Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 4 października 2018 r. - StrasburgWersja tymczasowa
Pogorszenie się sytuacji w zakresie wolności mediów na Białorusi, w szczególności sprawa Karty'97
 Zjednoczone Emiraty Arabskie, w szczególności sytuacja obrońcy prawczłowieka Ahmeda Mansoora
 Masowe arbitralne zatrzymania Ujgurów i Kazachów w Regionie Autonomicznym Sinciang-Ujgur
 Pakiet dotyczący strategii udzielania zamówień publicznych
 Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust) ***I
 Wzajemne uznawanie nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty ***I
 Swobodny przepływ danych nieosobowych w Unii Europejskiej ***I
 Wkład UE do wiążącego instrumentu ONZ dotyczącego spółek międzynarodowych w odniesieniu do przestrzegania praw człowieka
 Sytuacja w Jemenie
 Zwalczanie oszustw celnych i ochrona zasobów własnych UE

Pogorszenie się sytuacji w zakresie wolności mediów na Białorusi, w szczególności sprawa Karty'97
PDF 341kWORD 53k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2018 r. w sprawie pogorszenia się sytuacji w zakresie wolności mediów na Białorusi, w szczególności w sprawie Karty ’97 (2018/2861(RSP))
P8_TA-PROV(2018)0375RC-B8-0451/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Białorusi,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka i wszystkie konwencje o prawach człowieka, których stroną jest Białoruś,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w lutym 2016 r. UE zniosła większość środków ograniczających wobec białoruskich urzędników i osób prawnych, w geście dobrej woli zmierzającym do podjęcia polityki zaangażowania zachęcającej Białoruś do przestrzegania praw człowieka oraz zasad demokracji i praworządności;

B.  mając na uwadze, że UE wielokrotnie podkreślała, że postęp w stosunkach między UE a Białorusią możliwy jest tylko wtedy, gdy będą one opierać się na zaufaniu oraz na wartościach demokratycznych, praworządności i wolnościach podstawowych;

C.  mając na uwadze, że obecna polityka Białorusi narusza te wartości, a tym samym uniemożliwia UE zaoferowanie Białorusi szerszego uczestnictwa w Partnerstwie Wschodnim i bliższych stosunków czy też podpisanie priorytetów partnerstwa między UE a Białorusią;

D.  mając na uwadze, że sytuacja w zakresie wolności mediów i wolności słowa na Białorusi nadal się pogarsza, o czym świadczy dotkliwe nękanie niezależnych portali informacyjnych i dziennikarzy, np. w „sprawie BiełTA”;

E.  mając na uwadze, że władze białoruskie zainicjowały niedawno akcję masowego nękania i zastraszania dziennikarzy przez policję;

F.  mając na uwadze, że jak donoszą Reporterzy bez Granic, w 2017 r. aresztowano ponad 100 dziennikarzy, zwykle w związku z relacjonowaniem protestów opozycji; mając na uwadze, że nękanie dziennikarzy, którzy pracują jako freelancerzy dla mediów niezależnych z siedzibami za granicą osiągnęło bezprecedensową skalę, przy czym dziennikarze ci nie mogą otrzymać akredytacji;

G.  mając na uwadze, że czołowy niezależny portal informacyjny Karta ’97 (charter97.org), który koncentruje się na prawach człowieka i działalności opozycji, a którego nazwa pochodzi od „Karty ’97” – deklaracji z 1997 r. zawierającej apel o demokrację na Białorusi i podpisanej przez dziennikarzy, polityków opozycji i obrońców praw człowieka – musiał przenieść siedzibę do Warszawy, gdzie działa od 2011 r., po tym, jak władze białoruskie wielokrotnie go blokowały, policja przeprowadziła dwa naloty na jego biura, a w tym samym roku skonfiskowano należący do niego sprzęt;

H.  mając na uwadze, że 24 stycznia 2018 r. dostęp do portalu Karta ’97 został zablokowany na Białorusi na czas nieokreślony, bez procesu sądowego i pod niejasnymi zarzutami „zagrożeń dla interesu narodowego”; mając na uwadze, że według redaktor naczelnej Karty ’97 Natalli Radziny w ciągu miesiąca po zablokowaniu portalu Karta ’97 liczba jego użytkowników z Białorusi spadła o 70 %;

I.  mając na uwadze, że N. Radzinie grożono śmiercią;

J.  mając na uwadze, że 16 kwietnia 2018 r. dostęp do portalu Karta ’97 został zablokowany również przez władze rosyjskie na terytorium Federacji Rosyjskiej;

K.  mając na uwadze, że we wrześniu 2010 r. inicjatora Karty ’97 Aleha Biabienina znaleziono powieszonego w jego domu niedaleko Mińska; mając na uwadze, że urodzony na Białorusi Pawieł Szaramiet, który był rzecznikiem organizacji stojącej za Kartą ’97, zginął w lipcu 2016 r. w stolicy Ukrainy Kijowie po wybuchu bomby podłożonej w samochodzie;

L.  mając na uwadze, że na początku sierpnia 2018 r. władze białoruskie dokonały przeszukań w niektórych redakcjach niezależnych mediów białoruskich, tj. najpierw Tut.by, a następnie BiełaPAN, realty.by, Biełaruskaja Nawuka oraz Kultura; mając na uwadze, że naloty te doprowadziły do aresztowań i zatrzymań dziennikarzy, w tym redaktor naczelnej Tut.by, pod zarzutem nielegalnego dostępu do informacji podawanych w internecie przez państwową agencją informacyjną BiełTA oraz wykorzystywania tych informacji;

M.  mając na uwadze, że 7 sierpnia 2018 r. białoruska komisja śledcza wszczęła postępowanie karne na podstawie art. 349 ust. 2 kodeksu karnego, przewidującego karę do dwóch lat pozbawienia wolności (nielegalny dostęp do informacji cyfrowych umotywowany interesem osobistym, powodujący znaczne szkody), przeciwko dziennikarzom i redaktorom szeregu mediów internetowych oraz aresztowała 18 dziennikarzy, z których 7 zatrzymano na trzy dni jako podejrzanych; mając na uwadze, że odnotowano przypadki nacisków na dziennikarzy i ich rodziny oraz zmuszania ich do współpracy ze służbami wywiadowczymi i policją;

N.  mając na uwadze, że ostatnie zmiany w ustawie o środkach masowego przekazu, przyjęte w czerwcu 2018 r., rozciągają kontrolę rządową na media internetowe; mając na uwadze, że zmiany, które wejdą w życie 1 grudnia 2018 r., stworzą dalsze przeszkody biurokratyczne utrudniające rejestrowanie stron internetowych jako oficjalnych mediów internetowych;

O.  mając na uwadze, że strony internetowe, które nie zostaną zarejestrowane pomimo nowych przepisów lub które nie spełnią nowych kryteriów, nie otrzymają akredytacji od instytucji rządowych, co stanowi dalszą cenzurę prasy; mając na uwadze, że zarówno zarejestrowane, jak i niezarejestrowane media internetowe będą też zobowiązane do rejestrowania nazwisk osób zamieszczających komentarze; mając na uwadze, że właściciele zarejestrowanych mediów internetowych będą ponosić odpowiedzialność prawną za treść takich komentarzy;

P.  mając na uwadze że nowe przepisy będą wymagały, by autorzy wszystkich wpisów i komentarzy na forach internetowych byli identyfikowani oraz by właściciele stron internetowych moderowali takie komentarze;

Q.  mając na uwadze, że specjalny sprawozdawca ONZ ds. sytuacji w zakresie praw człowieka na Białorusi Miklós Haraszti oraz przedstawiciel OBWE ds. wolności mediów Harlem Désir wyrazili opinię, że te zmiany prawne w niedopuszczalny sposób ograniczają wolność słowa i dostęp do informacji;

R.  mając na uwadze, że w 2017 r. Białoruś zajęła 155. miejsce w opracowanym przez Reporterów bez Granic światowym rankingu wolności prasy, w którym corocznie ocenia się poziom wolności prasy w 180 państwach;

S.  mając na uwadze, że od początku 2018 r. dziennikarze białoruscy, których prawo do gromadzenia, przechowywania i upowszechniania informacji gwarantuje konstytucja, ponad 70 razy karani byli za nieautoryzowaną współpracę z zagranicznymi mediami grzywnami na kwotę łącznie ponad 60 000 BYN; mając na uwadze, że art. 22.9 kodeksu wykroczeń administracyjnych stał się poręcznym instrumentem nękania niezależnych dziennikarzy i mediów, takich jak telewizja Biełsat, której programy od 2011 r. nadawane są z Polski;

T.  mając na uwadze, że Białoruś pozostaje jedynym krajem w Europie, w którym wciąż wykonuje się karę śmierci;

U.  mając na uwadze, że niektóre grupy osób są poddawane na Białorusi szykanom w postaci bezprawnego przetrzymywania i arbitralnego zatrzymania, odmowy należytej opieki i kontaktu z rodziną po zatrzymaniu, sterowanej przez państwo przemocy fizycznej i psychicznej, prześladowań i wyroków wydawanych na podstawie nikłych lub sfałszowanych dowodów, nieproporcjonalnych kar finansowych, sankcji administracyjnych i innych form represji ze strony władz białoruskich; mając na uwadze, że do tych grup osób należą więźniowie polityczni (zwłaszcza Michaił Żamczużny i Dzmitryj Palienka), znani członkowie opozycji, obrońcy praw człowieka, organizacje społeczeństwa obywatelskiego, działacze organizacji ochrony środowiska, organizacji pozarządowych i społeczeństwa obywatelskiego, niezależni blogerzy, dziennikarze i redaktorzy, pokojowi demonstranci reprezentujący różne środowiska, a zwłaszcza działacze niezależnych związków zawodowych (przede wszystkim Hienadź Fiadynicz i Ihar Komlik);

1.  stanowczo potępia uporczywe zatrzymywanie i nękanie dziennikarzy i niezależnych mediów na Białorusi; wzywa władze do zaprzestania prześladowań sądowych, zastraszania i gróźb kierowanych pod adresem dziennikarzy i niezależnych mediów oraz do umożliwienia swobodnej działalności portalom informacyjnym;

2.  za niedopuszczalne uważa zablokowanie w styczniu 2018 r. portalu informacyjnego Karta ’97 przez władze białoruskie; ponowie apeluje do władz Białorusi o natychmiastowe i bezwarunkowe zniesienie blokady na internetowy dostęp do tego portalu informacyjnego na Białorusi;

3.  zdecydowanie potępia nowelizację ustawy medialnej skutkującą zaostrzeniem kontroli nad internetem; ponownie daje wyraz poważnym obawom co do pogarszającej się sytuacji niezależnych i opozycyjnych portali i mediów oraz dziennikarzy na Białorusi;

4.  jest zdania, że niezależne media nie stanowią zagrożenia dla władz, wręcz przeciwnie, są raczej ważnym elementem mechanizmów kontroli i równowagi, a więc powinny być traktowane przez rząd jako potencjalnie krytyczny partner, a nie jako wroga siła;

5.  ubolewa, że Białoruś nadal prowadzi represyjną i niedemokratyczną politykę wobec dziennikarzy, prawników, działaczy politycznych, obrońców praw człowieka, podmiotów społeczeństwa obywatelskiego, związków zawodowych i innych organizacji, które postrzegane są jako zagrożenie dla politycznego establishmentu; podkreśla, że represje tego rodzaju uniemożliwiają bliższe stosunki z UE i szerszy udział w Partnerstwie Wschodnim;

6.  ponownie wzywa władze białoruskie do większego szacunku dla zasad demokratycznych, praworządności, praw człowieka i podstawowych swobód, w tym do respektowania wiernego i bezstronnego dziennikarstwa, zgodnie z Powszechną deklaracją praw człowieka oraz międzynarodowymi i regionalnymi instrumentami praw człowieka ratyfikowanymi przez Białoruś;

7.  wzywa instytucje UE do silnego podkreślenia w priorytetach partnerstwa między UE a Białorusią roli niezależnych mediów, wolności słowa i wolności zgromadzeń; wzywa Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) i państwa członkowskie do zadbania, aby unijne programy pomocowe i inne formy współpracy dwustronnej, w tym pomoc finansowa, były zawsze uzależnione od wyraźnych i wymiernych postępów na drodze ku demokratyzacji i otwarciu, w tym kompleksowej reformy ordynacji wyborczej i pełnego poszanowania wolności mediów;

8.  wzywa ESDZ i Komisję, aby w dalszym ciągu udzielały wsparcia organizacjom społeczeństwa obywatelskiego na Białorusi i za granicą; podkreśla w tym kontekście potrzebę wspierania wszelkich niezależnych źródeł informacji dla społeczeństwa białoruskiego, w tym mediów nadających w języku białoruskim, również z zagranicy, takich jak Karta ’97 i telewizja Biełsat;

9.  wzywa wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa do ścisłego monitorowania sytuacji w zakresie wolności mediów na Białorusi, we współpracy ze stałym sprawozdawcą Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Białorusi;

10.  wzywa władze białoruskie do umożliwienia organizacjom politycznym i publicznym pełnego i swobodnego funkcjonowania oraz do uchylenia art. 193/1 kodeksu karnego, który ogranicza wolność zgromadzeń i pokojowego zrzeszania się;

11.  stanowczo apeluje o bezwarunkowe i natychmiastowe uwolnienie więźniów politycznych Michaiła Żamczużnego i Dzmitryja Palienki oraz o pełną rehabilitację wszystkich byłych więźniów politycznych; wzywa władze, by bez przeszkód zezwalały wszystkim niezależnym związkom zawodowym na pełnienie prawnie uzasadnionej i centralnej roli w społeczeństwie obywatelskim; ubolewa nad tym, że 24 sierpnia 2018 r. skazano Hienadzia Fiadynicza i Ihara Komlika, działaczy niezależnego związku zawodowego REP, na cztery lata ograniczenia wolności;

12.  wyraża uznanie dla działalności aktualnego specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji w zakresie praw człowieka na Białorusi Miklósa Harasztiego, oraz zwraca uwagę jego następczyni Anaïs Marin na różnorodne nadużycia ze strony władz, ograniczanie indywidualnych i zbiorowych swobód i represjonowanie społeczeństwa obywatelskiego, niezależnych związków zawodowych i mediów, na co wyraźnie wskazywał M. Haraszti w swoich raportach;

13.  wzywa w związku z tym władze białoruskie do bezzwłocznego uznania mandatu specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji w zakresie praw człowieka na Białorusi, a Komisję, Europejski Bank Inwestycyjny i Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju do uzależnienia udzielania Białorusi jakiejkolwiek dalszej pomocy finansowej lub technicznej od wyżej wymienionych okoliczności, przy jednoczesnym zachowaniu możliwości bezpośredniego finansowania przez UE społeczeństwa obywatelskiego na Białorusi;

14.  ponownie wyraża zaniepokojenie budową elektrowni jądrowej w Ostrowcu; przyjmuje do wiadomości raport o testach wytrzymałościowych i zalecenia opublikowane 3 lipca 2018 r. oraz żąda, aby wdrożenie zaleceń sporządzonych w wyniku testów wytrzymałościowych stało się warunkiem dalszej współpracy między UE i Białorusią, a zwłaszcza podpisania priorytetów partnerstwa między UE a Białorusią;

15.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz prezydentowi i rządowi Białorusi.


Zjednoczone Emiraty Arabskie, w szczególności sytuacja obrońcy prawczłowieka Ahmeda Mansoora
PDF 341kWORD 54k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2018 r. w sprawie Zjednoczonych Emiratów Arabskich, w szczególności sytuacji obrońcy praw człowieka Ahmeda Mansoora (2018/2862(RSP))
P8_TA-PROV(2018)0376RC-B8-0456/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje, w tym rezolucję z dnia 26 października 2012 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Zjednoczonych Emiratach Arabskich(1),

–  uwzględniając oświadczenie przewodniczącego Podkomisji Praw Człowieka z dnia 4 czerwca 2018 r. potępiające wyrok 10 lat więzienia dla Ahmeda Mansoora,

–  uwzględniając art. 30 konstytucji Zjednoczonych Emiratów Arabskich (ZEA),

–  uwzględniając Arabską kartę praw człowieka, której ZEA są sygnatariuszem,

–  uwzględniając strategiczne ramy UE i Plan działania w dziedzinie praw człowieka i demokracji na lata 2015–2019,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 16 października 2017 r. w sprawie śródokresowego przeglądu realizacji Planu działania dotyczącego praw człowieka i demokracji,

–  uwzględniając Wytyczne UE w sprawie obrońców praw człowieka z 2004 r. ze zmianami z 2008 r.,

–  uwzględniając oświadczenie ekspertów ONZ ds. praw człowieka z dnia 12 czerwca 2018 r., w którym zaapelowali o natychmiastowe uwolnienie więzionego obrońcy praw człowieka Ahmeda Mansoora,

–  uwzględniając oświadczenie z dnia 18 lipca 2016 r. wydane przez współprzewodniczących 25. Wspólnej Rady i spotkania ministerialnego Unia Europejska – Rada Współpracy Państw Zatoki w Brukseli

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania oraz Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (ICCPR), których ZEA są stroną,

–  uwzględniając art.135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Ahmed Mansoor został aresztowany przez funkcjonariuszy sił bezpieczeństwa ZEA w marcu 2017 r.; mając na uwadze, że jest on ważnym działaczem na rzecz praw człowieka i laureatem Nagrody Martina Ennalsa z 2015 r. przyznawanej obrońcom praw człowieka; mając na uwadze, że Ahmed Mansoor jest być może ostatnim obrońcą praw człowieka w ZEA, który mógł publicznie krytykować władze;

B.  mając na uwadze, że ministerstwo spraw zagranicznych i współpracy międzynarodowej ZEA stwierdziło w oświadczeniu z dnia 29 marca 2017 r., że „Wydział Prokuratury ds. Przestępstw Elektronicznych wydał nakaz zatrzymania Ahmeda Mansoora pod zarzutem rozpowszechniania fałszywych i wprowadzających w błąd informacji w internecie w celu propagowania wrogości i sekciarstwa”; mając na uwadze, że to oświadczenie oraz inne oficjalne oświadczenia władz ZEA pokazują, że jedynym powodem zatrzymania Ahmeda Mansoora, jego procesu i skazania była treść jego wypowiedzi internetowych, a zarzuty przeciwko niemu są oparte na rzekomych naruszeniach obowiązującej w ZEA represyjnej ustawy o zwalczaniu cyberprzestępczości z 2012 r., która umożliwiła władzom ZEA uciszenie obrońców praw człowieka oraz która przewiduje długie kary pozbawienia wolności i poważne kary finansowe dla osób krytykujących władze kraju;

C.  mając na uwadze, że Biuro Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka oceniło, że aresztowanie i tajne przetrzymywanie Ahmeda Mansoora może stanowić akt odwetu za jego zaangażowanie w działania ONZ na rzecz praw człowieka, za poglądy, jakie wyrażał w mediach społecznościowych, w tym na Twitterze, a także za aktywne członkostwo w takich organizacjach jak Centrum ds. Praw Człowieka w Zatoce Perskiej;

D.  mając na uwadze, że grupa ekspertów ONZ ds. praw człowieka wezwała rząd ZEA do uwolnienia Ahmeda Mansoora, uznając jego aresztowanie za bezpośredni atak na legalną działalność obrońców praw człowieka w ZEA;

E.  mając na uwadze, że 29 maja 2018 r. po rażąco niesprawiedliwym procesie w Abu Zabi Ahmed Mansoor został skazany na 10 lat więzienia za to, że korzystał ze swojego prawa do wolności wypowiedzi w postach na Twitterze; mając na uwadze, że nałożono na niego również grzywnę w wysokości miliona dirhamów (232 475 EUR), oraz postanowiono, że po wyjściu na wolność ma pozostawać pod nadzorem przez trzy lata; mając na uwadze, że Ahmed Mansoor odwołał się od wyroku, ale terminy procedury odwoławczej pozostają niejasne;

F.  mając na uwadze, że według doniesień po aresztowaniu Ahmeda Mansoora w marcu 2017 r. zabroniono mu wszelkich kontaktów z rodziną i od tego czasu żona mogła go odwiedzić jedynie czterokrotnie; mając na uwadze, że według doniesień Ahmed Mansoor pozostawał w izolacji od momentu zatrzymania i był torturowany; mając na uwadze, że według władz ZEA jest on przetrzymywany w więzieniu Al Sadr w Abu Zabi;

G.  mając na uwadze, że wbrew twierdzeniom rządu Ahmed Mansoor nie mógł zatrudnić niezależnego, wybranego przez siebie adwokata; mając na uwadze, że prawo do spotkania z adwokatem jest prawem podstawowym każdej osoby pozbawionej wolności, jak określono w art. 16 Arabskiej karty praw człowieka, ratyfikowanej przez ZEA;

H.  mając na uwadze, że Ahmed Mansoor był nękany i prześladowany przez władze ZEA od ponad sześciu lat i wielokrotnie spotykał się z atakami fizycznymi, groźbami śmierci oraz nadzorem fizycznym i elektronicznym; mając na uwadze, że po siedmiu miesiącach aresztu został on w 2011 r. skazany na trzy lata więzienia za „znieważenie funkcjonariuszy” w procesie, który uznano za niesprawiedliwy; mając na uwadze, że osiem miesięcy później został ułaskawiony przez prezydenta i zwolniony, jednak władze nigdy nie oddały mu paszportu, czyli de facto nałożyły na niego zakaz podróżowania;

I.  mając na uwadze, że przed aresztowaniem Ahmed Mansoor był jednym ze 133 sygnatariuszy petycji domagającej się powszechnych i bezpośrednich wyborów w ZEA oraz przyznania uprawnień legislacyjnych Federalnej Radzie Narodowej, która jest organem doradczym rządu; mając na uwadze, że Ahmed Mansoor był również administratorem forum internetowego o nazwie Al-Hiwar al-Emarati, na którym krytykowano politykę rządu ZEA i jego liderów; mając na uwadze, że jest on członkiem Komitetu Doradczego Human Rights Watch ds. Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej oraz aktywnym uczestnikiem działań ONZ na rzecz praw człowieka;

J.  mając na uwadze, że mieszkańcy ZEA, którzy poruszali kwestie praw człowieka, są poważnie narażeni na arbitralne zatrzymania, pozbawienie wolności i tortury; mając na uwadze, że w dalszym ciągu represjonuje się pokojowe działania, w których wzywa się do przeprowadzenia reform konstytucyjnych i reform w odniesieniu do kwestii praw człowieka; mając na uwadze, że ataki na członków społeczeństwa obywatelskiego, w tym próby uciszenia, uwięzienia lub prześladowania działaczy na rzecz praw człowieka, dziennikarzy, prawników i innych osób, stały się w ostatnich latach coraz bardziej powszechne;

K.  mając na uwadze, że specjalna sprawozdawczyni ONZ ds. niezależności sędziów i prawników stwierdziła po swojej wizycie w ZEA w 2014 r., że prawnicy, którzy podejmują sprawy związane z bezpieczeństwem państwa „są obiektem prześladowań, gróźb i nacisków”; mając na uwadze, że stwierdziła ona otwarcie, że „sądownictwo pozostaje pod faktyczną kontrolą wykonawczej odnogi rządu”;

L.  mając na uwadze, że pojawiły się dowody, iż państwa członkowskie UE zezwalały na wywóz różnych technologii służących cyberinwigilacji do krajów, w których dochodzi do najpoważniejszych naruszeń praw człowieka, w tym ZEA;

M.  mając na uwadze, że w Zjednoczonych Emiratach Arabskich nadal obowiązuje kara śmierci; mając na uwadze, że co najmniej 19 osób oczekuje obecnie na wykonanie kary śmierci, a w 2017 r. wykonano jedną egzekucję;

1.  zdecydowanie potępia nękanie, prześladowanie i przetrzymywanie Ahmeda Mansoora, a także pozostałych obrońców praw człowieka wyłącznie ze względu na ich działalność na rzecz praw człowieka oraz korzystania przez nich z prawa do wolności wypowiedzi zarówno w internecie, jak i poza nim; wzywa władze Zjednoczonych Emiratów Arabskich do przeprowadzenia skrupulatnych i bezstronnych dochodzeń w sprawie ataków wymierzonych w przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego, aby pociągnąć sprawców tych ataków do odpowiedzialności;

2.  wzywa władze do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Ahmeda Mansoora oraz oczyszczenia go z wszystkich zarzutów, ponieważ jest on więźniem sumienia przetrzymywanym i skazanym wyłącznie za pokojowe korzystanie z przysługującego mu prawa do wolności słowa, w tym działalność na rzecz praw człowieka; wzywa także do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich więźniów sumienia w Zjednoczonych Emiratach Arabskich oraz do wycofania wszystkich zarzutów wobec nich;

3.  jest głęboko zaniepokojony doniesieniami, że przetrzymywany Ahmed Mansoor jest poddawany różnego rodzaju torturom lub brutalnie traktowany oraz że umieszczono go w celi izolacyjnej; domaga się, by władze ZEA zbadały te zarzuty i niezwłocznie zapewniły Ahmedowi Mansoorowi regularny dostęp do prawnika, możliwości spotkań z rodziną oraz wszelkiej opieki medycznej, jakiej może wymagać; przypomina władzom ZEA, że ciągłe stosowanie przedłużonej izolacji może przerodzić się w pewien rodzaj tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania zgodnie z międzynarodowym prawem dotyczącym praw człowieka oraz że brak nakazu aresztowania lub jakiejkolwiek kontroli sądowej w trakcie aresztu i przetrzymywania stanowi naruszenie podstawowych zasad rzetelnego procesu sądowego zgodnie z międzynarodowym prawem dotyczącym praw człowieka;

4.  wzywa władze ZEA do dopilnowania, by więźniowie, co do których uznano, że złamali prawo, mogli liczyć na rzetelny, sprawiedliwy i bezpłatny proces zgodnie z międzynarodowymi normami;

5.  wzywa ZEA do dokonania przeglądu ustawy federalnej o zwalczaniu cyberprzestępczości w celu dostosowania jej do międzynarodowych norm związanych z prawem każdego człowieka do poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania informacji i pomysłów, a także dzielenia się nimi z innymi, prawa do wolności opinii, słowa i informacji, dostępu do internetu oraz prawa do prywatności; wzywa władze ZEA do zmiany ustawy antyterrorystycznej, ustawy o zwalczaniu cyberprzestępczości z 2012 r. i ustawy federalnej nr 2/2008, które są stale wykorzystywane do prześladowania obrońców praw człowieka;

6.  wzywa władze ZEA do zaprzestania wszelkich form nękania obywateli i natychmiastowego zniesienia zakazu podróży nałożonego na obrońców praw człowieka i nalega, by władze w każdych okolicznościach gwarantowały obrońcom praw człowieka w tym kraju możliwość prowadzenia legalnej działalności na rzecz praw człowieka zarówno na szczeblu krajowym, jak i międzynarodowym, bez strachu przed represjami;

7.  apeluje o wprowadzenie ogólnounijnego zakazu eksportu i sprzedaży do ZEA wszelkich typów sprzętu wykorzystywanego do obrony, a także unowocześniania i utrzymywania takiego sprzętu, który może być lub jest wykorzystywany do wewnętrznych represji, w tym technologii monitorowania internetu; wyraża zaniepokojenie w związku z coraz częstszym stosowaniem pewnych technologii podwójnego zastosowania w dziedzinie cyberinwigilacji wobec aktywistów i dziennikarzy; z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym aktualne wysiłki podejmowane przez instytucje UE mające na celu uaktualnienie rozporządzenia w sprawie kontroli wywozu produktów podwójnego zastosowania;

8.  jest zaniepokojony coraz większą liczbą obywateli, na których nakładane są kary za współpracę z ONZ oraz jej różnymi organami; wzywa władze ZEA do zaprzestania ograniczania swobody i nękania obywateli angażujących się w różne mechanizmy ONZ na rzecz praw człowieka; wzywa ponadto władze tego kraju do umożliwienia ekspertom ONZ, międzynarodowym organizacjom pozarządowym lub unijnym urzędnikom zorganizowania widzenia z Ahmedem Mansoorem;

9.  domaga się większych swobód w ZEA; podkreśla, że Zjednoczone Emiraty Arabskie muszą przestrzegać swoich międzynarodowych zobowiązań na mocy prawa dotyczącego praw człowieka i wzywa władze tego kraju do zapewnienia wszystkim jego obywatelom wolności słowa, myśli i wypowiedzi zarówno w internecie, jak i poza nim, a także zgodności z wszystkimi przepisami deklaracji ONZ w sprawie obrońców praw człowieka, zwłaszcza art. 1, art. 6 lit. a) oraz art. 12 ust. 2; podkreśla, że swobody te są zagwarantowane nie tylko na mocy uniwersalnych instrumentów w dziedzinie praw człowieka, lecz także na mocy Arabskiej karty praw człowieka, której Zjednoczone Emiraty Arabskie są sygnatariuszem;

10.  wzywa ZEA do potwierdzenia zamiaru zachowywania najwyższych standardów, jeśli chodzi o propagowanie i ochronę praw człowieka, poprzez ratyfikowanie ICCPR i jego fakultatywnych protokołów, a także poprzez wystosowanie stałego zaproszenia do złożenia wizyty dla wszystkich osób upoważnionych w ramach procedury specjalnej ONZ;

11.  apeluje do wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel, a także do UE i jej państw członkowskich o publiczne zajęcie zdecydowanego stanowiska w sprawie tych rażących naruszeń praw człowieka, a także o domaganie się uwolnienia Ahmeda Mansoora we wszystkich ich kontaktach z władzami ZEA; wzywa delegaturę UE w Abu Zabi do zapewnienia Ahmedowi Mansoorowi wszelkiego odpowiedniego wsparcia, w tym odwiedzin w więzieniu, monitorowania procesu i udzielenia pomocy prawnej lub innej pomocy, której może potrzebować; wzywa Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) do przedłożenia sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu w sprawie działań podjętych dotychczas przez delegaturę UE mających na celu wsparcie Ahmeda Mansoora;

12.  wzywa ESDZ do zaproponowania ukierunkowanych środków UE w związku z poważnymi naruszeniami praw człowieka, a państwa członkowskie do ich przyjęcia;

13.  przypomina, że sprzeciwia się karze śmierci we wszystkich okolicznościach i domaga się moratorium w celu jej zniesienia;

14.  zachęca do prowadzenia stałego dialogu między UE, jej państwami członkowskimi a ZEA; uważa, że regularne posiedzenia międzyparlamentarne między Parlamentem a jego partnerami z Zatoki Perskiej stanowią ważne forum rozwoju konstruktywnego i szczerego dialogu dotyczącego kwestii, które są przedmiotem wspólnego zainteresowania; podkreśla, że dyskusje międzyparlamentarne nie powinny koncentrować się na kwestiach bezpieczeństwa i handlu, lecz powinny także obejmować poszanowanie praw człowieka jako kluczowy temat do rozważań;

15.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji rządowi i parlamentowi Zjednoczonych Emiratów Arabskich, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Komisji, Specjalnemu Przedstawicielowi Unii Europejskiej ds. Praw Człowieka, parlamentom i rządom państw członkowskich, Wysokiemu Komisarzowi Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka oraz rządom państw członkowskich Rady Współpracy Państw Zatoki; wzywa do przetłumaczenia tej rezolucji na język arabski.

(1) Dz.U. C 72 E z 11.3.2014, s. 40.


Masowe arbitralne zatrzymania Ujgurów i Kazachów w Regionie Autonomicznym Sinciang-Ujgur
PDF 341kWORD 53k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2018 r. w sprawie masowych arbitralnych zatrzymań Ujgurów i Kazachów w Regionie Autonomicznym Sinciang-Ujgur (2018/2863(RSP))
P8_TA-PROV(2018)0377RC-B8-0460/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie sytuacji w Chinach, szczególnie z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie Chin: prawa mniejszości a stosowanie kary śmierci(1), z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie sytuacji i dziedzictwa kulturowego w Kaszgarze (Region Autonomiczny Sinciang-Ujgur w Chinach)(2), z dnia 6 lipca 2017 r. w sprawie laureata Nagrody Nobla Liu Xiaobo oraz Lee Ming-che(3), z dnia 15 grudnia 2016 r. w sprawie tybetańskiej akademii buddyjskiej Larung Gar i Ilhama Tohtiego(4), a także z dnia 12 września 2018 r. w sprawie stanu stosunków między UE a Chinami(5),

–  uwzględniając art. 36 konstytucji Chińskiej Republiki Ludowej gwarantujący wszystkim obywatelom prawo do wolności wyznania oraz jej art. 4, w którym zapisano prawa „narodowości mniejszościowych”,

–  uwzględniając zapoczątkowane w 2003 r. partnerstwo strategiczne UE-Chiny, a także wspólny komunikat Komisji i ESDZ z dnia 22 czerwca 2016 r. skierowany do Parlamentu i Rady pt. „Elementy nowej strategii UE wobec Chin” (JOIN(2016)0030),

–  uwzględniając 36. rundę dialogu UE-Chiny dotyczącego praw człowieka, która odbyła się w Pekinie w dniach 9–10 lipca 2018 r.,

–  uwzględniając uwagi zawarte w przemówieniu wysokiej komisarz ONZ ds. praw człowieka Michelle Bachelet wygłoszonym na 39. sesji Rady Praw Człowieka ONZ w dniu 10 września 2018 r., w których to uwagach wyraziła głębokie zaniepokojenie istnieniem „obozów reedukacji” i zwróciła się do rządu Chin o dopuszczenie niezależnych śledczych,

–  uwzględniając niedawne pismo, wystosowane do rządu Chin w maju 2018 r. przez grupę roboczą ONZ ds. przymusowych lub wymuszonych zaginięć, podnoszące ogólny zarzut w związku z nieustannym pogarszaniem się sytuacji i wzrostem liczby arbitralnie zatrzymywanych Ujgurów,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z dnia 16 grudnia 1966 r.,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że propagowanie oraz poszanowanie powszechnych praw człowieka, demokracji i praworządności powinno być nadal centralnym elementem długofalowych stosunków między UE a Chinami, zgodnie z zobowiązaniem UE do obrony tych wartości w jej działaniach zewnętrznych oraz z wyrażonym przez Chiny zainteresowaniem przestrzeganiem ich we własnym rozwoju i we współpracy międzynarodowej;

B.  mając na uwadze, że od czasu objęcia władzy przez prezydenta Xi Jinpinga sytuacja w zakresie praw człowieka w Chinach uległa dalszemu pogorszeniu, a wrogość rządu wobec pokojowych protestów, wolności wypowiedzi i wolności wyznania oraz zasad praworządności się nasila;

C.  mając na uwadze, że w ostatnich latach sytuacja w regionie Sinciang, który zamieszkuje ok. 11 mln Ujgurów i etnicznych Kazachów, gwałtownie się pogorszyła, ponieważ całkowita kontrola nad tym regionem została podniesiona do rangi priorytetu, a dodatkowe wyzwanie stanowią powtarzające się ataki terrorystyczne dokonywane przez Ujgurów w tym regionie lub rzekomo z nim związane;

D.  mając na uwadze, że Komitet ONZ ds. Likwidacji Dyskryminacji Rasowej przytoczył szacunki, zgodnie z którymi w Regionie Autonomicznym Sinciang-Ujgur „dziesiątki tysięcy, a nawet milion Ujgurów” może być przetrzymywanych bez postawienia zarzutów czy wytoczenia procesu pod pretekstem walki z terroryzmem i ekstremizmem religijnym; mając na uwadze, że stanowiłoby to największe w dzisiejszych czasach masowe uwięzienie mniejszości etnicznej;

E.  mając na uwadze, że Komisja Wykonawcza ds. Chin Kongresu USA potwierdziła również istnienie rzetelnych informacji, zgodnie z którymi wobec Ujgurów, Kazachów i innych głównie muzułmańskich mniejszości etnicznych w Regionie Autonomicznym Sinciang-Ujgur stosuje się arbitralne zatrzymania, tortury, jawne ograniczenia praktyk religijnych i kultury oraz system nadzoru cyfrowego tak wszechobecny, że monitorowany jest każdy aspekt życia codziennego – za pośrednictwem kamer do rozpoznawania twarzy, skanerów telefonów komórkowych, gromadzenia DNA oraz szeroko zakrojonej i natrętnej obecności policji;

F.  mając na uwadze, że według doniesień więźniowie są przetrzymywani w złych warunkach, poddaje się ich indoktrynacji politycznej, włącznie z obowiązkowymi kursami patriotyzmu, i zmusza do wyrzekania się własnej tożsamości etnicznej i religijnej; mając na uwadze niedawne doniesienia o przypadkach zgonów w areszcie, w tym samobójstw;

G.  mając na uwadze, że według doniesień tysiące dzieci oddzielono od rodziców arbitralnie zatrzymanych w obozach dla internowanych i że dzieci te przebywają w przepełnionych sierocińcach, nawet jeśli tylko jeden z rodziców jest przetrzymywany w obozie;

H.  mając na uwadze, że podczas przesłuchania ONZ w dniu 13 sierpnia 2018 r. w Genewie delegacja chińska zaprzeczyła oskarżeniom ekspertów ONZ, jakoby etniczni ujgurscy muzułmanie byli przetrzymywani w obozach „reedukacji” w zachodniej części regionu Sinciang; mając na uwadze, że istnieją obszerne dowody potwierdzające budowę i powiększanie tych obiektów;

I.  mając na uwadze, że zmusza się zagranicznych dziennikarzy do rezygnacji z informowania o takich newralgicznych kwestiach jak prawa człowieka Ujgurów i wykorzystywanie obozów dla internowanych, w tym w niektórych przypadkach odmawiając odnowienia legitymacji prasowej;

J.  mając na uwadze, że nigdzie na świecie ludność nie jest tak ściśle monitorowana jak w Regionie Autonomicznym Sinciang-Ujgur; mając na uwadze, że rząd lokalny zwerbował dziesiątki tysięcy dodatkowych pracowników bezpieczeństwa;

K.  mając na uwadze, że gromadzi się dane za pośrednictwem „zintegrowanej platformy wspólnych operacji”, gdzie przechowuje się również inne dane dotyczące ludności, włącznie z nawykami konsumenckimi, operacjami bankowymi, stanem zdrowia i profilem DNA każdego mieszkańca Sinciangu; mając na uwadze, że od muzułmanów w regionie wymaga się instalowania na telefonach komórkowych aplikacji szpiegującej, a niezastosowanie się do tego jest przestępstwem;

L.  mając na uwadze, że świadectwa z pierwszej ręki i wiarygodne badania akademickie wskazują na celowe atakowanie Ujgurów mających powiązania z osobami przebywającymi za granicą oraz otwarcie wierzących;

M.  mając na uwadze, że Ujgurzy przebywający za granicą są zmuszani do powrotu do Chin, często przy wsparciu państw przyjmujących; mając na uwadze, że ambasady chińskie odmówiły wielu Ujgurom odnowienia paszportów, co wpływa negatywnie na warunki pracy i studiowania;

N.  mając na uwadze, że rząd Chin stale odrzuca wnioski o wysłanie niezależnych śledczych do Sinciangu składane przez grupę roboczą ds. przymusowych lub wymuszonych zaginięć, wysoką komisarz ONZ ds. praw człowieka oraz inne osoby upoważnione w ramach procedur specjalnych ONZ;

O.  mając na uwadze, że zatrzymanego w styczniu 2014 r. ujgurskiego profesora ekonomii Ilhama Tohtiego skazano w dniu 23 września tego samego roku na karę dożywotniego więzienia pod zarzutem rzekomego wspierania separatyzmu; mając na uwadze, że siedmiu jego byłych studentów także zatrzymano i skazano na kary więzienia od trzech do ośmiu lat za rzekomą współpracę z prof. Tohtim; mając na uwadze, że Ilham Tohti zawsze potępiał separatyzm i przemoc oraz dążył do pojednania opartego na poszanowaniu kultury ujgurskiej;

1.  jest głęboko zaniepokojony coraz bardziej represyjną polityką narzucaną różnym mniejszościom, w szczególności Ujgurom i Kazachom, gdyż nakłada się coraz więcej ograniczeń na gwarancje konstytucyjne zapewniające im prawo do swobodnej ekspresji kulturowej oraz wolność religii, słowa i wypowiedzi, pokojowych zgromadzeń i zrzeszania się; domaga się, aby władze respektowały te podstawowe swobody;

2.  wzywa rząd chiński, aby natychmiast zaprzestał masowego arbitralnego przetrzymywania członków mniejszości ujgurskiej i kazachskiej, do zamknięcia wszystkich obozów i ośrodków detencyjnych oraz do natychmiastowego i bezwarunkowego zwolnienia przetrzymywanych osób; jest głęboko zaniepokojony licznymi zarzutami dotyczącymi złych warunków, tortur i zgonów w obozach; przypomina władzom chińskim, że ośrodki reedukacyjne nie mają podstaw prawnych;

3.  jest zaniepokojony doniesieniami, że w obozach internowania zmarli Muhammad Salih Hadżim, Abdulnehed Mehsum, Ayhan Memet i inni – wszyscy będący starszymi Ujgurami, pracownikami naukowymi i przywódcami społecznymi;

4.  wyraża głębokie zaniepokojenie wdrażaniem przez państwo środków mających zapewnić „kompleksowy nadzór” nad regionem, takich jak instalowanie chińskiego systemu elektronicznego nadzoru „Skynet” na obszarach dużych metropolii, instalowanie lokalizatorów GPS w pojazdach silnikowych, stosowanie skanerów do rozpoznawania twarzy na przejściach granicznych, dworcach kolejowych i stacjach benzynowych oraz pobieranie krwi przez policję prowincji Sinciang w celu powiększenia chińskiej bazy danych DNA;

5.  podkreśla, że kontrola rządowa i obowiązkowe masowe gromadzenie danych obywateli jest przede wszystkim wymierzone w Ujgurów, Kazachów i inne mniejszości etniczne oraz dotyka tychże grup, co stanowi złamanie zakazu dyskryminacji na mocy prawa międzynarodowego;

6.  wzywa rząd chiński do udostępnienia zainteresowanym rodzinom wszystkich szczegółów dotyczących ofiar przymusowego zaginięcia w Sinciangu, w tym ich nazwisk, miejsca pobytu i obecnego stanu;

7.  jest głęboko zaniepokojony chińską ustawą antyterrorystyczną (2015 r.) oraz rozporządzeniem w sprawie deradykalizacji, które zawierają zbyt szeroką definicję tego, co stanowi akt terrorystyczny; wzywa zatem Chiny do wyraźnego rozróżnienia między pokojowym sprzeciwem a brutalnym ekstremizmem;

8.  ponawia apel do rządu chińskiego o natychmiastowe i bezwarunkowe uwolnienie ujgurskiego intelektualisty Ilhama Tohtiego i wszystkich innych osób przetrzymywanych wyłącznie z powodu pokojowego korzystania z wolności wypowiedzi, a do czasu ich uwolnienia wzywa Chiny, aby zapewniły im regularny i nieograniczony dostęp do rodzin i prawników, których sami wybiorą; wzywa ponadto do uwolnienia Eliego Mamuta, Hailaitego Niyaziego, Memetjana Abdulli, Abduhelila Zununa i Abdukerima Abduweli, czego UE domagała się podczas 36. rundy dialogu UE-Chiny dotyczącego praw człowieka, która odbyła się w dniach 9–10 lipca 2018 r. w Pekinie;

9.  apeluje do wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) oraz państw członkowskich o intensywne monitorowanie zmian zachodzących w dziedzinie praw człowieka w Sinciangu, w tym nasilonych represji rządu wobec Ujgurów, Kazachów i innych mniejszości etnicznych, a także o wysłanie zdecydowanego sygnału do najwyższego szczebla chińskiego rządu, aby położyć kres groteskowym naruszeniom praw człowieka;

10.  wzywa władze chińskie, aby umożliwiły dziennikarzom i obserwatorom międzynarodowym swobodny i nieograniczony dostęp do prowincji Sinciang;

11.  przypomina o znaczeniu, jakie dla UE i państw członkowskich ma poruszenie kwestii łamania praw człowieka w Sinciangu w rozmowach z władzami chińskimi, w tym na szczeblu przywódców, zgodnie z zobowiązaniem UE do mówienia silnym, jasnym i jednolitym głosem na temat jej podejścia do tego kraju, w tym podczas dorocznego dialogu dotyczącego praw człowieka oraz zbliżającego się szczytu Euro-Azja;

12.  wyraża głębokie zaniepokojenie doniesieniami o prześladowaniach Ujgurów za granicą przez władze chińskie, których celem jest przymuszenie ich do działania w charakterze informatorów przeciwko innym Ujgurom, powrotu do Sinciangu lub milczenia na temat sytuacji w tej prowincji – nieraz poprzez przetrzymywanie członków ich rodzin;

13.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję Niemiec i Szwecji o zawieszeniu powrotu wszystkich etnicznych Ujgurów, Kazachów lub innych tureckich muzułmanów do Chin z uwagi na ryzyko arbitralnego przetrzymywania, tortur lub innych form znęcania się, którym mogliby zostać poddani w tym kraju, i wzywa wszystkie pozostałe państwa członkowskie, aby uczyniły to samo i przyspieszyły rozpatrywanie wniosków azylowych ze strony turkijskich muzułmanów, którym grozi przymusowy powrót do Chin; ponadto wzywa państwa członkowskie UE, aby stosownie do przypadku powoływały się na prawo krajowe w celu zbadania przypadków zastraszania przez rząd chiński muzułmańskich diaspor turkijskich w Europie;

14.  przypomina Chinom o ich zobowiązaniach w zakresie praw człowieka po podpisaniu szeregu międzynarodowych traktatów dotyczących praw człowieka i w związku z tym przypomina, że od Chin oczekuje się dotrzymania tych zobowiązań;

15.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Chińskiej Republiki Ludowej.

