Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 19 kwietnia 2018 r. - StrasburgWersja ostateczna
Białoruś
 Filipiny
 Sytuacja w Strefie Gazy
 Wspólny system podatku od wartości dodanej w zakresie okresu obowiązywania minimalnej stawki podstawowej *
 Zapobieganie wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu ***I
 Homologacja i nadzór rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów ***I
 Produkcja ekologiczna i znakowanie produktów ekologicznych ***I
 Wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich *
 Preliminarz dochodów i wydatków na rok budżetowy 2019 – sekcja I – Parlament Europejski
 Ochrona dziennikarzy śledczych w Europie: przypadek słowackiego dziennikarza Jána Kuciaka i Martiny Kušnírovej
 Instrument na rzecz wartości europejskich wspierający organizacje społeczeństwa obywatelskiego, które propagują demokrację, praworządność i wartości podstawowe w Unii Europejskiej
 Naruszenie praw człowieka i praworządności w przypadku dwóch greckich żołnierzy aresztowanych i zatrzymanych w Turcji
 Wdrażanie postanowień Traktatu dotyczących parlamentów narodowych
 Sprawozdanie roczne dotyczące polityki konkurencji
 Wątpliwości dotyczące szczepień i spadek wskaźników szczepień w Europie
 Wdrożenie dyrektywy w sprawie europejskiego nakazu ochrony
 Wdrażanie procesu bolońskiego – stan obecny i przyszłe działania

Białoruś
PDF 340kWORD 54k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie Białorusi (2018/2661(RSP))
P8_TA(2018)0174RC-B8-0197/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje i zalecenia w sprawie Białorusi,

–  uwzględniając przeprowadzone na Białorusi wybory parlamentarne z dnia 11 września 2016 r., wybory prezydenckie z dnia 11 października 2015 r. oraz wybory samorządowe z dnia 18 lutego 2018 r.,

–  uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie wyborów samorządowych na Białorusi,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel z dnia 25 marca 2018 r. w sprawie wydarzeń, do których doszło w czasie przygotowań do Dnia Wolności na Białorusi i w czasie samych obchodów,

–  uwzględniając konkluzje Rady w sprawie Białorusi, zwłaszcza konkluzje z dnia 15 lutego 2016 r., w których zniesiono sankcje wobec 170 osób i trzech przedsiębiorstw białoruskich oraz określono ramy dialogu politycznego i warunki bardziej pozytywnego rozwoju stosunków między UE a Białorusią, zwłaszcza w odniesieniu do reform demokratycznych,

–  uwzględniając wnioski ze szczytu Partnerstwa Wschodniego z dnia 24 listopada 2017 r. oraz zatwierdzenie 20 celów na 2020 r., które mają przynieść rezultaty odczuwalne dla obywateli,

–  uwzględniając wizytę komisarza Johannesa Hahna na Białorusi w styczniu 2018 r. oraz trwające negocjacje w sprawie priorytetów partnerstwa UE i Białorusi,

–  uwzględniając decyzję Rady do Spraw Zagranicznych o przedłużeniu o rok, do lutego 2019 r., obowiązywania pozostałych środków ograniczających wobec Białorusi, w tym embarga na broń, zakazu wywozu towarów, które mogą być użyte do represji wewnętrznych, oraz zamrożenia aktywów i zakazu podróży dla czterech osób powiązanych z niewyjaśnionym zaginięciem dwóch polityków opozycji, przedsiębiorcy i dziennikarza w 1999 i 2000 r.,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka i wszystkie konwencje o prawach człowieka, których stroną jest Białoruś,

–  uwzględniając raport specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji praw człowieka na Białorusi z dnia 28 marca 2018 r.,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że po wyborach prezydenckich z 2015 r. i wyborach parlamentarnych z 2016 r. w dniu 18 lutego 2018 r. na Białorusi przeprowadzono wybory samorządowe; mając na uwadze, że Białoruś nadal nie wdrożyła wydanych już przed dłuższym czasem zaleceń Biura Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka OBWE (OBWE/ODIHR) i Komisji Weneckiej dotyczących ordynacji i procedur wyborczych; mając na uwadze, że według dyplomatów zagranicznych i obserwatorów białoruskich wybory samorządowe przeprowadzone w lutym 2018 r. tylko potwierdziły niedociągnięcia;

B.  mając na uwadze, że w lutym 2016 r. UE w geście dobrej woli zniosła większość środków ograniczających wobec białoruskich urzędników i osób prawnych, by zachęcić Białoruś do poprawy w obszarze praw człowieka, demokracji i praworządności;

C.  mając na uwadze, że UE wielokrotnie podkreślała, że poszanowanie podstawowych wolności, praworządności i praw człowieka to nieodzowny warunek poprawy i dalszego rozwoju stosunków między UE a Białorusią; mając jednak na uwadze, że sytuacja w tym kraju jest nadal niepokojąca, gdyż zauważyć można tylko bardzo ostrożne i ograniczone działania na rzecz poprawy sytuacji;

D.  mając na uwadze opóźnienia w realizacji długo oczekiwanych reform konstytucyjnych i legislacyjnych, które umożliwiłyby rozwój prawdziwej demokracji;

E.  mając na uwadze, że nie podjęto próby reformy ordynacji wyborczej, a wybory samorządowe w lutym 2018 r. wykazały, że nadal dochodzi do licznych i poważnych uchybień i nieprawidłowości proceduralnych oraz że nadal istnieją ramy prawne ograniczające prawa polityczne na wszystkich etapach kampanii wyborczej oraz problemy podczas obserwacji wyborów, głosowania i liczenia głosów; mając na uwadze, że od 1994 r. na Białorusi nie przeprowadzono ani jednych wolnych i uczciwych wyborów;

F.  mając na uwadze, że na wybory samorządowe nie zaproszono obserwatorów międzynarodowych, a obserwatorzy białoruscy zgromadzili namacalne dowody na masowe, prowadzone w całym kraju działania służące zawyżeniu frekwencji, i na głosowanie wielokrotne, czyli tzw. karuzelę wyborczą, którą skądinąd wykorzystano po raz pierwszy od lat;

G.  mając na uwadze trwające akcje zastraszania, w tym liczne przypadki zatrzymania niezależnych i związanych z opozycją działaczy, polityków i dziennikarzy; mając na uwadze, że po raz kolejny uniemożliwiono wybitnym opozycjonistom, działaczom prodemokratycznym i obrońcom praw człowieka udział w przygotowaniach do demonstracji organizowanej w Mińsku wbrew zakazowi władz z okazji przypadającej na 25 marca 2018 r. setnej rocznicy ogłoszenia niepodległości Białorusi, a także udział w samej demonstracji, lub też zostali oni aresztowani, aczkolwiek większość z nich zwolniono następnie bez postawienia zarzutów;

H.  mając na uwadze, że dwóch więźniów politycznych, Michaił Żamczużny i Zmicier Palienka, nadal przebywa w więzieniu;

I.  mając na uwadze, że Parlament Europejski od lat wspiera białoruskie społeczeństwo obywatelskie, czego wyraz dał m.in., przyznając Nagrodę im. Sacharowa Białoruskiemu Stowarzyszeniu Dziennikarzy (w 2004 r.) i Alaksandrowi Milinkiewiczowi (w 2006 r.);

J.  mając na uwadze, że wydarzenia, do których doszło w czasie obchodów Dnia Wolności w 2018 r., to kolejny dowód, że rząd Białorusi nie zamierza zrezygnować z dawnej polityki masowych represji wobec obywateli chcących korzystać z praw przewidzianych w konstytucji i traktatach międzynarodowych;

K.  mając na uwadze, że w dniu 24 stycznia 2018 r. Ministerstwo Informacji arbitralnie zablokowało dostęp z terytorium Białorusi do niezależnego internetowego serwisu informacyjnego Charter97.org; mając na uwadze, że wszczęto postępowania karne przeciwko niezależnym blogerom; mając na uwadze, że kolejnym poważnym zagrożeniem dla wolności słowa w tym kraju jest możliwe przyjęcie projektu poprawek do ustawy medialnej;

L.  mając na uwadze, że w dniu 25 października 2016 r. Białoruś przyjęła pierwszy krajowy plan działania na rzecz praw człowieka, zatwierdzony uchwałą Rady Ministrów Białorusi i określający główne kierunki działań mających prowadzić do wypełnienia zobowiązań Białorusi w dziedzinie praw człowieka;

M.  mając na uwadze, że Białoruś to jedyne państwo w Europie, w którym wciąż wykonuje się karę śmierci; mając na uwadze, że zdaniem specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji praw człowieka na Białorusi wyroki śmierci w tym kraju można uznać za wysoce dyskusyjne ze względu na brak niezawisłego sądownictwa i sprawiedliwych procesów;

N.  mając na uwadze, że UE i Białoruś negocjują obecnie specjalnie dostosowane priorytety partnerstwa, w którym główne obszary zainteresowania obejmują rozwój gospodarczy i modernizację, wzmocnienie instytucji i dobre sprawowanie władzy, jakość sieci połączeń i kontakty międzyludzkie; mając na uwadze, że rząd Białorusi niezmiennie powtarza, że dąży do normalizacji stosunków z UE, zniesienia pozostałych sankcji i liberalizacji systemu wizowego; mając jednak na uwadze, że postępy w tych dziedzinach uzależnione są od woli politycznej i zaangażowania Białorusi na rzecz wartości demokratycznych, praworządności i podstawowych wolności;

1.  popiera politykę „krytycznego zaangażowania” UE wobec Białorusi pod warunkiem uzależnienia go od konkretnych działań na rzecz demokratyzacji oraz od pełnego poszanowania podstawowych wolności i praw człowieka przez władze białoruskie;

2.  z rozczarowaniem zauważa, że mimo wcześniejszych apeli nie wykonano zaleceń wydanych przez OBWE/ODIHR i Komisję Wenecką po wyborach prezydenckich w 2015 r. i wyborach parlamentarnych w 2016 r., a zalecenia te miały być wdrożone przed wyborami samorządowymi w 2018 r.; wzywa władze Białorusi do bezzwłocznego wznowienia prac nad całościową reformą systemu wyborczego w ramach szerzej zakrojonego procesu demokratyzacji i we współpracy z partnerami międzynarodowymi;

3.  ubolewa z powodu nękania dziennikarzy i niezależnych mediów na Białorusi po wyborach samorządowych, w tym z powodu bezprawnego usunięcia z lokalu wyborczego i brutalnego pobicia dziennikarza telewizji Biełsat Andrusia Kozieła oraz z powodu zablokowania portalu Charter97;

4.  nalega na władze Białorusi, aby niezwłocznie i bezwarunkowo zniosły blokadę popularnego niezależnego internetowego serwisu informacyjnego Charter97.org, aby wycofały zmiany ustawy medialnej, których przyjęcie zagroziłoby wolności wypowiedzi, a także aby zaprzestały prześladowania niezależnych blogerów za korzystanie z wolności słowa;

5.  zauważa, że liczba przedstawicieli opozycji demokratycznej w okręgowych lokalach wyborczych była nieproporcjonalnie niska w stosunku do liczby złożonych wniosków;

6.  wyraża rozczarowanie powtarzającymi się przypadkami odmowy rejestracji partii opozycji demokratycznej; wzywa do zniesienia ograniczeń i złagodzenia procedury rejestracji partii politycznych na Białorusi; podkreśla, że wszystkie partie polityczne muszą mieć prawo do prowadzenia nieograniczonej działalności politycznej, zwłaszcza w okresie kampanii wyborczej; wzywa do uchylenia art. 193 ust. 1 białoruskiego kodeksu karnego, który uznaje udział w działaniach niezarejestrowanych organizacji za niezgodny z prawem;

7.  ubolewa nad nieproporcjonalną reakcją władz białoruskich na próbę zorganizowania przez działaczy opozycji – mimo zakazu władz – wiecu z okazji obchodów Dnia Wolności 25 marca 2018 r., podczas którego aresztowano dziesiątki osób, w tym przywódców opozycji oraz byłych kandydatów na prezydenta: Mikałaja Statkiewicza i Uładzimira Niaklajeua; przypomina, że wolność zgromadzeń i zrzeszania się to podstawowe prawo człowieka; podkreśla, że każdy duży krok wstecz w dziedzinie demokracji i poszanowania podstawowych wolności, w tym dalsze zatrzymania więźniów politycznych, powinien w każdym przypadku pociągać za sobą zdecydowaną reakcję ze strony UE w jej stosunkach z Białorusią;

8.  zdecydowanie domaga się uwolnienia Michaiła Żamczużnego i Zmiciera Palienki, dwóch działaczy społeczeństwa obywatelskiego przetrzymywanych obecnie ze względów politycznych, a także rehabilitacji wszystkich byłych więźniów politycznych i przywrócenia im praw obywatelskich i politycznych;

9.  ponownie wzywa władze białoruskie do zadbania o to, aby bez względu na okoliczności przestrzegano zasad demokracji, praw człowieka i podstawowych wolności zgodnie z Powszechną deklaracją praw człowieka oraz międzynarodowymi i regionalnymi instrumentami praw człowieka ratyfikowanymi przez Białoruś;

10.  zwraca uwagę, że poszanowanie podstawowych wolności stanowi kluczowy element dobrze funkcjonującej demokracji; wzywa władze białoruskie do zaangażowania się w konstruktywny i otwarty dialog z opozycją demokratyczną oraz organizacjami społeczeństwa obywatelskiego z myślą o zagwarantowaniu swobód i praw obywatelskich – w szczególności prawa do zrzeszania się, pokojowych zgromadzeń i wypowiedzi – a także do zapewnienia ram dla działalności wolnych i niezależnych mediów;

11.  ponawia zdecydowany apel do Białorusi, by przyłączyła się do światowego moratorium na wykonywanie kary śmierci, co byłoby pierwszym krokiem w kierunku definitywnego zniesienia tej kary; przypomina, że kara śmierci jest wyrazem nieludzkiego i poniżającego traktowania, nie ma dowiedzionego skutku odstraszającego i sprawia, że ewentualne błędy sądu stają się nieodwracalne; zauważa z ubolewaniem, że sądy białoruskie wydały nowe wyroki kary śmierci w 2018 r.;

12.  wzywa ESDZ i Komisję, aby w dalszym ciągu udzielały wsparcia organizacjom społeczeństwa obywatelskiego na Białorusi i za granicą; podkreśla w tym kontekście potrzebę wspierania wszelkich niezależnych źródeł informacji dla społeczeństwa białoruskiego, w tym przekazów medialnych w języku białoruskim, również z zagranicy;

13.  przyjmuje do wiadomości dialogi sektorowe między UE a Białorusią na poziomie technicznym oraz rozszerzenie współpracy w dziedzinach takich jak reforma gospodarcza, efektywne gospodarowanie zasobami, gospodarka ekologiczna i ochrona środowiska; wzywa ESDZ i Komisję, aby priorytetowo traktowały bezpieczeństwo białoruskiej elektrowni jądrowej w Ostrowcu, a także zagwarantowały, że postępy w stosunkach między UE a Białorusią będą uzależnione od większej otwartości i aktywniejszej współpracy, a także od przestrzegania w pełni przez Białoruś międzynarodowych norm w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony środowiska;

14.  ubolewa, że obecny dialog dotyczący praw człowieka nie przynosi konkretnych rezultatów, oraz wzywa Specjalnego Przedstawiciela UE ds. Praw Człowieka do znalezienia sposobów i środków wspierania pełnej i skutecznej ochrony praw człowieka na Białorusi; domaga się uwolnienia wszystkich więźniów politycznych;

15.  odnotowuje toczące się obecnie negocjacje w sprawie priorytetów partnerstwa między UE a Białorusią i oczekuje ich szybkiego zakończenia; partnerstwo to ma rozszerzyć zakres współpracy dwustronnej z korzyścią dla obywateli obu stron i umożliwi Białorusi dostęp do szerszego zakresu pomocy finansowej i współpracy, która będzie jednak uzależniona od podjęcia przez ten kraj zdecydowanych i konkretnych kroków w kierunku demokratyzacji i otwartości, a także w pierwszej kolejności od przeprowadzenia kompleksowej reformy ordynacji wyborczej; z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym plan Komisji, by podnieść poziom pomocy finansowej na lata 2018–2020; domaga się wyraźniejszych zobowiązań rządu Białorusi do przeprowadzenia reform oraz zaleca opracowanie planu działania na rzecz zacieśnienia stosunków między UE a Białorusią zawierającego punkty odniesienia i harmonogram wprowadzania w życie takich zobowiązań;

16.  nawołuje do udzielania przez UE stałego wsparcia organizacjom społeczeństwa obywatelskiego i obrońcom praw człowieka oraz wzywa Komisję do ścisłej współpracy z Forum Społeczeństwa Obywatelskiego Partnerstwa Wschodniego oraz do stosowania się do jego zaleceń; wzywa rząd Białorusi, by zapewnił udział społeczeństwa obywatelskiego w procesach kształtowania polityki na szczeblu lokalnym i krajowym, czerpiąc inspirację z wytycznych przyjętych przez Radę Europy w dniu 27 listopada 2017 r.; zauważa coraz bliższe wzajemne relacje między Białorusią a tą organizacją;

17.  wzywa w związku z tym ESDZ i Komisję do znalezienia sposobów informowania białoruskich organizacji społeczeństwa obywatelskiego o dialogu UE-Białoruś i toczących się negocjacjach oraz konsultowania się z nimi w tej sprawie;

18.  z zadowoleniem odnotowuje, że rozpoczęto realizację partnerstwa na rzecz mobilności między UE a Białorusią, i oczekuje na finalizację umowy o ułatwieniach wizowych oraz umowy o readmisji między UE a Białorusią, które będą stanowić istotny wkład w zacieśnienie kontaktów międzyludzkich i gospodarczych;

19.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję władz w Mińsku, które od lutego 2018 r. zezwoliły na krótkie bezwizowe pobyty na Białorusi cudzoziemcom z 80 państw;

20.  z zadowoleniem przyjmuje postępy w promowaniu wymian młodzieżowych i kontaktów międzyludzkich między UE a Białorusią, m.in. w ramach unijnego planu mobilności MOST, programu Erasmus+, programu „Horyzont 2020” i instrumentu pomocy technicznej i wymiany informacji TAIEX, a także dzięki przystąpieniu Białorusi do procesu bolońskiego; domaga się wdrożenia procesu bolońskiego zgodnie z planem działania uzgodnionym wspólnie przez europejski obszar szkolnictwa wyższego i Białoruś, gdyż proces ten przyniesie wiele korzyści młodym Białorusinom oraz jeszcze bardziej usprawni wymianę z UE oraz przyczyni się do jeszcze bardziej ożywionych kontaktów międzyludzkich;

21.  wzywa do odnowienia mandatu specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji praw człowieka na Białorusi; wzywa rząd Białorusi do pełnej współpracy z tym sprawozdawcą; wzywa UE i jej państwa członkowskie, by propagowały i wsparły przedłużenie mandatu specjalnego sprawozdawcy ONZ, a także wzywa Specjalnego Przedstawiciela UE ds. Praw Człowieka do współpracy ze specjalnym sprawozdawcą ONZ na rzecz poprawy sytuacji w tym kraju;

22.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, Radzie, Biuru Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka OBWE, Radzie Europy, rządom i parlamentom państw członkowskich, a także władzom białoruskim.


Filipiny
PDF 253kWORD 53k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie Filipin (2018/2662(RSP))
P8_TA(2018)0175RC-B8-0198/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie sytuacji na Filipinach, a w szczególności rezolucje z dnia 15 września 2016 r.(1) i 16 marca 2017 r.(2),

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika ESDZ z dnia 16 marca 2018 r. w sprawie Filipin i Międzynarodowego Trybunału Karnego,

–  uwzględniając oświadczenia delegatury UE oraz rzecznika wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa,

–  uwzględniając Umowę ramową o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Filipin z drugiej strony,

–  uwzględniając wspólny dokument roboczy Komisji i wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 19 stycznia 2018 r. zatytułowany „Ocena Filipin w kontekście szczególnego rozwiązania motywacyjnego UE dotyczącego zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów („GSP Plus”) za lata 2016–2017” (SWD(2018)0032),

–  uwzględniając oświadczenia wysokiego komisarza ONZ ds. praw człowieka Zeida Ra’ada Al Husseina w sprawie wysuwanych przez rząd Filipin oskarżeń o to, że specjalna sprawozdawczyni ONZ ds. praw ludów tubylczych i inni obrońcy praw człowieka byli zaangażowani w działalność terrorystyczną,

–  uwzględniając wyniki okolicznościowego szczytu ASEAN-UE z okazji 40. rocznicy ustanowienia dialogu ASEAN-UE, a także plan działania ASEAN-UE (2018–2022),

–  uwzględniając oświadczenie przewodniczącego Podkomisji Praw Człowieka Parlamentu Europejskiego z dnia 23 lutego 2018 r., w którym stwierdził on, że „przetrzymywanie senator De Limy w więzieniu bez postawienia zarzutów jest niedopuszczalne”,

–  uwzględniając stosunki dyplomatyczne między Filipinami a UE (poprzednio Europejską Wspólnotą Gospodarczą (EWG)), które nawiązano w dniu 12 maja 1964 r. poprzez mianowanie ambasadora Filipin przy EWG,

–  uwzględniając fakt, że Filipiny są członkiem-założycielem Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN),

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka,

–  uwzględniając Międzynarodową konwencję o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem,

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie praw człowieka,

–  uwzględniając statut rzymski,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (MPPOiP),

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Filipiny i UE łączą długoletnie stosunki dyplomatyczne, gospodarcze, kulturalne i polityczne; mając na uwadze, że poprzez ratyfikację umowy o partnerstwie i współpracy Unia Europejska i Filipiny potwierdziły swoje wspólne zobowiązanie do przestrzegania zasad dobrych rządów, demokracji, praworządności, praw człowieka, promowania rozwoju gospodarczego i społecznego, a także pokoju i bezpieczeństwa w regionie;

B.  mając na uwadze, że według doniesień od dnia 1 lipca 2016 r. na Filipinach zabito około 12 000 osób, w tym kobiety i dzieci, w ramach prowadzonej obecnie kampanii przeciwko narkotykom, określanej na szczeblu międzynarodowym mianem „wojny prezydenta Duterte z narkotykami”; mając na uwadze, że prezydent Duterte zobowiązał się do kontynuowania kampanii antynarkotykowej do końca swojej kadencji, tj. do 2022 r.; mając na uwadze, że UE pozostaje głęboko zaniepokojona wysoką liczbą zabójstw związanych z kampanią przeciwko nielegalnym narkotykom na Filipinach;

C.  mając na uwadze, że specjalna sprawozdawczyni ONZ ds. praw ludów tubylczych Victoria Tauli-Corpuz, obywatelka Filipin, została oskarżona o terroryzm i wraz z 600 innymi osobami, w tym przywódcami ludów tubylczych i obrońcami praw człowieka, została w marcu 2018 r. wpisana przez rząd Filipin na listę terrorystów; mając na uwadze, że ekspertów ONZ chroni immunitet; mając na uwadze, że oskarżenia wysunięto po tym, jak V. Tauli-Corpuz potępiła ataki wojska na tubylczy lud Lumad na wyspie Mindanao; mając na uwadze, że V. Tauli-Corpuz zwróciła uwagę na prześladowania, tortury i aresztowania ludności tubylczej, która w pokojowy sposób chroniła swoją własność;

D.  mając na uwadze, że senator Leila De Lima, działaczka na rzecz praw człowieka i jeden z największych krytyków prowadzonej przez filipińskiego prezydenta Duterte kampanii antynarkotykowej, została w dniu 19 września 2016 r. usunięta ze stanowiska przewodniczącej Senackiej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, a w dniu 23 lutego 2017 r. została aresztowana; mając na uwadze, że senator De Lima prowadziła dochodzenia w sprawie egzekucji pozasądowych w Davao w czasie, kiedy prezydent Duterte był burmistrzem tego miasta; mając na uwadze, że istnieją poważne obawy, że zarzuty, jakie postawiono senator De Limie, są prawie w całości sfabrykowane i umotywowane politycznie;

E.  mając na uwadze, że prześladowanie ludności tubylczej przez władze Filipin stanowi poważny problem; mając na uwadze, że pod koniec grudnia ONZ ostrzegała o masowych naruszeniach praw człowieka wobec Lumadów na filipińskiej wyspie Mindanao; mając na uwadze, że – jak szacują eksperci ONZ – od października 2017 r. wysiedlono co najmniej 2 500 Lumadów; mając na uwadze, że istnieją obawy, iż przyczyną niektórych z tych ataków jest nieuzasadnione podejrzenie, że Lumadowie są powiązani z ugrupowaniami terrorystycznymi, oraz opór Lumadów wobec działalności wydobywczej na ziemiach przodków;

F.  mając na uwadze, że Filipiny podpisały statut rzymski w dniu 28 grudnia 2000 r. i ratyfikowały go w dniu 30 sierpnia 2011 r.; mając na uwadze, że prokurator Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK) wszczął wstępne dochodzenie w sprawie sytuacji na Filipinach w celu zbadania domniemanych zbrodni popełnionych w tym kraju co najmniej od dnia 1 lipca 2016 r. w kontekście „wojny z narkotykami” zainicjowanej przez rząd Filipin;

G.  mając na uwadze, że w dniu 19 marca 2018 r. MTK został oficjalnie powiadomiony przez ONZ, że w dniu 17 marca 2018 r. Filipiny złożyły pisemne zawiadomienie o wypowiedzeniu statutu rzymskiego;

H.  mając na uwadze, że filipińska Izba Reprezentantów zatwierdziła ustawę z dnia 7 marca 2017 r. przywracającą karę śmierci; mając na uwadze, że zanim prezydent będzie mógł podpisać tę ustawę, tak by mogła wejść w życie, musi ona jeszcze zostać zatwierdzona przez senatorów; mając na uwadze, że prezydent Duterte prowadził aktywną kampanię na rzecz przywrócenia kary śmierci; mając na uwadze, że przywrócenie kary śmierci stanowiłoby jawne pogwałcenie Drugiego protokołu fakultatywnego do Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych (MPPOiP), którego Filipiny są stroną od 2007 r.;

I.  mając na uwadze, że Filipiny zajmują 111. miejsce spośród 180 krajów w rankingu korupcji publikowanym co roku przez Transparency International;

J.  mając na uwadze, że przestrzeń dla społeczeństwa obywatelskiego coraz bardziej się kurczy; mając na uwadze, że według doniesień obrońcy praw człowieka na Filipinach spotykają się z coraz większą wrogością; mając na uwadze, że prezydent Duterte wydał oświadczenia zachęcające do ataków policyjnych na organizacje i osoby broniące praw człowieka;

K.  mając na uwadze, że osobom, które publicznie wypowiadają się przeciwko egzekucjom pozasądowym, grozi zakaz wjazdu na Filipiny;

L.  mając na uwadze, że prezydent Duterte wielokrotnie wypowiadał się w sposób obraźliwy i poniżający o kobietach, usprawiedliwiał gwałty i wzywał do strzelania do kobiet;

M.  mając na uwadze, że obrońcy praw człowieka, dziennikarze i aktywiści regularnie padają ofiarą pogróżek, nękania, zastraszania i przemocy za to, że dążą do ujawnienia domniemanych egzekucji pozasądowych i innych naruszeń praw człowieka na Filipinach; mając na uwadze, że społeczność LGBTI boryka się z ciągłymi prześladowaniami;

N.  mając na uwadze, że Filipiny są beneficjentem unijnego ogólnego systemu preferencji taryfowych plus (GSP+);

O.  mając na uwadze, że w umowie o partnerstwie i współpracy UE–Filipiny wezwano do ustanowienia konstruktywnego dialogu dotyczącego praw człowieka w formie grupy roboczej ds. praw człowieka;

1.  wzywa rząd Filipin do natychmiastowego zaprzestania egzekucji pozasądowych pod pretekstem „wojny z narkotykami”; zdecydowanie potępia wysoką liczbę egzekucji pozasądowych wykonywanych przez siły zbrojne i straż obywatelską w związku z kampanią antynarkotykową; składa kondolencje rodzinom ofiar; wyraża poważne zaniepokojenie wiarygodnymi doniesieniami o tym, że filipińskie siły policyjne fałszują dowody na uzasadnienie egzekucji pozasądowych oraz że ich ofiarą padają w przeważającej mierze ubodzy mieszkańcy miast;

2.  odnotowuje ostatnie inicjatywy rządu zmierzające do zapewnienia bardziej jednolitego i zintegrowanego podejścia do walki z narkotykami w oparciu o ściganie przestępstw, sprawiedliwość, rzecznictwo, resocjalizację i integrację; z zadowoleniem przyjmuje rezolucję Senatu Filipin nr 516 z dnia 25 września 2017 r., w której wezwano władze do „podjęcia niezbędnych kroków w celu powstrzymania serii zabójstw, zwłaszcza naszych dzieci”; wzywa rząd, by przywiązywał większą wagę do walki z siatkami handlu narkotykami i baronami narkotykowymi niż do zwalczania drobnych konsumentów; podkreśla, że władze Filipin muszą kontynuować walkę z nielegalnymi narkotykami ze szczególnym uwzględnieniem zdrowia publicznego i w pełnym poszanowaniu sprawiedliwości proceduralnej, zgodnie z prawem międzynarodowym i krajowym; zachęca rząd do przyjęcia konkretnych strategii antyprzemocowych;

3.  zachęca władze do pełnej współpracy ze specjalnymi ekspertami ONZ; wzywa władze Filipin do natychmiastowego przeprowadzenia bezstronnych i dogłębnych dochodzeń w sprawie egzekucji pozasądowych, a także do ścigania i postawienia przed wymiarem sprawiedliwości wszystkich sprawców; wzywa UE i wszystkie państwa członkowskie do wspierania dochodzenia prowadzonego pod egidą ONZ w sprawie zabójstw na Filipinach i postawienia sprawców przed wymiarem sprawiedliwości;

4.  ponownie wzywa władze Filipin do uwolnienia senator Leili De Limy oraz do zapewnienia jej odpowiedniego bezpieczeństwa i warunków sanitarnych w więzieniu; ponownie wzywa władze do zagwarantowania rzetelnego procesu sądowego oraz do wycofania wszystkich motywowanych politycznie zarzutów przeciwko niej; wzywa UE, by wciąż bacznie śledziła sprawę przeciwko senator De Limie;

5.  wzywa władze Filipin do usunięcia obrońców praw człowieka z listy terrorystów, wycofania wszelkich stawianych im zarzutów oraz umożliwienia im prowadzenia pokojowej działalności; przypomina władzom Filipin, że Victoria Tauli-Corpuz korzysta z immunitetu na mocy Konwencji o przywilejach i immunitetach z 1946 r.;

6.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę MTK, by zbadać zarzuty dotyczące zbrodni przeciwko ludzkości w kontekście zabójstw dokonanych w ramach „wojny z narkotykami”; wzywa rząd Filipin do pełnej współpracy z Biurem Prokuratora Międzynarodowego Trybunału Karnego przy jego wstępnym dochodzeniu w sprawie Filipin; wyraża głębokie ubolewanie z powodu decyzji rządu Filipin o złożeniu zawiadomienia o wypowiedzeniu statutu rzymskiego; wzywa rząd Filipin do wycofania się z tej decyzji;

7.  ponownie wyraża głębokie zaniepokojenie decyzją Izby Reprezentantów o przywróceniu kary śmierci; ponownie wzywa władze Filipin do natychmiastowego wstrzymania toczącej się procedury mającej na celu przywrócenie kary śmierci; przypomina, że UE uznaje karę śmierci za okrutną i nieludzką karę, która nie odstrasza od zachowań przestępczych; wzywa rząd Filipin, by nie obniżał minimalnego wieku odpowiedzialności karnej;

8.  jest zaniepokojony rosnącym poziomem korupcji pod obecną administracją filipińską; wzywa władze Filipin do wzmożenia wysiłków na rzecz skutecznej walki z korupcją; podkreśla znaczenie poszanowania podstawowych zasad demokracji i państwa prawa w tym zakresie;

9.  potępia wszelkie pogróżki, nękanie, zastraszanie i stosowanie przemocy wobec osób, które dążą do ujawnienia domniemanych egzekucji pozasądowych i innych naruszeń praw człowieka na Filipinach, w tym wobec obrońców praw człowieka, dziennikarzy i aktywistów; wzywa rząd Filipin do zadbania o to, by obrońcy praw człowieka, dziennikarze i aktywiści mogli prowadzić działalność w sprzyjającym środowisku i bez strachu przed represjami;

10.  wzywa rząd Filipin do zniesienia zakazu wjazdu na teren kraju osób, które są postrzegane jako krytycy polityki prezydenta Duterte;

11.  wzywa rząd Filipin, by przestrzegał wynikających z prawa międzynarodowego zobowiązań do ochrony praw człowieka w odniesieniu do ludów tubylczych, w tym w kontekście konfliktu zbrojnego;

12.  potępia wszelkie formy przemocy wobec kobiet i przypomina, że przemoc ta stanowi poważne naruszenie praw człowieka oraz godności kobiet i dziewcząt; zdecydowanie potępia poniżające i mizoginiczne wypowiedzi prezydenta Duterte na temat walczących kobiet; przypomina prezydentowi, że podżeganie państwowych sił do popełniania aktów przemocy seksualnej w czasie konfliktu zbrojnego stanowi pogwałcenie międzynarodowego prawa humanitarnego; wzywa prezydenta do traktowania kobiet z szacunkiem oraz do powstrzymania się od nawoływania do przemocy wobec kobiet;

13.  zachęca UE i jej państwa członkowskie, by rozważyły wystosowanie apelu w sprawie usunięcia Republiki Filipin z Rady Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych przed wygaśnięciem jej członkostwa z końcem 2018 r.;

14.  przypomina władzom Filipin o ich zobowiązaniach wynikających z prawa międzynarodowego, systemu GSP+ oraz umów o partnerstwie i współpracy, zwłaszcza w odniesieniu do praw człowieka, a także o konsekwencjach płynących z nieprzestrzegania tych zobowiązań; podkreśla, że mimo w znacznej mierze pozytywnych postępów we wdrażaniu konwencji związanych z GSP+, poważne obawy wzbudza nadal kwestia łamania praw człowieka przy okazji wojny z narkotykami; w związku z tym przypomina swoją wcześniejszą rezolucję z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie Filipin oraz wzywa Komisję i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych do wykorzystania wszelkich dostępnych instrumentów, w tym umowy o partnerstwie i współpracy, aby przekonać rząd Filipin do położenia kresu egzekucjom pozasądowym związanym z kampanią antynarkotykową, a w przypadku braku znaczących postępów do podjęcia kroków proceduralnych, które mogłyby prowadzić do czasowego zniesienia preferencji GSP+; apeluje do UE o wykorzystanie wszystkich dostępnych instrumentów, aby wesprzeć rząd Filipin w przestrzeganiu międzynarodowych zobowiązań w zakresie praw człowieka;

15.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji prezydentowi, rządowi i parlamentowi Filipin, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, parlamentom i rządom państw członkowskich, Wysokiemu Komisarzowi Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka oraz rządom państw członkowskich ASEAN.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0349.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0088.


Sytuacja w Strefie Gazy
PDF 246kWORD 52k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie sytuacji w Strefie Gazy (2018/2663(RSP))
P8_TA(2018)0176RC-B8-0191/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie konfliktu izraelsko-palestyńskiego i procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie,

–  uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federiki Mogherini z dnia 31 marca 2018 r. i oświadczenia jej rzeczniczki z dni 5 i 7 kwietnia oraz 19 lutego 2018 r.,

–  uwzględniając oświadczenie sekretarza generalnego ONZ António Guterresa z dnia 5 kwietnia 2018 r. i jego rzecznika z dnia 30 marca 2018 r.,

–  uwzględniając oświadczenie prokurator Międzynarodowego Trybunału Karnego Fatou Bensoudy z dnia 8 kwietnia 2018 r.,

–  uwzględniając odnośne rezolucje Zgromadzenia Ogólnego i Rady Bezpieczeństwa ONZ,

–  uwzględniając czwartą konwencję genewską z 1949 r. o ochronie osób cywilnych podczas wojny,

–  uwzględniając Podstawowe zasady w sprawie stosowania przymusu i broni palnej przez służby wymiaru sprawiedliwości z 1990 r.,

–  uwzględniając raport ONZ „Gaza Ten Years Later” [Gaza – 10 lat później] z lipca 2017 r.,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Wielki Marsz Powrotu, sześciotygodniowy masowy protest zorganizowany przez grupy społeczeństwa obywatelskiego, rozpoczął się w Strefie Gazy w dniu 30 marca 2018 r.; mając na uwadze, że Hamas i inne palestyńskie ugrupowania wezwały ludność do udziału w marszu; mając na uwadze, że władze izraelskie poinformowały, że ich siły obronne zostały obrzucone kamieniami i bombami zapalającymi oraz że niektórzy demonstranci próbowali uszkodzić i sforsować ogrodzenie zabezpieczające granicę z Izraelem;

B.  mając na uwadze, że siły obronne Izraela otworzyły ogień do protestujących i ostrzelały ich ostrą amunicją w dniach 30 marca, 6 i 13 kwietnia 2018 r.; mając na uwadze, że około 30 Palestyńczyków zostało zabitych, a ponad 2 tys. rannych, w tym wiele dzieci i kobiet;

C.  mając na uwadze, że sekretarz generalny ONZ António Guterres, wiceprzewodnicząca Komisji / wysoka przedstawiciel Federika Mogherini i liczne inne podmioty międzynarodowe wezwały do przeprowadzenia niezależnego i przejrzystego dochodzenia w sprawie tych krwawych wydarzeń, zwłaszcza w sprawie użycia ostrej amunicji;

D.  mając na uwadze, że Podstawowe zasady w sprawie stosowania przymusu i broni palnej przez służby wymiaru sprawiedliwości dopuszczają celowe stosowanie śmiercionośnej broni palnej tylko w okolicznościach opisanych w zasadzie 9;

E.  mając na uwadze, że Hamas znajduje się na unijnej liście organizacji terrorystycznych i wzywa do unicestwienia Izraela; mając na uwadze, że nie ustają ataki rakietowe na Izrael z terytorium Strefy Gazy; mając na uwadze, że w ciągu kilku ubiegłych tygodni wzrosła liczba ataków terrorystycznych na Izrael i zaobserwowano eskalację incydentów wojskowych w Strefie Gazy i jej sąsiedztwie;

F.  mając na uwadze, że według danych ONZ 1,3 mln osób w Strefie Gazy potrzebuje pomocy humanitarnej, 47% gospodarstw domowych boryka się z poważnym lub umiarkowanym brakiem bezpieczeństwa żywnościowego, 97% wody z wodociągów nie nadaje się do picia, 80% zapotrzebowania na energię nie jest zaspokajane, a ponad 40% ludności na tym obszarze nie ma zatrudnienia;

G.  mając na uwadze, że Hamas wciąż sprawuje kontrolę nad ludnością i wywiera na nią presję w Strefie Gazy, która pozostaje centralnym punktem kontaktowym organizacji uznawanych przez społeczność międzynarodową za terrorystyczne; mając na uwadze, że podstawowe swobody, w tym wolność zrzeszania się i wypowiedzi, są poważnie ograniczane przez zdominowane przez Hamas władze; mając na uwadze, że nie tylko blokada, ale także wewnętrzne podziały w łonie społeczności palestyńskiej ograniczają lokalnym instytucjom w Strefie Gazy możliwość świadczenia podstawowych usług; mając na uwadze, że niedawna próba zabójstwa palestyńskiego premiera Ramiego Hamdallaha podczas wizyty w Strefie Gazy pogłębiła jeszcze impas, w jakim znalazł się proces pojednania między Palestyńczykami;

H.  mając na uwadze, że Avera Mengistu, który emigrował do Izraela z Etiopii, i Hisham al-Sayed, palestyński Beduin z Izraela, obaj z niepełnosprawnością psychospołeczną, są jakoby bezprawnie przetrzymywani bez prawa kontaktu w Strefie Gazy; mając na uwadze, że Hamas wciąż przetrzymuje w Strefie Gazy ciała izraelskich żołnierzy Hadara Goldina i Orona Shaula;

1.  wzywa do zachowania najwyższego umiaru i podkreśla, że priorytetowe znaczenie ma unikanie dalszej eskalacji przemocy i ofiar śmiertelnych;

2.  wyraża ubolewanie z powodu ofiar śmiertelnych; potępia zabójstwa i działania krzywdzące niewinnych palestyńskich demonstrantów w Strefie Gazy w ciągu ostatnich trzech tygodni i wzywa siły obronne Izraela do powstrzymania się od użycia siły przeciwko nieuzbrojonym demonstrantom; składa kondolencje rodzinom ofiar; ponownie podkreśla, że należy szybko umożliwić dostarczenie sprzętu medycznego osobom potrzebującym i transport medyczny do szpitali poza Strefą Gazy ze względów humanitarnych;

3.  dostrzega wyzwania w dziedzinie bezpieczeństwa, z jakimi boryka się Izrael, i konieczność obrony jego terytorium i granic z zastosowaniem proporcjonalnych środków; potępia zamachy terrorystyczne dokonywane z terytorium Strefy Gazy przez Hamas i inne ugrupowania zbrojne przeciwko Izraelowi, w tym ataki rakietowe, infiltrację na terytorium Izraela i budowanie tuneli; wyraża zaniepokojenie, że Hamas wydaje się dążyć do eskalacji napięć; zdecydowanie potępia stałą taktykę Hamasu polegającą na wykorzystywaniu ludności cywilnej do ukrywania działań terrorystycznych;

4.  kładzie nacisk na prawo Palestyńczyków do pokojowego protestu jako zgodne z prawem korzystanie z przysługujących im podstawowych praw wolności wypowiedzi, zgromadzeń i zrzeszania się; apeluje do liderów protestów w Strefie Gazy, aby unikali wszelkiego nawoływania do przemocy oraz dopilnowali, by wszystkie protesty, demonstracje i zgromadzenia były absolutnie wolne od przemocy oraz nie były wykorzystywane do innych celów; wzywa Izrael do poszanowania ich podstawowego prawa do pokojowego protestu;

5.  popiera apele o niezależne i przejrzyste dochodzenie w sprawie ww. brutalnych wydarzeń; odnotowuje mechanizm ustalania faktów i oceny opracowany przez siły obronne Izraela w celu dokonania przeglądu działań i incydentów z ich udziałem, do których doszło na granicy między Izraelem a Strefą Gazy od dnia 30 marca 2018 r.; przypomina o znaczeniu odpowiedzialności i podkreśla, że umyślne użycie śmiercionośnej broni wobec protestujących, którzy nie stwarzają bezpośredniego zagrożenia życia ani poważnego urazu, łamie międzynarodowe prawo dotyczące praw człowieka i w kontekście okupacji stanowi poważne naruszenie IV konwencji genewskiej;

6.  odnotowuje z głębokim zaniepokojeniem ostrzeżenie pojawiające się w różnych sprawozdaniach ONZ, zgodnie z którym Strefa Gazy może przestać nadawać się do życia do 2020 r.; ubolewa w szczególności nad faktem, że służba zdrowia jest bliska załamania, a szpitale borykają się z poważnymi niedoborami leków, sprzętu i energii elektrycznej; wzywa do natychmiastowych i znaczących międzynarodowych wysiłków na rzecz odbudowy i odnowy Strefy Gazy w celu złagodzenia kryzysu humanitarnego; wyraża podziw dla działań Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA), która zapewnia wsparcie żywnościowe, dostęp do edukacji i opieki zdrowotnej oraz inne ważne usługi 1,3 mln palestyńskich uchodźców w regionie;

7.  apeluje o natychmiastowe i bezwarunkowe zakończenie blokady i izolacji Strefy Gazy, które doprowadziły do pogarszającego się, bezprecedensowego kryzysu humanitarnego w regionie;

8.  ponownie apeluje o powrót do Strefy Gazy Palestyńskiej Władzy Narodowej w celu ponownego wypełniania funkcji rządowych, co musi być priorytetem; wzywa wszystkie ugrupowania palestyńskie do wznowienia wysiłków na rzecz pojednania, co ma kluczowe znaczenie dla poprawy sytuacji ludności w Strefie Gazy; podkreśla, że pojednanie palestyńskie, włącznie z długo wyczekiwanymi wyborami prezydenckimi i parlamentarnymi, ma istotne znaczenie dla wprowadzenia w życie rozwiązania dwupaństwowego i powinno być wspierane przez UE za pośrednictwem innowacyjnych działań; wzywa do rozbrojenia wszystkich bojówek w Strefie Gazy;

9.  wzywa do uwolnienia Avery Mengistu i Hishama al-Sayeda oraz umożliwienia im powrotu do Izraela; apeluje o zwrot szczątków Hadara Goldina i Orona Shaula oraz składa kondolencje ich rodzinom; apeluje o zwrot szczątków zabitych Palestyńczyków;

10.  ponownie apeluje do wszystkich stron konfliktu o pełne poszanowanie praw osób zatrzymanych i więźniów;

11.  przypomina, że sytuację w Strefie Gazy należy rozpatrywać w szerszym kontekście bliskowschodniego procesu pokojowego; przypomina, że głównym celem UE jest wypracowanie dwupaństwowego rozwiązania konfliktu izraelsko-palestyńskiego na bazie granic z 1967 r., zakładającego, że Jerozolima będzie stolicą obu państw, bezpieczne państwo Izrael oraz sąsiadujące z nim niepodległe, demokratyczne i zdolne do samostanowienia państwo palestyńskie będą współistniały ze sobą w pokoju i poczuciu bezpieczeństwa, w oparciu o prawo do samostanowienia i przy pełnym poszanowaniu prawa międzynarodowego;

12.  podkreśla, że jedyną drogą do osiągnięcia trwałego rozwiązania i sprawiedliwego i trwałego pokoju między Izraelczykami i Palestyńczykami są działania wolne od przemocy oraz przestrzeganie praw człowieka i prawa humanitarnego zarówno przez podmioty państwowe, jak i niepaństwowe; ponadto uważa, że dalsza przemoc, akty terroryzmu i podżeganie do przemocy są z gruntu sprzeczne ze wspieraniem pokojowego rozwiązania dwupaństwowego; zauważa, że utrzymanie w mocy zobowiązania do podjęcia skutecznych działań przeciwko przemocy, terroryzmowi, podżeganiu i nawoływaniu do nienawiści ma zasadnicze znaczenie dla odbudowy zaufania i uniknięcia eskalacji konfliktu, która jeszcze bardziej zaszkodziłaby perspektywom pokoju;

13.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Specjalnemu Przedstawicielowi UE ds. Procesu Pokojowego na Bliskim Wschodzie, rządom i parlamentom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, Knesetowi, prezydentowi i rządowi Izraela, Palestyńskiej Radzie Legislacyjnej oraz prezydentowi Palestyńskiej Władzy Narodowej.


