zbadania tej zarzucanej praktyki oraz złożenia sprawozdania przed końcem tego roku;

69.  ponawia wezwanie skierowane do Konferencji Przewodniczących i Prezydium o ponowne rozważenie możliwości, aby akredytowani asystenci parlamentarni, w pewnych okolicznościach, które powinny zostać ustalone, mogli towarzyszyć posłom w oficjalnych delegacjach i misjach Parlamentu, o co wnioskowało już kilku posłów; zwraca się do sekretarza generalnego o przeanalizowanie konsekwencji budżetowych oraz organizacji i logistyki tych delegacji;

70.  odnotowuje, że Parlament zapewnia budżet Komitetu Pracowniczego, wzywa do ustanowienia podobnego budżetu dla Komitetu Akredytowanych Asystentów Parlamentarnych, gdyż pełnią oni funkcje przewidziane w Statucie posła do Parlamentu Europejskiego i przepisach wykonawczych do tego statutu, przydatne dla wszystkich instytucji i posłów;

71.  wzywa administrację do włączenia Komitetu Akredytowanych Asystentów Parlamentarnych w proces decyzyjny dotyczący wszystkich przepisów, które mogłyby mieć zastosowanie do Komitetu Akredytowanych Asystentów Parlamentarnych, zarówno wyłącznie, jak i wspólnie z innymi kategoriami pracowników reprezentowanych przez Komitet Pracowniczy;

72.  z zadowoleniem przyjmuje zainteresowanie utrzymaniem pracowników z obywatelstwem brytyjskim, będących urzędnikami służby cywilnej Unii Europejskiej, zwraca się do sekretarza generalnego o przedstawienie informacji o potencjalnych zagrożeniach dla personelu pochodzącego z Wielkiej Brytanii i o wskazanie, jak uchronić ich przed skutkami brexitu i zapewnić pełną ochronę ich praw ustawowych, umownych i nabytych;

73.  przyjmuje do wiadomości, że zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(14) z planu zatrudnienia Parlamentu na 2016 r. usunięto 57 stanowisk, zgodnie z wymogiem dotyczącym zmniejszenia liczby stanowisk o 5 %; zauważa, że dwa dodatkowe stanowiska usunięto, aby przenieść je do Komisji w związku z międzyinstytucjonalnymi projektami IT; zauważa ponadto, że Parlament miał zmniejszyć swój plan zatrudnienia o kolejne 76 stanowisk z dniem 1 stycznia 2017 r. w następstwie decyzji władzy budżetowej;

74.  jest zdania, że w odpowiedzi na kampanię #metoo Parlament powinien przyjąć zasadę zerowej tolerancji dla przemocy w jakiejkolwiek formie, zarówno przemocy strukturalnej, jak i seksualnej, fizycznej i psychologicznej; w związku z tym domaga się:

   pełnej odpowiedzialności sprawców przy wyczerpaniu wszelkich dostępnych kar i sankcji;
   ustanowienia centralnego biura ds. skarg, przyjmującego zgłoszenia przypadków molestowania;
   zapewnienia każdej osobie dostępu do niezależnej komisji ds. molestowania w Parlamencie, w której nie zostaną odtworzone wewnętrzne struktury władzy, jak włączenie posłów do składu tej komisji;
   zapewnienia ochrony dla ofiar przemocy oraz osób, które zgłaszają takie przypadki przemocy, gwarantując im pełną anonimowość i dyskrecję;
   zapewnienia wsparcia psychologicznego dla ofiar przez centralne biuro Parlamentu zatrudniające lekarzy, pracowników opieki społecznej, a także doradców;
   obowiązkowych szkoleń dotyczących molestowania seksualnego i mobbingu dla posłów i urzędników zajmujących stanowiska decyzyjne;
   zapewnienia szkoleń i informacji dla pracowników, aby pomóc im w rozpoznawaniu molestowania seksualnego i zagwarantować, że są świadomi przysługujących im praw;

75.  uważa, że stosunkowo niska liczba skarg dotyczących nękania zgłoszonych w 2016 r. do Komitetu doradczego ds. molestowania przez pracowników i akredytowanych asystentów parlamentarnych może oznaczać brak odpowiednich kanałów; podkreśla, że w regulaminie pracowniczym wyróżniono dwie kategorie nękania (nękanie psychologiczne i molestowanie seksualne); jest zdania, że walka z wszelkiego rodzaju nękaniem powinna być jednym z najważniejszych priorytetów sekretarza generalnego; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje propozycję sekretarza generalnego wprowadzenia sieci niezależnych zaufanych doradców, z którymi mogą się kontaktować AAP, stażyści pracujący dla posłów, personel grup politycznych oraz wszyscy pozostali pracownicy i stażyści; przyjmuje do wiadomości, że doradcy ci będą wybierani ze względu na ich wiedzę specjalistyczną i umiejętności interpersonalne oraz będą odbywali ukierunkowane szkolenia; zachęca do przeglądu składu komitetów doradczych rozpatrujących skargi dotyczące nękania, aby zapewnić równą reprezentację posłów, akredytowanych asystentów parlamentarnych i pracowników, a także równowagę płci; zwraca się do Prezydium o rozważenie możliwości mianowania audytora zewnętrznego w celu dalszego usprawnienia procedur wewnętrznych;

76.  wyraża potrzebę stworzenia niezależnego organu ds. ujawniania, doradztwa i zgłaszania posiadającego wystarczające zasoby budżetowe, aby pomagać demaskatorom wykorzystywać odpowiednie kanały ujawniania informacji o możliwych nieprawidłowościach naruszających interesy finansowe Unii, przy jednoczesnym zachowaniu poufności oraz oferowaniu koniecznego wsparcia i doradztwa;

77.  ponownie zwraca uwagę na delikatną pozycję AAP i stażystów posłów w świetle wewnętrznych przepisów dotyczących ochrony demaskatorów; przestrzega sekretarza generalnego przed możliwymi skutkami finansowymi dalszego niezapewniania przez Parlament ochrony należnej demaskatorom w stosunku do AAP, którzy zgłaszają naruszenia popełniane przez posłów; wzywa sekretarza generalnego do bezzwłocznego zaradzenia tej sytuacji;

78.  zwraca się o wykorzystanie tygodni przeznaczonych na zewnętrzną działalność parlamentarną w celu organizowania szkoleń, zwłaszcza dla asystentów posłów, w tym intensywnych kursów językowych;

79.  przypomina po raz kolejny, że Parlament jest właściwie jedyną instytucją, która nie wprowadziła elastycznego czasu pracy do swojego systemu pracy, gdy tymczasem narzędzie to stosuje się od lat w większości pozostałych instytucji, w szczególności w Komisji Europejskiej, czego potwierdzonym wynikiem jest wzrost produktywności i poprawa jakości życia pracowników; zwraca się o jak najszybsze włączenie elastycznego czasu pracy do warunków zatrudnienia w Parlamencie oraz o informowanie Komisji Kontroli Budżetowej o postępach w realizacji z tego celu;

80.  ponownie stwierdza, podobnie jak w rezolucji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Parlamentu za rok budżetowy 2015 (ust. 90), że w stosunku do stypendystów, odpowiednio do poziomu ich dochodów, należy zastosować większe zniżki w restauracjach Parlamentu;

81.  z wielkim zaniepokojeniem zauważa spadek popytu wśród posłów na indywidualne kursy językowe w przypadku języka francuskiego, a przede wszystkim hiszpańskiego i włoskiego, w szczególności od roku 2009; zauważa, że dane statystyczne wykazują, że jedynie język angielski, a także niemiecki cieszą się takim samym, a nawet większym zainteresowaniem; przypomina sekretarzowi generalnemu o znaczeniu wielojęzyczności w procesie europejskiej integracji i o roli, jaką administracja powinna odgrywać w promowaniu nauki języków wśród przedstawicieli wybranych przez europejskich obywateli, tym bardziej, że znajomość języków stanowi podstawowe narzędzie zrozumienia i komunikacji w pracy parlamentarnej; zwraca się do administracji, aby oprócz istniejącej broszury i informacji dostępnych online systematycznie informować posłów za pośrednictwem odpowiednich środków przekazu o wszystkich możliwościach, jakie oferuje im Parlament, ze szczególnym naciskiem na lekcje udzielane przez wewnętrznych nauczycieli językowych w Brukseli i Strasburgu , ponieważ jest to najbardziej elastyczne i najlepiej dostosowane do ich potrzeb i warunków pracy rozwiązanie, a także najbardziej opłacalne; zwraca się również do sekretarza generalnego o opracowanie odpowiednich środków promowania wielojęzyczności w tym środowisku, łącznie z ulepszeniem oferty pod względem dostępności wewnętrznych nauczycieli języków obcych i wyeliminowania ich niepewnej sytuacji zawodowej; przyjmuje do wiadomości przeniesienie służby szkolenia zawodowego posłów z DG FINS do DG PERS w celu poprawy synergii z jednostką ds. szkolenia personelu istniejącą już w DG PERS; zwraca się do sekretarza generalnego o przekazywanie informacji o konkretnych wynikach, jakich oczekuje się po tej zmianie;

82.  wzywa sekretarza generalnego do opracowania dobrowolnej i przejrzystej polityki mobilności uwzględniającej upodobania i umiejętności personelu w ramach rzeczywistej strategii rozwoju kariery zawodowej;