(1) Dz.U. C 285 E z 21.10.2010, s. 80.
(2) Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 185.
(3) Dz.U. C 334 z 19.9.2018, s. 137.
(4) Dz.U. C 238 z 6.7.2018, s. 108.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0343.


Pakiet dotyczący strategii udzielania zamówień publicznych
PDF 445kWORD 60k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2018 r. w sprawie pakietu dotyczącego strategii udzielania zamówień publicznych (2017/2278(INI))
P8_TA-PROV(2018)0378A8-0229/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 października 2017 r. pt. „Skuteczne zamówienia publiczne dla Europy” (COM(2017)0572),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 października 2017 r. pt. „Wspieranie inwestycji poprzez dobrowolny mechanizm oceny ex ante aspektów dotyczących procedury udzielania zamówień publicznych w przypadku dużych projektów infrastrukturalnych” (COM(2017)0573),

–  uwzględniając zalecenie Komisji (UE) 2017/1805 z dnia 3 października 2017 r. w sprawie profesjonalizacji zamówień publicznych – Budowanie struktur na potrzeby profesjonalizacji zamówień publicznych (C(2017)6654)(1),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającą dyrektywę 2004/18/WE(2),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającą dyrektywę 2004/17/WE(3),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji(4),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie przeglądu praktycznego stosowania jednolitego europejskiego dokumentu zamówienia (ESPD) (COM(2017)0242),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/55/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fakturowania elektronicznego w zamówieniach publicznych(5),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 11 października 2017 r. w sprawie oceny normy europejskiej dotyczącej fakturowania elektronicznego zgodnie z dyrektywą 2014/55/UE (COM(2017)0590),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 14 lutego 2018 r.,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz opinię przedstawioną przez Komisję Handlu Międzynarodowego, a także stanowisko w formie poprawek przedstawione przez Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0229/2018),

A.  mając na uwadze, że pełny potencjał zamówień publicznych, który wspomoże tworzenie konkurencyjnej społecznej gospodarki rynkowej, musi jeszcze zostać uwolniony, oraz mając na uwadze, że ponad 250 tys. organów publicznych w Unii wydaje rocznie ok. 14 % PKB, czyli blisko 2000 mld EUR, na zakup usług, robót i dostaw;

B.  mając na uwadze, że zamówienia publiczne dotyczą wydatkowania znacznej kwoty pieniędzy podatników, co oznacza, że należy je realizować w sposób etyczny, przy zachowaniu przejrzystości i uczciwości oraz w najbardziej efektywny sposób pod względem zarówno kosztów, jak i zapewnianej jakości, tak aby dostarczać obywatelom towary i usługi wysokiej jakości;

C.  mając na uwadze, że prawidłowe stosowanie przepisów dotyczących zamówień publicznych jest niezbędne do wzmacniania jednolitego rynku oraz rozwoju unijnych przedsiębiorstw i tworzenia miejsc pracy w Unii, oraz mając na uwadze, że inteligentne wykorzystanie zamówień publicznych może stanowić narzędzie strategiczne służące osiągnięciu celów UE w zakresie inteligentnego, zrównoważonego i sprzyjającego integracji społecznej rozwoju, przyspieszając przejście na bardziej zrównoważone łańcuchy dostaw i modele biznesowe;

D.  mając na uwadze, że w przypadku transpozycji przepisów UE dotyczących zamówień publicznych i koncesji konieczna jest pełna transpozycja i wdrożenie prawa UE, tak aby ułatwić MŚP ubieganie się o zamówienia publiczne i obniżać związane z tym koszty przy pełnym poszanowaniu unijnych zasad przejrzystości i konkurencji;

E.  mając na uwadze, że Komisja uruchomiła w dniu 3 października 2017 r. ukierunkowane konsultacje dotyczące projektu wytycznych dotyczących udzielania zamówień publicznych w zakresie innowacji, a w dniu 7 grudnia 2017 r. ukierunkowane konsultacje na temat zakresu i struktury przewodnika Komisji o społecznie odpowiedzialnych zamówieniach publicznych;

F.  mając na uwadze, że według sondażu z 2016 r., jak wspomniano w komunikacie Komisji COM(2017)0572, tylko cztery państwa członkowskie korzystały z technologii cyfrowych na wszystkich głównych etapach zamówień publicznych, takich jak elektroniczna publikacja ogłoszeń, elektroniczny dostęp do dokumentów przetargowych, elektroniczne zgłaszanie ofert, elektroniczna ocena ofert, elektroniczne przyznawanie zamówień, e-zlecenia, e-fakturowanie i e-płatności;

G.  mając na uwadze, że zgodnie z zestawieniem tematycznym z zakresu europejskiego semestru dotyczącym zamówień publicznych, które opublikowano w listopadzie 2017 r., liczba postępowań o udzielenie zamówienia, w których złożono tylko jedną ofertę, wzrosła z 14 % do 29 % w latach 2006–2016, oraz mając na uwadze, że zgodnie z komunikatem Komisji COM(2017)0572 „MŚP zdobywają tylko 45 % wartości zamówień publicznych powyżej progów wartości UE, co jest wynikiem bez wątpienia niższym w stosunku do znaczenia tych przedsiębiorstw w gospodarce”;

H.  mając na uwadze, że nowe zasady wprowadzone dyrektywami z 2014 r., które ułatwiają udzielanie zamówień publicznych i nakładają więcej kontroli, powinny przyczynić się do wdrożenia strategii „Europa 2020” na rzecz zrównoważonej, bardziej społecznej, innowacyjnej i inkluzywnej gospodarki;

I.  mając na uwadze, że według komunikatu Komisji COM(2017)0572 w sprawie skutecznych zamówień publicznych dla Europy w przypadku 55 % procedur zamówień publicznych wyłącznym kryterium udzielenia zamówienia jest nadal najniższa cena, a nie na przykład strategiczne kryteria społeczne i środowiskowe;

J.  mając na uwadze, że Unia Europejska jest zaangażowana w realizację celów zrównoważonego rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych;

K.  mając na uwadze, że niezwykle istotne jest, aby dostawcy ufali, że unijne systemy zamówień publicznych oferują proste i przystępne, skomputeryzowane procedury, pełną przejrzystość, uczciwość i bezpieczeństwo danych;

Ramy prawne i wdrażanie

1.  przyjmuje z zadowoleniem – niemal cztery lata po zakończeniu szeroko zakrojonego przeglądu unijnych ram prawnych dotyczących zamówień publicznych – zestaw środków o charakterze nieustawodawczym zaproponowanych przez Komisję i spodziewa się, że będzie on bodźcem do lepszego wdrażania;

2.  wyraża głębokie rozczarowanie tempem, w jakim wiele państw członkowskich dokonuje transpozycji dyrektyw z 2014 r. w dziedzinie zamówień publicznych, oraz wieloma opóźnieniami i ubolewa nad faktem, że Komisja musiała wszcząć postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wobec niektórych państw członkowskich; domaga się szybkiego zakończenia transpozycji dyrektyw we wszystkich państwach członkowskich bez dalszej zwłoki;

3.  wyraża zaniepokojenie z powodu kolejnej rundy terminów przewidzianych w dyrektywach dotyczących zamówień elektronicznych i pełnego przejścia państw członkowskich na e-zamówienia, w tym e-fakturowanie; podkreśla, że w państwach członkowskich potrzebne są agendy cyfrowe, w których powinno się uwzględniać promowanie w pełni elektronicznych zamówień publicznych;

4.  wzywa Komisję do szybkiego sfinalizowania wytycznych dotyczących udzielania zamówień publicznych w zakresie innowacji i przewodnika dotyczącego odpowiedzialnych społecznie zamówień publicznych, w celu ułatwienia wdrożenia odpowiednich przepisów prawnych w państwach członkowskich;

5.  zwraca się do Komisji o lepszą i jaśniejszą organizację przewodników i innych narzędzi opracowywanych, aby pomóc państwom członkowskim we wdrażaniu ram zamówień publicznych, w sposób bardziej przyjazny dla użytkowników i ułatwiający im dostęp, w formie ułatwiającej wszystkim praktyczne korzystanie z nich, przy jednoczesnym zwróceniu uwagi na dostępne wersje językowe;

6.  z zadowoleniem przyjmuje nowe praktyczne wytyczne dotyczące zamówień publicznych z lutego 2018 r., mające na celu służenie pomocą krajowym, regionalnym i lokalnym urzędnikom publicznym w zapewnieniu skutecznych i przejrzystych procedur zamówień publicznych dla projektów finansowanych przez UE;

Strategiczne i skoordynowane zamówienia

7.  stwierdza, że obecne prawodawstwo unijne bardziej niż kiedykolwiek pozwala na wykorzystanie zamówień publicznych jako instrumentu strategicznego do promowania celów polityki UE, i zachęca państwa członkowskie do jak najlepszego wykorzystania tego potencjału; przypomina, że zamówienia publiczne są również ważnym narzędziem na szczeblu regionalnym i lokalnym i zachęca do organizowania wysłuchań publicznych i konsultacji z użytkownikami końcowymi produktów i usług;

8.   apeluje o częste korzystanie z innowacyjnych zamówień publicznych, dzięki którym osiągnięty zostanie inteligentny, zielony i sprzyjający włączeniu społecznemu wzrost, a gospodarka o obiegu zamkniętym zostanie wzmocniona; podkreśla znaczenie gospodarki o obiegu zamkniętym, a także nowe możliwości oferowane przez nowe dyrektywy w sprawie zamówień publicznych, jeśli chodzi o ponownie wykorzystane, naprawione, przerobione, odnowione oraz inne zrównoważone i zasobooszczędne towary i usługi, produkty i rozwiązania;

9.  wzywa państwa członkowskie do korzystania z zamówień publicznych w sposób strategiczny w celu promowania inteligentnego, zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu, w tym w odniesieniu do MŚP i przedsiębiorstw społecznych; podkreśla, że wymaga to od państw członkowskich systematycznego sygnalizowania takich polityk na najwyższym szczeblu oraz wspierania w tym celu instytucji zamawiających i praktyków w administracji publicznej;

10.  zwraca uwagę, jak ważne jest, aby warunki przetargowe nie były nadmiernie kłopotliwe i by wszystkie przedsiębiorstwa, w tym MŚP, miały dostęp do zamówień publicznych;

11.  przyjmuje z zadowoleniem przykład, jakim jest przyjęcie krajowych strategii zamówień publicznych, i zachęca więcej państw członkowskich, by podążały za tym przykładem w celu unowocześnienia i usprawnienia własnych systemów zamówień publicznych i podniesienia w ten sposób ich wydajności; podkreśla, że udzielanie zamówień publicznych to obszar przekrojowy dla wielu sektorów administracji publicznej, dlatego oprócz koordynacji niezbędna jest struktura administracyjna przewidująca udział najważniejszych podmiotów, tak aby podstawowe decyzje były podejmowane na zasadzie współpracy i akceptowane przez wszystkie zainteresowane strony;

12.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wiele państw członkowskich ustanowiło przepisy dotyczące wykorzystania kryteriów jakości (w tym kryterium relacji jakości do ceny), i zachęca do ich systematycznego stosowania; zachęca instytucje zamawiające do stosowania innych kryteriów niż jedynie kryterium najniższej ceny lub opłacalności, w tym uwzględniania aspektów związanych z jakością, aspektów środowiskowych i społecznych;

13.  przyjmując do wiadomości, że w niektórych przypadkach niska cena może oznaczać innowacyjne rozwiązania i skuteczne zarządzanie, jednocześnie wyraża zaniepokojenie zbyt częstym wybieraniem najniższej ceny jako najważniejszego kryterium udzielania zamówień w wielu państwach członkowskich, co powoduje lekceważenie jakości, trwałości i włączenia społecznego, w związku z czym wzywa Komisję i państwa członkowskie do przeanalizowania przyczyny tej sytuacji i do zaproponowania odpowiednich rozwiązań w stosownych przypadkach;

14.  wzywa państwa członkowskie do dopilnowania, aby procedury zamówień publicznych były zgodne z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych; wzywa państwa członkowskie do zachęcania do konsultacji z osobami niepełnosprawnymi i organizacjami ich reprezentującymi;

15.  wzywa do przyjęcia europejskiego kodeksu etycznego zamówień publicznych obowiązującego różne podmioty procesu udzielania zamówień;

16.  podkreśla, że ważne jest, aby przy podejmowaniu decyzji o zakupie instytucje zamawiające brały pod uwagę cały cykl życia produktów, w tym, w stosownych przypadkach, ich wpływ na środowisko naturalne, i wzywa Komisję do pomocy w opracowaniu metod wdrażania koncepcji „rachunku kosztów cyklu życia”;

17.  podkreśla, że względy innowacyjne, społeczne i środowiskowe stanowią uzasadnione i ważne kryteria udzielania zamówień publicznych oraz że instytucje zamawiające mogą również dążyć do osiągnięcia celów ekologicznych, innowacyjnych lub społecznych dzięki dobrze przemyślanym specyfikacjom i dopuszczeniu ofert wariantowych w sposób niedyskryminujący, pod warunkiem że te cechy są powiązane z przedmiotem zamówienia i są adekwatne do jego wartości i celów;

18.  przypomina, że unijne ramy prawne dotyczące zamówień publicznych zobowiązują państwa członkowskie do zagwarantowania, że wykonawcy i podwykonawcy w pełni przestrzegają przepisów ochrony środowiska, prawa socjalnego i prawa pracy, które mają zastosowanie w miejscu, gdzie wykonywane są prace, świadczone usługi lub wytwarzane bądź dostarczane towary, jak określono w mających zastosowanie konwencjach międzynarodowych, w prawie unijnym i krajowym, a także w układach zbiorowych zawartych zgodnie z prawem krajowym i praktykami krajowymi; wzywa Komisję do dopilnowania, aby państwa członkowskie wywiązywały się z tego zobowiązania przy transpozycji i stosowaniu dyrektywy z 2014 r., oraz do ułatwienia wymiany najlepszych praktyk w tym obszarze;

19.  przyjmuje do wiadomości, że ocena jakościowa ofert wymaga umiejętności ze strony instytucji zamawiających, i wzywa Komisję do udzielenia państwom członkowskim pomocy w rozpowszechnianiu metod i praktyk oceny, zwłaszcza przez organizowanie warsztatów i szkoleń; podkreśla, że pomoc ta powinna być dostępna na wszystkich szczeblach administracyjnych, na których przeprowadza się zamówienia publiczne;

20.  podkreśla, że odpowiedzialne społecznie zamówienia publiczne powinny uwzględniać łańcuchy dostaw i zagrożenia powodowane przez współczesne niewolnictwo, dumping socjalny i łamanie praw człowieka; stwierdza, że należy podjąć działania mające na celu zagwarantowanie, że towary i usługi nabywane w drodze zamówień publicznych nie powstają z naruszeniem praw człowieka; wzywa Komisję, aby włączyła do nowego przewodnika w sprawie aspektów społecznych w zamówieniach publicznych postanowienia dotyczące etyki w łańcuchu dostaw;

21.  przyjmuje z zadowoleniem wysiłki niektórych państw członkowskich na rzecz utworzenia organów odpowiedzialnych za koordynację zamówień publicznych i przyznaje, że przyczynia się to do przeprowadzania strategicznych i skutecznych procedur zamówień;

22.  wzywa, aby więcej państw członkowskich korzystało z zalet zakupów centralnych i agregacji zamówień publicznych, oraz podkreśla, że centralne jednostki zakupujące mogą i powinny przyspieszyć rozpowszechnianie wiedzy eksperckiej, najlepszych praktyk i innowacji;

23.  podkreśla, że ważne jest, w szczególności dla wspierania innowacji, aby instytucje zamawiające współpracowały z rynkiem i wystarczająco wykorzystywały fazę poprzedzającą zamówienia jako przygotowanie do następnych etapów; jest zdania, że również faza poprzedzająca zamówienie jest kluczowa dla wspierania zaangażowania MŚP;

24.  uważa, że nowa procedura partnerstwa pomoże wspierać innowacje, i zachęca instytucje zamawiające do współpracy z rynkiem w celu opracowywania metodyki, produktów, robót lub usług o charakterze innowacyjnym, które jeszcze nie istnieją; z zadowoleniem przyjmuje zatem fakt, że dotychczas zainicjowano 17 procedur partnerstwa innowacyjnego;

25.  przyjmuje z zadowoleniem dobrowolną ocenę ex ante związanych z zamówieniami aspektów dużych projektów infrastrukturalnych, zgodnie z propozycją Komisji, i wzywa Komisję do bezzwłocznego uruchomienia centrum informacyjnego, mechanizmu zgłoszeń oraz mechanizmu wymiany informacji przy pełnym poszanowaniu poufności;

Cyfryzacja procedur zamówień publicznych i prawidłowe zarządzanie tymi procedurami

26.  ubolewa z powodu powolnej absorpcji technologii cyfrowych w dziedzinie zamówień publicznych w Unii i wzywa państwa członkowskie do dążenia do szybkiej transformacji cyfrowej procedur i do wdrażania e-procesów na wszystkich głównych etapach, tj. od ogłoszenia, dostępu do przetargów i zgłoszenia po ocenę, udzielenie zamówienia, złożenie zamówienia, fakturowanie i płatność;

27.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby dołożyły wszelkich starań w celu wprowadzenia e-formularzy najpóźniej do końca 2018 r.;

28.  przypomina, że system e-zamówień przynosi szereg istotnych korzyści, takich jak znaczące oszczędności dla wszystkich stron, uproszczone i krótsze procedury, zmniejszenie biurokracji i obciążeń administracyjnych, większa przejrzystość, większa innowacyjność, a także poprawa dostępu MŚP do rynków zamówień publicznych;

29.  zgadza się z Komisją, że rejestry zamówień mogą być wydajnym narzędziem umożliwiającym zarządzanie zamówieniami, poprawę przejrzystości, integralności i danych oraz lepsze zarządzanie udzielaniem zamówień publicznych;

30.  zwraca się do Komisji o ocenę możliwości połączenia krajowych rejestrów zamówień z Tenders Electronic Daily (TED), dzięki czemu instytucje zamawiające nie będą musiały publikować tej samej informacji w dwóch systemach;

31.  zwraca uwagę na trudności, jakie mogą napotkać oferenci, zwłaszcza MŚP, w związku z wymogami dotyczącymi świadectw i podpisów, i zachęca do wprowadzenia łagodnego systemu wymagań w tej kwestii, wraz z pełnym zastosowaniem zasady jednorazowości w celu zminimalizowania obciążeń dla oferentów;

32.  podkreśla, że wszystkie państwa członkowskie powinny być w stanie dostarczyć wszystkie niezbędne dane dotyczące realizowania zamówień publicznych, w tym dane dotyczące przetargów, postępowań i umów oraz informacje statystyczne, co ma również na celu umożliwienie Komisji dokonania oceny jednolitego rynku zamówień;

33.  wzywa państwa członkowskie do promowania innowacyjnego wykorzystywania danych w formacie otwartym, ponieważ dane te są kluczowe z punktu widzenia administracji rządowej, gdyż pozwalają zarządzać administracją publiczną, a jednocześnie ich potencjał ekonomiczny może być eksploatowany przez firmy prywatne, nie zapominając przy tym o przejrzystości i odpowiedzialności instytucji oraz organów zaangażowanych w zamówienia publiczne; zwraca uwagę, że publikacja tych danych musi zawsze uwzględniać zasadę proporcjonalności i poszanowanie dorobku prawnego Unii w dziedzinie ochrony danych i tajemnicy handlowej;

Jednolity rynek i lepszy dostęp do zamówień

34.  przypomina, że konkurencja w odniesieniu do udzielania zamówień ma kluczowe znaczenie dla udzielania zamówień publicznych, i odnotowuje z ubolewaniem spadek intensywności konkurencyjności w zamówieniach publicznych w Unii w ostatnich latach; wzywa państwa członkowskie, które odnotowują wysoki odsetek ogłoszeń związanych z tylko jednym oferentem, aby rozwiązały ten problem;

35.  wzywa państwa członkowskie do zwiększenia liczby wspólnych procedur udzielania zamówień, w tym transgranicznych, uproszczonych przez zmienione przepisy UE, i apeluje do Komisji o zapewnienie gruntownego wsparcia w tej dziedzinie; uważa, że procedury te nie powinny jednak oznaczać umów o takiej wielkości, że MŚP już na bardzo wczesnym etapie procesu praktycznie nie są brane pod uwagę;

36.  ubolewa, że MŚP oraz przedsiębiorstwa społeczne wciąż mają trudności z dostępem do zamówień publicznych, i wzywa Komisję do oceny skuteczności środków przewidzianych w dyrektywach z 2014 r. oraz, w razie potrzeby, do przedstawienia nowych rozwiązań;

37.  zwraca się do Komisji, aby informowała Parlament o wdrażaniu w terenie zasady „stosuj lub wyjaśnij” z art. 46 dyrektywy 2014/24/UE, wymagającej od instytucji zamawiających wskazania najważniejszych powodów decyzji o niedokonaniu podziału na części, którą należy systematycznie wyjaśnić w dokumentacji zamówienia lub w indywidualnym sprawozdaniu;

38.  wzywa państwa członkowskie, aby wspierały udział MŚP w przetargach, na przykład przez obowiązkowy podział na części, jeżeli jest to możliwe, lub obniżenie wymaganej do udziału w przetargu kwoty obrotów; podkreśla, że podział zamówień publicznych na części sprzyja konkurencji rynkowej oraz eliminuje ryzyko zależności od jednego dostawcy; wzywa Komisję i państwa członkowskie do rozwijania usług doradczych oraz szkoleń dla MŚP, aby zwiększyć ich uczestnictwo w procedurach przetargowych;

39.  wzywa Komisję, aby szczegółowo przeanalizowała utrudnienia w transgranicznych zamówieniach publicznych wynikające z barier językowych, administracyjnych, prawnych lub innych oraz zaproponowała rozwiązania lub podjęła działania, by zagwarantować funkcjonalne transgraniczne udzielanie zamówień;

40.  podkreśla znaczenie zapewnienia interoperacyjności zakupionych towarów i usług oraz unikania zależności od jednego dostawcy i wzywa Komisję do zaproponowania środków w tej dziedzinie;

41.  ubolewa nad brakiem jasnych i skonsolidowanych danych o zamówieniach publicznych w UE i zauważa, że do zweryfikowania odpowiedzialności organów publicznych niezbędne są wiarygodne dane dotyczące dostępu do zamówień publicznych i że są one środkiem służącym zwalczaniu oszustw i korupcji;

42.  akceptuje rezultat oceny dyrektywy w sprawie procedur odwoławczych i decyzję Komisji, aby nie zgłaszać wniosku dotyczącego przeglądu legislacyjnego, ale wzywa do kontynuowania współpracy krajowych organów ds. przeglądu i do uzyskania dalszych wytycznych od Komisji w sprawie dyrektyw;

43.  ubolewa, że dyrektywa w sprawie zamówień publicznych w dziedzinie obronności nie przyniosła jeszcze pożądanych rezultatów, zwłaszcza w dziedzinie transgranicznych projektów infrastrukturalnych, oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększenia wysiłków na rzecz lepszego wdrożenia obecnie obowiązujących przepisów;

44.  podkreśla znaczenie przejrzystości i niedyskryminacyjnego charakteru procedur udzielania zamówień publicznych; przypomina o znaczeniu właściwych procedur odwoławczych oraz dostępu do wytycznych dotyczących składania odwołań;

Międzynarodowe zamówienia publiczne

45.  wzywa do podjęcia przez Unię działań mających na celu poprawę dostępu dostawców z UE do rynków zamówień publicznych w państwach trzecich, ponieważ unijny rynek zamówień publicznych jest jednym z najbardziej otwartych na świecie;

46.   wyraża zaniepokojenie z powodu nieuczciwej konkurencji w procedurach zamówień publicznych wynikającej z ingerencji państwa wobec konkurentów z państw trzecich, w szczególności, lecz nie tylko, na rynku pojazdów elektrycznych i akumulatorów; uważa, że konieczny jest łącznik między instrumentami ochrony handlu a praktyką stosowaną w zamówieniach publicznych;

47.  podkreśla, że rynki zamówień publicznych mają ogromne znaczenie dla gospodarki, biorąc pod uwagę, że szacunkowe wydatki na zamówienia publiczne stanowią 20 % globalnego PKB, oraz zaznacza, że ułatwienie europejskim przedsiębiorstwom dostępu do rynków zamówień publicznych w państwach trzecich oraz zrównanie warunków działania z myślą o przedsiębiorstwach europejskich może być zatem zasadniczym czynnikiem wzrostu handlu towarami i usługami oraz może doprowadzić do rozszerzenia oferty i optymalnego wykorzystywania pieniędzy podatników zarówno w UE, jak i w państwach trzecich;

48.  zwraca uwagę, że rynki zamówień publicznych w państwach trzecich są często formalnie lub faktycznie zamknięte dla oferentów z UE; zachęca Komisję do gromadzenia i dostarczania dokładniejszych danych na temat międzynarodowych procedur zamówień publicznych; przypomina, że według szacunków Komisji ponad połowa światowego rynku zamówień publicznych jest obecnie zamknięta na wolną konkurencję międzynarodową ze względu na środki protekcjonistyczne, których stosowanie na świecie wzrasta, podczas gdy zamówienia publiczne UE o wartości około 352 mld EUR są otwarte dla oferentów z państw członkowskich będących stroną Porozumienia w ramach WTO w sprawie zamówień rządowych (GPA); podkreśla, że UE musi zaradzić temu brakowi równowagi bez uciekania się do środków protekcjonistycznych; zwraca się do Komisji o zadbanie o to, by przedsiębiorstwa europejskie miały dostęp do rynków zagranicznych analogiczny do tego, z którego korzystają nasi zagraniczni konkurenci na rynku UE, oraz zauważa, że proponowany tzw. instrument dotyczący udzielania zamówień publicznych w kontekście międzynarodowym (IPI) mógłby, pod pewnymi warunkami, być bodźcem do zwiększenia dostępu do rynku;

49.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że jednym z sześciu obszarów priorytetowych działań Komisji w dziedzinie zamówień publicznych jest poprawa dostępu do rynków zamówień publicznych; podkreśla, że poprawa dostępu do rynków zamówień publicznych w państwach trzecich, w tym na szczeblu niższym niż krajowy, stanowi silny ofensywny cel UE w negocjacjach handlowych, biorąc pod uwagę, że wiele przedsiębiorstw unijnych jest wysoce konkurencyjnych w różnych sektorach; podkreśla, że w każdej nowej umowie handlowej powinny się znaleźć postanowienia dotyczące zamówień rządowych, aby zmaksymalizować udział europejskich przedsiębiorstw w postępowaniach o udzielenie zamówienia za granicą; zwraca się do Komisji o dopilnowanie, by postanowienia dotyczące rynków zamówień publicznych zawarte w unijnych umowach o wolnym handlu były przestrzegane i prawidłowo wprowadzane w życie; przypomina, że umowy handlowe powinny służyć zwiększeniu dostępu do rynków zamówień publicznych w państwach trzecich oraz że ten większy dostęp do rynków zamówień publicznych w państwach trzecich i udoskonalone zasady dotyczące nowoczesnych, skutecznych i przejrzystych procedur zamówień publicznych, które są niezwykle ważne dla zagwarantowania lepszego wykorzystania pieniędzy publicznych, powinny być podstawowym elementem wszystkich umów handlowych zawieranych przez UE, przy zachowaniu pełnej zgodności z uzasadnionymi celami polityki publicznej zapisanymi w unijnych dyrektywach w sprawie zamówień publicznych; podkreśla, że podmioty gospodarcze z państw trzecich powinny spełniać europejskie kryteria społeczne i środowiskowe, aby kwalifikować się do udziału w procedurach udzielania zamówień publicznych, określonych w dyrektywach 2014/23/UE, 2014/24/UE i 2014/25/UE, oraz zachęca w związku z tym do stosowania kryteriów oferty najkorzystniejszej ekonomicznie (MEAT) przy udzielaniu takich zamówień; zauważa, że dwustronne umowy o wolnym handlu i umowy o wolnym handlu na szczeblu niższym niż regionalny nie zawsze gwarantują pełny dostęp do rynków zamówień; zwraca się do Komisji o negocjowanie jak najszerszego dostępu do rynków zamówień publicznych w państwach trzecich;

50.  podkreśla, że każda strategia na rzecz otwarcia rynków zamówień publicznych w państwach trzecich musi usuwać konkretne przeszkody i zaspokajać szczególne potrzeby MŚP, aby ułatwić im dostęp do rynków, ponieważ znajdują się one w szczególnie niekorzystnej sytuacji, jeśli chodzi o penetrację rynków zamówień publicznych w państwach trzecich, oraz że należy odpowiednio uwzględnić skutki ścierania się MŚP z nowymi konkurentami z państw trzecich; wzywa Komisję, by zachęcała do ujmowania w umowach handlowych postanowień o procedurach zamówień publicznych przyjaznych dla MŚP (włącznie z inicjatywami transgranicznymi i podziałem zamówień na części); zwraca uwagę na korzyści, jakie można by uzyskać, zwłaszcza z myślą o MŚP, dzięki cyfryzacji i stosowaniu e-zamówień we wszystkich procedurach zamówień publicznych w państwach trzecich;

51.  wskazuje, że ważne gospodarki wschodzące takie jak Brazylia, Chiny, Indie i Rosja nie są jeszcze stronami GPA, przy czym Chiny i Rosja są oficjalnie w trakcie procesu przystępowania, oraz zwraca się do Komisji o zachęcenie państw trzecich do starań na rzecz przystąpienia do GPA oraz o wspieranie ich w tych staraniach, ponieważ w perspektywie długoterminowej wielostronne i fakultatywne porozumienia są najlepszym sposobem zapewnienia równych warunków działania; podkreśla, że dwustronne umowy handlowe zawierające ambitne postanowienia dotyczące zamówień publicznych i zgodne z podstawowymi zasadami GPA mogą być wstępem do rozszerzonej współpracy wielostronnej;

52.  podkreśla znaczenie GPA nie tylko dla zapewnienia formalnego dostępu do rynków zamówień publicznych w państwach trzecich, lecz także dla zwiększenia przejrzystości i przewidywalności procedur zamówień publicznych; zachęca Komisję do sprzyjania opracowaniu globalnych i zbieżnych standardów służących przejrzystości zamówień publicznych jako ważnego narzędzia walki z korupcją; zwraca się szczególnie do Komisji, by dokładała starań, aby w umowach handlowych znajdowały się postanowienia o wspólnych zasadach dotyczących zamówień publicznych, które umożliwią zgłaszanie przypadków korupcji, uproszczenie procedur oraz sprawią, że będą one uczciwsze i bardziej przejrzyste z korzyścią dla oferentów;

Profesjonalizacja

53.  z zadowoleniem przyjmuje zalecenia Komisji dotyczące profesjonalizacji i wzywa państwa członkowskie do opracowania w pierwszym rzędzie planów krajowych; proponuje, aby w każdym planie istniało rozróżnienie między rodzajami zamówień, zwłaszcza że dostęp MŚP do zamówień na usługi i infrastrukturę cyfrową może być ułatwiany inaczej niż dostęp do dużych zamówień infrastrukturalnych;

54.  wzywa Komisję do zaproponowania środków wsparcia finansowego z funduszy unijnych w celu wspierania odpowiednich działań w zakresie profesjonalizacji w państwach członkowskich;

55.  ubolewa nad niskim poziomem kompetencji wśród nabywców publicznych i wzywa państwa członkowskie do podniesienia kompetencji ogółu podmiotów na wszystkich etapach procedury zamówień publicznych;

56.  podkreśla, że zarówno instytucje zamawiające, jak i dostawcy wymagają odpowiedniego przeszkolenia, aby pracować wydajnie na wszystkich etapach udzielania zamówień publicznych, oraz że należy zwrócić uwagę na wszystkie szczeble administracji publicznej i na kryteria jakościowe, w tym społeczne i środowiskowe, pod kątem profesjonalizacji; jest zdania, że dzięki poprawie sposobu, w jaki organy publiczne ustalają, co będą zamawiać, oraz jak będą to robić, da się osiągnąć lepsze wyniki; nie naruszając wynegocjowanej procedury, wyraża ubolewanie, że często zamówienia publiczne przechwytywane są przez bardziej doświadczone przedsiębiorstwa, które pomagają w fazie projektowania zamówienia publicznego i w związku z tym mają większe szanse na ostateczne zwycięstwo w przetargu;

57.  zwraca się do państw członkowskich o zachęcanie uniwersytetów do rozbudowania oferty kursów uniwersyteckich z zakresu europejskiego prawa zamówień publicznych i o poprawę oferty szkoleniowej dla uczestników zamówień publicznych i zarządzania przebiegiem kariery takich uczestników, w tym pracujących w MŚP, także pod kątem rozwoju i przyswajania dostępnych narzędzi informatycznych; popiera utworzenie wspólnych europejskich ram umiejętności technicznych i komputerowych;

o
o   o

58.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 259 z 7.10.2017, s. 28.
(2) Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 65.
(3) Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 243.
(4) Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 1.
(5) Dz.U. L 133 z 6.5.2014, s. 1.


Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust) ***I
PDF 1206kWORD 134k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust) (COM(2013)0535 – C7-0240/2013 – 2013/0256(COD))
P8_TA-PROV(2018)0379A8-0320/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie (COM(2013)0535),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 85 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7-0240/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Senat Republiki Czeskiej, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 20 czerwca 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię Komisji Kontroli Budżetowej i opinię Komisji Prawnej (A8-0320/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 4 października 2018 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust) oraz zastąpienia i uchylenia decyzji Rady 2002/187/WSiSW

P8_TC1-COD(2013)0256


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 85,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Eurojust został ustanowiony decyzją Rady 2002/187/WSiSW(2) jako organ Unii mający osobowość prawną, którego zadaniem jest stymulowanie i poprawa koordynacji i współpracy między właściwymi organami sądowymi państw członkowskich, szczególnie w odniesieniu do poważnej przestępczości zorganizowanej. Ramy prawne Eurojustu zmieniono decyzjami Rady 2003/659/WSiSW(3) i 2009/426/WSiSW(4).

(2)  Art. 85 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”) stanowi, że Eurojust działa na podstawie rozporządzenia przyjmowanego zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą. Artykuł ten wymaga także określenia warunków uczestnictwa Parlamentu Europejskiego i parlamentów narodowych w ocenie działalności Eurojustu.

(3)  Artykuł 85 TFUE stanowi również, że zadaniem Eurojustu jest wspieranie oraz wzmacnianie koordynacji i współpracy między krajowymi organami śledczymi i organami ścigania w odniesieniu do poważnej przestępczości, która dotyka dwóch lub więcej państw członkowskich lub która wymaga wspólnego ścigania, w oparciu o operacje przeprowadzane i informacje dostarczane przez organy państw członkowskich i Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol).

(4)  Celem niniejszego rozporządzenia jest zmiana i rozszerzenie przepisów decyzji 2002/187/WSiSW. Biorąc pod uwagę znaczną liczbę i istotny charakter zmian, które należy wprowadzić, decyzja 2009/426/WSiSW powinna przez wzgląd na jasność zostać zastąpiona w całości w odniesieniu do państw członkowskich związanych niniejszym rozporządzeniem.

(5)  Ponieważ Prokuratura Europejska została utworzona w drodze wzmocnionej współpracy, rozporządzenie Rady (UE) 2017/1939(5) jest wiążące w całości dla państw członkowskich biorących udział we wzmocnionej współpracy i tylko w nich jest bezpośrednio stosowane. W związku z tym dla państw członkowskich, które nie uczestniczą w Prokuraturze Europejskiej, Eurojust pozostaje w pełni właściwy w sprawach dotyczących form poważnej przestępczości wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.

(6)  Artykuł 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) przywołuje zasadę lojalnej współpracy, zgodnie z którą Unia i państwa członkowskie wzajemnie się szanują i udzielają sobie wzajemnego wsparcia w wykonywaniu zadań wynikających z TUE i TFUE.

(7)   W celu ułatwienia współpracy między Eurojustem i Prokuraturą Europejską Eurojust powinien w razie konieczności rozpatrywać sprawy istotne dla Prokuratury Europejskiej.

(8)  Mając na uwadze ustanowienie Prokuratury Europejskiej w drodze wzmocnionej współpracy, należy jasno określić podział właściwości między Prokuraturą Europejską a Eurojustem w odniesieniu do przestępstw mających wpływ na interesy finansowe Unii. Począwszy od dnia rozpoczęcia wykonywania obowiązków przez Prokuraturę Europejską Eurojust powinien być w stanie wykonywać swoją właściwość w sprawach dotyczących przestępstw, w przypadku których właściwa jest Prokuratura Europejska, jeżeli przestępstwa te dotyczą zarówno państw członkowskich, które uczestniczą we wzmocnionej współpracy w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej, jak i państw członkowskich, które w takiej współpracy nie uczestniczą. W takich przypadkach Eurojust powinien działać na wniosek nieuczestniczących państw członkowskich lub na wniosek Prokuratury Europejskiej. W każdym przypadku Eurojust powinien pozostać właściwy w sprawach dotyczących przestępstw mających wpływ na interesy finansowe Unii, które pozostają poza zakresem właściwości Prokuratury Europejskiej, lub gdy Prokuratura Europejska jest wprawdzie właściwa, lecz nie wykonuje swojej właściwości. Państwa członkowskie, które nie uczestniczą we wzmocnionej współpracy w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej, mogą nadal zwracać się do Eurojustu o wsparcie we wszystkich sprawach związanych z przestępstwami mającymi wpływ na interesy finansowe Unii. Prokuratura Europejska i Eurojust powinny rozwijać ścisłą współpracę operacyjną zgodnie z ich zakresami działania.

(9)  Aby Eurojust mógł wypełniać swoją misję i rozwijać pełny potencjał w walce z poważną przestępczością transgraniczną, należy wzmocnić jego funkcje operacyjne poprzez zmniejszenie obciążeń administracyjnych przedstawicieli krajowych oraz rozszerzyć jego wymiar europejski poprzez udział Komisji w zarządzie i zwiększone uczestnictwo Parlamentu Europejskiego i parlamentów narodowych w ocenie jego działalności.

(10)  W związku z tym niniejsze rozporządzenie powinno określać warunki uczestnictwa parlamentów, przewidując modernizację struktury i uproszczenie obecnych ram prawnych Eurojustu, przy jednoczesnym zachowaniu tych elementów, które okazały się skuteczne w jego funkcjonowaniu.

(11)  Należy jasno określić wchodzące w zakres właściwości Eurojustu formy poważnej przestępczości, która dotyka co najmniej dwóch państw członkowskich. Ponadto należy zdefiniować sprawy, które nie dotyczą co najmniej dwóch państw członkowskich, ale które wymagają wspólnego ścigania. Takie przypadki mogą obejmować postępowania przygotowawcze oraz wnoszenie i popieranie oskarżeń dotyczące tylko jednego państwa członkowskiego i państwa trzeciego, w przypadku gdy została zawarta umowa z państwem trzecim lub gdy może istnieć szczególna potrzeba zaangażowania się Eurojustu.

Takie ściganie może również dotyczyć przypadków, które dotyczą jednego państwa członkowskiego i mają następstwa na poziomie Unii.

(12)  W ramach wykonywania swoich funkcji operacyjnych w odniesieniu do konkretnych spraw karnych Eurojust powinien działać, na wniosek właściwych organów państw członkowskich lub z własnej inicjatywy, za pośrednictwem co najmniej jednego przedstawiciela krajowego albo jako kolegium. Działając z własnej inicjatywy, Eurojust może przyjąć bardziej proaktywną rolę w koordynowaniu spraw, na przykład przez wspieranie organów krajowych w prowadzonych przez nie postępowaniach przygotowawczych oraz wnoszonych i popieranych oskarżeniach. Może to obejmować angażowanie państw członkowskich, które mogły początkowo nie zostać włączone w daną sprawę, oraz odkrywanie powiązań między sprawami na podstawie informacji otrzymanych od Europolu, Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć finansowych (OLAF), Prokuratury Europejskiej i organów krajowych. Ponadto pozwala to Eurojustowi opracowywać w ramach jego prac strategicznych wytyczne, dokumenty strategiczne i analizy dotyczące prowadzonych przez niego spraw.

(13)  Na wniosek właściwego organu danego państwa członkowskiego lub na wniosek Komisji Eurojust powinien także móc udzielać pomocy w postępowaniach przygotowawczych dotyczących tylko tego państwa członkowskiego, lecz mających następstwa na poziomie Unii. Takie postępowania przygotowawcze obejmują przykładowo sprawy, które dotyczą pracownika instytucji lub organu Unii. Obejmują one także sprawy, które dotyczą znacznej liczby państw członkowskich i mogłyby ewentualnie wymagać skoordynowanej reakcji na poziomie europejskim.

(14)  Pisemne opinie Eurojustu nie są wiążące dla państw członkowskich, ale powinno się udzielić na nie odpowiedzi zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(15)  W celu zapewnienia, że Eurojust może odpowiednio wspierać i koordynować transgraniczne postępowania przygotowawcze, konieczne jest zapewnienie wszystkim przedstawicielom krajowym niezbędnych uprawnień operacyjnych w odniesieniu do ich państw członkowskich i zgodnie z prawem tych państw członkowskich, by mogli w sposób bardziej spójny i efektywny współpracować między sobą oraz z organami krajowymi. Przedstawicielom krajowym należy przyznać takie uprawnienia, które umożliwią Eurojustowi właściwe realizowanie jego misji. Uprawnienia te powinny obejmować dostęp do istotnych informacji znajdujących się w krajowych rejestrach publicznych, ▌ bezpośrednie kontaktowanie się z właściwymi organami i wymianę informacji z nimi oraz udział we wspólnych zespołach dochodzeniowo-śledczych ▌. Przedstawiciele krajowi mogą, zgodnie ze swoim prawem krajowym, zachować uprawnienia przysługujące im jako organom krajowym. W porozumieniu z właściwym organem krajowym lub w nagłych przypadkach przedstawiciele krajowi mogą również nakazywać podjęcie czynności dochodzeniowo-śledczych i zastosowanie przesyłek niejawnie nadzorowanych, a także wydawać i wykonywać wnioski o wzajemną pomoc prawną lub wnioski o wzajemne uznanie. Ponieważ uprawnienia te mają być wykonywane zgodnie z prawem krajowym, sądy państw członkowskich są właściwe do kontroli sądowej tych środków, zgodnie z wymogami i procedurami ustanowionymi w prawie krajowym.

(16)  Konieczne jest zapewnienie Eurojustowi struktury administracyjnej i kierowniczej, która umożliwi mu skuteczniejszą realizację zadań, będzie zgodna z zasadami mającymi zastosowanie do agencji Unii oraz będzie w pełni zgodna z podstawowymi prawami i wolnościami, przy jednoczesnym zachowaniu specyfiki Eurojustu i zagwarantowaniu jego niezależności w wykonywaniu funkcji operacyjnych. W tym celu należy sprecyzować funkcje przedstawicieli krajowych, kolegium i dyrektora administracyjnego oraz ustanowić zarząd.