Wspólny system podatku od wartości dodanej w zakresie okresu obowiązywania minimalnej stawki podstawowej *
PDF 311kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w zakresie okresu obowiązywania minimalnej stawki podstawowej (COM(2017)0783 – C8-0007/2018 – 2017/0349(CNS))
P8_TA(2018)0177A8-0124/2018

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2017)0783),

–  uwzględniając art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0007/2018),

–  uwzględniając art. 78c Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0124/2018),

1.  zatwierdza wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.


Zapobieganie wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu ***I
PDF 403kWORD 52k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu i zmieniającej dyrektywę 2009/101/WE (COM(2016)0450 – C8-0265/2016 – 2016/0208(COD))
P8_TA(2018)0178A8-0056/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0450),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 50 i 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0265/2016),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z dnia 12 października 2016 r.(1),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 października 2016 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisje przedmiotowo właściwe na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 i art. 39 Regulaminu,

–  uwzględniając wspólne posiedzenia Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zgodnie z art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej i Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinie przedstawione przez Komisję Rozwoju, Komisję Handlu Międzynarodowego i Komisję Prawną (A8-0056/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 19 kwietnia 2018 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) .../... zmieniającej dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz zmieniającej dyrektywy 2009/138/WE i 2013/36/UE

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2018/843.)

(1) Dz.U. C 459 z 9.12.2016, s. 3.
(2) Dz.U. C 34 z 2.2.2017, s. 121.


Homologacja i nadzór rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów ***I
PDF 139kWORD 61k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (COM(2016)0031 – C8-0015/2016 – 2016/0014(COD))
P8_TA(2018)0179A8-0048/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0031),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0015/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 25 maja 2016 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz opinie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz Komisji Transportu i Turystyki (A8-0048/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(2);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 19 kwietnia 2018 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE) nr 595/2009 oraz uchylającego dyrektywę 2007/46/WE

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2018/858.)

(1) Dz.U. C 303 z 19.8 2016, s. 86.
(2) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte w dniu 4 kwietnia 2017 r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0097).


Produkcja ekologiczna i znakowanie produktów ekologicznych ***I
PDF 142kWORD 58k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych, zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie o kontrolach urzędowych] i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 (COM(2014)0180 – C7-0109/2014 – 2014/0100(COD))
P8_TA(2018)0180A8-0311/2015

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2014)0180),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 42 i art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7-0109/2014),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 i art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Izbę Deputowanych Luksemburga i austriacką Radę Federalną, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 15 października 2014 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 4 grudnia 2014 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 20 listopada 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.59 i art. 39 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0311/2015),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  przyjmuje do wiadomości oświadczenia Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

3.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 19 kwietnia 2018 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2018/848.)

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Oświadczenie Komisji w sprawie tymczasowych eksperymentów na odmianach ekologicznych

Komisja uznaje konieczność określenia warunków, w jakich powinny być rozwijane odmiany ekologiczne nadające się do produkcji ekologicznej.

W celu określenia kryteriów służących do opisu właściwości „odmian ekologicznych nadających się do produkcji ekologicznej”, jak również określenia warunków, zgodnie z którymi „odmiany ekologiczne nadające się do produkcji ekologicznej” można produkować z zamiarem wprowadzenia do obrotu, najpóźniej 6 miesięcy od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia Komisja zorganizuje tymczasowy eksperyment.

Tymczasowy eksperyment polegać będzie na określeniu kryteriów opisu odrębności, stabilności oraz, w stosownych przypadkach, wartości gospodarczej i użytkowej odmian ekologicznych nadających się do produkcji ekologicznej i innych warunków wprowadzania do obrotu, takich jak etykietowanie i opakowania. Te warunki i kryteria będą uwzględniać szczególne potrzeby i cele rolnictwa ekologicznego, takie jak: zwiększenie różnorodności genetycznej, odporność na choroby i dostosowanie do warunków glebowych i klimatycznych. Raz w roku sporządzane będą sprawozdania służące monitorowaniu postępów tymczasowego eksperymentu.

W ramach tego eksperymentu, który ma się zakończyć po siedmiu latach i uwzględni wystarczające ilości, państwa członkowskie mogą zostać zwolnione z niektórych zobowiązań ustanowionych w: dyrektywie 66/401/EWG, dyrektywie 66/402/EWG, dyrektywie 68/193/EWG, dyrektywie 2002/53/WE, dyrektywie 2002/54/WE, dyrektywie 2002/55/WE, dyrektywie 2002/56/WE, dyrektywie 2002/57/WE, dyrektywie 2008/72/WE oraz dyrektywie 2008/90/WE.

Komisja oceni wyniki tego eksperymentu w celu przedstawienia propozycji zmiany wymogów określonych w przepisach horyzontalnych dotyczących wprowadzania do obrotu nasion i innych materiałów przeznaczonych do reprodukcji roślin o właściwościach „odmian ekologicznych nadających się do produkcji ekologicznej”.

Oświadczenie Komisji w sprawie art. 55

Komisja podkreśla, że systematyczne powoływanie się na art. 5 ust. 4 akapit drugi lit. b) rozporządzenia (UE) nr 182/2011 (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13) jest sprzeczne z literą i duchem tego rozporządzenia. Korzystanie z tego przepisu musi być związane z konkretną potrzebą odstąpienia od zasady, zgodnie z którą Komisja może przyjmować projekt aktu wykonawczego, w przypadku gdy nie została wydana opinia. Jako że jest to wyjątek od zasady ogólnej ustanowionej w art. 5 ust. 4, zastosowanie akapitu drugiego lit. b) nie może być postrzegane jako część „swobody decyzyjnej” prawodawcy, ale musi podlegać wykładni zawężającej, a zatem musi być uzasadnione.

(1) Dz.U. C 12 z 15.1.2015, s. 75.
(2) Dz.U. C 19 z 21.1.2015, s. 84.


Wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich *
PDF 620kWORD 70k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie wytycznych dotyczących polityk zatrudnienia państw członkowskich (COM(2017)0677 – C8-0424/2017 – 2017/0305(NLE))
P8_TA(2018)0181A8-0140/2018

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2017)0677),

–  uwzględniając art. 148 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0424/2017),

–  uwzględniając swoje stanowisko z dnia 15 września 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie wytycznych dotyczących polityk zatrudnienia państw członkowskich(1),

–  uwzględniając swoje stanowisko z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie wytycznych dotyczących polityk zatrudnienia państw członkowskich(2),

–  uwzględniając art. 78c Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8-0140/2018),

1.  zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

3.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 1
(1)  Państwa członkowskie i Unia, mając na względzie osiągnięcie celów w zakresie pełnego zatrudnienia i postępu społecznego określonych w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, mają działać w celu wypracowania skoordynowanej strategii dla zatrudnienia, w szczególności na rzecz wspierania wysokiego poziomu kwalifikacji i wyszkolenia pracowników i ich zdolności do dostosowywania się, jak również wspierania reagujących na zmiany gospodarcze rynków pracy. Państwa członkowskie, uwzględniając praktyki krajowe związane z funkcjami partnerów społecznych, mają uznawać wspieranie zatrudnienia za przedmiot wspólnego zainteresowania i koordynować swoje działania w tym względzie w ramach Rady.
(1)  Państwa członkowskie i Unia, mając na względzie osiągnięcie celów w zakresie społecznej gospodarki rynkowej, pełnego zatrudnienia i postępu społecznego określonych w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, mają wypracować i przedstawić skuteczną i skoordynowaną strategię zatrudnienia, w szczególności na rzecz wspierania sprzyjających włączeniu społecznemu rynków pracy reagujących na realia i zmiany gospodarcze, społeczne, technologiczne oraz środowiskowe i odznaczających się wysokim poziomem kwalifikacji i wyszkolenia pracowników i ich zdolności do dostosowywania się, jak również na rzecz zagwarantowania dobrostanu wszystkich pracowników. Państwa członkowskie, uwzględniając praktyki krajowe związane z funkcjami partnerów społecznych, mają uznawać wspieranie zatrudnienia za przedmiot wspólnego zainteresowania i koordynować swoje działania w tym względzie w ramach Rady.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 2
(2)  Unia ma zwalczać wykluczenie społeczne i dyskryminację, promować sprawiedliwość społeczną i ochronę socjalną oraz równość kobiet i mężczyzn. Przy określaniu i realizacji swoich polityk i działań Unia ma brać pod uwagę wymogi związane ze wspieraniem wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewnianiem odpowiedniej ochrony socjalnej, zwalczaniem ubóstwa i wykluczenia społecznego, a także z wysokim poziomem kształcenia i szkolenia.
(2)  Unia ma zwalczać wszelkie formy ubóstwa, wykluczenia społecznego i dyskryminacji we wszystkich dziedzinach życia oraz promować sprawiedliwość społeczną i ochronę socjalną oraz równość kobiet i mężczyzn. Do osiągnięcia tego ogólnego celu należy dążyć także za pomocą unijnych aktów prawnych oraz polityk w innych dziedzinach. Przy określaniu i realizacji swoich polityk i działań Unia ma brać pod uwagę wymogi związane ze wspieraniem wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewnianiem odpowiedniej ochrony socjalnej, zwalczaniem ubóstwa i wykluczenia społecznego, a także z wysokim poziomem kształcenia i szkolenia. Unia ma promować aktywny udział wszystkich obywateli w życiu gospodarczym, społecznym i kulturalnym.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 3
(3)  Zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Unia opracowała i wdrożyła instrumenty koordynacji polityki w dziedzinie polityki budżetowej, makroekonomicznej i strukturalnej. Do instrumentów tych należą przedstawiane tutaj wytyczne dotyczące polityk zatrudnienia państw członkowskich wraz z ogólnymi wytycznymi dotyczącymi polityk gospodarczych państw członkowskich i Unii, określonymi w zaleceniu Rady (UE) 2015/1184, które to wytyczne stanowią razem zintegrowane wytyczne dotyczące wdrożenia strategii „Europa 2020”. Założeniem wytycznych jest pokierowanie realizacją polityki w państwach członkowskich i Unii. Odzwierciedlają one współzależność między państwami członkowskimi. Otrzymany w ten sposób zestaw skoordynowanych polityk i reform na szczeblu europejskim i krajowym ma zapewnić odpowiednie połączenie ogólnych polityk gospodarczych i społecznych w celu zwiększenia ich wzajemnego pozytywnego oddziaływania.
(3)  Zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Unia opracowała i wdrożyła instrumenty koordynacji polityki w dziedzinie polityki budżetowej, makroekonomicznej i strukturalnej, które wywierają znaczny wpływ na sytuację społeczną i sytuację w zakresie zatrudnienia w Unii i mogą skutkować między innymi brakiem bezpieczeństwa, ubóstwem i nierównością. Do instrumentów tych należą przedstawiane tutaj wytyczne dotyczące polityk zatrudnienia państw członkowskich wraz z ogólnymi wytycznymi dotyczącymi polityk gospodarczych państw członkowskich i Unii, określonymi w zaleceniu Rady (UE) 2015/1184, które to wytyczne stanowią razem zintegrowane wytyczne dotyczące wdrożenia strategii „Europa 2020”. Założeniem wytycznych jest pokierowanie realizacją polityki w państwach członkowskich i Unii. Odzwierciedlają one współzależność między państwami członkowskimi. Otrzymany w ten sposób zestaw skoordynowanych polityk i reform na szczeblu europejskim i krajowym ma zapewnić odpowiednie połączenie ogólnych polityk gospodarczych i społecznych w celu zwiększenia ich wzajemnego pozytywnego oddziaływania na wszystkie państwa członkowskie.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 3 a (nowy)
(3a)   Dla zapewnienia bardziej demokratycznego procesu podejmowania decyzji w związku ze zintegrowanymi wytycznymi, które dotyczą ludności i rynków pracy w całej Unii, istotne jest, aby Rada brała pod uwagę stanowisko Parlamentu Europejskiego.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 4
(4)  Wytyczne dotyczące polityk zatrudnienia są spójne z paktem stabilności i wzrostu, obowiązującym prawodawstwem Unii Europejskiej i różnymi inicjatywami UE, w tym z zaleceniem Rady w sprawie ustanowienia gwarancji dla młodzieży1, zaleceniem Rady w sprawie integracji osób długotrwale bezrobotnych na rynku pracy2, zaleceniem Rady w sprawie ścieżek poprawy umiejętności: nowe możliwości dla dorosłych3 oraz wnioskiem w sprawie zalecenia Rady w sprawie europejskich ram jakości i skuteczności programów przygotowania zawodowego4.
(4)  Wytyczne dotyczące polityk zatrudnienia są spójne z paktem stabilności i wzrostu, obowiązującym prawodawstwem Unii Europejskiej i różnymi inicjatywami UE, w tym z europejskim filarem praw socjalnych, zaleceniem Rady w sprawie ustanowienia gwarancji dla młodzieży1, zaleceniem Rady w sprawie integracji osób długotrwale bezrobotnych na rynku pracy2, zaleceniem Rady w sprawie ścieżek poprawy umiejętności: nowe możliwości dla dorosłych3 oraz wnioskiem w sprawie zalecenia Rady w sprawie europejskich ram jakości i skuteczności programów przygotowania zawodowego4.
__________________
__________________
1 Dz.U. C 120 z 26.4.2013, s. 1–6.
1 Dz.U. C 120 z 26.4.2013, s. 1.
2 Dz.U. C 67 z 20.2.2016, s. 1–5.
2 Dz.U. C 67 z 20.2.2016, s. 1.
3 Dz.U. C 484 z 24.12.2016, s. 1–6.
3 Dz.U. C 484 z 24.12.2016, s. 1.
4 COM(2017)0563 final – 2017/0244 (NLE).
4 COM(2017)0563 final – 2017/0244 (NLE).
Poprawka 6
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 5
(5)  W ramach europejskiego semestru połączono ze sobą różne instrumenty, tworząc nadrzędne ramy dla zintegrowanego wielostronnego nadzoru nad polityką gospodarczą, polityką budżetową, polityką zatrudnienia i polityką społeczną; europejski semestr ma służyć osiągnięciu celów strategii „Europa 2020”, w szczególności w zakresie zatrudnienia, edukacji i ograniczania ubóstwa, określonych w decyzji Rady 2010/707/UE5. Od 2015 r. europejski semestr jest stale wzmacniany i usprawniany: ma on w coraz większym stopniu skupiać się na kwestiach związanych z zatrudnieniem i kwestiach społecznych oraz ułatwiać intensywniejszy dialog z państwami członkowskimi, partnerami społecznymi i przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego.
(5)  W ramach europejskiego semestru połączono ze sobą różne instrumenty, tworząc nadrzędne ramy dla zintegrowanego wielostronnego nadzoru nad polityką gospodarczą, polityką budżetową, polityką zatrudnienia i polityką społeczną; europejski semestr ma służyć osiągnięciu celów strategii „Europa 2020”, w szczególności w zakresie zatrudnienia, edukacji i ograniczania ubóstwa, określonych w decyzji Rady 2010/707/UE5. Od 2015 r. europejski semestr jest stale wzmacniany i usprawniany: ma on w coraz większym stopniu skupiać się na kwestiach związanych z zatrudnieniem i kwestiach społecznych oraz ułatwiać intensywniejszy dialog z państwami członkowskimi, partnerami społecznymi i przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego, kładąc jednocześnie silny nacisk na reformy strukturalne i konkurencyjność.
_________________
_________________
5 Dz.U. L 308 z 24.11.2010, s. 46-5.
5 Dz.U. L 308 z 24.11.2010, s. 46.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 6
(6)  Ożywienie gospodarcze w Unii Europejskiej pozytywnie wpływa na tendencje na rynku pracy, choć wewnątrz państw członkowskich i pomiędzy nimi nadal istnieją istotne problemy i różnice w osiąganych wynikach gospodarczych i społecznych. Kryzys uświadomił istnienie ścisłej współzależności między gospodarkami i rynkami pracy państw członkowskich. Zapewnienie, by Unia podążała w kierunku osiągnięcia inteligentnego, trwałego i sprzyjającego włączeniu społecznemu wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy, to główne wyzwanie, z jakim trzeba się dzisiaj zmierzyć. Wymaga to skoordynowanych, ambitnych i skutecznych działań politycznych zarówno na szczeblu unijnym, jak i na szczeblu krajowym, zgodnie z postanowieniami TFUE oraz unijnymi przepisami dotyczącymi zarządzania gospodarczego Unii. Poprzez połączenie środków odnoszących się do podaży i popytu te działania z zakresu polityki powinny obejmować stymulowanie inwestycji, a także odnowione zobowiązanie na rzecz przeprowadzonych w odpowiedniej kolejności reform strukturalnych mających na celu poprawę wydajności, wzrostu gospodarczego, spójności społecznej i odporności gospodarczej w obliczu wstrząsów oraz odpowiedzialności budżetowej przy jednoczesnym uwzględnieniu skutków tych środków dla zatrudnieniaspołeczeństwa.
(6)  Ożywienie gospodarcze w Unii Europejskiej pozytywnie wpływa na tendencje na rynku pracy, choć wewnątrz państw członkowskich i pomiędzy nimi nadal istnieją istotne problemy i różnice w osiąganych wynikach gospodarczych i społecznych, ponieważ wzrost gospodarczy nie skutkuje automatycznie zwiększeniem zatrudnienia. Kryzys uświadomił istnienie ścisłej współzależności między gospodarkami i rynkami pracy państw członkowskich. Zapewnienie, by Unia podążała w kierunku osiągnięcia inteligentnego, trwałego i sprzyjającego włączeniu społecznemu wzrostu gospodarczego, któremu towarzyszy tworzenie wysokiej jakości miejsc pracy o zrównoważonym charakterze, to główne wyzwanie, z jakim trzeba się dzisiaj zmierzyć. Wymaga to skoordynowanych, ambitnych i skutecznych działań politycznych zarówno na szczeblu unijnym, jak i na szczeblu krajowym, zgodnie z postanowieniami TFUE oraz unijnymi przepisami dotyczącymi zarządzania gospodarczego Unii. Poprzez połączenie środków odnoszących się do podaży i popytu te działania z zakresu polityki powinny obejmować stymulowanie inwestycji, w tym inwestycji w gospodarkę o obiegu zamkniętym i zieloną gospodarkę oraz inwestycji społecznych, a także odnowione zobowiązanie na rzecz przeprowadzonych w odpowiedniej kolejności, zrównoważonych społecznie i gospodarczo reform strukturalnych mających na celu poprawę wydajności, wzrostu gospodarczego, spójności społecznej i odporności gospodarczej w obliczu wstrząsów oraz odpowiedzialności budżetowej, przy czym te reformy strukturalne powinny wywierać pozytywny wpływ na zatrudnieniespołeczeństwo.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 7
(7)  Reformy rynku pracy, w tym krajowe mechanizmy ustalania płac, powinny być zgodne z krajowymi praktykami dialogu społecznego i zapewnić niezbędne możliwości szerokiego uwzględniania zagadnień społeczno-gospodarczych, takich jak poprawa konkurencyjności, tworzenie miejsc pracy, strategie uczenia się i szkolenia przez całe życie oraz realne dochody.
(7)  Reformy rynku pracy, w tym krajowe mechanizmy ustalania płac, powinny być zgodne z krajowymi praktykami dialogu społecznego i zapewnić niezbędne możliwości szerokiego uwzględniania zagadnień społeczno-gospodarczych, takich jak poprawa sytuacji, jeśli chodzi o poziom życia, równość, konkurencyjność, wydajność, tworzenie wysokiej jakości miejsc pracy o zrównoważonym charakterze, strategie uczenia się i szkolenia przez całe życie oraz realne dochody.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 8
(8)  Państwa członkowskie i Unia powinny także zająć się społecznymi skutkami kryzysu gospodarczego i finansowego oraz dążyć do budowy społeczeństwa integracyjnego poprzez wzmocnienie pozycji obywateli, tak aby mogli oni przewidywać zmiany i radzić sobie z nimi, a tym samym aktywnie uczestniczyć w życiu społecznym i gospodarczym – jak wskazano również w zaleceniu Komisji dotyczącym aktywnej integracji osób wykluczonych z rynku pracy6. Należy zająć się nierównością i zagwarantować wszystkim dostęp i szanse, a także ograniczyć ubóstwo i wykluczenie społeczne, także wśród dzieci, w szczególności przez zapewnienie skutecznego funkcjonowania rynków pracy i systemów zabezpieczenia społecznego oraz usuwanie przeszkód utrudniających uczestnictwo w kształceniu lub szkoleniu i w rynku pracy. W miejscach pracy w UE zaczynają upowszechniać się nowe modele gospodarcze i biznesowe, zmianie ulegają również stosunki pracy. Rolą państw członkowskich powinno być zapewnienie, aby te nowe stosunki pracy utrzymały i wzmacniały europejski model socjalny.
(8)  Państwa członkowskie i Unia powinny także zająć się społecznymi skutkami kryzysu gospodarczego i finansowego oraz dążyć do budowy społeczeństwa integracyjnego i takiego, w którym panuje sprawiedliwość społeczna, poprzez wzmocnienie pozycji obywateli, tak aby mogli oni przewidywać zmiany i radzić sobie z nimi, a tym samym aktywnie uczestniczyć w życiu społecznym i gospodarczym – jak wskazano również w zaleceniu Komisji dotyczącym aktywnej integracji osób wykluczonych z rynku pracy. Należy zająć się nierównością i dyskryminacją, należy zagwarantować wszystkim równe szanse, a także zlikwidować ubóstwo i wykluczenie społeczne (zwłaszcza wśród dzieci), w szczególności przez zapewnienie skutecznego funkcjonowania rynków pracy i odpowiednich i skutecznych systemów zabezpieczenia społecznego oraz usuwanie przeszkód utrudniających uczestnictwo w kształceniu, szkoleniu i w rynku pracy. W miejscach pracy w UE zaczynają upowszechniać się nowe modele gospodarcze i biznesowe, zmianie ulegają również stosunki pracy. Rolą państw członkowskich powinno być zapewnienie, aby te nowe stosunki pracy utrzymały i wzmacniały europejski model socjalny przez zagwarantowanie, że osoby pracujące w nowo powstających formach zatrudnienia będą objęte i chronione przepisami w zakresie zatrudnienia. Państwa członkowskie powinny wspierać potencjał osób niepełnosprawnych, jeśli chodzi o przyczynianie się do wzrostu gospodarczego i rozwoju społecznego.
__________________
__________________
6 COM(2008)0639 final.
6 COM(2008)0639 final.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 8 a (nowy)
(8a)   Komisja i państwa członkowskie, korzystając ze wsparcia wyspecjalizowanych organizacji pozarządowych (NGO) i organizacji zrzeszających osoby doświadczające ubóstwa, powinny tworzyć obszary refleksji i dialogu, aby zagwarantować tym osobom możliwość udziału w ocenie kierunków polityk, które ich dotyczą.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 11
(11)  Zintegrowane wytyczne powinny stanowić podstawę zaleceń dla poszczególnych krajów, jakie Rada może kierować do państw członkowskich. Państwa członkowskie powinny w pełni wykorzystywać Europejski Fundusz Społeczny i inne fundusze UE w celu wspierania zatrudnienia, włączenia społecznego, uczenia się przez całe życie, edukacji i w celu ulepszenia administracji publicznej. Choć zintegrowane wytyczne skierowane są do państw członkowskich i Unii, to ich realizacja powinna przebiegać w porozumieniu ze wszystkimi władzami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi, przy ścisłym włączeniu do tego procesu parlamentów, a także partnerów społecznych oraz przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego.
(11)  Zintegrowane wytyczne i europejski filar praw socjalnych powinny stanowić podstawę właściwie ukierunkowanych zaleceń dla poszczególnych krajów, jakie Rada kieruje do państw członkowskich. Państwa członkowskie powinny w pełni wykorzystywać Europejski Fundusz Społeczny i inne fundusze UE w celu wspierania zatrudnienia, włączenia społecznego, uczenia się przez całe życie, edukacji i w celu ulepszenia administracji publicznej. Choć zintegrowane wytyczne skierowane są do państw członkowskich i Unii, to ich realizacja powinna przebiegać w porozumieniu ze wszystkimi władzami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi, przy ścisłym włączeniu do tego procesu parlamentów, a także partnerów społecznych oraz przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący decyzji
Motyw 12
(12)  Komitet Zatrudnienia i Komitet Ochrony Socjalnej powinny monitorować wdrażanie stosownych polityk w świetle wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia zgodnie ze swoimi mandatami, których podstawa jest określona w Traktacie. Komitety te i inne organy przygotowawcze Rady zaangażowane w koordynację polityk gospodarczych i społecznych powinny ściśle współpracować,
(12)  Komitet Zatrudnienia i Komitet Ochrony Socjalnej powinny monitorować wdrażanie stosownych polityk w świetle wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia zgodnie ze swoimi mandatami, których podstawa jest określona w Traktacie. Komitety te i inne organy przygotowawcze Rady zaangażowane w koordynację polityk gospodarczych i społecznych powinny ściśle współpracować z Parlamentem Europejskim, a w szczególności z jego Komisją Zatrudnienia i Spraw Społecznych, w celu zapewnienia demokratycznej rozliczalności,
Poprawka 13
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 5 – akapit 1
Państwa członkowskie powinny ułatwiać tworzenie wysokiej jakości miejsc pracy, między innymi eliminując przeszkody, na które napotykają przedsiębiorstwa przy zatrudnianiu pracowników, promując przedsiębiorczość i samozatrudnienie, a zwłaszcza wspierając tworzenie mikroprzedsiębiorstw i małych przedsiębiorstw oraz ich rozwój. Państwa członkowskie powinny aktywnie promować gospodarkę społeczną i sprzyjać innowacjom społecznym.
Państwa członkowskie powinny ułatwiać tworzenie zrównoważonych, dostępnych i wysokiej jakości miejsc pracy i inwestować w ich tworzenie, z uwzględnieniem wszystkich poziomów umiejętności, sektorów rynku pracy oraz regionów, między innymi rozwijając w pełni potencjał sektorów zorientowanych na przyszłość, takich jak zielona gospodarka i gospodarka o obiegu zamkniętym, sektor opieki i sektor cyfrowy. Państwa członkowskie powinny umożliwić pracownikom godzenie życia zawodowego i prywatnego, dbać, aby miejsca pracy były przystosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych i starszych pracowników, pomagać firmom w zatrudnianiu pracowników i promować odpowiedzialną przedsiębiorczość i samozatrudnienie, w szczególności poprzez wspieranie tworzenia i rozwoju mikroprzedsiębiorstw i małych przedsiębiorstw. Państwa członkowskie powinny aktywnie promować gospodarkę społeczną i sprzyjać innowacjom społecznym.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 5 – akapit 2
Powinny sprzyjać innowacyjnym formom zatrudnienia, dzięki którym w sposób odpowiedzialny powstają możliwości zatrudnienia dla wszystkich.
Powinny sprzyjać innowacyjnym formom zatrudnienia, dzięki którym w sposób odpowiedzialny powstają możliwości dobrego zatrudnienia dla wszystkich, z uwzględnieniem rozwoju nowych technologii informacyjno-komunikacyjnych i z zapewnieniem pełnej zgodności z prawem Unii, przepisami i praktykami krajowymi w zakresie zatrudnienia oraz systemami stosunków pracy. Państwa członkowskie i Komisja powinny promować dobre praktyki w tej dziedzinie.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik I – wytyczna 5 – akapit 2 a (nowy)
Państwa członkowskie powinny ograniczać biurokrację, aby uwolnić od wszelkich zbędnych obciążeń małe i średnie przedsiębiorstwa, które w dużej mierze przyczyniają się do tworzenia miejsc pracy.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 5 – akapit 3
Należy przenieść obciążenia podatkowe z pracy na inne źródła opodatkowania, które mają mniej niekorzystny wpływ na zatrudnienie i wzrost gospodarczy. Należy przy tym uwzględnić efekt redystrybucyjny systemu podatkowego i jednocześnie zadbać o ochronę przychodów na potrzeby odpowiedniej ochrony socjalnej i wydatków zorientowanych na pobudzanie wzrostu.
Państwa członkowskie powinny starać się stopniowo ograniczać obciążenia podatkowe pracy i przenosić je z pracy na inne źródła opodatkowania, które mają mniej niekorzystny wpływ na zatrudnienie i wzrost gospodarczy. Należy przy tym uwzględnić efekt redystrybucyjny systemu podatkowego i jednocześnie zadbać o ochronę przychodów na potrzeby odpowiedniej ochrony socjalnej i wydatków zorientowanych na pobudzanie wzrostu, w tym inwestycji w usługi publiczne świadczone w interesie ogólnym.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 5 – akapit 4
Państwa członkowskie powinny, zgodnie z praktykami krajowymi oraz respektując autonomię partnerów społecznych, wspierać przejrzyste i przewidywalne mechanizmy ustalania wynagrodzenia, które pozwalają na zmiany wynagrodzeń w reakcji na zmiany wydajności, przy jednoczesnym zapewnieniu sprawiedliwego wynagrodzenia pozwalającego na godny poziom życia. Mechanizmy te powinny uwzględniać różnice w poziomie umiejętności oraz różnice w wynikach gospodarczych w zależności od regionu, sektoru i przedsiębiorstwa. Państwa członkowskie i partnerzy społeczni powinni zapewnić odpowiedni poziom płac minimalnych, biorąc pod uwagę ich wpływ na konkurencyjność, tworzenie miejsc pracy i ubóstwo pracujących, przy jednoczesnym poszanowaniu praktyk krajowych.
Państwa członkowskie powinny, zgodnie z praktykami krajowymi oraz respektując autonomię partnerów społecznych, wspierać przejrzyste i przewidywalne mechanizmy ustalania wynagrodzenia, które pozwalają na zmiany wynagrodzeń w reakcji na zmiany wydajności, przy jednoczesnym zapewnieniu w zrównoważony i odpowiedzialny sposób sprawiedliwego wynagrodzenia pozwalającego na godny poziom życia. Mechanizmy te powinny uwzględniać różnice w poziomie umiejętności oraz różnice w wynikach gospodarczych w zależności od regionu, sektora i przedsiębiorstwa. Państwa członkowskie i partnerzy społeczni powinni zapewnić odpowiedni poziom płac minimalnych, biorąc pod uwagę ich wpływ na konkurencyjność, tworzenie miejsc pracy i ubóstwo pracujących, przy jednoczesnym poszanowaniu praktyk krajowych.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 6 – tytuł
Wytyczna 6: Zwiększanie podaży pracy: dostęp do zatrudnienia, umiejętności i kompetencje
Wytyczna 6: Zwiększanie podaży pracy i poprawa dostępu do zatrudnienia, umiejętności i kompetencji
Poprawka 19
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 6 – akapit 1
W kontekście rozwoju technologii, wyzwań ekologicznych i demograficznych, państwa członkowskie powinny we współpracy z partnerami społecznymi promować wydajność i szanse na zatrudnienie poprzez należyte udostępnianie adekwatnej wiedzy, umiejętności i kompetencji w ciągu całej kariery zawodowej, odpowiadając na obecne i przyszłe potrzeby rynku pracy. Państwa członkowskie powinny dokonać niezbędnych inwestycji w kształcenie i szkolenie oraz doskonalenie zawodowe. Powinny współpracować z partnerami społecznymi, organizatorami kształcenia i szkolenia oraz pozostałymi zainteresowanymi stronami, aby zaradzić strukturalnym słabościom systemów kształcenia i szkolenia oraz zapewnić kształcenie, szkolenie i uczenie się przez całe życie charakteryzujące się dobrą jakością i prowadzące do włączenia społecznego. Powinny zapewnić możliwość przeniesienia uprawnień do szkolenia w trakcie przekwalifikowania zawodowego. Dzięki temu każdy powinien mieć możliwość lepszego przygotowania się do potrzeb rynku pracy i dostosowania się do nich oraz radzenia sobie ze zmianami. Tym samym wzrośnie ogólna odporność gospodarki na wstrząsy.
W kontekście rozwoju technologii, wyzwań ekologicznych i demograficznych państwa członkowskie powinny we współpracy z partnerami społecznymi i społeczeństwem obywatelskim promować zrównoważoność, wydajność i szanse na zatrudnienie poprzez należyte udostępnianie adekwatnej wiedzy, umiejętności i kompetencji w ciągu całej kariery zawodowej, odpowiadając na obecne i przewidywane przyszłe możliwości na rynku pracy, w tym przez ukierunkowane wspieranie szkoleń w takich sektorach jak nauki przyrodnicze, technologia, inżynieria i matematyka. Państwa członkowskie powinny dokonać niezbędnych inwestycji w kształcenie i szkolenie początkowe oraz doskonalenie zawodowe, a także uczenie się przez całe życie, ukierunkowane nie tylko na kształcenie formalne, ale również na uczenie się pozaformalne i nieformalne, i powinny zapewnić równe możliwości i dostęp dla wszystkich. Powinny współpracować z partnerami społecznymi, organizatorami kształcenia i szkolenia, organizacjami społeczeństwa obywatelskiego oraz pozostałymi zainteresowanymi stronami, aby podnieść jakość i zaradzić strukturalnym słabościom systemów kształcenia i szkolenia oraz zapewnić kształcenie, szkolenie i uczenie się przez całe życie charakteryzujące się dobrą jakością i prowadzące do włączenia społecznego, uwzględniając przy tym szczególne potrzeby osób niepełnosprawnych, mniejszości etnicznych i narodowych, imigrantów i uchodźców. Powinny zapewnić – za pomocą systemu punktów i gromadzenia związanych z nimi praw – możliwość przeniesienia uprawnień do szkolenia w trakcie zmian w życiu zawodowym. Dzięki temu każdy powinien mieć możliwość lepszego przygotowania się do potrzeb rynku pracy i dostosowania się do nich, uniknięcia niedopasowania umiejętności do potrzeb oraz radzenia sobie ze zmianami. Tym samym wzrośnie ogólna odporność gospodarki na wstrząsy.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 6 – akapit 2
Państwa członkowskie powinny wspierać równe szanse w edukacji i podnosić ogólny poziom wykształcenia, zwłaszcza osób o najniższych kwalifikacjach. Powinny one zapewnić pozytywne efekty edukacji, wzmocnić umiejętności podstawowe, zmniejszyć liczbę młodych ludzi wcześnie kończących naukę, zwiększyć przydatność osób posiadających wyższe wykształcenie na rynku pracy, poprawić monitorowanie i prognozowanie umiejętności oraz zwiększyć uczestnictwo dorosłych w dalszym kształceniu. Państwa członkowskie powinny usprawnić uczenie się oparte na pracy w ramach systemów kształcenia i szkolenia zawodowego, w tym poprzez skuteczne praktyki zawodowe wysokiej jakości, zwiększyć widoczność i porównywalność umiejętności oraz poprawić możliwość uznawania i zatwierdzania umiejętności i kompetencji nabytych poza systemem formalnego kształcenia i szkolenia. Powinny zwiększyć ofertę elastycznych formuł ustawicznego szkolenia zawodowego, ulepszyć ją oraz doprowadzić do jej szerszego wykorzystania. Państwa członkowskie powinny również wspierać osoby dorosłe o niskich umiejętnościach zawodowych w utrzymywaniu ich szans na zatrudnienie oraz rozwoju tych szans w perspektywie długofalowej, zwiększając dostęp do możliwości uczenia się wysokiej jakości oraz zachęcając do korzystania z nich, poprzez ustanowienie „ścieżek poprawy umiejętności” obejmujących ocenę umiejętności, ofertę kształcenia i szkolenia odpowiadającą tej ocenie oraz walidację i uznawanie nabytych umiejętności.
Państwa członkowskie powinny wspierać równe szanse w edukacji, w tym wczesnej edukacji, i podnosić ogólny poziom wykształcenia, zwłaszcza osób o najniższych kwalifikacjach oraz uczniów pochodzących ze środowisk defaworyzowanych. Powinny one zapewnić pozytywne efekty edukacji, rozwijać i wzmacniać umiejętności podstawowe, pobudzać rozwój umiejętności w zakresie przedsiębiorczości, zmniejszyć liczbę młodych ludzi wcześnie kończących naukę, zwiększyć przydatność osób posiadających wyższe wykształcenie na rynku pracy, poprawić monitorowanie i prognozowanie umiejętności oraz zwiększyć uczestnictwo dorosłych w dalszym kształceniu, między innymi dzięki polityce przewidującej urlop edukacyjny i szkoleniowy, a także szkoleniom zawodowym w miejscu pracy i uczeniu się przez całe życie. Państwa członkowskie powinny usprawnić uczenie się oparte na pracy w ramach systemów kształcenia i szkolenia zawodowego, w tym poprzez skuteczne praktyki zawodowe wysokiej jakości, zwiększyć widoczność i porównywalność umiejętności oraz poprawić możliwość uznawania i zatwierdzania umiejętności i kompetencji nabytych poza systemem formalnego kształcenia i szkolenia. Powinny zwiększyć ofertę elastycznych formuł ustawicznego szkolenia zawodowego, ulepszyć ją oraz doprowadzić do jej szerszego wykorzystania. Państwa członkowskie powinny również ukierunkować wsparcie na osoby dorosłe o niskich umiejętnościach zawodowych, aby utrzymać i rozwijać ich szanse na zatrudnienie w perspektywie długofalowej, zwiększając dostęp do możliwości uczenia się wysokiej jakości oraz zachęcając do korzystania z nich, poprzez ustanowienie „ścieżek poprawy umiejętności” obejmujących ocenę umiejętności, ofertę kształcenia i szkolenia dopasowaną do możliwości na rynku pracy oraz walidację i uznawanie nabytych umiejętności.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 6 – akapit 2 a (nowy)
Z myślą o wspieraniu dobrobytu i wydajności pracowników w perspektywie długoterminowej państwa członkowskie powinny dopilnować, by ich systemy kształcenia i szkolenia – oprócz zaspokajania potrzeb rynku pracy – sprzyjały rozwojowi osobistemu, spójności społecznej, porozumieniu międzykulturowemu i aktywnemu obywatelstwu.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 6 – akapit 3
Należy zająć się problemem wysokiego bezrobocia i bierności zawodowej, między innymi poprzez terminowe i dostosowane do potrzeb wsparcie, które przewiduje pomoc w poszukiwaniu pracy, szkolenia i przekwalifikowaniu się. Należy dążyć do opracowywania kompleksowych strategii uwzględniających pogłębioną ocenę indywidualną przeprowadzaną najpóźniej po 18 miesiącach bezrobocia, mających na celu zapobieganie bezrobociu strukturalnemu oraz jego znaczne ograniczenie. Należy nadal zajmować się bezrobociem osób młodych i wysokim wskaźnikiem młodzieży niekształcącej się, niepracującej ani nieszkolącej się – w drodze strukturalnej poprawy przechodzenia od kształcenia do zatrudnienia, w tym poprzez pełne wdrożenie gwarancji dla młodzieży1.
Należy zająć się problemem wysokiego bezrobocia, bezrobocia długotrwałegodługotrwałej bierności zawodowej, między innymi poprzez terminowe, zintegrowane i dostosowane do potrzeb wsparcie, które przewiduje pomoc w poszukiwaniu pracy, szkolenia, przekwalifikowanie się i odpowiednie działania następcze. W tym celu potrzebne jest skoordynowane podejście do służb socjalnych i służb zatrudnienia, co oznacza ścisłą współpracę między służbami zatrudnienia, służbami socjalnymi, partnerami społecznymi oraz władzami lokalnymi. Należy dążyć do opracowywania kompleksowych strategii uwzględniających pogłębioną ocenę indywidualną przeprowadzaną jak najwcześniej, mających na celu zapobieganie długotrwałemu i strukturalnemu bezrobociu oraz jego znaczne ograniczenie. Należy nadal zajmować się bezrobociem osób młodych i wysokim wskaźnikiem młodzieży niekształcącej się, niepracującej ani nieszkolącej się – w drodze strukturalnej poprawy przechodzenia od kształcenia do zatrudnienia, w tym poprzez pełne wdrożenie gwarancji dla młodzieży1.
__________________
__________________
1 Dz.U. C 120 z 26.4.2013, s. 1–6.
1 Dz.U. C 120 z 26.4.2013, s. 1.
Poprawka 23
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 6 – akapit 4
Reformy podatkowe zakładające zmniejszenie opodatkowania pracy powinny być ukierunkowane na usuwanie przeszkód i czynników zniechęcających do uczestnictwa w rynku pracy, zwłaszcza w odniesieniu do osób najbardziej oddalonych od rynku pracy. Państwa członkowskie powinny wspierać środowisko pracy dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych, mianowicie poprzez działania z zakresu pomocy finansowej i ukierunkowane usługi umożliwiające osobom niepełnosprawnym udział w rynku pracy i w życiu społeczeństwa.
Reformy podatkowe zakładające stopniowe zmniejszenie opodatkowania pracy powinny być ukierunkowane na usuwanie nieuzasadnionych przeszkód i nadmiernej biurokracji oraz stwarzanie zachęt do uczestnictwa w rynku pracy, zwłaszcza w odniesieniu do osób najbardziej oddalonych od rynku pracy, przy jednoczesnym zapewnieniu, by zmiany systemu podatkowego nie zagrażały trwałości państwa opiekuńczego. Państwa członkowskie powinny wspierać środowisko pracy dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych i starszych pracowników, mianowicie poprzez działania z zakresu pomocy finansowej i ukierunkowane usługi umożliwiające osobom niepełnosprawnym udział w rynku pracy i w życiu całego społeczeństwa. Państwa członkowskie i Komisja powinny promować wspierane zatrudnienie na otwartym rynku pracy sprzyjającym włączeniu społecznemu.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 6 – akapit 5
Należy wyeliminować przeszkody w udziale w rynku pracy oraz w systemie przebiegu i oceny kariery, aby zapewnić równość płci i większy udział kobiet w rynku pracy, również dzięki równości wynagrodzeń za taką samą pracę. Należy promować godzenie życia zawodowego z rodzinnym, szczególnie poprzez dostęp do ofert opieki długoterminowej i przystępnej cenowo wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby rodzice oraz osoby pełniące obowiązki opiekunów mieli dostęp do odpowiednich urlopów ze względów rodzinnych oraz do elastycznej organizacji pracy w celu godzenia życia zawodowego z rodzinnym, oraz powinny promować równe wykorzystanie tych rozwiązań przez kobiety i mężczyzn.
Należy wyeliminować przeszkody w udziale w rynku pracy oraz w systemie przebiegu i oceny kariery, aby zapewnić równość płci i większy udział kobiet w rynku pracy, również dzięki równości wynagrodzeń za taką samą pracę we wszystkich sektorach i zawodach. Państwa członkowskie powinny opracować i wdrożyć politykę w zakresie przejrzystości płac i audytów płac w celu wyeliminowania różnic w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn. Państwa członkowskie mają egzekwować dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/54/WE1a, nakładając skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary na pracodawców, którzy wypłacają różne wynagrodzenie za tę samą pracę w zależności od tego, czy wykonuje ją mężczyzna czy kobieta. Należy zagwarantować wszystkim osobom możliwość godzenia życia zawodowego, prywatnego i rodzinnego. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby rodzice oraz osoby pełniące obowiązki opiekunów mieli dostęp do odpowiednich urlopów ze względów rodzinnych i urlopów opiekuńczych, do przystępnej cenowo, dobrej jakości opieki długoterminowej oraz wczesnej edukacji i opieki nad dziećmi, a także do elastycznej, zorientowanej na potrzeby pracownika organizacji pracy, na przykład telepracy i inteligentnej organizacji pracy, w celu godzenia życia zawodowego z rodzinnym, oraz powinny promować równe wykorzystanie tych rozwiązań przez kobiety i mężczyzn. Państwa członkowskie powinny zapewnić wsparcie dla opiekunów, którzy są zmuszeni ograniczyć lub zakończyć działalność zawodową, aby móc sprawować nad kimś odpowiednią opiekę.
________________
1a Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 23).
Poprawka 25
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 7 – akapit 2
Celem polityki powinno być lepsze dostosowywanie umiejętności do potrzeb rynku pracy i wspieranie zrównoważonych przemian. Państwa członkowskie powinny skutecznie aktywizować tych, którzy mogą uczestniczyć w rynku pracy oraz umożliwiać im to uczestnictwo. Państwa członkowskie powinny prowadzić bardziej aktywną politykę dotyczącą rynku pracy, zwiększając swoje ukierunkowanie na cele, działania informacyjne, zasięg tej polityki oraz lepiej wiążąc ją ze wsparciem dochodu, opierając się na prawach i obowiązkach osób bezrobotnych do aktywnego poszukiwania pracy. Celem państw członkowskich powinny być sprawniejsze publiczne służby zatrudnienia, które zapewnią osobom poszukującym pracy terminowe i dostosowane wsparcie, będą wspierać popyt na rynku pracy oraz realizację zarządzania opartego na wynikach.
Celem polityki powinno być lepsze dostosowywanie umiejętności do potrzeb rynku pracy i wspieranie zrównoważonych przemian, tak aby pracownicy mogli rozwijać karierę zawodową. Państwa członkowskie powinny skutecznie aktywizować tych, którzy mogą uczestniczyć w rynku pracy oraz umożliwiać im to uczestnictwo, oferując indywidualne wsparcie i usługi zintegrowane w ramach szerszego podejścia polegającego na aktywnej integracji. Państwa członkowskie powinny prowadzić bardziej aktywną politykę dotyczącą rynku pracy, zwiększając jej finansowanie, ukierunkowanie na cele, działania informacyjne, zasięg tej polityki oraz zapewniając odpowiednie wsparcie dochodu dla osób bezrobotnych podczas poszukiwania pracy i biorąc pod uwagę prawa i obowiązki bezrobotnych. Obejmuje to współpracę z partnerami społecznymi i innymi właściwymi zainteresowanymi podmiotami, w tym organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, w celu zwiększenia skuteczności i rozliczalności tych polityk. Celem państw członkowskich powinny być sprawniejsze, powiązane ze sobą, dobrej jakości publiczne służby zatrudnienia, które zapewnią osobom poszukującym pracy terminowe i dostosowane wsparcie i umożliwią im szukanie pracy w całej Unii, będą wspierać popyt na rynku pracy oraz realizację zarządzania opartego na wynikach.
Poprawka 26
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 7 – akapit 3
Państwa członkowskie powinny zapewnić bezrobotnym właściwe świadczenia wypłacane w rozsądnym okresie, odpowiednio do opłacanych przez nich składek i zgodnie z krajowymi zasadami kwalifikowalności. Tego rodzaju świadczenia nie powinny stanowić czynnika zniechęcającego do szybkiego powrotu do zatrudnienia.
Państwa członkowskie powinny zapewnić bezrobotnym właściwe świadczenia wypłacane przez dostatecznie długi okres, umożliwiający znalezienie wysokiej jakości zatrudnienia, odpowiednio do opłacanych przez nich składek i zgodnie z krajowymi zasadami kwalifikowalności. Takim świadczeniom powinny towarzyszyć aktywne polityki rynku pracy i środki stanowiące zachętę do szybkiego powrotu do zatrudnienia wysokiej jakości.
Poprawka 27
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 7 – akapit 4
Należy promować mobilność osób uczących się i pracujących, tak aby wzmacniać umiejętności zwiększające zdolność zatrudnienia i w pełni wykorzystać potencjał europejskiego rynku pracy. Należy wyeliminować przeszkody dla mobilności w zakresie kształcenia i szkolenia, emerytur zakładowych i indywidualnych oraz uznawania kwalifikacji. Państwa członkowskie powinny podjąć działania gwarantujące, aby procedury administracyjne nie były czynnikiem zniechęcającym pracowników z innych państw członkowskich do podejmowania aktywnego zatrudnienia lub utrudniającym jego podejmowanie. Powinny one również unikać nadużywania istniejących przepisów i zająć się zjawiskiem ewentualnego drenażu mózgów z niektórych regionów.
Należy zapewnić mobilność osób uczących się i pracujących jako prawo podstawowe, tak aby wzmacniać umiejętności i w pełni wykorzystać potencjał europejskiego rynku pracy. Należy również promować mobilność wewnętrzną. Należy wyeliminować przeszkody dla mobilności w zakresie kształcenia i szkolenia, emerytur zakładowych i indywidualnych, dostępu do zabezpieczenia społecznego i uznawania kwalifikacji i umiejętności, a także nieproporcjonalne wymogi językowe. Mobilni pracownicy powinni otrzymywać wsparcie, polegające między innymi na zwiększeniu dostępu do praw pracowniczych oraz świadomości tych praw. Państwa członkowskie powinny podjąć działania gwarantujące, aby procedury administracyjne nie były czynnikiem zniechęcającym pracowników z innych państw członkowskich do podejmowania aktywnego zatrudnienia lub utrudniającym jego podejmowanie. Powinny one również unikać nadużywania istniejących przepisów i zająć się zjawiskiem ewentualnego drenażu mózgów z niektórych regionów. Powinny to osiągnąć przez zwiększanie i wspieranie inwestycji w sektorach mających rzeczywisty potencjał pod względem tworzenia możliwości zatrudnienia wysokiej jakości, na przykład w zielonej gospodarce i gospodarce o obiegu zamkniętym, w sektorze opieki i sektorze cyfrowym.
Poprawka 28
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 7 – akapit 5
Zgodnie z krajowymi praktykami i aby osiągnąć bardziej skuteczny dialog społeczny i lepsze efekty społeczno-gospodarcze, państwa członkowskie powinny zapewnić terminowe i konstruktywne zaangażowanie partnerów społecznych w opracowywanie realizację polityki gospodarczej, społecznej i zatrudnienia, jak i reform w tym zakresie, również poprzez wspieranie budowania zdolności partnerów społecznych. Należy zachęcać partnerów społecznych do negocjowania i zawierania układów zbiorowych w sprawach, które ich dotyczą, z poszanowaniem ich autonomii i prawa do podejmowania działań zbiorowych.
Zgodnie z krajowymi praktykami oraz zasadami partnerstwa i aby osiągnąć bardziej skuteczny dialog społeczny i obywatelski oraz lepsze efekty społeczno-gospodarcze, państwa członkowskie powinny zapewnić terminowe, faktyczne i konstruktywne zaangażowanie partnerów społecznych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego w opracowywanie, realizację i ocenę polityki gospodarczej, społecznej i zatrudnienia, jak i reform w tym zakresie na wszystkich etapach procesu, również poprzez wspieranie budowania zdolności partnerów społecznych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego. Takie zaangażowanie powinno wykraczać poza same konsultacje z zainteresowanymi podmiotami. Należy zachęcać partnerów społecznych do negocjowania i zawierania układów zbiorowych w sprawach, które ich dotyczą, z poszanowaniem ich autonomii i prawa do podejmowania działań zbiorowych. Pracownicy zatrudnieni na podstawie nietypowych umów o pracę i samozatrudnieni powinni również mieć możliwość korzystania z prawa do organizowania się i prowadzenia negocjacji zbiorowych. Państwa członkowskie powinny podjąć środki w celu wzmocnienia roli partnerów społecznych.
Poprawka 29
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 8 – tytuł
Wytyczna 8: Promowanie równości szans dla wszystkich, wspieranie włączenia społecznego i zwalczanie ubóstwa
Wytyczna 8: Promowanie równości i równych szans dla wszystkich oraz niedyskryminacji, wspieranie włączenia społecznego i zwalczanie ubóstwa
Poprawka 30
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 8 – akapit 1
Państwa członkowskie powinny promować rynki pracy sprzyjające włączeniu społecznemu, otwarte dla wszystkich. Aby to osiągnąć powinny wdrażać skuteczne środki mające na celu promowanie polityki równości szans dla grup niedostatecznie reprezentowanych na rynku pracy. Powinny zapewnić równe traktowanie w dziedzinie zatrudnienia, ochrony socjalnej, edukacji, a także dostępu do towarów i usług bez względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.
Państwa członkowskie we współpracy z władzami lokalnymi i regionalnymi powinny wprowadzać skuteczne środki zwalczania wszelkich form dyskryminacji oraz promować równe szanse uczestnictwa w społeczeństwie dla wszystkich. Takie środki powinny obejmować środki promujące rynki pracy sprzyjające włączeniu społecznemu, otwarte dla wszystkich, w tym za pomocą środków mających zwalczać dyskryminację w zakresie dostępu do rynku pracy oraz dyskryminację na rynku pracy, aby wspierać osoby, które są dyskryminowane, niedostatecznie reprezentowane lub znajdują się w trudnej sytuacji. Państwa członkowskie powinny zapewnić równe traktowanie oraz zwalczać wszelkie formy dyskryminacji w dziedzinie zatrudnienia, ochrony socjalnej, edukacji, a także dostępu do towarów i usług bez względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek, orientację seksualną lub status społeczno-ekonomiczny. W tym celu nieodzowne są konkretne środki wpierające osoby znajdujące się w trudnej sytuacji i środki te powinny być wsparte odpowiednim finansowaniem, aby zapobiec ewentualnemu konkurowaniu zainteresowanych beneficjentów o zasoby.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 8 – akapit 2
Państwa członkowskie powinny zmodernizować systemy ochrony socjalnej, zapewniając skuteczną, wydajną i adekwatną ochronę socjalną na wszystkich etapach życia człowieka, przyczyniając się do włączenia społecznego i awansu społecznego, zachęcając do uczestnictwa w rynku pracy oraz zapobiegając nierównościom, również poprzez opracowywanie systemów podatkowych i systemów zabezpieczenia społecznego. Modernizacja systemów ochrony socjalnej powinna doprowadzić do ich stabilności, adekwatności i jakości oraz lepszego dostępu do nich.
Państwa członkowskie powinny ulepszyć systemy ochrony socjalnej, zapewniając skuteczną, wydajną i adekwatną ochronę socjalną na wszystkich etapach życia człowieka, w tym dla pracowników samozatrudnionych, przyczyniając się do włączenia społecznego i awansu społecznego, zachęcając do uczestnictwa w rynku pracy oraz zapobiegając nierównościom, również poprzez opracowywanie systemów podatkowych i systemów zabezpieczenia społecznego. Poprawa systemów ochrony socjalnej i innowacje w nich powinny doprowadzić do lepszego dostępu do tych systemów oraz ich większej dostępności, stabilności, adekwatności i wyższej jakości.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 8 – akapit 3
Państwa członkowskie powinny opracować i wdrożyć zintegrowane strategie prewencyjne łączące trzy aspekty aktywnego włączenia: odpowiednie wsparcie dochodu, rynki pracy sprzyjające włączeniu społecznemu oraz dostęp do usług wysokiej jakości. Systemy ochrony socjalnej powinny zapewnić prawo do odpowiedniego dochodu minimalnego każdemu, kto nie dysponuje wystarczającymi zasobami, oraz promować włączenie społeczne poprzez zachęcanie do aktywnego uczestnictwa w rynku pracy i w społeczeństwie.
Państwa członkowskie powinny opracować i wdrożyć zintegrowane strategie prewencyjne łączące trzy aspekty aktywnego włączenia: odpowiednie wsparcie dochodu, rynki pracy sprzyjające włączeniu społecznemu oraz dostęp do usług wysokiej jakości dopasowanych do indywidualnych potrzeb. Systemy ochrony socjalnej powinny zapewnić odpowiedni dochód minimalny każdemu, kto nie dysponuje wystarczającymi zasobami, oraz promować włączenie społeczne poprzez zachęcanie do aktywnego uczestnictwa w rynku pracy i w społeczeństwie.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 8 – akapit 3 a (nowy)
Podobnie państwa członkowskie, przy wsparciu ze strony Komisji, powinny promować aktywny udział organizacji pozarządowych specjalizujących się w zwalczaniu ubóstwa oraz organizacji zrzeszających osoby doświadczające ubóstwa w opracowaniu polityk mających na celu ograniczanie ubóstwa i wykluczenia społecznego.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 8 – akapit 4
Kluczowe znaczenie dla zapewnienia równości szans mają usługi, takie jak opieka nad dziećmi, opieka pozaszkolna, kształcenie, szkolenie, mieszkalnictwo, usługi zdrowotne i opieka długoterminowa, w tym dla dzieci i młodych osób, które są dostępne oraz charakteryzują się wysoką jakością i przystępnością. Należy zwrócić szczególna uwagę na zwalczanie ubóstwa, wykluczenie społeczne oraz zmniejszanie ubóstwa pracujących. Państwa członkowskie powinny zapewnić każdemu dostęp do podstawowych usług, w tym wody, urządzeń sanitarnych, energii, transportu, usług finansowych i usług łączności cyfrowej. Osobom będącym w potrzebie i znajdującym się w trudnej sytuacji państwa członkowskie powinny zapewnić dostęp do odpowiedniej pomocy mieszkaniowej oraz prawo do odpowiedniej pomocy i ochrony przed przymusową eksmisją. Należy odpowiednio podejść do zjawiska bezdomności. Należy uwzględnić szczególne potrzeby osób niepełnosprawnych.
Kluczowe znaczenie dla zapewnienia równości szans ma dostęp do usług takich jak opieka nad dziećmi, opieka pozaszkolna, kształcenie, szkolenie, mieszkalnictwo, usługi zdrowotne, rehabilitacja i opieka długoterminowa, które charakteryzują się wysoką jakością i przystępnością, a także dostępność tych usług, w tym dla dzieci i młodych osób oraz mniejszości etnicznych i migrantów. Dzieci żyjące w ubóstwie powinny mieć dostęp do opieki zdrowotnej, edukacji i opieki, które są bezpłatne, oraz do godziwych warunków mieszkaniowych i właściwego żywienia. Należy zwrócić szczególną uwagę na zwalczanie ubóstwa i wykluczenia społecznego, w tym zmniejszanie ubóstwa pracujących, oraz dyskryminacji. Państwa członkowskie powinny zapewnić każdemu dostęp do podstawowych usług oraz ich przystępność cenową, w tym kształcenia, opieki zdrowotnej, mieszkań, czystej wody, urządzeń sanitarnych, energii, transportu, usług finansowych i usług łączności cyfrowej. Osobom będącym w potrzebie lub znajdującym się w trudnej sytuacji państwa członkowskie powinny zapewnić dostęp do odpowiedniej pomocy mieszkaniowej oraz prawo do odpowiedniej pomocy i ochrony przed przymusową eksmisją. Należy odpowiednio podejść do zjawiska bezdomności. Należy uwzględnić szczególne potrzeby oraz potencjał osób niepełnosprawnych. W tym celu państwa członkowskie powinny między innymi dokonać przeglądu systemów oceny niepełnosprawności, aby uniknąć tworzenia barier w dostępie do rynku pracy.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 8 – akapit 4 a (nowy)
Państwa członkowskie powinny dopilnować, by pracodawcy zatrudniający osoby niepełnosprawne otrzymywali odpowiednie wsparcie i doradztwo. Należy promować i wspierać świadczenie osobom niepełnosprawnym indywidualnej pomocy w edukacji i przez służby zatrudnienia.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 8 – akapit 5
Państwa członkowskie powinny zapewnić prawo do terminowego dostępu do przystępnych cenowo usług opieki zdrowotnej i opieki długoterminowej, zapewniając ich stabilność w perspektywie długoterminowej.
Państwa członkowskie powinny zapewnić prawo do terminowego dostępu do przystępnych cenowo i dostępnych usług opieki zdrowotnej i opieki długoterminowej, zapewniając ich stabilność w perspektywie długoterminowej.
Poprawka 37
Wniosek dotyczący decyzji
Załącznik – wytyczna 8 – akapit 6
W kontekście wydłużenia życia ludzkiego i zmian demograficznych państwa członkowskie powinny zapewnić stabilność i adekwatność systemów emerytalnych dla kobiet i mężczyzn, zapewniając równe szanse osobom zatrudnionym i samozatrudnionym – kobietom i mężczyznom, w nabywaniu praw emerytalnych, w tym poprzez dodatkowe programy emerytalne, umożliwiające godne życie. Reformy systemów emerytalnych powinny być wspierane działaniami na rzecz wydłużania aktywności zawodowej i podnoszenia rzeczywistego wieku przejścia na emeryturę, np. działaniami ograniczającymi wczesne opuszczanie rynku pracy oraz podnoszącymi ustawowy wiek emerytalny, co pozwoli na odzwierciedlenie przedłużenia średniego trwania życia. Państwa członkowskie powinny nawiązać konstruktywny dialog z odpowiednimi zainteresowanymi stronami oraz umożliwić odpowiednie wprowadzanie reform.
Państwa członkowskie powinny w trybie pilnym zapewnić stabilność i adekwatność systemów emerytalnych dla kobiet i mężczyzn, zapewniając równe szanse wszystkim osobom zatrudnionym i samozatrudnionym w nabywaniu odpowiednich ustawowych praw emerytalnych umożliwiających godne życie oraz mających zapewnić starszym osobom odpowiedni dochód w wysokości co najmniej powyżej progu ubóstwa. Należy zapewnić niedyskryminacyjny dostęp do dodatkowych programów emerytalnych, które mogą służyć jako uzupełnienie pewnych emerytur ustawowych. W zależności od krajowych rozwiązań instytucjonalnych i przepisów krajowych państw członkowskich emerytury oparte tylko na pierwszym filarze lub w połączeniu z drugim filarem powinny zapewniać adekwatne dochody zastępcze oparte na poprzednich zarobkach pracownika. Państwa członkowskie powinny uznawać odpowiednie uprawnienia emerytalne osób, które znajdowały się poza rynkiem pracy w związku ze świadczeniem opieki nieformalnej. Reformy systemów emerytalnych, w tym ewentualne podniesienie faktycznego wieku emerytalnego, powinny być oparte na strategiach aktywnego i zdrowego starzenia się oraz wspierane działaniami na rzecz wydłużania aktywności zawodowej osób, które chcą pracować dłużej. Pracownicy, którzy są w wieku przedemerytalnym, powinni mieć możliwość dobrowolnego zmniejszenia wymiaru czasu pracy. Państwa członkowskie powinny nawiązać konstruktywny dialog z partnerami społecznymi i społeczeństwem obywatelskim oraz umożliwić odpowiednie wprowadzanie wszystkich reform.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0355.
(2) Dz.U. C 265 z 11.8.2017, s. 201.