Dyrekcja generalna ds. Infrastruktury i Logistyki

83.  odnotowuje, że aktualny wniosek w sprawie średnioterminowej strategii Parlamentu w zakresie nieruchomości – biorąc pod uwagę niedawny rozwój sytuacji w kwestii budynków w Luksemburgu i Strasburgu – powinien koncentrować się na budynkach w Brukseli, a w szczególności na przyszłości budynku im. Paul-Henri Spaaka; ponadto zwraca się do Prezydium o ocenę wieku infrastruktury w budynku Salvadora de Madariagi w Strasburgu; zauważa ponadto, że kluczowe czynniki związane z brexitem określające przyszłą politykę dotyczącą nieruchomości, takie jak potencjalne konsekwencje brexitu dla wielojęzyczności, liczba stanowisk dla urzędników w planie zatrudnienia i liczba posłów wciąż nie są znane; uznaje, że dopiero po zakończeniu brexitu będzie można sporządzać wiarygodne plany; zachęca Prezydium do opracowania strategii minimalizowania ryzyka, uwzględniającą potrzebę przeciwdziałania wszelkim możliwym zakłóceniom, które mogą wynikać z przebiegu negocjacji w sprawie brexitu; zwraca się do sekretarza generalnego o zaproponowanie szczegółowego planu przewidującego, gdzie w przypadku renowacji lub odbudowy budynków zostanie rozmieszczony pracujący w nich personel;

84.  wzywa właściwe służby do wyjaśnienia, z uwagi na zbliżający się termin przypadający na rok 2020, w jaki sposób planują wdrożyć wspólne oświadczenie Parlamentu, Rady i Komisji w sprawie wzorcowej roli ich budynków(15) w kontekście dyrektywy o efektywności energetycznej;

85.  uznaje, że Prezydium upoważniło sekretarza generalnego do opracowania szczegółowych propozycji dotyczących możliwych opcji remontu budynku im. Paul-Henri Spaaka; zauważa ponadto, że propozycje te powinny obejmować wszystkie możliwe warianty, w tym brak działań, remont lub odbudowę, oraz że propozycjom powinny towarzyszyć szczegółowe oceny wykonalności projektów i analiza wszystkich istotnych kwestii prawnych; zauważa, że szczegółowe propozycje są przygotowywane przez DG INLO i miały być przedstawione Prezydium na początku 2018 r.;

86.  odnotowuje, że większość budynków Parlamentu nie była zaprojektowana i wykonana z uwzględnieniem wymogów eurokodów dotyczących integralności konstrukcyjnej, gdyż normy te nie istniały w czasie ich budowy; zauważa, że jedyne budynki spełniające normy eurokodów w zakresie integralności konstrukcyjnej to budynki im. Willy’ego Brandta oraz im. Wilfrieda Martensa; uznaje, że ryzyko wywołane potencjalnym brakiem wytrzymałości struktur różnych budynków jest częściowo łagodzone przez środki operacyjne podjęte przez DG INLO oraz Dyrekcję Generalną ds. Bezpieczeństwa i Ochrony (DG SAFE), oraz że przewiduje się dalsze zmiany organizacyjne w celu zajęcia się tą sprawą;

87.  przypomina, że Prezydium przyjęło wniosek dotyczący internalizacji usług transportowych dla posłów na posiedzeniu w dniu 11 kwietnia 2016 r.; z zadowoleniem zauważa, że procedura internalizacji usług kierowców zaowocowała jakościowym i ilościowym rozszerzeniem usług świadczonych na rzecz posłów, a także skutecznym i efektywnym reagowaniem na nieprzewidziane sytuacje kryzysowe czy nagły wzrost popytu; ubolewa nad tym, że w postępowaniu kwalifikacyjnym dotyczącym usług transportowych w Parlamencie nie uwzględniono zasady równowagi płci; wzywa sekretarza generalnego do złożenia wniosku mającego na celu poprawę obecnej sytuacji; jest ponadto zaniepokojony różnicami w grupach zaszeregowania kierowców i zwraca się do Prezydium z pytaniem, czy rozważa wprowadzenie harmonizacji, aby przeciwdziałać nieuczciwym schematom wynagrodzeń;

88.  z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie projektu testowego dotyczącego cyfrowego przekazywania dokumentów towarzyszących między działem rozpoczynającym procedurę w DG INLO a działem ex ante w odniesieniu do zobowiązań z tytułu wydatków w Wydziale Konserwacji Budynków w Strasburgu; z zadowoleniem zauważa, że na podstawie pozytywnych doświadczeń projekt został rozszerzony na Dział ds. Projektów w zakresie Nieruchomości w Strasburgu; zachęca DG INLO do dalszego wdrażania cyfrowego przekazywania dokumentów tam, gdzie jest to możliwe, w celu obniżenia kosztów i zwiększenia skuteczności powiązanych usług;

89.  odnotowuje, że zmiany cen w stołówce Parlamentu były konieczne w celu odejścia od dotowanych usług i przejścia na umowę koncesji, gdzie dostawca usług gastronomicznych ponosi pełne ryzyko handlowe i gospodarcze; zauważa z zadowoleniem, że stażyści w Parlamencie nadal są upoważnieni do zniżki w wysokości 0,50 EUR za dania główne we wszystkich restauracjach samoobsługowych w Brukseli i Luksemburgu oraz 0,80 EUR w Strasburgu; zwraca się do DG INLO o monitorowanie przyszłych podwyżek cen, aby zapewnić, że ceny usług pozostają odpowiednie i uczciwe;

90.  odnotowuje przepisy z dnia 13 grudnia 2013 r. dotyczące miejsc parkingowych w Parlamencie, a także większe zaangażowanie Parlamentu na rzecz ochrony środowiska; w związku z tym uważa, że w polityce dotyczącej miejsc parkingowych dla rowerów prywatnych pracowników we wszystkich miejscach pracy Parlamentu należy wprowadzić przywileje, których wspomniane przepisy obecnie im nie przyznają; zwraca się do sekretarza generalnego o przyjęcie stosownych środków, a także o zezwolenie pracownikom delegowanym, zwłaszcza w Strasburgu, na pozostawianie rowerów prywatnych na parkingu Parlamentu również poza okresami sesji oraz o wyznaczenie odpowiedniego i bezpiecznego miejsca do tego celu;

91.  ponownie wyraża głębokie ubolewanie z powodu decyzji o wymianie mebli w biurach posłów i ich asystentów w Brukseli; stwierdza, że większość tych mebli jak najbardziej nadaje się do użytku i dobrze się prezentuje i w związku z tym nie ma żadnego powodu, by je wymieniać; uważa, że zwykła informacja zwrotna od niektórych posłów, a nie ogólny sondaż, nie może być jedynym uzasadnieniem tej wymiany, równie nieodpowiednie są też argumenty podane przez organy administracji dotyczące kwestii gustu, mody czy przestarzałego stylu; meble należy wymieniać wyłącznie w pojedynczych przypadkach ze względu na widoczne zniszczenie, znaczne zużycie lub zagrożenie dla zdrowia w miejscu pracy, o charakterze szczegółowym lub ogólnym (jak na przykład możliwy rozwój i poprawa ergonomii biurek lub krzeseł);

92.  przypomina sekretarzowi generalnemu o wynikach sondażu Komitetu Pracowniczego dotyczącego wspólnych biur dla personelu, w którym zgłoszono 3 000 odpowiedzi, a 80 % pracowników wyraziło sprzeciw wobec wspólnych biur; wzywa sekretarza generalnego do przygotowania rozwiązania, które można będzie poddać konsultacji, oraz do uwzględnienia wyników tego sondażu;

Dyrekcja Generalna ds. Tłumaczeń Ustnych i Konferencji

93.  przyznaje, że w ramach nowego wymiaru czasu pracy tłumaczy ustnych ustanowiono minimalną średnią tygodniową liczbę 11 godzin pracy i maksymalną średnią tygodniową liczbę 17 godzin pracy; zauważa, że średnia tygodniowa liczba godzin spędzona przez etatowych tłumaczy ustnych w kabinach na wykonywaniu tłumaczeń ustnych zwiększyła się z 11 godzin i 54 minut w 2014 r. do 13 godzin i 25 minut w 2016 r.; zauważa, że w roku 2014, w którym odbyły się wybory, zapotrzebowanie na usługi tłumaczenia ustne było niższe; podkreśla, że wzrost w okresie od 2014 r. do 2016 r. wynika z powrotu Parlamentu do regularnego rytmu pracy komisji, grup, posiedzeń w Strasburgu i turkusowych tygodni; przypomina, że kiedy regulamin pracowniczy został zmieniony w 2013 r., tygodniowy wymiar czasu pracy dla wszystkich pracowników instytucji Unii Europejskiej wzrósł z 37,5 do 40–42 godzin, co spowodowało zwiększenie tygodniowego wymiaru czasu pracy również w służbie tłumaczeń ustnych; zachęca do dalszej współpracy między związkami zawodowymi a sekretarzem generalnym, która powinna koncentrować się na sprawiedliwych warunkach pracy, przy jednoczesnym zapewnieniu sprawnego przebiegu pracy parlamentarnej; zwraca uwagę, że dyskusje pomiędzy sekretarzem generalnym a Komitetem Pracowniczym są w toku i wzywa wszystkie strony do osiągnięcia porozumienia; stwierdza, że rosnące zapotrzebowanie na usługi zewnętrznych tłumaczy ustnych w 2016 r. (2,2 mln EUR więcej niż w 2015 r.) częściowo tłumaczy wzrost środków przyznanych na rzecz „pozostałych pracowników”, zauważa ponadto, że coraz bardziej odczuwalny jest niedobór tłumaczeń ustnych na wszystkie języki na posiedzeniach grup politycznych i posiedzeniach komisji z uwagi na zasady przydzielania; zauważa wreszcie, że zmiany harmonogramu posiedzeń komisji, w wyniku których wiele posiedzeń odbywa się w nieregularnych godzinach, są częściowo spowodowane ograniczoną elastycznością w efektywnym wykorzystaniu dostępnych zasobów w zakresie tłumaczeń ustnych;