(17)  Należy ustanowić przepisy w celu wyraźnego rozróżnienia wykonywanych przez kolegium funkcji operacyjnych i kierowniczych, co przyczyni się do ograniczenia do minimum obciążenia administracyjnego przedstawicieli krajowych, tak aby położyć nacisk na pracę operacyjną Eurojustu. Zadania kolegium w zakresie zarządzania powinny obejmować w szczególności przyjmowanie programów prac Eurojustu, budżetu, rocznego sprawozdania z działalności ▌ oraz uzgodnień roboczych z partnerami. Kolegium powinno wykonywać uprawnienia organu powołującego w odniesieniu do ▌dyrektora administracyjnego. Ponadto kolegium powinno przyjąć regulamin wewnętrzny Eurojustu. Ponieważ regulamin ten może mieć wpływ na działanie wymiarów sprawiedliwości w państwach członkowskich, należy powierzyć Radzie uprawnienia wykonawcze do jego zatwierdzania.

(18)  W celu usprawnienia zarządzania Eurojustem i procedur należy ustanowić zarząd, który będzie wspierać kolegium w jego funkcjach kierowniczych i umożliwiać sprawniejsze podejmowanie decyzji w kwestiach nieoperacyjnych i strategicznych.

(19)  Komisja powinna być reprezentowana w kolegium podczas wykonywania przez kolegium funkcji kierowniczych. Aby zapewnić nieoperacyjny nadzór nad Eurojustem i strategiczne kierowanie tą agencją, przedstawiciel Komisji w kolegium powinien być także jej przedstawicielem w zarządzie.

(20)  W celu zapewnienia skutecznego bieżącego zarządzania Eurojustem dyrektor administracyjny powinien być jego przedstawicielem prawnym i kierownikiem, odpowiadającym przed kolegium ▌. Dyrektor administracyjny powinien przygotowywać i wdrażać decyzje kolegium i zarządu. Dyrektora administracyjnego powinno się powoływać w oparciu o osiągnięcia i udokumentowane umiejętności w zakresie administracji i zarządzania, a także odpowiednie kompetencje i doświadczenie.

(21)  Kolegium powinno wybrać spośród przedstawicieli krajowych przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących Eurojustu na czteroletnią kadencję. Gdy przedstawiciel krajowy zostaje wybrany na stanowisko przewodniczącego, dane państwo członkowskie powinno mieć możliwość oddelegowania do biura krajowego innej odpowiednio wykwalifikowanej osoby i złożenia wniosku o rekompensatę z budżetu Eurojustu.

(22)  Osoby odpowiednio wykwalifikowane to osoby posiadające kwalifikacje i doświadczenie niezbędne do wykonywania zadań wymaganych do zapewnienia skutecznego działania biura krajowego. Osoby takie mogą mieć status zastępcy lub asystenta przedstawiciela krajowego wybranego na przewodniczącego lub mogą pełnić funkcję o charakterze bardziej administracyjnym lub technicznym. Każde państwo członkowskie powinno mieć możliwość decydowania o własnych wymogach w tym względzie.

(23)  W regulaminie Eurojustu należy uregulować kwestie kworum i procedury głosowania. W wyjątkowych sytuacjach, w przypadku nieobecności przedstawiciela krajowego lub jego zastępcy, asystent danego przedstawiciela krajowego powinien być uprawniony do głosowania w kolegium, jeżeli asystent taki ma status funkcjonariusza wymiaru sprawiedliwości, tj. prokuratora, sędziego lub przedstawiciela organu sądowego.

(24)  Ponieważ mechanizm rekompensaty wywołuje skutki dla budżetu, niniejsze rozporządzenie powinno powierzyć Radzie uprawnienia wykonawcze do określenia tego mechanizmu.

(25)  W strukturach Eurojustu należy utworzyć dyżurny mechanizm koordynacyjny, by zapewnić większą skuteczność Eurojustu oraz możliwość interwencji Eurojustu w nagłych przypadkach przez całą dobę. Każde państwo członkowskie powinno zapewnić, aby jego przedstawiciele w ramach dyżurnego mechanizmu koordynacyjnego byli gotowi do działania przez całą dobę we wszystkie dni tygodnia.

(26)  W państwach członkowskich powinny zostać utworzone krajowe systemy koordynacyjne Eurojustu, które będą koordynować działania krajowych korespondentów Eurojustu, krajowego korespondenta Eurojustu do spraw terroryzmu, każdego krajowego korespondenta do spraw kwestii związanych z właściwością Prokuratury Europejskiej, krajowego korespondenta Europejskiej Sieci Sądowej oraz maksymalnie trzech innych punktów kontaktowych, a także przedstawicieli sieci wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych oraz przedstawicieli sieci utworzonych decyzjami Rady 2002/494/WSiSW(6), 2007/845/WSiSW(7) oraz 2008/852/WSiSW(8). Państwa członkowskie mogą zadecydować, że co najmniej jedno z tych zadań jest wykonywane przez tego samego krajowego korespondenta.

(27)  Do celów stymulowania i wzmacniania koordynacji i współpracy między krajowymi organami prowadzącymi postępowania przygotowawcze i organami właściwymi w zakresie wnoszenia i popierania oskarżeń niezwykle istotne jest, aby Eurojust otrzymywał od organów krajowych informacje niezbędne do wykonywania jego zadań. W tym celu właściwe organy krajowe powinny bez zbędnej zwłoki informować swoich przedstawicieli krajowych o utworzeniu wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych i osiąganych przez nie wynikach. Właściwe organy krajowe powinny również bez zbędnej zwłoki informować przedstawicieli krajowych o wchodzących w zakres właściwości Eurojustu sprawach, które dotyczą bezpośrednio co najmniej trzech państw członkowskich i w odniesieniu do których wnioski lub decyzje dotyczące współpracy wymiarów sprawiedliwości zostały przekazane do co najmniej dwóch państw członkowskich. W niektórych okolicznościach powinny one również informować przedstawicieli krajowych o konfliktach jurysdykcji, przesyłkach niejawnie nadzorowanych oraz powtarzających się trudnościach we współpracy wymiarów sprawiedliwości.

(28)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680(9) zawiera zharmonizowane zasady ochrony i swobodnego przepływu danych osobowych przetwarzanych do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w tym do ochrony przed zagrożeniami dla bezpieczeństwa publicznego i zapobiegania takim zagrożeniom. Aby zapewnić identyczny stopień ochrony osób fizycznych w całej Unii za pomocą praw możliwych do wyegzekwowania na drodze prawnej oraz zapobiegać rozbieżnościom utrudniającym wymianę danych osobowych między Eurojustem i właściwymi organami w państwach członkowskich, przepisy dotyczące ochrony i swobodnego przepływu operacyjnych danych osobowych przetwarzanych przez Eurojust powinny być spójne z dyrektywą (UE) 2016/680.

(29)  Przepisy ogólne odrębnego rozdziału rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/...(10)(11) dotyczące przetwarzania operacyjnych danych osobowych powinny mieć zastosowanie z zastrzeżeniem przepisów szczegółowych dotyczących ochrony danych, zawartych w niniejszym rozporządzeniu. Te przepisy szczegółowe należy postrzegać jako lex specialis w stosunku do przepisów zawartych w rozdziale rozporządzenia (UE) 2018/...+(lex specialis derogat legi generali). Aby zmniejszyć fragmentaryzację przepisów, szczegółowe przepisy dotyczące ochrony danych zawarte w niniejszym rozporządzeniu powinny być spójne z zasadami leżącymi u podstaw tego rozdziału rozporządzenia (UE) 2018/...+, a także z przepisami tego rozporządzenia odnoszącymi się do niezależnego nadzoru, środków ochrony prawnej, odpowiedzialności i sankcji.

(30)  Ochrona praw i wolności osób, których dane dotyczą, wymaga wprowadzenia jasnego podziału odpowiedzialności za ochronę danych osobowych na mocy niniejszego rozporządzenia. Państwa członkowskie powinny być odpowiedzialne za prawidłowość i aktualizację danych przekazanych przez nie do Eurojustu i przetworzonych przez Eurojust w niezmienionej postaci oraz za zgodność z prawem takiego przekazania danych do Eurojustu. Eurojust powinien być odpowiedzialny za prawidłowość i aktualizację danych dostarczanych przez inne podmioty dostarczające danych lub danych pochodzących z własnych analiz lub gromadzonych przez Eurojust. Eurojust powinien zapewniać, by dane były przetwarzane rzetelnie i zgodnie z prawem oraz by były gromadzone i przetwarzane w konkretnym celu. Eurojust powinien również zapewniać, by dane były prawidłowe, odpowiednie, proporcjonalne w stosunku do celu, w jakim są przetwarzane, przechowywane przez czas nie dłuższy niż jest to niezbędne do tego celu, a także by były przetwarzane w sposób zapewniający odpowiednie bezpieczeństwo danych osobowych oraz poufność przetwarzania danych.

(31)  Regulamin wewnętrzny Eurojustu powinien zawierać odpowiednie zabezpieczenia w odniesieniu do przechowywania operacyjnych danych osobowych do celów archiwalnych w interesie publicznym lub do celów statystycznych.

(32)  Osoba, której dane dotyczą, powinna mieć możliwość skorzystania z prawa do dostępu, o którym mowa w rozporządzeniu (UE) 2018/...(12), do swoich operacyjnych danych osobowych przetwarzanych przez Eurojust. Osoba, której dane dotyczą, może bezpłatnie składać w tej sprawie wnioski w rozsądnych odstępach czasu do Eurojustu lub do krajowego organu nadzorczego w wybranym przez siebie państwie członkowskim.

(33)  Zawarte w niniejszym rozporządzeniu przepisy o ochronie danych mają zastosowanie z zastrzeżeniem obowiązujących przepisów dotyczących dopuszczalności danych osobowych w charakterze dowodów w postępowaniach przygotowawczych i postępowaniach sądowych w sprawach karnych.

(34)  Wszelkie przetwarzanie danych osobowych przez Eurojust w zakresie jego właściwości w celu wykonywania spoczywających na nim zadań powinno być uważane za przetwarzanie operacyjnych danych osobowych.

(35)  Ponieważ Eurojust przetwarza również dane administracyjne, niezwiązane z postępowaniami przygotowawczymi, przetwarzanie takich danych powinno podlegać przepisom ogólnym rozporządzenia (UE) 2018/...(13).

(36)  Jeżeli operacyjne dane osobowe są przekazywane lub dostarczane Eurojustowi przez państwo członkowskie, właściwy organ, przedstawiciel krajowy lub korespondent krajowy Eurojustu powinni mieć prawo żądania sprostowania lub usunięcia takich operacyjnych danych osobowych.

(37)  Dla zachowanie zgodności z niniejszym rozporządzeniem, Eurojust lub upoważniony podmiot przetwarzający powinni prowadzić wykazy wszystkich kategorii czynności przetwarzania danych osobowych, za które są odpowiedzialni. Eurojust i każdy upoważniony podmiot przetwarzający powinni mieć obowiązek współpracy z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych („EIOD”) i udostępniania na jego żądanie takich wykazów w celu monitorowania tych operacji przetwarzania. Eurojust lub jego upoważniony podmiot przetwarzający dane osobowe w niezautomatyzowanych systemach przetwarzania powinni dysponować skutecznymi metodami, takimi jak ewidencja lub inne formy zapisu, pozwalającymi wykazać zgodność przetwarzania danych z prawem, monitorować własną działalność i zapewniać integralność i bezpieczeństwo danych.

(38)  Zarząd Eurojustu powinien wyznaczyć inspektora ochrony danych spośród członków dotychczasowego personelu. Osoba wyznaczona na stanowisko inspektora ochrony danych w Eurojuście powinna być po odbyciu specjalnego szkolenia z zakresu prawa ochrony danych oraz praktyki w zdobywaniu wiedzy fachowej w tej dziedzinie. Niezbędny poziom wiedzy fachowej należy ustalić w świetle prowadzonych operacji przetwarzania danych oraz ochrony, której wymagają dane osobowe przetwarzane przez Eurojust.

(39)  EIOD jest odpowiedzialny za monitorowanie i zapewnienie pełnego stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia odnoszących się do przetwarzania operacyjnych danych osobowych przez Eurojust. Należy przyznać EIOD uprawnienia pozwalające mu na skuteczne wykonywanie swych obowiązków. EIOD powinien mieć prawo konsultowania się z Eurojustem w związku ze złożonymi wnioskami, przekazywania spraw do Eurojustu w celu rozwiązania problemów wynikłych podczas przetwarzania przezeń operacyjnych danych osobowych, występowania z propozycjami poprawy ochrony osób, których dane dotyczą oraz nakazywania Eurojustowi przeprowadzania specjalnych czynności dotyczących przetwarzania operacyjnych danych osobowych. W rezultacie EIOD potrzebuje środków zapewniających wykonanie tych nakazów i ich egzekwowanie. EIOD powinien w związku z tym mieć uprawnienia do ostrzegania Eurojustu. Przez ostrzeżenie należy rozumieć ustne lub pisemne przypomnienie o obowiązku Eurojustu wykonania nakazów EIOD lub podporządkowania się propozycjom EIOD oraz przypomnienie dotyczące środków, jakie zostaną zastosowane w razie niepodporządkowania się lub odmowy ze strony Eurojustu.

(40)  Obowiązki i uprawnienia EIOD, w tym uprawnienie do nakazania Eurojustowi sprostowania, ograniczenia przetwarzania lub usunięcia operacyjnych danych osobowych, które zostały przetworzone z naruszeniem przepisów niniejszego rozporządzenia dotyczących ochrony danych, nie powinny obejmować danych osobowych zawartych w krajowych aktach sprawy.

(41)  W celu ułatwienia współpracy między EIOD a krajowymi organami nadzorczymi, lecz bez uszczerbku dla niezależności EIOD i jego odpowiedzialności za nadzór nad Eurojustem w zakresie ochrony danych, EIOD i krajowe organy nadzorcze powinny odbywać regularne spotkania w ramach Europejskiej Rady Ochrony Danych, zgodnie z przepisami w sprawie skoordynowanego nadzoru zawartymi w rozporządzeniu (UE) 2018/...(14).

(42)  Będąc pierwszym na terytorium Unii odbiorcą danych dostarczonych przez państwa trzecie lub organizacje międzynarodowe bądź uzyskanych od nich, Eurojust powinien być odpowiedzialny za prawidłowość tych danych. Eurojust powinien podjąć środki do możliwie najdogłębniejszego sprawdzania prawidłowości danych w momencie ich otrzymywania lub udostępniania innym organom.

(43)  Eurojust powinien podlegać przepisom ogólnym dotyczącym odpowiedzialności umownej i pozaumownej, obowiązującym instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii.

(44)  Eurojust powinien mieć możliwość wymiany odpowiednich danych osobowych i prowadzenia współpracy z innymi instytucjami, organami i jednostkami organizacyjnymi Unii w zakresie koniecznym do wykonywania jego lub ich zadań.

(45)  Z myślą o zagwarantowaniu przestrzegania zasady celowości ważne jest zapewnienie, by Eurojust mógł przekazywać dane osobowe państwom trzecim i organizacjom międzynarodowym tylko wtedy, gdy jest to niezbędne do zapobiegania przestępczości objętej zadaniami Eurojustu i zwalczania jej. W tym celu należy zapewnić, by w przypadku przekazywania danych osobowych odbiorca zobowiązywał się do wykorzystywania tych danych lub ich dalszego przekazywania właściwemu organowi państwa trzeciego wyłącznie w celu, w jakim zostały pierwotnie przekazane. Dalsze przekazywanie danych powinno odbywać się w sposób zgodny z niniejszym rozporządzeniem.

(46)  Wszystkie państwa członkowskie należą do Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej (Interpol). Aby wypełniać swoją misję, Interpol otrzymuje, przechowuje i przekazuje dane osobowe w celu wspierania właściwych organów w zapobieganiu przestępczości międzynarodowej i w jej zwalczaniu. W związku z tym należy wzmocnić współpracę między Unią a Interpolem poprzez promowanie sprawnej wymiany danych osobowych z jednoczesnym zapewnieniem poszanowania podstawowych praw i wolności w przypadku automatycznego przetwarzania danych osobowych. Gdy operacyjne dane osobowe są przekazywane przez Eurojust Interpolowi oraz państwom, które oddelegowały swoich przedstawicieli do Interpolu, zastosowanie powinno mieć niniejsze rozporządzenie, w szczególności przepisy o międzynarodowym przekazywaniu danych. Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane z zastrzeżeniem przepisów szczegółowych określonych we wspólnym stanowisku Rady 2005/69/WSiSW(15) i w decyzji Rady 2007/533/WSiSW(16).

(47)  W przypadku gdy Eurojust przekazuje operacyjne dane osobowe organowi państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej ▌ na mocy umowy międzynarodowej zawartej na podstawie art. 218 TFUE, w umowie takiej powinny zostać przewidziane odpowiednie zabezpieczenia w odniesieniu do ochrony prywatności oraz podstawowych praw i wolności osób fizycznych, aby zapewnić przestrzeganie mających zastosowanie przepisów dotyczących danych osobowych.

(48)  Państwa członkowskie powinny zapewnić, by dane były przekazywane do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej tylko wtedy, gdy jest to konieczne do zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w tym do ochrony przed zagrożeniami dla bezpieczeństwa publicznego i zapobiegania takim zagrożeniom, oraz gdy administrator w państwie trzecim lub w organizacji międzynarodowej jest organem właściwym w rozumieniu niniejszego rozporządzenia. Przekazania powinien dokonywać wyłącznie Eurojust występujący jako administrator. Przekazanie takie może nastąpić w przypadkach, w których Komisja zdecydowała, że dane państwo trzecie lub organizacja międzynarodowa zapewniają odpowiedni stopień ochrony, gdy przewidziano odpowiednie zabezpieczenia lub gdy mają zastosowanie odstępstwa w szczególnych sytuacjach.

(49)  Eurojust powinien mieć możliwość przekazywania danych osobowych organowi państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej na podstawie decyzji Komisji stwierdzającej, że dane państwo lub organizacja międzynarodowa zapewniają odpowiedni poziom ochrony danych (zwanej dalej „decyzją stwierdzającą odpowiedni poziom ochrony”), lub – w przypadku braku decyzji stwierdzającej odpowiedni stopień ochrony – na podstawie umowy międzynarodowej zawartej przez Unię zgodnie z art. 218 TFUE lub umowy o współpracy umożliwiającej wymianę danych osobowych, zawartej między Eurojustem a tym państwem trzecim przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia.

(50)  W przypadku gdy kolegium stwierdzi, że ze względów operacyjnych istnieje potrzeba współpracy z państwem trzecim lub organizacją międzynarodową, powinno mieć możliwość zaproponowania Radzie, by zwróciła uwagę Komisji na potrzebę wydania decyzji stwierdzającej odpowiedni poziom ochrony lub na potrzebę wydania zalecenia w sprawie otwarcia negocjacji dotyczących umowy międzynarodowej zgodnie z art. 218 TFUE.

(51)  Przekazania nieprzeprowadzone na podstawie decyzji stwierdzającej odpowiedni poziom ochrony powinny być dopuszczalne jedynie wtedy, gdy w prawnie wiążącym akcie przewidziano odpowiednie zabezpieczenia zapewniające ochronę danych osobowych, lub gdy Eurojust ocenił wszystkie okoliczności towarzyszące przekazaniu danych i na podstawie tej oceny stwierdza, że istnieją odpowiednie zabezpieczenia w odniesieniu do ochrony danych osobowych. Takim prawnie wiążącym aktem może być przykładowo prawnie wiążąca umowa dwustronna, która została zawarta przez państwo członkowskie i wprowadzona przez nie do jego porządku prawnego, może być egzekwowana przez osoby, których dane dotyczą, oraz która zapewnia przestrzeganie wymogów ochrony danych oraz praw osób, których dane dotyczą, w tym prawa do skutecznych administracyjnych lub sądowych środków zaskarżenia. Oceniając wszystkie okoliczności towarzyszące przekazaniu danych, Eurojust powinien mieć możliwość uwzględnienia umów o współpracy zawartych przez Eurojust z państwami trzecimi, pozwalających na wymianę danych osobowych. Eurojust powinien też mieć możliwość uwzględnienia, czy przekazanie danych osobowych będzie podlegać obowiązkom zachowania poufności i zasadzie ograniczonego celu, tak aby dane nie były przetwarzane do celów innych niż te, w których zostały przekazane. Ponadto Eurojust powinien wziąć pod uwagę to, czy dane osobowe nie posłużą do zażądania, orzeczenia lub wykonania kary śmierci ani do innego rodzaju okrutnego lub nieludzkiego traktowania. O ile kryteria te mogłyby zostać uznane za odpowiednie zabezpieczenia umożliwiające przekazanie danych, to Eurojust powinien mieć możliwość zażądania dodatkowych zabezpieczeń.

(52)  Jeżeli nie wydano decyzji stwierdzającej odpowiedni poziom ochrony lub nie ma odpowiednich zabezpieczeń, przekazanie lub określona kategoria przekazań może nastąpić tylko w szczególnych sytuacjach, gdy jest to konieczne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby, bądź do zabezpieczenia uzasadnionych prawnie interesów osoby, której dane dotyczą, zgodnie z wymogami prawa państwa członkowskiego przekazującego dane osobowe; do zapobieżenia bezpośredniemu i poważnemu zagrożeniu dla bezpieczeństwa publicznego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego; w indywidualnym przypadku do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kary, w tym do ochrony przed zagrożeniami dla bezpieczeństwa publicznego i zapobiegania takim zagrożeniom; lub w indywidualnym przypadku do celów ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczenia przed sądem. Wyjątki te należy interpretować wąsko i nie powinny one umożliwiać częstego, masowego i zorganizowanego przekazywania danych osobowych ani przekazywania danych na dużą skalę; powinny też być ograniczone do danych ściśle niezbędnych. Takie operacje przekazania powinny być udokumentowane, a dokumentacja ta powinna być udostępniana na wniosek EIOD w celu monitorowania zgodności przekazania z prawem.

(53)  W wyjątkowych przypadkach Eurojust powinien mieć możliwość przedłużania terminów przechowywania operacyjnych danych osobowych dla potrzeb realizacji swych celów, pod warunkiem przestrzegania zasady celowości mającej zastosowanie do przetwarzania danych osobowych w kontekście wszystkich swych działań. Decyzje takie powinny być podejmowane po dokładnym rozważeniu wszystkich interesów, w tym interesów osób, których dane dotyczą. Decyzja o jakimkolwiek przedłużeniu terminu przetwarzania danych osobowych po upływie terminu przedawnienia ścigania we wszystkich zainteresowanych państwach członkowskich powinna być podejmowana tylko w przypadkach, gdy istnieje szczególna potrzeba udzielenia wsparcia na podstawie niniejszego rozporządzenia.

(54)  Eurojust powinien utrzymywać uprzywilejowane stosunki z Europejską Siecią Sądową, oparte na konsultacjach i komplementarności. Niniejsze rozporządzenie powinno pomóc doprecyzować role, jakie Eurojust i Europejska Sieć Sądownicza będą odgrywały w swoich wzajemnych stosunkach, a przy tym utrzymać swoisty charakter Europejskiej Sieci Sądowej.

(55)  W zakresie, w jakim jest to konieczne do wykonywania zadań, Eurojust powinien prowadzić współpracę z innymi instytucjami, organami i jednostkami organizacyjnymi Unii, Prokuraturą Europejską, właściwymi organami państw trzecich, a także z organizacjami międzynarodowymi.

(56)  Aby wzmocnić współpracę operacyjną między Eurojustem a Europolem, a zwłaszcza w celu ustanowienia powiązań między danymi już posiadanymi przez te agencje, Eurojust powinien zapewnić Europolowi dostęp – w oparciu o system trafieniowy (figuruje/nie figuruje) – do danych będących w posiadaniu Eurojustu ▌. Eurojust i Europol powinny zapewnić dokonanie niezbędnych uzgodnień służących optymalizacji współpracy operacyjnej między nimi, z należytym uwzględnieniem ich zakresów działania oraz wszelkich ograniczeń ze strony państw członkowskich. Takie uzgodnienia robocze powinny zapewniać dostęp do wszelkich informacji, które zostały dostarczone Europolowi i możliwość ich wyszukiwania na potrzeby kontroli krzyżowej, zgodnie ze szczególnymi zabezpieczeniami oraz gwarancjami ochrony danych przewidzianymi w niniejszym rozporządzaniu. Jakikolwiek dostęp przez Europol do danych będących w posiadaniu Eurojustu powinien być ograniczony – za pomocą środków technicznych – do informacji objętych zakresami działania tych agencji Unii.

(57)  Eurojust i Europol powinny informować się nawzajem o  działaniach pociągających za sobą finansowanie wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych.

(58)  Eurojust powinien mieć możliwość wymiany danych osobowych z instytucjami, organami i jednostkami organizacyjnymi Unii w zakresie niezbędnym do wykonywania jego zadań, przy zachowaniu pełnej ochrony prywatności oraz innych podstawowych praw i wolności.

(59)  Eurojust powinien zacieśnić współpracę z właściwymi organami państw trzecich oraz z organizacjami międzynarodowymi na podstawie strategii opracowanej w porozumieniu z Komisją. W tym celu Eurojust powinien mieć możliwość oddelegowywania sędziów łącznikowych do państw trzecich, by mogli oni pełnić funkcje podobne do tych, które są pełnione przez sędziów łącznikowych oddelegowywanych przez państwa członkowskie na podstawie wspólnego działania Rady 96/277/WSiSW ▌(17) ▌.

(60)  Eurojust powinien mieć możliwość koordynacji wykonywania wniosków państwa trzeciego o współpracę wymiarów sprawiedliwości, w przypadku gdy wnioski te ▌wymagają wykonania w co najmniej dwóch państwach członkowskich w ramach tego samego postępowania przygotowawczego. Eurojust powinien podejmować się takiej koordynacji wyłącznie za zgodą zainteresowanego państwa członkowskiego.

(61)  W celu zagwarantowania pełnej autonomii i niezależności Eurojustu należy mu przyznać autonomiczny budżet, wystarczający do prawidłowego wykonywania jego pracy, którego dochody pochodzą zasadniczo z wkładu z budżetu Unii, poza kosztami wynagrodzeń i poborów przedstawicieli krajowych, zastępców i asystentów, ponoszonymi przez ich państwa członkowskie. Procedura budżetowa Unii powinna mieć zastosowanie w zakresie dotyczącym wkładu Unii oraz innych dotacji pochodzących z ogólnego budżetu Unii. Kontrolę sprawozdań finansowych powinien przeprowadzać Trybunał Obrachunkowy, a decyzję o ich zatwierdzeniu powinna podejmować Komisja Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego.

(62)  W celu zwiększenia przejrzystości działań Eurojustu i wzmocnienia demokratycznego nadzoru nad tą agencją konieczne jest zapewnienie, zgodnie z art. 85 ust. 1 TFUE, mechanizmu wspólnej oceny działalności Eurojustu przez Parlament Europejski i parlamenty narodowe. Ocena powinna mieć miejsce w ramach międzyparlamentarnego posiedzenia komisji w pomieszczeniach Parlamentu Europejskiego w Brukseli, z udziałem członków właściwych komisji Parlamentu Europejskiego i parlamentów narodowych. Międzyparlamentarne posiedzenie komisji powinno się odbywać z pełnym poszanowaniem niezależności Eurojustu w odniesieniu do działań podejmowanych w konkretnych sprawach operacyjnych oraz w odniesieniu do obowiązku zachowania dyskrecji i poufności.

(63)  Należy regularnie przeprowadzać ocenę stosowania niniejszego rozporządzenia.

(64)  Działania Eurojustu powinny być przejrzyste zgodnie z art. 15 ust. 3 TFUE. Kolegium powinno przyjąć przepisy szczegółowe dotyczące sposobu zapewniania prawa do publicznego dostępu do dokumentów. Żaden z przepisów niniejszego rozporządzenia nie ma na celu ograniczenia prawa do publicznego dostępu do dokumentów, w zakresie w jakim jest ono zagwarantowane w Unii i w państwach członkowskich, w szczególności na mocy art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”). Przepisy ogólne w zakresie przejrzystości, które mają zastosowanie do agencji Unii, powinny również mieć zastosowanie do Eurojustu w sposób w żadnym razie nie naruszając obowiązku zachowania poufności w jego działalności operacyjnej. W dochodzeniach administracyjnych prowadzonych przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich powinno się przestrzegać obowiązku zachowania poufności obowiązującego Eurojust.

(65)  Z myślą o zwiększeniu przejrzystości Eurojustu względem obywateli Unii i poprawie jego rozliczalności Eurojust powinien publikować na swojej stronie internetowej wykaz członków zarządu oraz w stosownych przypadkach podsumowania wyników posiedzeń zarządu, z poszanowaniem wymogów dotyczących ochrony danych.

(66)  Do Eurojustu powinno mieć zastosowanie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046(18).

(67)  Do Eurojustu powinno mieć zastosowanie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013(19).

(68)  Niezbędne przepisy dotyczące obiektów dla Eurojustu w państwie członkowskim, w którym ma on siedzibę – tj. w Niderlandach – a także szczególne przepisy mające zastosowanie do wszystkich pracowników Eurojustu i członków ich rodzin powinny zostać określone w umowie w sprawie siedziby. ▌ Przyjmujące państwo członkowskie ▌powinno zapewnić najlepsze możliwe warunki w celu zagwarantowania ▌ funkcjonowania Eurojustu, w tym wielojęzyczne szkolnictwo o nastawieniu europejskim i odpowiednie połączenia transportowe, aby był on atrakcyjnym miejscem zatrudnienia dla wysoko wykwalifikowanych pracowników z jak największego obszaru geograficznego.

(69)  Eurojust ustanowiony na mocy niniejszego rozporządzenia powinien być następcą prawnym Eurojustu ustanowionego na mocy decyzji 2002/187/WSiSW w odniesieniu do wszystkich zawartych przez niego umów, w tym umów o pracę, zaciągniętych zobowiązań i nabytego mienia. Umowy międzynarodowe zawarte przez Eurojust ustanowiony na mocy tą decyzją powinny dalej obowiązywać.

(70)  Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, mianowicie stworzenie jednostki odpowiedzialnej za wspieranie i wzmacnianie koordynacji i współpracy między organami sądowymi państw członkowskich w odniesieniu do poważnej przestępczości, która dotyka co najmniej dwóch państw członkowskich lub która wymaga wspólnego ścigania, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na zakres i skutki działań, możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 TUE. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(71)  Zgodnie z art. 1, 2 i art. 4a ust. 1 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do TUE i do TFUE oraz z zastrzeżeniem art. 4 tego protokołu, wspomniane państwa członkowskie ▌nie uczestniczą w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie są nim związane, ani go nie stosują. ▌

(72)  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i do TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje.

(73)  Zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 45/2001(20) skonsultowano się z EIOD, który wydał opinię w dniu 5 marca 2014 r.

(74)  Niniejsze rozporządzenie nie narusza podstawowych praw i gwarancji oraz przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

CELE I ZADANIA

Artykuł 1

Ustanowienie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych

1.  Niniejszym ustanawia się Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust).

2.  Eurojust ustanowiony na mocy niniejszego rozporządzenia zastępuje Eurojust ustanowiony na mocy decyzji Rady 2002/187/WSiSW i jest jego następcą prawnym.

3.  Eurojust ma osobowość prawną. ▌

Artykuł 2

Zadania

1.  Eurojust wspiera i wzmacnia koordynację i współpracę między krajowymi organami prowadzącymi postępowania przygotowawcze i organami właściwymi w zakresie wnoszenia i popierania oskarżeń w związku z poważną przestępczością, która zgodnie z art. 3 ust. 1 i 3 wchodzi w zakres właściwości Eurojustu, jeżeli przestępczość ta dotyka co najmniej dwóch państw członkowskich lub wymaga wspólnego ścigania, w oparciu o operacje przeprowadzane i informacje dostarczane przez organy państw członkowskich, Europol, Prokuraturę Europejską i OLAF.

2.  Wykonując swoje zadania, Eurojust:

a)  uwzględnia wszelkie wnioski składane przez właściwe organy państwa członkowskiego, wszelkie informacje dostarczone przez władze, instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii właściwe na podstawie przepisów przyjętych w ramach Traktatów oraz wszelkie informacje zgromadzone przez sam Eurojust;

b)  ułatwia wykonywanie wniosków i decyzji dotyczących współpracy wymiarów sprawiedliwości, w tym wniosków i decyzji opartych na instrumentach służących wdrożeniu zasady wzajemnego uznawania.

3.  Eurojust wykonuje swoje zadania na wniosek właściwych organów państw członkowskich, z własnej inicjatywy lub na wniosek Prokuratury Europejskiej w granicach właściwości Prokuratury Europejskiej.

Artykuł 3

Właściwość Eurojustu

1.  Eurojust jest właściwy w sprawach dotyczących form poważnej przestępczości, które wymienione są w załączniku I. Jednakże od daty podjęcia przez Prokuraturę Europejską zadań związanych z prowadzeniem postępowań przygotowawczych oraz z wnoszeniem i popieraniem oskarżeń zgodnie z art. 120 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1939 Eurojust nie będzie wykonywać swojej właściwości w sprawach dotyczących przestępstw, w przypadku których Prokuratura Europejska wykonuje swoją właściwość, z wyjątkiem spraw dotyczących również państw członkowskich, które nie uczestniczą we wzmocnionej współpracy w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej, a także na wniosek tych państw członkowskich lub na wniosek Prokuratury Europejskiej.

2.  Eurojust wykonuje swoją właściwość w sprawach dotyczących przestępstw mających wpływ na interesy finansowe Unii w przypadkach dotyczących państw członkowskich uczestniczących we wzmocnionej współpracy dotyczącej ustanowienia Prokuratury Europejskiej, w odniesieniu do których Prokuratura Europejska nie jest jednak właściwa lub podejmuje decyzję o niewykonywaniu swojej właściwości.

Eurojust, Prokuratura Europejska i zainteresowane państwa członkowskie konsultują się i współpracują ze sobą w celu ułatwienia Eurojustowi wykonywania jego właściwości wynikającej z niniejszego ustępu. Praktyczne szczegóły wykonywania przez Eurojust właściwości zgodnie z niniejszym ustępem są regulowane uzgodnieniem roboczym, o którym mowa w art. 47 ust. 3.

3.  W odniesieniu do form przestępczości innych niż wymienione w załączniku I Eurojust może ponadto, zgodnie ze swoimi zadaniami, udzielać pomocy w postępowaniach przygotowawczych oraz wnoszeniu i popieraniu oskarżeń w sprawach tego rodzaju przestępczości, na wniosek właściwego organu danego państwa członkowskiego.

4.  Eurojust jest właściwy w sprawach dotyczących przestępstw powiązanych z przestępstwami wymienionymi w załączniku I. Za przestępstwa powiązane uważa się następujące kategorie przestępstw:

a)  przestępstwa mające służyć uzyskaniu środków do popełniania poważnych przestępstw wymienionych w załączniku I;

b)  przestępstwa mające ułatwić lub umożliwić popełnienie poważnych przestępstw wymienionych w załączniku I;

c)  przestępstwa popełnione w celu uniknięcia kary za popełnienie poważnych przestępstw wymienionych w załączniku I.

3.  Na wniosek właściwego organu państwa członkowskiego Eurojust może także udzielać pomocy w postępowaniach przygotowawczych oraz wnoszeniu i popieraniu oskarżeń w sprawach dotyczących tylko tego państwa członkowskiego i państwa trzeciego, jeżeli z przedmiotowym państwem trzecim została zawarta umowa o współpracy lub porozumienie ustanawiające współpracę na podstawie art. 52 lub jeżeli w konkretnym przypadku istnieją szczególne powody do udzielenia takiej pomocy.

4.  Na wniosek właściwego organu państwa członkowskiego albo Komisji, Eurojust może także udzielać pomocy w postępowaniach przygotowawczych oraz wnoszeniu i popieraniu oskarżeń w sprawach dotyczących tylko tego państwa członkowskiego, lecz mających następstwa na poziomie Unii. Przed podjęciem działania na wniosek Komisji Eurojust zasięga stosownej opinii właściwego organu zainteresowanego państwa członkowskiego.

Właściwy organ może w terminie określonym przez Eurojust sprzeciwić się wykonaniu wniosku przez Eurojust, uzasadniając w każdym przypadku swoje stanowisko.

Artykuł 4

Funkcje operacyjne Eurojustu

1.  Eurojust:

a)  udziela właściwym organom państw członkowskich informacji na temat postępowań przygotowawczych oraz wniesienia i popierania oskarżeń, o których został poinformowany, które mają następstwa na poziomie Unii lub które mogą mieć wpływ na państwa członkowskie inne niż te, które są bezpośrednio zainteresowane;

b)  pomaga właściwym organom państw członkowskich zapewnić najlepszą możliwą koordynację postępowań przygotowawczych oraz wnoszenia i popierania oskarżeń;

c)  pomaga w poprawie współpracy między właściwymi organami państw członkowskich, w szczególności na podstawie analiz Europolu;

d)  współpracuje i konsultuje się z Europejską Siecią Sądową w sprawach karnych, w tym wykorzystuje jej bazę dokumentów i przyczynia się do jej udoskonalenia;

e)  ściśle współpracuje z Prokuraturą Europejską w sprawach związanych z jej właściwością;

f)  zapewnia wsparcie operacyjne, techniczne i finansowe na potrzeby transgranicznych operacji i postępowań przygotowawczych państw członkowskich, w tym na potrzeby wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych;

g)  wspiera unijne ośrodki wiedzy specjalistycznej, rozwijane przez Europol oraz instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii, a w stosownych przypadkach uczestniczy w ich działaniach;

h)  współpracuje z instytucjami, organami i jednostkami organizacyjnymi Unii, jak również z sieciami utworzonymi w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości regulowanej tytułem V TFUE;

i)  wspomaga działania państw członkowskich związane ze zwalczaniem form poważnej przestępczości, o których mowa w załączniku I.

2.  W ramach wykonywania swoich zadań Eurojust może, podając powody swojego działania, występować do właściwych organów zainteresowanych państw członkowskich o:

a)  wszczęcie postępowania przygotowawczego lub wniesienie i popieranie oskarżenia w związku z określonymi czynami;

b)  uznanie, iż jeden z nich może mieć lepsze możliwości wszczęcia postępowania przygotowawczego lub wniesienia i popierania oskarżenia w związku z określonymi czynami;

c)  koordynowanie działań między właściwymi organami zainteresowanych państw członkowskich;

d)  ustanowienie wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego, zgodnie z odpowiednimi instrumentami współpracy;

e)  dostarczenie wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania jego zadań;

f)  dokonanie specjalnych czynności dochodzeniowo-śledczych;

g)  podjęcie jakichkolwiek innych działań uzasadnionych potrzebami postępowania przygotowawczego lub wniesienia i popierania oskarżenia.

3.  Eurojust może także:

a)  wydawać opinie dla Europolu oparte na analizach przeprowadzonych przez Europol;

b)  udzielać wsparcia logistycznego, w tym w zakresie tłumaczeń pisemnych i ustnych oraz organizacji spotkań koordynacyjnych.

4.  W przypadku gdy co najmniej dwa państwa członkowskie nie mogą porozumieć się co do tego, które z nich powinno wszcząć postępowanie przygotowawcze lub wnieść i popierać oskarżenie w wyniku wniosku złożonego na podstawie ust. 2 lit. a) i b), Eurojust wydaje pisemną opinię w tej sprawie. Eurojust przesyła niezwłocznie tę opinię zainteresowanym państwom członkowskim.

5.  Na wniosek właściwego organu lub z własnej inicjatywy Eurojust wydaje pisemną opinię w sprawie powtarzających się przypadków odmowy lub trudności związanych z wykonaniem wniosków i decyzji dotyczących współpracy wymiarów sprawiedliwości, w tym wniosków i decyzji opartych na instrumentach służących wdrożeniu zasady wzajemnego uznawania, pod warunkiem że nie można rozwiązać takich spraw za obopólnym porozumieniem właściwych organów krajowych lub przy udziale zainteresowanych przedstawicieli krajowych. Eurojust przesyła niezwłocznie tę opinię zainteresowanym państwom członkowskim.

6.  Właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich są zobowiązane udzielić odpowiedzi na wnioski Eurojustu, o których mowa w ust. 2, oraz na pisemne opinie, o których mowa w ust. 4 lub 5, bez zbędnej zwłoki. Właściwe organy państw członkowskich mogą odmówić zastosowania się do tych wniosków lub pisemnych opinii, jeżeli szkodziłoby to żywotnym interesom bezpieczeństwa narodowego lub groziło pomyślnemu prowadzeniu toczącego się postępowania przygotowawczego lub bezpieczeństwu osób.

Artykuł 5

Wykonywanie funkcji operacyjnych i innych funkcji

1.  Przy podejmowaniu działań, o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 2, Eurojust działa za pośrednictwem co najmniej jednego zainteresowanego przedstawiciela krajowego. Z zastrzeżeniem ust. 2 kolegium skupia się na kwestiach operacyjnych i wszelkich innych kwestiach, które są bezpośrednio powiązane ze sprawami operacyjnymi. Kolegium angażowane jest w sprawy administracyjne wyłącznie w zakresie, jaki jest niezbędny do zapewnienia realizacji jego funkcji operacyjnych.

2.  Eurojust działa jako kolegium:

a)  przy podejmowaniu wszelkich działań, o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 2:

(i)  na wniosek co najmniej jednego przedstawiciela krajowego, którego dotyczy sprawa objęta działaniem Eurojust; lub

(ii)  gdy sprawa wymaga postępowania przygotowawczego lub wniesienia i popierania oskarżenia, które mają następstwa na poziomie Unii lub które mogą dotyczyć innych państw członkowskich niż te, które są bezpośrednio zainteresowane;

b)  przy podejmowaniu jakichkolwiek działań, o których mowa w art. 4 ust. 3, 4 lub 5;

c)  w przypadku kwestii o charakterze ogólnym dotyczącej osiągnięcia jego celów operacyjnych;

d)  przy przyjmowaniu rocznego budżetu Eurojustu; w takim przypadku Eurojust podejmuje decyzje większością dwóch trzecich głosów swoich członków;

e)  przy przyjmowaniu dokumentu programowego, o którym mowa w art. 15, lub sprawozdania rocznego z działalności Eurojustu; w takim przypadku Eurojust podejmuje decyzję większością dwóch trzecich głosów swoich członków;

f)  przy wyborze lub odwołaniu przewodniczącego i wiceprzewodniczących zgodnie z art. 11;

g)  przy powoływaniu dyrektora administracyjnego lub, w stosownych przypadkach, przedłużaniu jego kadencji lub odwoływaniu go ze stanowiska zgodnie z art. 17;

h)  przy przyjmowaniu uzgodnień roboczych na mocy art. 47 ust. 3 i art. 52;

i)  przy przyjmowaniu przepisów, których celem jest zapobieganie konfliktom interesów i zarządzanie nimi, w odniesieniu do jego członków, w tym dotyczących deklaracji interesów jego członków;

j)  przy przyjmowaniu sprawozdań, dokumentów kierunkowych, wytycznych dla organów krajowych oraz opinii wchodzących w zakres działań operacyjnych Eurojustu, o ile dokumenty te mają charakter strategiczny;

k)  przy powoływaniu sędziów łącznikowych zgodnie z art. 53;

l)  przy podejmowaniu wszelkich decyzji, które nie są wyraźnie przypisane zarządowi w niniejszym rozporządzeniu lub nie należą do obowiązków dyrektora administracyjnego zgodnie z art. 18;

m)   gdy inne przepisy niniejszego rozporządzenia tak stanowią.

3.  W ramach wypełniania zadań Eurojust wskazuje, czy działa za pośrednictwem co najmniej jednego zainteresowanego przedstawiciela krajowego, czy jako kolegium.

4.  Kolegium może powierzać dyrektorowi administracyjnemu i zarządowi dodatkowe zadania administracyjne wykraczające poza zadania, o których mowa w art. 16 i 18, zgodnie ze swoimi potrzebami operacyjnymi.

Jeżeli wymagają tego szczególne okoliczności, kolegium może zawiesić tymczasowo przekazanie uprawnień organu powołującego dyrektorowi administracyjnemu i uprawnień przekazanych dalej przez dyrektora administracyjnego oraz wykonywać je samodzielnie lub przekazać je jednemu ze swoich członków lub też członkowi personelu innemu niż dyrektor administracyjny.

5.  Kolegium przyjmuje regulamin wewnętrzny Eurojustu większością dwóch trzecich głosów swoich członków. W przypadku niemożności osiągnięcia porozumienia większością dwóch trzecich głosów decyzja podejmowana jest zwykłą większością głosów. Regulamin wewnętrzny Eurojustu jest zatwierdzany przez Radę w drodze aktów wykonawczych.