Preliminarz dochodów i wydatków na rok budżetowy 2019 – sekcja I – Parlament Europejski
PDF 455kWORD 66k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie preliminarza dochodów i wydatków Parlamentu Europejskiego na rok budżetowy 2019 (2018/2001(BUD))
P8_TA(2018)0182A8-0146/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 314 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(1), w szczególności jego art. 36,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(2),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r.),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej(4),

–  uwzględniając rezolucję z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie preliminarza dochodów i wydatków Parlamentu Europejskiego na rok budżetowy 2018(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2017 r. w sprawie stanowiska Rady dotyczącego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wspólnego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018, zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w ramach procedury budżetowej(7),

–  uwzględniając sprawozdanie sekretarza generalnego dla Prezydium dotyczące sporządzenia wstępnego projektu preliminarza budżetowego Parlamentu na rok budżetowy 2019,

–  uwzględniając wstępny projekt preliminarza budżetowego sporządzony przez Prezydium w dniu 16 kwietnia 2018 r. zgodnie z art. 25 ust. 7 i art. 96 ust. 1 regulaminu Parlamentu,

–  uwzględniając projekt preliminarza budżetowego sporządzony przez Komisję Budżetową zgodnie z art. 96 ust. 2 Regulaminu,

–  uwzględniając art. 96 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0146/2018),

A.  mając na uwadze, że niniejsza procedura jest czwartą procedurą budżetową przeprowadzoną całkowicie w nowej kadencji i szóstą objętą wieloletnimi ramami finansowymi na lata 2014–2020;

B.  mając na uwadze, że budżet na rok 2019, zgodnie z propozycją zawartą w sprawozdaniu sekretarza generalnego, jest przygotowywany w kontekście corocznego zwiększania pułapu dla działu V, w stosunku do inflacji i w sensie wzrostu rzeczywistego, co pozostawi większy margines dla wzrostu i inwestycji, a także umożliwi dalsze wdrażanie strategii politycznych na rzecz oszczędności, poprawy efektywności, a także ukierunkowanych na budżet oparty na wynikach;

C.  mając na uwadze, że priorytetowe cele zaproponowane przez sekretarza generalnego dotyczące budżetu na 2019 r. są następujące: kampania wyborcza do Parlamentu Europejskiego w 2019 r., projekty w zakresie bezpieczeństwa, wieloletnie projekty budowlane, rozwój technologii informacyjnych, poprawa usług dla posłów i wspieranie ekologicznego podejścia do transportu;

D.  mając na uwadze, że sekretarz generalny zaproponował we wstępnym projekcie preliminarza budżetowego Parlamentu na rok 2019 budżet w wysokości 2 016 644 000 EUR, co oznacza ogólny wzrost o 3,38 % w stosunku do budżetu na rok 2018 (w tym 37,3 mln EUR na zmianę kadencji Parlamentu i 34,3 mln EUR na inne wydatki nadzwyczajne) i wzrost o 18,79 % działu V WRF na lata 2014−2020;

E.  mając na uwadze, że prawie dwie trzecie budżetu to wydatki podlegające indeksacji, odpowiadające głównie wynagrodzeniom, emeryturom, kosztom opieki medycznej oraz dodatkom obecnych i byłych posłów (23 %) i pracowników (34 %), jak również budynkom (13%), które to wydatki dostosowywane są zgodnie z regulaminem pracowniczym, statutem posła, indeksacją sektorową lub stopą inflacji;

F.  mając na uwadze, że Parlament podkreślił już w swojej rezolucji z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie preliminarza dochodów i wydatków Parlamentu Europejskiego na rok budżetowy 2016, że budżet na rok 2016 r.(8) powinien być określony w oparciu o realistyczne przesłanki i zgodny z zasadą dyscypliny budżetowej oraz z zasadą należytego zarządzania finansami;

G.  mając na uwadze, że wiarygodność Parlamentu jako jednego z organów władzy budżetowej zależy w pewnej mierze od jego zdolności do zarządzania własnymi wydatkami oraz do rozwijania demokracji na szczeblu Unii;

H.  mając na uwadze, że dobrowolny fundusz emerytalny został utworzony w 1990 r. na mocy przepisów Prezydium dotyczących dodatkowych (dobrowolnych) ubezpieczeń emerytalnych(9);

Ogólne ramy

1.  podkreśla, że budżet przeznaczony dla Parlamentu w 2019 r. powinien pozostać na poziomie poniżej 20 % działu V; zauważa, że poziom preliminarza na 2019 r. wynosi 18,53 %, co stanowi wartość niższą niż uzyskana w 2018 r. (18,85 %), a także jest najniższym udziałem wydatków w dziale V w ciągu ponad piętnastu lat;

2.  podkreśla, że największa część budżetu Parlamentu jest ustalana w oparciu o obowiązki statutowe lub umowne i podlega corocznej indeksacji;

3.  zauważa, że w związku z wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2019 r. wydatki będą znacznie wyższe w niektórych dziedzinach, w szczególności w odniesieniu do posłów, którzy nie zostali ponownie wybrani i ich asystentów, podczas gdy oszczędności, choć na mniejszą skalę, zostaną wygenerowane w innych dziedzinach dzięki spadkowi aktywności parlamentarnej w roku wyborczym.

4.  popiera porozumienie osiągnięte w ramach procedury pojednawczej między Prezydium a Komisją Budżetową w dniu 26 marca 2018 r. i w dniu 10 kwietnia 2018 r. o zwiększeniu budżetu na 2018 r. o 2,48 %, co odpowiada ogólnemu poziomowi preliminarza na 2019 r. na kwotę 1 999 144 000 EUR, zmniejszeniu poziomu wydatków wstępnego projektu preliminarza zatwierdzonego przez Prezydium w dniu 12 marca 2018 r. o 17,5 mln EUR i odpowiednim zmniejszeniu środków zaproponowanych w następujących liniach budżetowych: 1004 – zwykłe koszty podróży, 105 – kursy językowe oraz kursy komputerowe dla posłów, 1404 – staże, dofinansowania i wymiany urzędników, 1612 – doskonalenie zawodowe, 1631 – mobilność, 2000 – czynsz, 2007 – budowa budynków i zagospodarowanie pomieszczeń służbowych, 2022 – utrzymanie, konserwacja, administracja i sprzątanie budynków, 2024 – zużycie energii, 2100 – informatyka i telekomunikacja, 2101 – informatyka i telekomunikacja — zwykłe działania związane z infrastrukturą, 2105 – informatyka i telekomunikacja – inwestycje w projekty, 212 – meble, 214 – wyposażenie i instalacje techniczne, 230 – materiały papiernicze, biurowe oraz jednorazowego użytku, 238 – inne wydatki administracyjne, 300 – koszty podróży służbowych pracowników i przejazdów pomiędzy trzema miejscami pracy, 302 – wydatki na przyjęcia i cele reprezentacyjne, 3040 – różne wydatki na posiedzenia wewnętrzne, 3042 – posiedzenia, kongresy, konferencje i delegacje, 3049 – wydatki na świadczenie usług przez biuro podróży, 3243 – Centrum dla Zwiedzających Parlamentu Europejskiego, 3248 – wydatki na informację audiowizualną, 325 – wydatki związane z biurami informacyjnymi, 101 – rezerwa na nieprzewidziane wydatki, zasila pozycję 1400 – inni pracownicy – sekretariat i grupy polityczne środkami w wysokości 50 000 EUR, pozycję 320 – pozyskiwanie opinii ekspertów - kwotą 50 000 EUR i pozycję 3211 – centrum mediów naukowych - kwotą 800 000 EUR; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że zmiany te zostały przyjęte przez Prezydium w dniu 16 kwietnia 2018 r.;

5.  podkreśla, że do podstawowych zadań Parlamentu Europejskiego należy stanowienie prawa wraz z Radą, uchwalanie budżetu Unii, reprezentowanie obywateli i monitorowanie prac innych instytucji;

6.  podkreśla rolę Parlamentu w budowaniu europejskiej świadomości politycznej i promowaniu unijnych wartości;

7.  odnotowuje późne otrzymanie wstępnego projektu preliminarza budżetowego i dokumentów towarzyszących dopiero po ich zatwierdzeniu przez Prezydium w dniu 12 marca 2018 r.; zwraca się o terminowe przekazywanie Prezydium w kolejnych latach sprawozdania sekretarza generalnego na temat wstępnego projektu preliminarza wraz z załącznikami;

Przejrzystość i dostępność

8.  z zadowoleniem przyjmuje odpowiedź na wniosek Komisji Budżetowej wyrażony w różnych rezolucjach budżetowych w sprawie dodatkowych informacji na temat planowania średnio- i długoterminowego, inwestycji, zobowiązań statutowych, wydatków operacyjnych oraz metodologii opartej na bieżących potrzebach, a nie na współczynnikach; zauważa, że płatności ryczałtowe są użytecznym i uznanym narzędziem zwiększającym elastyczność i przejrzystość;

9.  zauważa, że podobnie jak w przypadku budżetów na lata poprzednie, proponuje się zarezerwowanie kwoty na „nadzwyczajne” inwestycje i wydatki, tj. inwestycje i wydatki, które zwyczajnie nie występują lub są nietypowe dla Parlamentu i pojawiają się rzadko; stwierdza, że w 2019 r. te inwestycje i wydatki wynoszą 71,6 mln EUR, w tym 37,3 mln EUR na zmianę kadencji parlamentarnej i 34,3 mln EUR na inne wydatki nadzwyczajne; przypomina, że w budżecie na rok 2016 i kolejnych budżetach dokonano rozróżnienia między wydatkami zwyczajnymi a nadzwyczajnymi wyłącznie w celu zareagowania na wdrożenie pilnych środków dotyczących bezpieczeństwa budynków i cyberbezpieczeństwa po atakach terrorystycznych; uważa, że nadmierne stosowanie tego rozróżnienia, tj. włączanie innych wydatków do wydatków nadzwyczajnych, daje błędny obraz ewolucji marginesu budżetowego i jest w związku z tym sprzeczne z zasadą przejrzystości wydatków Parlamentu;

10.  oczekuje, że budżet Parlamentu na rok 2019 będzie realistyczny i precyzyjny, jeśli chodzi o dopasowanie potrzeb i ich kosztów, tak aby w miarę możliwości uniknąć przeszacowania budżetu;

Brexit

11.  zauważa, że w dniu 8 grudnia 2017 r. negocjatorzy unijni i brytyjscy osiągnęli porozumienie co do zasady w sprawie porozumienia finansowego dotyczącego wycofania Zjednoczonego Królestwa z Unii, które zawiera postanowienie, że Zjednoczone Królestwo będzie uczestniczyć w budżetach rocznych Unii na lata 2019 i 2020, tak jakby nadal było państwem członkowskim Unii, i wniesie swój wkład w finansowanie zobowiązań Unii zaciągniętych przed dniem 31 grudnia 2020 r.; zauważa, że dobrowolny fundusz emerytalny dla posłów jest ujęty jako zobowiązanie w bilansie UE, a składka na pozostające do spłaty zobowiązania niezbędne do pokrycia zobowiązań emerytalnych zaciągniętych przed 2020 r., ale wykraczających poza tę datę, będzie stanowić przedmiot negocjacji;

12.  odnotowuje, że Komisja Spraw Konstytucyjnych podczas głosowania na posiedzeniu plenarnym w lutym 2018 r. potwierdziła sprawozdanie z inicjatywy własnej w sprawie składu Parlamentu, a zwłaszcza zmniejszenie liczby posłów do 705 po wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii; zauważa, że po nieformalnym spotkaniu 27 szefów państw lub rządów w dniu 23 lutego 2018 r. przewodniczący Tusk wyraził szerokie poparcie dla tego wniosku; zauważa, że w przypadku gdyby Zjednoczone Królestwo było nadal państwem członkowskim na początku kadencji 2019-2024, liczba posłów do Parlamentu Europejskiego wyniosłaby 751 do czasu uprawomocnienia się wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii; wskazuje jednak, że procedura ta wymaga jednomyślnej decyzji Rady Europejskiej po uzyskaniu zgody Parlamentu; podkreśla, że aktualnie preliminarz Parlamentu odzwierciedla stan obecny, w którym Parlament składa się z 678 posłów z 27 państw członkowskich w okresie od 30 marca 2019 r. do końca ósmej kadencji, oraz z 705 posłów z 27 państw członkowskich w okresie od początku dziewiątej kadencji do końca roku budżetowego 2019; z zadowoleniem przyjmuje dostosowania zaproponowane przez sekretarza generalnego przyjęte przez Prezydium w dniu 12 marca 2018 r.;

Wybory europejskie 2019

13.  z zadowoleniem przyjmuje kampanię informacyjną, która w użyteczny sposób przyczynia się do wyjaśnienia obywatelom powodu istnienia Unii i Parlamentu; podkreśla, że kampania ta powinna mieć na celu między innymi wyjaśnienie roli Unii, uprawnień Parlamentu Europejskiego, jego funkcji, takich jak wybór przewodniczącego Komisji, oraz wpływu na życie obywateli;

14.  przypomina, że – jak zatwierdzono w procedurze budżetowej na 2018 r. – całkowity budżet kampanii wynosi 33,3 mln EUR na dwa lata, z czego 25 mln EUR na 2018 r. (z uwagi na czas potrzebny do przeprowadzenia procedur udzielania zamówień i zawarcia umów) oraz 8,33 mln EUR na 2019 r.; zauważa, że strategia kampanii, w oparciu o analizę doświadczeń zdobytych w ostatnich wyborach, została zatwierdzona przez Prezydium w listopadzie 2017 r.;

15.  podkreśla, że procesy komunikacyjne dotyczące wyborów europejskich przebiegają na trzech poziomach: najbardziej widoczny poziom to krajowe i europejskie partie polityczne oraz ich kandydaci, drugi poziom to proces głównych kandydatów (Spitzenkandidaten), wprowadzony po raz pierwszy w 2014 r., a trzeci to kampania instytucjonalna, która przypomina, czym jest Parlament, co robi, jak wpływa na życie obywateli i dlaczego ważny jest udział w wyborach;

16.  podkreśla, że sam Parlament nie dysponuje zasobami niezbędnymi do dotarcia do 400 milionów uprawnionych wyborców i musi w związku z tym jak najlepiej wykorzystać w tym celu własne sieci podmiotów opiniotwórczych; uważa, że komunikacja za pośrednictwem mediów społecznościowych również powinna odgrywać istotną rolę; podkreśla, że w 2018 r. na szczeblu europejskim zorganizowanych zostanie szereg konferencji z udziałem obywateli i zainteresowanych stron, a na szczeblu krajowym kluczowe znaczenie będzie miała rola biur kontaktowych; podkreśla, że będzie w dalszym ciągu włączał Europejski Komitet Regionów oraz jego przedstawicieli lokalnych i regionalnych w tworzenie sieci kontaktów; uważa, że w końcowej fazie poprzedzającej wybory europejskie partie polityczne i partie krajowe będą miały wspólnie do odegrania ważną rolę, w szczególności w procedurze związanej z głównymi kandydatami; proponuje zatem, aby umożliwić im realizację tej misji dzięki specjalnemu zwiększeniu środków finansowych przeznaczonych na 2019 r.;

Bezpieczeństwo i cyberbezpieczeństwo

17.  zauważa, że budżet na 2019 r. będzie obejmował kolejne transze dotyczące znaczących inwestycji, rozpoczętych już w 2016 r. w celu istotnej poprawy bezpieczeństwa Parlamentu; zwraca uwagę, że projekty te obejmują różne dziedziny, głównie związane z budynkami, tj. poprawę bezpieczeństwa wejścia, wyposażenia i personelu, projekt iPACS, ale także poprawę bezpieczeństwa cybernetycznego i bezpieczeństwa komunikacji;

18.  z zadowoleniem przyjmuje protokół ustaleń między rządem belgijskim a Parlamentem Europejskim, Radą, Komisją, Europejską Służbą Działań Zewnętrznych i innymi instytucjami mającymi siedzibę w Brukseli, który wszedł w życie 2017 r. i dotyczy kontroli w zakresie poświadczenia bezpieczeństwa, przeprowadzanych w odniesieniu do wszystkich pracowników zatrudnionych przez wykonawców zewnętrznych, którzy chcą uzyskać dostęp do instytucji UE; przypomina o swoim apelu do Sekretarza Generalnego, zawartym w preliminarzu dochodów i wydatków Parlamentu na 2018 r., o rozważenie celowości rozszerzenia stosowania tego protokołu ustaleń na urzędników, asystentów parlamentarnych i stażystów, aby umożliwić niezbędną weryfikację bezpieczeństwa przed ich zatrudnieniem; zwraca się zatem do Sekretarza Generalnego o poinformowanie Komisji Budżetowej o postępach w tej dziedzinie;

19.  uważa, że narzędzia informatyczne są ważnymi instrumentami dla posłów i personelu w wykonywaniu ich pracy, niemniej jednak są one podatne na ataki cybernetyczne; z zadowoleniem przyjmuje zatem nieznaczne zwiększenie przewidzianych środków, pozwalające instytucji na lepszą ochronę swoich aktywów i informacji poprzez kontynuację planu działania na rzecz bezpieczeństwa cybernetycznego;

Polityka w zakresie nieruchomości

20.  ponawia apel o przejrzyste podejmowanie decyzji dotyczących polityki w zakresie nieruchomości, na podstawie wcześnie podawanych informacji, z należytym uwzględnieniem art. 203 rozporządzenia finansowego;

21.  odnotowuje proces poprawy środowiska pracy posłów i pracowników, o którym zadecydowało Prezydium w grudniu 2017 r. i który będzie kontynuowany w 2019 r. w celu zapewnienia posłom elastycznych miejsc pracy, aby zaspokoić potrzeby wynikające ze zmieniających się modeli pracy, zapewniając im trzy biura w Brukseli i dwa w Strasburgu po wyborach w 2019 r; podkreśla jednak, że w Strasburgu bardziej przydatne byłoby zapewnienie elastycznych przestrzeni na posiedzenia; odnotowuje koszty utrzymania budynków Parlamentu Europejskiego w 2019 r., w tym dotyczące wymogów bezpieczeństwa i ochrony środowiska; podaje w wątpliwość bardzo wysokie koszty niektórych proponowanych prac, takich jak: przeniesienie biblioteki i powiązanych biur, remont restauracji dla posłów (budynek ASP) i remont restauracji w budynku Churchill; apeluje do Sekretarza Generalnego, aby przekazał Komisji Budżetowej wszelkie informacje dotyczące tych decyzji, zanim Parlament przystąpi do czytania budżetu jesienią 2018 r.; biorąc pod uwagę fakt, że niektóre projekty zostaną przesunięte na późniejszy okres;

22.  wyraża wątpliwości co do planowanego przeznaczenia 1,58 mln EUR na analizy dotyczące remontu budynku Spaak, wiedząc, że w budżecie na 2018 rok zapisano już 14 mln EUR; apeluje do Sekretarza Generalnego, aby przekazał Komisji Budżetowej wszelkie informacje dotyczące tej decyzji, zanim Parlament przystąpi do czytania budżetu jesienią 2018 r.;

23.  apeluje o przekazanie dalszych szczegółów na temat stanu mebli w budynku ASP w Brukseli, który uzasadniał ich wymianę, a także na temat procedury wyboru nowych mebli, zwłaszcza stosunku ich ceny do potrzeby wymiany;

24.  przyjmuje do wiadomości aktualizację mandatu biur informacyjnych, które obecnie będą nosiły nazwę „biur kontaktowych”, zgodnie z decyzją Prezydium z listopada 2017 r; zwraca uwagę, że głównym zadaniem biur kontaktowych jest informowanie i komunikowanie na poziomie lokalnym w imieniu Parlamentu przy zachowaniu neutralności politycznej, w celu dostarczenia informacji na temat Unii i jej polityki za pośrednictwem działań podejmowanych przez zewnętrzne zainteresowane strony na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym, w tym członków Europejskiego Komitetu Regionów;

25.  zauważa, że pierwsze części wschodniego skrzydła nowego budynku KAD zostaną przekazane i zajęte pod koniec 2018 r., a pozostałe biura wschodniego skrzydła i sale konferencyjne będą stopniowo zajmowane w 2019 r; zwraca uwagę, że następnie rozpoczną się prace w zachodnim skrzydle;

26.  przypomina, że zgodnie z analizą ETO z 2014 r. koszty geograficznego rozproszenia Parlamentu szacuje się na 114 mln EUR rocznie; ponadto zwraca uwagę na ustalenia zawarte w jego rezolucji z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie lokalizacji siedzib instytucji Unii Europejskiej(10), zgodnie z którymi 78 % wszystkich podróży służbowych pracowników statutowych Parlamentu wynika bezpośrednio z rozproszenia geograficznego Parlamentu; podkreśla, że w odnośnym sprawozdaniu szacuje się skutki środowiskowe rozproszenia geograficznego Parlamentu na 11 000 do 19 000 ton emisji dwutlenku węgla; zwraca uwagę na potencjalne oszczędności w budżecie Parlamentu Europejskiego, jakie przyniosłaby jedna siedziba, i w związku z tym wzywa do opracowania planu przeniesienia Parlamentu do jednej siedziby;

27.  przypomina o zobowiązaniu Parlamentu wynikającym z dyrektywy 2012/27/UE w sprawie efektywności energetycznej(11), w którym stwierdza, że podejmie się „bez uszczerbku dla obowiązujących przepisów budżetowych i przepisów dotyczących zamówień – stosowania do budynków stanowiących ich własność i przez nie zajmowanych tych samych wymogów, co wymogi dotyczące budynków instytucji rządowych państw członkowskich na mocy art. 4 i 5” tej dyrektywy, w związku z dużym wyeksponowaniem budynków i wiodącą rolą, jaką Parlament powinien odgrywać w odniesieniu do charakterystyki energetycznej budynków; podkreśla pilną potrzebę postępowania zgodnie z tą deklaracją, także dla zachowania własnej wiarygodności w świetle trwającego przeglądu dyrektyw w sprawie charakterystyki energetycznej budynków i efektywności energetycznej;