94.  zauważa z zadowoleniem, że Prezydium przyjęło „Strategię unowocześnienia zarządzania konferencjami” w Parlamencie przedłożoną przez sekretarza generalnego; przyjmuje do wiadomości, że strategia przewiduje pojedynczy punkt kontaktowy i wsparcie dla organizatorów konferencji, oraz że powinna być wspierana przez zintegrowane służby konferencyjne z wykorzystaniem dostosowanej do potrzeb platformy informatycznej; uznaje ponadto, że punkt kompleksowego wsparcia podczas danego wydarzenia oraz punkt kompleksowego zarządzania i wsparcia powinny zostać stopniowo wprowadzone w związku z ułatwieniami technicznymi w salach posiedzeń;

Dyrekcja Generalna ds. Finansów

95.  przypomina, że na posiedzeniu w dniu 26 października 2015 r. Prezydium przyjęło nowe podejście w celu zwiększenia ukierunkowania na klienta i zmniejszenia obciążeń administracyjnych dla posłów dzięki wprowadzeniu dwóch nowych instrumentów: „Portalu dla posłów” i „e-Portalu”; z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie „Portalu dla posłów” – punktu kompleksowej obsługi, oferującego wszystkie usługi dotyczące formalności w zakresie uprawnień finansowych i socjalnych, który stał się w pełni operacyjny w lipcu 2016 r.; odnotowuje, że elektroniczna internetowa wersja „Portalu dla posłów”, „e-Portalu” jest dostępna od stycznia 2015 r. i zawiera zwięzłe informacje na temat obowiązujących przepisów oraz statusu uprawnień posłów; podkreśla, że uproszczenie procedur administracyjnych nie może być wyłącznie efektem przesunięcia części pracy z personelu administracyjnego na posłów i ich biura;

96.  wzywa do uproszczenia procedur rekrutacyjnych i zwrotu kosztów delegacji i podróży służbowych asystentów lokalnych; ubolewa, że procesy te często są zbyt złożone i długotrwałe, co powoduje istotne opóźnienia; wzywa DG FINS do potraktowania tej kwestii w sposób priorytetowy;

97.  zauważa, że obecna umowa Parlamentu na usługi w zakresie podróży wygasa z końcem 2018 r. i że przygotowywane jest otwarte zaproszenie do składania ofert w celu wybrania nowego biura podróży, które będzie wspierało Parlament w obsłudze i organizacji podróży służbowych; apeluje, aby nowa umowa zawierała surowsze warunki, w szczególności w odniesieniu do ustalania cen biletów i nieprzerwanej dostępności centrum telefonicznego obsługi podróży, w tym w soboty i niedziele; podkreśla znaczenie prostego i przyjaznego dla użytkownika mechanizmu składania skarg, który pozwoli na szybkie identyfikowanie braków i sprawne rozwiązywanie problemów; podkreśla, że należy zwrócić większą uwagę na specyficzne wymagania posłów i ich zapotrzebowanie na usługi dostosowane do indywidualnych potrzeb;

98.  zachęca nowe biuro podróży, by dążyło do uzyskania możliwie najbardziej konkurencyjnych cen w zakresie obsługi podróży służbowych dla Parlamentu;

Dobrowolny fundusz emerytalny

99.  zauważa, że w 1990 r. ustanowiono dobrowolny fundusz emerytalny na mocy wprowadzonych przez Prezydium przepisów dotyczących uzupełniającego (dobrowolnego) systemu świadczeń emerytalnych, a posłowie mieli możliwość przystąpienia do systemu do końca szóstej kadencji parlamentarnej (do dnia 13 lipca 2009 r.); stwierdza, że fundusz został ustanowiony, by zapewnić posłom system emerytalny, ponieważ wcześniej taki nie istniał;

100.  przypomina, że w roku 2013 Trybunał Sprawiedliwości orzekł, iż decyzja Prezydium o podwyższeniu wieku emerytalnego dla członków funduszu z 60 do 63 lat w celu niedopuszczenia do przedwczesnego wyczerpania kapitału i dostosowania tych warunków do nowego statutu posła do Parlamentu Europejskiego była prawomocna;

101.  zwraca uwagę, że szacunkowy deficyt aktuarialny dobrowolnego funduszu emerytalnego wzrósł z poziomu 286 mln EUR na koniec 2015 r do poziomu 326,2 mln EUR na koniec 2016 r.; ponadto zauważa, że na koniec 2016 r. wartość uwzględnianych aktywów netto wynosi 146,4 mln EUR, a wartość zobowiązań aktuarialnych wynosi 472,6 mln EUR; zauważa, że prognozowane przyszłe zobowiązania funduszu rozkładają się na okres kilkudziesięciu lat, ale zwraca przy tym uwagę, że łączna kwota wypłacona przez dobrowolny fundusz emerytalny w 2016 r. wyniosła 16,6 mln EUR;

102.  zwraca uwagę, że w okresie najbliższych pięciu lat spośród posłów, którzy osiągną wiek emerytalny i będą uprawieni do wypłaty świadczeń, ponieważ wpłacali składki do funduszu, przy założeniu, że żaden z beneficjentów funduszu nie zostanie (ponownie) wybrany w wyborach w 2019 r. ani nie obejmie zwolnionego mandatu europejskiego, liczba nowych emerytów wyniesie 21 w 2018 r., 74 w 2019 r., 21 w 2020 r., 12 w 2021 r. i 17 w 2022 r.;

103.  ubolewa, że nadal nie jest dostępna ocena obecnej sytuacji dobrowolnego funduszu emerytalnego; odwołuje się do ust. 109 sprawozdania w sprawie absolutorium za rok budżetowy 2015 i do ust. 112 sprawozdania w sprawie absolutorium za rok budżetowy 2014, w których apeluje się o dokonanie oceny bieżącej sytuacji dobrowolnego funduszu emerytalnego; wzywa Prezydium do jak najszybszego, a najpóźniej do dnia 30 czerwca 2018 r., dokonania oceny obecnej sytuacji dobrowolnego funduszu emerytalnego;

104.  przypomina o nierozwiązanych problemach dotyczących dobrowolnego funduszu emerytalnego oraz wzywa Prezydium i sekretarza generalnego do podjęcia działań w celu wyeliminowania ryzyka przedwczesnej niewypłacalności funduszu, unikając przy tym jakiegokolwiek wpływu na budżet Parlamentu Europejskiego;

105.  zauważa, że Parlament jest gwarantem wypłaty świadczeń emerytalnych, w przypadku gdy fundusz nie będzie w stanie wywiązać się ze swoich zobowiązań; z zadowoleniem przyjmuje oświadczenie sekretarza generalnego, że przedstawił Prezydium plan działania;

106.  zauważa, że uwzględniając bieżący poziom aktywów finansowych funduszu oraz przyszłe roczne zobowiązania płatnicze i ewolucję stopy zwrotu z inwestycji na rynkach finansowych, zakłada się, że dobrowolny fundusz emerytalny osiągnie stan niewypłacalności w okresie od 2024 do 2026 r.;

Zwrot kosztów ogólnych

107.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję Prezydium o powołaniu grupy roboczej ad hoc w celu ustalenia i publikacji przepisów dotyczących korzystania ze zwrotu kosztów ogólnych dla posłów; przywołuje oczekiwania wyrażone przez Parlament w rezolucjach z dnia 5 kwietnia 2017 r.(16) i z dnia 25 października 2017 r.(17) w sprawie budżetu na rok 2018 r., w których zaapelowano o zwiększenie przejrzystości w odniesieniu do zwrotu kosztów ogólnych ponoszonych przez posłów i wezwano do podjęcia prac nad określeniem bardziej szczegółowych przepisów dotyczących rozliczania wydatków, na które zezwolono w ramach pokrywania kosztów ogólnych, nie generując przy tym dodatkowych kosztów dla Parlamentu; ponownie występuje z apelem do Prezydium o szybkie dokonanie następujących konkretnych zmian w odniesieniu do zwrotu kosztów ogólnych dla posłów:

   dodatek z tytułu kosztów ogólnych musi znajdować się zawsze na osobnym rachunku bankowym;
   wszystkie rachunki dotyczące dodatku z tytułu kosztów ogólnych powinni przechowywać posłowie;
   niewykorzystana część dodatku z tytułu kosztów ogólnych podlega zwrotowi pod koniec mandatu;

108.  przypomina o zasadzie niezależności mandatu posła; podkreśla, że odpowiedzialność za wykorzystanie dodatku na pokrycie wydatków związanych z działalnością parlamentarną spoczywa na wybranych posłach oraz że posłowie, którzy wyrażą takie życzenie, mogą publikować swoje dane dotyczące wydatków z tytułu tego dodatku z tytułu kosztów ogólnych na swoich stronach internetowych;

109.  jest przekonany, że w każdej zmianie w odniesieniu do zwrotu kosztów ogólnych dla posłów należy uwzględnić przyjęte na posiedzeniu plenarnym zalecenia w zakresie przejrzystości i odpowiedzialności finansowej;