ROZDZIAŁ II

STRUKTURA I ORGANIZACJA EUROJUSTU

Sekcja I

Struktura

Artykuł 6

Struktura Eurojustu

Eurojustu składa się z:

a)  przedstawicieli krajowych;

b)  kolegium;

c)  zarząd;

d)  dyrektora administracyjnego.

Sekcja II

Przedstawiciele krajowi

Artykuł 7

Status przedstawicieli krajowych

1.  W skład Eurojustu wchodzi po jednym przedstawicielu krajowym oddelegowanym przez każde państwo członkowskie zgodnie z systemem prawnym tego państwa. Stałym miejscem pracy przedstawiciela krajowego jest siedziba Eurojustu.

2.  Każdy przedstawiciel krajowy korzysta ze wsparcia jednego zastępcy i jednego asystenta. Zastępca i asystent co do zasady mają stałe miejsce pracy w siedzibie Eurojustu. Każde państwo członkowskie może zadecydować, że zastępca lub asystent mają stałe miejsce pracy w swoim państwie członkowskim. Jeżeli państwo członkowskie podejmie taką decyzję, powiadamia o tym kolegium. Jeżeli jest to wymagane ze względu na potrzeby operacyjne Eurojustu, kolegium może zażądać od państwa członkowskiego oddelegowania zastępcy lub asystenta na wskazany okres do siedziby Eurojustu. Państwo członkowskie zastosowuje się do takiego żądania kolegium bez zbędnej zwłoki.

3.   Przedstawicielowi krajowemu mogą pomagać dodatkowi zastępcy lub asystenci, którzy mogą mieć – w razie konieczności i za zgodą kolegium – stałe miejsce pracy w siedzibie Eurojustu. Państwo członkowskie powiadamia Eurojust i Komisję o powołaniu przedstawicieli krajowych, zastępców i asystentów.

4.  Przedstawiciele krajowi i ich zastępcy mają status prokuratora, sędziego lub przedstawiciela organu sądowego o kompetencjach równoważnych kompetencjom prokuratora lub sędziego zgodnie z prawem krajowym. Państwa członkowskie przyznają im co najmniej uprawnienia, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, aby mogli oni wykonywać swoje zadania.

5.  Kadencja przedstawicieli krajowych i ich zastępców trwa pięć lat i jest odnawialna jednokrotnie. Jeżeli zastępca nie może działać w imieniu przedstawiciela krajowego lub go zastępować, przedstawiciel krajowy w momencie wygaśnięcia kadencji pozostaje na stanowisku – za zgodą swojego państwa członkowskiego – do momentu odnowienia kadencji lub zastąpienia go.

6.  Państwa członkowskie powołują przedstawicieli krajowych i ich zastępców, kierując się ich odpowiednim poświadczonym doświadczeniem praktycznym na wysokim poziomie w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych.

7.  Zastępca może działać w imieniu przedstawiciela krajowego lub go zastępować. Asystent może również działać w imieniu przedstawiciela krajowego lub go zastępować, jeżeli posiada status, o którym mowa w ust. 4.

8.  Wymiana informacji operacyjnych między Eurojustem a państwami członkowskimi odbywa się za pośrednictwem przedstawicieli krajowych.

9.  Koszty wynagrodzeń i poborów przedstawicieli krajowych, ich zastępców i asystentów są ponoszone przez ich państwa członkowskie, z zastrzeżeniem art. 12.

10.  Jeżeli przedstawiciele krajowi, ich zastępcy i asystenci wykonują zadania Eurojustu, stosowne wydatki związane z tymi działaniami uznaje się za wydatki operacyjne.

Artykuł 8

Uprawnienia przedstawicieli krajowych

1.  Przedstawiciele krajowi są uprawnieni do:

a)  ułatwiania lub wspierania w inny sposób wydawania lub wykonywania wniosków o wzajemną pomoc prawną lub o wzajemne uznanie ▌;

b)  bezpośredniego kontaktowania się z dowolnym właściwym organem krajowym państwa członkowskiego lub z jakimkolwiek innym właściwym organem lub jednostką organizacyjną Unii, w tym z Prokuraturą Europejską, oraz do wymiany z nimi informacji;

c)  bezpośredniego kontaktowania się z dowolnym właściwym organem międzynarodowym zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami swojego państwa członkowskiego oraz do wymiany z nim informacji organem;

d)  udziału we wspólnych zespołach dochodzeniowo-śledczych, w tym w ich tworzeniu.

2.  Z zastrzeżeniem ust. 1 państwa członkowskie mogą przyznać przedstawicielom krajowym dodatkowe uprawnienia zgodnie z prawem krajowym. Te państwa członkowskie powiadamiają Komisję i kolegium o tych uprawnieniach.

3.  W porozumieniu z właściwym organem krajowym przedstawiciele krajowi mogą, zgodnie z prawem krajowym:

a)  wydawać lub wykonywać wszelkie wnioski o wzajemną pomoc prawną lub o wzajemne uznanie;

b)  nakazywać lub wnosić o podjęcie czynności dochodzeniowych przewidzianych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/41/UE(21).

4.  W nagłych przypadkach, gdy nie jest możliwe w odpowiednim czasie wskazanie właściwego organu krajowego lub skontaktowanie się z nim, przedstawiciele krajowi są uprawnieni do podjęcia środków, o których mowa w ust. 3, zgodnie z prawem krajowym, pod warunkiem, że jak najszybciej poinformują o tym fakcie właściwy organ krajowy.

4.  Przedstawiciel krajowy może wystąpić z wnioskiem do właściwego organu krajowego o podjęcie czynności, o których mowa w ust. 3 i 4, w przypadku gdy wykonywanie przez tego przedstawiciela krajowego uprawnień, o których mowa w ust. 3 i 4, byłoby sprzeczne z:

a)  przepisami konstytucyjnymi państwa członkowskiego;

lub

b)  zasadniczymi aspektami krajowych systemów wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych tego państwa członkowskiego dotyczącymi:

(i)  podziału uprawnień między policję, prokuratorów i sędziów;

(ii)  funkcjonalnego podziału zadań między organy ścigania;

lub

(iii)  struktury federalnej danego państwa członkowskiego

6.  Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadkach, o których mowa w ust. 5, wniosek złożony przez ich przedstawiciela krajowego został rozpatrzony bez zbędnej zwłoki przez właściwy organ krajowy.

Artykuł 9

Dostęp do rejestrów krajowych

Przedstawiciele krajowi mają dostęp do informacji zawartych w wymienionych poniżej rodzajach rejestrów w swoich państwach członkowskich lub co najmniej mają możliwość uzyskania takich informacji, zgodnie ze swoim prawem krajowym:

a)  rejestry karne;

b)  rejestry osób aresztowanych;

c)  rejestry postępowań przygotowawczych;

d)  rejestry DNA;

e)  inne rodzaje rejestrów prowadzonych przez organy publiczne ich państwa członkowskiego, w przypadku gdy takie informacje są niezbędne do wykonywania przez przedstawicieli krajowych ich zadań.

Sekcja III

Kolegium

Artykuł 10

Skład kolegium

1.  W skład kolegium wchodzą:

a)  wszyscy przedstawiciele krajowi ▌; oraz

b)  jeden przedstawiciel Komisji, w przypadku gdy kolegium wykonuje swoje funkcje kierownicze.

Przedstawicielem Komisji powołanym na podstawie akapitu pierwszego lit. b) powinna być osoba pełniąca funkcję przedstawiciela Komisji w zarządzie na mocy art. 16 ust. 4.

2.  Dyrektor administracyjny bierze udział w posiedzeniach kolegium związanych z zarządzaniem bez prawa głosu.

3.  Kolegium może zaprosić do udziału w swoich posiedzeniach w charakterze obserwatora każdą osobę, której opinia może mieć znaczenie.

4.  Z zastrzeżeniem przepisów regulaminu wewnętrznego Eurojustu, członkowie kolegium mogą korzystać z pomocy doradców lub ekspertów.

Artykuł 11

Przewodniczący i wiceprzewodniczący Eurojustu

1.  Kolegium wybiera przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących spośród przedstawicieli krajowych większością dwóch trzecich głosów swoich członków. W przypadku gdy nie można osiągnąć większości dwóch trzecich głosów w drugiej turze wyborów, wiceprzewodniczący wybierany jest zwykłą większością głosów członków kolegium, przy czym w przypadku wyboru przewodniczącego nadal wymagana jest większość dwóch trzecich głosów.

2.  Przewodniczący wykonuje swoje funkcje w imieniu kolegium. Przewodniczący:

a)  reprezentuje Eurojust;

b)  zwołuje posiedzenia kolegium i zarządu oraz przewodniczy im, a także informuje kolegium o wszelkich sprawach będących przedmiotem jego zainteresowania;

c)  kieruje pracą kolegium i nadzoruje bieżące kierowanie Eurojustem przez dyrektora administracyjnego;

d)  wykonuje wszelkie inne funkcje określone w regulaminie wewnętrznym Eurojustu.

3.  Wiceprzewodniczący wykonują funkcje określone w ust. 2 powierzone im przez przewodniczącego. Zastępują oni przewodniczącego, jeśli ten nie może wykonywać swoich obowiązków. Przewodniczącego i wiceprzewodniczących w wykonywaniu ich konkretnych obowiązków wspomaga personel administracyjny Eurojustu.

4.  Kadencja przewodniczącego i wiceprzewodniczących trwa cztery lata. Mogą oni zostać jednokrotnie wybrani ponownie.

5.   Jeżeli przedstawiciel krajowy zostaje wybrany na przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego Eurojustu, jego kadencja ▌ulega przedłużeniu w celu zapewnienia, aby mógł on pełnić swoją funkcję jako przewodniczący lub wiceprzewodniczący.

6.  Jeżeli przewodniczący lub wiceprzewodniczący przestaje spełniać warunki wymagane do wykonywania swoich obowiązków, może zostać odwołany przez kolegium działające na wniosek jednej trzeciej członków. Decyzję przyjmuje się większością dwóch trzecich głosów członków kolegium, z wyłączeniem przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego, którego decyzja ta dotyczy.

7.  Jeżeli przedstawiciel krajowy zostaje wybrany na przewodniczącego Eurojustu, dane państwo członkowskie może oddelegować inną odpowiednio wykwalifikowaną osobę, aby wzmocnić biuro krajowe na czas sprawowania przez tego przedstawiciela krajowego kadencji przewodniczącego.

Państwo członkowskie, które postanowi oddelegować taką osobę, jest uprawnione do złożenia wniosku o rekompensatę zgodnie z art. 12.

Artykuł 12

Mechanizm rekompensat związany z wyborem na stanowisko przewodniczącego

1.  Do dnia … [jeden rok od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] Rada, działając na wniosek Komisji, określi w drodze aktów wykonawczych mechanizm rekompensaty do celów art. 11 ust. 7, przyznawanej państwom członkowskim, których przedstawiciel krajowy został wybrany na przewodniczącego.

2.  Rekompensatę przyznaje się każdemu państwu członkowskiemu, jeżeli:

a)  jego przedstawiciel krajowy został wybrany na przewodniczącego;

oraz

b)  złożyło ono do kolegium wniosek o rekompensatę i uzasadniło potrzebę wzmocnienia biura krajowego w związku ze zwiększonym obciążeniem pracą.

3.  Rekompensata jest równoważna 50 % wynagrodzenia krajowego osoby oddelegowanej. Rekompensatę kosztów utrzymania i inne powiązane wydatki oblicza się w oparciu o podstawę porównywalną do tej, jaką stosuje się w przypadku urzędników Unii lub innych urzędników oddelegowanych za granicę.

4.  Koszty mechanizmu rekompensat są pokrywane z budżetu Eurojustu.

Artykuł 13

Posiedzenia kolegium

1.  Posiedzenia kolegium są zwoływane przez przewodniczącego.

2.  Kolegium odbywa co najmniej jedno posiedzenie ▌w miesiącu. ▌Ponadto kolegium zbiera się z inicjatywy przewodniczącego, na wniosek Komisji w celu przedyskutowania zadań administracyjnych kolegium lub na wniosek co najmniej jednej trzeciej jego członków.

3.  Eurojust przekazuje Prokuratorze Europejskiej porządek obrad ▌posiedzeń kolegium ▌w każdym przypadku, gdy omawiane są zagadnienia, które są istotne dla wykonywania zadań Prokuratury Europejskiej. Eurojust zaprasza Prokuraturę Europejską do udziału w takich posiedzeniach bez prawa głosu. W przypadku zaproszenia Prokuratury Europejskiej na posiedzenie kolegium, Eurojust przekazuje Prokuraturze Europejskiej dokumenty związane z porządkiem obrad.

Artykuł 14

Zasady głosowania kolegium

1.  O ile nie wskazano inaczej oraz jeżeli osiągnięcie konsensusu nie jest możliwe, kolegium podejmuje decyzje większością głosów swoich członków.

2.  Każdy członek ma jeden głos. W przypadku nieobecności członka uprawnionego do głosowania jego zastępca jest uprawniony do wykonywania prawa głosu na warunkach określonych w art. 7 ust. 7. W przypadku nieobecności zastępcy członka również asystent jest uprawniony do wykonywania prawa głosu na warunkach określonych w art. 7 ust. 7.

Artykuł 15

Programowanie roczne i wieloletnie

1.  Do dnia ▌30 listopada każdego roku ▌kolegium przyjmuje dokument programowy zawierający założenia programu rocznego i wieloletniego w oparciu o projekt przygotowany przez dyrektora administracyjnego, biorąc pod uwagę opinię Komisji. Kolegium przekazuje dokument programowy Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji oraz Prokuraturze Europejskiej. Dokument programowy staje się ostateczny po końcowym uchwaleniu budżetu ogólnego Unii Europejskiej i w razie potrzeby podlega odpowiednim dostosowaniom.

2.  Roczny program prac zawiera szczegółowe cele oraz oczekiwane wyniki, a także wskaźniki skuteczności. Roczny program prac zawiera również opis działań, które mają być finansowane, oraz określenie zasobów finansowych i kadrowych przydzielonych na każde działanie, zgodnie z zasadami budżetowania i zarządzania zadaniowego. Roczny program prac jest spójny z wieloletnim programem prac, o którym mowa w ust. 4. Jednoznacznie określone są w nim zadania, które zostały dodane, zmienione lub skreślone w stosunku do poprzedniego roku budżetowego.

3.  Kolegium zmienia przyjęty roczny program prac w sytuacji, gdy Eurojustowi zostało powierzone nowe zadanie. Wszelkie znaczące zmiany w rocznym programie prac przyjmuje się w drodze tej samej procedury, co pierwotny roczny program prac. Kolegium może przekazać dyrektorowi administracyjnemu uprawnienia do dokonywania nieznacznych zmian w rocznym programie prac.

4.  W wieloletnim programie prac określa się ogólne założenia strategiczne, w tym cele, strategię współpracy z organami państw trzecich i organizacjami międzynarodowymi, o której mowa w art. 52, oczekiwane wyniki i wskaźniki skuteczności. Obejmuje on również programowanie w zakresie zasobów, w tym budżetu wieloletniego i personelu. Program w zakresie zasobów jest aktualizowany co roku. Założenia strategiczne są uaktualniane w miarę potrzeb, a w szczególności w celu uwzględnienia wyników oceny, o której mowa w art. 69.

Sekcja IV

Zarząd

Artykuł 16

Funkcjonowanie zarządu

1.  Kolegium jest wspierane przez zarząd. Zarząd jest odpowiedzialny za podejmowanie decyzji administracyjnych w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania Eurojustu. Nadzoruje on również niezbędne prace przygotowawcze prowadzone przez dyrektora administracyjnego dotyczące innych kwestii administracyjnych, które ma przyjąć kolegium. Nie angażuje się on w funkcje operacyjne Eurojustu, o których mowa w art. 4 i 5.

2.  Wykonując swoje zadania zarząd może konsultować się z kolegium.

3.  Ponadto zarząd:

a)  dokonuje przeglądu dokumentu programowego Eurojustu, o którym mowa w art. 15, opracowanego w oparciu o projekt przygotowany przez dyrektora administracyjnego, i przekazuje go kolegium do przyjęcia;

b)  przyjmuje strategię zwalczania nadużyć finansowych dla Eurojustu proporcjonalną do zagrożeń takimi nadużyciami, przy uwzględnieniu kosztów i korzyści wynikających ze środków, które mają zostać wdrożone, i w oparciu o projekt przygotowany przez dyrektora administracyjnego;

c)  przyjmuje odpowiednie przepisy wykonawcze do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym urzędników”) i do warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „warunkami zatrudnienia innych pracowników”), ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68(22), zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego urzędników;

d)  zapewnia odpowiednie działania następcze w odpowiedzi na ustalenia i zalecenia wynikające z wewnętrznych lub zewnętrznych sprawozdań z kontroli, ocen i dochodzeń, w tym tych przeprowadzonych przez EIOD i OLAF;

e)  podejmuje wszelkie decyzje dotyczące utworzenia i w stosownych przypadkach zmiany wewnętrznych struktur administracyjnych Eurojustu;

f)  z zastrzeżeniem obowiązków dyrektora administracyjnego określonych w art. 18, służy mu pomocą i doradztwem w zakresie wykonywania decyzji kolegium, mając na względzie wzmocnienie nadzoru nad zarządzaniem administracyjnym i budżetowym;

g)  realizuje wszelkie dodatkowe zadania administracyjne powierzone mu przez kolegium na mocy art. 5 ust. 4;

h)  przyjmuje przepisy finansowe mające zastosowanie do Eurojustu zgodnie z art. 64;

i)  zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego urzędników przyjmuje –na podstawie art. 2 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników i art. 6 warunków zatrudnienia innych pracowników – decyzję, zgodnie z którą dyrektorowi administracyjnemu przekazuje się odpowiednie uprawnienia organu powołującego i w której określa się warunki, na jakich można zawiesić przekazanie tych uprawnień; dyrektor administracyjny jest upoważniony do dalszego przekazywania tych uprawnień;

j)  dokonuje przeglądu budżetu rocznego Eurojustu do przyjęcia przez kolegium;

k)  dokonuje przeglądu sprawozdania rocznego z działalności Eurojustu i przekazuje je kolegium do przyjęcia;

l)  powołuje księgowego i inspektora ochrony danych, którzy są funkcjonalnie niezależni w wykonywaniu swoich obowiązków.

4.  W skład zarządu wchodzą przewodniczący i wiceprzewodniczący Eurojustu, jeden przedstawiciel Komisji i dwóch innych członków kolegium wyznaczonych w systemie dwuletniej rotacji zgodnie z regulaminem wewnętrznym Eurojustu. Dyrektor administracyjny bierze udział w posiedzeniach zarządu bez prawa głosu.

5.   Przewodniczącym zarządu jest przewodniczący Eurojustu. Zarząd podejmuje decyzje większością głosów swoich członków. Każdy członek ma jeden głos. W przypadku równego rozkładu głosów przewodniczący Eurojustu ma głos decydujący.

6.  Kadencja członków zarządu ▌kończy się z chwilą zakończenia ich kadencji jako przedstawicieli krajowych, przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego.

7.  Zarząd zbiera się co najmniej ▌raz w miesiącu. Ponadto zarząd zbiera się z inicjatywy przewodniczącego, na wniosek Komisji lub na wniosek przynajmniej dwóch jego członków.

8.  Eurojust przekazuje Prokuraturze Europejskiej porządek obrad wszystkich posiedzeń zarządu i konsultuje się z nią w sprawie konieczności udziału w tych posiedzeniach. Eurojust zaprasza Prokuraturę Europejską do udziału w posiedzeniach, bez prawa głosu, w każdym przypadku gdy omawiane są zagadnienia, które są istotne dla funkcjonowania Prokuratury Europejskiej.

W przypadku zaproszenia Prokuratury Europejskiej na posiedzenie zarządu, Eurojust przekazuje Prokuraturze Europejskiej dokumenty związane z porządkiem obrad.

Sekcja V

Dyrektor administracyjny

Artykuł 17

Status dyrektora administracyjnego

1.  Dyrektor administracyjny jest zatrudniony w Eurojuście na czas określony zgodnie z art. 2 lit. a) warunków zatrudnienia.

2.  Dyrektor administracyjny jest powoływany przez kolegium z listy kandydatów zaproponowanej przez zarząd na podstawie otwartej i przejrzystej procedury naboru zgodnie z regulaminem wewnętrznym Eurojustu. Przy zawarciu umowy o pracę z dyrektorem administracyjnym Eurojust jest reprezentowany przez przewodniczącego Eurojustu.

3.  Kadencja dyrektora administracyjnego trwa cztery lata. Przed upływem tego okresu zarząd przeprowadza ocenę, w której uwzględnia się ocenę pracy dyrektora administracyjnego.

4.  Kolegium, działając na wniosek zarządu, który uwzględnia ocenę wskazaną w ust. 3, może przedłużyć kadencję dyrektora administracyjnego jeden raz, na okres nie dłuższy niż cztery lata.

5.  Dyrektor administracyjny, którego kadencja została przedłużona, nie może uczestniczyć w kolejnej procedurze naboru na to samo stanowisko po upływie swojej przedłużonej kadencji.

6.  Dyrektor administracyjny odpowiada przed kolegium ▌.

7.  Dyrektor administracyjny może zostać odwołany ze stanowiska jedynie na mocy decyzji kolegium działającego na wniosek zarządu.

Artykuł 18

Obowiązki dyrektora administracyjnego

1.  Do celów administracyjnych Eurojustem kieruje jego dyrektor administracyjny.

2.  Z zastrzeżeniem uprawnień ▌kolegium lub zarządu, dyrektor administracyjny jest niezależny w wykonywaniu swoich obowiązków i nie zwraca się o instrukcje do żadnego rządu ani jakiegokolwiek innego podmiotu ani też nie przyjmuje od nich takich instrukcji.

3.  Dyrektor administracyjny jest przedstawicielem prawnym Eurojustu.

4.  Dyrektor administracyjny odpowiada za realizację zadań administracyjnych powierzonych Eurojustowi, w szczególności za:

a)  bieżące zarządzanie Eurojustem i jego personelem;

b)  wdrażanie decyzji przyjętych przez kolegium i zarząd;

c)  opracowywanie dokumentu programowego, o którym mowa w art. 15, oraz przekazywanie go zarządowi ▌do dokonania przeglądu;

d)  realizację dokumentu programowego, o którym mowa w art. 15, oraz przekazywanie zarządowi i kolegium sprawozdań z jego realizacji;

e)  opracowywanie rocznego sprawozdania z działalności Eurojustu i przedstawianie go zarządowi do dokonania przeglądu i kolegium do przyjęcia;

f)  opracowywanie planu działania w następstwie wniosków z wewnętrznych lub zewnętrznych sprawozdań z kontroli, ocen i dochodzeń, w tym tych przeprowadzonych przez EIOD i OLAF, oraz przekazywanie kolegium, zarządowi, Komisji i EIOD dwa razy w roku sprawozdań z postępów w realizacji tego planu;

g)   opracowywanie strategii zwalczania nadużyć finansowych dla Eurojustu i przedstawianie jej zarządowi do przyjęcia;

h)   przygotowanie projektu przepisów finansowych mających zastosowanie do Eurojustu;

i)   sporządzanie projektu zestawienia przewidywanych dochodów i wydatków Eurojustu i realizacja jego budżetu;

j)  wykonywanie w odniesieniu do pracowników Agencji uprawnień przyznanych organowi powołującemu na mocy regulaminu pracowniczego urzędników oraz uprawnień przyznanych organowi uprawnionemu do zawierania umów o pracę na mocy warunków zatrudnienia innych pracowników („uprawnienia organu powołującego”);

k)  zapewnianie niezbędnego wsparcia administracyjnego w celu ułatwienia działalności operacyjnej Eurojustu;

l)  zapewnianie wsparcia dla przewodniczącego i wiceprzewodniczących w wykonywaniu ich obowiązków;

m)  przygotowanie wstępnego projektu rocznego budżetu Eurojustu, który należy przedstawić zarządowi do przeglądu przed przyjęciem przez kolegium.

ROZDZIAŁ III

KWESTIE OPERACYJNE

Artykuł 19

Dyżurny mechanizm koordynacyjny

1.  W celu realizacji swoich zadań w nagłych przypadkach Eurojust prowadzi dyżurny mechanizm koordynacyjny („DMKˮ), który w każdym momencie jest w stanie przyjmować i rozpatrywać kierowane do niego wnioski. ▌Kontakt z DMK musi być możliwy przez całą dobę, siedem dni w tygodniu ▌.

2.  DMK składa się z jednego przedstawiciela DMK na każde państwo członkowskie, którym może być przedstawiciel krajowy, jego zastępca lub asystent uprawniony do zastępowania przedstawiciela krajowego albo oddelegowany ekspert krajowy. Przedstawiciel DMK musi być w dostępny w celu podejmowania działań przez całą dobę, siedem dni w tygodniu.

3.  Przedstawiciele DMK skutecznie i niezwłocznie podejmują działania związane z wykonaniem wniosku w ich państwie członkowskim.

Artykuł 20

Krajowy system koordynacyjny Eurojustu

1.  Każde państwo członkowskie powołuje co najmniej jednego korespondenta krajowego Eurojustu.

2.  Wszyscy korespondenci krajowi powołani przez państwa członkowskie zgodnie z ust. 1 muszą posiadać umiejętności i doświadczenie wymagane do wykonywania ich zadań.

3.  Każde państwo członkowskie tworzy krajowy system koordynacyjny Eurojustu, tak by zapewnić koordynację działań podejmowanych przez:

a)  krajowych korespondentów Eurojustu;

b)  krajowych korespondentów do spraw związanych z właściwością Prokuratury Europejskiej;

c)  krajowego korespondenta Eurojustu do spraw terroryzmu;

d)  krajowego korespondenta Europejskiej Sieci Sądowej w sprawach karnych oraz maksymalnie trzy inne punkty kontaktowe Europejskiej Sieci Sądowej;

e)  przedstawicieli krajowych lub punkty kontaktowe sieci wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych oraz przedstawicieli krajowych lub punkty kontaktowe sieci utworzonych decyzjami 2002/494/WSiSW, 2007/845/WSiSW oraz 2008/852/WSiSW;

f)  w stosownych przypadkach – każdy inny stosowny organ sądowy.

4.  Osoby, o których mowa w ust. 1 i 3, zachowują swoje stanowisko i status zgodnie z prawem krajowym, co nie może wywierać znaczącego wpływu na wykonywanie przez nie obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia.

5.  Krajowi korespondenci Eurojustu odpowiadają za działanie swego krajowego systemu koordynacyjnego Eurojustu. W przypadku gdy powołano kilku korespondentów Eurojustu, za działanie ich krajowego systemu koordynacyjnego Eurojustu odpowiada jeden z nich.

6.  Przedstawiciele krajowi są informowani o wszelkich posiedzeniach ich krajowego systemu koordynacyjnego Eurojustu, w przypadku gdy omawiane są kwestie związane z prowadzonymi sprawami. W razie potrzeby mogą oni brać udział w tych posiedzeniach.

7.  Każdy krajowy system koordynacyjny Eurojustu ułatwia wykonywanie zadań Eurojustu w danym państwie członkowskim, w szczególności poprzez:

a)  zapewnienie, by do zautomatyzowanego systemu zarządzania sprawami, o którym mowa w art. 23, przekazywano informacje odnoszące się do danego państwa członkowskiego w sposób sprawny i niezawodny;

b)  pomoc w ustalaniu, czy dany wniosek należy rozpatrywać z wykorzystaniem Eurojustu czy Europejskiej Sieci Sądowej;

c)  udzielanie przedstawicielowi krajowemu pomocy w identyfikacji organów właściwych do wykonywania wniosków i decyzji dotyczących współpracy wymiarów sprawiedliwości, w tym także wniosków i decyzji opartych na instrumentach służących wdrożeniu zasady wzajemnego uznawania;

d)  utrzymywanie bliskich stosunków z krajową jednostką Europolu, innymi punktami kontaktowymi Europejskiej Sieci Sądowej oraz innymi odpowiednimi właściwymi organami krajowymi.

6.  Aby realizować cele, o których mowa w ust. 7, osoby, o których mowa w ust. 1 i w ust. 3 lit. a), b) i c), są podłączone, a osoby lub organy, o których mowa w ust. 3 lit. d) i e), mogą zostać podłączone do zautomatyzowanego systemu zarządzania sprawami zgodnie z niniejszym artykułem oraz z art. 23, 24, 25 i 34. Koszty podłączenia do zautomatyzowanego systemu zarządzania sprawami ponoszone są z budżetu ogólnego Unii.

7.  Utworzenie krajowego systemu koordynacyjnego Eurojustu i powołanie korespondentów krajowych nie wyklucza bezpośrednich kontaktów przedstawiciela krajowego z właściwymi organami jego państwa członkowskiego.

Artykuł 21

Wymiana informacji z państwami członkowskimi i między przedstawicielami krajowymi

1.  Właściwe organy państw członkowskich wymieniają z Eurojustem wszelkie informacje konieczne do wykonywania jego zadań, o których mowa w art. 2 i 4,zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami dotyczącymi ochrony danych. Wymiana ta obejmuje przynajmniej informacje, o których mowa w ust. 4, 5 i 6 niniejszego artykułu.

2.  Przekazanie informacji Eurojustowi jest traktowane jako złożenie wniosku o pomoc Eurojustu w danej sprawie ▌wyłącznie wtedy, gdy właściwy organ tak wyraźnie wskazał.

3.  Przedstawiciele krajowi dokonują, bez uprzedniej zgody, między sobą lub ze swoimi właściwymi organami krajowymi, wymiany wszelkich informacji koniecznych do wykonywania zadań Eurojustu. W szczególności właściwe organy krajowe niezwłocznie informują swoich przedstawicieli krajowych o dotyczącej ich sprawie.

4.  Właściwe organy krajowe informują swoich przedstawicieli krajowych o utworzeniu wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych oraz o wynikach prac takich zespołów.

5.  Właściwe organy krajowe bez zbędnej zwłoki informują swoich przedstawicieli krajowych o wszelkich przypadkach ▌, które dotyczą co najmniej trzech państw członkowskich i w odniesieniu do których wnioski lub decyzje dotyczące współpracy wymiarów sprawiedliwości, w tym wnioski i decyzje oparte na instrumentach służących wdrożeniu zasady wzajemnego uznawania, zostały przekazane do co najmniej dwóch państw członkowskich, w przypadku gdy zachodzi jedna lub więcej z poniższych przesłanek:

a)  za dane przestępstwo w państwie członkowskim występującym z wnioskiem lub wydającym decyzję grozi kara pozbawienia wolności lub środek zabezpieczający polegający na pozbawieniu wolności na maksymalny okres co najmniej pięciu lub sześciu lat – zależnie od decyzji danego państwa członkowskiego – i przestępstwo to jest umieszczone w następującym wykazie:

(i)  handel ludźmi;

(ii)  niegodziwe traktowanie w celach seksualnych lub wykorzystywanie seksualne, w tym pornografia dziecięca i nagabywanie dzieci w celach seksualnych;

(iii)  handel narkotykami;

(iv)  nielegalny handel bronią palną, jej częściami lub komponentami oraz amunicją lub materiałami wybuchowymi;

(v)  korupcja;

(vi)  przestępstwa przeciwko interesom finansowym Unii;

(vii)  fałszowanie pieniądza lub środków płatniczych;

(viii)  działalność związana z praniem pieniędzy;

(ix)  przestępczość komputerowa;

b)  stan faktyczny wskazuje, że dana sprawa dotyczy organizacji przestępczej;

c)  z przesłanek wynika, że sprawa może mieć istotny wymiar transgraniczny lub może mieć następstwa na poziomie Unii, lub może dotyczyć innych państw członkowskich niż te, które są bezpośrednio zaangażowane.

6.  Właściwe organy krajowe informują swoich przedstawicieli krajowych o:

a)  przypadkach, w których wystąpił lub może wystąpić konflikt jurysdykcji;

b)  przesyłkach niejawnie nadzorowanych dotyczących co najmniej trzech państw, z których co najmniej dwa są państwami członkowskimi;

c)  powtarzających się trudnościach lub odmowach dotyczących wykonania wniosków lub decyzji w sprawie współpracy wymiarów sprawiedliwości, w tym wniosków i decyzji opartych na instrumentach służących wdrożeniu zasady wzajemnego uznawania.

7.  W szczególnych przypadkach organy krajowe nie mają obowiązku przekazywania informacji, jeżeli ich przekazanie zaszkodziłoby żywotnym interesom bezpieczeństwa narodowego lub bezpieczeństwu osób.

8.  Niniejszy artykuł nie narusza warunków określonych w umowach dwustronnych bądź wielostronnych lub uzgodnień między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, w tym wszelkich warunków określonych przez państwa trzecie w odniesieniu do sposobu wykorzystania informacji po ich dostarczeniu.

9.  Niniejszy artykuł nie narusza innych obowiązków dotyczących przekazywania informacji Eurojustowi, w tym decyzji Rady 2005/671/WSiSW(23).

10.  Informacje, o których mowa w niniejszym artykule, są przekazywane w postaci uporządkowanej określonej przez Eurojust. Właściwy organ krajowy nie ma obowiązku udzielania tych informacji, jeżeli zostały już one przekazane Eurojustowi zgodnie z innymi przepisami niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 22

Informacje dostarczane przez Eurojust właściwym organom krajowym

1.  Eurojust dostarcza właściwym organom krajowym bez zbędnej zwłoki informacje o wynikach przetwarzania informacji, w tym o powiązaniach ze sprawami już zarejestrowanymi w zautomatyzowanym systemie zarządzania sprawami. Informacje te mogą obejmować dane osobowe.

2.  Jeżeli właściwy organ krajowy wystąpi do Eurojustu o dostarczenie mu informacji w określonym terminie, Eurojust przekazuje te informacje w tym terminie.

Artykuł 23

Zautomatyzowany system zarządzania sprawami, indeks i akta tymczasowe

1.  Eurojust tworzy zautomatyzowany system zarządzania sprawami składający się z akt tymczasowych i z indeksu, w których zawarte są dane osobowe określone w załączniku II i dane inne niż osobowe.

2.  Celem zautomatyzowanego systemu zarządzania sprawami jest:

a)  wspieranie prowadzenia i koordynacji postępowań przygotowawczych oraz wnoszenia i popierania oskarżeń w przypadkach, w których Eurojust udziela pomocy, w szczególności poprzez zestawianie informacji;

b)  ułatwianie dostępu do informacji na temat postępowań przygotowawczych oraz wniesionych i popieranych oskarżeń, które są w toku;

c)  ułatwianie monitorowania legalności przetwarzania danych osobowych przez Eurojust oraz jego zgodności z odpowiednimi przepisami dotyczącymi ochrony danych.

3.  Zautomatyzowany system zarządzania sprawami może być podłączony do bezpiecznego połączenia telekomunikacyjnego, o którym mowa w art. 9 decyzji Rady 2008/976/WSiSW(24).

4.  Indeks zawiera odniesienia do akt tymczasowych przetwarzanych w Eurojuście i nie może zawierać żadnych danych osobowych innych niż dane, o których mowa w załączniku II pkt 1 lit. a)–i), k) oraz m), a także w pkt 2.

5.  Wykonując swoje obowiązki, przedstawiciele krajowi mogą przetwarzać dane dotyczące indywidualnych spraw, nad którymi pracują, w aktach tymczasowych. Udzielają oni dostępu do akt tymczasowych inspektorowi ochrony danych. Dany przedstawiciel krajowy informuje inspektora ochrony danych o każdym przypadku otwarcia nowych akt tymczasowych, które zawierają dane osobowe.

6.  Do celów przetwarzania operacyjnych danych osobowych Eurojust nie może tworzyć żadnych innych zautomatyzowanych plików danych niż zautomatyzowany system zarządzania sprawami. Przedstawiciel krajowy może jednak tymczasowo przechowywać i analizować dane osobowe do celów ustalenia, czy takie dane są istotne dla zadań Eurojustu i czy mogą zostać włączone do zautomatyzowanego systemu zarządzania sprawami. Dane te można zatrzymać przez okres nie dłuższy niż 3 miesiące.

Artykuł 24

Funkcjonowanie akt tymczasowych i indeksu

1.  Przedstawiciel krajowy otwiera akta tymczasowe w przypadku każdej sprawy, w odniesieniu do której przekazano mu informacje, o ile takie przekazanie informacji odbyło się zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub innymi odnośnymi instrumentami prawnymi. Przedstawiciel krajowy ponosi odpowiedzialność za prowadzenie akt tymczasowych, które otworzył.

2.  Przedstawiciel krajowy, który otworzył akta tymczasowe, decyduje w poszczególnych przypadkach, czy dostęp do tych akta powinien pozostać ograniczony, czy też należy udostępnić je w całości lub części ▌innym przedstawicielom krajowym, upoważnionym pracownikom Eurojustu lub innej osobie pracującej w imieniu Eurojustu, która otrzymała niezbędne do tego upoważnienie dyrektora administracyjnego.

3.  Przedstawiciel krajowy, który otworzył akta tymczasowe, decyduje, które informacje odnoszące się do tych akt, należy umieścić w indeksie zgodnie z art. 23 ust. 4.

Artykuł 25

Dostęp do zautomatyzowanego systemu zarządzania sprawami na poziomie krajowym

1.  Jeżeli osoby, o których mowa w art. 20 ust. 3, są podłączone do zautomatyzowanego systemu zarządzania sprawami, mogą one mieć dostęp wyłącznie do:

a)  indeksu, chyba że przedstawiciel krajowy, który zdecydował o wprowadzeniu danych do indeksu, wyraźnie zabronił takiego dostępu;

b)  akt tymczasowych otwartych przez przedstawiciela krajowego państwa członkowskiego, z którego pochodzą te osoby;

c)  akt tymczasowych otwartych przez przedstawicieli krajowych innych państw członkowskich, do których to akt udzielono dostępu przedstawicielowi krajowemu państwa członkowskiego, z którego osoby te pochodzą, chyba że przedstawiciel krajowy, który otworzył te akta, wyraźnie odmówił dostępu.

2.  W ramach ograniczeń określonych w ust. 1 niniejszego artykułu przedstawiciel krajowy decyduje o tym, w jakim zakresie w jego państwie członkowskim zezwala się na dostęp do akt tymczasowych osobom, o których mowa w art. 20 ust. 3, jeżeli są one podłączone do zautomatyzowanego systemu zarządzania sprawami.

3.  Każde państwo członkowskie po konsultacji ze swoim przedstawicielem krajowym decyduje o tym, w jakim zakresie w tym państwie członkowskim zezwala się na dostęp do indeksu osobom, o których mowa w art. 20 ust. 3, jeżeli są one podłączone do zautomatyzowanego systemu zarządzania sprawami. Państwa członkowskie informują Eurojust i Komisję o decyzjach, jakie podjęły w odniesieniu do wdrożenia niniejszego ustępu. Komisja informuje o tym pozostałe państwa członkowskie.

4.  Osoby, którym udzielono dostępu zgodnie z ust. 2, mają co najmniej dostęp do indeksu w zakresie, w jakim jest to niezbędne, aby uzyskać dostęp do akt tymczasowych, do których udzielono im dostępu.

ROZDZIAŁ IV

PRZETWARZANIE INFORMACJI

Artykuł 26

Przetwarzanie danych osobowych przez Eurojust

1.  Niniejsze rozporządzenie oraz art. 3 i rozdział IX rozporządzenia (UE) 2018/...(25) stosuje się do przetwarzania przez Eurojust operacyjnych danych osobowych. Rozporządzenie (UE) 2018/…+ stosuje się do przetwarzania przez Eurojust administracyjnych danych osobowych, z wyjątkiem rozdziału IX tego rozporządzenia.

2.  Odesłania w niniejszym rozporządzeniu do „mających zastosowanie przepisów dotyczących ochrony danych” należy rozumieć jako odesłania do przepisów dotyczących danych osobowych określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz w rozporządzeniu (UE) 2018/...+.

3.  Przepisy o ochronie danych dotyczące przetwarzania operacyjnych danych osobowych zawarte w niniejszym rozporządzeniu uznaje się za przepisy szczegółowe do przepisów ogólnych określonych w art. 3 i rozdziale IX rozporządzenia (UE) 2018/...+.

4.  Eurojust określa terminy przechowywania administracyjnych danych osobowych w przepisach odnoszących się do ochrony danych w swoim regulaminie wewnętrznym.

Artykuł 27

Przetwarzanie operacyjnych danych osobowych

1.  O ile jest to niezbędne do wykonywania zadań Eurojustu, może on w ramach swojej właściwości i do celów wykonywania swoich funkcji operacyjnych przetwarzać w sposób zautomatyzowany lub w ręcznie uporządkowanych katalogach, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, wyłącznie operacyjne dane osobowe wymienione w pkt 1 załącznika II dotyczące osób, które zgodnie z prawem krajowym zainteresowanych państw członkowskich są osobami, co do których istnieją poważne powody, by podejrzewać, że popełniły lub popełnią przestępstwo, w przypadku którego Eurojust jest właściwy, lub które zostały skazane za popełnienie takiego przestępstwa.

2.  Eurojust może przetwarzać wyłącznie operacyjne dane osobowe wymienione w pkt 2 załącznika II dotyczące osób, które zgodnie z prawem krajowym zainteresowanych państw członkowskich uważane są za ▌pokrzywdzonych lub dotyczące osób innych w stosunku do przestępstwa, takich jak osoby, które mogą zostać wezwane do złożenia zeznań w ramach postępowania przygotowawczego lub wniesienia i popierania oskarżenia w sprawach dotyczących co najmniej jednego rodzaju przestępczości i przestępstw określonych w art. 3, osoby, które mogą dostarczyć informacji o przestępstwach lub osoby, które mają kontakty lub powiązania z osobą, o której mowa w ust. 1. Przetwarzanie takich operacyjnych danych osobowych może mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy jest to ▌niezbędne do realizacji zadań Eurojustu w ramach jego właściwości i do celów wykonywania jego funkcji operacyjnych.

3.  W wyjątkowych przypadkach, przez ograniczony okres, który nie może przekraczać czasu niezbędnego do zamknięcia sprawy, w związku z którą przetwarzane są dane, Eurojust może również przetwarzać operacyjne dane osobowe inne niż dane osobowe, o których mowa w załączniku II, odnoszące się do okoliczności przestępstwa, jeżeli dane takie dotyczą bezpośrednio toczącego się postępowania przygotowawczego, które Eurojust koordynuje lub pomaga koordynować, i stanowią jego część, oraz pod warunkiem że przetwarzanie tych danych jest ▌niezbędne dla celów określonych w ust. 1. Inspektor ochrony danych, o którym mowa w art. 36, jest niezwłocznie informowany o przetwarzaniu takich operacyjnych danych osobowych oraz o szczególnych okolicznościach, które uzasadniają konieczność przetwarzania takich danych. W przypadku gdy takie inne dane dotyczą świadków lub poszkodowanych w rozumieniu ust. 2 niniejszego artykułu, decyzja o przetwarzaniu danych podejmowana jest wspólnie przez zainteresowanych przedstawicieli krajowych.

4.  Eurojust może przetwarzać szczególne kategorie operacyjnych danych osobowych zgodnie z art. 76 rozporządzenia (UE) 2018/...(26). Dane takie nie mogą być przetwarzane w indeksie, o którym mowa w art. 23 ust. 4 niniejszego rozporządzenia. W przypadku gdy takie inne dane dotyczą świadków lub poszkodowanych w rozumieniu ust. 2 niniejszego artykułu, decyzja o przetwarzaniu danych podejmowana jest przez zainteresowanych przedstawicieli krajowych.

Artykuł 28

Przetwarzanie z upoważnienia Eurojustu lub podmiotu przetwarzającego

Podmiot przetwarzający i osoba działająca z upoważnienia Eurojustu lub podmiotu przetwarzającego, która ma dostęp do operacyjnych danych osobowych, przetwarzają je wyłącznie na polecenie Eurojustu, chyba że są oni zobowiązani do przetwarzania danych na podstawie prawa Unii lub prawa państwa członkowskiego.