Kwestie dotyczące posłów i akredytowanych asystentów parlamentarnych

28.  z zadowoleniem przyjmuje prace Sekretariatu Generalnego Parlamentu Europejskiego, sekretariatów grup politycznych i biur poselskich na rzecz wspierania posłów w wykonywaniu ich mandatu; zachęca do dalszego rozwoju tych usług, które zwiększają możliwości posłów w zakresie kontroli prac Komisji i Rady oraz reprezentowania obywateli; przyjmuje do wiadomości usługi doradcze i analizy oferowane posłom i komisjom przez Biuro Analiz Parlamentu Europejskiego (EPRS) i departamenty tematyczne;

29.  w szczególności z zadowoleniem przyjmuje coraz wyższą jakość usług doradczych i analiz oferowanych posłom i komisjom przez Biuro Analiz Parlamentu Europejskiego (EPRS) i departamenty tematyczne; przyjmuje do wiadomości śródokresową ocenę współpracy między tymi dwiema służbami przedstawioną przez sekretarza generalnego w październiku 2017 roku; zwraca się do Sekretarza Generalnego o przedstawienie dalszych informacji na temat tego, w jaki sposób te dwie służby koordynują swoją pracę, aby uniknąć powielania działań i zaspokoić potrzeby klientów; przyjmuje z zadowoleniem nowe i istniejące konkretne projekty w zakresie aplikacji informatycznych, które zostaną w całości lub częściowo wdrożone w 2019 r: e-Parlament, elektroniczny system zarządzania dokumentami (Electronic Record Management System, ERMS), program otwartej biblioteki cyfrowej, nowy projekt dotyczący badań i rozwoju w zakresie uczenia się maszynowego z pamięcią tłumaczeniową oraz narzędziem rejestracji uczestników konferencji i wydarzeń;

30.  przypomina o wyżej wspomnianych rezolucjach z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie preliminarza dochodów i wydatków Parlamentu Europejskiego na rok budżetowy 2018 oraz rezolucji z dnia 25 października 2017 r. dotyczącej stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018, ponawia apel o przejrzystość w odniesieniu do diety z tytułu kosztów ogólnych otrzymywanej przez posłów; wzywa Prezydium Parlamentu do opracowania lepszych wytycznych dotyczących rozliczalności wydatków pokrywanych z tytułu tej diety, bez generowania dodatkowych kosztów lub obciążeń administracyjnych dla administracji Parlamentu; zauważa, że wprowadzenie kompleksowego systemu kontroli dodatku związanego z mandatem parlamentarnym posła wymagałby utworzenia od 40 do 75 stanowisk administracyjnych(12), co stałoby w sprzeczności z planem ograniczania liczby pracowników;

31.  przypomina o zasadzie niezależności mandatu; podkreśla, że odpowiedzialność za wykorzystanie tej diety na pokrycie wydatków związanych z działalnością parlamentarną spoczywa na wybranych posłach oraz że posłowie, którzy wyrażą takie życzenie, mogą publikować swoje dane dotyczące wydatków z tytułu tej diety na swoich stronach internetowych; podkreśla fakt, że płatność ryczałtową wykorzystuje się powszechnie w państwach członkowskich i uznaje się ją za przydatne narzędzie; zwraca uwagę na fakt, że obecne stosowanie kwot ryczałtowych nie wymaga dodatkowego personelu ani nie pociąga za sobą dodatkowych kosztów dla administracji Parlamentu Europejskiego i pozwala uniknąć obowiązkowych dodatkowych kosztów i obciążeń administracyjnych dla posłów i ich biur; przypomina, że większa skuteczność i przejrzystość diety z tytułu kosztów ogólnych nie oznacza naruszenia prywatności;

32.  wzywa grupę roboczą Prezydium Parlamentu ds. diety z tytułu kosztów ogólnych do zakończenia prac, tak aby umożliwić rozpatrzenie zaleceń sformułowanych na podstawie opinii Parlamentu z października 2017 r. przed wyborami do Parlamentu 9. kadencji;

33.  ponownie wzywa Prezydium do zapewnienia poszanowania praw socjalnych i emerytalnych posłów i akredytowanych asystentów parlamentarnych oraz udostępnienia im odpowiednich środków finansowych; w tym kontekście ponawia swój apel o znalezienie racjonalnego rozwiązania dla tych akredytowanych asystentów parlamentarnych, którzy po przepracowaniu bez przerwy dwóch kadencji parlamentarnych pod koniec bieżącej kadencji nie będą uprawnieni do dostępu do europejskiego systemu świadczeń emerytalnych po osiągnięciu wieku emerytalnego, ponieważ będzie im brakowało pewnego okresu z wymaganych dziesięciu lat stażu wymaganych w regulaminie pracowniczym z powodu przedterminowych wyborów w 2014 r. oraz opóźnień w walidacji nowych umów akredytowanych asystentów parlamentarnych z uwagi na duże obciążenie pracą w okresach po wyborach w 2009 i 2014 r.; przypomina, że art. 27 ust. 2 Statutu posła do Parlamentu Europejskiego stanowi, że „nabyte prawa i uprawnienia pozostają w pełni w mocy”; zauważa jednak nierozwiązane problemy dotyczące dobrowolnego funduszu emerytalnego oraz wzywa Prezydium i sekretarza generalnego do rozważenia wszelkich możliwości w celu zminimalizowania obciążenia budżetu Parlamentu Europejskiego;

34.  uważa, że środki w linii budżetowej 422 „Wydatki związane z asystentami posłów” są na odpowiednim poziomie;

35.  odnotowuje przegląd stawek dodatków dla akredytowanych asystentów parlamentarnych wypłacanych w związku z podróżami służbowymi między trzema miejscami pracy Parlamentu; przypomina, że złożył wniosek do Prezydium o podjęcie działań, aby zapewnić pełną spójność pomiędzy urzędnikami, innymi pracownikami i akredytowanymi asystentami parlamentarnymi począwszy od następnej kadencji;

36.  ponownie zwraca się do Konferencji Przewodniczących, aby w perspektywie następnej kadencji parlamentarnej dokonała przeglądu przepisów wykonawczych regulujących prace delegacji i misji poza granicami Unii Europejskiej; podkreśla, że w ramach takiego przeglądu należy rozważyć możliwość, aby akredytowani asystenci parlamentarni – po spełnieniu pewnych warunków – mogli towarzyszyć posłom w oficjalnych delegacjach i misjach Parlamentu;

37.  wzywa Prezydium, aby zmieniło decyzję Prezydium z dnia 19 kwietnia 2010 r. w sprawie przepisów dotyczących stażystów posłów, tak aby zapewnić godziwe wynagrodzenie w umowach o staż; podkreśla, że wynagrodzenia stażystów w biurach poselskich lub w grupach politycznych powinny co najmniej pokrywać koszty życia w Brukseli lub w mieście, w którym odbywa się staż;

38.  uważa, że należy przeznaczyć odpowiednie środki finansowe na realizację planu działania w zakresie dostosowania środków zapobiegawczych i środków wczesnego wsparcia na wypadek konfliktów i w przypadkach molestowania z udziałem posłów i akredytowanych asystentów parlamentarnych lub innych pracowników;

Kwestie dotyczące personelu

39.  obniża liczbę miejsc pracy w planie zatrudnienia swojego Sekretariatu Generalnego w 2019 r. o 59 stanowisk (cel zakładający obniżenie liczby pracowników o 1 proc.), zgodnie z porozumieniem z dnia 14 listopada 2015 r., zawartym z Radą w sprawie budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016, zgodnie z którym liczba pracowników Parlamentu ma nadal się zmniejszać w 2019 r.;

40.  uważa, że w okresie, w którym zasoby finansowe i ludzkie unijnych instytucji będą prawdopodobnie ulegać zmniejszeniu, ważne jest, aby same instytucje były w stanie zatrudnić i zatrzymać najzdolniejszych pracowników, a tym samym sprostać złożonym wyzwaniom w sposób zgodny z zasadami budżetowania wynikowego;

41.  uważa, że do czasu przerwy w pracach związanej z wyborami Parlament stanie w obliczu wyjątkowej sytuacji wynikającej z faktu, że w tym samym czasie nastąpi zwyczajowe spiętrzenie działalności związane z końcem kadencji, nadejdzie złożony pakiet wniosków w sprawie WRF, będzie miał miejsce Brexit i coraz większa liczba rozmów trójstronnych; uważa, że aby Parlament i komisje parlamentarne mogły wykonywać swoje podstawowe zadania, należy nadal zapewniać odpowiedni poziom zasobów logistycznych i ludzkich;

42.  upoważnia sekretarza generalnego do wykorzystania istniejących umów o współpracy między Parlamentem, Europejskim Komitetem Regionów i Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym; czego EPRS jest bardzo pozytywnym przykładem; wzywa do określenia obszarów, w tym między innymi usług informatycznych i bezpieczeństwa, w których można by zwiększyć synergię między funkcjami zaplecza biurowego przy wykorzystaniu doświadczeń Parlamentu i obu organów oraz przy pełnym uwzględnieniu trudności związanych z zarządzaniem i różnic w zakresie skali w celu stworzenia sprawiedliwych umów o współpracy; wzywa dodatkowo sekretarza generalnego do przeprowadzenia analizy możliwości osiągnięcia podobnej synergii funkcji i usług zaplecza administracyjnego z innymi instytucjami;

43.  zwraca się o ocenę oszczędności i korzyści dla każdej ze stron osiągniętych dzięki międzyinstytucjonalnemu porozumieniu o współpracy administracyjnej między Parlamentem, Europejskim Komitetem Regionów i Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, zarówno w dziedzinach objętych wspólnymi służbami, jak i w dziedzinach objętych współpracą, oraz potencjalnych oszczędności i korzyści wynikających z ewentualnych przyszłych porozumień z innymi instytucjami i agencjami;

44.  z zadowoleniem przyjmuje rezolucję Parlamentu w sprawie przeciwdziałania molestowaniu i wykorzystywaniu seksualnemu w UE(13); jest zdania, że rezolucja ta stanowi ważny krok na drodze do skuteczniejszego zwalczania molestowania seksualnego i wszelkiego niewłaściwego zachowania w Unii i jej instytucjach, w tym w Parlamencie; domaga się, by przyznano odpowiednie środki na realizację postulatów rezolucji;

Inne kwestie

45.  zauważa stosowaną praktykę przesuwania niewykorzystanych środków pod koniec roku („ramassage”), aby wesprzeć bieżące projekty budowlane; na podstawie danych za lata 2014, 2015, 2016 i 2017 podkreśla, że przesunięcie niewykorzystanych środków pod koniec tego roku dotyczy systematycznie tych samych rozdziałów i tytułu oraz, poza kilkoma wyjątkami, dokładnie tych samych linii; zastanawia się w związku z tym, czy dokonywane są zaprogramowane przeszacowania tych rozdziałów i linii, aby generować środki na finansowanie polityki budżetowej;

46.  kwestionuje konieczność zainstalowania słuchawek i kamer internetowych w biurach wszystkich asystentów parlamentarnych w Brukseli i Strasburgu, pomimo faktu, że większość z nich nawet nie wystąpiła z wnioskiem w tej sprawie; kwestionuje zatem koszt takiej decyzji i powody jej podjęcia; apeluje do sekretarza generalnego, aby przekazał Komisji Budżetowej wszelkie informacje dotyczące tej decyzji;

47.  zwraca uwagę na fakt, że ograniczenia dostępu do usług gastronomicznych świadczonych w Parlamencie zostały zniesione w dniu 1 stycznia 2017 r.; akceptuje praktykę, aby każda osoba pracująca w budynkach Parlamentu lub przebywająca w jego pomieszczeniach na posiedzeniu międzyinstytucjonalnym miała prawo do zjedzenia obiadu w stołówkach i restauracjach Parlamentu; zauważa jednak, że dostęp do restauracji samoobsługowej w budynku ASP w Brukseli i do restauracji samoobsługowej w budynku LOW w Strasburgu stał się bardzo skomplikowany ze względu na codzienną obecność grup odwiedzających; w związku z tym wzywa do szybkiego przywrócenia kontroli przy wejściu do tych dwóch restauracji samoobsługowych, nie dla posłów ani pracowników innych instytucji, lecz w celu systematycznego przekierowywania grup odwiedzających do przeznaczonych dla nich stref restauracyjnych;

48.  odnotowuje trwający dialog między Parlamentem i parlamentami krajowymi; podkreśla konieczność wyjścia poza istniejące obecnie ramy Europejskiego Tygodnia Parlamentarnego, aby umożliwić trwałą synergię w stosunkach między Parlamentem a parlamentami krajowymi; wzywa do wzmocnienia tego dialogu, aby osiągnąć lepsze zrozumienie wkładu Parlamentu i Unii w państwach członkowskich;

49.  wzywa do udoskonalenia europejskiego węzła naukowo-medialnego, przyjętego w budżecie na 2018 r., oraz do współpracy ze stacjami telewizyjnymi, mediami społecznościowymi i innymi partnerami w celu ustanowienia celów szkoleniowych dla młodych dziennikarzy, zwłaszcza w odniesieniu do nowych osiągnięć naukowych i technicznych oraz informacji opartych na faktach i recenzowanych przez niezależnych ekspertów;

50.  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki Parlamentu zmierzające do mobilności zgodnej z zasadami zrównoważonego rozwoju;

51.  zachęca Parlament, aby przyjął podejście zrównoważone pod względem środowiskowym oraz aby większa część każdego działania podejmowanego przez Parlament była przyjazna dla środowiska;

52.  zauważa utworzenie grupy roboczej ds. mobilności, która powinna prowadzić prace w sposób integracyjny i która powinna być wyraźnie upoważniona do działania; podkreśla, że Parlament musi przestrzegać wszystkich obowiązujących przepisów regionalnych w miejscach pracy, również w obszarze mobilności; popiera promowanie wykorzystywania bezpośredniego połączenia kolejowego ustanowionego między budynkami Parlamentu w Brukseli i lotniskiem; zachęca właściwe służby do dokonania ponownej oceny składu i wielkości własnej floty samochodowej w tym kontekście; apeluje do Prezydium o niezwłoczne opracowanie mechanizmu zachęt do korzystania z rowerów na potrzeby dojazdów w relacji praca-dom; zwraca uwagę, że takie mechanizmy zostały już przyjęte w innych instytucjach, mianowicie w Europejskim Komitecie Ekonomiczno-Społecznym;

53.  wzywa sekretarza generalnego i Prezydium do zaprowadzenia kultury budżetowania zadaniowego w całej administracji Parlamentu oraz do przyjęcia podejścia opartego na usprawnieniu zarządzania w celu zwiększenia efektywności, ułatwienia wymogów administracyjnych i zmniejszenia biurokracji w wewnętrznych pracach instytucji; podkreśla, że usprawnione zarządzanie polega na ciągłym doskonaleniu procedur roboczych dzięki uproszczeniom dokonanym przez personel administracyjny i zdobytym przez niego doświadczeniom;

o
o   o

54.  uchwala preliminarz budżetowy na rok budżetowy 2019;

55.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji i preliminarza budżetowego Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(4) Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 15.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0114.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0408.
(7) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0458.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0172.
(9) Teksty przyjęte przez Prezydium, PE 113.116/BUR./rev. XXVI/01-04-2009
(10) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0498.
(11) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmieniająca dyrektywy 2009/125/WE i 2010/30/UE i uchylająca dyrektywy 2004/8/WE i 2006/32/WE (Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 1).
(12) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0150.
(13) Tekst przyjęty: P8_TA(2017)0417


Ochrona dziennikarzy śledczych w Europie: przypadek słowackiego dziennikarza Jána Kuciaka i Martiny Kušnírovej
PDF 356kWORD 57k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie ochrony dziennikarzy śledczych w Europie: przypadek słowackiego dziennikarza Jána Kuciaka i Martiny Kušnírovej (2018/2628(RSP))
P8_TA(2018)0183B8-0186/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2, 4, 5, 6, 9 i 10 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając art. 20 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 6, 7, 8, 10, 11, 12 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając europejską konwencję praw człowieka (EKPC) i powiązane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (MPPOiP),

–  uwzględniając ogólną uwagę nr 34 Komitetu Praw Człowieka ONZ w sprawie art. 19 MPPOiP (Wolność opinii i wypowiedzi),

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy nr 2141(2017) z dnia 24 stycznia 2017 r. w sprawie ataków na dziennikarzy i wolność mediów w Europie,

–  uwzględniając deklarację Komitetu Ministrów Rady Europy z dnia 30 kwietnia 2014 r. w sprawie ochrony dziennikarstwa i bezpieczeństwa dziennikarzy oraz innych podmiotów zaangażowanych w działalność medialną,

–  uwzględniając zobowiązania OBWE w dziedzinach wolności mediów, wolności wypowiedzi i swobodnego przepływu informacji,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 października 2017 r. w sprawie uzasadnionych środków ochrony sygnalistów działających w interesie publicznym podczas ujawniania poufnych informacji posiadanych przez przedsiębiorstwa i organy publiczne(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2016 r. zawierającą zalecenia dla Komisji w kwestii utworzenia unijnego mechanizmu dotyczącego demokracji, praworządności i praw podstawowych(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie praworządności na Malcie(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2016 r. w sprawie walki z korupcją i działań następczych w związku z rezolucją komisji CRIM(4),

–  uwzględniając list otwarty z dnia 6 marca 2018 r. skierowany przez 17 organizacji zajmujących się wolnością mediów do przewodniczącego Komisji Jean-Claude'a Junckera,

–  uwzględniając oświadczenia Rady i Komisji z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie ochrony dziennikarzy śledczych w Europie: przypadek słowackiego dziennikarza Jána Kuciaka i Martiny Kušnírovej,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że poszanowanie praworządności, demokracji, praw człowieka, podstawowych wolności oraz wartości i zasad zapisanych w traktatach UE i międzynarodowych instrumentach w zakresie praw człowieka należy do obowiązków spoczywających na Unii i jej państwach członkowskich oraz że należy ich przestrzegać;

B.  mając na uwadze, że art. 6 ust. 3 TUE potwierdza, iż prawa podstawowe, zagwarantowane przez EKPC oraz wynikające ze wspólnych tradycji konstytucyjnych państw członkowskich, stanowią ogólne zasady prawa Unii;

C.  mając na uwadze, że UE działa na podstawie domniemania wzajemnego zaufania, że państwa członkowskie przestrzegają zasady demokracji, praworządności i prawa podstawowe, zapisane w EKPC, Karcie praw podstawowych oraz MPPOiP;

D.  mając na uwadze, że wolne, niezależne, nieskrępowane media stanowią jeden z fundamentów demokratycznego społeczeństwa; mając na uwadze, że do obowiązków państw członkowskich należy zapewnienie wolności prasy i ochrony dziennikarzy na swoim terytorium;

E.  mając na uwadze, że wolność wypowiedzi i wolność opinii stanowią niezbędne warunki pełnej realizacji zasad przejrzystości i rozliczalności;

F.  mając na uwadze, że UE i jej państwa członkowskie są zobowiązane do przestrzegania wolności i pluralizmu mediów, jak również prawa do informacji oraz wolności wypowiedzi zapisanych w art. 11 Karty praw podstawowych, art. 10 EKPC i art. 19 MPPOiP; mając na uwadze, że funkcje strażnika publicznego pełnione przez media są istotnym czynnikiem podtrzymania tych praw oraz ochrony wszystkich innych praw podstawowych;

G.  mając na uwadze, że Unia może podejmować działania w celu ochrony wspólnych wartości, na których się opiera; mając na uwadze, że praworządność i prawa podstawowe powinny być stosowane z jednakową stanowczością we wszystkich państwach członkowskich;

H.  mając na uwadze, że w dniu 25 lutego 2018 r. słowacki dziennikarz śledczy Ján Kuciak i jego partnerka Martina Kušnírová zostali zamordowani we własnym domu w miejscowości Veľká Mača;

I.  mając na uwadze, że niezależny, przejrzysty dostęp do wymiaru sprawiedliwości stanowi kluczowy element rządów prawa; mając na uwadze, że sprawców tych morderstw, a także wcześniejszych przypadków, jeszcze nie postawiono przed wymiarem sprawiedliwości oraz że należy potępić kulturę bezkarności;

J.  mając na uwadze, że jest to piąty przypadek morderstwa dziennikarza w państwie członkowskim UE w ostatnich dziesięciu latach(5) i drugie morderstwo dziennikarza śledczego pracującego nad dokumentami panamskimi po zamordowaniu Daphne Caruany Galizii na Malcie w październiku 2017 r.; mając na uwadze, że ataki na dziennikarzy śledczych stanowią przestępstwa przeciwko praworządności i demokracji;

K.  mając na uwadze, że Ján Kuciak specjalizował się w badaniu skandali związanych z uchylaniem się od opodatkowania, przypadków oszustw podatkowych, korupcji i prania pieniędzy na dużą skalę oraz przeanalizował w swoim ostatnim artykule, opublikowanym pośmiertnie, potencjalne wymuszanie unijnych dotacji rolnych przez włoską organizację mafijną ´Ndrangheta, do której mogą należeć także urzędnicy rządowi z otoczenia polityków wysokiego szczebla;

L.  mając na uwadze, że zabójstwo to wywołało największe od aksamitnej rewolucji w 1989 r. pokojowe protesty i demonstracje uliczne, w których domagano się sprawiedliwości, rozliczalności, praworządności i poszanowania dla wolności mediów oraz działań na rzecz walki z korupcją; mając na uwadze, że demonstranci i słowacka opinia publiczna wyrazili poważny brak zaufania do instytucji i funkcjonariuszy państwowych, w tym policji; mając na uwadze konieczność przywrócenia zaufania do instytucji państwowych;

M.  mając na uwadze, że zdaniem Rady Europy nadużycia i przestępstwa popełniane wobec dziennikarzy mają poważny negatywny wpływ na wolność wypowiedzi i wzmagają występowanie zjawiska autocenzury;

N.  mając na uwadze, że w ramach Projektu Dochodzeniowego ds. Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji poinformowano o możliwości wycieku danych osobowych Jána Kuciaka w następstwie złożenia przez niego do słowackich władz państwowych kilku wniosków dotyczących swobody dostępu do informacji; mając na uwadze, że Ján Kuciak złożył zawiadomienie o przestępstwie do prokuratury z powodu pogróżek otrzymanych od słowackiego przedsiębiorcy, a następnie oświadczył, że w ciągu 44 dni od wniesienia sprawy nie przydzielono jej żadnemu oficerowi policji i zamknięto ją bez przesłuchania świadków;

O.  mając na uwadze, że ochrona dziennikarzy i źródeł dziennikarskich, w tym sygnalistów, jest zróżnicowana w poszczególnych państwach członkowskich i w większości z nich nie obejmuje zapewnienia skutecznej ochrony przed działaniami odwetowymi, oskarżeniami o zniesławienie, groźbami, procesami służącymi zastraszaniu lub innymi negatywnymi skutkami; mając na uwadze, że nieadekwatna ochrona dziennikarzy w niektórych państwach członkowskich, jak również rosnąca wrogość demonstrowana wobec dziennikarzy przez pewne osoby publiczne znacząco ograniczają ich podstawowe wolności;

P.  mając na uwadze, że w sprawozdaniu krajowym Monitora Pluralizmu Mediów za 2016 r. dotyczącego Słowacji zidentyfikowano wysoki poziom zagrożenia dla niezależności politycznej, główne ze względu na finansowanie lokalnych mediów i często pośrednie ich posiadanie przez gminy oraz narażenie na potencjalne naciski polityczne; mając na uwadze, że w sprawozdaniu wspomina się także o istniejących zabezpieczeniach dla ochrony źródeł dziennikarskich, takich jak kontrola sądowa i definicje prawne;

Q.  mając na uwadze, że według światowego indeksu wolności prasy za 2017 r., opracowywanego przez Reporterów bez Granic, zniesławienie podlega na Słowacji karze pozbawienia wolności do lat ośmiu, co oznacza najsurowszą karę za to przestępstwo w UE; mając na uwadze jednak, że Słowacja zajmuje w tym indeksie 17 pozycję;

R.  mając na uwadze, że sekretarz generalny organizacji Reporterzy bez Granic, który złożył wizytę w Bratysławie w dniu 2 marca 2018 r., ubolewał nad „zatrważającym klimatem dla dziennikarzy” podtrzymywanym, a nawet stwarzanym w niektórych państwach członkowskich UE przez wielu europejskich polityków, w tym przywódców rządu;

S.  mając na uwadze, że ataki na dziennikarzy na Słowacji odnotowuje się od 2007 r., a dwóch dziennikarzy nadal jest zaginionych;

T.  mając na uwadze, że w rankingu Światowego Forum Gospodarczego (za 2017 r.) Słowacja zajmuje 117 miejsce wśród 137 badanych krajów pod względem korupcji; mając na uwadze, że liczba postępowań karnych w sprawie przestępstw związanych z korupcją znacząco spadła; mając na uwadze, że w sprawozdaniu krajowym w ramach europejskiego semestru za 2018 r. dotyczącym Słowacji stwierdzono brak postępu w intensyfikowaniu walki z korupcją;

U.  mając na uwadze, że Parlament zorganizował misję informacyjną na Słowacji w dniach 7–9 marca 2018 r., składającą się z członków Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Kontroli Budżetowej;

V.  mając na uwadze poważne obawy przedstawicieli organizacji pozarządowych wyrażone w sprawozdaniu z wyjazdu delegacji Parlamentu, głównie na temat możliwych konfliktów interesów, na przykład między Prokuraturą Krajową i organami, które powinny kontrolować jej działalność, oraz Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i szefem policji; mając na uwadze ponadto, że wybór głównych prokuratorów opisano jako wysoce upolityczniony oraz skrytykowano brak niezależnego organu właściwego do celów rozpatrywania skarg przeciwko policji; mając na uwadze zakwestionowanie adekwatności ochrony wolności mediów i przejrzystości własności mediów;

W.  mając na uwadze, że kiedy słowacka Najwyższa Izba Kontroli przeprowadziła kontrolę obejmującą wszystkie instytucje zarządzające i pośredniczące na potrzeby funduszy UE, stwierdziła problemy tylko w słowackiej agencji płatniczej ds. rolnictwa; mając na uwadze, że Izba Kontroli przekazała swoje ustalenia prokuratorowi generalnemu Słowacji i Narodowej Agencji ds. Przestępczości;

1.  zdecydowanie potępia morderstwo słowackiego dziennikarza śledczego Jána Kuciaka i jego partnerki Martiny Kušnírovej;

2.  jest zbulwersowany faktem, że jest to już drugi atak ze skutkiem śmiertelnym na dziennikarza w UE w ciągu ostatnich sześciu miesięcy, po zabójstwie dziennikarki Daphne Caruany Galizii na Malcie w dniu 16 października 2017 r.;

3.  wzywa słowackie władze do użycia wszystkich niezbędnych zasobów, by zapewnić przeprowadzenie pełnego, wnikliwego i niezależnego śledztwa w sprawie zabójstwa Jána Kuciaka i Martiny Kušnírovej oraz postawienie winnych przed wymiarem sprawiedliwości; z zadowoleniem przyjmuje wyrażony przez słowackie władze zamiar pełnej współpracy z międzynarodowymi organami ścigania i włoskim antymafijnym wydziałem śledczym (DIA) podczas dochodzeń; zdecydowanie zaleca stworzenie wspólnego zespołu śledczego pod współprzewodnictwem Europolu i umożliwienie mu pełnego dostępu do akt sprawy;

4.  apeluje do prokuratora generalnego Słowacji, by ponownie rozpatrzył zawiadomienie złożone przez Jána Kuciaka w następstwie otrzymywanych gróźb i zbadał doniesienia o wycieku danych osobowych po złożeniu przez dziennikarza w słowackich organach kilku wniosków dotyczących swobody dostępu do informacji;

5.  wzywa słowackie władze do zapewnienia ochrony dziennikarzom śledczym przed wszelkimi formami zastraszania, oskarżeniami o zniesławienie, groźbami lub atakami fizycznymi oraz do zagwarantowania skutecznych środków ochrony osób korzystających z prawa do wolności wypowiedzi przed atakami mającymi na celu ich uciszenie;

6.  dostrzega, że dziennikarze śledczy mogą odgrywać kluczową rolę jako strażnicy demokracji i praworządności; potępia wygłaszanie znieważających uwag przez unijnych polityków pod adresem dziennikarzy; zauważa, że najwyższy poziom ochrony dziennikarzy śledczych i sygnalistów leży w żywotnym interesie społeczeństwa jako całości; zachęca zarówno Komisję, jak i państwa członkowskie do przedstawienia wniosków ustawodawczych lub nieustawodawczych dotyczących ochrony dziennikarzy w UE będących systematycznie przedmiotem pozwów mających na celu ocenzurowanie ich pracy lub ich zastraszenie, w tym wniosków dotyczących ogólnoeuropejskich przepisów przeciwko SLAPP – pozwom sądowym mającym na celu zastraszenie i uciszenie krytyków przez zaangażowanie ich w obronę prawną, której kosztów mogą nie udźwignąć;

7.  apeluje do Komisji o zabezpieczenie, promowanie i stosowanie wartości zapisanych w Traktacie o Unii Europejskiej i Karcie praw podstawowych UE, jak również MPPOiP, i w tym kontekście o monitorowanie oraz podejmowanie wyzwań związanych z wolnością i pluralizmem mediów w całej UE, przy jednoczesnym poszanowaniu zasady pomocniczości; apeluje do Komisji o wyczerpujące informowanie Parlamentu o podejmowanych działaniach;

8.  wskazuje, że sygnaliści okazali się istotnym zasobem dziennikarstwa śledczego i niezależnej prasy oraz że zagwarantowanie poufności źródeł stanowi podstawowy element wolności prasy; podkreśla zatem, że sygnaliści wnoszą wkład w demokrację, przejrzystość polityki i gospodarki oraz lepiej poinformowane społeczeństwo; apeluje do słowackich władz i wszystkich państw członkowskich o zapewnienie ochrony osobistego bezpieczeństwa oraz źródeł utrzymania dziennikarzy śledczych i sygnalistów; zwraca się do Komisji o przedstawienie skutecznej, kompleksowej, horyzontalnej dyrektywy UE dotyczącej ochrony sygnalistów, przez pełne poparcie zaleceń Rady Europy i rezolucji Parlamentu z dnia 14 lutego 2017 r.(6) i 24 października 2017 r.;

9.  apeluje do Komisji o stworzenie programu stałego wsparcia finansowego, w tym specjalnego budżetu, przez przeniesienie istniejących źródeł na wsparcie niezależnego dziennikarstwa śledczego;

10.  apeluje do swej Konferencji Przewodniczących o przedstawienie propozycji uhonorowania przez Parlament pracy Daphne Caruany Galizii i Jána Kuciaka oraz o rozważenie nadania imienia Jána Kuciaka parlamentarnym stażom dla dziennikarzy;

11.  zauważa, że w sprawozdaniu w sprawie pluralizmu mediów za 2016 r. opracowanym przez Centrum ds. Pluralizmu i Wolności Mediów zidentyfikowano istnienie na Słowacji średniego do wysokiego ryzyka horyzontalnej koncentracji własności mediów; uważa, że pluralizm mediów jest zagrożony w szeregu państw członkowskich UE w wyniku kontroli mediów przez organy polityczne lub jednostki bądź przez pewne organizacje komercyjne; podkreśla, że z zasady rządy nie powinny nadużywać swojej pozycji przez wywieranie wpływu na media; zaleca zawarcie bardziej szczegółowych informacji na temat własności mediów w corocznym Monitorze Pluralizmu Mediów;

12.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę na rzecz dziennikarstwa śledczego „Investigative Journalism for the EU” (IJ4EU), której celem jest poparcie i zacieśnienie współpracy transgranicznej między dziennikarzami śledczymi w UE;

13.  jest zaniepokojony podejrzeniami o korupcję, nieprawidłowe wykorzystywanie unijnych funduszy, nadużywanie władzy i konflikty interesów na Słowacji, co mogło doprowadzić do pogorszenia stanu demokracji; apeluje do słowackich organów nadzoru i sądownictwa oraz do Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) o zbadanie wszystkich przypadków domniemanych nieprawidłowości i nadużyć, w tym oszustw karuzelowych związanych z podatkiem VAT oraz oszustw związanych z Europejskim Funduszem Rolnym na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i innymi funduszami strukturalnymi.

14.  wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu możliwego udziału organizacji przestępczej w tym morderstwie oraz z powodu ryzyka infiltracji struktur politycznych i administracyjnych na wszystkich szczeblach, a także gospodarczych i finansowych; podkreśla, że zjawiska tego nie wolno lekceważyć; przypomina, że międzynarodowe sieci przestępcze są bardzo aktywne, a przestępczość zorganizowana rozwija się zarówno pod względem skali, jak i wyrafinowania; wzywa Słowację i wszystkie państwa członkowskie do zacieśnienia współpracy i koordynacji w celu opracowania wspólnych standardowych procedur w oparciu o dobre praktyki stosowane w systemach prawnych, które są najbardziej zaawansowane pod względem ścigania przestępczości zorganizowanej;

15.  zauważa, że Najwyższa Izba Kontroli na Słowacji wydała trzy krytyczne sprawozdania na temat agencji płatniczej ds. rolnictwa; wzywa słowackie władze do zagwarantowania wnikliwego śledztwa w sprawie ustaleń Najwyższej Izby Kontroli; wzywa Europejski Trybunał Obrachunkowy do przeprowadzenia kontroli i opublikowania sprawozdania specjalnego na temat płatności rolnych na Słowacji;

16.  zachęca Komisję Specjalną Parlamentu ds. Przestępstw Finansowych, Uchylania się od Opodatkowania i Unikania Opodatkowania do oceny zarzutów dotyczących oszustw związanych z podatkiem VAT, prania pieniędzy, i nieprawidłowego wydatkowania europejskich funduszy, jak również oceny adekwatności krajowych przepisów w sprawie zajęcia mienia pochodzącego z działalności przestępczej w tym kontekście, ze szczególnym uwzględnieniem pracy Jána Kuciaka oraz innych dziennikarzy śledczych;

17.  apeluje do Rady o współpracę z uczestniczącymi państwami członkowskimi nad możliwie jak najszybszym ustanowieniem Prokuratury Europejskiej w interesie skoordynowanych działań przeciwko oszustwom w UE i innym przestępstwom naruszających interesy finansowe Unii;

18.  wyraża zaniepokojenie ustaleniami zawartymi w sprawozdaniu opracowanym przez swoją Komisję Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych i swoją Komisję Kontroli Budżetowej w następstwie ich misji informacyjnej na Słowacji, mówiącymi o tym, że wybór głównych prokuratorów uważa się za wysoce upolityczniony oraz że podniesiono szereg zarzutów o korupcję wobec wysokiej rangi urzędników, ale nie zakończyły się one właściwym dochodzeniem; wzywa władze słowackie do zwiększenia bezstronności ścigania przestępstw oraz do zajęcia się głównymi ustaleniami i zaleceniami zawartymi w sprawozdaniu z misji informacyjnej Parlamentu; wzywa rząd i parlament Słowacji do podjęcia wszelkich niezbędnych kroków, aby przywrócić zaufanie opinii publicznej do instytucji państwowych, w tym policji;

19.  ponownie wyraża ubolewanie, że Komisja postanowiła nie publikować w 2017 r. Sprawozdania o zwalczaniu korupcji w UE, oraz apeluje do Komisji o bezzwłoczne wznowienie corocznego monitorowania antykorupcyjnego we wszystkich państwach członkowskich; zachęca Komisję do opracowania systemu dokładnych wskaźników oraz łatwych w zastosowaniu, jednolitych kryteriów do pomiaru poziomu korupcji w państwach członkowskich i oceny polityki antykorupcyjnej państw członkowskich, zgodnie z rezolucją Parlamentu Europejskiego z dnia 8 marca 2016 r. w sprawie sprawozdania rocznego za rok 2014 dotyczącego ochrony interesów finansowych UE(7);

20.  podkreśla, że zasadnicze znaczenie ma zagwarantowanie podtrzymania w całości wspólnych wartości europejskich wymienionych w art. 2 TUE oraz zagwarantowanie praw podstawowych wyrażonych w Karcie praw podstawowych;

21.  zdecydowanie apeluje o wprowadzenie procesu systematycznego monitorowania i dialogu obejmującego wszystkie państwa członkowskie w celu ochrony unijnych wartości podstawowych demokracji, praw podstawowych i praworządności, z udziałem Rady, Komisji i Parlamentu, zgodnie z propozycją zawartą w swojej rezolucji z dnia 25 października 2016 r. w kwestii utworzenia unijnego mechanizmu dotyczącego demokracji, praworządności i praw podstawowych (Paktu UE na rzecz demokracji, praworządności i praw podstawowych);

22.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz prezydentowi Republiki Słowackiej.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0402.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0409.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0438.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0403.
(5) Zob.: https://rsf.org/en/journalists-killed
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0022.
(7) Dz.U. C 50 z 9.2.2018, s. 2.


Instrument na rzecz wartości europejskich wspierający organizacje społeczeństwa obywatelskiego, które propagują demokrację, praworządność i wartości podstawowe w Unii Europejskiej
PDF 327kWORD 50k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie konieczności ustanowienia instrumentu na rzecz wartości europejskich wspierającego organizacje społeczeństwa obywatelskiego, które propagują wartości podstawowe w Unii Europejskiej na poziomie lokalnym i krajowym (2018/2619(RSP))
P8_TA(2018)0184B8-0189/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE) oraz Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych,

–  uwzględniając konkluzje Rady w sprawie stosowania Karty praw podstawowych,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2016 r. w sprawie ustanowienia unijnego mechanizmu dotyczącego demokracji, praworządności i praw podstawowych(1),

–  uwzględniając Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC), orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz konwencje, zalecenia, rezolucje i sprawozdania Zgromadzenia Parlamentarnego, Komitetu Ministrów, Komisarza Praw Człowieka i Komisji Weneckiej Rady Europy,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 24 stycznia 2017 r. zatytułowane „Wzmocnienie praw obywateli w Unii demokratycznych zmian. Sprawozdanie na temat obywatelstwa UE z 2017 r.” (COM(2017)0030),

–  uwzględniając opublikowane w styczniu 2018 r. sprawozdanie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej zatytułowane „Challenges facing civil society organisations working on human rights in the EU” [Wyzwania stojące przed organizacjami społeczeństwa obywatelskiego zajmującymi się prawami człowieka w UE],

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie następnych WRF: przygotowanie stanowiska Parlamentu dotyczącego WRF na okres po 2020 r.(2),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie finansowania organizacji społeczeństwa obywatelskiego przez UE, przyjęte w dniu 19 października 2017 r.(3),

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że wspólnych europejskich wartości podstawowych zapisanych w art. 2 TUE, mianowicie poszanowania godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji, równości, państwa prawnego, jak również poszanowania praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości, a także zasad pluralizmu, niedyskryminacji, tolerancji, sprawiedliwości, solidarności oraz równości kobiet i mężczyzn, nie można uznawać za rzecz oczywistą i trzeba je stale kultywować i chronić, ponieważ pogorszenie sytuacji w tym zakresie w którymkolwiek z państw członkowskich może mieć szkodliwe skutki dla UE jako całości;

B.  mając na uwadze, że aktywne i dobrze rozwinięte społeczeństwo obywatelskie we wszystkich państwach członkowskich UE stanowi najlepszą ochronę przed erozją tych wartości;

C.  mając na uwadze, że wiele organizacji społeczeństwa obywatelskiego nadal propaguje te wartości, mimo że boryka się z coraz większymi trudnościami ze zdobyciem środków finansowych niezbędnych do rozwoju i prowadzenia działalności w sposób niezależny i skuteczny;

D.  mając na uwadze, że UE zapewnia bezpośrednie finansowanie organizacjom społeczeństwa obywatelskiego działającym w państwach trzecich w celu wspierania tych wartości, lecz możliwości finansowania organizacji społeczeństwa obywatelskiego realizujących ten cel w UE są bardzo ograniczone, w szczególności jeśli chodzi o organizacje społeczeństwa obywatelskiego działające na poziomie lokalnym i krajowym;

1.  ponownie stwierdza, że organizacje społeczeństwa obywatelskiego mają kluczowe znaczenie dla utrzymania i propagowania wartości zapisanych w art. 2 TUE, tj. poszanowania godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji, równości, państwa prawa, jak również poszanowania praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości, i odgrywają zasadniczą rolę w propagowaniu aktywnego obywatelstwa w UE, a także w ułatwianiu merytorycznej debaty publicznej stanowiącej element pluralistycznej demokracji;

2.  podkreśla, że UE musi wypracować nowe i skuteczne metody ochrony i propagowania tych wartości w Unii;

3.  uważa w związku z tym, że UE powinna zapewniać ukierunkowane wsparcie finansowe organizacjom społeczeństwa obywatelskiego, które, działając na poziomie lokalnym i krajowym, propagują i chronią te wartości;

4.  wzywa UE, aby w celu propagowania i ochrony wartości zapisanych w art. 2 TUE, w szczególności demokracji, praworządności i praw podstawowych, utworzyła specjalny instrument finansowania – który można by nazwać instrumentem na rzecz wartości europejskich – w budżecie UE w kolejnych wieloletnich ramach finansowych (WRF) na okres po 2020 r., na poziomie finansowania odpowiadającym co najmniej poziomowi Europejskiego Instrumentu na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka, który służy podobnym celom poza granicami Unii; zaleca, aby strukturalnym priorytetem tego instrumentu było tworzenie na poziomie krajowym i lokalnym zdrowego i zrównoważonego sektora organizacji społeczeństwa obywatelskiego zdolnego spełniać rolę polegającą na ochronie tych wartości;

5.  uważa, że instrument ten powinien zapewniać organizacjom społeczeństwa obywatelskiego, które angażują się w propagowanie i ochronę tych wartości na terytorium UE, dotacje na działalność (finansowanie podstawowe, jak również dotacje na projekty i inicjatywy);

6.  podkreśla, że instrument, którym powinna zarządzać Komisja, powinien zapewniać szybkie i elastyczne procedury przyznawania dotacji; zaleca w szczególności, aby procedura składania wniosków była przyjazna dla użytkownika i łatwo dostępna dla lokalnych i krajowych organizacji społeczeństwa obywatelskiego;

7.  uważa, że instrument ten powinien być w szczególności ukierunkowany na projekty i inicjatywy propagujące wartości europejskie na poziomie lokalnym i krajowym, na przykład projekty w zakresie aktywności obywatelskiej oraz rzecznictwo i inne działania kontrolne, oraz że projekty i inicjatywy transnarodowe powinny odgrywać jedynie rolę uzupełniającą; uważa, że szczególną uwagę należy zwrócić na budowanie zdolności organizacji społeczeństwa obywatelskiego do współdziałania z ogółem społeczeństwa, tak aby lepiej rozumiało ono zasady pluralistycznej i partycypacyjnej demokracji, praworządności oraz prawa podstawowe;

8.  podkreśla, że instrument ten powinien uzupełniać już istniejące europejskie i krajowe instrumenty i działania propagujące i chroniące te wartości i w związku z tym nie powinien być tworzony kosztem innych funduszy europejskich i krajowych oraz działań w tej dziedzinie;

9.  podkreśla, że w zarządzaniu tym nowym instrumentem musi być zapewniona rozliczalność finansowa ustanowiona w rozporządzeniu finansowym, zwłaszcza w odniesieniu do przestrzegania zobowiązań prawnych, pełnej przejrzystości w zakresie wykorzystania środków, należytego zarządzania finansami i rozważnego korzystania z zasobów;

10.  zaleca Komisji, aby sporządzała roczne sprawozdanie dotyczące wyników instrumentu i publikowała wykaz organizacji i działań, które sfinansowano z jego środków;

11.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Radzie Europy.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0409.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0075.
(3) Dz.U. C 81 z 2.3.2018, s. 9.