Dyrekcja Generalna ds. Innowacji i Wsparcia Technologicznego

110.  przypomina, że w świecie otwartej komunikacji kluczowym filarem strategicznym dla Parlamentu jest wzmacnianie bezpieczeństwa ICT; uznaje, że w ramach planu działania w zakresie cyberbezpieczeństwa filar „kultury cyberbezpieczeństwa” koncentruje się na działaniach w zakresie podnoszenia świadomości i szkoleń w celu zapewnienia, że użytkownicy ICT w Parlamencie są poinformowani o zagrożeniach i przyczyniają się do jego pierwszej linii obrony w tym względzie; przyjmuje do wiadomości kampanię informacyjną dotyczącą zagrożeń cyberbezpieczeństwa, która obejmuje wzrokowe przypomnienia w siedzibach Parlamentu, publikowane w biuletynach wewnętrznych Parlamentu artykuły na temat cyberbezpieczeństwa i sesje informacyjne dla posłów, asystentów i personelu; niemniej jednak wyraża zaniepokojenie z powodu zagrożeń dla cyberbezpieczeństwa; z zadowoleniem przyjmuje powołanie Dyrektora ds. Bezpieczeństwa Systemów Informacyjnych, utworzenie działu ds. bezpieczeństwa ICT z zespołem ds. zarządzania bezpieczeństwem i ds. bezpieczeństwa operacyjnego; zwraca się do sekretarza generalnego o przeanalizowanie możliwości przyjęcia systemu 100 % wiedzy specjalistycznej w obrębie instytucji, aby zapobiec między innymi wysokiej rotacji personelu;

111.  uważa, że priorytetem służb informatycznych powinien być dobry dostęp do internetu, ponieważ awarie pojawiają się obecnie zbyt często;

112.  odnotowuje projekt „ICT3MEPs”, który powinien poprawić usługi w zakresie ICT oferowane posłom i ich pracownikom podczas pracy w okręgach wyborczych; zauważa, że pierwszy etap projektu wdrożono w październiku 2016 r. i wprowadzono zarządzanie dostępem dla asystentów lokalnych; zauważa jednak, że projekt wciąż pozostawia pole do ulepszeń; wzywa właściwe służby do dalszej realizacji projektu z uwzględnieniem potrzeb użytkowników;

113.  z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie dostępu do Wi-Fi dla odwiedzających Parlament, co stanowi kolejny krok na drodze ku większej cyfrowej integracji Parlamentu; podkreśla jednak, że bezpieczeństwo ICT powinno nadal mieć nadrzędne znaczenie oraz że należy chronić wewnętrzną sieć Parlamentu przed potencjalnymi złośliwymi atakami zewnętrznymi; podkreśla potrzebę znaczącej poprawy charakteru realizowanej usługi, szczególnie w Strasburgu, oraz z niecierpliwością czeka na podjęcie niezbędnych kroków w najbliższej przyszłości;

114.  zachęca Prezydium, by we współpracy Dyrekcją Generalną ds. Innowacji i Wsparcia Technologicznego (DG ITEC) opracować środki zmniejszające ryzyko w celu zapewnienia sprawnego przebiegu prac parlamentarnych w razie awarii systemu lub przerw w dostawie energii elektrycznej; podkreśla znaczenie wykazu usług priorytetowych, określającego usługi przywracane w pierwszej kolejności, tak aby w razie ataku cybernetycznego zabezpieczyć działanie podstawowego zakresu usług; zachęca Prezydium do opracowania planu awaryjnego na wypadek dłuższych przerw w dostawie energii elektrycznej; zaleca, aby centra danych zdywersyfikowały miejsca lokalizacji serwerów w celu poprawy bezpieczeństwa i ciągłości działania systemów informatycznych Parlamentu;

115.  ponawia zawarty w swojej rezolucji w sprawie absolutorium za lata budżetowe 2014 i 2015 apel o utworzenie systemu szybkiego powiadamiania o zagrożeniach, który umożliwi DG ITEC, we współpracy z DG SAFE, wysyłanie szybkich powiadomień SMS lub e-mailowych posłom oraz pracownikom, którzy wyrażą zgodę na umieszczenie ich danych kontaktowych na liście na potrzeby komunikacji w razie wystąpienia konkretnych sytuacji nadzwyczajnych;

Dyrekcja Generalna ds. Ochrony i Bezpieczeństwa

116.  przyjmuje do wiadomości nowy zoptymalizowany system organizacji zadań związanych z bezpieczeństwem przedstawiony przez sekretarza generalnego Prezydium w styczniu 2018 r.; zauważa ponadto, że ten nowy system uwzględnia specyfikę roli i funkcji pracowników ochrony; wyraża nadzieję, że otwarty dialog może być kontynuowany, aby zwracać uwagę na wymagania tej szczególnie narażonej grupy pracowników w bardzo napiętej sytuacji w zakresie bezpieczeństwa;

117.  z zadowoleniem przyjmuje nieustanne wysiłki w celu zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony na terenie Parlamentu i w jego pobliżu; przyznaje, że z kwestią bezpieczeństwa w Parlamencie wiąże się konieczność osiągnięcia delikatnej równowagi pomiędzy wzięciem pod uwagę szeregu środków ochronnych a wprowadzeniem zbyt rygorystycznego systemu ochrony, który spowalnia działania Parlamentu; nalega jednak na dalsze wzmacnianie systemu bezpieczeństwa Parlamentu i ponawia apel do sekretarza generalnego o zapewnienie, aby pracownicy zostali odpowiednio przeszkoleni i byli zdolni do wykonywania swoich zadań w sposób profesjonalny, również w nagłych sytuacjach;

118.  zwraca się do pracowników ochrony DG SAFE, aby w przypadku ewakuacji dokładnie sprawdzali cały budynek, za który są odpowiedzialni, upewniając się w ten sposób, że obiekt ten został całkowicie ewakuowany, oraz aby podczas ewakuacji zapewnili pomoc osobom z dysfunkcją słuchu lub z inną formą niepełnosprawności;

Parlament przyjazny środowisku

119.  przypomina, że w dniu 19 kwietnia 2004 r. Prezydium zainicjowało w Parlamencie projekt systemu zarządzania środowiskowego (EMAS); zauważa, że w 2016 r. Prezydium przyjęło zmienioną politykę w zakresie środowiska, która podtrzymuje i potwierdza zobowiązanie Parlamentu do ciągłych ulepszeń proekologicznych;

120.  wyraża uznanie dla zaangażowania Parlamentu na rzecz zielonych zamówień publicznych; zauważa, że „Praktyczny przewodnik PE po zielonych zamówieniach publicznych”, który ma pomóc urzędnikom zatwierdzającym w Parlamencie w pomyślnym prowadzeniu polityki i procedur w zakresie zielonych zamówień publicznych, został zatwierdzony w czerwcu 2016 r.; z zadowoleniem przyjmuje instalację międzyinstytucjonalnego punktu informacyjnego w sprawie zielonych zamówień publicznych; apeluje o ocenę wprowadzenia kryteriów dotyczących obowiązkowych konsultacji w zakresie zielonych zamówień publicznych w publicznych przetargach powyżej pewnego progu finansowego lub na określone kategorie produktów; odnotowuje powstanie zielonej fasady w budynku im. Altiero Spinellego i uważa, że koszty jej wykonania są niewspółmierne w stosunku do ewentualnych korzyści, jakie może ona przynieść; zwraca się do systemu zarządzania środowiskowego o znalezienie rozwiązań, które oprócz wartości ekologicznej będą uwzględniały stosunek kosztów i korzyści;

121.  z zadowoleniem przyjmuje instalację wodotrysków i nowego systemu szklanych pojemników wielokrotnego użytku; zauważa, że wodotryski nie są wystarczająco spopularyzowane i nie zostały jeszcze zainstalowane w obszarach biurowych; ubolewa, że pomimo przewidzianego ograniczenia odpadów plastikowych wskazanego w specyfikacjach istotnych warunków zamówienia wzrosła liczba posiłków w opakowaniach jednorazowych wydawanych w punktach gastronomicznych w Parlamencie; apeluje o przejrzystość w sprawie odpadów plastikowych wytwarzanych przez punkty gastronomiczne; zauważa, że na przestrzeni niecałych dwóch lat trzykrotnie zmieniła się marka wody butelkowanej udostępnianej na posiedzeniach, co wydaje się niezgodne z zapowiedzianymi wcześniej okresami obowiązywania zamówień, a ponadto woda ta jest nadal dostępna w butelkach plastikowych; rozumie, że Komisja prowadzi zbiórkę butelek plastikowych po wodzie pitnej, i wzywa Parlament do opracowania planu takiego samego działania, szczególnie z racji wzorcowej roli Parlamentu oraz w świetle inicjatywy na rzecz europejskiej strategii w sprawie tworzyw sztucznych.