Artykuł 29

Terminy przechowywania operacyjnych danych osobowych

1.  Operacyjne dane osobowe przetwarzane przez Eurojust są przechowywane przez Eurojust tylko tak długo, jak długo jest to niezbędne do wykonywania jego zadań. W szczególności, z zastrzeżeniem ust. 3 niniejszego artykułu, operacyjne dane osobowe, o których mowa w art. 27, nie mogą być przechowywane po tym spośród poniższych terminów, który nastąpi wcześniej:

a)  terminie, w którym upłynął okres przedawnienia ścigania we wszystkich państwach członkowskich, których dotyczą postępowanie przygotowawcze oraz wniesienie i popieranie oskarżenia;

b)  terminie, w którym Eurojust został poinformowany o tym, że dana osoba została uniewinniona, a orzeczenie sądowe stało się ostateczne; w takim przypadku zainteresowane państwo członkowskie niezwłocznie informuje o tym Eurojust;

c)  terminie trzech lat od dnia, w którym orzeczenie sądowe ostatniego z państw członkowskich, których dotyczą postępowanie przygotowawcze lub wniesienie i popieranie oskarżenia, stało się ostateczne;

d)  terminie, w którym Eurojust i zainteresowane państwa członkowskie wspólnie stwierdziły lub ustaliły, że nie jest już konieczne, by Eurojust koordynował postępowanie przygotowawcze oraz wniesienie i popieranie oskarżenia, chyba że istnieje obowiązek przedstawiania Eurojustowi takich informacji zgodnie z art. 21 ust. 5 lub 6;

e)  terminie trzech lat od dnia, w którym przekazano operacyjne dane osobowe zgodnie z art. 21 ust. 5 lub 6.

2.  Przestrzeganie terminów przechowywania, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu ▌, jest stale sprawdzane przez Eurojust przy pomocy właściwych środków automatycznego przetwarzania, w szczególności od momentu, w którym Eurojust zamyka sprawę. Co trzy lata od wprowadzenia danych sprawdzana jest również celowości ich przechowywania; rezultaty takiego sprawdzenia stosuje się do całej sprawy. Jeżeli operacyjne dane osobowe, o których mowa w art. 27 ust. 4, przechowywane są przez okres dłuższy niż pięć lat, informuje się o tym EIOD.

3.  Przed upływem jednego z terminów przechowywania, o których mowa w ust. 1 ▌, Eurojust sprawdza, czy i jak długo konieczne jest dalsze przechowywanie operacyjnych danych osobowych do celów wykonywania jego zadań. Eurojust może zdecydować na zasadzie odstępstwa o przechowywaniu takich danych do czasu następnego sprawdzenia. Powody dalszego przechowywania należy uzasadnić i odnotować. Jeżeli w momencie sprawdzenia nie podjęto decyzji o dalszym przechowywaniu operacyjnych danych osobowych, dane te są automatycznie usuwane ▌.

4.  W przypadku gdy zgodnie z ust. 3 operacyjne dane osobowe były przechowywane po upływie terminów przechowywania, o których mowa w ust. 1, EIOD dokonuje również przeglądu celowości przechowywania tych danych co trzy lata.

5.  ▌Po upływie terminu przechowywania ostatniej pozycji zautomatyzowanych danych w aktach wszystkie dokumenty w tych aktach zostają zniszczone, z wyjątkiem wszelkich oryginalnych dokumentów, które Eurojust otrzymał od organów krajowych i które należy zwrócić organowi, który je dostarczył.

6.  W przypadku gdy Eurojust koordynował postępowanie przygotowawcze lub wniesienie i popieranie oskarżenia, zainteresowani przedstawiciele krajowi informują się wzajemnie o umorzeniu sprawy lub o tym, że wszystkie orzeczenia sądowe związane ze sprawą stały się ostateczne ▌.

7.  Ust. 5 nie ma zastosowania, jeżeli:

a)  naruszałoby to interesy wymagającej ochrony osoby, której dane dotyczą; w takich przypadkach operacyjne dane osobowe wykorzystywane są jedynie za wyraźną i pisemną zgodą osoby, której dane dotyczą;

b)  osoba, której operacyjne dane osobowe dotyczą, kwestionuje ich prawidłowość; w takich przypadkach ust. 5 nie ma zastosowania przez okres umożliwiający państwom członkowskim lub, w stosownych przypadkach, Europolowi weryfikację prawidłowości tych danych;

c)  operacyjne dane osobowe muszą być zachowane do celów dowodowych lub ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń przed sądem;

d)  osoba, której dane dotyczą, sprzeciwia się usunięciu operacyjnych danych osobowych, a zamiast tego występuje o ograniczenie ich wykorzystywania; lub

e)  operacyjne dane osobowe są nadal potrzebne do celów archiwalnych w interesie publicznym lub do celów statystycznych.

Artykuł 30

Bezpieczeństwo operacyjnych danych osobowych

Eurojust i państwa członkowskie określają mechanizmy mające na celu zapewnienie uwzględniania środków bezpieczeństwa, o których mowa w art. 91 rozporządzenia (UE) 2018/...(27), ponad granicami systemów informacyjnych.

Artykuł 31

Prawo dostępu przysługujące osobie, której dane dotyczą

1.  Osoba, której dane dotyczą, pragnąca skorzystać z prawa dostępu, o którym mowa w art. 80 rozporządzenia (UE) 2018/...+, do dotyczących tej osoby operacyjnych danych osobowych, które są przetwarzane przez Eurojust, może złożyć wniosek do Eurojustu lub do krajowego organu nadzorczego w wybranym przez siebie państwie członkowskim. Organ ten niezwłocznie, a w każdym razie nie później niż w ciągu miesiąca od otrzymania wniosku, przekazuje go Eurojustowi.

2.  Eurojust odpowiada na wniosek bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie nie później niż w ciągu trzech miesięcy od jego otrzymania.

3.  Eurojust konsultuje się z właściwymi organami zainteresowanych państw członkowskich w sprawie decyzji podejmowanej w odpowiedzi na wniosek. Decyzja o dostępie do danych jest podejmowana przez Eurojust wyłącznie w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, których przekazanie takich danych bezpośrednio dotyczy. W przypadku gdy państwo członkowskie sprzeciwia się proponowanej decyzji Eurojustu, przekazuje Eurojustowi uzasadnienie sprzeciwu. Eurojust stosuje się do takiego sprzeciwu. Odnośni przedstawiciele krajowi informują następnie właściwe organy o treści decyzji Eurojustu.

4.  Zainteresowani przedstawiciele krajowi rozpatrują wniosek i podejmują decyzję w imieniu Eurojustu. W przypadku gdy zainteresowani przedstawiciele krajowi nie mogą osiągnąć porozumienia, przekazują sprawę kolegium, które podejmuje decyzję w sprawie wniosku większością dwóch trzecich głosów.

Artykuł 32

Ograniczenia prawa dostępu

W przypadkach, o których mowa w art. 81 rozporządzenia (UE) 2018/...(28), Eurojust przekazuje informacje osobie, której dane dotyczą, po skonsultowaniu się z właściwymi organami zainteresowanych państw członkowskich zgodnie z art. 31 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 33

Ograniczenia przetwarzania

Z zastrzeżeniem wyjątków ustanowionych w art. 29 ust. 7 tego rozporządzenia, w przypadku gdy przetwarzanie operacyjnych danych osobowych jest ograniczone na mocy art. 82 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2018/...(29), takie operacyjne dane osobowe są przetwarzane wyłącznie do celów ochrony praw osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej lub prawnej będącej stroną postępowania, którego stroną jest Eurojust, lub do celów określonych w art. 82 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2018/…+.

Artykuł 34

Udzielenie dostępu do operacyjnych danych osobowych w ramach Eurojustu

Tylko przedstawiciele krajowi, ich zastępcy i asystenci, upoważnieni oddelegowani eksperci krajowi oraz osoby, o których mowa w art. 20 ust. 3, jeżeli osoby te są podłączone do zautomatyzowanego systemu zarządzania sprawami, oraz upoważniony personel Eurojustu mogą, w celu wykonywania zadań Eurojustu,, mieć dostęp do operacyjnych danych osobowych przetwarzanych przez Eurojust z zachowaniem ograniczeń przewidzianych w art. 23, 24 i 25▌.

Artykuł 35

Rejestry kategorii czynności przetwarzania

1.  Eurojust prowadzi rejestr wszystkich kategorii czynności przetwarzania, za które odpowiada. Rejestr ten zawiera wszystkie następujące informacje:

a)  dane kontaktowe Eurojustu oraz imię i nazwisko i dane kontaktowe inspektora ochrony danych;

b)  cele przetwarzania;

c)  opis kategorii osób, których dane dotyczą, oraz kategorii operacyjnych danych osobowych;

d)  kategorie odbiorców, którym operacyjne dane osobowe zostały lub zostaną ujawnione, w tym odbiorców w państwach trzecich lub w organizacjach międzynarodowych;

e)  w stosownych przypadkach informacje o przekazaniu operacyjnych danych osobowych do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej, w tym nazwa tego państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej;

f)  jeżeli jest to możliwe, planowane terminy usunięcia poszczególnych kategorii danych;

g)  jeżeli jest to możliwe, ogólny opis technicznych i organizacyjnych środków bezpieczeństwa, o których mowa w art. 91 rozporządzenia (UE) 2018/...(30).

2.  Rejestr, o którym mowa w ust. 1, ma formę pisemną, w tym formę elektroniczną.

3.  Eurojust udostępnia rejestr EIOD na jego wniosek.

Artykuł 36

Wyznaczenie inspektora ochrony danych

1.  Zarząd wyznacza inspektora ochrony danych ▌. Inspektor ochrony danych jest członkiem personelu specjalnie powołanym do pełnienia tej funkcji. Wykonując swoje zadania, inspektor ochrony danych działa niezależnie i nie może przyjmować żadnych instrukcji.

2.  Inspektora ochrony danych wybiera się na podstawie jego kwalifikacji zawodowych oraz, w szczególności, wiedzy fachowej na temat prawa i praktyki w dziedzinie ochrony danych oraz umiejętności wypełnienia zadań wynikających z niniejszego rozporządzenia, w szczególności tych, o których mowa w art. 38.

3.  Wybór inspektora ochrony danych nie może powodować konfliktu interesów między jego obowiązkami jako inspektora ochrony danych a innymi jego obowiązkami służbowymi, w szczególności w odniesieniu do stosowania niniejszego rozporządzenia.

4.  Inspektor ochrony danych zostaje powołany na okres czterech lat i może zostać ponownie powołany na maksymalny łączny okres ośmiu lat. Inspektor ochrony danych może zostać odwołany ze swojego stanowiska przez zarząd tylko za zgodą EIOD, jeśli przestał spełniać warunki konieczne do wykonywania swoich obowiązków.

5.  Eurojust publikuje dane kontaktowe inspektora ochrony danych i przekazuje je EIOD.

Artykuł 37

Status inspektora ochrony danych

1.  Eurojust zapewnia właściwe i odpowiednio wczesne włączanie inspektora ochrony danych we wszystkie sprawy dotyczące ochrony danych osobowych.

2.  Eurojust wspiera inspektora ochrony danych w wypełnianiu przez niego zadań, o których mowa w art. 38, zapewniając mu zasoby i personel niezbędne do wykonywania tych zadań oraz dostęp do danych osobowych i operacji przetwarzania, a także zasoby niezbędne do utrzymania jego wiedzy fachowej.

3.  Eurojust zapewnia, aby inspektor ochrony danych nie otrzymywał instrukcji dotyczących wykonywania swoich zadań. Inspektor ochrony danych nie może zostać odwołany ani ukarany przez zarząd za wypełnianie swoich zadań. Inspektor ochrony danych podlega bezpośrednio kolegium w odniesieniu do operacyjnych danych osobowych oraz zarządowi w odniesieniu do administracyjnych danych osobowych.

4.  Osoby, których dane dotyczą, mogą kontaktować się z inspektorem ochrony danych we wszystkich sprawach związanych z przetwarzaniem ich danych osobowych oraz z wykonywaniem praw przysługujących im na mocy niniejszego rozporządzenia oraz na mocy rozporządzenia (UE) 2018/...(31).

5.  Zarząd przyjmuje przepisy wykonawcze dotyczące inspektora ochrony danych. Przepisy wykonawcze dotyczą w szczególności procedury wyboru na stanowisko inspektora ochrony danych, odwołania z tego stanowiska, a także zadań, obowiązków i uprawnień oraz ochrony niezależności inspektora ochrony danych.

6.  Inspektor ochrony danych i jego personel podlegają obowiązkowi zachowania poufności zgodnie z art. 72.

7.  Administrator i podmiot przetwarzający, odpowiedni komitet personelu i dowolne osoby mogą konsultować się z inspektorem ochrony danych, w każdej sprawie dotyczącej wykładni lub stosowania niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (UE) 2018/...(32) bez korzystania z kanałów oficjalnych. Nikt nie może doznać uszczerbku z powodu tego, że zwrócił uwagę odpowiedniego inspektora ochrony danych na fakt zarzucanego naruszenia niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia (UE) 2018/...+.

8.  Po powołaniu na stanowisko inspektor ochrony danych jest rejestrowany u EIOD przez Eurojust.

Artykuł 38

Zadania inspektora ochrony danych

1.  W odniesieniu do przetwarzania danych osobowych inspektor ochrony danych ma w szczególności następujące zadania:

a)  zapewnienie w sposób niezależny przestrzegania przez Eurojust przepisów dotyczących ochrony danych zawartych w niniejszym rozporządzeniu, rozporządzenia (UE) nr 2018/...(33) oraz odpowiednich przepisów dotyczących ochrony danych zawartych w regulaminie wewnętrznym Eurojust; obejmuje to monitorowanie przestrzegania niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) 2018/...+, innych unijnych lub krajowych przepisów o ochronie danych oraz strategii Eurojustu w dziedzinie ochrony danych osobowych, w tym podziału obowiązków, działań uświadamiających, szkoleń pracowników uczestniczących w operacjach przetwarzania oraz powiązanych z tym audytów;

b)  informowanie Eurojustu oraz pracowników, którzy przetwarzają dane osobowe, o obowiązkach spoczywających na nich na mocy niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) 2018/...+ oraz innych unijnych lub krajowych przepisów o ochronie danych i doradzanie im w tej sprawie;

c)  udzielanie na wniosek porad co do oceny skutków dla ochrony danych oraz monitorowanie jej wyników zgodnie z art. 89 rozporządzenia 2018/...(34);

d)  zapewnianie, aby przekazywanie i otrzymywanie danych osobowych było rejestrowane zgodnie z przepisami, które zostaną określone w regulaminie wewnętrznym Eurojustu;

e)  współpraca z pracownikami Eurojustu odpowiedzialnymi za procedury, szkolenia i doradztwo w zakresie przetwarzania danych;

f)  współpraca z EIOD;

g)  zapewnianie, aby osoby, których dane dotyczą, były informowane o prawach przysługujących im na mocy niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (UE) 2018/...+;

h)  pełnienie funkcji punktu kontaktowego dla EIOD w kwestiach związanych z przetwarzaniem, w tym z uprzednimi konsultacjami, o których mowa w art. 90 rozporządzenia (UE) 2018/...(35), oraz w stosownych przypadkach prowadzenie konsultacji we wszelkich innych sprawach;

i)  udzielanie na wniosek porad co do konieczności zgłoszenia naruszenia ochrony danych osobowych lub zawiadomienia o takim naruszeniu na podstawie przepisów art. 92 i 93 rozporządzenia (UE) 2018/…+;

j)  przygotowanie rocznego sprawozdania i przekazanie go zarządowi, kolegium oraz EIOD.

2a.  Inspektor ochrony danych pełni funkcje określone w rozporządzeniu (UE) 2018/...+ w odniesieniu do administracyjnych danych osobowych.

3.  Inspektor ochrony danych i pracownicy Eurojustu wspomagający inspektora ochrony danych w wykonywaniu jego obowiązków mają dostęp do danych osobowych przetwarzanych przez Eurojust oraz do jego pomieszczeń w zakresie niezbędnym do realizacji swoich zadań.

4.  Jeśli inspektor ochrony danych uzna, że przepisy rozporządzenia (UE) 2018/...(36) dotyczące przetwarzania administracyjnych danych osobowych lub że przepisy niniejszego rozporządzenia lub art. 3 i rozdział IX rozporządzenia (UE) 2018/...(37) dotyczące przetwarzania operacyjnych danych osobowych nie są przestrzegane, informuje o tym zarząd i wzywa go do usunięcia tego naruszenia w określonym terminie. Jeżeli zarząd nie usunie w określonym terminie naruszenia, inspektor ochrony danych przekazuje sprawę EIOD.

Artykuł 39

Zgłoszenie naruszenia ochrony danych osobowych odpowiednim organom

1.  Jeżeli dojdzie do naruszenia ochrony danych osobowych, Eurojust bez zbędnej zwłoki zgłasza to naruszenie właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich.

2.  W zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1, muszą znaleźć się co najmniej:

a)  opis charakteru naruszenia ochrony danych osobowych, w tym jeżeli to możliwe i stosowne, wskazanie kategorii i liczby osób, których dane dotyczą, oraz kategorii i liczby rekordów danych, których dotyczy naruszenie;

b)  opis prawdopodobnych konsekwencji naruszenia ochrony danych osobowych;

c)  opis środków zaproponowanych lub przedsięwziętych przez Eurojust w celu zaradzenia naruszeniu ochrony danych osobowych oraz

d)  w stosownych przypadkach zalecenie co do środków mających zminimalizować ewentualne negatywne skutki naruszenia ochrony danych osobowych.

Artykuł 40

Nadzór ze strony EIOD

1.  EIOD jest odpowiedzialny za monitorowanie i zapewnianie stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (UE) 2018/...(38) dotyczących ochrony podstawowych praw i wolności osób fizycznych w zakresie przetwarzania operacyjnych danych osobowych przez Eurojust oraz za doradzanie Eurojustowi i osobom, których dane dotyczą, we wszelkich sprawach związanych z przetwarzaniem operacyjnych danych osobowych. W tym celu EIOD wykonuje obowiązki określone w ust. 2 niniejszego artykułu, korzysta z uprawnień przyznanych mu w ust. 3 niniejszego artykułu i współpracuje z krajowymi organami nadzorczymi zgodnie z art. 42.

2.  EIOD ma na mocy niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (UE) 2018/...+ następujące obowiązki:

a)  przyjmowanie i rozpatrywanie skargi oraz informowanie osoby, której dane dotyczą, w rozsądnym terminie, o wyniku tych działań;

b)  prowadzenie postępowań wyjaśniających, zarówno z własnej inicjatywy, jak i na podstawie skarg, oraz informowanie osoby, której dane dotyczą, w rozsądnym terminie, o wyniku tych postępowań;

c)  monitorowanie i zapewnianie stosowania przez Eurojust przepisów niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (UE) 2018/... dotyczących ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania operacyjnych danych osobowych przez Eurojust;

d)  doradzanie Eurojustowi – z własnej inicjatywy lub w odpowiedzi na konsultacje – we wszystkich kwestiach związanych z przetwarzaniem operacyjnych danych osobowych, w szczególności zanim Eurojust przyjmie przepisy wewnętrzne dotyczące ochrony podstawowych praw i wolności w odniesieniu do przetwarzania operacyjnych danych osobowych.

3.  Na mocy niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (UE) 2018/...(39), uwzględniając skutki dla postępowań przygotowawczych oraz wniesienia i popierania oskarżeń w państwach członkowskich, EIOD może:

a)  doradzać osobom, których dane dotyczą, w kwestii korzystania z ich praw;

b)  przekazać sprawę Eurojustowi w przypadku zarzutu naruszenia przepisów regulujących przetwarzanie operacyjnych danych osobowych i w stosownych przypadkach przedstawić propozycje usunięcia tego naruszenia i poprawy ochrony osób, których dane dotyczą;

c)  konsultować się z Eurojustem, jeżeli wnioski o skorzystanie z określonych praw w odniesieniu do operacyjnych danych osobowych zostały odrzucone z naruszeniem art. 31, 32 lub 33 niniejszego rozporządzenia lub art. 77–82 lub art. 84 rozporządzenia (UE) 2018/...+;

d)  ostrzegać Eurojust;

e)  nakazać Eurojustowi, by dokonał sprostowania operacyjnych danych osobowych przetwarzanych przez Eurojust z naruszeniem przepisów dotyczących przetwarzania operacyjnych danych osobowych, ograniczył przetwarzanie takich danych lub usunął takie dane oraz by powiadomił o takich działaniach osoby trzecie, którym takie dane zostały ujawnione, o ile nie koliduje to z zadaniami Eurojustu określonymi w art. 2;

f)  przekazać sprawę Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwanemu dalej „Trybunałem”) zgodnie z warunkami określonymi w TFUE;

g)  interweniować w sprawach wniesionych do Trybunału.

4.  EIOD ma dostęp do operacyjnych danych osobowych przetwarzanych przez Eurojust oraz do jej pomieszczeń w zakresie niezbędnym do realizacji swoich zadań.

5.  EIOD sporządza roczne sprawozdanie ze swej działalności nadzorczej w odniesieniu do Eurojustu. Sprawozdanie to stanowi część sprawozdania rocznego EIOD, o którym mowa w art. 60 rozporządzenia (UE) 2018/...(40). Krajowe organy nadzorcze są proszone o przedstawienie uwag na temat tego sprawozdania, zanim stanie się ono częścią sprawozdania rocznego EIOD, o którym mowa w art. 60 rozporządzenia (UE) 2018/...+. EIOD w największym możliwym stopniu uwzględnia uwagi krajowych organów nadzorczych i w każdym razie odnosi się do nich w sprawozdaniu rocznym.

6.  Na wniosek EIOD Eurojust współpracuje z nim w wykonywaniu jego obowiązków.

Artykuł 41

Obowiązek zachowania tajemnicy służbowej przez EIOD

1.  EIOD oraz jego pracownicy podlegają – w trakcie kadencji i po jej zakończeniu – obowiązkowi zachowania tajemnicy służbowej w odniesieniu do wszelkich informacji poufnych, które uzyskali w trakcie wykonywania obowiązków służbowych.

2.  EIOD, w ramach wykonywania swoich uprawnień nadzorczych, uwzględnia w najwyższym stopniu tajemnicę postępowania sądowego i postępowania przygotowawczego, zgodnie z prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego.

Artykuł 42

Współpraca między EIOD a krajowymi organami nadzorczymi

1.  EIOD działa w ścisłej współpracy z krajowymi organami nadzorczymi w konkretnych kwestiach wymagających podjęcia działań krajowych, w szczególności jeżeli EIOD lub krajowy organ nadzorczy stwierdzi znaczące rozbieżności między praktykami państw członkowskich lub stwierdzi potencjalnie niezgodne z prawem przekazanie przy wykorzystaniu kanałów komunikacji Eurojustu, lub w kontekście zapytań zgłoszonych przez co najmniej jeden krajowy organ nadzorczy w sprawie wykonania i wykładni niniejszego rozporządzenia.

2.  W przypadkach, o których mowa w ust. 1, zapewnia się skoordynowany nadzór zgodnie z art. 62 rozporządzenia (UE) nr 2018/...(41).

3.   EIOD w pełni informuje krajowe organy nadzorcze o wszelkich kwestiach, które mają na nie bezpośredni wpływ lub dotyczą ich w inny sposób. Na wniosek co najmniej jednego krajowego organu nadzorczego EIOD informuje te organy o konkretnych kwestiach.

4.  W przypadkach dotyczących danych pochodzących z co najmniej jednego państwa członkowskiego, w tym w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 3, EIOD konsultuje się z zainteresowanymi krajowymi organami nadzorczymi. EIOD nie podejmuje decyzji o dalszych działaniach, zanim te krajowe organy nadzorcze nie poinformują EIOD o zajmowanym stanowisku w określonym przez EIOD terminie. Termin ten nie może być krótszy niż jeden miesiąc ani dłuższy niż trzy miesiące. EIOD uwzględnia w największym możliwym stopniu stanowisko zainteresowanych krajowych organów nadzorczych. W przypadkach gdy EIOD nie zamierza uwzględnić tego stanowiska, informuje o tym te organy, przedstawia uzasadnienie i kieruje daną sprawę do Europejskiej Rady Ochrony Danych.

W przypadkach uznanych przez EIOD za nadzwyczaj pilne może on podjąć natychmiastowe działania. W takich przypadkach EIOD niezwłocznie informuje krajowe organy nadzorcze i wykazuje pilny charakter sytuacji, a także uzasadnia podjęte przez niego działanie.

5.  Krajowe organy nadzorcze informują EIOD o wszelkich działaniach, które podejmują w odniesieniu do przekazywania, pobierania lub każdego innego udostępniania operacyjnych danych osobowych przez państwa członkowskie na mocy niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 43

Prawo do złożenia skargi do EIOD w odniesieniu do operacyjnych danych osobowych

1.  Każda osoba, której dane dotyczą, ma prawo do złożenia skargi do EIOD, jeżeli uważa, że przetwarzanie przez Eurojust dotyczących jej operacyjnych danych osobowych nie jest zgodne z  niniejszym rozporządzeniem lub rozporządzeniem (UE) 2018/…(42).

2.  Jeżeli skarga ▌ dotyczy decyzji, o której mowa w art. 31, 32 lub 33 niniejszego rozporządzenia lub art. 80, 81 lub 82 rozporządzenia (UE) 2018/...+, EIOD zasięga opinii krajowych organów nadzorczych lub właściwego organu sądowego państwa członkowskiego, które dostarczyło dane, lub bezpośrednio zainteresowanego państwa członkowskiego. Przy podejmowaniu decyzji, która może obejmować odmowę udostępnienia jakichkolwiek informacji, EIOD uwzględnia opinię krajowego organu nadzorczego lub właściwego organu sądowego.

3.  Jeżeli skarga dotyczy przetwarzania danych dostarczonych Eurojustowi przez państwo członkowskie, EIOD i krajowy organ nadzorczy państwa członkowskiego, które dostarczyło te dane, zapewniają, działając w zakresie swoich odpowiednich kompetencji, prawidłowe przeprowadzenie niezbędnych kontroli zgodności przetwarzania tych danych z prawem.

4.  Jeżeli skarga dotyczy przetwarzania danych dostarczonych Eurojustowi przez organy lub jednostki organizacyjne Unii, przez państwa trzecie lub organizacje międzynarodowe lub przetwarzania danych pobranych przez Eurojust z publicznie dostępnych źródeł, EIOD zapewnia prawidłowe przeprowadzenie przez Eurojust niezbędnych kontroli zgodności przetwarzania tych danych z prawem.

5.  EIOD informuje osobę, której dane dotyczą, o przebiegu i wyniku rozpatrzenia skargi, jak również o możliwości wniesienia środka odwoławczego na mocy art. 44.

Artykuł 44

Prawo do kontroli sądowej w odniesieniu do decyzji EIOD

Odwołania od decyzji EIOD dotyczących operacyjnych danych osobowych wnoszone są do Trybunału.

Artykuł 45

Odpowiedzialność w sprawach dotyczących ochrony danych

1.  Eurojust przetwarza operacyjne dane osobowe w taki sposób, by można było ustalić, który organ dostarczył dane lub skąd je pobrano.

2.  Za prawidłowość operacyjnych danych osobowych odpowiada:

a)  Eurojust – w odniesieniu do operacyjnych danych osobowych dostarczonych przez państwo członkowskie lub instytucję, organ lub jednostkę organizacyjną Unii, w przypadku gdy dostarczone dane uległy zmianie w toku ich przetwarzania przez Eurojust;

b)  państwo członkowskie lub instytucja, organ lub jednostka organizacyjna Unii, które dostarczyły danych Eurojustowi – w przypadku gdy dostarczone dane nie uległy zmianie w toku ich przetwarzania przez Eurojust;

c)  Eurojust – w odniesieniu do operacyjnych danych osobowych dostarczonych przez państwa trzecie lub organizacje międzynarodowe, a także w odniesieniu do operacyjnych danych osobowych pobranych przez Eurojust z publicznie dostępnych źródeł.

3.  Za zgodność z rozporządzeniem (UE) 2018/...(43) w odniesieniu do administracyjnych danych osobowych oraz za zgodność z niniejszym rozporządzeniem, z art. 3 i z rozdziałem IX rozporządzenia (UE) 2018/...+ w odniesieniu do operacyjnych danych osobowych odpowiada Eurojust.

Za zgodność przekazania operacyjnych danych osobowych z prawem odpowiada:

a)  państwo członkowskie –, w przypadku gdy państwo członkowskie dostarczyło te operacyjne dane osobowe Eurojustowi;

b)  Eurojust – w przypadku gdy Eurojust dostarczył operacyjne dane osobowe państwom członkowskim, instytucjom, organom lub jednostkom organizacyjnym Unii, państwom trzecim lub organizacjom międzynarodowym.

4.  Z zastrzeżeniem innych przepisów niniejszego rozporządzenia Eurojust jest odpowiedzialny za wszystkie dane, które przetwarza. .

Artykuł 46

Odpowiedzialność za nieuprawnione lub niewłaściwe przetwarzanie danych

1.  Zgodnie z art. 340 TFUE Eurojust odpowiada za wszelkie szkody wyrządzone osobom fizycznym, wynikające z prowadzonego przez niego nieuprawnionego lub niewłaściwego przetwarzania danych.

2.  Skargi przeciwko Eurojustowi dotyczące odpowiedzialności, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, rozstrzyga Trybunał zgodnie z art. 268 TFUE.

3.  Każde państwo członkowskie jest odpowiedzialne, zgodnie z jego prawem krajowym, za wszelkie szkody wyrządzone osobom fizycznym, wynikające z prowadzonego przez nie nieuprawnionego lub niewłaściwego przetwarzania danych przekazanych do Eurojustu.

ROZDZIAŁ V

▌STOSUNKI Z PARTNERAMI

SEKCJA I

PRZEPISY WSPÓLNE

Artykuł 47

Przepisy wspólne

1.  W zakresie, w jakim jest to konieczne do wykonywania zadań Eurojustu, może on nawiązywać i prowadzić współpracę z instytucjami, organami i jednostkami organizacyjnymi Unii zgodnie z ich odpowiednimi celami, z właściwymi organami państw trzecich i organizacjami międzynarodowymi, zgodnie ze strategią współpracy, o której mowa w art. 52.

2.  W zakresie, w jakim jest to istotne dla wykonywania zadań Eurojustu, z zastrzeżeniem wszelkich ograniczeń zgodnie z art. 21 ust. 8 i art. 76, Eurojust może wymieniać wszystkie informacje, z wyjątkiem danych osobowych, bezpośrednio z podmiotami, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

3.  Do celów określonych w ust. 1 i 2 Eurojust może zawierać uzgodnienia robocze z podmiotami, o których mowa w ust. 1. Takie uzgodnienia robocze nie stanowią podstawy do umożliwienia wymiany danych osobowych i nie są wiążące dla Unii ani jej państw członkowskich.

4.  ▌Eurojust może otrzymywać i przetwarzać dane osobowe pochodzące od podmiotów, o których mowa w ust. 1, w zakresie, w jakim jest to niezbędne do realizacji jego zadań, z zastrzeżeniem mających zastosowanie przepisów dotyczących ochrony danych.

5.  Eurojust przekazuje dane osobowe instytucjom, organom lub jednostkom organizacyjnym Unii, państwom trzecim lub organizacjom międzynarodowym wyłącznie wtedy ▌, jeżeli jest to konieczne do wykonania jego zadań oraz jest zgodne z art. 55 i 56. Jeżeli dane, które mają zostać przekazane, zostały dostarczone przez państwo członkowskie, Eurojust uzyskuje zgodę odpowiedniego właściwego organu w tym państwie członkowskim, chyba że ▌dane państwo członkowskie udzieliło uprzedniej zgody na takie dalsze przekazanie, ogólnie lub na specjalnych warunkach. Taką zgodę można w każdej chwili wycofać.

6.  W przypadku gdy państwo członkowskie, instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii, państwa trzecie lub organizacje międzynarodowe ▌ otrzymały dane osobowe od Eurojustu, dalsze przekazywanie takich danych osobom trzecim jest zakazane, chyba że spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)  Eurojust uzyskał uprzednią zgodę państwa członkowskiego, które dostarczyło te dane;

b)  Eurojust, po rozważeniu okoliczności przedmiotowej sprawy, udzielił na to wyraźnej zgody;

c)  dalsze przekazanie odbywa się wyłącznie w określonym celu, który nie jest niezgodny z celem, dla którego dane te zostały przesłane.

SEKCJA II

STOSUNKI Z PARTNERAMI W UNII

Artykuł 48

Współpraca z Europejską Siecią Sądową i innymi sieciami działającymi w Unii, które prowadzą współpracę wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych

1.  Eurojust utrzymuje uprzywilejowane stosunki z Europejską Siecią Sądową w sprawach karnych, oparte na konsultacjach i komplementarności, w szczególności między przedstawicielem krajowym, punktami kontaktowymi Europejskiej Sieci Sądowej w tym samym państwie członkowskim, co przedstawiciel krajowy oraz korespondentami krajowymi Eurojustu i Europejskiej Sieci Sądowej. W celu zapewnienia skutecznej współpracy podejmuje się następujące środki:

a)  w poszczególnych przypadkach przedstawiciele krajowi informują punkty kontaktowe Europejskiej Sieci Sądowej o wszelkich sprawach, w przypadku których uważają, że Sieć ta ma lepsze warunki, by się nimi zająć;

b)  sekretariat Europejskiej Sieci Sądowej stanowi część personelu Eurojustu; działa on jako odrębna jednostka; może on korzystać z administracyjnych zasobów Eurojustu, które są potrzebne Europejskiej Sieci Sądowej do realizacji jej zadań, w tym do pokrywania kosztów posiedzeń plenarnych Sieci;

c)  punkty kontaktowej Europejskiej Sieci Sądowej mogą być zapraszane, w poszczególnych przypadkach, do udziału w posiedzeniach Eurojustu;

d)  Eurojust i Europejska Sieć Sądowa mogą korzystać z krajowego systemu koordynacyjnego Eurojustu przy ustalaniu, na podstawie art. 20 ust. 7 lit. b), czy dany wniosek należy rozpatrywać z wykorzystaniem Eurojustu, czy Europejskiej Sieci Sądowej.

2.  Sekretariat sieci wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych oraz sekretariat sieci utworzonej decyzją Rady 2002/494/WSiSW stanowią część personelu Eurojustu. Sekretariaty te działają jako odrębne jednostki. Mogą one korzystać z zasobów administracyjnych Eurojustu, które są im potrzebne do realizacji ich zadań. Eurojust zapewnia koordynację między tymi sekretariatami. Niniejszy ustęp stosuje się do sekretariatu każdej odpowiedniej sieci zaangażowanej we współpracę wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, w przypadku której Eurojust ma zapewniać wsparcie w postaci sekretariatu. Eurojust może wspierać odpowiednie sieci i organy europejskie zaangażowane we współpracę wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, w tym w razie potrzeby za pośrednictwem sekretariatu w siedzibie Eurojustu.

3.  Sieć utworzona decyzją 2008/852/WSiSW może wystąpić do Eurojustu o zapewnienie jej sekretariatu. W takim przypadku stosuje się ust. 2.

Artykuł 49

Stosunki z Europolem

1.  Eurojust podejmuje wszelkie stosowne środki, aby umożliwić Europolowi, w ramach zakresu działania Europolu, pośredni dostęp do informacji dostarczonych Eurojustowi w oparciu o system trafieniowy (figuruje / nie figuruje), z zastrzeżeniem wszelkich ograniczeń wskazanych przez państwo członkowskie, organ lub jednostkę organizacyjną Unii, państwo trzecie lub organizację międzynarodową, które ▌dostarczyły danych informacji. W przypadku trafienia Eurojust wszczyna procedurę, dzięki której można wymieniać informacje będące przedmiotem trafienia, zgodnie z decyzją państwa członkowskiego, organu lub jednostki organizacyjnej Unii, państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej ▌, które dostarczyły informacje Eurojustowi.

2.  Wyszukiwania informacji zgodnie z ust. 1 dokonuje się jedynie w celu ustalenia, czy informacje dostępne w Europolu pasują do informacji przetwarzanych w Eurojuście.

3.  Eurojust umożliwia wyszukiwanie zgodnie z ust. 1 jedynie po otrzymaniu od Europolu informacji na temat tego, których członków personelu wyznaczono do przeprowadzenia takiego wyszukiwania.

4.  Jeżeli podczas działań Eurojustu związanych z przetwarzaniem informacji w odniesieniu do danego postępowania przygotowawczego Eurojust lub dane państwo członkowskie stwierdzi potrzebę koordynacji, współpracy lub wsparcia zgodnie z zakresem działania Europolu, Eurojust powiadamia o tym Europol oraz wszczyna procedurę wymiany informacji, zgodnie z decyzją państwa członkowskiego dostarczającego informacje. W takim przypadku Eurojust konsultuje się z Europolem.

5.  Eurojust nawiązuje i prowadzi ścisłą współpracę z Europolem w stopniu, w jakim jest to istotne dla wykonywania zadań obu agencji oraz dla osiągnięcia ich celów, biorąc pod uwagę potrzebę unikania powielania pracy.

W tym celu dyrektor wykonawczy Europolu i przewodniczący Eurojustu odbywają regularne spotkania, aby omówić kwestie będące przedmiotem wspólnego zainteresowania.

6.  Europol przestrzega wszelkich ograniczeń dostępu lub wykorzystywania, na ogólnych lub szczególnych warunkach, które zostały wskazane przez państwo członkowskie, organ lub jednostkę organizacyjną Unii, państwo trzecie lub organizację międzynarodową ▌, w odniesieniu do dostarczonych przez nie informacji.

Artykuł 50

Stosunki z Prokuraturą Europejską

1.  Eurojust nawiązuje i utrzymuje bliskie stosunki z Prokuraturą Europejską oparte na wzajemnej współpracy w ramach ich zakresów działania i właściwości oraz na utworzeniu określonych w niniejszym artykule wzajemnych powiązań operacyjnych, administracyjnych i zarządczych. W tym celu ▌przewodniczący Eurojustu i Europejski Prokurator Generalny odbywają regularne spotkania, aby omówić kwestie będące przedmiotem wspólnego zainteresowania. Ich spotkania odbywają się na wniosek przewodniczącego Eurojustu lub Europejskiego Prokuratora Generalnego.

2.  Eurojust bez zbędnej zwłoki zajmuje się wnioskami o wsparcie pochodzącymi od Prokuratury Europejskiej i w stosownych przypadkach rozpatruje takie wnioski, jak gdyby otrzymał je od organu krajowego właściwego w zakresie współpracy wymiarów sprawiedliwości.

3.  W razie potrzeby, aby wspierać współpracę podjętą zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, Eurojust korzysta z krajowych systemów koordynacyjnych Eurojustu utworzonych zgodnie z art. 20, a także ze stosunków nawiązanych z państwami trzecimi, w tym za pośrednictwem swoich sędziów łącznikowych.

4.  W kwestiach operacyjnych odnoszących się do właściwości Prokuratury Europejskiej Eurojust informuje Prokuraturę Europejską oraz, w stosownych przypadkach, włącza ją w swoje działania dotyczące spraw transgranicznych, w tym przez:

a)  udostępnienie informacji dotyczących prowadzonych przez siebie spraw, w tym danych osobowych, zgodnie z odpowiednimi przepisami niniejszego rozporządzenia;

b)  zwrócenie się do Prokuratury Europejskiej o wsparcie.

5.  Eurojust ma pośredni dostęp do informacji znajdujących się w systemie zarządzania sprawami Prokuratury Europejskiej w oparciu o system trafieniowy (figuruje / nie figuruje). Ilekroć znalezione zostanie dopasowanie między danymi wprowadzonymi do systemu zarządzania sprawami przez Prokuraturę Europejską a danymi będącymi w posiadaniu Eurojustu, o znalezieniu takiego dopasowania powiadamia się zarówno Eurojust, jak i Prokuraturę Europejską, a także państwo członkowskie, które dostarczyło dane Eurojustowi. ▌Eurojust podejmuje stosowne środki, aby umożliwić Prokuraturze Europejskiej pośredni dostęp do informacji w systemie zarządzania sprawami w oparciu o system trafieniowy (figuruje / nie figuruje).

6.  Prokuratura Europejska może korzystać ze wsparcia i zasobów administracyjnych Eurojustu. W tym celu Eurojust może świadczyć na rzecz Prokuratury Europejskiej usługi będące przedmiotem wspólnego zainteresowania. Szczegóły są regulowane w drodze uzgodnień.

Artykuł 51

Stosunki z pozostałymi organami i jednostkami organizacyjnymi Unii

1.  Eurojust nawiązuje i prowadzi współpracę z Europejską Siecią Szkolenia Kadr Wymiaru Sprawiedliwości.

2.  OLAF wspomaga pracę koordynacyjną Eurojustu w zakresie ochrony interesów finansowych Unii zgodnie ze swoim zakresem działania na mocy rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013.

3.  Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej wspomaga pracę Eurojustu, w tym przez przesyłanie stosownych informacji przetwarzanych zgodnie z jego zakresem działania i zadaniami wynikającymi z art. 8 ust. 1 lit. m) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624(44). Przetwarzanie przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej danych osobowych w związku z tym jest regulowane rozporządzeniem (UE) 2018/...(45).

4.  Do celów odbioru i przekazywania informacji między Eurojustem a OLAF, z zastrzeżeniem art. 8 niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie zapewniają, by przedstawiciele krajowi Eurojustu uważani byli za właściwe organy państw członkowskich wyłącznie do celów rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013. Wymiana informacji między OLAF a przedstawicielami krajowymi prowadzona jest z zastrzeżeniem obowiązków przekazywania informacji innym właściwym organom na mocy tych rozporządzeń.

SEKCJA III

WSPÓŁPRACA MIĘDZYNARODOWA

Artykuł 52

Stosunki z organami państw trzecich i organizacjami międzynarodowymi

1.  Eurojust może nawiązywać i prowadzić współpracę z organami państw trzecich i organizacjami międzynarodowymi.

W tym celu Eurojust, w porozumieniu z Komisją, opracowuje co cztery lata strategię współpracy, określającą państwa trzecie i organizacje międzynarodowe, z którymi ze względów operacyjnych należy współpracować.

2.  Eurojust może zawierać uzgodnienia robocze z podmiotami, o których mowa w art. 47 ust. 1.

3.  W porozumieniu z zainteresowanymi właściwymi organami Eurojust może wyznaczać punkty kontaktowe w państwach trzecich w celu ułatwienia współpracy stosownie do potrzeb operacyjnych Eurojustu.

Artykuł 53

Sędziowie łącznikowi skierowani na placówkę do państw trzecich

1.  Z myślą o ułatwieniu współpracy wymiarów sprawiedliwości z państwami trzecimi w przypadkach, gdy Eurojust zapewnia pomoc zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, kolegium może skierować sędziów łącznikowych na placówkę do państwa trzeciego, jeżeli z właściwym organem tego państwa trzeciego zawarto uzgodnienia robocze, o których mowa w art. 47 ust. 3.

2.  Zadania sędziów łącznikowych obejmują wszelkie działania zmierzające do wspierania i przyspieszania wszelkich form współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, w szczególności przez tworzenie bezpośrednich powiązań z właściwymi organami danego państwa trzeciego. W ramach wykonywania swoich zadań sędziowie łącznikowi mogą dokonywać wymiany operacyjnych danych osobowych z właściwymi organami danego państwa trzeciego zgodnie z art. 56.

3.  Sędzia łącznikowy, o którym mowa w ust. 1, musi posiadać doświadczenie w pracy z Eurojustem i odpowiedni poziom wiedzy o współpracy wymiarów sprawiedliwości i działaniu Eurojustu. Skierowanie sędziego łącznikowego na placówkę z ramienia Eurojustu zależy od uprzedniej zgody samego sędziego i jego państwa członkowskiego.

4.  Jeżeli sędzia łącznikowy skierowany przez Eurojust na placówkę został wybrany spośród przedstawicieli krajowych, ich zastępców lub asystentów:

a)  zainteresowane państwo członkowskie wyznacza inną osobę, która zastępuje go na stanowisku przedstawiciela krajowego, jego zastępcy lub asystenta;

b)  nie jest on dłużej uprawniony do wykonywania uprawnień przyznanych mu zgodnie z art. 8.

5.  Z zastrzeżeniem art. 110 regulaminu pracowniczego urzędników, kolegium opracowuje warunki kierowania sędziów łącznikowych na placówki, z uwzględnieniem poziomu wynagrodzenia. Kolegium przyjmuje w tym zakresie niezbędne środki wykonawcze w porozumieniu z Komisją.