Naruszenie praw człowieka i praworządności w przypadku dwóch greckich żołnierzy aresztowanych i zatrzymanych w Turcji
PDF 316kWORD 48k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie naruszenia praw człowieka i praworządności w przypadku dwóch greckich żołnierzy aresztowanych i przetrzymywanych w Turcji (2018/2670(RSP))
P8_TA(2018)0185B8-0194/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając aresztowanie w dniu 1 marca 2018 r. i ciągłe przetrzymywanie przez władze tureckie dwóch greckich żołnierzy, którzy oświadczyli, że się zgubili z powodu złych warunków pogodowych,

–  uwzględniając fakt, że ta konkretna część granicy, w obszarze leśnym Kastanies, wzdłuż rzeki Ewros/Marica, stanowi główne przejście dla migrantów, uchodźców i przemytników, oraz że porucznik i sierżant, o których mowa, byli na zwykłym patrolu granicznym,

–  uwzględniając apele urzędników UE i NATO o uwolnienie żołnierzy, w szczególności apel wystosowany przez Radę Europejską w dniu 22 marca 2018 r. oraz podczas spotkania przywódców UE–Turcja w dniu 26 marca 2018 r.,

–  uwzględniając wysiłki rządu greckiego na rzecz zapewnienia uwolnienia i powrotu żołnierzy,

–  uwzględniając art. 5 ust. 2 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, który stanowi, że „Każdy, kto został zatrzymany, powinien zostać niezwłocznie i w zrozumiałym dla niego języku poinformowany o przyczynach zatrzymania i o stawianych mu zarzutach”,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w dniu 4 marca 2018 r. turecki sąd w Edirne orzekł, że obaj żołnierze, osadzeni obecnie w areszcie o najwyższym stopniu bezpieczeństwa i oskarżeni o nielegalne wkroczenie do Turcji, pozostaną nadal w areszcie;

B.  mając na uwadze, że obaj greccy żołnierze przetrzymywani są w tureckim więzieniu od ponad miesiąca bez postawienia im zarzutów, przez co nie są świadomi popełnienia przestępstwa, o które są oskarżeni;

C.  mając na uwadze, że poprzednie przypadki podobnego niezamierzonego przekroczenia granicy przez greckich lub tureckich żołnierzy były w przeszłości rozstrzygane na miejscu na szczeblu lokalnych władz wojskowych obu stron;

1.  wzywa władze tureckie do szybkiego zakończenia postępowania sądowego i uwolnienia dwóch greckich żołnierzy oraz do ich odesłania do Grecji;

2.  wzywa Radę, Komisję, Europejską Służbę Działań Zewnętrznych i wszystkie państwa członkowskie UE do okazania solidarności z Grecją i do domagania się natychmiastowego uwolnienia dwóch greckich żołnierzy przy okazji wszelkich kontaktów lub rozmów z przywódcami i władzami tureckimi, w duchu prawa międzynarodowego i stosunków dobrosąsiedzkich;

3.  wzywa władze tureckie do skrupulatnego śledzenia postępowania sądowego i pełnego poszanowania, w odniesieniu do wszystkich zainteresowanych stron, praw człowieka zapisanych w prawie międzynarodowym, w tym w konwencji genewskiej;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji prezydentom, rządom i parlamentom Turcji i Grecji, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, Komisji oraz właściwym organom państw członkowskich i NATO.


Wdrażanie postanowień Traktatu dotyczących parlamentów narodowych
PDF 516kWORD 59k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie stosowania postanowień Traktatu dotyczących parlamentów narodowych (2016/2149(INI))
P8_TA(2018)0186A8-0127/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), w szczególności jego art. 5 o przyznawaniu kompetencji oraz pomocniczości, art. 10 ust. 1 o demokracji przedstawicielskiej, art. 10 ust. 2 o reprezentowaniu obywateli UE, art. 10 ust. 3 o prawie obywateli UE do uczestnictwa w życiu demokratycznym Unii, art. 11 w sprawie demokracji uczestniczącej, art. 12 o roli parlamentów narodowych, art. 48 ust. 3 o zwykłej procedurze zmiany oraz art. 48 ust. 7 (klauzula pomostowa),

–  uwzględniając Protokół nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej, jak również Protokół nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności,

–  uwzględniając art. 15 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz art. 41 i 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 12 czerwca 1997 r. w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a parlamentami narodowymi(1), z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a parlamentami narodowymi w zakresie integracji europejskiej(2), z dnia 7 maja 2009 r. w sprawie rozwoju stosunków pomiędzy Parlamentem Europejskim a parlamentami narodowymi w kontekście postanowień Traktatu z Lizbony(3) oraz z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a parlamentami narodowymi(4),

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie poprawy funkcjonowania Unii Europejskiej dzięki wykorzystaniu potencjału Traktatu z Lizbony(5), w sprawie mechanizmu zdolności fiskalnej dla strefy euro(6) oraz w sprawie ewentualnych zmian i dostosowań w obecnej strukturze instytucjonalnej Unii Europejskiej(7),

–  uwzględniając sprawozdania roczne Komisji na temat stosunków między Komisją Europejską a parlamentami narodowymi, w szczególności sprawozdanie za rok 2014 z dnia 2 lipca 2015 r. (COM(2015)0316) oraz za rok 2015 z dnia 15 lipca 2016 r. (COM(2016)0471), jak również sprawozdania roczne Komisji na temat pomocniczości i proporcjonalności, w szczególności sprawozdania za rok 2015 z dnia 15 lipca 2016 r. (COM(2016)0469) oraz za rok 2016 z dnia 30 czerwca 2017 r. (COM(2017)0600),

–  uwzględniając sprawozdania roczne Dyrekcji ds. Stosunków z Parlamentami Narodowymi w Parlamencie Europejskim, w szczególności śródokresowe sprawozdanie na temat stosunków między Parlamentem Europejskim a parlamentami narodowymi z 2016 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 października 2017 r. w sprawie kontroli stosowania prawa UE w 2015 r.(8),

–  uwzględniając wydaną przez Komisję Białą księgę w sprawie przyszłości Europy z dnia 1 marca 2017 r. oraz orędzie o stanie Unii przewodniczącego Jean-Claude’a Junckera z dnia 13 września 2017 r., w których został przedstawiony plan działania,

–  uwzględniając deklarację pt. „Greater European Integration: The Way Forward” [Większa integracja europejska: droga naprzód], podpisaną przez przewodniczących Camera dei Deputati Włoch, Assemblée nationale Francji, niemieckiego Bundestagu i Chambre des Députés Luksemburga dnia 14 września 2015 r. i obecnie popartą przez 15 izb parlamentów narodowych z UE,

–  uwzględniając wnioski przyjęte przez Konferencję Przewodniczących Parlamentów Unii Europejskiej (Konferencję Przewodniczących) począwszy od wejścia w życie Traktatu z Lizbony, w szczególności na posiedzeniach, które odbyły się w 2016 r. w Luksemburgu i w 2017 r. w Bratysławie,

–  uwzględniając uwagi i wnioski z posiedzeń Konferencji Komisji do Spraw Unijnych Parlamentów Unii Europejskiej (COSAC), jak również jej sprawozdania półroczne, począwszy od wejścia w życie Traktatu z Lizbony, w szczególności z posiedzeń, które odbyły się w 2017 r. w Valletcie i Tallinie,

–  uwzględniając art. 13 Traktatu o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej, w którym uznano organizację konferencji międzyparlamentarnej w celu omówienia polityki budżetowej oraz innych kwestii objętych tym traktatem,

–  uwzględniając rezolucję Senát Republiki Czeskiej z dnia 30 listopada 2016 r. (26. rezolucja 11. kadencji), Senato della Repubblica Włoch z dnia 19 października 2016 r. (dok. XVIII nr 164), a także wkład Komisji ds. Strategii Unii Europejskiej z dnia 2 maja 2017 r. (prot. 573) oraz wkład Komitetu do Spraw Europejskich Assemblée Nationale Francji z dnia 31 maja 2017 r. (nr ref. 2017/058) i Stałego Komitetu do Spraw Europejskich Tweede Kamer der Staten-Generaal (Izba Reprezentantów) Niderlandów z dnia 22 grudnia 2017 r. (pismo A(2018)1067);

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu oraz art. 1 ust. 1 lit. e) decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie procedury udzielania zgody na sporządzenie sprawozdań z własnej inicjatywy, a także załącznik 3 do tej decyzji,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A8-0127/2018),

A.  mając na uwadze, że parlamenty narodowe aktywnie przyczyniają się do prawidłowego funkcjonowania Unii Europejskiej w wymiarze konstytucyjnym (art. 12 TUE), a co za tym idzie odgrywają ważną rolę pod względem jej legitymacji demokratycznej i pełnego urzeczywistnienia;

B.  mając na uwadze, że odpowiedzialność parlamentarna rządów krajowych w ramach spraw europejskich, która zależy od specyfiki ich praktyk krajowych, stanowi podstawę roli parlamentów narodowych wynikającej z obecnego traktatu europejskiego;

C.  mając na uwadze, że aby podnieść poziom odpowiedzialności, parlamenty narodowe powinny sprawować nadzór nad rządami krajowymi, tak samo jak Parlament Europejski nadzoruje europejskie organy wykonawcze; mając jednak na uwadze, że stopień wpływu parlamentów narodowych na rządy krajowe znacznie się różni w skali poszczególnych państw członkowskich;

D.  mając na uwadze, że parlamenty narodowe często skarżą się na ich ograniczone zaangażowanie w sprawy Unii i chciałyby w większym stopniu włączyć się w rozwój procesu integracji europejskiej;

E.  mając na uwadze, że brak przejrzystości w unijnym procesie ustawodawczym i procesie podejmowania decyzji może zaszkodzić uprawnieniom przyznanym parlamentom narodowym na mocy Traktatów i odpowiednich protokołów do nich, a także może zagrozić roli strażników-obserwatorów działań rządu, którą parlamenty narodowe odgrywają;

F.  mając na uwadze, że pluralizm parlamentów narodowych jest niezwykle korzystny dla Unii, ponieważ dostosowanie różnych stanowisk politycznych w państwach członkowskich może umocnić i poszerzyć debaty przekrojowe na szczeblu europejskim;

G.  mając na uwadze, że należy zrównoważyć niedostateczną reprezentację mniejszości parlamentarnych w sprawach europejskich, przy pełnym poszanowaniu większości w każdym parlamencie narodowym i zgodnie z zasadą proporcjonalnej reprezentacji;

H.  mając na uwadze, że parlamenty narodowe są bezpośrednio zaangażowane we wszelkiego rodzaju rewizje Traktatów europejskich, a ostatnio zostały wezwane do włączenia się w szereg demokratycznych forów UE;

I.  mając na uwadze, że do umocnienia europejskiej przestrzeni publicznej mogłoby się przyczynić zorganizowanie przez parlamenty narodowe i Parlament Europejski – czyli właściwych przedstawicieli europejskiego demos – szeregu forów na temat przyszłości Europy; mając na uwadze, że takie fora można by wylansować w ramach wspólnego tygodnia europejskiego, podczas którego posłowie do izb parlamentów narodowych omawialiby jednocześnie sprawy europejskie z komisarzami i posłami do Parlamentu Europejskiego;

J.  mając na uwadze, że – jak wynika z ostatnich tendencji wyborczych – kryzys gospodarczy, finansowy i społeczny pogłębił brak zaufania obywateli UE do obecnego demokratycznego modelu przedstawicielskiego, a także ich rozczarowanie tym modelem, zarówno na szczeblu europejskim, jak i krajowym;

K.  mając na uwadze, że wdrożenie prawa parlamentów narodowych do kontrolowania zgodności z zasadą pomocniczości na podstawie tzw. unijnego mechanizmu wczesnego ostrzegania częściowo poprawiło relacje między instytucjami UE a parlamentami narodowymi;

L.  mając na uwadze, że parlamenty narodowe czasami krytykują unijny mechanizm wczesnego ostrzegania, skarżąc się, że jego przepisy nie są łatwe do stosowania w praktyce i nie mają szerokiego zakresu zastosowania;

M.  mając na uwadze postępy w zakresie stosowania unijnego mechanizmu wczesnego ostrzegania, czego dowodem są ostatnie dane dotyczące łącznej liczby opinii przedłożonych przez parlamenty narodowe w ramach dialogu politycznego; mając na uwadze, że ograniczone korzystanie z procedury żółtej kartki, a także nieskuteczność procedury pomarańczowej kartki pokazują, że nadal istnieją możliwości poprawy i lepszej koordynacji między parlamentami narodowymi w tym zakresie;

N.  mając na uwadze, że ośmiotygodniowy okres ustanowiony w art. 4 Protokołu nr 1 okazał się niewystarczający do terminowego monitorowania przestrzegania zasady pomocniczości;

O.  mając na uwadze, że mechanizm wczesnego ostrzegania można uzupełnić systemem, który umożliwia obecnie parlamentom narodowym przedstawienie konstruktywnych propozycji do rozważenia przez Komisję, z należytym uwzględnieniem przysługującego jej prawa inicjatywy;

P.  mając na uwadze, że kilka parlamentów narodowych wyraziło zainteresowanie narzędziem służącym usprawnieniu dialogu politycznego, który dałby im możliwość proponowania konstruktywnych wniosków do rozpatrzenia przez Komisję, z należytym uwzględnieniem przysługującego Komisji prawa inicjatywy;

Q.  mając na uwadze, że parlamenty narodowe mogą w każdej chwili wydawać opinie w ramach dialogu politycznego, upoważniać swoje rządy do żądania formułowania wniosków ustawodawczych za pośrednictwem Rady lub, zgodnie z art. 225 TFUE, po prostu wzywają Parlament do przedstawienia wniosków Komisji;

R.  mając na uwadze, że wdrożenie procedury czerwonej kartki jest niemożliwe na tym etapie procesu integracji europejskiej;

S.  mając na uwadze, że kompleksowy zakres praw do informacji przewidziany w Traktacie z Lizbony można by rozszerzyć, dając parlamentom narodowym więcej zasobów i czasu na zajęcie się z dokumentami przesyłanymi im przez instytucje europejskie;

T.  mając na uwadze, że IPEX – platformę ciągłej wymiany informacji między parlamentami narodowymi oraz między parlamentami narodowymi a instytucjami europejskimi – należy dalej rozwijać zgodnie z jej strategią cyfrową, w której Parlament Europejski odgrywa główną rolę wspierającą;

U.  mając na uwadze, że współpraca międzyinstytucjonalna niewątpliwie uległa poprawie po wejściu w życie Traktatu z Lizbony i po uruchomieniu tzw. inicjatywy Barroso, czyli zainicjowanego przez Komisję we wrześniu 2006 r. dialogu politycznego dającego parlamentom narodowym możliwość komentowania oraz zgłaszania uwag pozytywnych lub krytycznych w odniesieniu do wniosków Komisji;

V.  mając na uwadze, że parlamenty narodowe czasami podnoszą zarzuty dotyczące ich stosunków z Unią Europejską, twierdząc, że są one zbyt złożone;

W.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 70, 85 i 88 TFUE parlamenty narodowe posiadają stosowne kompetencje w obszarach wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w związku z czym odgrywają istotną rolę względem przyszłej unijnej polityki w obszarze bezpieczeństwa i obrony;

X.  mając na uwadze, że potrzebna jest większa kontrola parlamentarna polityki budżetowej i gospodarczej, podejmowanych decyzji oraz spraw związanych ze sprawowaniem rządów na szczeblu UE ze strony parlamentów narodowych i Parlamentu Europejskiego;

Y.  mając na uwadze, że orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 maja 2017 r. w sprawie mieszanego charakteru umowy handlowej między UE a Singapurem wpłynęło na zmianę sposobu, w jaki parlamenty narodowe będą w przyszłości zaangażowane w umowy handlowe;

Z.  mając na uwadze, że lepsze współdziałanie i sprawniejsza wymiana informacji między posłami do PE a posłami i urzędnikami parlamentów narodowych mogłyby przyczynić się do usprawnienia kontroli debaty europejskiej na szczeblu krajowym, a tym samym do wsparcia prawdziwie europejskiej kultury parlamentarnej i politycznej;

Kontrola działalności rządu w sprawach europejskich

1.  uważa, że wdrożenie wynikających z Traktatu z Lizbony praw i obowiązków parlamentów narodowych zwiększyło ich rolę w europejskich ramach konstytucyjnych, zapewniając w ten sposób większy pluralizm i legitymację demokratyczną, a także lepsze funkcjonowanie Unii;

2.  uznaje, że zgodnie z art. 10 ust. 2 TUE rządy krajowe ponoszą odpowiedzialność demokratyczną wobec parlamentów narodowych zgodnie z krajowym porządkiem konstytucyjnym poszczególnych państw; uważa, że taka odpowiedzialność to podstawa dla roli izb parlamentów narodowych w Unii Europejskiej; zachęca parlamenty narodowe do korzystania w pełni z uprawnień europejskich w celu wywierania bezpośredniego wpływu na treść europejskich strategii politycznych, w szczególności w drodze monitorowania działalności rządów krajowych jako członków Rady Europejskiej i Rady;

3.  wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania parlamentom narodowym wystarczającego czasu, potencjału i niezbędnego dostępu do informacji, aby mogły pełnić swą konstytucyjną rolę w zakresie nadzoru, legitymizując tym samym działania rządów krajowych w przypadku gdy podejmują one działania na szczeblu europejskim, zarówno w Radzie, jak i Radzie Europejskiej; uznaje, że ten europejski wymiar działalności wymaga pełnego poszanowania tradycji konstytucyjnych poszczególnych państw członkowskich; uważa, że w celu zachowania i umocnienia tej roli należy umacniać i wspierać dotychczasową wymianę najlepszych praktyk i współpracę między parlamentami narodowymi;

4.  uważa, że przejrzystość metod pracy i procesu podejmowania decyzji instytucji UE stanowi warunek wstępny umożliwiający parlamentom narodowym skuteczne wypełnianie powierzonej im roli instytucjonalnej wynikającej z Traktatów; wzywa ponadto parlamenty narodowe do pełnego wykorzystania powierzonych im uprawnień w celu sprawowania kontroli nad działaniem rządów na szczeblu europejskim, między innymi przez dostosowanie swojej wewnętrznej organizacji, harmonogramów prac i zasad postępowania w tym zakresie; sugeruje oprócz tego wymianę najlepszych praktyk pomiędzy krajowymi izbami handlowymi, regularne debaty pomiędzy właściwymi ministrami i wyspecjalizowanymi komisjami w parlamentach narodowych przed posiedzeniami Rady i Rady Europejskiej oraz po tych posiedzeniach oraz regularne spotkania pomiędzy posłami do parlamentów narodowych, komisarzami i posłami do Parlamentu Europejskiego;

5.  uważa, że należy zadbać o to, by unikać zbyt rygorystycznej transpozycji prawodawstwa UE przez państwa członkowskie, i że parlamenty narodowe mają kluczową rolę do odegrania w tej kwestii; przypomina jednocześnie, że nie ma to żadnego wpływu na prawo państw członkowskich do stosowania klauzul o nieobniżaniu poziomu ochrony oraz do przyjmowania na poziomie krajowym np. wyższych norm społecznych i środowiskowych;

6.  zachęcając do wzmocnionego dialogu politycznego z parlamentami narodowymi i uznając wyraźną konieczność większego uczestnictwa parlamentarnego, przypomina, że decyzje muszą być podejmowane zgodnie z uprawnieniami konstytucyjnymi oraz z uwzględnieniem jasno zdefiniowanych odnośnych uprawnień decyzyjnych organów krajowych i europejskich;

7.  stwierdza, że Parlament Europejski i parlamenty narodowe powinny być w większym stopniu zaangażowane w europejski semestr i zaleca lepszą koordynację kalendarza budżetowego na szczeblu krajowym i europejskim w całym procesie, by zachęcić do bardziej efektywnego wykorzystania tego instrumentu; przypomina ponadto, że dostosowanie europejskiego semestru do programu działalności parlamentów narodowych mogłyby w większym stopniu przyczynić się do koordynacji polityki gospodarczej, przy czym jednak nie należy lekceważyć uprawnień do samorządności i regulaminów poszczególnych izb parlamentarnych;

8.  proponuje wprowadzenie krajowego okresu dialogu budżetowego, w którym parlamenty narodowe będą mogły obradować nad europejskim semestrem i przyczynić się do jego kształtu, dzięki upoważnieniu swoich rządów do reprezentacji w stosunkach z Komisją i Radą;

9.  podkreśla, że podczas ostatniego posiedzenia plenarnego Konferencji Komisji do Spraw Europejskich (COSAC) w Tallinnie uznano, że większość parlamentów narodowych aktywnie debatuje nad sprawami UE podczas posiedzeń plenarnych, w regularnych odstępach czasu lub na zasadzie ad hoc, oraz stwierdzono, że większa liczba debat plenarnych poświęconych tematyce unijnej poprawia widoczność Unii i daje obywatelom możliwość zdobycia obszerniejszej wiedzy na temat programu działań UE i stanowisk partii politycznych w tych kwestiach;

Utworzenie europejskiej sfery publicznej

10.  zauważa, że dostosowanie różnych stanowisk politycznych w państwach członkowskich może umocnić i rozszerzyć przekrojowe debaty na szczeblu europejskim; zaleca w związku z tym, aby delegacje parlamentów narodowych występujące przed instytucjami europejskimi odzwierciedlały różnorodność nurtów politycznych; podkreśla w tym zakresie znaczenie zasady proporcjonalnej reprezentacji posłów należących do różnych partii politycznych;

11.  zauważa, że w opiniach wydawanych przez parlamenty narodowe w ramach unijnego mechanizmu wczesnego ostrzegania lub poza nim mogła by być wyrażana wiążąca wola większości parlamentarnych; zgadza się jednak, że mniejszościom w parlamentach narodowych należy umożliwić wyrażenie odmiennego punktu widzenia, który byłby następnie uwzględniany w załącznikach do takich opinii; uważa, że opinie te powinny być wydawane w pełnej zgodności z zasadą proporcjonalności oraz zgodnie z zasadami proceduralnymi każdej krajowej izby parlamentarnej;

12.  przyjmuje do wiadomości niedawne wezwanie do przeprowadzenia szeregu demokratycznych konwencji w całej Europie; uważa w związku z tym, że ustanowienie corocznego europejskiego tygodnia pozwoliłoby zarówno posłom do PE, jak i komisarzom, zwłaszcza wiceprzewodniczącym odpowiedzialnym za klastry, zabranie głosu przed wszystkimi krajowymi zgromadzeniami parlamentarnymi w celu omówienia i wyjaśnienia europejskiego programu działania wraz z posłami do parlamentów narodowych i przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego; proponuje przegląd własnego regulaminu w celu zatwierdzenia tej inicjatywy, i zachęca do tego również parlamenty narodowe; uważa ponadto, że posiedzenia z udziałem krajowych i europejskich ugrupowań politycznych w ramach współpracy międzyparlamentarnej na szczeblu UE byłyby źródłem wartości dodanej w postaci prawdziwie europejskiej debaty politycznej;

Poparcie reformy unijnego mechanizmu wczesnego ostrzegania

13.   podkreśla, że unijny mechanizm wczesnego ostrzegania był rzadko używany od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony i uważa, że można go zreformować w obecnych ramach konstytucyjnych;

14.  zauważa jednak, że przykłady takie jak uruchomienie procedury „żółtej kartki” wobec wniosku Komisji dotyczącego przeglądu dyrektywy w sprawie delegowania pracowników w 2016 r., pokazują, iż system wczesnego ostrzegania sprawdza się w praktyce; podkreśla, że ograniczone stosowanie procedury „żółtej kartki” może oznaczać, iż co do zasady przestrzega się w UE zasady pomocniczości; uważa w związku z tym, że uchybień proceduralnych mechanizmu wczesnego ostrzegania nie należy postrzegać jako dowód braku poszanowania zasady pomocniczości; przypomina ponadto, że parlamenty narodowe mogą podjąć działanie i zbadać kwestię zgodności z zasadą pomocniczości zanim Komisja przedstawi inicjatywę ustawodawczą w ramach zielonych i białych ksiąg lub przed prezentacją rocznego programu prac Komisji;

15.  przypomina, że w przypadku każdej nowej inicjatywy ustawodawczej Komisja jest zobowiązana do zbadania, czy UE jest uprawniona do podjęcia działania oraz czy takie działanie jest uzasadnione; podkreśla też, że z wcześniejszych doświadczeń wynika, iż wytyczenie granicy między politycznym wymiarem zasady pomocniczości a prawnym wymiarem zasady proporcjonalności bywa trudne i kłopotliwe; apeluje zatem do Komisji, aby w odpowiedziach na uzasadnione opinie wydawane w ramach mechanizmu wczesnego ostrzegania lub poza tymi ramami, oprócz wykładni zasady pomocniczości odniosła się również do zasady proporcjonalności i, w stosownych przypadkach, do wszelkich obaw dotyczących proponowanych wariantów strategicznych;

16.  przyjmuje do wiadomości wniosek złożony przez parlamenty narodowe w sprawie wydłużenia ośmiotygodniowego terminu na przedstawienie uzasadnionej opinii na mocy art. 3 Protokołu nr 1; podkreśla jednak, że obecne ramy traktatowe nie przewidują takiego przedłużenia terminu; jest zatem zdania, że Komisja powinna wprowadzić techniczny okres zgłoszeń w ramach systemu wczesnego ostrzegania w celu przyznania dodatkowego czasu między dniem, w którym projekty aktów ustawodawczych wpływają technicznie do izb parlamentów narodowych, a dniem, w którym zaczyna biec ośmiotygodniowy termin; w związku z tym przypomina, że w 2009 r. Komisja wprowadziła inne ustalenia praktyczne dotyczące funkcjonowania mechanizmu kontroli pomocniczości;

17.  przyjmuje do wiadomości wniosek złożony przez niektóre parlamenty narodowe w sprawie wydłużenia ośmiotygodniowego terminu na przedstawienie uzasadnionej opinii na mocy art. 6 Protokołu nr 2;

18.  proponuje, w nawiązaniu do dialogu politycznego zainicjowanego przez Komisję w 2016 r., aby w pełni wykorzystać system, w ramach którego parlamenty narodowe mogą składać do Komisji konstruktywne wnioski w celu wywarcia pozytywnego wpływu na europejską debatę i prawa Komisji do inicjatywy ustawodawczej; w związku z tym sugeruje, aby Komisja mogła decydować, czy rozpatrzyć takie wnioski lub udzielić na nie formalnej odpowiedzi wraz z uzasadnieniem ich odrzucenia; zaznacza, że taka procedura nie może obejmować prawa do inicjatywy ustawodawczej czy prawa do uchylenia lub zmiany prawodawstwa, ponieważ w przeciwnym razie podważałaby metodę wspólnotową i podział kompetencji między szczeblem krajowym i unijnym, a także stanowiłaby naruszenie Traktatów; zaleca tymczasem, aby w przypadku ewentualnej przyszłej zmiany Traktatów prawo inicjatywy ustawodawczej przyznać Parlamentowi Europejskiemu jako bezpośredniemu przedstawicielowi obywateli UE;

Wdrożenie prawa do informacji

19.  przyznaje, że art. 12 TUE oraz Protokół nr 1 dają parlamentom narodowym prawo do otrzymywania informacji bezpośrednio od instytucji europejskich;

20.  podkreśla, że parlamenty narodowe lepiej radziłyby sobie z informacjami przesłanymi w ramach systemu wczesnego ostrzegania lub przysługującego im prawa do informacji, gdyby platformie IPEX nadano znaczenie agory lub forum na potrzeby nieformalnego stałego dialogu między parlamentami narodowymi oraz między parlamentami narodowymi a instytucjami europejskimi; w związku z powyższym postanawia propagować wykorzystanie platformy w celu usprawnienia dialogu politycznego; zaleca parlamentom narodowym terminowe wykorzystywanie platformy IPEX w celu zapewnienia szybkiego rozpoczęcia krajowych mechanizmów kontroli; sugeruje, by korzystać z IPEX jako z kanału systematycznej wymiany informacji oraz wczesnego sygnalizowania obaw dotyczących zasady pomocniczości; dostrzega potencjał rozwoju IPEX jako głównego kanału komunikacji i przekazywania stosownych dokumentów parlamentom narodowym przez instytucje unijne i odwrotnie, i w tym kontekście zobowiązuje się udzielić pomocy służbom administracyjnym izb parlamentów narodowych w zakresie współpracy w ramach platformy; zachęca ponadto do wprowadzenia większej liczby programów wymiany urzędników instytucji i grup politycznych między administracjami Parlamentu Europejskiego a administracjami parlamentów narodowych;

Planowanie lepszej współpracy międzyinstytucjonalnej

21.  dostrzega dotychczasową współpracę między Parlamentem Europejskim a parlamentami narodowymi w ramach COSAC, Międzyparlamentarnej Konferencji do Spraw Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa oraz w ramach art. 13 Traktatu o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej; podkreśla, że aby parlamenty narodowe mogły sprawować kontrolę nad rządami i administracjami swoich państw członkowskich, współpracę taką należy rozwijać w oparciu o zasady konsensusu, wymiany informacji i konsultacji;

22.  przypomina, że obecne ramy stosunków między Unią a parlamentami narodowymi można by uprościć i zharmonizować, aby zwiększyć ich wydajność i skuteczność; apeluje w tym kontekście o dokonanie przeglądu zaangażowania Unii i jej parlamentów narodowych we wszystkie istniejące platformy i fora w celu wzmocnienia tych stosunków i dostosowania ich do obecnych potrzeb; nalega jednak na jasne zdefiniowanie uprawnień decyzyjnych parlamentów narodowych i Parlamentu Europejskiego, tak aby te pierwsze wypełniały swą funkcję europejską w oparciu o swe konstytucje krajowe, w szczególności w drodze kontroli nad członkami rządu krajowego będącymi członkami Rady Europejskiej i Rady, ponieważ na tym poziomie mogą one najskuteczniej monitorować europejski proces legislacyjny; dlatego też sprzeciwia się stworzeniu wspólnych parlamentarnych organów decyzyjnych ze względu na przejrzystość, odpowiedzialność i zdolność do działania;

23.  zaznacza, że wzmocnienie dialogu politycznego i technicznego między komisjami parlamentarnymi, zarówno na szczeblu krajowym, jak i europejskim, stanowiłoby bardzo owocny krok w kierunku pełnej współpracy międzyparlamentarnej; rozważa możliwość przeznaczenia na ten cel dodatkowych zasobów i korzystania z wideokonferencji, o ile to możliwe;

24.  uznaje znaczenie międzyparlamentarnych posiedzeń komisji ustanowione w art. 9 i 10 Protokołu nr 1; uważa, że współpraca międzyinstytucjonalna byłaby lepsza, gdyby posłowie do Parlamentu Europejskiego i parlamentów narodowych nadali większe znaczenie międzyparlamentarnym posiedzeniom komisji, a same posiedzenia byłyby przygotowywane w ściślejszej współpracy między nimi;

25.  zaleca pełne zaangażowanie parlamentów narodowych w nieustanny rozwój wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony; uważa, że takie zaangażowanie należy wspierać w ścisłej współpracy z Parlamentem Europejskim i w pełnym poszanowaniu przepisów konstytucji krajowych dotyczących polityki bezpieczeństwa i obrony, w tym w drodze wspólnych posiedzeń międzyparlamentarnych przedstawicieli parlamentów narodowych i posłów do Parlamentu Europejskiego oraz za sprawą dialogu politycznego między pełnoprawną Komisją ds. Bezpieczeństwa i Obrony w Parlamencie Europejskim a odpowiednimi komisjami parlamentów narodowych; zauważa potencjał tego zaangażowania dla neutralnych państw członkowskich UE w zakresie sprawowania konstruktywnego nadzoru w tej dziedzinie;

26.  uważa, że głębszy dialog polityczny i ustawodawczy z parlamentami narodowymi oraz między samymi parlamentami sprzyjałby realizacji celów określonych w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa;

o
o   o

27.  zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, a także rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. C 200 z 30.6.1997, s. 153.
(2) Dz.U. C 284 E z 21.11.2002, s. 322.
(3) Dz.U. C 212 E z 5.8.2010, s. 94.
(4) Dz.U. C 443 z 22.12.2017, s. 40.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0049.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0050.
(7) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0048.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0421.


Sprawozdanie roczne dotyczące polityki konkurencji
PDF 475kWORD 77k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie sprawozdania rocznego dotyczącego polityki konkurencji (2017/2191(INI))
P8_TA(2018)0187A8-0049/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności jego art. 39, 42, 101–109 oraz 174,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 31 maja 2017 r. dotyczące polityki konkurencji za rok 2016 (COM(2017)0285) oraz towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji opublikowany w tym samym dniu (SWD(2017)0175),

–  uwzględniając rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu(1),

–  uwzględniając Białą księgę z dnia 9 lipca 2014 r. pt. „W kierunku skuteczniejszej unijnej kontroli łączenia przedsiębiorstw” (COM(2014)0449),

–  uwzględniając rozporządzenie Komisji (UE) 2017/1084 z dnia 14 czerwca 2017 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 651/2014 w odniesieniu do pomocy na infrastrukturę portową i infrastrukturę portów lotniczych, progów powodujących obowiązek zgłoszenia pomocy na kulturę i zachowanie dziedzictwa kulturowego, pomocy na infrastrukturę sportową i wielofunkcyjną infrastrukturę rekreacyjną, a także programów regionalnej pomocy operacyjnej skierowanych do regionów najbardziej oddalonych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 702/2014 w odniesieniu do obliczania kosztów kwalifikowalnych(2),

–  uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej nadania organom ochrony konkurencji państw członkowskich uprawnień w celu zapewnienia skuteczniejszego egzekwowania reguł konkurencji i należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego (COM(2017)0142),

–  uwzględniając zawiadomienie Komisji z dnia 19 lipca 2016 r. w sprawie pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lutego 2014 r. w sprawie umów o współpracy UE w zakresie stosowania polityki konkurencji – dalsze działania(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lutego 2016 r. w sprawie specyficznej sytuacji wysp(5),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie zielonej księgi w sprawie detalicznych usług finansowych(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie sprawozdania rocznego dotyczącego polityki konkurencji UE(7) oraz swoje rezolucje na ten temat z poprzednich lat,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie planu działania w sprawie detalicznych usług finansowych(8),

–  uwzględniają stosowne reguły, wytyczne, decyzje, postanowienia, komunikaty i dokumenty Komisji dotyczące konkurencji,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie sprawozdania dotyczącego polityki konkurencji za rok 2016,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa(9),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej, a także opinie Komisji Handlu Międzynarodowego, Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A8-0049/2018),

1.  przyjmuje z zadowoleniem sprawozdanie Komisji z dnia 31 maja 2017 r. dotyczące polityki konkurencji za rok 2016, które pokazuje, że w warunkach uczciwej konkurencji inwestycje i innowacje mają kluczowe znaczenie dla przyszłości Europy;

2.  zdecydowanie popiera niezależność Komisji i krajowych organów ochrony konkurencji w ich misji efektywnego kształtowania i umacniania unijnych reguł konkurencji z korzyścią dla wszystkich unijnych obywateli przedsiębiorstw prowadzących działalność w UE;

3.  przyjmuje z zadowoleniem i w dalszym ciągu popiera wysiłki Komisji na rzecz podtrzymania regularnych kontaktów z członkami właściwej komisji Parlamentu i jej grupą roboczą ds. polityki konkurencji, w uzupełnieniu zorganizowanego dialogu z komisarz ds. konkurencji Margrethe Vestager; jest przekonany, że roczne sprawozdanie Komisji dotyczące polityki konkurencji jest kluczowym działaniem w zakresie kontroli demokratycznej, i z zadowoleniem przyjmuje przekazane przez Komisję informacje zwrotne dotyczące wszystkich szczegółowych postulatów przyjętych przez Parlament;

4.  wzywa Komisję do regularnego informowania Parlamentu i wymiany informacji na temat przygotowania i wdrażania prawodawstwa UE, umów międzynarodowych i innych instrumentów prawa miękkiego dotyczących polityki konkurencji, zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym pomiędzy Komisją i Parlamentem; zauważa, że nie odbywa się to w zadowalający sposób, na przykład w trakcie konsultacji nad umową pomiędzy UE a Kanadą w sprawie wymiany informacji w postępowaniach z zakresu konkurencji; wzywa Radę do jak najszybszego ratyfikowania tej umowy; wyraża zamiar wspierania regularnych wymian poglądów w komisji przedmiotowo właściwej z europejską siecią konkurencji i krajowymi organami ochrony konkurencji;

5.  apeluje do Komisji o monitorowanie wdrażania przepisów związanych z urzeczywistnieniem jednolitego rynku, np. w sektorach energii (włącznie z konsumpcją własną) i transportu, na rynku cyfrowym i w dziedzinie detalicznych usług finansowych, aby poprawić egzekwowanie unijnych reguł konkurencji i zapewnić ich jednolite stosowanie w państwach członkowskich;

6.  zauważa, że pomoc państwa może stanowić narzędzie niezbędne do zapewnienia potrzebnej infrastruktury i dostaw dla sektorów energii i transportu, szczególnie w Europie, w której przechodzi się obecnie na czystsze i bardziej przyjazne dla klimatu systemy dostaw energii i systemy transportowe;

7.  odnotowuje, że pomoc państwa może być niezbędna do zapewnienia usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, w tym w zakresie energii, transportu i telekomunikacji; podkreśla, że ingerencja państwa jest często najlepszym narzędziem polityki służącym zapewnieniu usług o kluczowym znaczeniu dla wspierania regionów odizolowanych, oddalonych lub peryferyjnych oraz wysp w Unii;

8.  uważa, że ważne jest zapewnienie konkurencji, co wymaga zagwarantowania możliwości transgranicznego nabywania usług na wewnątrzeuropejskim rynku usług finansowych, w tym usług ubezpieczeniowych;

9.  podkreśla, że jakość sieci połączeń w regionach peryferyjnych i na wyspach ma zasadnicze znaczenie dla utrzymania i rozwijania działalności gospodarczej i społecznej na akceptowalnym poziomie przez utrzymanie kluczowych połączeń biznesowych;

10.  podkreśla, że dostęp do środków pieniężnych za pośrednictwem bankomatów stanowi podstawową usługę publiczną, którą należy świadczyć w sposób wolny od wszelkich dyskryminacyjnych, antykonkurencyjnych lub nieuczciwych praktyk, w związku z czym nie może pociągać za sobą nadmiernych kosztów;

11.  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki DG ds. Konkurencji na rzecz dalszego budowania trwałych i zrównoważonych zasobów kadrowych przez cały rok 2016; ponadto z zadowoleniem przyjmuje poprawę zarządzania zasobami kadrowymi w DG ds. Konkurencji oraz fakt, że rotacja pracowników jest na najniższym poziomie od momentu rozpoczęcia zbierania danych na ten temat (z 13,9 % w 2015 r. do 10,8 % w 2016 r.(10)); wzywa Komisję do przeniesienia odpowiednich środków finansowych i zasobów kadrowych do DG ds. Konkurencji oraz do zapewnienia stabilnej sytuacji finansowej, aby umożliwić dyrekcji modernizację narzędzi informatycznych i elektronicznych oraz radzenie sobie z coraz większym obciążeniem pracą i postępem technologicznym; ponownie apeluje o wyraźne rozdzielenie departamentów opracowujących wytyczne od departamentów odpowiedzialnych za ich stosowanie;

12.  pochwala postępy poczynione przez DG ds. Konkurencji w obszarze równych szans, w tym reprezentację kobiet wśród kadry kierowniczej średniego szczebla na poziomie 36 %;

13.  ponownie podkreśla, że korupcja w zamówieniach publicznych wywiera poważny wpływ na europejską konkurencyjność, ponieważ zakłóca funkcjonowanie rynku; przypomina, że zamówienia publiczne są jedną z najbardziej narażonych na korupcję form działalności rządowej; podkreśla, że w niektórych państwach członkowskich zamówienia finansowane ze środków UE wiążą się z większym ryzykiem korupcji niż zamówienia finansowane na szczeblu krajowym; wzywa Komisję do dalszych działań mających na celu zapobieganie sprzeniewierzaniu środków unijnych oraz propagowanie rozliczalności w dziedzinie zamówień publicznych; ponadto z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie Prokuratury Europejskiej;

14.  zauważa, że przepisy UE nie ustalają docelowych ram czasowych dla dochodzeń antymonopolowych, co niekiedy skutkuje opóźnionymi decyzjami, podejmowanymi po zobowiązaniu konkurentów do opuszczenia rynku;

15.  wzywa Komisję do przyjęcia orientacyjnych wytycznych w celu skrócenia czasu trwania dochodzeń antymonopolowych, a także postępowań dotyczących nadużywania pozycji dominującej z myślą o zapobieganiu niepewności i nadmiernym obciążeniom dla przedsiębiorstw oraz o ukształtowaniu konkurencyjnego i korzystnego dla konsumentów otoczenia; ostrzega, że bardziej elastyczne ramy czasowe powinny być możliwe wyłącznie w przypadku kompleksowych spraw, w których dochodzenia wymagają rozszerzenia na inne przedsiębiorstwa;

16.  podkreśla, że mimo konieczności wyrównania tempa dochodzeń przy jednoczesnym zapewnieniu właściwej ochrony prawa do obrony oraz dobrej jakości dochodzeń orientacyjne ramy czasowe mogą pomóc organom antymonopolowym w efektywniejszym korzystaniu z własnych zasobów; zauważa, że w celu przyspieszenia najważniejszych dochodzeń antymonopolowych Komisja i zainteresowane strony mogłyby w większym stopniu korzystać z uproszczonych postępowań antymonopolowych oraz poprawić dostęp do odpowiednich dokumentów;

17.  zauważa, że większość decyzji dotyczących kwestii antymonopolowych zapada na szczeblu krajowym; wzywa zatem Komisję do monitorowania ogólnej spójności i niezależności polityki konkurencji oraz jej egzekwowania na rynku wewnętrznym, z uwzględnieniem zasad pomocniczości i proporcjonalności oraz przy wsparciu ze strony europejskiej sieci konkurencji; podkreśla, że niezależność krajowych organów ochrony konkurencji ma istotne znaczenie, w związku z czym z zadowoleniem przyjmuje przedstawioną przez Komisję propozycję europejskiej sieci konkurencji plus służącej poprawie zdolności krajowych organów ochrony konkurencji w celu zapewnienia bardziej skutecznego egzekwowania prawa konkurencji UE;

18.  uważa, że Komisja powinna sprawdzić, czy krajowe organy ochrony konkurencji dysponują odpowiednimi zasobami finansowymi, kadrowymi i technicznymi, aby móc wykonywać swoje zadania w sposób w pełni niezależny, oraz czy procedury wyboru lub mianowania ich dyrektorów i członków kadry kierowniczej wyższego szczebla są przejrzyste i wolne od wpływów politycznych; podkreśla, że niezależność krajowych organów ochrony konkurencji, w tym niezależność budżetowa, jest niezbędne do zapewnienia skutecznego egzekwowania prawa konkurencji UE; wzywa państwa członkowskie do dopilnowania, aby krajowe organy ochrony konkurencji upubliczniały roczne sprawozdania zawierające dane statystyczne i uzasadnioną syntezę realizowanych przez nie działań, a ponadto zwraca się do Komisji o przedłożenie Parlamentowi rocznego sprawozdania poświęconego tym kluczowym kwestiom; uważa, że krajowe organy ochrony konkurencji muszą dysponować procedurami gwarantującymi, że w przypadku odejścia z zajmowanych stanowisk ich pracownicy i dyrektorzy nie będą przez rozsądny okres podejmować działalności mogącej prowadzić do konfliktu interesów w związku z konkretną sprawą, w którą byli zaangażowani w danym krajowym organie ochrony konkurencji; podkreśla znaczenie europejskiej sieci konkurencji, która stanowi platformę regularnej wymiany informacji pomiędzy Komisją a krajowymi organy ochrony konkurencji w celu zapewnienia skutecznego i spójnego stosowania reguł konkurencji; wzywa Komisję do uwzględnienia opinii krajowych organów ochrony konkurencji;