122.  zauważa, że Prezydium zatwierdziło zaproponowany przez sekretarza generalnego plan działania na rzecz przejścia na flotę samochodów elektrycznych; przyjmuje do wiadomości, że do końca 2017 r. połowę wszystkich samochodów i minibusów we flocie Parlamentu powinny stanowić pojazdy elektryczne lub pojazdy hybrydowe typu plug-in, a także, że od 2018 r. każdy nowo nabywany samochód na potrzeby floty Parlamentu powinien być pojazdem hybrydowym typu plug-in lub pojazdem elektrycznym; zauważa, że w 2020 r. wszystkie samochody we flocie Parlamentu powinny stanowić pojazdy elektryczne lub pojazdy hybrydowe typu plug-in, natomiast w 2021 r. powinno to mieć zastosowanie także do wszystkich minibusów Parlamentu; z naciskiem stwierdza, że przed każdą zasadniczą modernizacją floty samochodowej powinna być przeprowadzana analiza kosztów i korzyści oraz że Komisja Kontroli Budżetowej powinna zapoznać się z analizą kosztów i korzyści poprzedzającą wdrożenie planu działania na rzecz przejścia na flotę samochodów elektrycznych; wzywa do zwiększenia wysiłków na rzecz promowania aktywnej mobilności, m.in. poprzez oferowanie atrakcyjniejszych, dostępnych i strzeżonych miejsc do parkowania rowerów;

123.  zwraca się do Prezydium, by w kwestii rozwiązania bardziej przyjaznego dla środowiska nie ograniczało się jedynie do samochodów elektrycznych, ponieważ istnieją obawy co do ich produkcji (w tym również wystarczającej dostępności niezbędnych zasobów) oraz utylizacji zużytych baterii; wyraża ubolewanie, że posłowie nie zostali poinformowani o analizie dotyczącej paliw alternatywnych, takich jak biopaliwa, paliwa syntetyczne lub ogniwa paliwowe zasilane wodorem; podkreśla, że dywersyfikacja przyjaznej dla środowiska floty pojazdów mogłaby ograniczyć uzależnienie od jednego dostawcy i mogłaby przeciwdziałać ewentualnym niedoborom zaopatrzeniowym;

124.  zauważa, że Parlament musi przestrzegać odnośnych przepisów regionalnych i lokalnych, oraz wzywa służy Parlamentu, by określiły szczegółowo, w jaki sposób wdrożono regionalne przepisy brukselskie – Code Bruxellois de l’air, du climat et de la maîtrise de l’énergie, szczególnie w zakresie miejsc parkingowych udostępnianych pracownikom;

125.  z zadowoleniem przyjmuje podjęcie dodatkowych kroków zmierzających do zrównoważenia nieuniknionych emisji w kontekście polityki energetycznej i klimatycznej Unii Europejskiej na 2030 r. i w dalszej perspektywie; wzywa Parlament do opracowania dalszych działań w zakresie kompensowania emisji CO2;

Sprawozdanie roczne z udzielonych zamówień

126.  przypomina, że w rozporządzeniu finansowym i zasadach jego stosowania(18) określono informacje, które należy przekazywać władzy budżetowej i opinii publicznej odnośnie do zamówień udzielanych przez instytucję; zauważa, że rozporządzenie finansowe nakłada obowiązek publikacji udzielonych zamówień o wartości ponad 15 000 EUR, która to kwota odpowiada progowi, powyżej którego obowiązkowy staje się przetarg konkurencyjny;

127.  odnotowuje, że spośród 219 zamówień przyznanych w 2016 r. 77 przyznano na podstawie procedur otwartych lub ograniczonych, przy czym ich wartość wyniosła 436 mln EUR, a 141 na podstawie procedur negocjacyjnych o łącznej wartości 64 mln EUR; odnotowuje, że łączna liczba zamówień udzielonych w drodze procedur negocjacyjnych była o 14 % niższa w 2016 r. (i wyniosła 141 w porównaniu z 151 w 2015 r.), przy czym wartość spadła o 29 % (64 mln EUR w porównaniu z 90 mln EUR w 2015 r.);

128.  odnotowuje następujące rozbicie zamówień udzielonych w 2016 i 2015 r. według rodzaju:

Rodzaj umowy

2016

2015

Liczba

Odsetek

Liczba

Odsetek

Usługi

Dostawy

Roboty

Budynki

169

36

13

1

77 %

16 %

6 %

1 %

194

34

18

8

77 %

13 %

7 %

3 %

Ogółem

219

100 %

254

100 %

Rodzaj umowy

2016

2015

Wartość (EUR)

Odsetek

Wartość (EUR)

Odsetek

Usługi

244 881 189

49 %

539 463 943

70 %

Dostawy

155 805 940

31 %

78 424 245

11 %

Roboty

97 640 851

19 %

92 889 168

12 %

Budynki

1 583 213

1 %

55 804 154

7 %

Ogółem

499 911 194

100 %

766 581 510

100 %

(Roczne sprawozdanie w sprawie zamówień udzielonych przez Parlament Europejski, 2016 r., s. 6)

129.  odnotowuje następujące rozbicie zamówień udzielonych w 2016 i 2015 r. według rodzaju wykorzystanych procedur:

Rodzaj procedury

2016

2015

Liczba

Odsetek

Liczba

Odsetek

Otwarta

Ograniczona

Negocjacyjna

Konkurencja

Wyjątkowa

70

7

141

1

32 %

3 %

64 %

1%

93

10

151

37 %

4 %

59 %

Ogółem

219

100 %

254

100 %

Rodzaj procedury

2016

2015

Wartość (EUR)

Odsetek

Wartość (EUR)

Odsetek

Otwarta

Ograniczona

Negocjacyjna

Konkurencja

Wyjątkowa

406 408 732

29 190 756

64 284 705

27 000

81 %

6 %

13 %

0 %

636 333 284

40 487 367

89 760 859

83 %

5 %

12 %

Ogółem

499 911 194

100 %

766 581 510

100 %

(Roczne sprawozdanie w sprawie zamówień udzielonych przez Parlament Europejski, 2016 r., s. 8)

Grupy polityczne (pozycja budżetowa 4 0 0)

130.  odnotowuje, że w 2016 r. środki z pozycji budżetowej 4 0 0 przyznane grupom politycznym i posłom niezrzeszonym zostały wykorzystane w sposób przedstawiony poniżej:

Grupa

2016

2015

Roczne środki

Środki własne i środki przeniesione

Wydatki

Wskaźnik wykorzystania rocznych środków

Środki przeniesione na następny okres

Roczne środki

Środki własne i środki przeniesione

Wydatki

Wskaźnik wykorzystania rocznych środków

Środki przeniesione na następny okres

PPE

17 400

8 907

18 303

105,19 %

8 005

17 440

10 198

17 101

98,06 %

8 745

S&D

15 327

5 802

15 713

102,51 %

5 417

15 256

5 748

15 379

100,81 %

7 633

EKR

6 125

2 518

5 835

95,25 %

2 809

5 959

1 614

5 065

84,99 %

2 779

ALDE

5 759

2 366

6 448

111,98 %

1 676

5 692

2 517

5 865

103,03 %

2 839

GUE

4 340

1 729

4 662

107,43 %

1 407

4 305

1 256

3 832

89,02 %

2 156

Verts/ALE

4 180

1 557

3 921

93,82 %

1 815

4 153

1 293

3 890

93,67 %

2 078

EFDD

3 820

1 873

2 945

77,10 %

1 910

3 843

1 643

3 629

94,45 %

1 919

ENF**

1 587

0

827

52,09 %

793

Posłowie niezrzeszeni

772

216

616

79,90 %

257

1 627

533

1 001

61,51 %

214

Ogółem***

57 723

24 968

58 443

101,25 %

23 296

59 860

24 803

56 588

94,53 %

29 155

* wszystkie kwoty w tysiącach EUR

** ostateczna kwota kwalifikowanych wydatków dotyczących grupy ENF zostanie ustalona w późniejszym terminie

*** łączna kwota nie obejmuje kwot dotyczących grupy ENF

131.  z niepokojem zauważa, że w przypadku jednej grupy politycznej niezależny audytor zewnętrzny wydał opinię z zastrzeżeniami; jest szczególnie zaniepokojony faktem, że audytor stwierdził brak przestrzegania przepisów regulujących wykorzystanie środków z pozycji budżetowej 4 0 0 w przypadku kosztów, w odniesieniu do których nie udało się uzyskać odpowiednich dokumentów potwierdzających, jak również w przypadku braku przestrzegania obowiązków w zakresie zamówień publicznych przez 10 usługodawców;

132.  niepokoi się zagrożeniem, jakie stanowią tego rodzaju nieprawidłowości dla reputacji Parlamentu, i jest przekonany o konieczności podjęcia szybkich i skutecznych działań w celu zaradzenia oraz zapobieżenia podobnym nieprawidłowościom w przyszłości;

Europejskie partie polityczne i europejskie fundacje polityczne

133.  odnotowuje, że w 2016 r. środki z pozycji budżetowej 4 0 2 przyznane partiom politycznym zostały wykorzystane w sposób przedstawiony poniżej(19):

Partia

Skrót

Zasoby własne

Dotacja z PE

Dochody ogółem(20)

Dotacje z PE w % kwalifikowalnych wydatków (nie więcej niż 85 %)

Nadwyżka dochodów (przesunięcie do rezerw) lub strata

Europejska Partia Ludowa

PPE

1 734

6 918

10 650

85 %

304

Partia Europejskich Socjalistów

PES

1 408

7 154

9 512

85 %

12

Porozumienie Liberałów i Demokratów na rzecz Europy

ALDE

611

2 337

3 162

85 %

88

Europejska Partia Zielonych

EPZ

502

1 795

2 587

85 %

78

Sojusz Europejskich Konserwatystów i Reformatorów

AECR

472

2 292

3 232

85 %

-240

Europejska Partia Lewicy

EL

335

1 594

2 119

85 %

25

Europejska Partia Demokratyczna

PDE

107

518

625

85 %

4

Demokraci UE

EUD

54

238

341

85 %

11

Wolne Przymierze Europejskie

ALE

158

777

1 008

85 %

5

Europejski Chrześcijański Ruch Polityczny

ECPM

109

493

665

85 %

0

Europejskie Przymierze na rzecz Wolności

EAF

68

391

459

85 %

-40

Europejskie Przymierze Ruchów Narodowych

AEMN

61

229

391

85 %

0

Ruch na rzecz Europy Wolności i Demokracji

MENL

189

785

1 020

85 %

0

Przymierze na rzecz Pokoju i Wolności

APF

62

329

391

85 %

-5

Ogółem

 