6.  Działania sędziów łącznikowych skierowanych na placówkę przez Eurojust podlegają nadzorowi EIOD. Sędziowie łącznikowi składają sprawozdanie kolegium, które w odpowiedni sposób w sprawozdaniu rocznym informuje Parlament Europejski i Radę o ich działaniach. Sędziowie łącznikowi informują przedstawicieli krajowych i właściwe organy krajowe o wszystkich sprawach dotyczących ich państwa członkowskiego.

7.  Właściwe organy państw członkowskich i sędziowie łącznikowi, o których mowa w ust. 1, mogą kontaktować się ze sobą bezpośrednio. W takim przypadku sędzia łącznikowy informuje o takich kontaktach zainteresowanego przedstawiciela krajowego.

8.  Sędziowie łącznikowi, o których mowa w ust. 1, są podłączeni do systemu zarządzania sprawami.

Artykuł 54

Wnioski o współpracę wymiarów sprawiedliwości skierowane do państw trzecich i składane przez te państwa

1.  Eurojust może za zgodą zainteresowanych państw członkowskich koordynować wykonanie wniosków państwa trzeciego o współpracę wymiarów sprawiedliwości, jeżeli wnioski takie ▌ wymagają wykonania w co najmniej dwóch państwach członkowskich w ramach tego samego postępowania przygotowawczego. Takie wnioski mogą być także przekazywane Eurojustowi przez właściwe organy krajowe.

2.  W nagłych przypadkach oraz zgodnie z art. 19 wnioski, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, wydane przez państwo trzecie, które zawarło z Eurojustem umowę o współpracy lub uzgodnienia robocze, może przyjmować i przekazywać DMK.

3.  Z zastrzeżeniem art. 3 ust. 5, jeżeli wnioski o współpracę wymiarów sprawiedliwości dotyczące tego samego postępowania przygotowawczego i wymagające wykonania w państwie trzecim są składane przez zainteresowane państwo członkowskie, Eurojust podejmuje działania w celu ułatwienia współpracy wymiarów sprawiedliwości z tym państwem trzecim.

SEKCJA IV

PRZEKAZYWANIE DANYCH OSOBOWYCH

Artykuł 55

Przesyłanie operacyjnych danych osobowych instytucjom, organom i jednostkom organizacyjnym Unii

1.  Z zastrzeżeniem dalszych ograniczeń na mocy niniejszego rozporządzenia, w szczególności zgodnie z art. 21 ust. 8, art. 47 ust. 5 i art. 76, Eurojust przesyła operacyjne dane osobowe innym instytucjom, organom lub jednostkom organizacyjnym Unii wyłącznie wówczas, gdy dane te są niezbędne do zgodnego z prawem wykonywania zadań leżących w zakresie właściwości tych instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii.

2.  Jeżeli operacyjne dane osobowe są przesyłane na wniosek innej instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Unii, zarówno administrator, jak i odbiorca ponoszą odpowiedzialność za zgodność z prawem tego przesłania.

Eurojust jest zobowiązany do sprawdzenia zakresu właściwości tej innej instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Unii i dokonania wstępnej oceny niezbędności przesłania operacyjnych danych osobowych. W razie wątpliwości, czy jest to niezbędne, Eurojust występuje do odbiorcy o udzielenie dalszych informacji.

Inna instytucja, organ lub jednostka organizacyjna Unii zapewnia, by niezbędność przesłania operacyjnych danych mogła być zweryfikowana po dokonaniu przesłania.

3.  Inna instytucja, organ lub jednostka organizacyjna Unii przetwarza operacyjne dane osobowe tylko do celów, dla których zostały one przesłane.

Artykuł 56

Zasady ogólne dotyczące przekazywania operacyjnych danych osobowych do państw trzecich i organizacji międzynarodowych

1.  Eurojust może przekazywać operacyjne dane osobowe do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej – z zastrzeżeniem przestrzegania mających zastosowanie przepisów dotyczących ochrony danych i innych przepisów niniejszego rozporządzenia – tylko wtedy, gdy spełnione są następujące warunki:

a)  przekazanie jest niezbędne do wykonywania przez Eurojust jego zadań;

b)  organ państwa trzeciego lub organizacja międzynarodowa, którym przekazywane są dane operacyjne, są właściwe w zakresie ścigania przestępstw i spraw karnych;

c)  jeżeli operacyjne dane osobowe, które mają zostać przekazane zgodnie z niniejszym artykułem, zostały przesłane lub udostępnione Eurojustowi przez jedno z państw członkowskich, Eurojust uzyskuje uprzednią zgodę odpowiedniego właściwego organu tego państwa członkowskiego zgodnie z jego prawem krajowym, chyba że to państwo członkowskie zezwoliło na takie przekazywanie danych – ogólnie lub pod określonymi warunkami;

d)  w przypadku dalszego przekazania danych przez państwo trzecie lub organizację międzynarodową do innego państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej Eurojust wymaga od przekazującego państwa trzeciego lub przekazującej organizacji międzynarodowej uzyskania uprzedniej zgody Eurojustu na to dalsze przekazanie.

Eurojust może udzielić zgody na mocy lit. d) wyłącznie po uzyskaniu uprzedniej zgody państwa członkowskiego, z którego dane pochodzą, po należytym uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników, w tym wagi przestępstwa, celu, w jakim operacyjne dane osobowe zostały pierwotnie przekazane, oraz stopnia ochrony danych osobowych w państwie trzecim lub organizacji międzynarodowej, do których operacyjne dane osobowe mają zostać dalej przekazane.

2.  Z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 1 niniejszego artykułu Eurojust może przekazać operacyjne dane osobowe do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej tylko w następujących przypadkach:

a)  gdy Komisja stwierdziła w drodze decyzji na podstawie art. 57, że dane państwo trzecie lub dana organizacja międzynarodowa zapewniają odpowiedni poziom ochrony, lub – w razie braku takiej decyzji stwierdzającej odpowiedni poziom ochrony – przewidziane są lub istnieją odpowiednie zabezpieczenia zgodnie z art. 58 ust. 1, lub w razie braku zarówno decyzji stwierdzającej odpowiedni poziom ochrony, jak i takich odpowiednich zabezpieczeń, zastosowanie ma odstępstwo w szczególnych sytuacjach zgodnie z art. 59 ust. 1; lub

b)  przed dniem … [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] zawarto umowę o współpracy umożliwiającą wymianę operacyjnych danych osobowychmiędzy Eurojustem a danym państwem trzecim lub organizacją międzynarodową zgodnie z art. 26a decyzji 2002/187/WSiSW; lub

c)  zawarto umowę międzynarodową między Unią a danym państwem trzecim lub organizacją międzynarodową zgodnie z art. 218 TFUE, która przewiduje odpowiednie zabezpieczenia w odniesieniu do ochrony prywatności oraz podstawowych praw i wolności osób fizycznych.

3.  Uzgodnienia robocze, o których mowa w art. 47 ust. 3, mogą być wykorzystywane do określania zasad wykonywania umów lub decyzji stwierdzających odpowiedni poziom ochrony, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.

4.  Eurojust może w nagłych przypadkach przekazywać operacyjne dane osobowe bez uprzedniej zgody państwa członkowskiego, o której mowa w ust. 1 lit. c). Eurojust może tego dokonać wyłącznie wtedy, gdy przekazanie operacyjnych danych osobowych jest niezbędne do zapobieżenia bezpośredniemu i poważnemu zagrożeniu dla bezpieczeństwa publicznego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego lub gdy jest ono niezbędne dla ważnych interesów państwa członkowskiego, a uprzedniej zgody nie da się uzyskać w odpowiednim terminie. Organ odpowiadający za wydanie uprzedniej zgody zostaje powiadomiony niezwłocznie.

5.  Państwa członkowskie a także instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii nie mogą przekazywać dalej państwu trzeciemu lub organizacji międzynarodowej operacyjnych danych osobowych otrzymanych od Eurojustu. Na zasadzie wyjątku mogą dokonywać takiego przekazania w przypadku, gdy Eurojust wyraził zgodę na takie przekazanie, po należytym uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników, w tym wagi przestępstwa, celu, w którym operacyjne dane osobowe zostały pierwotnie przesłane, oraz stopnia ochrony danych osobowych w państwie trzecim lub organizacji międzynarodowej, do których operacyjne dane osobowe są dalej przekazywane.

6.  Art. 57, 58 i 59 stosuje się w celu zapewnienia, by nie został naruszony stopień ochrony osób fizycznych zapewniony w niniejszym rozporządzeniu i prawie Unii.

Artykuł 57

Przekazywanie na podstawie decyzji stwierdzającej odpowiedni poziom ochrony

Eurojust może przekazywać operacyjne dane osobowe do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej, jeżeli Komisja zgodnie z art. 36 dyrektywy (UE) 2016/680 stwierdzi w drodze decyzji, że to państwo trzecie, dane terytorium lub co najmniej jeden określony sektor w tym państwie trzecim lub dana organizacja międzynarodowa zapewniają odpowiedni stopień ochrony.

Artykuł 58

Przekazywanie podlegające odpowiednim zabezpieczeniom

1.  W razie braku decyzji stwierdzającej odpowiedni poziom ochrony Eurojust może przekazywać operacyjne dane osobowe do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej, jeżeli:

a)  w prawnie wiążącym akcie przewidziano odpowiednie zabezpieczenia ochrony operacyjnych danych osobowych; lub

b)  Eurojust ocenił wszystkie okoliczności związane z przekazaniem operacyjnych danych osobowych i stwierdził, że istnieją odpowiednie zabezpieczenia ochrony operacyjnych danych osobowych.

2.  Eurojust informuje EIOD o kategoriach przekazania na podstawie ust. 1 lit. b).

3.  Jeżeli przekazanie odbywa się na podstawie ust. 1 lit. b), musi być ono udokumentowane, a dokumentację udostępnia się EIOD na jego wniosek. Dokumentacja obejmuje zapis daty i godziny przekazania oraz informacje o właściwym organie odbierającym, o uzasadnieniu przekazania oraz o przekazanych operacyjnych danych osobowych

Artykuł 59

Odstępstwa w szczególnych sytuacjach

1.  W razie braku decyzji stwierdzającej odpowiedni poziom ochrony lub braku odpowiednich zabezpieczeń zgodnie z art. 58 Eurojust może przekazywać operacyjne dane osobowe do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej wyłącznie pod warunkiem, że przekazanie jest niezbędne:

a)  w celu ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby;

b)  w celu zabezpieczenia uzasadnionych interesów osoby, której dane dotyczą;

c)  w celu zapobieżenia bezpośredniemu i poważnemu zagrożeniu dla bezpieczeństwa publicznego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego; lub

d)  w indywidualnych przypadkach w celu wykonania zadań Eurojustu, chyba że Eurojust stwierdzi, że podstawowe prawa i wolności konkretnej osoby, której dane dotyczą, są nadrzędne wobec interesu publicznego przemawiającego za przekazaniem.

2.  Jeżeli przekazanie odbywa się na podstawie ust. 1, musi być ono udokumentowane, a dokumentację udostępnia się EIOD na jego wniosek Dokumentacja obejmuje zapis daty i godziny przekazania oraz informacje o właściwym organie odbierającym, o uzasadnieniu przekazania oraz o przekazanych operacyjnych danych osobowych.

ROZDZIAŁ VI

PRZEPISY FINANSOWE

Artykuł 60

Budżet

1.  Preliminarz wszystkich dochodów i wydatków Eurojustu jest przygotowywany na każdy rok budżetowy, który odpowiada rokowi kalendarzowemu, i jest wykazywany w budżecie Eurojustu.

2.  Budżet Eurojustu musi być zrównoważony pod względem dochodów i wydatków.

3.  Z zastrzeżeniem innych zasobów dochody Eurojustu obejmują:

a)  wkład Unii zapisany w budżecie ogólnym Unii;

b)  wszelkie dobrowolne wkłady finansowe państw członkowskich;

c)  opłaty za publikacje i wszelkie usługi świadczone przez Eurojust;

d)  dotacje ad hoc.

4.  Wydatki Eurojustu obejmują wynagrodzenia personelu, wydatki administracyjne, wydatki związane z infrastrukturą oraz koszty operacyjne, w tym środki na wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze.

Artykuł 61

Ustanowienie budżetu

1.  Co roku dyrektor administracyjny sporządza projekt preliminarza dochodów i wydatków Eurojustu na kolejny rok budżetowy, zawierający plan zatrudnienia, i przesyła go zarządowi. Europejska Sieć Sądowa i inne unijne sieci prowadzące współpracę wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, o których mowa w art. 48, otrzymują informacje na temat tych części, które dotyczą ich działalności, w stosownym czasie przed przekazaniem preliminarza Komisji.

2.  Na podstawie projektu preliminarza zarząd dokonuje przeglądu wstępnego projektu preliminarza dochodów i wydatków Eurojustu na kolejny rok budżetowy, który to projekt przekazuje się kolegium do przyjęcia.

3.  Co roku wstępny projekt preliminarza dochodów i wydatków Eurojustu przesyłany jest Komisji nie później niż do dnia 31 stycznia. Eurojust przesyła Komisji ostateczny projekt preliminarza, który zawiera projekt planu zatrudnienia, do dnia 31 marca tego samego roku.

4.  Komisja przesyła preliminarz Parlamentowi Europejskiemu i Radzie („władza budżetowa”) wraz z projektem budżetu ogólnego Unii.

5.  Na podstawie preliminarza Komisja wprowadza do projektu budżetu ogólnego Unii szacunkowe kwoty, które uważa za niezbędne w odniesieniu do planu zatrudnienia, oraz kwoty wkładu, jaki ma być wniesiony z budżetu ogólnego, i przedstawia je władzy budżetowej zgodnie z art. 313 i 314 TFUE.

6.  Władza budżetowa zatwierdza środki przewidziane na wkład Unii dla Eurojustu.

7.  Władza budżetowa przyjmuje plan zatrudnienia Eurojustu. ▌Kolegium przyjmuje budżet Eurojustu. Budżet staje się ostateczny po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii. W razie potrzeby budżet Eurojustu jest odpowiednio dostosowywany przez kolegium.

8.  W odniesieniu do wszelkich projektów z zakresu nieruchomości, które mogą mieć znaczący wpływ na budżet Eurojustu, stosuje się art. 88 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 1271/2013(46).

Artykuł 62

Wykonanie budżetu

Dyrektor administracyjny działa w charakterze urzędnika zatwierdzającego Eurojustu i wykonuje budżet Eurojustu na własną odpowiedzialność, w ramach ograniczeń zatwierdzonych w tym budżecie.

Artykuł 63

Prezentacja sprawozdania finansowego i absolutorium

1.  Księgowy Eurojustu przesyła księgowemu Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu wstępne sprawozdanie finansowe za rok budżetowy (rok N) do dnia 1 marca kolejnego roku budżetowego (rok N+1).

2.  Eurojust przesyła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu sprawozdanie dotyczące zarządzania budżetem i finansami za rok N do dnia 31 marca roku N+1.

3.  Księgowy Komisji przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu wstępne sprawozdanie finansowe Eurojustu za rok N, skonsolidowane ze sprawozdaniem finansowym Komisji, do dnia 31 marca roku N+1.

4.  Zgodnie z art. 246 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046 Trybunał Obrachunkowy przedstawia swoje uwagi na temat wstępnego sprawozdania finansowego Eurojustu do dnia 1 czerwca roku N+1.

5.  Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego na temat wstępnego sprawozdania finansowego Eurojustu zgodnie z przepisami art. 246 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046, dyrektor administracyjny sporządza na własną odpowiedzialność końcowe sprawozdanie finansowe i przedkłada je zarządowi w celu zaopiniowania.

6.  Zarząd wydaje opinię w sprawie końcowego sprawozdania finansowego Eurojustu.

7.  Do dnia 1 lipca roku N+1 dyrektor administracyjny przesyła końcowe sprawozdanie finansowe za rok N Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu wraz z opinią zarządu.

8.  Końcowe sprawozdanie finansowe za rok N publikowane jest w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do dnia 15 listopada ▌roku N+1.

9.  Do dnia 30 września roku N+1 dyrektor administracyjny przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi. Dyrektor administracyjny przesyła tę odpowiedź również zarządowi i Komisji.

10.  Dyrektor administracyjny przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek, wszelkie informacje niezbędne do sprawnego zastosowania procedury udzielania absolutorium za dany rok budżetowy zgodnie z art. 261 ust. 3 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046.

11.  Przed dniem 15 maja roku N + 2 Parlament Europejski, na zalecenie Rady stanowiącej większością kwalifikowaną, udziela dyrektorowi administracyjnemu absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy N.

12.  Absolutorium z wykonania budżetu Eurojustu jest udzielane przez Parlament Europejski na zalecenie Rady zgodnie z procedurą na wzór procedury przewidzianej w art. 319 TFUE oraz w art. 260, 261 i 262 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046, a także w oparciu o sprawozdanie z kontroli przeprowadzonej przez Trybunał Obrachunkowy.

Jeżeli Parlament Europejski odmówi udzielenia absolutorium do dnia 15 marca roku N+2, dyrektor administracyjny jest proszony o wyjaśnienie swego stanowiska kolegium, które w świetle zaistniałych okoliczności podejmuje ostateczną decyzję w sprawie stanowiska dyrektora administracyjnego.

Artykuł 64

Przepisy finansowe

1.  Zarząd przyjmuje przepisy finansowe mające zastosowanie do Eurojustu zgodnie z rozporządzeniem delegowanym (UE) 1271/2013, po konsultacjach z Komisją. Te przepisy finansowe nie mogą różnić się od przepisów rozporządzenia delegowanego (UE) 1271/2013, chyba że taka różnica jest konkretnie wymagana do celów działań Eurojustu, a Komisja wyraziła na nią uprzednią zgodę.

W odniesieniu do wsparcia finansowego na działania wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych Eurojust i Europol wspólnie określają zasady i warunki rozpatrywania wniosków o takie wsparcie.

2.  Europol może przyznawać dotacje związane z wykonywaniem jego zadań, o których mowa w art. 4 ust. 1. Dotacje przyznawane na zadania określone w art. 4 ust. 1 lit. f) mogą być udzielane państwom członkowskim bez zaproszenia do składania wniosków.

ROZDZIAŁ VII

PRZEPISY DOTYCZĄCE PERSONELU

Artykuł 65

Przepisy ogólne

1.   Do personelu Eurojustu zastosowanie mają regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników oraz przepisy przyjęte w drodze porozumienia między instytucjami Unii w celu wykonania tego regulaminu pracowniczego urzędników i warunków zatrudnienia innych pracowników.

2.  Personel Eurojustu składa się z pracowników zatrudnionych zgodnie z zasadami i przepisami mającymi zastosowanie do urzędników i innych pracowników Unii, z uwzględnieniem wszystkich kryteriów, o których mowa w art. 27 regulaminu pracowniczego urzędników, w tym ich reprezentacji geograficznej.

Artykuł 66

Oddelegowani eksperci krajowi i inny personel

1.  Eurojust oprócz własnego personelu może korzystać z oddelegowanych ekspertów krajowych lub innego personelu niezatrudnionego przez Eurojust.

2.  Kolegium przyjmuje decyzję ustanawiającą zasady delegowania ekspertów krajowych do Eurojustu oraz korzystania z usług innego personelu, w szczególności w celu uniknięcia ewentualnych konfliktów interesów.

3.  Eurojust podejmuje odpowiednie działania administracyjne, m.in. w postaci szkoleń i strategii prewencyjnych, aby uniknąć konfliktów interesów, w tym w odniesieniu do konfliktów interesów, które pojawiają się po zakończeniu zatrudnienia.

ROZDZIAŁ VIII

OCENA I SPRAWOZDAWCZOŚĆ

Artykuł 67

Uczestnictwo instytucji Unii oraz parlamentów narodowych

1.  Eurojust przekazuje sprawozdanie roczne Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i parlamentom narodowym, które mogą przedstawiać swoje uwagi i wnioski.

2.   Niezwłocznie po wyborze nowo wybrany przewodniczący Eurojustu składa oświadczenie przed właściwą komisją lub właściwymi komisjami Parlamentu Europejskiego oraz udziela odpowiedzi na pytania członków tych komisji. Dyskusja nie odnosi się bezpośrednio ani pośrednio do konkretnych działań podejmowanych w odniesieniu do określonych spraw operacyjnych.

3.  Raz w roku przewodniczący Eurojustu bierze udział we wspólnej ocenie działań Eurojustu przez Parlament Europejski i parlamenty narodowe, w ramach międzyparlamentarnego posiedzenia komisji, aby omówić bieżące działania Eurojustu oraz przedstawić sprawozdanie roczne lub inne kluczowe dokumenty Eurojustu.

Dyskusja nie odnosi się bezpośrednio ani pośrednio do konkretnych działań podejmowanych w odniesieniu do określonych spraw operacyjnych.

4.  Oprócz innych obowiązków w zakresie informowania i konsultowania określonych w niniejszym rozporządzeniu Eurojust przekazuje Parlamentowi Europejskiemu oraz parlamentom narodowym w odnośnych językach urzędowych do celów informacyjnych:

a)  wyniki badań i projektów strategicznych opracowanych lub zleconych przez Eurojust;

b)  dokument programowy, o którym mowa w art. 15;

c)  uzgodnienia robocze zawarte z osobami trzecimi.

Artykuł 68

Opinie w sprawie proponowanych aktów ustawodawczych

Komisja i państwa członkowskie wykonując swoje prawa na podstawie art. 76 lit. b) TFUE mogą zwrócić się do Eurojustu o wydanie opinii w sprawie wszystkich wniosków dotyczących aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 76 TFUE.

Artykuł 69

Ocena i przegląd

1.  Do dnia … [5 lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] ▌, a następnie co 5 lat Komisja zleca przeprowadzenie oceny wykonania i wpływu niniejszego rozporządzenia, a także skuteczności i efektywności Eurojustu i jego praktyk roboczych. Kolegium jest wysłuchiwane w procesie oceny. W ocenie tej można uwzględnić w szczególności ewentualne potrzeby dokonania zmian zakresu działania Eurojustu oraz skutki finansowe takich zmian.

2.  Komisja przekazuje sprawozdanie z oceny wraz ze swoimi wnioskami Parlamentowi Europejskiemu, parlamentom narodowym, Radzie i kolegium. Ustalenia z oceny podaje się do wiadomości publicznej.

ROZDZIAŁ IX

PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE

Artykuł 70

Przywileje i immunitety

Wobec Eurojustu i jego personelu stosuje się Protokół nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, załączony do TUE i TFUE.

Artykuł 71

System językowy

1.  Do Eurojustu stosuje się rozporządzenie Rady nr 1(47).

2.  Kolegium podejmuje decyzję w sprawie wewnętrznych zasad Eurojustu dotyczących systemu językowego większością dwóch trzecich głosów członków.

3.  Usługi tłumaczenia pisemnego niezbędne do funkcjonowania Eurojustu świadczy Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej ustanowione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2965/94(48), chyba że ze względu na niedostępność usług Centrum Tłumaczeń niezbędne jest znalezienie innego rozwiązania.

Artykuł 72

Poufność

1.  Przedstawiciele krajowi oraz ich zastępcy i asystenci, o których mowa w art. 7, personel Eurojustu, korespondenci krajowi, oddelegowani eksperci krajowi, sędziowie łącznikowi, inspektor ochrony danych oraz członkowie i personel EIOD są zobowiązani do zachowania poufności w odniesieniu do wszelkich informacji, które uzyskali w toku wykonywania powierzonych im zadań.

2.  Obowiązek zachowania poufności stosuje się do wszystkich osób i wszystkich organów współpracujących z Eurojustem.

3.  Obowiązek zachowania poufności pozostaje w mocy także po zakończeniu kadencji, ustaniu zatrudnienia lub po zakończeniu czynności przez osoby, o których mowa w ust. 1 i 2.

4.  Obowiązek zachowania poufności stosuje się do wszystkich informacji, które Eurojust otrzymał lub których wymiany dokonał, chyba że informacje te zostały już zgodnie z prawem podane do wiadomości publicznej lub są dostępne publicznie.

Artykuł 73

Warunki poufności postępowań krajowych

1.  Z zastrzeżeniem art. 21 ust. 3, w przypadku otrzymania lub wymiany informacji za pośrednictwem Eurojustu organ państwa członkowskiego, który dostarczył informacje, może określić warunki, zgodnie ze swoim prawem krajowym, wykorzystania tych informacji w postępowaniu krajowym przez organ otrzymujący informacje.

2.  Organ państwa członkowskiego, który otrzymuje informacje, o których mowa w ust.1, jest związany tymi warunkami.

Artykuł 74

Przejrzystość

1.  Do dokumentów będących w posiadaniu Eurojustu stosuje się rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1049/2001(49).

2.  W terminie sześciu miesięcy od pierwszego posiedzenia zarząd opracowuje szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 do przyjęcia ich przez kolegium.

3.  Decyzje podjęte przez Eurojust na mocy art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą stanowić przedmiot skargi do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich lub skargi do Trybunału na warunkach określonych odpowiednio w art. 228 oraz 263 TFUE.

4.  Eurojust publikuje na swojej stronie internetowej wykaz członków zarządu oraz podsumowania wyników posiedzeń zarządu. Z publikacji tych podsumowań można tymczasowo lub na stałe zrezygnować lub tymczasowo lub na stałe ją ograniczyć, jeżeli takie publikowanie mogłoby niekorzystnie wpłynąć na wykonywanie przez Eurojust jego zadań, biorąc pod uwagę obowiązek zachowania przez Eurojust dyskrecji i poufności oraz operacyjny charakter Eurojustu.

Artykuł 75

OLAF i Trybunał Obrachunkowy

1.  Aby ułatwić zwalczanie nadużyć finansowych, korupcji i wszelkich innych nielegalnych działań na mocy rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013, w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Eurojust przystępuje do porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Wspólnot Europejskich dotyczącego dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)(50). Eurojust przyjmuje odpowiednie przepisy, które mają zastosowanie do wszystkich przedstawicieli krajowych, ich zastępców i asystentów, wszystkich oddelegowanych ekspertów krajowych oraz całego personelu Eurojustu, wykorzystując wzór zawarty w załączniku do tego porozumienia.

2.  Trybunał Obrachunkowy jest uprawniony do przeprowadzania kontroli, na podstawie dokumentacji i na miejscu, obejmujących wszystkich beneficjentów dotacji, wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymują od Eurojustu środki unijne.

3.  OLAF może przeprowadzać dochodzenia, w tym kontrole i inspekcje na miejscu, zgodnie z przepisami i procedurami określonymi w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 883/2013 i w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96(51)▌, aby ustalić, czy miały miejsce jakiekolwiek nieprawidłowości naruszające interesy finansowe Unii w związku z wydatkami finansowanymi przez Eurojust.

4.  Z zastrzeżeniem ust. 1, 2 i 3, uzgodnienia robocze Eurojustu z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi, jego umowy, umowy o udzielenie dotacji i decyzje o udzieleniu dotacji zawierają postanowienie wyraźnie uprawniające Trybunał Obrachunkowy i OLAF do przeprowadzania tego rodzaju audytów i dochodzeń, zgodnie z ich odpowiednimi kompetencjami.

5.  Pracownicy Eurojustu, dyrektor administracyjny oraz członkowie kolegium i zarządu niezwłocznie powiadamiają OLAF i Prokuraturę Europejską o wszelkich podejrzeniach, które dotyczą nieprawidłowych lub nielegalnych działań w ramach zakresów działania tych organów, a które powzięli w trakcie wykonywania swoich obowiązków, przy czym powiadomienie takie nie może skutkować pociągnięciem ich do odpowiedzialności.

Artykuł 76

Przepisy dotyczące ochrony informacji wrażliwych niebędących informacjami niejawnymi oraz informacji niejawnych

1.  Eurojust ustanawia przepisy wewnętrzne dotyczące postępowania z informacjami i ich poufności oraz ochrony informacji wrażliwych niebędących informacjami niejawnymi, w tym przepisy dotyczące tworzenia i przetwarzania takich informacji w Eurojuście.

2.  Eurojust ustanawia przepisy wewnętrzne dotyczące ochrony informacji niejawnych UE, które to przepisy są zgodne z decyzją Rady 2013/488/UE(52), aby zapewnić równoważny poziom ochrony takich informacji.

Artykuł 77

Dochodzenia administracyjne

Działania administracyjne Eurojustu podlegają dochodzeniom administracyjnym prowadzonym przez Rzecznika Praw Obywatelskich zgodnie z art. 228 TFUE.

Artykuł 78

Odpowiedzialność inna niż odpowiedzialność za nieuprawnione lub niewłaściwe przetwarzanie danych

1.  Odpowiedzialność umowną Eurojustu regulują przepisy mające zastosowanie do danej umowy.

2.  Do orzekania w sprawie wszelkich klauzul arbitrażowych zamieszczonych w umowie zawartej przez Eurojust właściwy jest Trybunał.

3.  W przypadku odpowiedzialności pozaumownej Eurojust, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla porządków prawnych państw członkowskich i niezależnie od jakiejkolwiek odpowiedzialności wynikającej z art. 46, naprawia wszelkie szkody spowodowane przez Eurojust lub jego pracowników w trakcie wykonywania przez nich obowiązków.

4.  Ust. 3 stosuje się również do szkody powstałej na skutek błędu popełnionego przez przedstawiciela krajowego, jego zastępcę lub asystenta w trakcie wykonywania ich obowiązków. Jeżeli jednak działają oni na podstawie uprawnień przyznanych im zgodnie z art. 8, ich państwo członkowskie pokrywa koszty poniesione przez Eurojust w celu naprawienia szkody.

5.  Do orzekania w sporach dotyczących odszkodowania za szkody, o których mowa w ust. 3, właściwy jest Trybunał.

6.  Sądy krajowe państw członkowskich właściwe do rozstrzygania sporów dotyczących odpowiedzialności Eurojustu, o której mowa w niniejszym artykule, określa się na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012(53)▌.

7.  Odpowiedzialność osobistą pracowników Eurojustu wobec Eurojustu regulują przepisy regulaminu pracowniczego urzędników lub warunków zatrudnienia innych pracowników.

Artykuł 79

Umowa w sprawie siedziby i warunki prowadzenia działalności

1.  Siedziba Eurojustu mieści się w Hadze, w Niderlandach.

2.  Niezbędne ustalenia dotyczące obiektów, jakie należy zapewnić Eurojustowi w Niderlandach, i dotyczące infrastruktury udostępnianej przez Niderlandy, a także przepisy szczególne mające zastosowanie w Niderlandach do dyrektora administracyjnego, członków kolegium, personelu Eurojustu i do członków ich rodzin określone są w porozumieniu w sprawie siedziby zawieranym między Eurojustem a Niderlandami po uzyskaniu zgody kolegium.

Artykuł 80

Przepisy przejściowe

1.  Eurojust ustanowiony na mocy niniejszego rozporządzenia jest ogólnym następcą prawnym w odniesieniu do wszystkich zawartych umów, zaciągniętych zobowiązań i mienia nabytego przez Eurojust ustanowiony na mocy decyzji 2002/187/WSiSW.

2.  Przedstawiciele krajowi Eurojustu ustanowionego na mocy decyzji 2002/187/WSiSW, którzy zostali oddelegowani przez państwa członkowskie na mocy tej decyzji, działają jako przedstawiciele krajowi Eurojustu zgodnie z rozdziałem II sekcja II niniejszego rozporządzenia. Ich kadencja może zostać jednokrotnie przedłużona na mocy art. 7 ust. 5 niniejszego rozporządzenia po jego wejściu w życie, niezależnie od wcześniejszego przedłużenia tej kadencji.

3.  W chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia przewodniczący i wiceprzewodniczący Eurojustu ustanowionego na mocy decyzji 2002/187/WSiSW działają jako przewodniczący i wiceprzewodniczący Eurojustu zgodnie z art. 11 niniejszego rozporządzenia do czasu wygaśnięcia ich kadencji zgodnie z tą decyzją. Mogą oni zostać jednokrotnie ponownie wybrani na te stanowiska na mocy art. 11 ust. 4 niniejszego rozporządzenia po jego wejściu w życie, niezależnie od wcześniejszego ponownego wybrania.

4.  Dyrektor administracyjny, który został jako ostatni mianowany na mocy art. 29 decyzji 2002/187/WSiSW, działa jako dyrektor administracyjny zgodnie z art. 17 niniejszego rozporządzenia do czasu wygaśnięcia jego kadencji zgodnie z tą decyzją. Kadencja dyrektora administracyjnego może zostać jednokrotnie przedłużona po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.

5.  Niniejsze rozporządzenie nie narusza umów zawartych przez Eurojust ustanowiony na mocy decyzji Rady 2002/187/WSiSW. W szczególności wszelkie umowy międzynarodowe zawarte przez Eurojust przed dniem … [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] pozostają w mocy.

6.  Procedura udzielania absolutorium w odniesieniu do budżetów zatwierdzonych na podstawie art. 35 decyzji 2002/187/WSiSW jest przeprowadzana zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 36 tej decyzji.

7.  Rozporządzenie nie ma wpływu na umowy o pracę, które zawarto na mocy decyzji 2002/187/WSiSW przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia. Inspektor ochrony danych, który został jako ostatni mianowany na mocy art. 17 tej decyzji, działa jako inspektor ochrony danych zgodnie z art. 36 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 81

Zastąpienie i uchylenie

1.  ▌ Decyzję 2002/187/WSiSW zastępuje się w odniesieniu do państw członkowskich związanych niniejszym rozporządzeniem ze skutkiem od dnia[1 rok od daty wejścia w życie ].

W związku z tym decyzja 2002/187/WSiSW traci moc ze skutkiem od dnia … [1 rok od daty wejścia w życie].

2.  W odniesieniu do państw członkowskich związanych niniejszym rozporządzeniem odesłania do ▌decyzji▌, o której mowa w ust. 1, traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 82

Wejście w życie i stosowanie

1.  Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

2.  Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia … [1 rok od daty wejścia w życie].

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w ... dnia.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Wykaz form poważnej przestępczości, w odniesieniu do których Eurojust jest właściwy do podejmowania działań zgodnie z art. 3 ust. 1:

–  terroryzm;

–   przestępczość zorganizowana;

–  handel narkotykami;

–   działalność związana z praniem pieniędzy;

–  przestępstwa związane z substancjami jądrowymi i promieniotwórczymi;

–   przemyt imigrantów;

–   handel ludźmi;

–  przestępstwa związane z pojazdami silnikowymi;

–  zabójstwo i spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu;

–  nielegalny obrót organami i tkankami ludzkimi;

–  uprowadzenie, bezprawne pozbawienie wolności i wzięcie zakładników;

–  rasizm i ksenofobia;

–  ▌rozbój i kradzież rozbójnicza;

–  nielegalny handel dobrami kultury, w tym antykami i dziełami sztuki;

–  oszustwa i nadużycia finansowe;

–  przestępstwa przeciwko interesom finansowym Unii;

–  wykorzystywanie informacji wewnętrznych i manipulacja na rynku finansowym;

–  wymuszenie rozbójnicze;

–  podrabianie i piractwo produktów;

–  fałszowanie dokumentów urzędowych i obrót takimi dokumentami;

–  fałszowanie pieniądza i środków płatniczych;

–  przestępczość komputerowa;

–  korupcja;

–  nielegalny handel bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi;

–  nielegalny obrót zagrożonymi gatunkami zwierząt;

–  nielegalny obrót zagrożonymi gatunkami i odmianami roślin;

–  przestępstwa przeciw środowisku, w tym zanieczyszczenia pochodzące ze statków;

–  nielegalny obrót hormonami i innymi stymulatorami wzrostu;

–  niegodziwe traktowanie w celach seksualnych oraz wykorzystywanie seksualne, w tym materiały przedstawiające niegodziwe traktowanie dzieci oraz nagabywanie dzieci w celach seksualnych;

–  ludobójstwo, zbrodnie przeciw ludzkości oraz zbrodnie wojenne.

ZAŁĄCZNIK II

Kategorie danych osobowych, o których mowa w art. 27

1.  a) Nazwisko, nazwisko rodowe, imiona oraz wszelkie pseudonimy lub nazwiska przybrane;

b)  data i miejsce urodzenia;

c)  obywatelstwo;

d)  płeć;

e)  miejsce zamieszkania, zawód i miejsce pobytu danej osoby;

f)  numer ubezpieczenia społecznego lub inne oficjalne numery wykorzystywane w państwach członkowskich do identyfikacji osób, prawa jazdy, dane z dokumentów tożsamości i dane paszportowe oraz numery identyfikacji celnej i podatkowej;

g)  informacje dotyczące osób prawnych, o ile zawierają dane dotyczące zidentyfikowanych lub identyfikowalnych osób, które są objęte postępowaniem przygotowawczym lub wniesieniem i popieraniem oskarżenia;

h)  dane rachunków bankowych lub rachunków w innych instytucjach finansowych;

i)  opis i charakter zarzucanych przestępstw, daty, w których zostały popełnione, kategoria karna przestępstwa oraz przebieg postępowania przygotowawczego;

j)  fakty wskazujące na międzynarodowy wymiar sprawy;

k)  szczegóły dotyczące zarzucanej przynależności do organizacji przestępczej;

l)  numery telefonów, adresy poczty elektronicznej, dane o połączeniach i lokalizacji oraz wszelkie odnośne dane potrzebne do zidentyfikowania abonenta lub użytkownika;

m)  dane rejestracyjne pojazdów;

n)  profile DNA ustalone na podstawie niekodującej części DNA, zdjęcia oraz odciski palców.

2.  a) Nazwisko, nazwisko rodowe, imiona oraz wszelkie pseudonimy lub nazwiska przybrane;

b)  data i miejsce urodzenia;

c)  obywatelstwo;

d)  płeć;

e)  miejsce zamieszkania, zawód i miejsce pobytu danej osoby;

f)  opis i charakter przestępstw, z którymi dana osoba miała związek, daty, w których przestępstwa zostały popełnione, kategoria karna przestępstw oraz przebieg postępowania przygotowawczego;

g)  numer ubezpieczenia społecznego lub inne oficjalne numery wykorzystywane w państwach członkowskich do identyfikacji osób, prawa jazdy, dane z dokumentów tożsamości i dane paszportowe oraz numery identyfikacji celnej i podatkowej;

h)  dane rachunków bankowych lub rachunków w innych instytucjach finansowych;

i)  numery telefonów, adresy poczty elektronicznej, dane o połączeniach i lokalizacji oraz wszelkie dane potrzebne do zidentyfikowania abonenta lub użytkownika;

j)  dane rejestracyjne pojazdów.

(1) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2018 r.
(2)Decyzja Rady 2002/187/WSiSW z dnia 28 lutego 2002 r. ustanawiająca Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością (Dz.U. L 63 z 6.3.2002, s. 1).
(3)Decyzja Rady 2003/659/WSiSW z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniająca decyzję 2002/187/WSiSW ustanawiającą Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, s. 44.)
(4)Decyzja Rady 2009/426/WSiSW z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wzmocnienia Eurojustu i w sprawie zmiany decyzji 2002/187/WSiSW ustanawiającej Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością (Dz.U. L 138 z 4.6.2009, s. 14)
(5) Rozporządzenie Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażające wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s. 1).
(6)Decyzja Rady 2002/494/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiająca europejską sieć punktów kontaktowych dotyczących osób odpowiedzialnych za ludobójstwo, zbrodnie przeciw ludzkości oraz zbrodnie wojenne (Dz.U. L 167 z 26.6.2002, s. 1).
(7)Decyzja Rady 2007/845/WSiSW z dnia 6 grudnia 2007 r. dotyczącą współpracy pomiędzy biurami ds. odzyskiwania mienia w państwach członkowskich w dziedzinie wykrywania i identyfikacji korzyści pochodzących z przestępstwa lub innego mienia związanego z przestępstwem (Dz.U. L 332 z 18.12.2007, s. 103).
(8)Decyzja Rady 2008/852/WSiSW z dnia 24 października 2008 r. w sprawie sieci punktów kontaktowych służącej zwalczaniu korupcji (Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 38)
(9) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89).
(10) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/… z dnia … w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz. U. …).
(11)+ Dz. U.: proszę wstawić w tekście numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)), a w przypisie - numer, datę i adres publikacyjny w Dz. U. tego rozporządzenia.
(12)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(13)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(14)+ Dz. U. : proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(15) Wspólne stanowisko Rady 2005/69/WSiSW z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie wymiany niektórych danych z Interpolem (Dz.U. L 27 z 29.1.2005, s. 61).
(16) Decyzja Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (Dz.U. L 205 z 7.8.2007, s. 63).
(17)Wspólne działanie Rady 96/277/WSiSW z dnia 22 kwietnia 1996 r. dotyczące podstaw dla wymiany sędziów łącznikowych w celu poprawy współpracy sądowej między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej (Dz.U. L 105 z 27.4.1996, s. 1).
(18)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).
(19)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).
(20) Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).
(21) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/41/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych (Dz.U. L 130 z 1.5.2014, s. 1).
(22) Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1.
(23) Decyzja Rady 2005/671/WSiSW z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wymiany informacji i współpracy dotyczącej przestępstw terrorystycznych (Dz.U. L 253 z 29.9.2005, s. 22).
(24) Decyzja Rady 2008/976/WSiSW z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie Europejskiej Sieci Sądowej (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 130).
(25)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(26)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(27)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(28)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(29)
(30)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(31)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(32)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(33)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(34)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(35)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(36)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(37)
(38)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(39)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(40)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(41)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(42)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(43)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(44) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624 z dnia 14 września 2016 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 863/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 i decyzję Rady 2005/267/WE (Dz.U. L 251 z 16.9.2016, s. 1).
(45)+ Dz. U.: proszę wstawić numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 31/18 (2017/0002(COD)).
(46) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42).
(47)Rozporządzenie Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 17 z 6.10.1958, s. 385).
(48) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2965/94 z dnia 28 listopada 1994 r. ustanawiające Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej (Dz.U. L 314 z 7.12.1994, s. 1).
(49) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43).
(50) Dz. U. L 136 z 31.5.1999, s. 15.
(51) Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).
(52) Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s.1).
(53) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351 z 20.12.2012, s. 1).


Wzajemne uznawanie nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty ***I
PDF 916kWORD 123k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wzajemnego uznawania nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty (COM(2016)0819 – C8-0002/2017 – 2016/0412(COD))
P8_TA-PROV(2018)0380A8-0001/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0819),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 82 ust. 1 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0002/2017),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Senat Republiki Czeskiej, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 20 czerwca 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinie przedstawione przez Komisję Gospodarczą i Monetarną i Komisję Prawną (A8-0001/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 4 października 2018 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... w sprawie wzajemnego uznawania nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty

P8_TC1-COD(2016)0412


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szcze gólności jego art. 82 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Unia postawiła sobie za cel utrzymanie i rozwój przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

(2)  Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych w Unii opiera się na zasadzie wzajemnego uznawania wyroków i orzeczeń sądowych, która to zasada jest – od czasu posiedzenia Rady Europejskiej w Tampere w dniach 15–16 października 1999 r. – powszechnie określana jako kamień węgielny współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych w Unii.

(3)  Zabezpieczanie i konfiskata narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa należą do najskuteczniejszych metod walki z przestępczością. ▌Unii zależy na zapewnieniu skuteczniejszej identyfikacji, konfiskaty i ponownego wykorzystywania mienia pochodzącego z przestępstwa, zgodnie z dokumentem „Program sztokholmski – Otwarta i bezpieczna Europa dla dobra i ochrony obywateli”(2).

(4)  Ponieważ przestępczość ma często charakter transgraniczny, zabezpieczanie i konfiskata narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa wymaga skutecznej współpracy transgranicznej.

(5)  Na obecne unijne ramy prawne w zakresie wzajemnego uznawania nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty składają się decyzje ramowe Rady 2003/577/WSiSW ▌(3)2006/783/WSiSW(4).

(6)  Ze sprawozdań Komisji dotyczących wykonania decyzji ramowych 2003/577/WSiSW i 2006/783/WSiSW wynika, że obecny system wzajemnego uznawania nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty nie jest w pełni skuteczny. Wdrażanie i stosowanie tych decyzji ramowych w państwach członkowskich nie przebiegało spójnie, co doprowadziło do niedostatecznego wzajemnego uznawania oraz niewystarczająco optymalnej współpracy transgranicznej.