19.  uważa, że badanie na temat znajomości i zrozumienia unijnego prawa konkurencji i unijnych zasad pomocy państwa wśród przedsiębiorstw, a zwłaszcza MŚP, mogłoby się przyczynić do poprawy egzekwowania unijnych reguł konkurencji, a zarazem dostarczyłoby pomocnych wskazówek;

20.  uważa, że środki tymczasowe, zwłaszcza w gospodarce cyfrowej, mogą stanowić ważny instrument gwarantujący, że naruszenia przepisów w trakcie dochodzenia nie zaszkodzą konkurencji w poważny i nieodwracalny sposób; wzywa Komisję do sprawdzenia dostępnych opcji w zakresie przyspieszenia postępowań przed organami ochrony konkurencji w sprawie stosowania art. 101 i 102 TFUE lub w zakresie uproszczonego wprowadzania środków tymczasowych; w związku z tym wzywa Komisję do przeprowadzenia odnośnego badania oraz przedłożenia Parlamentowi i Radzie jego wyników i ewentualnego wniosku ustawodawczego;

21.  wzywa Komisję, by w kontekście możliwej reformy rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw starannie sprawdziła, czy w obecnych praktykach oceny w dostatecznym stopniu uwzględniono sytuację na rynkach cyfrowych; uważa, że niezbędne może być dostosowanie kryteriów oceny połączeń przedsiębiorstw w gospodarce cyfrowej; podkreśla ponadto, że niezależność krajowych organów ochrony konkurencji należy zagwarantować nie tylko w przypadku stosowania art. 101 i 102 TFUE, lecz także egzekwowania europejskich przepisów dotyczących łączenia przedsiębiorstw; podkreśla w związku z tym konieczność wprowadzenia równoważnych zasad w tym zakresie na szczeblu UE;

22.  z zadowoleniem przyjmuje nieustanne wysiłki Komisji zmierzające do wyjaśnienia różnych aspektów definicji pomocy państwa, czego dowodem jest jej zawiadomienie w sprawie pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, które stanowi ważny element składowy inicjatywy unowocześnienia polityki w dziedzinie pomocy państwa; odnotowuje w szczególności wysiłki Komisji zmierzające do wyjaśnienia pojęć „przedsiębiorstwo” i „działalność gospodarcza”; zauważa jednak, że nadal trudno jest wyznaczyć granicę między działalnością gospodarczą a pozagospodarczą, szczególnie w dziedzinie spraw społecznych; zwraca ponadto uwagę, że zapewnienie właściwej wykładni Traktatu jest rolą Trybunału Sprawiedliwości UE;

23.  przypomina, że uczciwa konkurencja podatkowa ma znaczenie dla integralności rynku wewnętrznego oraz że wszyscy uczestnicy rynku, włącznie z przedsiębiorstwami cyfrowymi, powinni wywiązywać się ze sprawiedliwie rozłożonych płatności podatkowych w miejscu generowania zysku i konkurować ze sobą na równych warunkach; pochwala szczegółowe dochodzenia Komisji w tym zakresie i podkreśla, że przeciwdziałanie oszustwom podatkowym i agresywnemu planowaniu podatkowemu jest niezbędne do zapewnienia równych warunków działania na całym jednolitym rynku oraz do konsolidacji solidnych budżetów publicznych; podkreśla, że zasady pomocy państwa mają też zastosowanie do zwolnień od podatku i że konieczne jest wyeliminowanie praktyk antykonkurencyjnych powodujących zakłócenia na rynku, takich jak selektywne korzyści podatkowe; zachęca państwa członkowskie do zapewnienia Komisji dostępu do wszelkich istotnych informacji wymienianych pomiędzy krajowymi organami podatkowymi, aby ocenić zgodność ich interpretacji indywidualnych prawa podatkowego oraz uzgodnień podatkowych z unijnymi regułami konkurencji;

24.  wyraża zaniepokojenie z powodu braku działań ze strony organów ochrony konkurencji przeciwko likwidowaniu z mocą wsteczną systemów wsparcia dla energii ze źródeł odnawialnych; podkreśla, że to zaniechanie działań dodatkowo zakłóciło konkurencję, ponieważ inwestorzy międzynarodowi mogli uzyskać rekompensaty, za to inwestorzy lokalni nie mieli takiej możliwości; wzywa Komisję do zbadania zakłócających skutków opłat za moc i opłat w związku z moratorium na energię jądrową, które są stosowane na rynkach energii elektrycznej;

25.  apeluje o taką rewizję wytycznych dotyczących pomocy państwa w zakresie opodatkowania, aby uwzględniały przypadki nieuczciwej konkurencji, które wykraczają poza interpretacje indywidualne i ustalanie cen transferowych;

26.  podkreśla konieczność zapewnienia prostych i przejrzystych strategii i regulacji podatkowych;

27.  z aprobatą przyjmuje decyzję Komisji wymierzoną w nielegalne korzyści podatkowe przyznane koncernowi Amazon oraz jej poprzednie przełomowe decyzje dotyczące niezgodnych z prawem selektywnych korzyści podatkowych i podkreśla, że niezwykle ważne jest terminowe odzyskiwanie pomocy przyznanej niezgodnie z prawem; zauważa, że Luksemburg ogłosił zamiar odwołania się od decyzji w sprawie Amazona, podobnie jak uczyniła Irlandia w sprawie przeciwko Apple; wzywa Komisję do dalszego monitorowania sytuacji we wszystkich państwach członkowskich oraz do podejmowania decyzji wymierzonych we wszelką przyznaną niezgodnie z prawem pomoc państwa we wszystkich porównywalnych przypadkach, aby zagwarantować równe traktowanie i przywrócić równe warunki działania;

28.  podkreśla konieczność opodatkowania przedsiębiorstw cyfrowych na podstawie ich rzeczywistej działalności w państwach członkowskich przez przechwytywanie obrotu generowanego za pośrednictwem platform cyfrowych i tym samym zapobieganie powstaniu niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej dla przedsiębiorstw prowadzących działalność w formie stałej obecności fizycznej;

29.  uważa, że planowanie podatkowe może utrudniać uczciwą konkurencję na rynku wewnętrznym, ponieważ nowe podmioty i MŚP prowadzące działalność wyłącznie w jednym państwie są w gorszej sytuacji niż przedsiębiorstwa wielonarodowe, które mogą przenosić zyski lub stosować inne formy agresywnego planowania podatkowego za pomocą rozmaitych decyzji i instrumentów dostępnych wyłącznie dla nich; zauważa z zaniepokojeniem, że wynikające z tego stanu rzeczy niższe zobowiązania podatkowe oznaczają wyższy zysk po opodatkowaniu dla przedsiębiorstw wielonarodowych oraz nierówne warunki działania dla ich konkurentów na jednolitym rynku, którzy nie uciekają się do agresywnego planowania podatkowego i płacą podatki w miejscu prowadzenia działalności;

30.  zwraca się do Komisji o rozpoczęcie negocjacji ze wszystkimi państwami i terytoriami, które mają odpowiedni dostęp do wspólnego rynku, a w których brakuje skutecznej kontroli pomocy państwa umożliwiającej zapobieganie nieuczciwej konkurencji podatkowej;

31.  zwraca uwagę na możliwość wykorzystywania funduszy publicznych w celu ratowania banków, które odgrywają istotną rolę w danym regionie; apeluje do Komisji o wyjaśnienie, na jakich warunkach jest to możliwe, szczególnie w odniesieniu do unijnych zasad pomocy państwa i zasad umarzania lub konwersji długu; uważa, że obecne ramy prawne są niejasne, i wzywa Komisję do zaradzenia tej sytuacji;

32.  przypomina, że zgodnie z dyrektywą w sprawie systemów gwarancji depozytów wykorzystywanie takich systemów do zapobiegania upadłości instytucji kredytowych powinno się odbywać w jasno określonych ramach i w każdym wypadku zgodnie z zasadami pomocy państwa;

33.  wzywa Komisję do ponownej corocznej oceny, czy nadal spełniane są wymogi dotyczące stosowania art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE w sektorze finansowym;

34.  uważa, że w następstwie kryzysu finansowego wzrósł poziom koncentracji w sektorze bankowym i że w niektórych przypadkach sprzyjały temu europejskie i krajowe organy nadzoru; wzywa Komisję do monitorowania tego zjawiska oraz do przeprowadzenia badania w podziale na kraje na poziomie europejskim w celu przeanalizowania jego wpływu na konkurencję;

35.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie, podjęte przez komisarz M. Vestager w ramach zorganizowanego dialogu z Komisją Gospodarczą i Monetarną w dniu 21 listopada 2017 r., do zastanowienia się nad możliwymi zakłóceniami konkurencji wynikającymi z programu zakupów w sektorze przedsiębiorstw Europejskiego Banku Centralnego oraz do przedstawienia odpowiedzi w ujęciu jakościowym; podkreśla w związku z tym, że pojęcie selektywności pomocy państwa jest zasadniczym kryterium, które wymaga starannego zbadania; ponadto wskazuje w związku z tym na art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, który zawiera tzw. zasadę lojalności;

36.  wzywa Komisję do ścisłego monitorowania działań w sektorach bankowości detalicznej i usług finansowych pod kątem wszelkich naruszeń zasad antymonopolowych i działalności kartelowej oraz do ścisłej współpracy z krajowymi organami ochrony konkurencji w zakresie egzekwowania unijnych zasad antymonopolowych;

37.  uważa, że priorytetem jest dopilnowanie, by w przypadku potrzeby walki z przyszłymi kryzysami bankowymi ściśle i bezstronnie przestrzegać zasad pomocy państwa w celu ochrony podatników przed obciążeniem związanym z ratowaniem banków;

38.  zgadza się z ustaleniem przeprowadzonego przez Komisję badania sektorowego w dziedzinie handlu elektronicznego, zgodnie z którym transgraniczny handel elektroniczny może przyczyniać się do dalszej integracji jednolitego rynku, stworzyć korzystne otoczenie konkurencyjne dla przedsiębiorstw oraz poszerzyć ofertę dla konsumentów, jednak środki umożliwiające geoblokowanie stanowią istotną przeszkodę w tym zakresie; podkreśla, że w pewnych okolicznościach można to uznać za sprzeczne z art. 101; pochwala zobowiązanie Komisji do ukierunkowania działań na egzekwowanie unijnych reguł konkurencji, które powstały lub upowszechniły się w związku z rozwojem i coraz większym znaczeniem gospodarki cyfrowej; z zadowoleniem przyjmuje też zamiar Komisji, aby pogłębić dialog z krajowymi organami ochrony konkurencji w celu zapewnienia spójnego stosowania unijnych reguł konkurencji w odniesieniu do praktyk w handlu elektronicznym;

39.  wzywa głównego negocjatora UE ds. brexitu, aby we współpracy z komisarz M. Vestager rozpoczął jak najszybciej uczciwą i przejrzystą dyskusję na temat przyszłych stosunków UE i Zjednoczonego Królestwa w dziedzinie konkurencji;

40.  uważa, że agenda brexitu nie może zagrażać żadnemu z toczących się dochodzeń(11) w sprawie potencjalnych naruszeń unijnych reguł konkurencji przez Zjednoczone Królestwo lub przedsiębiorstwa z siedzibą w tym kraju oraz że każda ostateczna decyzja podjęta przez Komisję po dniu 29 marca 2019 r. powinna pozostać wiążąca;

41.  odnotowuje pisemne zgłoszenie zastrzeżeń przez Komisję oraz zawarty w nim wstępny wniosek, że firma Google nadużywała pozycji dominującej własnej wyszukiwarki internetowej, przyznając niezgodne z prawem korzyści innemu ze swoich produktów – usłudze porównywania cen; apeluje do Komisji o zapewnienie skutecznego i szybkiego wdrożenia tego środka zaradczego przez Google, aby uniemożliwić mu dalsze nadużywanie pozycji dominującej; podkreśla, że Komisja powinna przeprowadzić dogłębną analizę i nadzorować sposób, w jaki propozycja dotycząca Google będzie się sprawdzać w praktyce w celu przywrócenia równych warunków działania niezbędnych do pobudzania konkurencji i innowacyjności; zauważa, że bez prawdziwego strukturalnego rozdzielenia przez Google ogólnych i specjalistycznych usług wyszukiwania podejście aukcyjne może nie zapewnić równego traktowania; zachęca Komisję i dyrektora generalnego Google do udziału we wspólnym wysłuchaniu publicznym Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów; jest zdania, że wszystkie przedsiębiorstwa, w tym z sektora cyfrowego, powinny ściśle współpracować z Parlamentem i m.in. uczestniczyć w wysłuchaniach publicznych;

42.  wzywa Komisję do podjęcia bardziej ambitnych działań na rzecz wyeliminowania bezprawnych przeszkód dla konkurencji w internecie w celu zapewnienia unijnym konsumentom wolnych od ograniczeń internetowych zakupów u sprzedawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim, przy czym należy uniknąć tworzenia nowych barier spowodowanych istniejącymi różnicami w prawie ochrony konsumentów;

43.  wzywa Komisję do starannego przeprowadzenia i jak najszybszego zakończenia pozostałych toczących się postępowań antymonopolowych, np. w sprawie Android i AdSense, oraz dochodzeń dotyczących wyszukiwarek turystycznych i lokalnych, gdzie Google rzekomo nadużywa swojej pozycji dominującej kosztem istniejących i potencjalnych konkurentów, którym uniemożliwiono wejście na rynek i rozwój w tej dziedzinie; podkreśla, że Komisja musi być dobrze przygotowana i dysponować odpowiednimi środkami w pierwszej sprawie dotyczącej dużych zbiorów danych o pojemności około 5,2 terabajtów; podkreśla, że wykorzystywanie danych osobowych przez duże spółki technologiczne jest działaniem bezprecedensowym, a konsumenci często nie są świadomi ani informowani o zakresie, w jakim ich dane są wykorzystywane, na przykład do profilowania lub do wysyłania reklam ukierunkowanych; uważa, że przedsiębiorstwa cyfrowe stanowią szczególne wyzwanie dla organów ochrony konkurencji i organów podatkowych, zwłaszcza w zakresie algorytmów, sztucznej inteligencji czy wartości danych; zachęca Komisję, by opracowała politykę uwzględniającą fakt pojawienia się gospodarek cyfrowych oraz instrumenty egzekwowania tej polityki, zapewniając sobie do dyspozycji pełny skład inżynierów i specjalistów z dziedziny zaawansowanych technologii na potrzeby monitorowania zachowań antykonkurencyjnych związanych z gospodarką cyfrową i gospodarką platform oraz podejmowania odpowiednich działań;

44.  podkreśla znaczenie toczących się dochodzeń w sektorze farmaceutycznym, zważywszy na coraz liczniejsze dowody świadczące o zakłóceniach rynku w tej dziedzinie, włącznie z ograniczeniami ilościowymi, manipulacjami cenowymi i przeszkodami związanymi z dostępnością leków generycznych;

45.  z zadowoleniem przyjmuje notę informacyjną Komisji z dnia 6 października 2017 r. potwierdzającą przeprowadzanie niezapowiedzianych inspekcji dotyczących dostępu do informacji o rachunkach bankowych przez usługi konkurencyjne; wzywa Komisję do zachowania czujności w tej kwestii, szczególnie w chwili wejścia w życie regulacyjnych standardów technicznych w zakresie silnego uwierzytelnienia klienta i bezpiecznej komunikacji;

46.  z zadowoleniem przyjmuje dochodzenie Komisji w sprawie kartelu samochodów ciężarowych oraz wyciągnięte z niego wnioski;

47.  zwraca się do Komisji o wyjaśnienie zasad pomocy państwa dla europejskich i nieeuropejskich linii lotniczych w celu stworzenia równych warunków działania dla ich operacji ukierunkowanych na rynki europejskie i pozaeuropejskie; uważa, że w określonych sytuacjach pomoc na restrukturyzację mogłaby wywoływać zakłócenia; uważa, że w odniesieniu do wszystkich przewoźników lotniczych wykonujących loty z i do UE oraz do krajowych i tanich przewoźników należy stosować takie same reguły konkurencji, przy czym należy uwzględnić sytuację przewoźników, których operacje nie wywierają znaczącego wpływu na rynek; zauważa, że Komisja zatwierdziła przejęcie przez Lufthansę spółki zależnej LGW Air Berlin, pod warunkiem spełnienia określonych zobowiązań w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji; wzywa Komisję do monitorowania sytuacji w perspektywie średnio- i długoterminowej oraz do przeciwdziałania wszelkim praktykom antykonkurencyjnym w branży lotniczej, które osłabiają skuteczność przepisów z zakresu ochrony konsumentów;

48.  zwraca się do Komisji o zbadanie przewagi tanich linii lotniczych na różnych trasach lotniczych w Europie oraz struktury cen obowiązujących na tych trasach; zauważa, że taką pozycję często uzyskuje się za pośrednictwem agresywnych lub wręcz drapieżnych praktyk rynkowych, które eliminują konkurencję oraz prowadzą ostatecznie do obciążania konsumentów wyższymi taryfami i kosztami;

49.  domaga się, aby Komisja dokonała starannej oceny wszystkich umów dotyczących połączenia przewoźników lotniczych zgodnie z unijną procedurą kontroli połączeń przedsiębiorstw, włącznie z wpływem tych umów na konkurencję rynkową i potencjalnymi szkodami dla konsumentów, przede wszystkich w postaci wyższych cen i ograniczeń w bezpośrednim dostępie do miejsc docelowych;

50.  apeluje do Komisji o ukończenie wdrażania jednolitego europejskiego obszaru kolejowego, o zapewnienie pełnej przejrzystości przepływów finansowych między podmiotami zarządzającymi infrastrukturą a przedsiębiorstwami kolejowymi oraz o sprawdzenie, czy każde państwo członkowskie ma niezależny krajowy organ regulacyjny o silnej pozycji odpowiedzialny za przeciwdziałanie praktykom monopolistycznym;

51.  wyraża zaniepokojenie z powodu szkodliwych dla konkurencji skutków sytuacji, w której podmioty mają wspólnych właścicieli – dużych inwestorów instytucjonalnych; uważa, że fakt, iż tacy inwestorzy posiadają znaczącą większość udziałów bezpośrednich konkurentów w tym samym sektorze, na przykład przedsiębiorstw lotniczych, tworzy quasi-oligopol i ma szkodliwy wpływ na konsumentów oraz całą gospodarkę z powodu ograniczania konkurencji; wzywa Komisję do podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu przeciwdziałania możliwym zakłóceniom konkurencji związanym ze wspólną strukturą właścicielską; ponadto wzywa Komisję do zbadania wspólnej struktury właścicielskiej oraz do sporządzenia i przedstawienia Parlamentowi sprawozdania w sprawie jej wpływu na rynki europejskie, szczególnie na ceny i innowacyjność;

52.  przyjmuje z aprobatą rewizję rozporządzenia (WE) nr 868/2004 mającego na celu ochronę konkurencji, zapewnienie wzajemności i wyeliminowanie nieuczciwych praktyk, w tym rzekomej pomocy państwa dla linii lotniczych z niektórych państw trzecich, a także rozwiązanie kwestii regulacyjnych, takich jak warunki pracy i zagadnienia środowiskowe; zgadza się z Komisją, że najlepszym sposobem działania byłoby przyjęcie nowego kompleksowego instrumentu prawnego służącego przeciwdziałaniu zakłóceniom rynku w sektorze transportu międzynarodowego, zachęcanie Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) do zaangażowania się na rzecz konkurencji linii lotniczych na szczeblu regionalnym, a także uczciwa konkurencja bazująca na umowach o komunikacji lotniczej; uważa, że przejrzystość klauzuli o uczciwej konkurencji ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia równych warunków działania; jest zdania, że wspomniane rozporządzenie lub inne odpowiednie środki ustawodawcze powinny zapobiegać zachowaniom antykonkurencyjnym w odniesieniu do dystrybucji biletów, takim jak wprowadzanie przez niektóre linie lotnicze dodatkowych opłat lub ograniczanie dostępu do informacji osobom korzystającym z systemów rezerwacji innych niż należące do tych linii;

53.  przypomina, że lotnictwo ma zasadnicze znaczenie dla jakości sieci połączeń w UE zarówno pomiędzy samymi państwami członkowskimi, jak i z państwami trzecimi, odgrywa kluczową rolę w integracji i konkurencyjności UE, a ponadto wnosi istotny wkład we wzrost gospodarczy i zatrudnienie; zauważa, że ogólna sieć połączeń w UE opiera się w znacznej mierze na usługach lotniczych świadczonych przez unijnych przewoźników lotniczych;

54.  z zadowoleniem przyjmuje uproszczenie przez Komisję zasad dotyczących inwestycji publicznych w portach i portach lotniczych, w dziedzinie kultury i w regionach najbardziej oddalonych; podkreśla, że, biorąc pod uwagę potrzeby w zakresie jakości sieci połączeń regionów najbardziej oddalonych i peryferyjnych oraz zgodnie z obowiązującymi wytycznymi Komisji, wszystkie porty lotnicze finansowane z budżetu UE lub przez Europejski Bank Inwestycyjny powinny funkcjonować na podstawie pozytywnej analizy kosztów i korzyści oraz średnio- lub długoterminowej rentowności operacyjnej i ekonomicznej, aby unikać finansowania lotnisk-widm w Europie;

55.  podkreśla znaczenie ochrony przejrzystości i neutralności informacji na temat lotów, zapewnienia równych warunków działania na rynku, a ostatecznie ochrony zdolności konsumentów europejskich do dokonywania świadomych wyborów; w związku z tym wzywa Komisję, by przestrzegała tych zasad podczas przeglądu kodeksu postępowania dla komputerowych systemów rezerwacji oraz rozporządzenia w sprawie przewozów lotniczych;

56.  wzywa Komisję do zapewnienia uczciwej konkurencji w sektorze transportu w celu urzeczywistnienia jednolitego rynku, biorąc pod uwagę interes publiczny i względy środowiskowe oraz gwarantując ochronę sieci połączeń regionów wyspiarskich i peryferyjnych; wzywa Komisję do monitorowania przypadków publicznych sieci portów i portów lotniczych zarządzanych za pośrednictwem monopolu;

57.  podkreśla, że współpraca międzynarodowa ma zasadnicze znaczenie dla skutecznego egzekwowania zasad prawa konkurencji w epoce globalizacji; w tym kontekście popiera stałe zaangażowanie Komisji i krajowych organów ochrony konkurencji na takich forach wielostronnych jak Międzynarodowa Sieć Konkurencji, Komitet Konkurencji Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), Bank Światowy oraz Konferencja Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju (UNCTAD); zwraca się do Komisji o uwzględnianie części poświęconych konkurencji w międzynarodowych umowach handlowych i inwestycyjnych; zachęca Komisję do dalszego wspierania konwergencji instrumentów i praktyk polityki konkurencji, w tym w drodze współpracy dwustronnej z państwami trzecimi, na wzór umowy o współpracy drugiej generacji z 2013 r. pomiędzy UE i Szwajcarią; pochwala dialog nawiązany między Komisją i Chinami w sprawie kontroli pomocy państwa oraz z uwagą śledzi przyjęcie przez Chiny systemu przeglądu uczciwej konkurencji zaprojektowanego z myślą o zagwarantowaniu, że środki państwowe nie wpływają negatywnie na wejście na rynek i na wyjście z niego ani na swobodny przepływ towarów; ponawia swój wniosek skierowany do komisarz M. Vestager o skuteczne dopilnowanie, by Komisja przekazywała właściwej komisji Parlamentu informacje i regularne aktualizacje na temat jej działań zewnętrznych w dziedzinie polityki konkurencji;

58.  podkreśla, że konkurencja funkcjonalna na europejskim jednolitym rynku będzie korzystna przede wszystkim dla konsumentów; uważa, że ścisłe i bezstronne egzekwowanie polityki konkurencji może znacząco przyczynić się do realizacji kluczowych priorytetów politycznych, takich jak pogłębiony i bardziej sprawiedliwy rynek wewnętrzny, połączony jednolity rynek cyfrowy oraz zintegrowana i przyjazna dla klimatu unia energetyczna; przypomina, że tradycyjne modele rynkowe polityki konkurencji mogą być nie zawsze dostosowane do rynku cyfrowego, na przykład w przypadku modeli biznesowych opartych na platformach cyfrowych lub rynków wielostronnych;

59.  zwraca uwagę, że jednolity zbiór zasad obliczania podstawy opodatkowania osób prawnych umożliwiłby wyeliminowanie nieuczciwej konkurencji podatkowej, takiej jak zawieranie umów podatkowych między niektórymi przedsiębiorstwami wielonarodowymi a państwami członkowskimi; odnotowuje toczące się negocjacje w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych (CCCTB);

60.  zwraca uwagę na znaczenie ram regulacyjnych sprzyjających przyciąganiu i mobilizowaniu przez porty lotnicze inwestycji prywatnych; uważa, że ocena Komisji dotycząca dyrektywy w sprawie opłat lotniskowych w połączeniu ze efektywnymi konsultacjami z liniami lotniczymi / portami lotniczymi powinna pomóc w doprecyzowaniu, czy obowiązujące przepisy stanowią skuteczne narzędzie wspierania konkurencji i dbania o interesy europejskich konsumentów, czy też potrzebna jest w tym zakresie reforma;

61.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że rząd hiszpański jest gotów zawrzeć umowę lotniczą między Hiszpanią i Rosją, która umożliwi bezpośrednie loty między Barceloną a Tokio;

62.  zachęca Komisję, aby zbadała dwustronne umowy lotnicze między państwami członkowskimi a państwami trzecimi w celu zapewnienia uczciwej konkurencji;

63.  wzywa Komisję, by uwzględniła potencjalne skutki brexitu dla konkurencji w sektorze lotniczym i podjęła odnośne działania, szczególnie w przypadkach, w których wpłynęłoby to na brytyjskie członkostwo w umowie w sprawie wspólnego europejskiego obszaru lotniczego (WEOL), czego skutkiem byłoby ograniczenie dostępu do wszystkich kierunków lotu w UE i vice versa;

64.  uważa, że zapewnianie przedsiębiorstwom równych warunków działania na rynku wewnętrznym zależy również od wysiłków na rzecz zdecydowanego zwalczania dumpingu socjalnego;

65.  wzywa Komisję do dalszego przeciwdziałania długoterminowym skutkom przerwanych dyskusji na temat przyszłego prawodawstwa dotyczącego unijnej strategii w dziedzinie lotnictwa;

66.  z zadowoleniem przyjmuje przeprowadzoną przez Komisję wstępną ocenę skutków oraz konsultacje publiczne w sprawie łańcucha dostaw żywności; zauważa, że Parlament apelował już do Komisji i krajowych organów ochrony konkurencji o reakcję na obawy związane ze skumulowanym wpływem szybkiej koncentracji sektora dystrybucji na szczeblu krajowym z jednej strony oraz rozwoju powiązań wielkich dystrybutorów na szczeblu europejskim i międzynarodowym z drugiej, zarówno na wcześniejsze ogniwa łańcucha dostaw żywności, jak i na dystrybutorów i konsumentów; uważa, że takie zmiany strukturalne budzą obawy dotyczące potencjalnych dostosowań strategicznych, ograniczenia konkurencji oraz obniżenia marż umożliwiających inwestowanie i innowacje w łańcuchu dostaw żywności, a także obawy dotyczące właściwego funkcjonowania organizacji producentów, zwłaszcza drobnych producentów rolnych, oraz wyboru odmian dostosowanych do uwarunkowań agroekologicznych; wzywa Komisję do wprowadzenia na szczeblu UE wiążących ram prawnych w celu zwalczania w łańcuchu dostaw żywności nieuczciwych praktyk handlowych, które mają negatywny wpływ na producentów;

67.  z zadowoleniem przyjmuje dogłębne dochodzenie przeprowadzone przez Komisję w sprawie połączenia Monsanto-Bayer; wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że w przypadku zatwierdzenia połączenia spółek Monsanto i Bayer trzy spółki (ChemChina-Syngenta, Du Pont-Dow oraz Bayer-Monsanto) będą posiadać i sprzedawać do 60 % światowej produkcji opatentowanych nasion oraz 64 % światowej produkcji pestycydów i środków chwastobójczych; zwraca uwagę, że taki poziom koncentracji niewątpliwie doprowadzi do wzrostu cen, zwiększenia zależności technologicznej i ekonomicznej rolników od kilku zintegrowanych na szczeblu globalnym platform kompleksowej obsługi, a także do ograniczonej różnorodności nasion i ukierunkowania aktywności innowacyjnej w sposób daleki od modelu produkcyjnego, w ramach którego szanuje się środowisko i różnorodność biologiczną, a ostatecznie do ograniczenia innowacyjności ze względu na mniejszą konkurencję; w związku z tym zwraca się do Komisji, by starannie przeanalizowała fakt, że w sektorze ma miejsce kilka połączeń przedsiębiorstw jednocześnie, podczas badania poziomu koncentracji i skutków ww. połączenia dla konkurencji na poszczególnych właściwych rynkach;

68.  jest głęboko zaniepokojony poparciem Komisji dla fuzji Bayer-Monsanto, ponieważ pomimo proponowanego zbycia aktywów firmy Bayer fuzja nasila i tak już daleko idącą koncentrację sektora rolnego i skutecznie utrudnia przejście z rolnictwa uzależnionego od chemikaliów na prawdziwie zrównoważone uprawy; wzywa do dokonania przeglądu prawa konkurencji, aby umożliwić skuteczne zapobieganie fuzjom tego rodzaju w przyszłości; usilnie wzywa zatem Komisję do przeprowadzenia oceny, czy fuzje przedsiębiorstw w sektorze rolnym mogłyby doprowadzić do znaczącego zahamowania skutecznej konkurencji, przy czym należy tego dokonać nie przez stosowanie testów o ograniczonym zakresie skupiających się jedynie na oddziaływaniu fuzji na ceny, rezultaty i innowacje, ale przez ocenę całkowitych kosztów społecznych takich fuzji z uwzględnieniem ich szerszego wpływu na ochronę środowiska i międzynarodowe zobowiązania dotyczące bioróżnorodności, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 11 TFUE;

69.  uważa, że dotacje i preferencje handlowe, takie jak GSP i GSP Plus, które przyznaje się państwom spoza UE w celu wspierania praw człowieka i praw pracowniczych, ale które wykorzystywano również jako narzędzie promowania konkurencyjności UE na scenie międzynarodowej, muszą być odpowiednio monitorowane i stosowane, przy czym należy zwrócić uwagę na ich wpływ na unijne branże; wzywa zatem Komisję do zawieszenia dotacji lub preferencji, jeżeli państwa spoza UE ich nadużywają;

70.  przypomina, że od czerwca 2014 r. Komisja analizuje luksemburskie zasady opodatkowania spółki McDonald’s oraz że w grudniu 2015 r. podjęła decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, lecz dotychczas nie podjęto w tej sprawie ostatecznej decyzji; zwraca się do Komisji o dołożenie wszelkich starań, aby nastąpiło to wkrótce;

71.  wzywa Komisję do regularnej oceny, jak skutecznie państwa członkowskie chronią prawa własności intelektualnej, co stanowi zasadniczy element polityki zdrowej konkurencji; podkreśla, że ochrona znaków towarowych ma istotne znaczenie dla identyfikowania i rozróżniania produktów na rynku; uważa, że bez znaków towarowych i zdolności konsumentów do rozróżniania produktów wchodzenie producentów na nowe rynki staje się bardzo trudne lub wręcz niemożliwe; ponadto uważa, że koncentrowanie konkurencji na cenie utrudnia producentom o małym udziale w rynku wzmocnienie swojej pozycji rynkowej; w związku z tym podkreśla, że usuwanie znaków towarowych lub ograniczanie ich stosowania stwarza znaczącą barierę utrudniającą wejście na rynek oraz osłabia zasadniczy aspekt wolnej i uczciwej konkurencji w UE;

72.  zdecydowanie popiera stanowisko Komisji zawarte w rocznym sprawozdaniu dotyczącym polityki konkurencji za rok 2016, zgodnie z którym „coraz bardziej globalne zachowania firm wymuszają podobne podejście ze strony organów odpowiedzialnych za egzekwowanie przepisów”; uważa, że globalne reguły konkurencji, przejrzystości oraz najwyższy stopień koordynacji między organami ochrony konkurencji, również w kwestii wymiany informacji w ramach postępowań dotyczących konkurencji, jest warunkiem wstępnym rozwoju sprawiedliwego handlu na szczeblu światowym; przypomina, że przeciwdziałanie nieuczciwym praktykom handlowym, także za pomocą polityki konkurencji, jest konieczne do zapewnienia równych warunków działania, na których korzystają pracownicy, konsumenci i przedsiębiorcy oraz które należą do priorytetów strategii handlowej Unii; podkreśla, że w dokumencie otwierającym debatę w sprawie wykorzystania możliwości płynących z globalizacji zwraca się uwagę na konieczność zastosowania przez Unię środków przywracających sprawiedliwe warunki konkurencji, oraz apeluje do Komisji, by zaproponowała konkretne strategie w tym zakresie;

73.  wzywa do unowocześnienia instrumentów ochrony handlu, aby umożliwiały bardziej zdecydowane, szybsze i skuteczniejsze działanie; z zadowoleniem przyjmuje nową metodę obliczania ceł antydumpingowych na podstawie oceny zakłóceń rynku w państwach trzecich, która musi zapewnić przynajmniej ten sam poziom skuteczności co uprzednio stosowane środki antydumpingowe przy zachowaniu pełnej zgodności z naszymi zobowiązaniami w ramach WTO; podkreśla, że należy monitorować jej skuteczne wdrażanie; ponadto kładzie nacisk na szczególne znaczenie instrumentu antysubsydyjnego w zwalczaniu nieuczciwej konkurencji na szczeblu światowym oraz wyjątkową rolę ustanowienia równych warunków działania dzięki unijnym zasadom pomocy państwa;

74.  apeluje, aby jednym z filarów polityki handlowej Unii była zasada wzajemności, pozwalająca zapewnić firmom z UE równe warunki działania, w szczególności w dziedzinie zamówień publicznych; podkreśla, że wysiłki na rzecz zwiększenia dostępu do zagranicznych rynków zamówień publicznych nie mogą osłabiać rozwoju unijnych przepisów dotyczących kryteriów społecznych i środowiskowych; podkreśla znaczenie opracowania przez Unię międzynarodowego instrumentu zamówień publicznych, który zagwarantuje konieczną wzajemność w przypadkach partnerów handlowych ograniczających dostęp do swoich rynków zamówień publicznych; zwraca uwagę na korzyści bezpośrednich inwestycji zagranicznych i uważa, że propozycja Komisji w sprawie kontroli inwestycji zagranicznych powinna umożliwić większą wzajemność w dostępie do rynków;

75.  zwraca się do Komisji, by w toku negocjacji i wymian handlowych zwracała szczególną uwagę na MŚP z myślą o zapewnieniu im lepszego dostępu do rynków i promowaniu ich konkurencyjności; w związku z tym odnotowuje działania Komisji na rzecz zwalczania nieuczciwej konkurencji w nagłaśnianych przez media sprawach, ale podkreśla, że egzekwowanie zasad uczciwej konkurencji ma również ogromne znaczenie w przypadku MŚP;

76.  podkreśla, że polityka handlowa i umowy handlowe UE mogą odegrać rolę w walce z korupcją;

77.  przypomina o znaczeniu, jakie mają skuteczne i jednolite kontrole celne w Europie dla walki z nieuczciwą konkurencją;

78.  wzywa Komisję, aby wyjaśniła bardziej szczegółowo, jak można zaradzić nieuczciwym praktykom handlowym w ramach obecnej polityki konkurencji;

79.  w związku z powyższym z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie europejskiej sieci konkurencji plus, w którym wskazuje między innymi na znaczenie odstraszających grzywien w polityce konkurencji; ponadto podkreśla, że organ, który odmawia wykonania decyzji o nałożeniu grzywien, powinien każdorazowo należycie uzasadnić odmowę oraz że należy stworzyć system rozwiązywania potencjalnych sporów między organami w takich przypadkach;

80.  odnotowuje sprawozdanie końcowe Komisji na temat badania sektora handlu elektronicznego, w którym potwierdzono, że szereg istniejących praktyk biznesowych w tym sektorze wpływa negatywnie na uczciwą konkurencję i ogranicza wybór konsumentów; uważa, że w kontekście jednolitego rynku treści cyfrowych badanie powinno być częścią wzmożonych działań służących egzekwowaniu, tak aby można było stosować politykę konkurencji w odniesieniu do detalistów internetowych;

81.  wspiera zamiar egzekwowania przez Komisję unijnych reguł konkurencji w stosunku do przedsiębiorstw stosujących powszechne praktyki, które powstały lub rozwinęły się wskutek rozwoju handlu elektronicznego, a także podkreśla, że Komisja musi dołożyć większych starań na rzecz zapewnienia, że unijne reguły konkurencji będą konsekwentnie stosowane we wszystkich państwach członkowskich, również w dziedzinach związanych z handlem elektronicznym; podkreśla, że z powodu asymetrycznej relacji między dużymi detalistami internetowymi i ich dostawcami Komisja i krajowe organy ochrony konkurencji powinny aktywnie egzekwować reguły konkurencji, jako że dostawcy, a zwłaszcza MŚP, nie zawsze mają dostęp do niedrogich środków dochodzenia roszczeń;

82.  wzywa do zapewnienia konsumentom większej swobody wyboru na jednolitym rynku treści cyfrowych; uważa, że prawo do przenoszenia danych zapisane w ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych (Rozporządzenie (UE) 2016/679) jest właściwym podejściem w zakresie umacniania praw konsumentów i konkurencji;

83.  jest zdania, że efektywna polityka konkurencji może uzupełniać inicjatywy ustawodawcze w dziedzinie jednolitego rynku treści cyfrowych, oraz uważa, że w przypadkach, gdzie głównym bodźcem do działania regulacyjnego są zachowania niektórych uczestników rynku, wyrządzoną szkodę można by naprawiać przy pomocy środków ochrony konkurencji służących zwalczaniu praktyk ograniczających konkurencję bez blokowania podmiotów, które chcą konkurować;

84.  jest zaniepokojony częstszym stosowaniem ograniczeń umownych przez producentów podczas sprzedaży online, co zostało potwierdzone w badaniu handlu elektronicznego, i wzywa Komisję do dalszego przeglądu takich klauzul w celu dopilnowania, by nie skutkowały one nieuzasadnionymi ograniczeniami konkurencji; jednocześnie zwraca się do Komisji, by w świetle tych zmian dokonała przeglądu wytycznych w sprawie ograniczeń wertykalnych i rozporządzenia Komisji (UE) nr 330/2010;

85.  odnotowuje opinię rzecznika generalnego Nilsa Wahla z dnia 26 lipca 2017 r. w sprawie nr C-230/16 Coty Germany GmbH przeciwko Parfümerie Akzente GmbH, zgodnie z którą ograniczenia sprzedaży przez internetową platformę handlową zawartego w umowie o dystrybucję nie należy traktować jako najpoważniejszego ograniczenia konkurencji na mocy rozporządzenia Komisji (UE) nr 330/2010.