5 870

25 850

36 160

85 %

242

134.  odnotowuje, że w 2016 r. środki z pozycji budżetowej 4 0 3 przyznane fundacjom politycznym zostały wykorzystane w sposób przedstawiony poniżej(21):

Fundacja

Skrót

Związek z partią

Zasoby własne

Ostateczna kwota dotacji z PE

Dochody ogółem

Dotacje z PE w % kwalifikowalnych wydatków (nie więcej niż 85 %)

Ośrodek Studiów Europejskich Wilfried Martens

WMCES

PPE

965 665

4 878 174

5 843 839

85 %

Fundacja Studiów Europejskich i Postępu

FEPS

PES

1 041 910

4 430 253

5 472 163

84 %

Europejskie Forum Liberalne

ELF

ALDE

248 996

1 126 430

1 375 426

85 %

Europejska Fundacja Zielonych

GEF

EPZ

204 866

1 090 124

1 294 990

85 %

Ugrupowanie Transform Europe

TE

EL

217 209

901 484

1 118 693

85 %

Instytut Europejskich Demokratów

IED

PDE

50 690

272 033

322 724

85 %

Centrum Maurits Coppieters

CMC

ALE

71 952

318 411

390 362

85 %

Nowy Kierunek – Fundacja na rzecz Reformy w Europie

ND

AECR

316 916

1 503 964

1 820 880

85 %

Europejska Fundacja na rzecz Wolności

EFF

EAF

41 923

226 828

268 751

85 %

Organizacja na rzecz Europejskiej Współpracy Międzypaństwowej*

OEIC

EUD

21 702

126 727

148 429

99 %

Chrześcijańska Fundacja Polityczna na rzecz Europy

SALLUX

ECPM

61 024

326 023

387 047

85 %

Identités & Traditions europénnes

ITE

AEMN

37 896

184 685

222 581

85 %

Ruch na rzecz Europy Narodów i Wolności

FENL

MENL

96 726

549 357

646 084

85 %

Europa Terra Nostra

ETN

APF

37 461

151 403

188 864

85 %

Ogółem**

 

 

3 414 937

16 085 895

19 500 832

85 %

(*) końcowa dotacja dla OEIC stanowi 99 % wydatków, ponieważ niektóre z nich zostały zaklasyfikowane jako wydatki niekwalifikowalne, co tym samym obniżyło całkowite wydatki kwalifikowalne.

(**) w tabeli nie uwzględniono danych dla IDDE z powodu procedury wstrzymania dotacji. Decyzja o dotacji w toku.

 

 

 

 

 

 

135.  wyraża zaniepokojenie stwierdzonymi ostatnio nieprawidłowościami dotyczącymi wydatków i zasobów własnych szeregu europejskich partii politycznych i fundacji;

136.  wyraża zaniepokojenie z powodu zagrożenia, jakie stanowią tego rodzaju nieprawidłowości dla reputacji Parlamentu, i jest przekonany o konieczności podjęcia szybkich i skutecznych działań w celu zaradzenia oraz zapobieżenia podobnym nieprawidłowościom w przyszłości; uważa jednak, że nieprawidłowości te miały miejsce jedynie w odniesieniu do niedużej liczby partii politycznych i fundacji; jest zdania, że nieprawidłowości te nie powinny prowadzić do kwestionowania sposobu zarządzania finansami przez pozostałe partie polityczne i fundacje; uważa, że mechanizmy kontroli wewnętrznej w Parlamencie powinny zostać wzmocnione;

137.  zwraca się do sekretarza generalnego o poinformowanie do dnia 1 maja 2018 r. właściwych komisji na temat wszystkich przyjętych środków celem przeciwdziałania nadużyciom w zakresie przyznanych dotacji;

138.  domaga się, by nowo utworzony Urząd ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych przedłożył Parlamentowi sprawozdanie z postępów po upływie pierwszego roku działalności, tj. roku 2017; apeluje do sekretarza generalnego o dopilnowanie, by organ miał do dyspozycji wszelkie wymagane zasoby na potrzeby wykonywania powierzonych mu zadań;

139.  uważa za niezbędne, by w przypadku zatrudnienia przez partie i fundacje w pełni respektowane były przepisy prawa pracy i przepisy społeczne państwa członkowskiego, w którym wykonywane są prace; wzywa do uwzględniania analizy tego aspektu podczas audytów wewnętrznych;

(1) Dz.U. L 48 z 24.2.2016.
(2) Dz.U. C 323 z 28.9.2017, s. 1.
(3) Dz.U. C 266 z 11.8.2017, s. 1.
(4) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 1.
(5) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 10.
(6) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(7) PE 422.541/Bur.
(8) Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014-2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).
(9) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1)
(10) Dz.U. L 252 z 29.9.2017, s. 3.
(11) Dz.U. L 246 z 14.9.2016, s. 3.
(12) Dz.U. C 436 z 24.11.2016, s. 2.
(13) Rozporządzenie Rady (WE) nr 160/2009 z dnia 23 lutego 2009 r. zmieniające warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 55 z 27.2.2009, s. 1).
(14) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(15) Dz.U. C 353 E z 3.12.2013, s. 177.
(16) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0114.
(17) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0408.
(18) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362 z 31.12.2012, s. 1).
(19) Wszystkie kwoty w tysiącach EUR
(20) Dochody ogółem zawierają przeniesienia z roku poprzedniego zgodnie z art. 125 ust. 6 rozporządzenia finansowego
(21) Wszystkie kwoty w tysiącach EUR


Absolutorium za rok 2016: Budżet ogólny UE – Rada Europejska i Rada
PDF 522kWORD 54k
Decyzja
Rezolucja
1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja II – Rada Europejska i Rada (2017/2138(DEC))
P8_TA(2018)0125A8-0116/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016(1),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2016 (COM(2017)0365 – C8‑0249/2017)(2),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 wraz z odpowiedziami instytucji(3),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(4) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2016 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(5), w szczególności jego art. 55, 99, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0116/2018),

1.  odracza decyzję w sprawie udzielenia sekretarzowi generalnemu Rady absolutorium z wykonania budżetu Rady Europejskiej i Rady za rok budżetowy 2016;

2.  przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych, a także Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

2. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja II – Rada Europejska i Rada (2017/2138(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją decyzję w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja II - Rada Europejska i Rada,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0116/2018),

A.  mając na uwadze, że w kontekście procedury udzielania absolutorium organ udzielający absolutorium podkreśla szczególną wagę dalszego wzmacniania demokratycznej legitymacji instytucji unijnych przez poprawę przejrzystości i rozliczalności oraz wdrażanie koncepcji budżetowania zadaniowego i dobrego zarządzania zasobami ludzkimi;

1.  zauważa, że w sprawozdaniu rocznym za rok 2016 Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż nie odnotowano istotnych niedociągnięć w objętych kontrolą obszarach działalności Rady Europejskiej i Rady dotyczących zasobów ludzkich i zamówień publicznych;

2.  odnotowuje, że w 2016 r. Rada Europejska i Rada dysponowały budżetem w ogólnej wysokości 545 054 000 EUR (541 791 500 EUR w 2015 r.), zaś wskaźnik wykonania wyniósł 93,5 %; odnotowuje zwiększenie budżetu Rady Europejskiej i Rady na rok 2016 o 3,3 mln EUR (+0,6 %);

3.  powtarza, że należy oddzielić budżet Rady Europejskiej od budżetu Rady, aby zwiększyć przejrzystość zarządzania finansowego instytucji i poprawić rozliczalność obu instytucji;

4.  wyraża poparcie dla przeprowadzonego z powodzeniem przejścia na koncepcję budżetowania zadaniowego przy planowaniu budżetu przez Komisję, wprowadzoną we wrześniu 2015 r. przez wiceprzewodniczącą Kristalinę Georgiewą jako część inicjatywy „Budżet UE ukierunkowany na wyniki”; zachęca Radę Europejską i Radę, by zastosowały wspomnianą metodę we własnych procedurach planowania budżetowego;

5.  wyraża ubolewanie, że Europejska Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdziła w ramach prowadzonego dochodzenia strategicznego „Transparency of the Council legislative process” [Przejrzystość procesu legislacyjnego Rady] (OI/2/2017/TE), zakończonego dnia 9 lutego 2018 r., że obecna praktyka Rady utrudniająca kontrolę unijnych projektów ustawodawczych stanowi niewłaściwe administrowanie; wzywa Radę do zastosowania się do sformułowanych przez Europejską Rzecznik Praw Obywatelskich zaleceń i propozycji usprawnień, mających na celu ułatwienie publicznego dostępu do dokumentów; podkreśla, jak ważna jest przejrzystość, by Rada odpowiadała przed obywatelami Unii za sprawowaną przez siebie rolę unijnego prawodawcy; zwraca się o przekazanie mu informacji o odpowiedzi Rady i postępach procedury;

6.  zauważa, że wydatki związane z podróżami delegacji i tłumaczeniem ustnym nadal stanowiły znaczną niewydatkowaną kwotę w 2016 r. w DG ds. Administracji; przyjmuje do wiadomości prowadzone z państwami członkowskimi negocjacje w sprawie nowej polityki w celu przezwyciężenia tego problemu;