(7)  Unijne ramy prawne w zakresie wzajemnego uznawania nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty nie zostały zaktualizowane po przyjęciu nowych aktów ustawodawczych na poziomie Unii i na poziomie krajowym. W szczególności, dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE(5) określa minimalne zasady dotyczące zabezpieczenia i konfiskaty mienia. Te minimalne zasady dotyczą konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa, w tym w przypadkach choroby lub ucieczki podejrzanego lub oskarżonego, gdy postępowanie karne w związku z przestępstwem już zostało wszczęte, konfiskaty rozszerzonej oraz konfiskaty w stosunku do osób trzecich. Te minimalne zasady dotyczą również zabezpieczania mienia w celu ewentualnej późniejszej konfiskaty. Typy nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty ▌ objęte zakresem tej dyrektywy powinny być również włączone do ram prawnych w zakresie wzajemnego uznawania.

(8)  Przyjmując dyrektywę 2014/42/UE, Parlament Europejski i Rada stwierdziły w oświadczeniu, że skuteczny system zabezpieczania i konfiskaty w ▌Unii jest ściśle związany ze sprawnie działającym wzajemnym uznawaniem nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty. Uznając konieczność wprowadzenia w Unii kompleksowego systemu służącego zabezpieczaniu i konfiskacie narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa, Parlament Europejski i Rada wezwały Komisję do przedstawienia wniosku ustawodawczego w sprawie wzajemnego uznawania nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty.

(9)  W komunikacie z dnia 28 kwietnia 2015 r. zatytułowanym „Europejska agenda bezpieczeństwa” Komisja uznała, że współpraca sądowa w sprawach karnych opiera się na skutecznych instrumentach transgranicznych i że zasada wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych stanowi kluczowy element systemu bezpieczeństwa. Komisja przypomniała również o potrzebie usprawnienia wzajemnego uznawania nakazów zamrożenia mienia i nakazów konfiskaty mienia.

(10)  W komunikacie z dnia 2 lutego 2016 r. w sprawie planu działania na rzecz skuteczniejszego zwalczania finansowania terroryzmu Komisja podkreśliła potrzebę zadbania o to, by pozbawiać aktywów przestępców, którzy finansują terroryzm.. Komisja uznała, że aby ukrócić przestępczość zorganizowaną finansującą terroryzm, konieczne jest pozbawienie tych przestępców dochodów pochodzących z przestępstw. Komisja stwierdziła, że w tym celu konieczne jest zapewnienie, by wszystkie typy nakazów zamrożenia mienia i nakazów konfiskaty mienia były egzekwowane w maksymalnym stopniu w całej Unii poprzez stosowanie zasady wzajemnego uznawania.

(11)  Aby zapewnić skuteczne wzajemne uznawanie nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty, przepisy dotyczące uznawania i wykonywania tych nakazów należy ustanowić poprzez przyjęcie prawnie wiążącego i bezpośrednio stosowanego aktu Unii.

(12)  Ważne jest, aby wzajemne uznawanie i wykonywanie nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty zostało ułatwione przez ustanowienie przepisów zobowiązujących państwo członkowskie do uznawania, bez dalszych formalności, nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty wydanych przez inne państwo członkowskie w ramach ▌postępowania w sprawach karnych oraz do wykonywania tych nakazów na swoim terytorium.

(13)  Niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do wszystkich nakazów zabezpieczenia i wszystkich nakazów konfiskaty wydanych w ramach postępowania w sprawach karnych. „Postępowanie w sprawach karnych” to autonomiczne pojęcie prawa Unii, będące przedmiotem wykładni Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, niezależnie od orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Pojęcie to obejmuje zatem wszystkie typy nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty wydanych w następstwie postępowania dotyczącego popełnienia przestępstwa, a nie tylko nakazy objęte dyrektywą 2014/42/UE. Obejmuje ono również inne typy nakazów wydanych bez prawomocnego wyroku skazującego. Jakkolwiek system prawny danego państwa członkowskiego może nie przewidywać takiego typu nakazu, to jednak to państwo członkowskie powinno być w stanie uznać i wykonać taki nakaz wydany przez inne państwo członkowskie. Postępowanie w sprawach karnych mogłoby także obejmować postępowanie przygotowawcze w sprawach karnych prowadzone przez policję i inne organy ścigania. Nakazy zabezpieczenia i nakazy konfiskaty wydane w ramach postępowań w sprawach cywilnych lub administracyjnych powinny być wyłączone z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia.

(14)  Niniejsze rozporządzenie powinno obejmować ▌nakazy zabezpieczenia i nakazy konfiskaty związane z przestępstwami objętymi zakresem stosowania dyrektywy 2014/42/UE, a także  nakazy zabezpieczenia i nakazy zapłaty związane z innymi przestępstwami. Przestępstw objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia nie powinno się zatem ograniczać do ▌szczególnie poważnych przestępstw o charakterze transgranicznym, jako że art. 82 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) nie wymaga takiego ograniczenia w odniesieniu do środków ustalających zasady i procedury zapewniające wzajemne uznawanie wyroków w sprawach karnych.

(15)  Warunkiem wstępnym współpracy pomiędzy państwami członkowskimi opartej na zasadzie wzajemnego uznawania i na natychmiastowym wykonywaniu orzeczeń sądowych jest pewność, że orzeczenia podlegające uznaniu i wykonaniu będą zawsze wydawane z poszanowaniem zasad legalności, pomocniczości i proporcjonalności. Warunkiem wstępnym takiej współpracy jest również przestrzeganie praw osób, których dotyczy nakaz zabezpieczenia lub  nakaz konfiskaty. Do takich osób, których dotyczy nakaz, a które mogą być zarówno osobami fizycznymi, jak i prawnymi, powinno się zaliczać osoby, wobec których wydano nakaz zabezpieczenia lub nakaz konfiskaty, oraz osoby będące właścicielami mienia objętego danym nakazem, a także osoby trzecie, na których prawa względem tego mienia bezpośrednio wpłynął dany nakaz, w tym osoby trzecie działające w dobrej wierze. O tym, czy nakaz zabezpieczenia lub nakaz konfiskaty bezpośrednio wpłynęły na prawa tych stron trzecich, powinno się decydować zgodnie z prawem państwa wykonującego.

(16)  Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na obowiązek przestrzegania praw podstawowych i  zasad prawa zapisanych w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE).

(17)  Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) i w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC). Powyższe obejmuje zasadę zakazu wszelkiej dyskryminacji, m.in. ze względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, religię, orientację seksualną, obywatelstwo, język, poglądy polityczne czy niepełnosprawność. Niniejsze rozporządzenie należy stosować z uwzględnieniem tych praw i zasad.

(18)  Prawa procesowe określone w dyrektywach Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE(6), 2012/13/UE(7), 2013/48/UE(8), (UE) 2016/343(9), (UE) 2016/800(10) i (UE) 2016/1919(11) powinny mieć zastosowanie – w ramach zakresu stosowania tych dyrektyw – do postępowań karnych objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do państw członkowskich związanych tymi dyrektywami. W każdym przypadku gwarancje przewidziane w Karcie powinny mieć zastosowanie do wszystkich postępowań objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia. W szczególności podstawowe gwarancje dotyczące postępowania karnego określone w Karcie powinny mieć zastosowanie do postępowania w sprawach karnych, które nie jest postępowaniem karnym, ale które objęte jest zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia.

(19)  ▌Jakkolwiek przepisy dotyczące przekazywania, uznawania i wykonywania nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty powinny zapewniać sprawny przebieg procesu odzyskiwania mienia pochodzącego z przestępstwa, należy jednak przy tym przestrzegać praw podstawowych.

(20)  Rozstrzygając, czy wystąpiła podwójna odpowiedzialność karna, właściwy organ państwa wykonującego powinien rozpatrzyć, czy okoliczności faktyczne leżące u podstaw danego przestępstwa, wskazane w zaświadczeniu dotyczącym zabezpieczenia lub w zaświadczeniu dotyczącym konfiskaty przedłożonych przez właściwy organ państwa wydającego, jako takie także podlegałyby sankcji karnej w państwie wykonującym, gdyby istniały w tym państwie w momencie podjęcia decyzji w sprawie uznania nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty.

(21)  Wydając nakaz zabezpieczenia lub nakaz konfiskaty, organ wydający powinien zapewnić przestrzeganie zasad konieczności i proporcjonalności. Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nakaz zabezpieczenia lub nakaz konfiskaty powinny zostać wydane i przekazane organowi wykonującemu w innym państwie członkowskim wyłącznie wtedy, gdy takie nakazy można by było wydać i wykorzystać w sprawie wyłącznie krajowej. Organ wydający powinien być odpowiedzialny za dokonywanie oceny konieczności i proporcjonalności takich nakazów w poszczególnych sprawach, ponieważ uznania i wykonania nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty nie można odmówić na podstawie innej niż podstawy przewidziane w niniejszym rozporządzeniu.

(22)  W pewnych przypadkach nakazy zabezpieczenia mogą być wydawane przez organy niebędące sędzią, sądem lub prokuratorem, wyznaczone przez państwa wydające i uprawnione w sprawach karnych do wydawania lub wykonywania nakazów zabezpieczenia zgodnie z prawem krajowym. W takich wypadkach, przed przekazaniem nakazu zabezpieczenia organowi wykonującemu, nakaz ten powinien zostać zatwierdzony przez sędziego, sąd lub prokuratora.

(23)  Państwa członkowskie powinny mieć możliwość złożenia oświadczenia, w którym stwierdzą, że w przypadku przekazywania im zaświadczenia dotyczącego zabezpieczenia lub zaświadczenia dotyczącego konfiskaty do celów uznania i wykonania nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty organ wydający powinien przekazać wraz z tymi zaświadczeniami oryginalny nakaz zabezpieczenia lub oryginalny nakaz konfiskaty lub ich uwierzytelnione odpisy. Państwa członkowskie powinny poinformować Komisję o złożeniu lub wycofaniu takiego oświadczenia. Komisja powinna udostępnić takie informacje wszystkim państwom członkowskim oraz Europejskiej Sieci Sądowej, przewidzianej w decyzji Rady 2008/976/WSiSW(12). Europejska Sieć Sądowa powinna udostępnić te informacje na stronie internetowej, o której mowa w tej decyzji.

(24)  Organ wydający powinien przekazać zaświadczenie dotyczące zabezpieczenia lub zaświadczenie dotyczące konfiskaty, w stosownych przypadkach wraz z nakazem zabezpieczenia lub z nakazem konfiskaty bezpośrednio organowi wykonującemu albo, w stosownych przypadkach, organowi centralnemu państwa wykonującego w dowolny sposób pozwalający uzyskać pisemne potwierdzenie, pod warunkiem że sposób ten pozwala organowi wykonującemu ustalić autentyczność zaświadczenia lub nakazu, np. listem poleconym lub zabezpieczoną pocztą elektroniczną. Organ wydający powinien mieć możliwość skorzystania ze wszelkich odpowiednich kanałów lub sposobów przekazywania, w tym z zabezpieczonego systemu telekomunikacyjnego Europejskiej Sieci Sądowej, Eurojustu lub innych kanałów używanych przez organy wymiaru sprawiedliwości.

(25)  W przypadku gdy organ wydający ma uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że osoba, wobec której wydano nakaz zabezpieczenia lub nakaz konfiskaty dotyczący kwoty pieniężnej, posiada mienie lub uzyskuje dochody w danym państwie członkowskim, organ ten powinien przekazać zaświadczenie dotyczące zabezpieczenia lub zaświadczenie dotyczące konfiskaty odnoszące się do tego nakazu temu państwu członkowskiemu. Na tej podstawie zaświadczenie może zostać przekazane, na przykład, państwu członkowskiemu, w którym osoba fizyczna, wobec której wydano nakaz, mieszka lub – jeżeli osoba ta nie ma stałego adresu – ma miejsce zwykłego pobytu. W przypadku gdy nakaz wydawany jest wobec osoby prawnej, zaświadczenie może zostać przekazane państwu członkowskiemu, w którym ta osoba prawna ma siedzibę.

(26)  Z myślą o administracyjnym przekazywaniu i przyjmowaniu zaświadczeń dotyczących nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty państwa członkowskie powinny móc wyznaczyć co najmniej jeden organ centralny, jeżeli jest to konieczne z uwagi na strukturę ich wewnętrznych systemów prawnych. Takie organy centralne mogą także zapewniać wsparcie administracyjne, sprawować rolę koordynatora oraz pomagać w gromadzeniu danych statystycznych, tym samym ułatwiając i promując wzajemne uznawanie nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty.

(27)  W przypadku gdy zaświadczenie dotyczące konfiskaty odnoszące się do nakazu konfiskaty dotyczącego kwoty pieniężnej zostaje przekazane do kilku państw wykonujących, państwo wydające powinno dążyć do uniknięcia sytuacji, w której konfiskata objęłaby więcej mienia, niż jest to konieczne, a całkowita kwota uzyskana w wyniku wykonania nakazu przekroczyłaby określoną w tym nakazie kwotę maksymalną. W tym celu organ wydający powinien m.in. wskazać w zaświadczeniu dotyczącym konfiskaty wartość mienia w każdym z państw wykonujących, jeżeli jest ona znana, tak aby organy wykonujące mogły ją uwzględnić; utrzymywać konieczne kontakty i dialog z organami wykonującymi w sprawie mienia, które ma zostać skonfiskowane; oraz natychmiast poinformować odpowiednie organy wykonujące, jeżeli uważa, że może zaistnieć ryzyko konfiskaty kwoty przekraczającej kwotę maksymalną. W stosownych przypadkach Eurojust może w zakresie swoich kompetencji sprawować rolę koordynatora, aby zapobiec nadmiernej konfiskacie.

(28)  Należy zachęcić państwa członkowskie do złożenia oświadczenia, w którym stwierdzą, że jako państwa wykonujące będą przyjmować zaświadczenia dotyczące zabezpieczenia lub zaświadczenia dotyczące konfiskaty w co najmniej jednym języku urzędowym Unii niebędącym ich językiem urzędowym.

(29)  Organ wykonujący powinien uznawać nakazy zabezpieczenia i nakazy konfiskaty ▌i podejmować środki konieczne ▌do ich wykonania. Podjęcie decyzji w sprawie uznania i wykonania nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty i wykonanie nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty powinno nastąpić równie szybko i być traktowane tak samo priorytetowo jak w przypadku ▌podobnych spraw krajowych. W celu zapewnienia szybkiego i skutecznego podejmowania decyzji w sprawie uznania nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty oraz szybkiego i skutecznego wykonania tych nakazów należy wyznaczyć terminy, które powinny być obliczane zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71(13). W odniesieniu do nakazów zabezpieczenia, organ wykonujący powinien rozpocząć stosowanie konkretnych środków koniecznych do wykonania takich nakazów w terminie nieprzekraczającym 48 godzin od podjęcia decyzji w sprawie ich uznania i wykonania.

(30)  Wykonując nakaz zabezpieczenia, organ wydający i organ wykonujący powinny należycie uwzględnić poufny charakter postępowania przygotowawczego. W szczególności organ wykonujący powinien zapewnić poufność faktów i ▌treści zawartych w nakazie zabezpieczenia. Nie narusza to obowiązku informowania osób, których dotyczy nakaz, o wykonaniu nakazu zabezpieczenia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(31)  Uznania i wykonania nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty nie powinno się odmówić na podstawach innych niż podstawy przewidziane w niniejszym rozporządzeniu. Niniejsze rozporządzenie powinno zezwalać organom wykonującym na odmowę uznania lub wykonania nakazów konfiskaty ze względu na zasadę ne bis in idem, prawa osób, których dotyczy nakaz lub prawo do obecności na rozprawie.

(32)  Niniejsze rozporządzenie powinno zezwalać organom wykonującym na odmowę uznania lub wykonania nakazów konfiskaty w sytuacjach, gdy osoba, wobec której wydano nakaz konfiskaty, nie stawiła się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano nakaz konfiskaty związany z prawomocnym wyrokiem skazującym. Ta podstawa odmowy uznania lub wykonania powinna mieć zastosowanie tylko do sytuacji, w których rozprawy skutkują wydaniem nakazów konfiskaty związanych z prawomocnym wyrokiem skazującym, a nie do sytuacji, w których postępowania skutkują wydaniem nakazów konfiskaty bez wyroku skazującego. Jednak, aby ta podstawa mogła mieć zastosowanie, powinno się odbyć co najmniej jedno posiedzenie. Podstawa ta nie może mieć zastosowania, jeżeli odnośne krajowe przepisy proceduralne nie przewidują posiedzenia. Takie krajowe przepisy powinny być zgodne z Kartą i EKPC, w szczególności w odniesieniu do prawa do rzetelnego procesu sądowego. Sytuacja taka ma na przykład miejsce, w przypadku gdy postępowania są prowadzone w sposób uproszczony, w całości lub w części, zgodnie z procedurą pisemną lub procedurą, w której nie jest przewidziane żadne posiedzenie.

(33)  W wyjątkowych okolicznościach powinna istnieć możliwość odmowy uznania lub wykonania nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty, w przypadku gdy ich uznanie lub wykonanie uniemożliwiłyby państwu wykonującemu zastosowanie jego przepisów konstytucyjnych dotyczących wolności prasy lub wolności wypowiedzi w innych mediach.

(34)  Utworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii opiera się na wzajemnym zaufaniu i domniemaniu przestrzegania przez inne państwa członkowskie prawa Unii, a zwłaszcza praw podstawowych. Jednak w wyjątkowych sytuacjach, w przypadku gdy istnieją uzasadnione podstawy, aby przypuszczać – w oparciu o konkretne i obiektywne dowody – że wykonanie nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty wiązałoby się – w szczególnych okolicznościach dotyczących danej sprawy – z ewidentnym naruszeniem jednego z właściwych praw podstawowych określonych w Karcie, organ wykonujący powinien mieć możliwość podjęcia decyzji o odmowie uznania i wykonania danego nakazu. Prawa podstawowe, które są w tym względzie właściwe, to w szczególności prawo do skutecznego środka prawnego, prawo dostępu do bezstronnego sądu i prawo do obrony. Prawo własności nie powinno, co do zasady, być właściwe, ponieważ zabezpieczanie i konfiskata mienia nieodzownie wiążą się z ingerencją w prawo własności danej osoby i ponieważ w prawie Unii, w tym w niniejszym rozporządzeniu, już przewidziano w tym względzie niezbędne gwarancje.

(35)  Przed podjęciem decyzji o odmowie uznania lub wykonania nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty w oparciu o jakąkolwiek z podstaw odmowy uznania lub wykonania organ wykonujący powinien skonsultować się z organem wydającym, aby uzyskać wszelkie niezbędne informacje dodatkowe.

(36)  Rozpatrując skierowany przez organ wykonujący wniosek o ograniczenie okresu, na jaki należy zabezpieczyć dane mienie, organ wydający powinien uwzględnić wszystkie okoliczności sprawy, a w szczególności to, czy utrzymanie w mocy nakazu zabezpieczenia może spowodować nieuzasadnione szkody w państwie wykonującym. Zachęca się organ wykonujący, aby przed skierowaniem formalnego wniosku skonsultował się w tej kwestii z organem wydającym.

(37)  Organ wydający powinien poinformować organ wykonujący, jeżeli organ państwa wydającego otrzymał kwotę pieniężną zapłaconą na poczet nakazu konfiskaty, przy czym zakłada się, że państwo wykonujące powinno zostać powiadomione tylko wtedy, gdy kwota zapłacona na poczet nakazu ma wpływ na pozostającą do zapłaty kwotę, która ma zostać skonfiskowana zgodnie z nakazem.

(38)  Organ wykonujący powinien mieć możliwość odroczenia wykonania ▌nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty,szczególności w przypadku gdy jego wykonanie mogłoby utrudnić toczące się postępowanie przygotowawcze w sprawach karnych. Gdy tylko ustaną okoliczności stanowiące podstawę odroczenia ▌, organ wykonujący powinien podjąć środki konieczne do wykonania nakazu.

(39)  Po wykonaniu nakazu zabezpieczenia i w następstwie decyzji w sprawie uznania i wykonania nakazu konfiskaty organ wykonujący powinien w możliwie największym zakresie poinformować osoby, których dotyczy nakaz i które są znane organowi, o wykonaniu nakazu lub o takiej decyzji. W tym celu organ wykonujący powinien podjąć wszelkie racjonalne działania, aby ustalić, kim są osoby, których dotyczy nakaz, sprawdzić, w jaki sposób można się z nimi skontaktować, oraz poinformować je o wykonaniu nakazu zabezpieczenia lub o decyzji w sprawie uznania i wykonania nakazu konfiskaty. Wykonując ten obowiązek, organ wykonujący może zwrócić się o pomoc do organu wydającego, na przykład wówczas gdy osoby, których dotyczy nakaz, najprawdopodobniej mieszkają w państwie wydającym. Wynikający z niniejszego rozporządzenia obowiązek organu wykonującego dotyczący przekazania informacji osobom, których dotyczy nakaz, nie narusza żadnych innych wynikających z prawa państwa wydającego obowiązków organu wydającego dotyczących przekazania informacji, na przykład o wydaniu nakazu zabezpieczenia lub o obowiązujących środkach zaskarżenia przewidzianych w prawie państwa wydającego.

(40)  Jeżeli wykonanie nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty jest niemożliwe, organ wydający powinien zostać niezwłocznie poinformowany. Brak możliwości wykonania nakazu może wynikać z faktu, że mienie zostało już skonfiskowane, zaginęło, zostało zniszczone albo nie znaleziono go w miejscu wskazanym przez organ wydający lub z powodu niewystarczająco dokładnego określenia lokalizacji mienia mimo konsultacji między organem wykonującym a organem wydającym. W takich okolicznościach organ wykonujący nie powinien być już dłużej zobowiązany do wykonania nakazu. Jednak jeżeli organ wykonujący otrzyma później informacje, które umożliwiają mu zlokalizowanie mienia, powinien mieć możliwość wykonania nakazu bez konieczności otrzymania nowego zaświadczenia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(41)  W przypadku gdy prawo państwa wykonującego uniemożliwia zgodne z prawem wykonanie nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty, organ wykonujący powinien skontaktować się z organem wydającym, aby omówić sytuację i znaleźć rozwiązanie. Takie rozwiązanie może polegać na wycofaniu nakazu przez organ wydający.

(42)  Natychmiast po wykonaniu nakazu konfiskaty organ wykonujący powinien poinformować organ wydający o wynikach wykonania. Gdy jest to możliwe w praktyce, organ wykonujący powinien w tym samym czasie poinformować organ wydający także o mieniu lub kwocie pieniężnej, które zostały skonfiskowane, oraz podać inne szczegóły, które uzna za istotne.

(43)  Wykonanie nakazu zabezpieczenia lub nakazu ▌konfiskaty powinno podlegać prawu państwa wykonującego i tylko jego organy powinny być ▌uprawnione do podjęcia decyzji w sprawie procedur wykonania. W stosownych przypadkach organ wydający i organ wykonujący powinny mieć możliwość zwrócenia się do Eurojustu lub Europejskiej Sieci Sądowej, by udzieliły one ­– w zakresie swoich kompetencji – pomocy w kwestiach związanych z wykonaniem nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty.

(44)  Właściwe ▌funkcjonowanie niniejszego rozporządzenia wymaga sprawnej komunikacji pomiędzy zaangażowanymi właściwymi organami krajowymi, w szczególności w przypadkach jednoczesnego wykonywania nakazu konfiskaty w kilku państwach członkowskich. Właściwe organy krajowe powinny zatem w razie konieczności konsultować się ze sobą bezpośrednio lub, w stosownych przypadkach, za pośrednictwem Eurojustu lub Europejskiej Sieci Sądowej.

(45)  Prawa ofiar przestępstwa do otrzymania odszkodowania i zwrotu mienia powinny być przestrzegane również w przypadku spraw transgranicznych. W przepisach dotyczących rozporządzania zabezpieczonym albo skonfiskowanym mieniem należy priorytetowo traktować kwestię odszkodowania dla ofiar przestępstw i zwrotu mienia tym ofiarom. Pojęcie ofiary przestępstwa należy interpretować zgodnie z prawem państwa wydającego, które to prawo powinno również móc przewidywać, że do celów niniejszego rozporządzenia ofiarą przestępstwa może być także osoba prawna. Niniejsze rozporządzenie nie powinno naruszać przepisów w sprawie odszkodowań dla ofiar przestępstw i zwrotu mienia tym ofiarom w ramach postępowań krajowych.

(46)  W przypadku gdy organ wykonujący zostaje poinformowany o decyzji, wydanej przez organ wydający lub inny właściwy organ w państwie wydającym, o zwrocie zabezpieczonego mienia ofierze przestępstwa, organ wykonujący powinien podjąć niezbędne środki zapewniające, by dane mienie zostało jak najszybciej zabezpieczone i zwrócone ofierze przestępstwa. Organ wykonujący powinien mieć możliwość przekazania mienia państwu wydającemu, tak aby państwo to mogło zwrócić je ofierze przestępstwa, lub przekazania tego mienia bezpośrednio ofierze przestępstwa, pod warunkiem że państwo wydające wyrazi na to zgodę. Obowiązek zwrotu zabezpieczonego mienia ofierze przestępstwa powinien być obwarowany następującymi warunkami: prawo ofiary przestępstwa do tego mienia nie może być przedmiotem sporu, co oznacza, że przyjęto, iż ofiara przestępstwa jest prawowitym właścicielem mienia i nie zgłoszono kwestionujących tego poważnych roszczeń; mienie nie może być niezbędne jako dowód w postępowaniu karnym prowadzonym w państwie wykonującym; oraz nie mogą być naruszane prawa osób, których dotyczy nakaz, w szczególności osób trzecich działających w dobrej wierze. Organ wykonujący powinien zwrócić zabezpieczone mienie ofierze przestępstwa wyłącznie, jeżeli warunki te zostały spełnione. W przypadku gdy organ wykonujący uważa, że warunki te nie zostały spełnione, powinien skonsultować się z organem wydającym, na przykład w celu wniesienia o dodatkowe informacje lub w celu omówienia sytuacji i znalezienia rozwiązania. Jeżeli nie można znaleźć rozwiązania, organ wykonujący powinien mieć możliwość podjęcia decyzji o niezwracaniu zabezpieczonego mienia ofierze przestępstwa.

(47)  Każde państwo członkowskie powinno rozważyć ustanowienie krajowego scentralizowanego urzędu odpowiedzialnego za zarządzanie mieniem zabezpieczonym z myślą o ewentualnej późniejszej konfiskacie, a także za zarządzanie skonfiskowanym mieniem. Zabezpieczone i skonfiskowane mienie mogłoby być przeznaczane w pierwszej kolejności na projekty z zakresu ścigania przestępstw i zapobiegania przestępczości zorganizowanej, a także na inne projekty leżące w interesie publicznym i projekty o użyteczności społecznej.

(48)  Każde państwo członkowskie powinno rozważyć ustanowienie krajowego funduszu, który będzie gwarantował odpowiednie odszkodowania dla ofiar przestępstw, takich jak rodziny funkcjonariuszy policji i urzędników publicznych, którzy podczas pełnienia obowiązków służbowych stracili życie lub odnieśli urazy prowadzące do trwałej niepełnosprawności. Państwa członkowskie mogłyby przeznaczyć na ten cel część skonfiskowanego mienia.

(49)  Państwa członkowskie nie powinny mieć możliwości dochodzenia od siebie nawzajem zwrotu kosztów wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia. Jeżeli jednak państwo wykonujące poniosło duże lub wyjątkowe koszty, na przykład dlatego że mienie było zabezpieczone przez dłuższy okres, organ wydający powinien rozważyć wszelkie propozycje organu wykonującego dotyczące podziału kosztów.

(50)  W celu umożliwienia jak najszybszej reakcji w przyszłości na stwierdzone problemy dotyczące treści zaświadczeń określonych w załącznikach do niniejszego rozporządzenia, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUEodniesieniu do zmian tych zaświadczeń. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje ▌, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r.(14)w sprawie lepszego stanowienia prawa. W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadachprzygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowywaniem aktów delegowanych.

(51)  Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, czyli wzajemne uznawanie i wykonywanie nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na skalę i skutki działania możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 TUE. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(52)  Przepisy decyzji ramowej 2003/577/WSiSW zostały już zastąpione dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/41/UE(15), w zakresie zabezpieczania dowodów, w odniesieniu do państw członkowskich związanych tą dyrektywą. Przepisy decyzji ramowej 2003/577/WSiSW w zakresie zabezpieczania mienia należy zastąpić niniejszym rozporządzeniem między państwami członkowskimi, które są nim związane. Niniejsze rozporządzenie powinno również zastąpić decyzję ramową 2006/783/WSiSW między państwami członkowskimi, które są nim związane. Przepisy decyzji ramowej 2003/577/WSiSW w zakresie zabezpieczania mienia oraz przepisy decyzji ramowej 2006/783/WSiSW powinny zatem nadal mieć zastosowanie nie tylko między państwami członkowskimi, które nie są związane niniejszym rozporządzeniem, ale także między każdym państwem członkowskim, które nie jest związane niniejszym rozporządzeniem, a każdym państwem członkowskim, które jest nim związane.

(53)  Forma prawna niniejszego aktu nie powinna stanowić precedensu względem przyszłych aktów prawnych Unii w dziedzinie wzajemnego uznawania wyroków i orzeczeń sądowych w sprawach karnych. Wyboru formy prawnej przyszłych aktów prawnych Unii należy dokonywać ostrożnie, analizując każdy przypadek indywidualnie i uwzględniając między innymi skuteczność aktu prawnego oraz zasady proporcjonalności i pomocniczości.

(54)  Państwa członkowskie powinny zapewniać, aby zgodnie z decyzją Rady 2007/845/WSiSW(16) ich biura ds. odzyskiwania mienia współpracowały ze sobą w celu ułatwienia wykrywania i identyfikacji korzyści pochodzących z przestępstwa lub innego mienia związanego z przestępstwem, które może zostać przedmiotem nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty.

(55)  Zgodnie z art. 3 oraz art. 4a ust. 1 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwasprawiedliwości, załączonego do TUE i do TFUE, ▌Zjednoczone Królestwo ▌powiadomiło o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia ▌.

(56)  Zgodnie z art. 1 i 2 oraz art. 4a ust. 1 Protokołu nr 21, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, ▌Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana, ani go nie stosuje.

(57)  Zgodnie z art. 1 i 2 ▌ Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia ▌i nie jest ▌nim związana, ani go nie stosuje,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT, DEFINICJE I ZAKRES STOSOWANIA

Artykuł 1

Przedmiot

1.  Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy, na mocy których państwo członkowskie uznaje i wykonuje na swoim terytorium nakazy zabezpieczenia i nakazy konfiskaty wydane przez inne państwo członkowskie w ramach ▌postępowania w sprawach karnych.

2.  Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na obowiązek przestrzegania praw podstawowych i zasad prawnych zapisanych w art. 6 TUE.

3.  Wydając nakaz zabezpieczenia lub nakaz konfiskaty, organ wydający zapewnia przestrzeganie zasad konieczności i proporcjonalności.

4.  Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty wydanych w ramach postępowań w sprawach cywilnych lub administracyjnych.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1)   „nakaz zabezpieczenia” oznacza decyzję wydaną lub zatwierdzoną przez organ wydający do celów przeprowadzeniu konfiskaty mienia, aby zapobiec zniszczeniu, przetworzeniu, przemieszczeniu, przekazaniu lub pozbyciu się tego mienia;

2)  „nakaz konfiskaty” oznacza sankcję lub środek prawomocnie orzeczone przez sąd po przeprowadzeniu postępowania w związku z popełnieniem przestępstwa, powodujące ostateczne pozbawienie mienia osoby fizycznej lub prawnej;

3)  „mienie” oznacza mienie każdego rodzaju, materialne lub niematerialne, ruchome lub nieruchome, oraz dokumenty lub instrumenty prawne potwierdzające prawo do takiego mienia lub prawo z nim związane, które organ wydający uznaje za:

a)  korzyści pochodzące z przestępstwa albo ich pełną lub częściową równowartość;

b)  narzędzia służące do popełnienia przestępstwa albo wartość takich narzędzi;

c)  podlegające konfiskacie poprzez zastosowanie w państwie wydającym uprawnień do konfiskaty określonych w dyrektywie 2014/42/UE; lub

d)  podlegające konfiskacie na podstawie innych przepisów dotyczących uprawnień do konfiskaty, w tym konfiskaty bez prawomocnego wyroku skazującego, na mocy prawa państwa wydającego, po przeprowadzeniu postępowania w związku z popełnieniem przestępstwa;

4)  „korzyści” oznaczają wszelkie korzyści majątkowe pochodzące, bezpośrednio lub pośrednio, z przestępstwa, przybierające dowolną formę mienia i obejmujące wszelkie korzyści wynikające z ponownego zainwestowania lub przekształcania korzyści bezpośrednich oraz wszelkie wpływy mające wartość;

5)  „narzędzia” oznaczają każde mienie użyte lub które miało zostać użyte w jakikolwiek sposób, w całości lub w części, do popełnienia przestępstwa ▌;

6)  „państwo wydające” oznacza państwo członkowskie, w którym wydano nakaz zabezpieczenia lub nakaz konfiskaty ▌;

7)  „państwo wykonujące” oznacza państwo członkowskie, któremu przekazano nakaz zabezpieczenia lub nakaz konfiskaty w celu uznania i wykonania;

8)  „organ wydający” oznacza:

a)  w przypadku nakazu zabezpieczenia:

(i)  sędziego, sąd ▌lub prokuratora właściwych w danej sprawie; lub

(ii)  inny właściwy organ, który został wyznaczony do tej roli przez państwo wydające oraz który jest uprawniony w sprawach karnych do nakazania zabezpieczenia mienia lub do wykonania nakazu zabezpieczenia zgodnie z prawem krajowym. Ponadto, zanim nakaz zabezpieczenia zostanie przekazany organowi wykonującemu, jest on zatwierdzany przez sędziego, sąd lub prokuratora w państwie wydającym po przeanalizowaniu zgodności tego nakazu z warunkami wydawania takich nakazów określonymi w niniejszym rozporządzeniu. Jeżeli nakaz został zatwierdzony przez sędziego, sąd lub prokuratora, taki inny właściwy organ może być także uznany za organ wydający do celów przekazania nakazu;

b)  w przypadku nakazu konfiskaty – organ, który został wyznaczony do tej roli przez państwo wydające oraz który jest uprawniony w sprawach karnych do wykonania nakazu konfiskaty wydanego przez sąd zgodnie z prawem krajowym;

9)  „organ wykonujący” oznacza organ, który jest uprawniony do uznania nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty i do zapewnienia jego wykonania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz z procedurami, które zgodnie z prawem krajowym mają zastosowanie do zabezpieczania i konfiskaty mienia; w przypadku gdy takie procedury nakładają na sąd wymóg zarejestrowania nakazu i upoważnienia do jego wykonania, organem wykonującym może być organ, który jest uprawniony do wniesienia o taką rejestrację i o takie upoważnienie;

10)  „osoba, której dotyczy nakaz” oznacza osobę fizyczną lub prawną, wobec której wydano nakaz zabezpieczenia lub nakaz konfiskaty, lub osobę fizyczną lub prawną będącą właścicielem mienia objętego takim nakazem, a także każdą osobę trzecią, na której prawa względem tego mienia bezpośrednio wpłynął ten nakaz w świetle prawa państwa wykonującego.

Artykuł 3

Przestępstwa

1.  Nakaz zabezpieczenia lub nakaz konfiskaty są wykonywane bez weryfikacji pod kątem podwójnej odpowiedzialności karnej za czyny, z powodu których wydano takie nakazy, w przypadku gdy czyny te są w państwie wydającym zagrożone karą pozbawienia wolności o górnej granicy ustawowego zagrożenia w wysokości co najmniej trzech lat oraz stanowią – w świetle prawa państwa wydającego – co najmniej jedno z określonych poniżej przestępstw:

1)  przynależność do organizacji przestępczej;

2)  terroryzm;

3)  handel ludźmi;

4)  seksualne wykorzystywanie dzieci i pornografia dziecięca;

5)  nielegalny handel środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi;

6)  nielegalny handel bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi;

7)  korupcja;

8)  nadużycia finansowe, w tym nadużycia i inne przestępstwa naruszające interesy finansowe Unii zdefiniowane w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371(17);

9)  pranie dochodów pochodzących z przestępstwa;

10)  fałszowanie walut, w tym waluty euro;

11)  przestępczość komputerowa;

12)  przestępstwa przeciwko środowisku, w tym nielegalny handel zagrożonymi gatunkami zwierząt oraz zagrożonymi gatunkami i odmianami roślin;

13)   ułatwienie bezprawnego wjazdu i stałego przebywania;

14)  zabójstwo lub spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu;

15)  nielegalny handel organami i tkankami ludzkimi;

16)  porwanie, bezprawne przetrzymywanie lub branie zakładników;

17)  rasizm i ksenofobia;

18)   kradzież zorganizowana lub rozbój z użyciem broni;

19)  nielegalny handel dobrami kultury, w tym antykami i dziełami sztuki;

20)  sprzeniewierzenie cudzego mienia;

21)   ściąganie haraczy i wymuszanie;

22)  podrabianie towarów i piractwo;

23)   fałszowanie dokumentów urzędowych i handel nimi;

24)  fałszowanie środków płatniczych;

25)   nielegalny handel substancjami hormonalnymi i innymi środkami pobudzającymi wzrost;

26)   nielegalny handel materiałami jądrowymi lub radioaktywnymi;

27)  handel kradzionymi pojazdami;

28)   zgwałcenie;

29)   podpalenie;

30)  przestępstwa podlegające jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Karnego;

31)  bezprawne zajęcie samolotu lub statku;

32)   sabotaż.

2.  W przypadku przestępstw innych niż przestępstwa, o których mowa w ust. 1, państwo wykonujące może uzależnić uznanie i wykonanie nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty od tego, czy czyny, z powodu których wydano nakaz zabezpieczenia lub nakaz konfiskaty, stanowią przestępstwo w świetle prawa państwa wykonującego, niezależnie od jego znamion oraz sposobu jego określenia w przepisach państwa wydającego.

ROZDZIAŁ II

PRZEKAZYWANIE, UZNAWANIE I WYKONYWANIE NAKAZÓW ZABEZPIECZENIA

Artykuł 4

Przekazywanie nakazów zabezpieczenia

1.  Nakaz zabezpieczenia przekazywany jest za pośrednictwem zaświadczenia dotyczącego zabezpieczenia. Organ wydający przekazuje zaświadczenie dotyczące zabezpieczenia, o którym mowa w art. 6, bezpośrednio organowi wykonującemu lub, w stosownych przypadkach, organowi centralnemu, o którym mowa w art. 24 ust. 2, w dowolny sposób pozwalający uzyskać pisemne potwierdzenie, pod warunkiem że sposób ten pozwala organowi wykonującemu ustalić autentyczność zaświadczenia dotyczącego zabezpieczenia.

2.  Państwa członkowskie mogą złożyć oświadczenie, w którym stwierdzą, że w przypadku przekazywania im zaświadczenia dotyczącego zabezpieczenia do celów uznania i wykonania nakazu zabezpieczenia organ wydający musi przekazać wraz z tym zaświadczeniem oryginalny nakaz zabezpieczenia lub jego uwierzytelniony odpis. Jednak  przetłumaczone, zgodnie z art. 6 ust. 2, musi być jedynie zaświadczenie dotyczące zabezpieczenia.

3.  Państwa członkowskie mogą złożyć oświadczenie, o którym mowa w ust. 2, przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia lub w późniejszym terminie. Państwa członkowskie mogą wycofać takie oświadczenie w dowolnym terminie. Państwa członkowskie informują Komisję o złożeniu lub wycofaniu takiego oświadczenia. Komisja udostępnia takie informacje wszystkim państwom członkowskim oraz Europejskiej Sieci Sądowej.

4.  W przypadku nakazu zabezpieczenia dotyczącego kwoty pieniężnej, jeżeli organ wydający ma uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że osoba wobec której wydano ten nakaz zabezpieczenia, posiada mienie lub uzyskuje dochody w danym państwie członkowskim, organ ten przekazuje zaświadczenie dotyczące zabezpieczenia temu państwu członkowskiemu.

5.  W przypadku nakazu zabezpieczenia dotyczącego określonych składników mienia, jeżeli organ wydający ma uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że takie składniki mienia znajdują się w danym państwie członkowskim, organ ten przekazuje zaświadczenie dotyczące zabezpieczenia temu państwu członkowskiemu.

6.  Do zaświadczenia dotyczącego zabezpieczenia:

a)  dołącza się zaświadczenie dotyczące konfiskaty przekazywane zgodnie z art. 14; lub

b)  włącza się instrukcję, zgodnie z którą mienie ma pozostać zabezpieczone w państwie wykonującym do czasu przekazania i wykonania nakazu konfiskaty zgodnie z art. 14, w którym to przypadku organ wydający wskazuje w zaświadczeniu dotyczącym zabezpieczenia szacowany termin tego przekazania.

7.  W przypadku gdy organ wydający wie o jakichkolwiek osobach, których dotyczy nakaz, informuje o tym organ wykonujący. Organ wydający przekazuje ponadto organowi wykonującemu na jego wniosek wszelkie informacje dotyczące jakichkolwiek roszczeń, które takie osoby, których dotyczy nakaz, mogą mieć względem mienia, w tym wszelkie informacje pozwalające zidentyfikować te osoby.

8.  Jeżeli mimo informacji udostępnionych zgodnie z art. 24 ust. 3 właściwy organ wykonujący nie jest znany organowi wydającemu, organ wydający podejmuje wszelkie niezbędne działania, w tym za pośrednictwem punktów kontaktowych Europejskiej Sieci Sądowej, w celu ustalenia, który organ jest uprawniony do uznania i wykonania nakazu zabezpieczenia.

9.  Jeżeli organ w państwie wykonującym, który otrzymał zaświadczenie dotyczące zabezpieczenia, nie jest uprawniony do uznania nakazu zabezpieczenia lub do podjęcia środków koniecznych do jego wykonania, organ ten natychmiast przekazuje zaświadczenie dotyczące zabezpieczenia właściwemu organowi wykonującemu w swoim państwie członkowskim i informuje o tym organ wydający.

Artykuł 5

Przekazywanie nakazu zabezpieczenia państwu wykonującemu lub państwom wykonującym

1.  Zaświadczenie dotyczące zabezpieczenia przekazuje się na podstawie art. 4 tylko jednemu państwu wykonującemu, chyba że mają zastosowanie ust. 2 lub 3 niniejszego artykułu.

2.  W przypadku gdy nakaz zabezpieczenia dotyczy określonych składników mienia, zaświadczenie dotyczące zabezpieczenia można przekazać jednocześnie więcej niż jednemu państwu wykonującemu, jeżeli:

a)  organ wydający ma uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że poszczególne składniki mienia objętego nakazem zabezpieczenia znajdują się w różnych państwach wykonujących; lub

b)  zabezpieczenie określonego składnika mienia objętego nakazem zabezpieczenia wymagałoby podjęcia działań w więcej niż jednym państwie wykonującym.

3.  W przypadku gdy nakaz zabezpieczenia dotyczy kwoty pieniężnej, zaświadczenie dotyczące zabezpieczenia można przekazać jednocześnie więcej niż jednemu państwu wykonującemu, jeżeli organ wydający uzna, że zachodzi taka szczególna potrzeba, w szczególności w przypadku, gdy szacowana wartość mienia, które może zostać zabezpieczone w państwie wydającym oraz w dowolnym z państw wykonujących, prawdopodobnie nie jest wystarczająca do zabezpieczenia całej kwoty objętej nakazem zabezpieczenia.

Artykuł 6

Standardowe zaświadczenie dotyczące zabezpieczenia

1.  W celu przekazania nakazu zabezpieczenia organ wydający wypełnia zaświadczenie dotyczące zabezpieczenia określone w załączniku I, podpisuje je i poświadcza dokładność i poprawność jego treści.

2.  Organ wydający przedkłada organowi wykonującemu tłumaczenie zaświadczenia dotyczącego zabezpieczenia na język urzędowy państwa wykonującego lub na inny język dopuszczony przez dane państwo wykonujące zgodnie z ust. 3.

3.  Państwo członkowskie może w każdej chwili przedłożyć Komisji oświadczenie, w którym stwierdza, że będzie przyjmować tłumaczenia zaświadczeń dotyczących zabezpieczenia na jeden lub więcej języków urzędowych Unii niebędących językiem urzędowym tego państwa członkowskiego. Komisja udostępnia oświadczenia wszystkim państwom członkowskim oraz Europejskiej Sieci Sądowej.