86.  podkreśla, że dostęp do wymiaru sprawiedliwości, w tym możliwość zbiorowego dochodzenia roszczeń, jest niezbędny do osiągnięcia celów polityki konkurencji UE; zaznacza, że brak takich możliwości osłabia konkurencję, funkcjonowanie rynku wewnętrznego i prawa konsumentów;

87.  przypomina, że aby skutecznie zwalczać praktyki antykonkurencyjne, państwa członkowskie muszą przyjąć politykę gospodarczą zgodną z zasadami otwartej gospodarki rynkowej opartej na uczciwej konkurencji, ponieważ stosowanie czysto protekcjonistycznych środków szkodzi funkcjonowaniu jednolitego rynku; przypomina, że należy wyeliminować wszelkie formy nieuczciwej konkurencji, w tym pracę nierejestrowaną i omijanie przepisów dotyczących delegowania pracowników, bez uszczerbku dla swobodnego przepływu pracowników jako jednej z podstawowych swobód na rynku wewnętrznym UE;

88.  uważa, że przeprowadzone przez Komisję konsultacje w sprawie możliwości usprawnienia unijnej kontroli łączenia przedsiębiorstw są bardzo ważne; jest zdania, że szczególnie w sektorze cyfrowym trzeba dopilnować, aby łączenie przedsiębiorstw nie zakłócało konkurencji na rynku wewnętrznym UE; w związku z tym ponownie wzywa Komisję, aby dokładnie sprawdziła, czy obecne procedury oceny wystarczająco uwzględniają sytuację na rynkach cyfrowych oraz umiędzynarodowienie rynków; wzywa ponadto Komisję do uwzględnienia roli dostępu do danych i informacji przy ocenie pozycji rynkowej, do rozważenia tego, czy łączenie danych i informacji o klientach podczas fuzji nie zakłóca konkurencji, oraz tego, w jakim zakresie dostęp przedsiębiorstwa do wyłącznych metod analitycznych i patentów wyklucza konkurentów; przypomina o swoim apelu, aby Komisja wyjaśniła, jak definiuje minimalną liczbę podmiotów na rynku niezbędną do zaistnienia uczciwej konkurencji oraz jak zamierza utrzymać możliwość wchodzenia nowych przedsiębiorstw, w szczególności firmy typu start-up, na wysoce skoncentrowane rynki;

89.  wzywa państwa członkowskie, aby zapewniły właściwe egzekwowanie przepisów UE dotyczących zamówień publicznych w celu zwalczania nieuczciwej konkurencji, w tym w stosownych przypadkach dzięki kryteriom ochrony społecznej, środowiskowej i ochrony konsumentów, oraz aby propagowały dobre praktyki w postępowaniach administracji publicznej; uważa, że rozwój komputeryzacji zamówień publicznych ułatwi MŚP dostęp do zamówień publicznych, zwiększy przejrzystość i zapewni bardziej wydajne monitorowanie naruszeń reguł konkurencji w tej dziedzinie; wzywa ponadto Komisję do promowania możliwości dostępu do rynku dla MŚP za pośrednictwem mniejszych zamówień, gdy jest to zgodne z kluczowymi celami zamówień, a także wzywa Komisję do uważnego monitorowania egzekwowania przepisów dotyczących centralizacji zakupów na rynkach zamówień publicznych;

90.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w strategii jednolitego rynku cyfrowego przyjęto przepisy dotyczące możliwości przenoszenia usług świadczonych w systemie przedpłat, co poprawi konkurencję na rynku wewnętrznym i zwiększy prawa konsumentów;

91.  uważa, że kryteria przystąpienia do systemu dystrybucji selektywnej lub sieci franchisingowej powinny być przejrzyste, aby zapewnić, że nie naruszają polityki konkurencji i swobodnego funkcjonowania jednolitego rynku; podkreśla, że takie kryteria muszą być obiektywne, jakościowe i niedyskryminujące oraz nie mogą wykraczać poza to, co jest ściśle niezbędne; wzywa Komisję, by podjęła działania dla zapewnienia tej przejrzystości;

92.  zwraca uwagę na zwiększone ryzyko zmowy między konkurentami z uwagi na m.in. oprogramowanie do monitorowania cen; uważa, że uzgodnione praktyki mogą wystąpić mimo słabszych kontaktów między konkurentami, aniżeli wymagają tego obowiązujące normy, a nawet mogą być zautomatyzowane, ponieważ algorytmy współdziałają ze sobą niezależnie od kierunku obranego przez jednego lub większą liczbę uczestników rynku; zwraca się do Komisji, aby wykazywała czujność na takie nowe wyzwania dla wolnej konkurencji;

93.  pochwala wysiłki Komisji na rzecz nawiązania kontaktów z partnerami międzynarodowymi i forami wielostronnymi w dziedzinie polityki konkurencji; uważa, że współpraca międzynarodowa ma coraz większe znaczenie, szczególnie gdy przedsiębiorstwa podlegające środkom egzekucyjnym prowadzą działalność w wielu jurysdykcjach;

94.  uważa, że rozszerzenie sieci umów o wolnym handlu z Unią Europejską przyczyni się do egzekwowania prawa konkurencji na świecie; zachęca w związku z tym Komisję do poszukiwania dalszych możliwości zawierania umów o wolnym handlu oraz do uwzględniania we wszelkich przyszłych umowach solidnych przepisów antymonopolowych i zasad pomocy państwa;

95.  uważa, że należy uwzględnić specyficzny charakter sektora rolnictwa w polityce konkurencji; przypomina, że art. 42 TFUE przyznaje temu sektorowi szczególny status w odniesieniu do prawa konkurencji, co potwierdzono w trakcie ostatniej reformy wspólnej polityki rolnej (WPR) przez umożliwienie szeregu odstępstw i wyjątków od postanowień art. 101 TFUE; zauważa, że celem WPR jest zapewnienie odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej w obliczu nieustannych zagrożeń gospodarczych i klimatycznych; przypomina, że polityka konkurencji broni przede wszystkim interesów konsumentów i w niedostatecznym stopniu uwzględnia konkretne interesy i trudności producentów rolnych; podkreśla, że polityka konkurencji musi bronić interesów producentów rolnych i konsumentów w ten sam sposób, zapewniając uczciwe warunki konkurencji i dostępu do rynku wewnętrznego w celu pobudzania inwestycji, zatrudnienia, rentowności przedsiębiorstw rolnych i zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich w UE, a jednocześnie wspierania przejrzystości dla uczestników rynku;

96.  podkreśla, że pojęcia „uczciwej ceny” nie należy postrzegać jako najniższej możliwej ceny dla konsumenta, lecz jako cenę rozsądną i zapewniającą godziwe wynagrodzenie wszystkim podmiotom w łańcuchu dostaw żywności;

97.  uważa, że działania zbiorowe prowadzone przez organizacje producentów i ich zrzeszenia (włącznie z planowaniem produkcji oraz negocjowaniem sprzedaży i warunków umowy) są konieczne do osiągnięcia celów WPR określonych w art. 39 TFUE i w związku z tym powinny być wyłączone z zakresu stosowania art. 101 TFUE, jeżeli te wspólne działania są rzeczywiście wykonywane i przyczyniają się w ten sposób do poprawy konkurencyjności rolników; zauważa, że nie wykorzystano w pełni odstępstw przewidzianych na mocy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) oraz że brak klarowności tych odstępstw, trudności w ich wdrażaniu oraz brak jednolitego stosowania przez krajowe organy ochrony konkurencji skutkują niedostateczną pewnością prawa dla rolników oraz ich organizacji; przyjmuje z zadowoleniem fakt, że rozporządzenie (UE) 2017/2393(12) pozwoli na uproszczenie zasad zbiorowego organizowania się rolników oraz wyjaśnienie roli i uprawnień organizacji producentów prowadzących działalność gospodarczą w kontekście prawa konkurencji, aby wzmocnić ich pozycję negocjacyjną, przy jednoczesnym zagwarantowaniu zasad określonych w art. 39 TFUE;

98.  uwzględniając pozytywne wnioski z przeglądów(13) wdrażania „pakietu mlecznego” oraz jego wkład we wzmacnianie pozycji gospodarstw mlecznych w łańcuchu dostaw żywności, przyjmuje z zadowoleniem, że ten pakiet z 2012 r. zostanie przedłużony w ramach rozporządzenia (UE) 2017/2393; wzywa jednak Komisję do przeprowadzenia oceny skutków w celu ustalenia, czy należy rozszerzyć zakres przepisów dotyczących negocjacji umownych w sektorze mleka i przetworów mlecznych na inne sektory rolne, ponieważ rolnicy i organizacje producentów zyskaliby dzięki temu większą swobodę planowania produkcji, prawo do rokowań zbiorowych oraz możliwość negocjowania sprzedaży i warunków umownych jasno wyznaczających ceny i ilości produktów;

99.  domaga się wprowadzenia wyraźnego i działającego automatycznie odstępstwa od art. 101 TFUE, opartego na zasadach konieczności i proporcjonalności, umożliwiającego rolniczym organizacjom międzybranżowym wykonywanie zadań powierzonych im na mocy rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku z myślą o realizacji celów wyznaczonych w art. 39 TFUE;

100.  proponuje, by przepisy rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku umożliwiające przyjmowanie środków regulujących podaż sera objętego chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym (art. 150), szynki objętej ChNP lub ChOG (art. 172) lub win (art. 167) zostały rozszerzone na produkty ze znakiem jakości, aby zwiększyć możliwości w zakresie dostosowywania podaży do popytu;

101.  przyjmuje z zadowoleniem fakt, że w rozporządzeniu (UE) 2017/2393 ustanowiono procedurę, dzięki której grupa rolników może zwrócić się do Komisji o wydanie niewiążącej opinii w celu ustalenia, czy dane działanie zbiorowe jest zgodne z ogólnym wyjątkiem od reguł konkurencji określonym w art. 209 rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku; w świetle zalecenia Grupy Zadaniowej ds. Rynków Rolnych wzywa jednak Komisję, by wyjaśniła zakres ogólnego odstępstwa dla rolnictwa w celu szczegółowego określenia wyjątku w taki sposób, by możliwe i wykonalne było niestosowanie art. 101 TFUE w przewidzianych w tym artykule przypadkach;

102.  podkreśla, że w okresach poważnej nierównowagi na rynku, kiedy sektor rolnictwa jest zagrożony i wszyscy obywatele odczuwają skutki potencjalnego negatywnego wpływu na podstawowe dostawy żywności, ukierunkowana na rynek WPR musi zapewniać rolnikom wsparcie oraz przyznawać dodatkowe, tymczasowe i w pełni uzasadnione zwolnienia od stosowania reguł konkurencji; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w wyniku zmian wprowadzonych na mocy rozporządzenia (UE) 2017/2393 łatwiej będzie stosować przepisy art. 222 rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku, które dopuszcza takie tymczasowe odstępstwa od prawa konkurencji;

103.  apeluje o dalszy rozwój europejskiego narzędzia monitorowania cen żywności w celu poprawy wykrywania kryzysów w sektorze rolno-spożywczym dzięki lepszym i bardziej zdezagregowanym danym; podkreśla w związku z tym potrzebę angażowania organizacji rolników w proces określania i gromadzenia danych;

104.  zauważa, że Komisja uznała, iż producenci rolni stanowią szczebel łańcucha dostaw żywności charakteryzujący się najmniejszą koncentracją, podczas gdy ich dostawcy czynników produkcji i odbiorcy często stanowią o wiele większe podmioty o większej koncentracji sił, co skutkuje zaburzeniem równowagi stosunków oraz negatywnymi i nieuczciwymi praktykami handlowymi – ze strony niektórych dużych sieci dystrybucji, przetwórców i detalistów – którym nie można zaradzić za pomocą samej polityki konkurencji, w związku z czym konieczna jest spójność z innymi obszarami polityki; wzywa zatem Komisję, by precyzyjniej określiła pojęcie „pozycji dominującej” i nadużywanie takiej pozycji, biorąc pod uwagę stopień koncentracji oraz pozycję negocjacyjną sektorów środków produkcji, przetwórstwa i handlu detalicznego; zauważa ponadto, że w rozporządzeniu (UE) 2017/2393 ustanowiono pewne przepisy dotyczące prawa do umów pisemnych oraz do negocjowania warunków umownych z myślą o lepszym podziale wartości w całym łańcuchu dostaw, aby uporządkować stosunki między zainteresowanymi stronami, zwalczać nieuczciwe praktyki handlowe, umożliwić rolnikom sprawniejsze reagowanie na sygnały rynkowe, poprawić zgłaszanie i transmisję cen oraz usprawnić dostosowywanie podaży do popytu; ponadto wzywa Komisję i krajowe organy ochrony konkurencji do zapewnienia odpowiedniego klasyfikowania i wyceny towarów, a ponadto monitorowania nadużyć i nieuczciwych praktyk handlowych, których doświadczają rolnicy, jak również do stawiania im czoła za pomocą wiążących działań oraz do ich karania; uważa, że należy przyjrzeć się dokładnie istniejącym systemom krajowym w celu określenia, które praktyki nadają się najlepiej do stosowania;

105.  uznaje, że dotychczas prawa konkurencji nie stosowano do celów zwalczania nieuczciwych praktyk handlowych w łańcuchu dostaw żywności ani na szczeblu europejskim, ani krajowym; zauważa, że w związku z tym wdrożono szczegółowe zasady krajowe, które nie umożliwiły jednak całkowitego rozwiązania powszechnego problemu nieuczciwych praktyk handlowych i nierównego układu sił w łańcuchu dostaw żywności; wzywa Komisję do niezwłocznego opublikowania i zatwierdzenia zapowiadanego unijnego wniosku ustawodawczego w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych, aby zapewnić zharmonizowane ramy prawne w lepszym stopniu chroniące producentów i rolników przed nieuczciwymi praktykami handlowymi, a także zagwarantować dalszą konsolidację rynku wewnętrznego;

106.  przypomina, że Parlament apelował już do Komisji i krajowych organów ochrony konkurencji o skuteczną reakcję na obawy wywołane skumulowanym oddziaływaniem szybkiej koncentracji sektora dystrybucji na szczeblu krajowym oraz rozwoju powiązań wielkich dystrybutorów na szczeblu europejskim i międzynarodowym zarówno na niższe ogniwa łańcucha dostaw żywności, jak i na dystrybutorów oraz konsumentów; uważa, że takie zmiany strukturalne budzą obawy dotyczące potencjalnych dostosowań strategicznych, ograniczenia konkurencji oraz obniżenia marż umożliwiających inwestowanie i innowacje w łańcuchu dostaw żywności;

107.  wzywa państwa członkowskie i instytucje UE, aby priorytetowo traktowały wzmocnienie jednolitego rynku po brexicie w drodze zagwarantowania pełnej zgodności z unijnymi regułami konkurencji i powiązanymi odstępstwami, a także innymi normami w celu zapewnienia państwom członkowskim pewności prawa i równych warunków działania;

108.  zauważa, że w 2013 r. podwojono indywidualny próg pomocy de minimis w rolnictwie (z 7500 EUR do 15 000 EUR) w celu stawienia czoła fali kryzysów klimatycznych, sanitarnych i gospodarczych; zauważa, że jednocześnie krajowy próg pomocy de minimis dostosowano jedynie nieznacznie (z 0,75 % do 1 % wartości krajowej produkcji rolnej), co ogranicza pole manewru państw członkowskich, jeśli chodzi o pomoc gospodarstwom rolnym w trudnej sytuacji; apeluje zatem, by podnieść krajowy próg pomocy de minimis do poziomu 1,25 % krajowej produkcji rolnej, aby złagodzić trudną sytuację gospodarczą rolników; zwraca uwagę, że spójne zasady dotyczące pomocy de minimis powinny służyć poprawie pozycji rolników, nie pociągając za sobą renacjonalizacji polityki rolnej;

109.  podkreśla znaczenie finansowania umożliwiającego dostęp do szybkich sieci szerokopasmowych, aby nadążyć za postępem technologicznym i pobudzić konkurencję, szczególnie na obszarach wiejskich i oddalonych;

110.  podkreśla, że otwarcie rynku UE na wysoce konkurencyjnych partnerów handlowych i głównych eksporterów produktów rolnych podlegających różnym normom może stanowić zagrożenie dla najbardziej newralgicznych sektorów rolnictwa w UE; apeluje do Komisji, by w pełni uwzględniła możliwe zakłócenia rynku, wynikające z umów handlowych z państwami trzecimi, dla producentów rolnych w Europie, zważywszy na ich trudną sytuację finansową i zasadniczą rolę w naszym społeczeństwie;

111.  zobowiązuje swego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz krajowym i, w stosownych przypadkach, regionalnym organom ochrony konkurencji.

(1) Dz.U. L 187 z 26.6.2014, s. 1.
(2) Dz.U. L 156 z 20.6.2017, s. 1.
(3) Dz.U. C 262 z 19.7.2016, s. 1.
(4) Dz.U. C 93 z 24.3.2017, s. 71.
(5) Dz.U. C 35 z 31.1.2018, s. 71.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0434.
(7) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0027.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0428.
(9) Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
(10) https://ec.europa.eu/info/sites/info/files/file_import/aar-comp-2016_en_0.pdf
(11) Na przykład szczegółowe postępowanie przygotowawcze Komisji w sprawie potencjalnego programu pomocy państwa dotyczącego brytyjskiego zwolnienia w zakresie finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (SA.44896).
(12) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2393 z dnia 13 grudnia 2017 r. zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), (UE) nr 1306/2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania, (UE) nr 1307/2013 ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej, (UE) nr 1308/2013 ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz (UE) nr 652/2014 ustanawiające przepisy w zakresie zarządzania wydatkami odnoszącymi się do łańcucha żywnościowego, zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt oraz dotyczącymi zdrowia roślin i materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin (Dz.U. L 350 z 29.12.2017, s. 15).
(13) Sprawozdania w sprawie rozwoju sytuacji na rynku mleczarskim i funkcjonowania przepisów dotyczących „pakietu mlecznego” (COM(2016)0724 i COM(2014)0354).


Wątpliwości dotyczące szczepień i spadek wskaźników szczepień w Europie
PDF 351kWORD 57k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie uchylania się od szczepień i spadku liczby szczepień w Europie (2017/2951(RSP))
P8_TA(2018)0188B8-0188/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 168 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 6 czerwca 2011 r. w sprawie szczepień dziecięcych: sukcesy i wyzwania europejskich szczepień dziecięcych oraz dalsze działania(1), przyjęte przez ministrów zdrowia państw członkowskich UE,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 1 grudnia 2014 r. w sprawie szczepień jako jednego ze skutecznych narzędzi w dziedzinie zdrowia publicznego(2),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 29 czerwca 2017 r. zatytułowany „Europejski plan działania «Jedno zdrowie» na rzecz zwalczania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe” (COM(2017)0339),

–  uwzględniając globalny plan działania Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) na rzecz szczepień (GVAP) zatwierdzony w maju 2012 r. przez 194 państwa członkowskie Światowego Zgromadzenia Zdrowia,

–  uwzględniając rezolucję 68.6 Światowej Organizacji Zdrowia przyjętą w dniu 26 maja 2015 r. przez 194 państwa członkowskie Światowego Zgromadzenia Zdrowia,

–  uwzględniając europejski plan działania na rzecz szczepień na lata 2015–2020 przyjęty przez Światową Organizację Zdrowia w dniu 18 września 2014 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie techniczne Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób z dnia 27 kwietnia 2017 r. pt. „Systemy informowania na temat szczepień w UE i EOG”,

–  uwzględniając sprawozdanie techniczne Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób z dnia 14 czerwca 2017 r. pt. „Choroby zwalczane drogą szczepień i szczepienia: podstawowe kompetencje”,

–  uwzględniając deklarację polityczną ONZ w sprawie oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe wydaną w dniu 21 września 2016 r. na posiedzeniu wysokiego szczebla Zgromadzenia Ogólnego w Nowym Jorku,

–  uwzględniając sprawozdanie Banku Światowego z marca 2017 r. pt. „Infekcje wywoływane drobnoustrojami lekoopornymi: zagrożenie dla naszej przyszłości gospodarczej”;

–  uwzględniając zalecenie Rady 2009/1019/UE z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie szczepień przeciw grypie sezonowej(3),

–  uwzględniając rosnącą liczbę osób podróżujących między kontynentami;

–  uwzględniając pytania do Rady i do Komisji w sprawie uchylania się od szczepień i spadku liczby szczepień w Europie (O-000008/2018 – B8-0011/2018 i O-000009/2018 – B8-0012/2018),

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności,

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w grudniu 2010 r. światowi liderzy sektora zdrowia zobowiązali się do zagwarantowania odkrywania, opracowywania i rozpowszechniania na całym świecie szczepionek ratujących życie, w szczególności w krajach najuboższych, i ogłosili kolejnych 10 lat (2011–2020) „dekadą szczepień”;

B.  mając na uwadze, że cena pełnego pakietu szczepień dla jednego dziecka, nawet po najniższych cenach światowych, wzrosła między 2001 a 2014 r. 68 razy; mając na uwadze, że taki wzrost cen jest nieuzasadniony i niezgodny z celem zrównoważonego rozwoju, jakim jest zapewnienie zdrowego życia i sprzyjanie dobrostanowi w każdym wieku;

C.  mając na uwadze, że państwa należące do UE i do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) znacznie się różnią pod względem zalecanych szczepionek i systemu opieki zdrowotnej;

D.  mając na uwadze, że wszystkie państwa członkowskie UE zatwierdziły plan działania WHO na rzecz szczepień na lata 2015–2020;

E.  mając na uwadze, że wysoka liczba szczepień chroni obywateli przed chorobami zwalczanymi drogą szczepień, które są pandemiczne w krajach o niskiej liczbie szczepień i immunizacji;

F.  mając na uwadze, że według ogólnoświatowego badania przeprowadzonego w ramach projektu Vaccine Confidence Project w Europie odnotowuje się najwięcej negatywnych odpowiedzi dotyczących postrzegania znaczenia szczepionek oraz ich bezpieczeństwa i skuteczności, co skutkuje najwyższym poziomem uchylania się od szczepień wśród ludności(4);

G.  mając na uwadze, że spadek liczby szczepień w Europie doprowadził w niektórych krajach europejskich do groźnych epidemii odry i powiązanych z tą chorobą zgonów;

H.  mając na uwadze, że w ramach planu działania „Jedno zdrowie” różne państwa członkowskie wprowadziły szczepienie zwierząt gospodarskich i domowych jako istotny środek z zakresu polityki przeciwdziałania transgranicznym epidemiom chorób zwierzęcych i ograniczania dalszego ryzyka zakażeń, m.in. w odniesieniu do zakażenia bakteriami Coxiella burnetii i innych chorób bakteryjnych i wirusowych stwarzających również zagrożenie dla zdrowia publicznego;

I.  mając na uwadze, że w latach 2008–2015 w Europie odnotowano 215 000 zachorowań na choroby zwalczane drogą szczepień, z wyjątkiem grypy(5);

1.  dostrzega rolę, jaką mogą odgrywać szczepienia w zwalczaniu oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, co nadal powinno być przedmiotem badań;

2.  przyznaje, że szczepionki mogą odgrywać rolę w zmniejszeniu zapotrzebowania na antybiotyki, pomagając tym samym ograniczyć szerzenie się oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, co nadal powinno być przedmiotem badań; podkreśla jednak, że kwestią największej wagi powinno pozostać pilne ograniczenie nadużywania i niewłaściwego stosowania antybiotyków oraz niezamierzonego narażania na ich działanie;

3.  zauważa, że według szacunków szczepienia zapobiegają 2,5 mln zgonów rocznie na całym świecie i zmniejszają koszty leczenia konkretnych chorób, w tym koszty leczenia przeciwdrobnoustrojowego;

4.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wprowadzenie na dużą skalę w Europie szczepień ochronnych walnie przyczyniło się do zwalczenia wielu chorób zakaźnych lub spadku zachorowań na te choroby; jest jednak zaniepokojony zjawiskiem uchylania się od szczepień oraz brakiem zaleceń krajowych w związku ze starzeniem się społeczeństwa i apeluje o większą przejrzystość w produkcji szczepionek, a także o podejmowanie działań w celu rozproszenia obaw obywateli europejskich;

5.  podkreśla, że szczepionki są w rygorystyczny sposób testowane w trakcie kilku etapów testowych, zanim zostaną wstępnie zakwalifikowane przez WHO i zatwierdzone przez Europejską Agencję Leków (EMA), a następnie są regularnie oceniane; zwraca uwagę, że naukowcy muszą deklarować wszelkie konflikty interesów;

6.  proponuje, by naukowcy znajdujący się w sytuacji konfliktu interesów byli wykluczani z paneli oceniających; wzywa do zniesienia poufności treści obrad panelu oceniającego EMA; proponuje, by dane naukowe i kliniczne, na których opierają się konkluzje panelu, były udostępniane publicznie po uprzednim zagwarantowaniu ich anonimowości;

7.  przypomina, że z europejskiego planu działania „Jedno zdrowie” na rzecz zwalczania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe wynika, że immunizacja poprzez szczepienie stanowi opłacalną formę interwencji w walce z opornością na środki przeciwdrobnoustrojowe(6);

8.  z zadowoleniem przyjmuje czynne zaangażowanie Komisji w kwestię szczepienia oraz włączenie inicjatywy na rzecz szczepień do programu prac Komisji na rok 2018; z zadowoleniem przyjmuje opublikowanie planu działania w związku z zaleceniem Rady w sprawie zacieśnienia współpracy na rzecz przeciwdziałania chorobom zwalczanym drogą szczepień;

9.  wyraża poparcie dla zawartej w planie działania dotyczącym oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe zapowiedzi Komisji o stworzeniu zachęt do zwiększenia dostępności diagnostyki, szczepień i alternatyw dla środków przeciwdrobnoustrojowych(7);

10.  przyjmuje z zadowoleniem zbliżające się rozpoczęcie wspólnego działania współfinansowanego z unijnego programu działań w dziedzinie zdrowia, którego celem jest zwiększenie wyszczepialności;

11.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do wzmocnienia podstawy prawnej na rzecz wyszczepialności; zwraca uwagę, że zgodnie z celem 1 europejskiego planu działania na rzecz szczepień na lata 2015–2020 wprowadzenie i wdrożenie odpowiednich ram prawnych ma zasadnicze znaczenie dla określenia priorytetów krajowych i poczynienia konkretnych kroków w kierunku trwałego zobowiązania w zakresie szczepień;

12.  zdecydowanie popiera umowę w sprawie wspólnych zamówień, która tworzy na potrzeby państw członkowskich i Komisji podstawy wspólnego zamawiania szczepionek, łącząc w ten sposób siłę nabywczą państw członkowskich i tym samym gwarantując, że szczepionki pandemiczne i inne będą dostępne w dostatecznych ilościach, w trosce o powszechny dostęp do nich, oraz to, że wszystkie uczestniczące państwa członkowskie będą traktowane równorzędnie;

13.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że 24 państwa członkowskie podpisały umowę w sprawie wspólnych zamówień, co oznacza, że umowa obejmuje 447,8 z 508,2 mln obywateli UE; apeluje do państw członkowskich, które nie podpisały jeszcze umowy w sprawie wspólnych zamówień, by to uczyniły, aby zagwarantować, że zostaną nią objęci wszyscy obywatele UE;

14.  przypomina o znaczeniu przejrzystości w pozyskiwaniu i podtrzymywaniu zaufania obywateli do leków;

15.  przypomina znaczenie rozporządzenia w sprawie badań klinicznych(8) dla pobudzania i ułatwiania badań nad nowymi szczepionkami i zagwarantowania przejrzystości wyników badań klinicznych; wzywa Komisję i EMA, aby bezzwłocznie wdrożyły rozporządzenie w sprawie badań klinicznych, zwłaszcza poprzez utworzenie europejskiego portalu i bazy danych, których realizacja spotkała się ze znacznym, ponad dwuletnim opóźnieniem; wzywa ponadto wszystkie zaangażowane strony do zapewnienia, by obecny proces przeniesienia EMA z Londynu nie spowodował żadnych dodatkowych zakłóceń lub opóźnień w pracy agencji;

16.  wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania, by wszyscy pracownicy służby zdrowia posiadali niezbędne szczepienia; wzywa Komisję, by we wniosku dotyczącym zalecenia Rady w sprawie ściślejszej współpracy na rzecz przeciwdziałania chorobom zwalczanym drogą szczepień zajęła się wskaźnikami szczepień u pracowników służby zdrowia;

17.  uważa, że​ inicjatywa Komisji w zakresie wniosku dotyczącego zalecenia Rady w sprawie zacieśnienia współpracy na rzecz przeciwdziałania chorobom zwalczanym drogą szczepień, który ma zostać przedstawiony w drugim kwartale 2018 r. i zmierza do wspierania państw członkowskich we wdrażaniu programów szczepień, ograniczenia uchylania się od szczepień, zwiększenia dostaw szczepionek i ogólnego zwiększenia wyszczepialności, jest właściwym krokiem; wzywa Komisję i Radę do uwzględnienia stanowiska Parlamentu przy opracowywaniu zaleceń;

18.  zauważa z niepokojem, że dane epidemiologiczne dotyczące obecnej wyszczepialności w państwach członkowskich pokazują, iż istnieją istotne luki w akceptacji szczepień, a wyszczepialność, która jest konieczna do zagwarantowania odpowiedniej ochrony, jest niewystarczająca; wyraża zaniepokojenie, że rosnące i szeroko rozpowszechnione uchylanie się od szczepień osiągnęło niepokojące rozmiary ze względu na szereg skutków zdrowotnych, które powoduje ono w państwach członkowskich; zwraca się do państw członkowskich, aby z uwagi na przydatność szczepień jako narzędzia profilaktyki objęły zakresem pomiaru wyszczepialności nie tylko małe dzieci oraz aby wszystkie grupy ludności mogły być uwzględniane w podejściu do szczepień obejmującym całe życie;

19.  podkreśla, że spadek publicznego zaufania do szczepień na całym świecie stanowi powód do niepokoju i poważne wyzwanie dla ekspertów w dziedzinie zdrowia publicznego; zauważa, że w związku z uchylaniem się od szczepień Europa stoi obecnie w obliczu możliwych do uniknięcia ognisk odry w wielu krajach; wzywa Komisję do dalszego zwiększania wsparcia dla krajowych działań na rzecz szczepień mających na celu zwiększenie wyszczepialności;

20.  podkreśla, że poprawa przejrzystości procesów oceny szczepionek i adiuwantów oraz finansowanie programów niezależnych badań na temat ich ewentualnych skutków ubocznych mogłyby przyczynić się do przywrócenia zaufania do szczepień;

21.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wzmocnienia infrastruktury służącej do gromadzenia danych w celach śledzenia wzorców chorób zakaźnych oraz rzeczywistych skutków szczepionek, aby wspierać realizację programów szczepień;

22.  jest zaniepokojony z powodu znacznych różnic w szczepionkach, które są zalecane, dostarczane lub wprowadzane jako obowiązkowe w poszczególnych państwach członkowskich; wyraża również zaniepokojenie, że te różnice w wyszczepialności pogłębiają nierówności w dziedzinie zdrowia między państwami członkowskimi oraz podważają starania na rzecz ograniczenia występowania i wyeliminowania chorób, którym można zapobiec;

23.  potępia rozpowszechnianie niewiarygodnych, wprowadzających w błąd i sprzecznych z nauką informacji o szczepieniach, który to problem dodatkowo pogłębiają spory w mediach, pogoń za sensacją w mediach i słabe dziennikarstwo; wzywa państwa członkowskie i Komisję do podjęcia skutecznych działań w celu zwalczania rozpowszechniania takich dezinformacji, do dalszego organizowania kampanii informacyjnych i uświadamiających mających na celu przywrócenie zaufania do szczepionek oraz do poprawy edukacji i dialogu, w szczególności z myślą o rodzicach, włącznie ze stworzeniem europejskiej platformy mającej na celu zwiększenie wyszczepialności i zapobieganie rozpowszechnianiu informacji wprowadzających w błąd;

24.  podkreśla potrzebę zapewnienia obywatelom kompleksowych, rzeczowych i naukowych informacji; wzywa Komisję i państwa członkowskie do ułatwiania dialogu z zainteresowanymi stronami będącymi częścią społeczeństwa obywatelskiego, ruchami oddolnymi, środowiskami akademickimi, mediami i krajowymi organami ds. zdrowia w celu zwalczania niewiarygodnych, wprowadzających w błąd i niepopartych nauką informacji na temat szczepień;

25.  jest zaniepokojony ograniczonym budżetem przeznaczanym faktycznie na szczepienia w niektórych państwach członkowskich, a także wysokimi cenami i dużymi wahaniami cen niektórych szczepionek ratujących życie, co może jeszcze bardziej pogłębić istniejące nierówności zdrowotne; wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby jak najszybciej wdrożyły środki przewidziane w rezolucji z dnia 2 marca 2017 r. w sprawie unijnych możliwości zwiększenia dostępu do leków(9), podkreślając jednocześnie, że w dłuższej perspektywie szczepienia są dla systemów opieki zdrowotnej jednym z najbardziej opłacalnych działań w zakresie zdrowia publicznego;

26.  wyraża zaniepokojenie tym, że wysokie ceny szczepionek nieproporcjonalnie oddziałują na kraje o niskich i średnich dochodach, w tym kraje, które tracą wsparcie darczyńców otrzymywane wcześniej w ramach Gavi (Globalny Sojusz na rzecz Szczepionek i Szczepień); wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia działań, aby pomóc w ułatwieniu dostępu do szczepień w tych krajach;

27.  z zadowoleniem przyjmuje obiecujące postępy w walce z chorobami i nowotworami wywoływanymi przez wirus brodawczaka ludzkiego (HPV), osiągnięte dzięki programom szczepień przeciwko temu wirusowi; wzywa państwa członkowskie do dalszego rozwijania tych programów, do zbadania sposobów zwiększenia wyszczepialności oraz do zapobiegania innym rodzajom raka, np. dzięki rozszerzeniu programu szczepień na chłopców;

28.  uważa, że decydujące znaczenie ma oferowanie badań przesiewowych i szczepień migrantom i uchodźcom dostającym się na terytorium UE; wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby zbadały konkretne programy szczepień, które są wdrażane w odniesieniu do migrantów i uchodźców dostających się do państw UE, oraz aby zdecydowanie likwidowały stwierdzone luki;

29.  jest zaniepokojony niedoborem szczepionek oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania rozwiązań w celu zwiększenia wyszczepialności i dostępności szczepionek, w tym rozwiązań dotyczących gromadzenia zapasów szczepionek;

30.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do propagowania kampanii uświadamiających wśród pracowników służby zdrowia, którzy kierują na szczepienia, z podkreśleniem ich moralnego i etycznego obowiązku ochrony zdrowia publicznego poprzez dostarczanie pacjentom (lub prawnym opiekunom pacjentów) wystarczających informacji na temat szczepionek, tak aby mogli oni podjąć świadomą decyzję;

31.  zaznacza, że pracownicy służby zdrowia stanowią podstawowy czynnik akceptacji szczepień w społeczeństwie, a ich zalecenia są nieodmiennie przywoływane jako główny powód szczepienia(10);

32.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do przygotowania kompleksowego planu działania UE, który odniesie się do rosnącego problemu społecznego, jakim jest uchylanie się od szczepień, wzmocni zobowiązania państw członkowskich dotyczące szczepienia jako priorytetowego działania w obszarze zdrowia publicznego, w tym działania priorytetowe i działania w danych regionach, oraz uwzględni różną sytuację i konkretne wyzwania w poszczególnych państwach członkowskich;

33.  wzywa Komisję, by ułatwiła bardziej zharmonizowany i lepiej dostosowany harmonogram szczepień w UE, dzieliła się najlepszymi praktykami, zbadała wraz z państwami członkowskimi możliwości utworzenia unijnej platformy monitorowania bezpieczeństwa i skuteczności szczepionek, zagwarantowała równy poziom szczepień w całej Europie, zredukowała nierówności w dziedzinie zdrowia oraz zwiększyła zaufanie do programów szczepień i szczepionek; zachęca Komisję do wdrożenia ukierunkowanych inicjatyw dotyczących szczepień, takich jak „Europejski dzień szczepień przeciwko grypie”, które to inicjatywy umożliwiłyby organizację co roku kampanii online dotyczących szczepień na rzecz osiągnięcia celu wyszczepialności wynoszącego 75 %, ustanowionego w zaleceniach Rady dotyczących grypy sezonowej;

34.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by podjęły konkretne działania w ramach strategii „Jedno zdrowie” w celu zwiększenia wyszczepialności u ludzi i – w stosownych przypadkach – u zwierząt przez zachęty finansowe i polityczne, aby w bardziej oszczędny sposób walczyć z chorobami zakaźnymi i opornością na antybiotyki, m.in. w ramach przyszłej wspólnej polityki rolnej po roku 2020;

35.  wzywa państwa członkowskie, aby terminowo przekazywały Komisji, Europejskiemu Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób oraz WHO dane na temat szczepień i chorób zwalczanych drogą szczepień;

36.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Światowej Organizacji Zdrowia oraz rządom państw członkowskich.

(1) Dz.U. C 202 z 8.7.2011, s. 4.
(2) Dz.U. C 438 z 6.12.2014, s. 3.
(3) Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 71.
(4) Larson, Heidi J. i inni (2016), „The State of Vaccine Confidence 2016: Global Insights Through a 67-Country Survey” [Zaufanie do szczepień w 2016 r. – ogólne wnioski z badania obejmującego 67 krajów], EBioMedicine; tom 12, 2016, str. 295–301.
(5) Rada Stosunków Międzynarodowych, „Vaccine-Preventable Outbreak Maps” [Mapy występowania chorób zwalczanych drogą szczepień], 2015.
(6) Zobacz plan działania, s. 10.
(7) Europejski plan działania „Jedno zdrowie” na rzecz zwalczania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, s. 12.
(8) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 536/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie badań klinicznych produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz uchylenia dyrektywy 2001/20/WE, Dz.U. L 158 z 27.5.2014, s. 1.
(9) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0061.
(10) Leask J., Kinnersley P., Jackson C., Cheater F., Bedford H., Rowles G., „Communicating with parents about vaccination: a framework for health professionals” [Informowanie rodziców o szczepieniach: ramy dla pracowników służby zdrowia], BMC Pediatrics, 2012, tom 12, s. 12–154.


Wdrożenie dyrektywy w sprawie europejskiego nakazu ochrony
PDF 615kWORD 63k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 2018 r. z wdrożenia dyrektywy 2011/99/UE w sprawie europejskiego nakazu ochrony (2016/2329(INI))
P8_TA(2018)0189A8-0065/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2 i 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) oraz art. 8, 10, 18, 19, 21, 79 i 82 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 3, 6, 20, 21, 23, 24, 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając europejską Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1948 r.,

–  uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW) z 1979 r.,

–  uwzględniając deklarację ONZ o eliminacji przemocy wobec kobiet z dnia 20 grudnia 1993 r.,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka, przyjętą w Nowym Jorku w dniu 20 listopada 1989 r.,

–  uwzględniając deklarację pekińską i pekińską platformę działania, przyjęte podczas czwartej Światowej Konferencji w sprawie Kobiet w dniu 15 września 1995 r., oraz późniejsze dokumenty końcowe przyjęte na sesjach nadzwyczajnych Organizacji Narodów Zjednoczonych Pekin +5 (2000 r.), Pekin +10 (2005 r.), Pekin +15 (2010 r.) i Pekin +20 (2015 r.),

–  uwzględniając komentarz ogólny przyjęty w dniu 26 sierpnia 2016 r. przez Komitet ONZ do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych dotyczący art. 6 („Kobiety i dziewczęta niepełnosprawne”) w ramach Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych,

–  uwzględniając Konwencję Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencję stambulską) oraz decyzje Rady (UE) 2017/865(1) i (UE) 2017/866(2) z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej,

–  uwzględniając fakt, że Konwencja Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencja stambulska) została podpisana przez wszystkie państwa członkowskie,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 września 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej(3),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiającą normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępującą decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW(4),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącą się do kompensaty dla ofiar przestępstw(5),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, zastępującą decyzję ramową Rady 2002/629/JHA(6), oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępującą decyzję ramową Rady 2004/68/JHA(7),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 czerwca 2012 r. zatytułowany „Strategia UE na rzecz wyeliminowania handlu ludźmi na lata 2012–2016” (COM(2012)0286),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/99/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie europejskiego nakazu ochrony(8),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 606/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych(9),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2008/947/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków i decyzji w sprawie zawieszenia lub warunkowego zwolnienia w celu nadzorowania przestrzegania warunków zawieszenia i obowiązków wynikających z kar alternatywnych(10),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2009/829/WSiSW z dnia 23 października 2009 r. w sprawie stosowania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej zasady wzajemnego uznawania do decyzji w sprawie środków nadzoru stanowiących alternatywę dla tymczasowego aresztowania(11),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych(12),

–  uwzględniając rezolucję Rady z dnia 10 czerwca 2011 r. w sprawie harmonogramu działań na rzecz zwiększania praw i ochrony ofiar, zwłaszcza w postępowaniu karnym(13),

–  uwzględniając program sztokholmski zatytułowany „Otwarta i bezpieczna Europa dla dobra i ochrony obywateli”(14),

–  uwzględniając program „Prawa, równość i obywatelstwo” na okres 2014–2020,

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 3 grudnia 2015 r. zatytułowany „Strategic engagement for gender equality 2016–2019” [Strategiczne zaangażowanie na rzecz równouprawnienia płci w latach 2016–2019] (SWD(2015)0278),

–  uwzględniając sprawozdanie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) zatytułowane „Przemoc wobec kobiet – ankieta ogólnoeuropejska”,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie eliminacji przemocy wobec kobiet(15),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 lutego 2010 r. w sprawie równouprawnienia kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – 2009(16),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 lutego 2014 r. zawierającą zalecenia dla Komisji w sprawie zwalczania przemocy wobec kobiet(17),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 czerwca 2015 r. w sprawie strategii UE na rzecz równości kobiet i mężczyzn w okresie po 2015 r.(18),

–  uwzględniając europejską ocenę wdrażania dyrektywy 2011/99/UE przygotowaną przez Dział ds. Oceny Ex Post Europejskiego Biura Analiz Parlamentu Europejskiego (PE 603.272),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu, a także art. 1 ust. 1 lit. e) decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie procedury udzielania zgody na sporządzenie sprawozdań z własnej inicjatywy i załącznik 3 do tej decyzji,

–  uwzględniając wspólne posiedzenia Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia zgodnie z art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0065/2018),

A.  mając na uwadze, że wszelkie formy przemocy wobec człowieka stanowią bezpośrednie naruszenie godności ludzkiej, która stanowi fundament wszystkich podstawowych praw człowieka i w związku z tym musi być szanowana i chroniona; mając na uwadze, że przemoc wobec kobiet stanowi brutalną formę dyskryminacji oraz naruszenie praw człowieka i praw podstawowych;

B.  mając na uwadze, że ofiary przemocy i wykorzystywania są narażone na wtórną i wielokrotną wiktymizację, odwet i zastraszanie; mając na uwadze, że w związku z powyższym zapewnienie im niezbędnej ochrony, w tym transgranicznej, zależy w dużej mierze od świadomości ofiar, społeczeństwa ogółem, jak też osób mających kontakt z ofiarami w ramach wykonywania zawodu, w tym odpowiednich instytucji, takich jak schroniska;

C.  mając na uwadze, że brak odpowiedniej ochrony osób przed przemocą uwarunkowaną płcią szkodzi społeczeństwu jako całości;

D.  mając na uwadze, że jednym z najważniejszych aspektów bezpieczeństwa w społeczeństwach jest integralność i wolność każdej jednostki; mając na uwadze, że Europejska agenda bezpieczeństwa powinna uwzględnić gwarancję bezpieczeństwa osobistego i ochrony jednostek przed przemocą uwarunkowaną płcią wśród priorytetów;

E.  mając na uwadze, że przemoc, znęcanie się fizyczne i psychiczne oraz wykorzystywanie seksualne dotykają w przeważającej większości kobiety(19); mając na uwadze, że jedna na trzy kobiety w UE doświadczyła znęcania się fizycznego lub przemocy seksualnej od momentu ukończenia 15. roku życia; mając na uwadze, że zakres i nasilenie przemocy wobec kobiet są często ignorowane lub trywializowane w niektórych państwach członkowskich i nadal utrzymuje się niepokojąca, rozpowszechniona tendencja do obwiniania ofiar; mając na uwadze, że tylko około jedna trzecia kobiet poddawanych znęcaniu się psychicznemu lub wykorzystywaniu seksualnemu przez swoich partnerów zgłasza to władzom;

F.  mając na uwadze, że zapewnienie równouprawnienia płci we wszystkich obszarach polityki jest fundamentalną zasadą Unii Europejskiej i niezbędnym elementem zwalczania przemocy uwarunkowanej płcią;

G.  mając na uwadze, że zgodnie z konwencją stambulską, podpisaną, ale nieratyfikowaną przez UE i wszystkie jej państwa członkowskie(20), wszystkie jej przepisy, w szczególności te związane z ochroną praw ofiar, mają być gwarantowane bez dyskryminacji z jakichkolwiek przyczyn, przy czym wyraźnie wzywa się strony konwencji do uznania uporczywego nękania jako przestępstwa; mając na uwadze, że ratyfikowanie i pełne wdrożenie konwencji stambulskiej przyczyni się do przezwyciężenia wyzwań dotyczących europejskiego nakazu ochrony przez zapewnienie spójnych europejskich ram prawnych na rzecz zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet;

H.  mając na uwadze, że w celu obniżenia szacowanej liczby niezgłaszanych przypadków przemocy państwa członkowskie muszą stworzyć i egzekwować instrumenty wczesnego ostrzegania i ochrony kobiet, aby kobiety czuły się bezpieczne i miały możliwość zgłaszania incydentów przemocy uwarunkowanej płcią; mając na uwadze, że duża liczba niezgłaszanych przypadków przemocy na tle płciowym może być związany z brakiem środków publicznych; mając na uwadze, że odpowiednie organy muszą posiadać struktury, takie jak schroniska oferujące pomoc medyczną i wsparcie kryminalistyczne, porady psychologiczne oraz pomoc prawną, zapewniające bezpieczne schronienie kobietom będącym ofiarami przemocy uwarunkowanej płcią;

I.  mając na uwadze, że swoboda przemieszczania się w UE oznacza częste przemieszczanie się ludności pomiędzy państwami; mając na uwadze, że europejski nakaz ochrony opiera się na potrzebie ochrony praw ofiar i wolności, a w szczególności poszanowania prawa ofiar i potencjalnych ofiar do korzystania ze swobody przemieszczania się i zapewnienia ich stałej ochrony przy korzystaniu z tego prawa;

J.  mając na uwadze, że zapobieganie przemocy przez inwestycje w kampanie na rzecz podnoszenia świadomości i kampanie informacyjne z rzeczywistym nagłośnieniem w mediach, edukację i szkolenie specjalistów stanowi zasadniczy element walki z przemocą uwarunkowaną płcią; mając na uwadze, że konwencja stambulska obliguje strony do zapobiegania przemocy uwarunkowanej płcią i stereotypom płciowym przez uwzględnienie roli mediów; mając na uwadze, że powszechny brak świadomości wśród ofiar korzystających z krajowych środków ochrony o istnieniu europejskiego nakazu ochrony ma negatywny wpływ na jego wdrażanie; mając na uwadze, że kampanie zwiększające świadomość i programy uwrażliwiania mające na celu zwalczenie trywializacji przemocy domowej i uwarunkowanej płcią zwiększają chęć ofiar do zgłaszania nadużyć oraz występowania o krajowe i europejskie nakazy ochrony, jak też podbudowują ich zaufanie do stosownych organów władzy;