7.  wzywa Radę, aby w celu zapewnienia maksymalnego poziomu przejrzystości w związku z mechanizmem ATHENA dostarczyła wszystkich szczegółowych informacji dotyczących zasobów ludzkich i obiektów, jakimi dysponuje ten mechanizm;

8.  jest nadal zaniepokojony bardzo wysoką kwotą środków przeniesionych z roku 2016 na rok 2017, w szczególności na umeblowanie techniczne, sprzęt i systemy komputerowe; przypomina Radzie, że przeniesienia są wyjątkami od zasady jednoroczności i powinny odzwierciedlać rzeczywiste potrzeby;

9.  ponawia apel, by przegląd zasobów ludzkich prowadzić z podziałem na kategorie, grupy zaszeregowania, płeć, obywatelstwo i szkolenia zawodowe;

10.  odnotowuje, że Sekretariat Generalny Rady prowadzi politykę równości płci; z zadowoleniem przyjmuje pozytywną tendencję dotyczącą reprezentacji kobiet na stanowiskach kierowniczych (31 % na koniec 2016 r.); wzywa Radę do dalszego prowadzenia polityki równości płci aż do uzyskania rzeczywistej równowagi płci na stanowiskach kierowniczych;

11.  z zadowoleniem przyjmuje informacje dotyczące działalności zawodowej byłych urzędników wyższego szczebla Sekretariatu Generalnego Rady po zakończeniu pełnienia obowiązków(6) w 2016 r.;

12.  przyjmuje do wiadomości, że w 2016 r. sekretarz generalny Rady opublikował decyzję 3/2016 przyjmującą wewnętrzne przepisy o raportowaniu poważnych nieprawidłowości – Przepisy wykonawcze dotyczące stosowania art. 22a, 22b i 22c regulaminu pracowniczego („sygnalizowanie nieprawidłowości”); przypomina, że ochrona sygnalistów jest kwestią poważnie traktowaną w unijnej administracji publicznej i że zawsze należy poświęcać jej stosowną uwagę;

13.  zwraca uwagę na potrzebę ustanowienia niezależnego organu ds. ujawniania, doradztwa i zgłaszania, posiadającego wystarczające zasoby budżetowe, aby pomóc sygnalistom w korzystaniu z odpowiednich kanałów ujawniania informacji o możliwych nieprawidłowościach naruszających interesy finansowe Unii, przy jednoczesnym zachowaniu poufności oraz zapewnieniu koniecznego wsparcia i porady;

14.  zauważa, że cel planu zatrudnienia Rady przewidujący dostosowanie się w ciągu pięciu lat do porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie redukcji personelu o 5 % został osiągnięty w dniu 1 stycznia 2017 r.;

15.  odnotowuje z troską, że późne oddanie budynku „Europa” miało duże skutki dla budżetu Rady Europejskiej i Rady na 2016 r.; zwraca się o przekazanie mu informacji na temat ogólnych skutków finansowych tego opóźnienia; wyraża ubolewanie, że wciąż brakuje informacji na temat polityki w zakresie nieruchomości i związanych z nią wydatków, które powinny być publicznie dostępne jako znak przejrzystości dla obywateli UE;

16.  ponawia apel o poinformowanie organu udzielającego absolutorium o polityce Rady Europejskiej i Rady w zakresie nieruchomości; z satysfakcją odnotowuje, że Sekretariat Generalny Rady otrzymał w 2016 r. certyfikat EMAS dla swoich budynków;

17.  wyraża ubolewanie, że Rada wciąż nie dołączyła do unijnego rejestru służącego przejrzystości, mimo że jest jedną z najważniejszych instytucji zaangażowanych w unijny proces decyzyjny; apeluje w związku z tym o pomyślny wynik negocjacji międzyinstytucjonalnych między prezydencją Rady a przedstawicielami Parlamentu i Komisji, który sprawi, że Rada ostatecznie dołączy do rejestru służącego przejrzystości;

18.  wyraża ubolewanie z powodu decyzji Zjednoczonego Królestwa o wystąpieniu z Unii Europejskiej; zauważa, że obecnie niemożliwe jest przewidzenie finansowych, administracyjnych, ludzkich i innych skutków wystąpienia z UE, i zwraca się do Rady Europejskiej i Rady o przeprowadzenie oceny skutków i przekazanie Parlamentowi do końca 2018 r. informacji o jej wynikach;

Stan obecny

19.  zauważa, że nieudzielenie absolutorium nie doprowadziło dotychczas do żadnych konsekwencji; podkreśla, że sytuację tę należy uregulować w możliwie najkrótszym terminie, w interesie obywateli Unii; przypomina, że Parlament jest jedyną instytucją bezpośrednio wybieraną przez obywateli Unii oraz że jego rola w procedurze udzielania absolutorium jest bezpośrednio powiązana z prawem obywateli do otrzymywania informacji na temat sposobu wydatkowania publicznych pieniędzy;

20.  zauważa, że wniosek dotyczący prowadzenia negocjacji w sprawie porozumienia z Radą co do procedury udzielania absolutorium z wykonania budżetu został przedstawiony Konferencji Przewodniczących Parlamentu przez parlamentarną Komisję Kontroli Budżetowej (CONT) w dniu 11 września 2017 r.;

21.  zauważa, że w dniu 19 października 2017 r. Konferencja Przewodniczących zatwierdziła wniosek o upoważnienie przewodniczącego komisji CONT oraz koordynatorów grup politycznych do podjęcia negocjacji w imieniu Parlamentu z myślą o osiągnięciu wzajemnie zadowalającego porozumienia w sprawie współpracy Parlamentu i Rady w trakcie procedury udzielania absolutorium z pełnym poszanowaniem różnych ról obu instytucji w procedurze udzielania absolutorium;

22.  zauważa również, że w dniu 9 listopada 2017 r. do sekretarza generalnego Rady skierowano pismo zachęcające go do przedłożenia wniosku Parlamentu właściwemu organowi Rady w celu rozpoczęcia negocjacji na warunkach zatwierdzonych przez Konferencję Przewodniczących;

23.  zauważa, że w międzyczasie sekretarz generalny Rady był zaproszony przez CONT do udziału w wymianie opinii z sekretarzami generalnymi innych instytucji, która odbyła się w dniu 4 grudnia 2017 r., oraz że w dniu 26 listopada 2017 r. skierowano do sekretarza generalnego Rady pisemny kwestionariusz; wyraża głębokie ubolewanie, że Rada ponownie nie wzięła udziału w wymianie opinii oraz że skierowany do służb Rady kwestionariusz z pytaniami posłów pozostaje bez odpowiedzi;

24.  przypomina, że procedura udzielania absolutorium oddzielnie poszczególnym instytucjom i organom unijnym to długoletnia praktyka, akceptowana przez wszystkie instytucje oprócz Rady, oraz że procedurę tę opracowano w celu zagwarantowania przejrzystości i demokratycznej rozliczalności przed obywatelami UE;

25.  powtarza, że Rada – podobnie jak inne instytucje – musi w pełni i w dobrej wierze uczestniczyć w dorocznej procedurze udzielania absolutorium, i wyraża ubolewanie z powodu trudności napotykanych dotychczas w ramach procedur udzielania absolutorium;

26.  podkreśla, że zgodnie z Traktatami Parlament jest jedynym unijnym organem udzielającym absolutorium oraz że – przy pełnym uznaniu roli Rady jako instytucji wydającej zalecenia w procedurze udzielania absolutorium – należy utrzymać różnicę między rolami Parlamentu i Rady w celu zachowania zgodności z ramami instytucjonalnymi określonymi w Traktatach oraz w rozporządzeniu finansowym;

27.  przypomina, że Parlament udziela absolutorium innym instytucjom po rozpatrzeniu przedłożonych dokumentów, odpowiedzi udzielonych na postawione pytania oraz po wysłuchaniu sekretarzy generalnych innych instytucji; ubolewa nad stałymi trudnościami z uzyskaniem odpowiedzi od Rady;

28.  uważa, że rzeczywisty nadzór nad wykonaniem budżetu Unii wymaga współpracy między Parlamentem i Radą i oczekuje na rozpoczęcie negocjacji w celu osiągnięcia wzajemnie zadowalającego porozumienia;

29.  zauważa, że na mocy art. 253 i 254 TFUE wyznaczenie członków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) należy do kompetencji państw członkowskich; podkreśla, jak ważne dla funkcjonowania TSUE jest terminowe wyznaczanie i mianowanie sędziów; zwraca się o wprowadzenie nowych przepisów określających konkretny termin na wyznaczenie lub ponowne wyznaczenie sędziego z dużym wyprzedzeniem przed zakończeniem kadencji sędziowskiej oraz wzywa Radę do porównywania kosztów i korzyści przy mianowaniu nowych sędziów do TSUE; krytykuje niewłaściwe, bo z pominięciem konkursu, wyznaczenie dwóch sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej na kadencję, która ponadto trwała tylko od 14 kwietnia 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r.; zauważa z żalem, że koszt rozpoczęcia i zakończenia takiej czteromiesięcznej kadencji jednego z tych sędziów wyniósł 69 498,25 EUR, do czego należy dodać wynagrodzenie otrzymane przez sędziego; potępia takie marnotrawienie pieniędzy unijnych podatników;

30.  zauważa ponadto, że Sąd Unii Europejskiej (izba odwoławcza, wyrok z dnia 23 stycznia 2018 r. w sprawie T-639/16 P)(7) uznał skład orzekający drugiej izby Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej – powołany w celu uwzględnienia jednego ze wspomnianych „czteromiesięcznych sędziów” – za niewłaściwy, co sprawia, że decyzja, o której mowa we wspomnianym wyroku, i wszystkie inne decyzje wydane przez drugą izbę w tym składzie orzekającym są nieważne; zwraca się do TSUE z pytaniem, na które decyzje wydane przez drugą izbę w tym składzie orzekającym ma wpływ orzeczenie Sądu; zwraca się do Rady, by wyraziła swoją opinię na temat zaistniałej sytuacji i wyjaśniła, kto jest za nią odpowiedzialny.

(1) Dz.U. L 48 z 24.2.2016.
(2) Dz.U. C 323 z 28.9.2017, s. 1.
(3) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 1.
(4) Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 10.
(5) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(6) Art. 16 ust. 3 i 4 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.
(7) ECLI:EU:T:2018:22.


Absolutorium za rok 2016: Budżet ogólny UE – Trybunał Sprawiedliwości
PDF 542kWORD 59k
Decyzja
Rezolucja
1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja IV – Trybunał Sprawiedliwości (2017/2139(DEC))
P8_TA(2018)0126A8-0122/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016(1),

–  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2016 (COM(2017)0356 – C8‑0250/2017)(2),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 wraz z odpowiedziami instytucji(3),

–  uwzględniając poświadczenie wiarygodności(4) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2016 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/20021(5), w szczególności jego art. 55, 99, 164, 165 i 166,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Prawnej (A8-0122/2018),

1.  udziela sekretarzowi Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej absolutorium z wykonania budżetu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016;

2.  przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych i Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

2. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja IV – Trybunał Sprawiedliwości (2017/2139(DEC))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją decyzję w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja IV – Trybunał Sprawiedliwości,

–  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Prawnej (A8-0122/2018),

1.  zauważa, że w sprawozdaniu rocznym za rok 2016 Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż w odniesieniu do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwanego dalej „TSUE”) nie odnotowano żadnych poważnych uchybień w objętych kontrolą obszarach dotyczących zasobów ludzkich i zamówień;

2.  odnotowuje fakt, że na podstawie przeprowadzonych prac kontrolnych Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż w ogóle płatności związanych z wydatkami administracyjnymi i innymi wydatkami instytucji i organów w roku zakończonym dnia 31 grudnia 2016 r. nie wystąpiły istotne błędy;

3.  przyjmuje z zadowoleniem ogólne ostrożne i należyte zarządzanie finansami TSUE w okresie budżetowym w 2016 r.; wyraża poparcie dla skutecznej zmiany paradygmatu w kierunku budżetowania zadaniowego w planowaniu budżetu Komisji wprowadzonego przez wiceprzewodniczącą Kristalinę Georgievą we wrześniu 2015 r. w ramach inicjatywy „Budżet UE zorientowany na rezultaty”; zachęca TSUE do zastosowania tej metody we własnej procedurze planowania budżetu;

4.  zauważa, że zgodnie z obecną procedurą udzielania absolutorium TSUE przekazuje Trybunałowi Obrachunkowemu roczne sprawozdania z działalności w czerwcu, w październiku Trybunał Obrachunkowy przedkłada swoje sprawozdanie Parlamentowi, który głosuje nad udzieleniem absolutorium na posiedzeniu plenarnym w maju; zauważa, że o ile absolutorium nie jest odroczone, między zamknięciem rocznego sprawozdania finansowego a zakończeniem procedury udzielania absolutorium mija co najmniej 17 miesięcy; zauważa, że w sektorze prywatnym harmonogram audytów jest o wiele krótszy; podkreśla, że procedurę udzielania absolutorium należy usprawnić i przyspieszyć; zwraca się do TSUE i Trybunału Obrachunkowego o stosowanie najlepszych praktyk sektora prywatnego; w związku z tym proponuje, by wyznaczyć termin składania rocznych sprawozdań z działalności do dnia 31 marca roku następującego po danym roku budżetowym, a termin przedłożenia sprawozdań przez Trybunał Obrachunkowy – do dnia 1 lipca; proponuje również dokonanie przeglądu harmonogramu procedury udzielania absolutorium, jak określono w art. 5 załącznika IV do Regulaminu Parlamentu, by głosowanie w sprawie absolutorium mogło się odbywać podczas sesji plenarnej w listopadzie, co pozwoliłoby zakończyć procedurę udzielania absolutorium w ciągu roku następującego po danym roku budżetowym;

5.  zauważa, że w 2016 r. środki TSUE wyniosły 380 002 000 EUR (357 062 000 EUR w 2015 r.), a wskaźnik wykonania wyniósł 98,2 %; uznaje wyższy wskaźnik wykorzystania środków; zauważa jednak niewielki spadek w porównaniu do poprzednich lat;

6.  zauważa, że szacowany przychód TSUE za rok budżetowy 2016 wyniósł 51 505 000 EUR, natomiast ustalone należności były o 3,1 % niższe niż szacowano (49 886 228 EUR); zauważa, że różnica 1,62 mln EUR wynika głównie z opóźnionego przybycia w 2016 r. 16 z 19 dodatkowych sędziów Sądu;

7.  wyraża zaniepokojenie, że TSUE stale przecenia zobowiązania na misje, które w 2016 r. wynosiły 342 000 EUR, natomiast płatności wyniosły zaledwie 157 974 EUR; zwraca się do TSUE o zapewnienie właściwego planowania finansowego w celu uniknięcia podobnych rozbieżności w przyszłości;

8.  zauważa, że budżet TSUE jest głównie administracyjny oraz że około 75 % budżetu przeznacza się na wydatki na pracowników Trybunału, a pozostałą część – na budynki, meble, wyposażenie i funkcje specjalne pełnione przez Trybunał; zauważa, że w następstwie wniosku Parlamentu TSUE zwrócił się do swoich służb administracyjnych, by wprowadzić zasadę budżetowania opartego na wynikach w ich obszarze działalności; wzywa TSUE do dalszego stosowania tej zasady w jego codziennej działalności administracyjnej oraz składania sprawozdania organowi udzielającemu absolutorium na temat swojego doświadczenia oraz osiągniętych wyników;

9.  przyjmuje z zadowoleniem zamiar TSUE sporządzenia – do dnia 26 grudnia 2020 r. i z udziałem zewnętrznego konsultanta – sprawozdania na temat funkcjonowania Sądu, które zostanie przedłożone Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komisji;

10.  odnotowuje działalność sądową TSUE w 2016 r., kiedy do trzech instancji Trybunału wniesiono 1604 spraw, a 1628 zamknięto, przy czym liczba ta jest niższa niż w 2015 r., w którym zamknięto 1775 spraw; zauważa również, że średni czas trwania postępowania wynosił 16,7 miesiąca, czyli był nieco wyższy niż w 2015 r. (16,1 miesiąca); przyjmuje z zadowoleniem fakt, że w związku z reformą TSUE średni czas poświęcony na podjęcie decyzji w sprawie w 2017 r. wyniósł 16,0 miesięcy; przypomina o konieczności zagwarantowania jakości i szybkości, z jaką TSUE wydaje decyzje, aby uniknąć znacznych kosztów dla stron, które wynikają z przewlekłości procedur; przypomina o znaczeniu zmniejszenia liczby nierozstrzygniętych spraw w kontekście przestrzegania praw podstawowych obywateli UE;

11.  zauważa, że Trybunał Sprawiedliwości zakończył w 2016 r. 704 sprawy (tymczasem w 2015 r. liczba zakończonych spraw wyniosła 616) oraz że wszczęto przed Trybunałem 692 nowych spraw (w porównaniu do 713 w 2015 r.), przy czym wzrosła liczba odesłań prejudycjalnych i odwołań;

12.  odnotowuje, że w 2016 r. do Sądu wpłynęło 974 nowych spraw (w porównaniu do 831 w 2015 r.), a 755 spraw rozpatrzono (987 w 2015 r.), przy czym wzrosła liczba spraw w toku w stosunku do poprzednich lat;

13.  uznaje, że Sąd do spraw Służby Publicznej przestał istnieć z dniem 1 września 2016 r., a zatem jego działalność należy rozpatrywać w okresie zaledwie ośmiu miesięcy; odnotowuje, że Sąd zakończył 169 spraw oraz że wniesiono 77 nowych spraw, przy czym nastąpił znaczny spadek liczby spraw w toku (w stosunku do 231 spraw w 2015 r. i 139 w 2016 r.); przyjmuje z zadowoleniem informacje zawarte we wnioskach TSUE w sprawie reformy Statutu Trybunału, obejmujące ocenę funkcjonowania Sądu do spraw Służby Publicznej, przedłożone Parlamentowi w 2011 i 2014 r. i przedstawione jako załącznik do odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący udzielenia absolutorium za rok 2016; ponawia wezwanie do przeprowadzenia dogłębnej oceny funkcjonowania Sądu do spraw Służby Publicznej w ciągu dziesięciu lat jego istnienia;

14.  zauważa, że w 2015 r. przyjęto reformę struktury sądowniczej Trybunału Sprawiedliwości, czemu towarzyszyło opracowanie nowego Regulaminu postępowania przed Sądem; rozumie, że dzięki podwojeniu liczby sędziów w ramach trzyetapowego procesu, który potrwa do 2019 r., reforma ta umożliwi Trybunałowi podołanie rosnącej liczbie spraw; z zainteresowaniem przeanalizuje rezultaty tej reformy pod względem zdolności Trybunału Sprawiedliwości do rozpatrywania spraw w rozsądnym terminie i zgodnie z wymogami w zakresie sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy;

15.  odnotowuje, że w 2016 r., w następstwie reformy struktur