K.  mając na uwadze, że w 2010 r., kiedy Komisja Europejska złożyła wniosek dotyczący europejskiego nakazu ochrony, 118 000 kobiet zamieszkałych w UE było chronionych środkami związanymi z przemocą uwarunkowaną płcią; mając na uwadze, że w 2011 r., wedle szacunków, średnio 1180 osób potrzebowało stałej ochrony transgranicznej w UE;

L.  mając na uwadze, że organizacje pozarządowe w wielu państwach członkowskich często odgrywają istotną rolę we wspieraniu ofiar;

M.  mając na uwadze, że europejskie nakazy ochrony są narzędziami wzajemnego uznawania i współpracy, które nie mogą działać poprawnie ani chronić ofiar, jeżeli nie zostaną w pełni wdrożone przez wszystkie państwa członkowskie;

N.  mając na uwadze, że pewne państwa członkowskie, szczególnie w przypadkach użycia przemocy, przyznają środki ochrony w drodze postępowania karnego, a inne – w drodze postępowania cywilnego;

O.  mając na uwadze, że w państwach członkowskich UE istnieje cały szereg nakazów ochrony, a ze względu na istnienie różnych systemów sądowych w państwach członkowskich realizacja europejskiego nakazu ochrony napotyka wiele trudności, co może prowadzić do utrudnień w ich stosowaniu na niekorzyść ofiar i ograniczać liczbę wydanych europejskich nakazów ochrony;

P.  mając na uwadze, że większość państw członkowskich nie dysponuje systemami rejestrowania służącymi gromadzeniu danych dotyczących europejskich nakazów ochrony, a w Europie nie istnieje centralny system rejestrowania stosownych danych z całej UE; mając na uwadze, że niewystarczająca ilość danych utrudnia ocenę wdrożenia europejskiego nakazu ochrony i wyeliminowanie niedociągnięć w prawodawstwie lub na etapie wdrożenia;

Q.  mając na uwadze, że europejskim nakazem ochrony można objąć ofiary różnego rodzaju przestępstw, w tym terroryzmu, handlu ludźmi, przemocy uwarunkowanej płcią oraz przestępczości zorganizowanej; mając na uwadze, że przy rozpatrywaniu wniosków o wydanie europejskiego nakazu ochrony powinno się poświęcić szczególną uwagę ofiarom przestępstw będących w trudnych sytuacjach;

R.  mając na uwadze ścisły związek między funkcjonowaniem europejskiego nakazu ochrony i minimalnymi normami w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw ustanowionymi na mocy dyrektywy 2012/29/UE;

1.  wzywa państwa członkowskie do stanowczego potępienia wszystkich form przemocy ze względu na płeć i przemocy wobec kobiet oraz do zaangażowania się w ich zwalczanie, a także do zapewnienia zerowej tolerancji dla tych form przemocy;

2.  apeluje do państw członkowskich i Komisji, aby uwzględniały problematykę płci we wszystkich obszarach prowadzonej polityki, a w szczególności w tych obszarach, które mogą mieć związek z podnoszeniem świadomości i wykrywaniem przypadków przemocy wobec kobiet, a także ochroną i zabezpieczeniem integralności ofiar;

Ogólna ocena wdrożenia dyrektywy oraz zalecenia dotyczące poprawy wdrożenia i funkcjonowania europejskiego nakazu ochrony

3.  uznaje fakt, że wszystkie państwa członkowskie, wobec których dyrektywa o europejskim nakazie ochrony ma moc wiążącą, powiadomiły Komisję o jej transpozycji do prawa krajowego;

4.  ma świadomość pozytywnych skutków, jakie ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości może przynieść dla transgranicznej ochrony ofiar; uważa, że europejski nakaz ochrony potencjalnie może stanowić skuteczny instrument ochrony ofiar we współczesnym świecie charakteryzującym się znaczną mobilnością i brakiem granic wewnętrznych; zauważa jednak z niepokojem, że od momentu transpozycji dyrektywy o europejskim nakazie ochrony zidentyfikowano jedynie siedem europejskich nakazów ochrony w państwach członkowskich, chociaż w ciągu ostatnich kilku lat złożono wnioski o wydanie i wydano tysiące krajowych nakazów ochrony w państwach członkowskich(21);

5.  ubolewa nad faktem, że Komisja nie złożyła Parlamentowi i Radzie sprawozdania dotyczącego wdrożenia dyrektywy w sprawie europejskiego nakazu ochrony do dnia 11 stycznia 2016 r.; wzywa Komisję do wypełnienia swych obowiązków sprawozdawczych ustanowionych w odnośnej dyrektywie oraz do uwzględnienia w swym sprawozdaniu mapy krajowych środków ochrony, przeglądu działań szkoleniowych, analizy przestrzegania przez państwa członkowskie prawa ofiar do nieodpłatnej pomocy prawnej, w tym informacji na temat tego, czy ofiary ponoszą jakieś koszty w związku z nakazem ochrony, a także mapy kampanii uświadamiających odbywających się w państwach członkowskich;

6.  przypomina o spoczywającym na państwie wykonującym obowiązku traktowania europejskich nakazów ochrony priorytetowo, jeżeli tak traktują je państwa wydające, mimo powstających przy tym różnych trudności i wyzwań natury prawnej;

7.  niepokoi się faktem, że państwa członkowskie nie koordynują wystarczająco swoich działań i nie komunikują się ze sobą, kiedy zachodzi potrzeba wykonania europejskiego nakazu ochrony; wzywa państwa członkowskie do poprawy i wzmocnienia współpracy i komunikacji w dziedzinie europejskich nakazów ochrony, gdyż pomogłoby to uruchomić efektywniejsze procedury i jednoczesne działania transgraniczne w państwach członkowskich;

8.  podkreśla, że należy udoskonalić gromadzenie danych statystycznych w celu oceny zakresu występowania problemu i wyników działań mających na celu ograniczenie przemocy ze względu na płeć; apeluje do państw członkowskich o normalizację i cyfryzację formularzy i procedur dotyczących europejskich nakazów ochrony oraz o utworzenie krajowych systemów rejestrowania europejskich nakazów ochrony w celu gromadzenia danych, jak też usprawnienia wymiany informacji z Komisją i innymi państwami członkowskimi; wzywa państwa członkowskie do gromadzenia i regularnego przekazywania Komisji danych w rozbiciu na płeć i danych dotyczących liczby wniosków o wydanie europejskich nakazów ochrony, nakazów wydanych i wykonanych oraz informacji dotyczących rodzajów przestępstw;

9.  wzywa Komisję do utworzenia europejskiego systemu rejestrowania w celu zbierania informacji na temat europejskich nakazów ochrony od wszystkich państw członkowskich;

10.  zachęca do opracowania i wdrożenia jednolitego formularza służącego do występowania o nakaz ochrony i uznawania takiego nakazu, mającego zastosowanie zarówno w postępowaniach karnych, jak i cywilnych, aby mógł on być wykorzystywany we wszystkich państwach członkowskich; występuje o zastosowanie cyfrowego systemu zarządzania ułatwiającego koordynację, standaryzującego gromadzone dane i przyspieszającego zarówno zarządzanie nakazami, jak i opracowywanie statystyk operacyjnych na szczeblu UE;

11.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o opublikowanie pełnej listy właściwych organów odpowiedzialnych za wydawanie i uznawanie europejskich nakazów ochrony oraz organów centralnych przekazujących i otrzymujących te nakazy w poszczególnych państwach członkowskich oraz o zapewnienie łatwego dostępu do tej listy, aby umożliwić osobom chronionym i organizacjom wspierającym ofiary składanie wniosków o nakazy lub rozwiązywanie problemów związanych z nakazami; wzywa państwa członkowskie do wzmacniania ich instytucji krajowych i lokalnych oraz właściwych organów w celu zwiększenia dostępności i zakresu stosowania europejskich nakazów ochrony w sposób sprzyjający ich wydawaniu;

12.  apeluje do Komisji o promowanie wszelkich form wymiany dobrych praktyk oraz współpracy między państwami członkowskimi, jak też państwami członkowskimi i społeczeństwem obywatelskim, w celu zagwarantowania prawidłowego funkcjonowania europejskich nakazów ochrony;

13.  podkreśla, że konkretne właściwe organy powinny automatycznie i odpowiednio informować, zarówno ustnie, jak i na piśmie, ofiary przestępstw, które są objęte krajowym nakazem ochrony lub chciałyby się o niego ubiegać, o możliwości złożenia wniosku o europejski nakaz ochrony podczas postępowania karnego; podkreśla, że osoba objęta środkiem ochrony nie powinna być zmuszona do ponoszenia kosztów finansowych, jeśli wnioskuje ona o wydanie europejskiego nakazu ochrony;

14.  wzywa państwa członkowskie, aby stosowały podejście uwzględniające aspekt płci przy przeprowadzaniu indywidualnej oceny w kwestii przyznawania środków pomocy i wsparcia w kontekście wydawania europejskich nakazów ochrony;

15.  ubolewa nad brakiem dostępu do wymiaru sprawiedliwości i pomocy prawnej w niektórych państwach członkowskich dla ofiar wszelkiego rodzaju przestępstw, co prowadzi do przekazywania ofiarom niskiej jakości informacji dotyczących możliwości złożenia wniosku o wydanie europejskiego nakazu ochrony; uważa, że państwa członkowskie powinny zapewniać nieodpłatną pomoc prawną i wsparcie administracyjne oraz dostarczać odpowiednich informacji na temat europejskich nakazów ochrony osobom korzystającym z ochrony, gdyż ma to kluczowe znaczenie dla stosowania i skuteczności tego instrumentu, zarówno na etapie jego wydania, jak i wykonywania; zwraca się do państw członkowskich o zwiększenie zasobów przeznaczonych na monitorowanie i zapobieganie przemocy wobec kobiet na obszarach wiejskich;

16.  zachęca państwa członkowskie do informowania osób korzystających z ochrony o dodatkowych środkach wsparcia dostępnych w ramach pomocy społecznej w państwie przyjmującym, takich jak dodatki rodzinne, zakwaterowanie itd., mając na uwadze, że te środki nie wchodzą w zakres obowiązywania europejskiego nakazu ochrony;

17.  podkreśla, że w ramach ochrony i dodatkowej pomocy społecznej należy zwrócić szczególną uwagę na ofiary będące dziećmi i na dzieci ofiar czynów karalnych, w szczególności w obliczu zagrożenia napaścią na tle seksualnym;

18.  z żalem odnotowuje również fakt, że państwa członkowskie nie zapewniają usługi tłumaczenia pisemnego i ustnego na język rozumiany przez ofiarę przed wydaniem europejskiego nakazu ochrony, podczas jego wydawania i po jego wydaniu;

19.  podkreśla, że podczas procedur związanych z europejskim nakazem ochrony ofiarom zawsze powinno przysługiwać prawo do wysłuchania; podkreśla, że usługi tłumaczeniowe, pisemne i ustne, muszą być dostępne nieodpłatnie w trakcie całego procesu wydawania europejskiego nakazu ochrony; podkreśla w związku z tym, że wszystkie istotne dokumenty należy przetłumaczyć na język zrozumiały dla ofiary;

20.  ubolewa nad niedoborem specjalnych środków wdrożonych przez państwa członkowskie dla ofiar w trudnej sytuacji lub ofiar ze szczególnymi potrzebami; uważa, że cięcia w wydatkach publicznych często mają negatywny wpływ na dostępność zasobów umożliwiających stosowanie tych specjalnych środków; wzywa więc państwa członkowskie do przyjęcia – we współpracy z Komisją i stosownymi organizacjami działającymi na rzecz ochrony ofiar – specjalnych wytycznych i środków, które uczynią europejski nakaz ochrony bardziej przyjaznym narzędziem dla ofiar w trudnej sytuacji lub ofiar ze szczególnymi potrzebami;

21.  podkreśla, że z uwagi na zagrażające bezpieczeństwu nasilanie się zjawiska handlu ludźmi europejski nakaz ochrony może stanowić instrument niosący znaczne korzyści ofiarom handlu ludźmi; apeluje zatem do Komisji o włączenie europejskiego nakazu ochrony do unijnej strategii na rzecz zwalczania handlu ludźmi;

22.  uważa, że aby w pełni wykorzystać potencjał europejskiego nakazu ochrony i zagwarantować równoważne środki ochrony w państwie wydającym i państwie wykonującym, nakazy te należy wydawać tak szybko, skutecznie, sprawnie i automatycznie, jak tylko to możliwe, a powiązaną biurokrację należy ograniczyć do minimum; apeluje do Komisji i państw członkowskich, aby, w celu ograniczenia niepewności odczuwanej przez osoby chronione i presji, pod jaką się znajdują, wyznaczyły właściwym organom państw członkowskich konkretny i krótki okres dwóch tygodni na wydanie europejskiego nakazu ochrony i powiadomienie o tym, a także aby poleciły im przekazywanie wystarczających informacji ofiarom w czasie, kiedy rozpatrywany jest ich wniosek o wydanie europejskiego nakazu ochrony, w tym powiadomienie ich o wszelkich zdarzeniach, które zaistnieją podczas tej procedury; wzywa w tym kontekście państwa członkowskie, by przydzieliły organom prowadzącym działania w zakresie europejskich nakazów ochrony dostateczne zasoby, tak aby umożliwić skuteczne działanie systemu z uwzględnieniem sytuacji ofiary;

23.  wzywa państwa członkowskie, aby wzięły pod uwagę interes osób chronionych oraz zapewniały bezpieczne schronienie osobom zgłaszającym przypadki przemocy i dały temu wyraz przez pełne poszanowanie swojego obowiązku nieprzekazywania osobie stanowiącej zagrożenie adresu i innych danych osoby chronionej, o ile nie jest to absolutnie niezbędne do realizacji nakazu ochrony; podkreśla, że w przypadku konieczności poinformowania sprawcy o jakichkolwiek szczegółach dotyczących europejskiego nakazu ochrony ofiara musi zostać poinformowania o takiej decyzji;

24.  zwraca się do państw członkowskich o opracowanie specjalnych procedur, by ułatwiać wydawanie europejskich nakazów ochrony w celu ochrony członków rodziny mieszkających wraz z ofiarą, wobec której już wydano europejski nakaz ochrony;

25.  zwraca uwagę na rosnącą wydajność nowych technologii, takich jak systemy monitorowania GPS i aplikacje na smartfony, które włączają alarm, kiedy zbliża się niebezpieczeństwo, i podkreśla ich przydatność jako środków zwiększających wydajność i możliwości dostosowania europejskiego nakazu ochrony, zarówno w państwie wydającym, jak i państwie wykonującym; wyraża zaniepokojenie wobec faktu, że jedynie ograniczona liczba państw członkowskich korzysta z tego rodzaju nowych technologii;

26.  podkreśla znaczenie monitorowania europejskich nakazów aresztowania w państwie wydającym pod kątem zagrożenia, na które narażona jest ofiara, w celu ustalenia, czy przyjęte środki ochrony zostały właściwie wdrożone i czy należy dokonać ich przeglądu;

27.  apeluje do Komisji, aby monitorowała wdrażanie odnośnej dyrektywy oraz bezzwłocznie wszczynała postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko państwom, które ją naruszą;

28.  zachęca, zgodnie z wizją przedstawianą wielokrotnie przez stowarzyszenia ofiar przemocy uwarunkowanej płcią, do wypróbowania procedur mających na celu zmianę tradycyjnego podejścia do koncepcji ochrony przyjmowanego w większości państw członkowskich; podkreśla, że zamiast ukierunkowywania wysiłków wyłącznie na środki dotyczące ofiar, jak to ma często miejsce, pośród metod stosowanych w celu zapobiegania zagrożeniom powinny znaleźć się środki ochrony, nadzoru, kontroli i monitorowania sprawców szkodliwych działań; uważa, że w ramach stosowanych środków prewencyjnych należy uwzględnić w sposób priorytetowy obowiązkową reedukację sprawców;

29.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do przeprowadzenia wnikliwej analizy potencjalnych sposobów ulepszenia przepisów związanych z europejskim nakazem ochrony, ich faktycznego wdrażania we wszystkich państwach członkowskich UE i wsparcia praktycznego, aby zagwarantować prawa do ochrony międzynarodowej oraz do pomocy i wsparcia udzielanych ofiarom przemocy na poziomie krajowym;

30.  apeluje do agencji UE, takich jak FRA i Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn , aby regularnie monitorowały wdrażanie dyrektywy;

31.  wzywa Komisję do zainicjowania monitorowania i sprawozdawczości ze strony społeczeństwa obywatelskiego w celu usprawnienia działania europejskiego nakazu ochrony w państwach członkowskich oraz do zapewnienia organizacjom pozarządowym dostępu do funduszy UE w tym celu;

32.  apeluje do Komisji, aby zachęcała do badania tego, jak stosuje się krajowe i europejskie nakazy ochrony, oraz aby koordynowała programy służące inicjowaniu w państwach członkowskich kampanii zwiększających świadomość, które mają informować ofiary przestępstw o możliwości składania wniosków o wydanie europejskiego nakazu ochrony oraz o środkach ochrony transgranicznej;

33.  wzywa państwa członkowskie do zacieśnienia współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz do zaoferowania obowiązkowych, praktycznych i przekrojowych szkoleń opartych na prawach człowieka i ukierunkowanych na usługi w tej dziedzinie wszystkim urzędnikom publicznym zajmującymi się zawodowo ofiarami w kontekście europejskiego nakazu ochrony oraz pełniącym kluczową rolę we wdrażaniu odnośnej dyrektywy; podkreśla, że powinno się organizować ukierunkowane i regularne szkolenia i kursy dotyczące europejskiego nakazu ochrony dla policji, pracowników właściwych organów krajowych, prawników praktyków, pracowników socjalnych oraz stowarzyszeń i organizacji pozarządowych działających na rzecz ofiar przemocy uwarunkowanej płcią we wszystkich państwach członkowskich; apeluje, by zapewnić pracownikom prowadzącym działania na rzecz ofiar przemocy uwarunkowanej płcią odpowiednie szkolenia z uwzględnieniem specyficznych potrzeb kobiet będących ofiarami przemocy, oraz wzywa do przyznania tym pracownikom dostatecznych środków w celu priorytetowego potraktowania przemocy uwarunkowanej płcią;

34.  biorąc pod uwagę głęboko zakorzenioną w naszych społeczeństwach mizoginię i seksizm oraz coraz częstszą styczność dzieci i nastolatków z przemocą w internecie, wzywa państwa członkowskie, aby włączyły uświadamianie na temat równości kobiet i mężczyzn i niepraktykowanie przemocy do programów nauczania w szkołach podstawowych i średnich przez angażowanie uczniów w debaty i wykorzystywanie wszelkich możliwych sposobności dydaktycznych;

35.  podkreśla, że nowe środki przekazu, np. platformy cyfrowe, wykorzystuje się jako nowe formy przemocy uwarunkowanej płcią, obejmujące przesyłanie gróźb i napastowanie; w tym kontekście apeluje do państw członkowskich o uwzględnienie tych aspektów podczas wydawania lub wykonywania europejskiego nakazu ochrony;

Ogólne zalecenia związane z przemocą uwarunkowaną płcią

36.  apeluje do Komisji, aby włączyła do Europejskiej agendy bezpieczeństwa ochronę wszystkich obywateli, zwłaszcza tych w najtrudniejszych sytuacjach, skupiając się na ofiarach przestępstw, takich jak handel ludźmi lub przemoc uwarunkowana płcią, jak też na ofiarach terroryzmu, które również potrzebują szczególnej uwagi, wsparcia i uznania społecznego;

37.  wzywa Komisję do organizowania kampanii zachęcających kobiety do zgłaszania wszelkich form przemocy związanej z płcią, aby mogły uzyskać ochronę i by wyższa liczba zgłoszeń pozwoliła na uzyskanie dokładniejszych danych na temat tego rodzaju przemocy;

38.  podkreśla, że zgodnie z treścią sprawozdania z oceny sporządzonego przez EPRS Parlamentu główną przyczyną sytuacji, w której krajowe i europejskie nakazy ochrony są wykorzystywane z różną częstotliwością, jest brak wiedzy ofiar i wielu wyspecjalizowanych podmiotów na temat możliwości, jakie stwarza przedmiotowa dyrektywa; apeluje do państw członkowskich, aby przyjęły pełną odpowiedzialność za swych obywateli i przeprowadziły – przy udziale odpowiednich organizacji pozarządowych – długoterminowe, podnoszące świadomość i przekrojowe kampanie uwrażliwiające na temat dostępnych instrumentów ochrony i ich stosowania skierowane do a) całego społeczeństwa, b) potencjalnych ofiar, zwłaszcza kobiet objętych krajowymi nakazami ochrony i c) praktyków, jak np. funkcjonariuszy organów ścigania, urzędników wymiaru sprawiedliwości i podmioty świadczące pomoc prawną i społeczną oraz służby ratunkowe, które jako pierwsze zajmują się ofiarami; w związku z tym wzywa Komisję do zapewnienia finansowania na uruchomienie programów informacyjnych;

39.  uznaje istnienie europejskiego portalu „e-Sprawiedliwość” prowadzonego przez Komisję przy udziale państw członkowskich; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji w postaci rozszerzenia obecnej „przestrzeni dla ofiar” dostępnej w ramach portalu „e-Sprawiedliwość” oraz ujęcia w niej wszelkich istotnych informacji na temat praw przysługujących ofiarom, w tym wytycznych dla poszczególnych krajów na temat zgłaszania przypadków przemocy; zwraca uwagę na potrzebę opracowania „przestrzeni dla ofiar” jako łatwego w użyciu, praktycznego narzędzia i źródła informacji, które powinno być dostępne we wszystkich językach urzędowych UE; zachęca państwa członkowskie do stworzenia prostej w obsłudze strony internetowej – łatwo dostępnej za pośrednictwem np. krajowych portali informacyjnych dotyczących wymiaru sprawiedliwości – poświęconej prawom ofiar, obejmującej także europejski nakaz ochrony oraz platformę cyfrową do zgłaszania przypadków przemocy uwarunkowanej płcią, tak aby ułatwić ewidencjonowanie tych przypadków;

40.  sugeruje, aby państwa członkowskie zacieśniły współpracę z organizacjami pozarządowymi oferującymi ochronę ofiarom przemocy, w celu stworzenia strategii przewidującej użycie zarówno proaktywnych, jak i reaktywnych środków związanych z przemocą uwarunkowaną płcią, działaniem europejskiego nakazu ochrony oraz koniecznych zmian w ustawodawstwie i środkach wsparcia;

41.  wzywa Komisję do przedstawienia projektu aktu prawego, który wspierałby państwa członkowskie w zapobieganiu wszelkim formom przemocy wobec kobiet i dziewcząt i przemocy uwarunkowanej płcią oraz w zwalczaniu tych rodzajów przemocy;

42.  apeluje do Komisji o uruchomienie tzw. klauzuli pomostowej przez przyjęcie jednomyślnej decyzji określającej przemoc wobec kobiet i dziewcząt (i inne formy przemocy uwarunkowanej płcią) za przestępstwo zgodnie z art. 83 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

43.  wzywa do wsparcia procesu sprzyjającego stopniowej konwergencji przepisów mających zastosowanie wobec czynów nacechowanych przemocą, które skutkują wydaniem nakazu ochrony; podkreśla, że ataki i akty agresji, które są szczególnie groźne dla kobiet, powinny ze względu na swoją wagę wiązać się z zarzutami karnymi we wszystkich państwach członkowskich, a środki ochrony ze względu na przemoc uwarunkowaną płcią powinny być również zasądzane w sprawach karnych;

Spójne ramy prawne UE chroniące ofiary

44.  z zadowoleniem odnotowuje podpisanie dnia 13 czerwca 2017 r. aktu przystąpienia UE do konwencji stambulskiej, która przedstawia holistyczne, wszechstronne i skoordynowane podejście do problemu przemocy, ze szczególną uwagą dla praw ofiar, i z którą należy skoordynować europejski nakaz ochrony; apeluje do UE o przystąpienie w szerokim zakresie do konwencji, tak aby zapobiegać przemocy wobec kobiet, zwalczać bezkarność oraz chronić ofiary; podkreśla znaczenie tego instrumentu w pokonywaniu jednej z barier w stosowaniu europejskiego nakazu ochrony, tj. nieuznawania uporczywego nękania za przestępstwo kryminalne w państwach członkowskich; apeluje do Komisji – zgodnie z rezolucją z dnia 12 września 2017 r. w sprawie przystąpienia UE do konwencji stambulskiej – o wyznaczenie unijnego koordynatora ds. przemocy wobec kobiet, który byłby odpowiedzialny za koordynację, wdrażanie, monitorowanie i ocenę polityki, instrumentów i środków UE na rzecz zwalczania wszelkich form przemocy wobec kobiet i dziewcząt oraz zapobiegania jej, a także pełniłby funkcję przedstawiciela UE przy Komitecie Stron konwencji;

45.  wzywa wszystkie państwa członkowskie, które jeszcze tego nie uczyniły, do ratyfikowania i egzekwowania w pełni przepisów konwencji stambulskiej oraz do przeznaczenia stosownych nakładów finansowych i kadrowych na zapobieganie przemocy wobec kobiet i przemocy uwarunkowanej płcią oraz zwalczanie takich form przemocy, w tym poprzez umacnianie pozycji kobiet i dziewcząt, ochronę ofiar oraz umożliwianie im uzyskania rekompensaty za doznane krzywdy;

46.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia odpowiednich szkoleń, procedur i wytycznych dla wszystkich specjalistów zajmujących się ofiarami wszelkich aktów przemocy objętych zakresem konwencji stambulskiej w celu uniknięcia dyskryminacji lub ponownej wiktymizacji w trakcie postępowań sądowych, zabiegów medycznych i procedur policyjnych;

47.  z zadowoleniem przyjmuje wskazany w konwencji stambulskiej obowiązek ustanowienia bezpłatnych telefonicznych linii zaufania o zasięgu ogólnopaństwowym, czynnych we wszystkie dni tygodnia przez całą dobę, w celu udzielania dzwoniącym porad w odniesieniu do wszelkich form przemocy objętych zakresem konwencji; zachęca państwa członkowskie do korzystania z tego narzędzia w stosownych przypadkach i do udzielania ofiarom informacji na temat europejskiego nakazu ochrony;

48.  podkreśla, że prawne i praktyczne błędy we wdrażaniu odnośnej dyrektywy można zrównoważyć dzięki odpowiedniemu wykorzystaniu współzależności i koordynacji między różnymi unijnymi instrumentami ochrony ofiar, takimi jak decyzja ramowa 2009/829/JHA w sprawie środków nadzoru stanowiących alternatywę dla tymczasowego aresztowania oraz decyzja ramowa w sprawie warunków zawieszenia, rozporządzenie (UE) nr 606/2013 w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych i dyrektywa 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiająca normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw, na mocy której ustanowiono prawo do otrzymywania informacji i bezpłatnych usług tłumaczenia ustnego i pisemnego informacji oraz w której przyjęto całościowe podejście do ofiar o specjalnych potrzebach, w tym ofiar przemocy uwarunkowanej płcią;

49.  apeluje do państw członkowskich, aby informowały ofiary o alternatywnych środkach ochrony, w razie gdyby w państwie wykonującym przestała obowiązywać odnośna dyrektywa;

50.  wzywa Komisję do podjęcia działań służących przeglądowi obowiązujących obecnie instrumentów ochrony prawnej ofiar przestępstw oraz utworzeniu spójnych unijnych ram prawnych umożliwiających ten proces;

51.  apeluje do Komisji, aby oceniła, jak stosuje się odnośną dyrektywę w połączeniu z powiązanym instrumentem w kwestiach cywilnych, tj. rozporządzeniem (UE) nr 606/2013, oraz aby przedstawiła projekt wytycznych ukazujących, jak państwa członkowskie mogłyby efektywniej używać tych dwóch unijnych narzędzi prawnych mających na celu ochronę ofiar przez uznawanie środków ochrony przyjętych w drodze krajowych postępowań cywilnych lub karnych;

o
o   o

52.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Agencji Praw Podstawowych UE oraz Europejskiemu Instytutowi ds. Równości Kobiet i Mężczyzn.

(1) Dz.U. L 131 z 20.5.2017, s. 11.
(2) Dz.U. L 131 z 20.5.2017, s. 13.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0329.
(4) Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 57.
(5) Dz.U. L 261 z 6.8.2004, s. 15.
(6) Dz.U. L 101 z 15.4.2011, s. 1.
(7) Dz.U. L 335 z 17.12.2011, s. 1.
(8) Dz.U. L 338 z 21.12.2011, s. 2.
(9) Dz.U. L 181 z 29.6.2013, s. 4.
(10) Dz.U. L 337 z 16.12.2008, s. 102.
(11) Dz.U. L 294 z 11.11.2009, s. 20.
(12) Dz.U. L 350 z 30.12.2008, s. 60.
(13) Dz.U. C 187 z 28.6.2011, s. 1.
(14) Dz.U. C 115 z 4.5.2010, s. 1.
(15) Dz.U. C 285 E z 21.10.2010, s. 53.
(16) Dz.U. C 341 E z 16.12.2010, s. 35.
(17) Dz.U. C 285 z 29.8.2017, s. 2.
(18) Dz.U. C 407 z 4.11.2016, s. 2.
(19) Sprawozdanie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) zatytułowane „Violence against women: an EU-wide survey. Main results report” [Przemoc wobec kobiet. Badanie na poziomie Unii Europejskiej. Raport podsumowujący najważniejsze wyniki] dowodzi, że jedna na trzy kobiety (33 %) doznała przemocy fizycznej lub seksualnej od momentu ukończenia 15 roku życia; jedna na pięć kobiet (18 %) doświadczyła uporczywego nękania, a co druga kobieta (55 %) – co najmniej jednej formy niepożądanego zainteresowania seksualnego. Biorąc pod uwagę powyższe, nie można traktować przemocy wobec kobiet jako kwestii marginalnej, która dotyczy życia tylko niektórych kobiet.
(20) https://www.coe.int/en/web/conventions/full-list/-/conventions/treaty/210/signatures?desktop=true
(21) Badanie Biura Analiz Parlamentu Europejskiego (EPRS) zatytułowane „European Protection Order Directive 2011/99/EU – European Implementation Assessment” [dyrektywa w sprawie europejskiego nakazu ochrony (2011/99/UE) – ocena wdrożenia w Europie] zawiera informację, że „wedle szacunków w 2010 r. ponad 100 000 kobiet zamieszkałych w UE było chronionych środkami związanymi z przemocą uwarunkowaną płcią”.


Wdrażanie procesu bolońskiego – stan obecny i przyszłe działania
PDF 333kWORD 49k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie wdrażania procesu bolońskiego – stan obecny i przyszłe działania (2018/2571(RSP))
P8_TA(2018)0190B8-0190/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 14 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 marca 2012 r. w sprawie wkładu instytucji europejskich w konsolidację i postępy procesu bolońskiego(1),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 25 i 26 listopada 2013 r. w sprawie globalnego wymiaru europejskiego szkolnictwa wyższego(2),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 września 2011 r. zatytułowany „Działania na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia – plan modernizacji europejskich systemów szkolnictwa wyższego” (COM(2011)0567),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 28 i 29 listopada 2011 r. w sprawie modernizacji szkolnictwa wyższego(3),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 listopada 2012 r. zatytułowany „Nowe podejście do edukacji: Inwestowanie w umiejętności na rzecz lepszych efektów społeczno-gospodarczych” (COM(2012)0669),

–  uwzględniając zalecenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/143/WE z dnia 15 lutego 2006 r. w sprawie dalszej europejskiej współpracy w zakresie zapewniania jakości w szkolnictwie wyższym(4),

–  uwzględniając wspólną deklarację podpisaną w Bolonii w dniu 19 czerwca 1999 r. przez ministrów edukacji 29 państw europejskich (deklaracja bolońska),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie kontynuacji wdrażania procesu bolońskiego(5),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 14 listopada 2017 r. zatytułowany „Wzmocnienie tożsamości europejskiej dzięki edukacji i kulturze” (COM(2017)0673),

–  uwzględniając pytanie do Komisji w sprawie wdrażania procesu bolońskiego – stan obecny i przyszłe działania (O-000020/2018 – B8-0014/2018),

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Kultury i Edukacji,

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że proces boloński to inicjatywa międzyrządowa, dzięki której – w drodze otwartego dialogu i współpracy – państwa zamierzają zrealizować wspólne cele za pośrednictwem zobowiązań ustalonych na szczeblu międzynarodowym, przyczyniając się w ten sposób do budowy europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego; mając na uwadze, że wysokiej jakości wyższe wykształcenie to kluczowy element rozwoju otwartego, zaawansowanego społeczeństwa opartego na wiedzy, i w końcowym rozrachunku przyczynia się do budowy stabilnej, pokojowej i tolerancyjnej społeczności, ponieważ zapewnia wszystkim równe szanse i wysokiej jakości edukację;

B.  mając na uwadze, że proces boloński sprzyja mobilności dzięki większemu umiędzynarodowieniu szkolnictwa wyższego oraz poprawie zgodności i porównywalności standardów poszczególnych systemów szkolnictwa wyższego, przy jednoczesnym poszanowaniu zasad wolności nauki i autonomii instytucjonalnej oraz położeniu nacisku na podwyższenie jakości szkolnictwa wyższego i zapewnienie równych szans obywatelom;

C.  mając na uwadze, że celem inaugurowanego europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego było ustanowienie systemu trzech cykli kształcenia (studia licencjackie, magisterskie i doktoranckie) i zwiększenie porównywalności europejskich systemów szkolnictwa wyższego, a także zwiększenie ich atrakcyjności na świecie;

D.  mając na uwadze, że edukacja jest jednym z głównych filarów naszego społeczeństwa, oraz mając na uwadze, że szkolnictwo wyższe ma do odegrania ważną rolę we wspieraniu rozwoju osobistego i umiejętności, zwiększaniu szans na zatrudnienie oraz konkurencyjności, wzmacnianiu zaangażowania obywateli, aktywności obywatelskiej i porozumienia międzykulturowego, promowaniu wspólnych wartości oraz stawianiu czoła wyzwaniom szybko zmieniającego się świata;

E.  mając na uwadze, że Komisja rozpoczęła realizację nowego programu dla szkolnictwa wyższego w UE, z myślą o wspieraniu instytucji szkolnictwa wyższego i organów krajowych odpowiedzialnych za szkolnictwo wyższe; mając na uwadze, że inne kraje w europejskim obszarze szkolnictwa wyższego mogłyby zostać stopniowo włączone w ten proces za pośrednictwem konsultacji i wymiany najlepszych praktyk;

F.  mając na uwadze, że podstawą procesu bolońskiego jest dążenie do otwartego i sprzyjającego włączeniu społecznemu europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego w oparciu o jakość i wzajemne zaufanie;

G.  mając na uwadze, że proces boloński i europejski obszar szkolnictwa wyższego obejmują 48 krajów, w tym wielu ważnych sąsiadów i partnerów UE; mając na uwadze, że proces boloński zwiększy skuteczność partnerstw z krajami spoza UE w dziedzinie szkolnictwa wyższego oraz stanowi zachętę do reform w dziedzinie edukacji i w innych obszarach w poszczególnych krajach;

H.  mając na uwadze, że – biorąc pod uwagę nierówny postęp w realizacji procesu bolońskiego w europejskim obszarze szkolnictwa wyższego oraz w wielu przypadkach trudności we wdrażaniu uzgodnionych reform strukturalnych – dwoma wielkimi osiągnięciami procesu bolońskiego jest zwiększenie i ułatwienie mobilności studentów oraz wspólne dyplomy;

I.  mając na uwadze, że w 2015 r. Białoruś została włączona do europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego, pod warunkiem że spełni wymogi określone w planie działań na rzecz reformy szkolnictwa wyższego na Białorusi; mając na uwadze, że białoruskie władze nie dopełniły zobowiązań do końca 2017 r. i powinny skierować reformy z powrotem na właściwe tory;

1.  wzywa kraje uczestniczące do większego zaangażowania politycznego i wspierania wzajemnej współpracy w realizacji wspólnie uzgodnionych celów w całym europejskim obszarze szkolnictwa wyższego, do tworzenia, w razie potrzeby, odpowiednich ram prawnych w celu umocnienia rozwoju tego obszaru, zwiększenia jego wiarygodności, tak aby stał się punktem odniesienia dla doskonałości akademickiej na całym świecie, przy jednoczesnym zwiększeniu możliwości w zakresie mobilności w celu zapewnienia uczestnictwa jak największej liczby studentów;

2.  wzywa kraje uczestniczące do stosowania przejrzystych, przystępnych i sprawiedliwych mechanizmów przydziału stypendiów i świadczeń wspierających mobilność; wzywa UE i państwa członkowskie do zwiększenia nakładów na edukację w celu zagwarantowania wszystkim bezpłatnego wykształcenia w systemie publicznym, z myślą o wspieraniu uczenia się przez całe życie;

3.  zachęca Komisję i kraje uczestniczące do ułatwienia uznawania okresów studiów i punktów zdobytych za granicą, a także kwalifikacji do celów zawodowych i akademickich, a także do uznawania dotychczasowych efektów uczenia się i nabytych umiejętności oraz do opracowania systemów zapewniania jakości; nalega, aby Unia, państwa członkowskie i uniwersytety ustaliły metody udzielania wsparcia finansowego i administracyjnego studentom, kadrze naukowej i personelowi ze środowisk defaworyzowanych, zapewniając odpowiednie fundusze na ten cel, w tym na udział w programach mobilności, oraz aby otworzyć dostęp do wyższego wykształcenia dzięki szerszej ofercie uczenia się przez całe życie na szczeblu uniwersyteckim, i zachęcać do korzystania z uzupełniających form uczenia się, takich jak kształcenie pozaformalne i nieformalne oraz oferować łatwiej dostępne ścieżki edukacji dzięki usuwaniu wciąż istniejących barier między różnymi poziomami wykształcenia;

4.  zachęca zainteresowane strony i instytucje do zaproponowania rozwiązania problemu krótkich cyklów, w których zdanie egzaminu wstępnego na uniwersytet stanowi wymóg przystąpienia i podjęcia studiów licencjackich;

5.  wzywa kraje europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego do wspierania mobilności studentów, kadry nauczycielskiej, naukowej i personelu administracji, która to mobilność będzie w większym stopniu sprzyjała włączeniu społecznemu, ponieważ przyczyni się zarówno do ich rozwoju osobistego i zawodowego, jak i do poprawy jakości kształcenia, nauczania, badań i administracji; apeluje o włączenie mobilności do programów nauczania i podniesienie poziomu nauki języków obcych; wzywa państwa członkowskie do zapewnienia odpowiednich środków publicznych i skuteczniejszego ich wykorzystania, aby zagwarantować m.in., że studenci i kadra naukowa mają zasoby niezbędne do studiowania za granicą oraz że ich sytuacja społeczna i ekonomiczna nie stanowi bariery;

6.  podkreśla, że upowszechnianie wiedzy, badań naukowych oraz nauki we wszystkich krajach europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego to kluczowy element strategii UE na okres po 2020 r., który stanowi duży wkład we wspieranie europejskiego obywatelstwa;

7.  zachęca Komisję do oceny wdrożenia celów dotyczących jakości nauczania i uczenia oraz zwiększania szans absolwentów na znalezienie zatrudnienia w ciągu całego życia zawodowego wyznaczonych na konferencji ministerialnej w Erywaniu w 2015 r.;

8.  podkreśla znaczenie poprawy społecznego wymiaru szkolnictwa wyższego; wzywa kraje europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego do skutecznego wdrożenia strategii o wymiarze społecznym tego obszaru i do oferowania konkretnych możliwości dostępu do szkolnictwa wyższego studentom niepełnosprawnym i ze środowisk defaworyzowanych i umożliwienia im ukończenia studiów wyższych;

9.  wzywa kraje europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego do dopilnowania, aby konsultacje i krytyczne oceny instytucji szkolnictwa wyższego na ich terytorium odbywały się na szczeblu międzynarodowym, i do działań na rzecz lepszej koordynacji we wdrażaniu wspólnie uzgodnionych reform mających na celu osiągnięcie celów procesu bolońskiego, a także do efektywnego uznawania uczenia się pozaformalnego i nieformalnego, tak aby zwiększyć szanse studentów na znalezienie zatrudnienia i ich zaangażowanie obywatelskie;

10.  podkreśla konieczność ułatwienia dostępu grupom niedostatecznie reprezentowanym, w szczególności dzięki wyznaczeniu określonych docelowych kwot osób przyjmowanych i absolwentów; podkreśla znaczenie zagwarantowania uchodźcom i osobom ubiegającym się o azyl dostępu do wszystkich instytucji w ramach europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego i wspierania takiego dostępu, oraz przypomina, że o atrakcyjności wyższego wykształcenia w Europie stanowi jej zdolność do przyjmowania studentów w oparciu o brak jakiejkolwiek dyskryminacji;

11.  wzywa Komisję do monitorowania postępów w osiąganiu celów z dziedziny wymiaru społecznego procesu bolońskiego, a także szerszych celów dotyczących integracji;

12.  wzywa konferencję ministerialną, która odbędzie się w tym roku w Paryżu, do złożenia sprawozdania, czy osiągnięty został cel wyznaczony na ostatniej konferencji ministerialnej w Erywaniu w maju 2015 r., którym jest zakończenie tworzenia europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego;

13.  domaga się, aby kolejna konferencja ministerialna krajów europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego w Paryżu w 2018 r. stała się okazją do krytycznej oceny procesu bolońskiego w celu a) zidentyfikowania pozostałych przeszkód i możliwych rozwiązań i zagwarantowania właściwego wdrażania zobowiązań, b) wspierania krajów, które nie wdrożyły jeszcze kluczowych zobowiązań procesu bolońskiego, dzięki skuteczniejszemu budowaniu zdolności i rozwojowi specjalnych mechanizmów i procedur postępowania w przypadku nieprzestrzegania zasad oraz c) szukania nowych celów po roku 2020 dla europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego i pogłębienia dialogu między rządami, instytucjami szkolnictwa wyższego i placówkami badawczymi, co sprzyja budowaniu lepiej zintegrowanego, wysokiej jakości, sprzyjającego włączeniu społecznemu, atrakcyjnego i konkurencyjnego europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego;

14.  wzywa kraje europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego do nieusuwania Białorusi z programu działań; wzywa Komisję do zapewnienia środków na działania konieczne do wdrożenia planu działań w zakresie reformy szkolnictwa wyższego na Białorusi;

15.  wzywa sekretariat grupy monitorującej realizację procesu bolońskiego do zbadania raportów donoszących, że te same wytyczne są odmiennie stosowane w różnych krajach europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego oraz że różnice warunków i w poziomie zasobów doprowadziły do znacznych różnic między instytucjami europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego;

16.  podkreśla znaczenie zintensyfikowania debaty społecznej i stworzenia okazji do niej, aby rozmawiać o sektorze szkolnictwa wyższego i wyzwaniach, przed jakimi stoją zainteresowane strony; podkreśla, że ważne jest zachęcanie studentów, kadry naukowej, pedagogicznej i personelu niezajmującego się dydaktyką do udziału w zarządzaniu szkolnictwem wyższym;

17.  podkreśla konieczność zwiększenia nakładów publicznych na edukację i respektowania przewodniego celu UE, jakim jest przeznaczanie 3% PKB Unii na badania i rozwój do 2020 r.;

18.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. C 251 E z 31.8.2013, s. 24.
(2) Dz.U. C 28 z 31.1.2014, s. 2.
(3) Dz.U. C 372 z 20.12.2011, s. 36.
(4) Dz.U. L 64 z 4.3.2006, s. 60.
(5) Dz.U. C 346 z 21.9.2016, s. 2.

Informacja prawna