Artykuł 7

Uznawanie i wykonywanie nakazów zabezpieczenia

1.  Organ wykonujący uznaje nakaz zabezpieczenia przekazany zgodnie z art. 4 i podejmuje środki konieczne do jego wykonania w ten sam sposób co w przypadku krajowego nakazu zabezpieczenia wydanego przez organ państwa wykonującego, chyba że ten organ wykonujący powoła się na jedną z podstaw odmowy uznania i wykonania przewidzianych w art. 8 lub jedną z podstaw odroczenia przewidzianych w art. 10.

2.  Organ wykonujący składa organowi wydającemu sprawozdanie z wykonania nakazu zabezpieczenia i zamieszcza w nim opis zabezpieczonego mienia oraz, gdy informacja ta jest dostępna, podaje jego szacowaną wartość. Sprawozdanie to jest sporządzane w dowolny sposób pozwalający uzyskać pisemne potwierdzenie, bez zbędnej zwłoki po uzyskaniu przez organ wykonujący informacji o wykonaniu nakazu zabezpieczenia.

Artykuł 8

Podstawy odmowy uznania i wykonania nakazów zabezpieczenia

1.  Organ wykonujący może podjąć decyzję o odmowie uznania lub wykonania nakazu zabezpieczenia tylko wówczas, gdy:

a)  wykonanie nakazu zabezpieczenia byłoby sprzeczne z zasadą ne bis in idem;

b)  w prawie państwa wykonującego istnieje przywilej lub immunitet, który uniemożliwia zabezpieczenie danego mienia lub istnieją przepisy o ustalaniu lub ograniczaniu odpowiedzialności karnej odnoszące się do wolności prasy lub wolności wypowiedzi w innych mediach, które to przepisy uniemożliwiają wykonanie nakazu zabezpieczenia;

c)  zaświadczenie dotyczące zabezpieczenia jest niekompletne lub ewidentnie błędnie wypełnione i nie zostało uzupełnione po konsultacji, o której mowa w ust. 2;

d)  nakaz zabezpieczenia dotyczy przestępstwa popełnionego, w całości lub w części, poza terytorium państwa wydającego i, w całości lub w części, na terytorium państwa wykonującego, a czyn, w związku z którym wydano nakaz zabezpieczenia, nie stanowi przestępstwa w świetle prawa państwa wykonującego;

e)  w przypadku objętym zakresem stosowania art. 3 ust. 2 czyn, w związku z którym wydano nakaz zabezpieczenia, nie stanowi przestępstwa w świetle prawa państwa wykonującego; w przypadkach odnoszących się do przepisów dotyczących podatków lub opłat, lub ceł i obrotu walutowego nie odmawia się jednak uznania lub wykonania nakazu zabezpieczenia na tej podstawie, że prawo państwa wykonującego nie nakłada tego samego rodzaju podatków lub opłat albo nie zawiera tego samego rodzaju przepisów dotyczących podatków, opłat, ceł oraz obrotu walutowego, co prawo państwa wydającego;

f)  w wyjątkowych sytuacjach, istnieją uzasadnione podstawy, aby przypuszczać – w oparciu o konkretne i obiektywne dowody – że wykonanie nakazu zabezpieczenia wiązałoby się – w szczególnych okolicznościach dotyczących danej sprawy – z ewidentnym naruszeniem jednego z właściwych praw podstawowych określonych w Karcie, w szczególności prawa do skutecznego środka prawnego, prawa dostępu do bezstronnego sądu lub prawa do obrony.

2.  W każdym z przypadków, o których mowa w ust. 1, zanim organ wykonujący postanowi o odmowie uznania lub wykonania nakazu zabezpieczenia, czy to w całości czy w części, wszelkimi odpowiednimi metodami konsultuje się z organem wydającym oraz, w stosownych przypadkach, występuje do organu wydającego o niezwłoczne dostarczenie wszelkich niezbędnych informacji.

3.  Każda decyzja o odmowie uznania lub wykonania nakazu zabezpieczenia jest podejmowana niezwłocznie i zgłaszana natychmiast organowi wydającemu w dowolny sposób pozwalający uzyskać pisemne potwierdzenie.

4.  Jeżeli organ wykonujący uznał nakaz zabezpieczenia, jednak w trakcie jego wykonywania powziął wiadomość, że jedna z podstaw odmowy uznania lub wykonania znajduje zastosowanie, natychmiast kontaktuje się on, wszelkimi odpowiednimi metodami, z organem wydającym w celu omówienia, jakie stosowne środki należy podjąć. Na tej podstawie organ wydający może podjąć decyzję o wycofaniu nakazu zabezpieczenia. Jeżeli w następstwie takich rozmów nie uda się znaleźć rozwiązania, organ wykonujący może postanowić o wstrzymaniu wykonania nakazu zabezpieczenia.

Artykuł 9

Terminy uznawania i wykonywania nakazów zabezpieczenia

1.  Po otrzymaniu zaświadczenia dotyczącego zabezpieczenia organ wykonujący podejmuje decyzję w sprawie uznania i wykonania nakazu zabezpieczenia oraz wykonuje nakaz zabezpieczenia niezwłocznie i równie szybko, i tak samo priorytetowo jak w przypadku podobnych spraw krajowych.

2.  W przypadku gdy w zaświadczeniu dotyczącym zabezpieczenia organ wydający wskazał, że nakaz zabezpieczenia ma zostać wykonany w konkretnym terminie, organ wykonujący uwzględnia to w możliwie największym stopniu. W przypadku gdy organ wydający wskazał, że między zaangażowanymi państwami członkowskimi konieczna jest koordynacja, organ wykonujący i organ wydający koordynują swoje działania, aby porozumieć się w sprawie daty wykonania nakazu zabezpieczenia. Jeżeli osiągnięcie porozumienia nie jest możliwe, organ wykonujący podejmuje decyzję w sprawie daty wykonania nakazu zabezpieczenia, uwzględniając w możliwie największym stopniu interes organu wydającego.

3.  Bez uszczerbku dla ust. 5, w przypadku gdy w zaświadczeniu dotyczącym zabezpieczenia organ wydający wskazał, że konieczne jest natychmiastowe zabezpieczenie, gdyż istnieją uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że dane mienie zostanie wkrótce przemieszczone lub zniszczone lub ze względów proceduralnych, lub związanych z postępowaniem przygotowawczym w państwie wydającym, organ wykonujący podejmuje decyzję w sprawie uznania nakazu zabezpieczenia w terminie nieprzekraczającym 48 godzin od otrzymania nakazu. W terminie nieprzekraczającym 48 godzin od podjęcia takiej decyzji organ wykonujący podejmuje konkretne środki konieczne do wykonania nakazu.

4.  Organ wykonujący niezwłocznie powiadamia organ wydający, w dowolny sposób pozwalający uzyskać pisemne potwierdzenie, o swojej decyzji w sprawie uznania i wykonania nakazu zabezpieczenia.

5.  Jeżeli w określonym przypadku nie ma możliwości dotrzymania terminów określonych w ust. 3, organ wykonujący natychmiast informuje o tym w dowolny sposób organ wydający, podając przyczyny, z powodu których dotrzymanie tych terminów nie było możliwe, i konsultuje się z organem wydającym w kwestii stosownego harmonogramu uznania lub wykonania nakazu zabezpieczenia.

6.  Upływ terminów, o których mowa w ust. 3, nie zwalnia organu wykonującego z obowiązku niezwłocznego podjęcia decyzji w sprawie uznania i wykonania nakazu zabezpieczenia ani z obowiązku niezwłocznego wykonania tego nakazu.

Artykuł 10

Odroczenie wykonania nakazów zabezpieczenia

1.  Organ wykonujący może odroczyć wykonanie nakazu zabezpieczenia przekazanego zgodnie z art. 4 w przypadku gdy:

a)  jego wykonanie może zaszkodzić toczącemu się postępowaniu przygotowawczemu w sprawach karnych, w której to sytuacji wykonanie nakazu zabezpieczenia może zostać odroczone do momentu, który organ wykonujący uzna za rozsądny;

b)  dane mienie jest już objęte obowiązującym nakazem zabezpieczenia, w której to sytuacji wykonanie nakazu zabezpieczenia może zostać odroczone do momentu wycofania tego obowiązującego nakazu; lub

c)  dane mienie jest już objęte obowiązującym nakazem wydanym w trakcie innego postępowania w państwie wykonującym, w której to sytuacji wykonanie nakazu zabezpieczenia może zostać odroczone do czasu wycofania tego obowiązującego nakazu; jednak niniejsza litera ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy ten obowiązujący nakaz miałby na podstawie prawa krajowego pierwszeństwo przed późniejszymi krajowymi nakazami zabezpieczenia wydanymi w sprawach karnych.

2.  Organ wykonujący natychmiast powiadamia organ wydający, w dowolny sposób pozwalający uzyskać pisemne potwierdzenie, o odroczeniu wykonania nakazu zabezpieczenia, podając podstawy odroczenia oraz, o ile to możliwe, spodziewany okres odroczenia.

3.  Gdy tylko ustaną okoliczności stanowiące podstawę odroczenia, organ wykonujący natychmiast podejmuje środki konieczne w celu wykonania nakazu zabezpieczenia oraz informuje o tym organ wydający w dowolny sposób pozwalający uzyskać pisemne potwierdzenie.

Artykuł 11

Poufność

1.  Podczas wykonywania nakazu zabezpieczenia organ wydający i organ wykonujący należycie uwzględniają poufny charakter postępowania przygotowawczego, w ramach którego wydano dany nakaz zabezpieczenia.

2.  Z wyjątkiem zakresu, w jakim jest to konieczne do wykonania nakazu zabezpieczenia, organ wykonujący zapewnia poufność faktów i treści zawartych w nakazie zabezpieczenia zgodnie ze swoim prawem krajowym. Bez uszczerbku dla ust. 3 niniejszego artykułu, natychmiast po wykonaniu nakazu zabezpieczenia organ wykonujący informuje o tym osoby, których dotyczy nakaz, zgodnie z art. 32.

3.  W celu ochrony toczącego się postępowania przygotowawczego organ wydający może zwrócić się do organu wykonującego o odroczenie poinformowania osób, których dotyczy nakaz – na podstawie art. 32 – o wykonaniu nakazu zabezpieczenia. Natychmiast po ustaniu konieczności odroczenia poinformowania osób, których dotyczy nakaz, w celu ochrony toczącego się postępowania przygotowawczego, organ wydający informuje o tym organ wykonujący, tak aby organ wykonujący mógł poinformować osoby, których dotyczy nakaz – zgodnie z art. 32 – o wykonaniu nakazu zabezpieczenia.

4.  Jeżeli organ wykonujący nie może spełnić wymogów dotyczących poufności określonych w niniejszym artykule, natychmiast i, o ile to możliwe, przed wykonaniem nakazu zabezpieczenia, powiadamia o tym organ wydający.

Artykuł 12

Okres obowiązywania nakazów zabezpieczenia

1.  Mienie objęte nakazem zabezpieczenia pozostaje zabezpieczone w państwie wykonującym do momentu, gdy właściwy organ tego państwa ostatecznie odpowie na nakaz konfiskaty przekazany zgodnie z art. 14 lub gdy organ wydający powiadomi organ wykonujący o wszelkich decyzjach lub środkach, z powodu których nakaz staje się niewykonalny lub zostaje wycofany, zgodnie z art. 27 ust. 1.

2.  Organ wykonujący może, uwzględniając okoliczności danej sprawy, zwrócić się do organu wydającego z uzasadnionym wnioskiem o ograniczenie okresu, przez jaki mienie ma być zabezpieczone. Taki wniosek, zawierający wszelkie odpowiednie informacje uzupełniające, przekazuje się w dowolny sposób pozwalający uzyskać pisemne potwierdzenie, pod warunkiem że sposób ten pozwala organowi wydającemu ustalić autentyczność wniosku. Rozpatrując taki wniosek, organ wydający uwzględnia wszystkie interesy, w tym interesy organu wykonującego. Organ wydający odpowiada na wniosek jak najszybciej. Jeżeli organ wydający nie zgadza się na takie ograniczenie okresu, powiadamia organ wykonujący o powodach braku zgody. W takim przypadku mienie pozostaje zabezpieczone zgodnie z ust. 1. Jeżeli organ wydający nie odpowie na wniosek w ciągu sześciu tygodni od jego otrzymania, organ wykonujący przestaje być zobowiązany do wykonania nakazu zabezpieczenia.

Artykuł 13

Niemożność wykonania nakazu zabezpieczenia

1.  W przypadku gdy organ wykonujący uważa, że nie ma możliwości wykonania nakazu zabezpieczenia, niezwłocznie powiadamia o tym organ wydający.

2.  Zanim organ wykonujący powiadomi organ wydający zgodnie z ust. 1, w stosownym przypadku konsultuje się z nim.

3.  Niewykonanie nakazu zabezpieczenia na podstawie niniejszego artykułu może być uzasadnione tylko wówczas, gdy:

a)  mienie już zostało skonfiskowane;

b)  mienie zaginęło;

c)  mienie zostało zniszczone;

d)  mienia nie znaleziono w miejscu wskazanym w zaświadczeniu dotyczącym zabezpieczenia; lub

e)  mienia nie znaleziono, ponieważ niewystarczająco dokładnie określono jego lokalizację mimo konsultacji, o których mowa w ust. 2.

4.  W sytuacjach, o których mowa w ust. 3 lit. b), d) i e), jeżeli organ wykonujący otrzyma później informacje, które umożliwiają mu zlokalizowanie mienia, może wykonać nakaz zabezpieczenia bez konieczności otrzymania nowego zaświadczenia dotyczącego zabezpieczenia, pod warunkiem że przed wykonaniem nakazu zabezpieczenia skontaktuje się z organem wydającym w celu potwierdzenia, że nakaz zabezpieczenia wciąż jest ważny.

5.  Niezależnie od ust. 3, w przypadku gdy organ wydający wskazał, że można zabezpieczyć mienie o równoważnej wartości, organ wykonujący nie jest zobowiązany do wykonania nakazu zabezpieczenia, jeżeli wystąpiła jedna z okoliczności wymienionych w ust. 3, a nie ma mienia o równoważnej wartości, które można zabezpieczyć.

ROZDZIAŁ III

PRZEKAZYWANIE, UZNAWANIE I WYKONYWANIE NAKAZÓW KONFISKATY

Artykuł 14

Przekazywanie nakazów konfiskaty

1.  Nakaz konfiskaty ▌przekazywany jest za pośrednictwem zaświadczenia dotyczącego konfiskaty. Organ wydający przekazuje zaświadczenie dotyczące konfiskaty, o którym mowa w art. 17, bezpośrednio organowi wykonującemu lub, w stosownych przypadkach, organowi centralnemu, o którym mowa w art. 24 ust. 2, w dowolny sposób pozwalający uzyskać pisemne potwierdzenie, pod warunkiem że sposób ten pozwala organowi wykonującemu ustalić autentyczność zaświadczenia dotyczącego konfiskaty.

2.  Państwa członkowskie mogą złożyć oświadczenie, w którym stwierdzą, że w przypadku przekazywania im zaświadczenia dotyczącego konfiskaty do celów uznania i wykonania nakazu konfiskaty organ wydający musi przekazać wraz z tym zaświadczeniem oryginalny nakaz konfiskaty lub jego uwierzytelniony odpis. Jednak przetłumaczone, zgodnie z art. 17 ust. 2, musi być jedynie zaświadczenie dotyczące konfiskaty.

3.  Państwa członkowskie mogą złożyć oświadczenie, o którym mowa w ust. 2, przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia lub w późniejszym terminie. Państwa członkowskie mogą wycofać takie oświadczenie w dowolnym terminie. Państwa członkowskie informują Komisję o złożeniu lub wycofaniu takiego oświadczenia. Komisja udostępnia takie informacje wszystkim państwom członkowskim oraz Europejskiej Sieci Sądowej.

4.  W przypadku nakazu konfiskaty dotyczącego kwoty pieniężnej, jeżeli organ wydający ma uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że osoba wobec której wydano ten nakaz konfiskaty, posiada mienie lub uzyskuje dochody w danym państwie członkowskim, organ ten przekazuje zaświadczenie dotyczące konfiskaty temu państwu członkowskiemu.

5.   W przypadku nakazu konfiskaty dotyczącego określonych składników mienia, jeżeli organ wydający ma uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że takie składniki mienia znajdują się w danym państwie członkowskim, organ ten przekazuje zaświadczenie dotyczące konfiskaty temu państwu członkowskiemu.

6.  W przypadku gdy organ wydający wie o jakichkolwiek osobach, których dotyczy nakaz, informuje o tym organ wykonujący. Organ wydający przekazuje ponadto organowi wykonującemu na jego wniosek wszelkie informacje dotyczące jakichkolwiek roszczeń, które takie osoby, których dotyczy nakaz, mogą mieć względem mienia, w tym wszelkie informacje pozwalające zidentyfikować te osoby.

7.  Jeżeli mimo informacji udostępnionych zgodnie z art. 24 ust. 3 właściwy organ wykonujący nie jest znany organowi wydającemu, organ wydający podejmuje wszelkie niezbędne działania, w tym za pośrednictwem punktów kontaktowych Europejskiej Sieci Sądowej, w celu ustalenia, który organ jest uprawniony do uznania i wykonania nakazu konfiskaty.

8.  Jeżeli organ w państwie wykonującym, który otrzymał zaświadczenie dotyczące konfiskaty, nie jest uprawniony do uznania nakazu konfiskaty lub do podjęcia środków koniecznych ▌do jego wykonania, organ ten natychmiast przekazuje zaświadczenie dotyczące konfiskaty właściwemu organowi wykonującemu w swoim państwie członkowskim i informuje o tym organ wydający.

Artykuł 15

Przekazywanie nakazu konfiskaty państwu wykonującemu lub państwom wykonującym

1.  Zaświadczenie dotyczące konfiskaty przekazuje się, na podstawie art. 14, tylko jednemu państwu wykonującemu, chyba że mają zastosowanie ust. 2 lub 3 niniejszego artykułu.

2.  W przypadku gdy nakaz konfiskaty dotyczy określonych składników mienia, zaświadczenie dotyczące konfiskaty można przekazać jednocześnie więcej niż jednemu państwu wykonującemu, jeżeli:

a)  organ wydający ma uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że poszczególne składniki mienia objętego nakazem konfiskaty znajdują się w różnych państwach wykonujących; lub

b)  konfiskata określonego składnika mienia objętego nakazem konfiskaty wymagałaby podjęcia działań w ▌więcej niż jednym państwie wykonującym.

3.  W przypadku gdy nakaz konfiskaty dotyczy kwoty pieniężnej, zaświadczenie dotyczące konfiskaty można przekazać jednocześnie więcej niż jednemu państwu wykonującemu, jeżeli organ wydający uzna, że zachodzi taka szczególna potrzeba, w szczególności w przypadku gdy:

a)  dane mienie nie zostało zabezpieczone na podstawie niniejszego rozporządzenia; lub

b)  szacowana wartość mienia, które może zostać skonfiskowane w państwie wydającym oraz w dowolnym z państw wykonujących, prawdopodobnie nie jest wystarczająca do konfiskaty całej kwoty objętej nakazem konfiskaty.

Artykuł 16

Skutki przekazania nakazów konfiskaty

1.  Przekazanie nakazu konfiskaty, zgodnie z art. 1415, nie ogranicza prawa państwa wydającego do wykonania nakazu.

2.  Całkowita kwota uzyskana w wyniku wykonania nakazu konfiskaty dotyczącego kwoty pieniężnej nie może przekroczyć określonej w nim kwoty maksymalnej, niezależnie od tego, czy nakaz ten przekazany został jednemu, czy kilku państwom wykonującym.

3.  Organ wydający natychmiast informuje organ wykonujący w dowolny sposób pozwalający uzyskać pisemne potwierdzenie, jeżeli:

a)  uzna, że istnieje ryzyko konfiskaty kwoty przekraczającej kwotę maksymalną, w szczególności na podstawie informacji otrzymanych od organu wykonującego zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. b);

b)  nakaz konfiskaty wykonano ▌w całości lub w części w państwie wydającym lub w innym państwie wykonującym, w której to sytuacji organ wydający określa kwotę, w stosunku do której ▌nakazu konfiskaty jeszcze nie wykonano; lub

c)  po przekazaniu zaświadczenia dotyczącego konfiskaty zgodnie z art. 14 organ państwa wydającego otrzymuje wszelkie kwoty pieniężne zapłacone ▌na poczet nakazu konfiskaty.

Jeżeli zastosowanie ma akapit pierwszy lit. a), organ wydający informuje jak najszybciej organ wykonujący o  ustaniu ryzyka, o którym mowa w tej literze.

Artykuł 17

Standardowe zaświadczenie dotyczące konfiskaty

1.  W celu przekazania nakazu konfiskaty organ wydający wypełnia zaświadczenie dotyczące konfiskaty określone w załączniku II, podpisuje je i poświadcza dokładność i poprawność jego treści.

2.  Organ wydający przedkłada organowi wykonującemu tłumaczenie zaświadczenia dotyczącego konfiskaty na jeden z języków urzędowych państwa wykonującego lub na inny język ▌dopuszczony przez państwo wykonujące zgodnie z ust. 3.

3.  Państwo członkowskie może w każdej chwili przedłożyć Komisji oświadczenie, w którym stwierdza, że będzie przyjmować tłumaczenia zaświadczeń dotyczących konfiskaty na jeden lub więcej języków urzędowych Unii niebędących językiem urzędowym tego państwa członkowskiego. Komisja udostępnia oświadczenia wszystkim państwom członkowskim oraz Europejskiej Sieci Sądowej.

Artykuł 18

Uznawanie i wykonywanie nakazów konfiskaty

1.  Organ wykonujący ▌uznaje nakaz konfiskaty przekazany zgodnie z art. 14 i podejmuje środki konieczne ▌do jego wykonania w ten sam sposób co w przypadku krajowego nakazu konfiskaty wydanego przez organ państwa wykonującego, chyba że ten organ wykonujący powoła się na jedną z podstaw odmowy uznania i wykonania przewidzianych w art. 19 lub jedną z podstaw odroczenia przewidzianych w art. 21.

2.  Jeżeli nakaz konfiskaty dotyczy określonego składnika mienia, organ wydający i organ wykonujący mogą – jeżeli jest to przewidziane w prawie państwa wydającego – uzgodnić, że konfiskata w państwie wykonującym może zostać wykonana w drodze konfiskaty kwoty pieniężnej odpowiadającej wartości mienia, które miało zostać skonfiskowane.

3.  Jeżeli nakaz konfiskaty dotyczy kwoty pieniężnej, a organ wykonujący nie jest w stanie uzyskać zapłaty tej kwoty, wykonuje on nakaz konfiskaty zgodnie z ust. 1 w stosunku do każdego dostępnego do tego celu składnika mienia. W razie konieczności organ wykonujący przelicza kwotę pieniężną podlegającą konfiskacie na walutę państwa wykonującego według dziennego kursu wymiany euro publikowanego w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej na dzień wydania nakazu konfiskaty. .

4.  Każda część kwoty pieniężnej odzyskana na podstawie nakazu konfiskaty w innym państwie niż państwo wykonujące podlega w całości odliczeniu od kwoty, która ma zostać skonfiskowana w państwie wykonującym.

5.  W przypadku gdy organ wydający wydał nakaz konfiskaty, ale nie wydał nakazu zabezpieczenia, organ wykonujący może, w ramach środków przewidzianych w ust. 1, z własnej inicjatywy postanowić o zabezpieczeniu danego mienia zgodnie ze swoim prawem krajowym, do celów późniejszego wykonania nakazu konfiskaty. W takim przypadku organ wykonujący niezwłocznie i, o ile to możliwe, przed zabezpieczeniem danego mienia, informuje o tym organ wydający.

6.  Jak najszybciej po zakończeniu wykonywania nakazu konfiskaty organ wykonujący informuje organ wydający, w dowolny sposób pozwalający uzyskać pisemne potwierdzenie, o wyniku wykonania.

Artykuł 19

Podstawy odmowy uznania i wykonania nakazów konfiskaty

1.  Organ wykonujący może podjąć decyzję o odmowie uznania lub wykonania nakazu konfiskaty tylko wówczas, gdy:

a)  wykonanie nakazu konfiskaty▌ byłoby sprzeczne z zasadą ne bis in idem;

b)  w prawie państwa wykonującego istnieje przywilej lub immunitet, który uniemożliwia konfiskatę danego mienia lub istnieją przepisy o ustalaniu lub ograniczaniu odpowiedzialności karnej odnoszące się do wolności prasy lub wolności wypowiedzi w innych mediach, które to przepisy uniemożliwiają wykonanie nakazu konfiskaty;

c)  zaświadczenie dotyczące konfiskaty jest niekompletne lub ewidentnie błędnie wypełnione i nie zostało uzupełnione po konsultacji, o której mowa w ust. 2;

d)  nakaz konfiskaty dotyczy przestępstwa popełnionego, w całości lub w części, poza terytorium państwa wydającego i, w całości lub w części, na terytorium państwa wykonującego, a czyn, w związku z którym wydano ▌nakaz konfiskaty, nie stanowi przestępstwa w świetle prawa państwa wykonującego;

e)  w świetle prawa państwa wykonującego wykonanie nakazu konfiskaty nie jest możliwe ze względu na prawa osób, których dotyczy nakaz, w tym gdy brak możliwości wykonania ▌nakazu wynika z zastosowania środków zaskarżenia zgodnie z art. 33;

f)  ▌w przypadku objętym zakresem stosowania art. 3 ust. 2, czyn, w związku z którym wydano nakaz konfiskaty, nie stanowi przestępstwa w świetle prawa państwa wykonującego; w przypadkach odnoszących się do przepisów dotyczących podatków lub opłat, lub ceł i obrotu walutowego nie odmawia się jednak uznania lub wykonania ▌nakazu konfiskaty na tej podstawie, że prawo państwa wykonującego nie nakłada tego samego rodzaju podatków lub opłat albo nie zawiera tego samego rodzaju przepisów dotyczących podatków, opłat, ceł oraz obrotu walutowego, co prawo państwa wydającego;

g)  według zaświadczenia dotyczącego konfiskaty osoba, wobec której wydano nakaz konfiskaty, nie stawiła się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano nakaz konfiskaty związany z prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że w zaświadczeniu dotyczącym konfiskaty stwierdza się, że ▌ zgodnie z dalszymi wymogami procesowymi określonymi w prawie państwa wydającego, dana osoba:

(i)  została wezwana osobiście w odpowiednim terminie ▌i tym samym została poinformowana o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy, w wyniku której wydano nakaz konfiskaty, albo inną drogą rzeczywiście otrzymała urzędową informację o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy w sposób pozwalający jednoznacznie stwierdzić, że wiedziała o wyznaczonej rozprawie i została poinformowana w odpowiednim terminie, że taki nakaz konfiskaty może zostać wydany również w przypadku niestawienia się przez nią na rozprawie;

(ii)  wiedząc o wyznaczonej rozprawie, udzieliła pełnomocnictwa obrońcy, który został wyznaczony przez daną osobę albo z urzędu do tego, aby bronić tę osobę na rozprawie, i obrońca ten rzeczywiście bronił ją na rozprawie; lub

(iii)  po doręczeniu jej nakazu konfiskaty i wyraźnym pouczeniu o prawie do ponownego rozpoznania sprawy ▌lub do złożenia odwołania ▌, w których to procedurach dana osoba miałaby prawo uczestniczyć i które pozwoliłyby na ponowne rozpoznanie istoty sprawy, w tym z uwzględnieniem nowych dowodów ▌, oraz które mogłyby prowadzić do uchylenia pierwotnego nakazu konfiskaty wyraźnie oświadczyła, że nie kwestionuje nakazu konfiskaty lub nie wystąpiła w stosownym terminie o ponowne rozpoznanie sprawy ani nie złożyła odwołania;

h)  w wyjątkowych sytuacjach, istnieją uzasadnione podstawy, aby przypuszczać – w oparciu o konkretne i obiektywne dowody – że wykonanie nakazu konfiskaty wiązałoby się – w szczególnych okolicznościach dotyczących danej sprawy – z ewidentnym naruszeniem jednego z właściwych praw podstawowych określonych w Karcie, w szczególności prawa do skutecznego środka prawnego, prawa dostępu do bezstronnego sądu lub prawa do obrony.

2.  W każdym z przypadków, o których mowa w ust. 1, zanim organ wykonujący postanowi o odmowie uznania lub wykonania nakazu konfiskaty, czy to w całości czy w części, wszelkimi odpowiednimi metodami konsultuje się z organem wydającym oraz, w stosownych przypadkach, występuje do organu wydającego o niezwłoczne dostarczenie wszelkich niezbędnych informacji.

3.  Każda decyzja o odmowie uznania lub wykonania nakazu konfiskaty jest podejmowana niezwłocznie i zgłaszana natychmiast organowi wydającemu w dowolny sposób pozwalający uzyskać pisemne potwierdzenie.

Artykuł 20

Terminy uznawania i wykonywania nakazów konfiskaty

1.  ▌Organ wykonujący podejmuje decyzję w sprawie uznania i wykonania nakazu konfiskaty niezwłocznie i – nie naruszając ust. 4 – nie później niż w terminie 45 dni od otrzymania zaświadczenia dotyczącego konfiskaty.

2.   Organ wykonujący niezwłocznie powiadamia organ wydający, w dowolny sposób pozwalający uzyskać pisemne potwierdzenie, o swojej decyzji w sprawie uznania i wykonania nakazu konfiskaty.

3.   Jeżeli nie występują podstawy odroczenia określone w art. 21, organ wykonujący podejmuje konkretne środki konieczne do wykonania nakazu konfiskaty niezwłocznie i przynajmniej równie szybko, i tak samo priorytetowo jak w przypadku podobnych spraw krajowych.

4.   Jeżeli w określonym przypadku nie ma możliwości dotrzymania terminu określonego w ust. 1, organ wykonujący ▌ niezwłocznie informuje o tym w dowolny sposób organ wydający, podając przyczyny, z powodu których dotrzymanie tego terminu nie było możliwe, i konsultuje się z organem wydającym w kwestii stosownego harmonogramu uznania i wykonania nakazu konfiskaty.

5.  Upływ terminu, o którym mowa w ust. 1, nie zwalnia organu wykonującego z obowiązku niezwłocznego podjęcia decyzji w sprawie uznania i wykonania nakazu konfiskaty ani z obowiązku niezwłocznego wykonania tego nakazu.

Artykuł 21

Odroczenie wykonania nakazów konfiskaty

1.  Organ wykonujący może odroczyć uznanie lub wykonanie nakazu konfiskaty przekazanego zgodnie z art. 14 w przypadku gdy:

a)  jego wykonanie może zaszkodzić toczącemu się postępowaniu przygotowawczemu w sprawach karnych, w której to sytuacji wykonanie nakazu konfiskaty może zostać odroczone do momentu, który organ wykonujący uzna za rozsądny;

b)  w przypadku nakazu konfiskaty dotyczącego kwoty pieniężnej – organ wykonujący uzna, że istnieje ryzyko, iż z powodu jednoczesnego wykonania tego nakazu konfiskaty w więcej niż jednym państwie członkowskim, całkowita kwota uzyskana w wyniku wykonania tego nakazu konfiskaty mogłaby znacznie przekroczyć kwotę określoną w tym nakazie;

c)  dane mienie jest już w państwie wykonującym przedmiotem toczącego się postępowania mającego na celu konfiskatę; lub

d)  wniesiono środek zaskarżenia, o którym mowa w art. 33.

2.   Niezależnie od art. 18 ust. 5, na czas odroczenia wykonania nakazu konfiskaty właściwy organ państwa wykonującego podejmuje wszelkie środki, które podjąłby w podobnej sprawie krajowej, w celu zapobieżenia niedostępności mienia do celów wykonania nakazu konfiskaty.

3.   Organ wykonujący niezwłocznie powiadamia organ wydający, w dowolny sposób pozwalający uzyskać pisemne potwierdzenie ▌, o odroczeniu wykonania nakazu konfiskaty, podając podstawy odroczenia oraz, o ile to możliwe, spodziewany okres odroczenia.

4.   Gdy tylko ustaną okoliczności stanowiące podstawę odroczenia ▌, organ wykonujący niezwłocznie podejmuje środki konieczne w celu wykonania nakazu konfiskaty oraz informuje o tym organ wydający w dowolny sposób pozwalający uzyskać pisemne potwierdzenie.

Artykuł 22

Niemożność wykonania nakazu konfiskaty

1.  W przypadku gdy organ wykonujący uważa, że nie ma możliwości wykonania nakazu konfiskaty, niezwłocznie powiadamia o tym organ wydający.

2.  Zanim organ wykonujący powiadomi organ wydający zgodnie z ust. 1, w stosownym przypadku konsultuje się z nim, uwzględniając także możliwości przewidziane w art. 18 ust. 2 lub 3.

3.  Niewykonanie nakazu konfiskaty na podstawie niniejszego artykułu może być uzasadnione tylko wówczas, gdy:

a)  mienie już zostało skonfiskowane;

b)  mienie zaginęło;

c)  mienie zostało zniszczone;

d)  mienia nie znaleziono w miejscu wskazanym w zaświadczeniu dotyczącym konfiskaty; lub

e)  mienia nie znaleziono, ponieważ niewystarczająco dokładnie określono jego lokalizację mimo konsultacji, o których mowa w ust. 2.

4.  W sytuacjach, o których mowa w ust. 3 lit. b), d) i e), jeżeli organ wykonujący otrzyma później informacje, które umożliwiają mu zlokalizowanie mienia, może wykonać nakaz konfiskaty bez konieczności otrzymania nowego zaświadczenia dotyczącego konfiskaty, pod warunkiem że przed wykonaniem nakazu konfiskaty skontaktuje się z organem wydającym w celu potwierdzenia, że nakaz konfiskaty wciąż jest ważny.

5.  Niezależnie od ust. 3, w przypadku gdy organ wydający wskazał, że można skonfiskować mienie o równoważnej wartości, organ wykonujący nie jest zobowiązany do wykonania nakazu konfiskaty, jeżeli wystąpiła jedna z okoliczności wymienionych w ust. 3, a nie ma mienia o równoważnej wartości, które można skonfiskować.

ROZDZIAŁ IV

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 23

Prawo regulujące wykonanie

1.  Wykonanie nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty podlega prawu państwa wykonującego, a organy tego państwa są jedynymi uprawnionymi do decydowania o procedurze wykonania nakazu oraz wszelkich związanych z tym środkach.

2.  Nakaz zabezpieczenia lub nakaz konfiskaty wydane wobec osoby prawnej wykonuje się nawet wówczas, gdy państwo wykonujące nie uznaje zasady odpowiedzialności karnej osób prawnych.

3.  Niezależnie od art. 18 ust. 2 i 3, państwo wykonujące nie może bez zgody państwa wydającego nałożyć środków ▌alternatywnych wobec nakazu zabezpieczenia przekazanego na podstawie art. 4 lub nakazu konfiskaty przekazanego na podstawie art. 14.

Artykuł 24

Powiadamianie o właściwych organach

1.  Do dnia ... [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] każde państwo członkowskie informuje Komisję o organie lub organach w rozumieniu definicji zawartych w art. 2 pkt 8 i 9, które to organy są właściwe na mocy jego prawa, w przypadkach gdy dane państwo członkowskie jest odpowiednio państwem wydającym lub państwem wykonującym.

2.  Każde państwo członkowskie może wyznaczyć, jeżeli wymaga tego struktura jego wewnętrznego systemu prawnego, co najmniej jeden organ centralny, który będzie odpowiedzialny za administracyjne przekazywanie i przyjmowanie zaświadczeń dotyczących zabezpieczenia i zaświadczeń dotyczących konfiskaty oraz za wspomaganie właściwych organów tego państwa. Każde państwo członkowskie informuje Komisję o wszystkich organach wyznaczonych w tym celu.

3.  Komisja udostępnia informacje otrzymane na podstawie niniejszego artykułu wszystkim państwom członkowskim oraz Europejskiej Sieci Sądowej.

Artykuł 25

Komunikacja

1.  W razie konieczności organ wydający i organ wykonujący niezwłocznie konsultują się ze sobą ▌, za pośrednictwem wszelkich odpowiednich sposobów komunikacji, w celu zapewnienia skutecznego stosowania niniejszego rozporządzenia.

2.  Wszelka komunikacja, w tym przekazywanie wiadomości mających na celu rozwiązanie trudności dotyczących przekazywania dokumentów niezbędnych do wykonania nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty albo dotyczących ustalania autentyczności tych dokumentów, odbywa się w drodze bezpośrednich kontaktów między organem wydającym a organem wykonującym oraz – jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło organ centralny zgodnie z art. 24 ust. 2 – odbywa się, w stosownych przypadkach, przy udziale tego organu centralnego.

Artykuł 26

Wielość nakazów

1.  Jeżeli organ wykonujący otrzymuje co najmniej dwa nakazy zabezpieczenia lub nakazy konfiskaty od różnych państw członkowskich wydane wobec tej samej ▌osoby, a osoba ta nie posiada w tym państwie wykonującym wystarczającego mienia, aby możliwe było wykonanie wszystkich nakazów, lub jeżeli organ wykonujący otrzymuje co najmniej dwa nakazy zabezpieczenia lub nakazy konfiskaty dotyczące tego samego składnika mienia, organ wykonujący podejmuje decyzję, które z tych nakazów wykonać zgodnie z prawem państwa wykonującego, bez uszczerbku dla możliwości odroczenia wykonania nakazu konfiskaty na podstawie art. 21.

2.  Podejmując decyzję, organ wykonujący, o ile to możliwe, priorytetowo traktuje interes ofiar przestępstwa. Uwzględnia także inne istotne okoliczności, w tym:

a)  czy mienie jest już zabezpieczone;

b)  daty wydania i przekazania poszczególnych nakazów ▌;

c)  ▌stopień powagi przestępstwa, z którym związany jest dany nakaz; oraz

d)  miejsce ▌ popełnienia przestępstwa.

Artykuł 27

Zakończenie wykonania nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty

1.  W przypadku gdy nakaz zabezpieczenia lub nakaz konfiskaty przestaje być wykonalny lub traci ważność organ wydający niezwłocznie wycofuje nakaz zabezpieczenia lub nakaz konfiskaty.

2.  Organ wydający natychmiast informuje organ wykonujący w dowolny sposób pozwalający uzyskać pisemne potwierdzenie o wycofaniu nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty oraz o wszelkich decyzjach lub środkach, z powodu których nakaz zabezpieczenia lub nakaz konfiskaty zostają wycofane.

3.  Organ wykonujący kończy wykonanie nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty, w zakresie w jakim nakaz nie został jeszcze wykonany, jak tylko zostanie uzyska od organu wydającego informacje przewidziane w ust. 2.. Organ wykonujący bez zbędnej zwłoki przesyła państwu wydającemu, w dowolny sposób pozwalający uzyskać pisemne potwierdzenie, potwierdzenie zakończenia wykonania.

Artykuł 28

Zarządzanie i rozporządzanie zabezpieczonym i skonfiskowanym mieniem

1.  Zarządzanie zabezpieczonym i skonfiskowanym mieniem podlega prawu państwa wykonującego.

2.  Państwo wykonujące zarządza zabezpieczonym lub skonfiskowanym mieniem, dążąc do zapobieżenia utraty jego wartości. W tym celu państwo wykonujące, z uwzględnieniem art. 10 dyrektywy 2014/42/UE, może sprzedać lub przekazać zabezpieczonego mienia.

3.  Zabezpieczone mienie i środki pieniężne uzyskane po sprzedaży takiego mienia zgodnie z ust. 2 pozostają w państwie wykonującym aż do przekazania zaświadczenia dotyczącego konfiskaty i wykonania nakazu konfiskaty, bez uszczerbku dla możliwości zwrotu mienia na podstawie art. 29.

4.  Państwo wykonujące nie jest zobowiązane do sprzedaży ani zwrotu objętych nakazem konfiskaty określonych składników mienia, które są dobrami kultury, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/60/UE(18). Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na obowiązek zwrotu dóbr kultury na podstawie tej dyrektywy.

Artykuł 29

Zwrot zabezpieczonego mienia ofierze przestępstwa

1.  W przypadku gdy organ wydający lub inny właściwy organ państwa wydającego wydał, zgodnie ze swoim prawem krajowym, decyzję o zwrocie zabezpieczonego mienia ofierze przestępstwa, organ wydający zamieszcza informację o tej decyzji w zaświadczeniu dotyczącym zabezpieczenia lub w późniejszym terminie przekazuje informację o tej decyzji organowi wykonującemu.

2.  W przypadku gdy organ wykonujący został poinformowany o decyzji o zwrocie zabezpieczonego mienia ofierze przestępstwa, o której to decyzji mowa w ust. 1, organ ten podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, by po zabezpieczeniu dane mienie zostało jak najszybciej zwrócone ofierze przestępstwa, zgodnie z przepisami proceduralnymi państwa wykonującego, w razie konieczności za pośrednictwem państwa wydającego, pod warunkiem że:

a)  prawo ofiary przestępstwa do tego mienia nie jest przedmiotem sporu;

b)  mienie to nie jest niezbędne jako dowód w postępowaniu karnym prowadzonym w państwie wykonującym; oraz

c)  nie narusza się praw osób, których dotyczy nakaz.

Organ wykonujący informuje organ wydający w przypadku gdy mienie zostaje bezpośrednio przekazane ofierze przestępstwa.

3.  W przypadku gdy organ wykonujący nie może stwierdzić, że warunki przewidziane w ust. 2 są spełnione, wszelkimi odpowiednimi metodami konsultuje się z organem wydającym w celu znalezienia rozwiązania. Jeżeli nie można znaleźć rozwiązania, organ wykonujący może podjąć decyzję o niezwracaniu zabezpieczonego mienia ofierze przestępstwa.

Artykuł 30

Rozporządzanie skonfiskowanym mieniem lub środkami pieniężnymi uzyskanymi po jego sprzedaży

1.  W przypadku gdy organ wydający lub inny właściwy organ państwa wydającego wydał, zgodnie ze swoim prawem krajowym, decyzję o zwrocie skonfiskowanego mienia ofierze przestępstwa albo o odszkodowaniu dla ofiary przestępstwa, organ wydający zamieszcza informację o tej decyzji w zaświadczeniu dotyczącym konfiskaty lub w późniejszym terminie przekazuje informację o tej decyzji organowi wykonującemu.

2.  W przypadku gdy organ wykonujący został poinformowany o decyzji o zwrocie skonfiskowanego mienia ofierze przestępstwa, o której to decyzji mowa w ust. 1, organ ten podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, by po skonfiskowaniu dane mienie zostało jak najszybciej zwrócone ofierze przestępstwa, w razie konieczności za pośrednictwem państwa wydającego. Organ wykonujący informuje organ wydający w przypadku gdy mienie zostaje bezpośrednio przekazane ofierze przestępstwa.

3.  Jeżeli organ wykonujący nie ma możliwości zwrotu mienia ofierze przestępstwa zgodnie z ust. 2, ale w wyniku wykonania nakazu konfiskaty względem tego mienia uzyskano środki pieniężne, odpowiednią kwotę przekazuje się tytułem zwrotu ofierze przestępstwa, w razie konieczności za pośrednictwem państwa wydającego. Organ wykonujący informuje organ wydający w przypadku gdy środki pieniężne zostają bezpośrednio przekazane ofierze przestępstwa. Ewentualnym pozostałym mieniem rozporządza się zgodnie z ust. 7.

4.  W przypadku gdy organ wykonujący został poinformowany o decyzji o odszkodowaniu dla ofiary przestępstwa, o której to decyzji mowa w ust. 1, i w wyniku wykonania nakazu konfiskaty uzyskano środki pieniężne, odpowiednią kwotę, w zakresie w jakim nie przekracza ona kwoty wskazanej w zaświadczeniu, przekazuje się tytułem odszkodowania ofierze przestępstwa, w razie konieczności za pośrednictwem państwa wydającego. Organ wykonujący informuje organ wydający w przypadku gdy środki pieniężne zostają bezpośrednio przekazane ofierze przestępstwa. Ewentualnym pozostałym mieniem rozporządza się zgodnie z ust. 7.

5.  Jeżeli w państwie wydającym toczy się postępowanie w sprawie zwrotu mienia ofierze przestępstwa lub odszkodowania dla ofiary przestępstwa, organ wydający informuje o tym organ wykonujący. Do czasu, aż organ wykonujący otrzyma informację o decyzji o zwrocie mienia ofierze przestępstwa lub o odszkodowaniu dla ofiary przestępstwa, państwo wykonujące wstrzymuje się od rozporządzenia skonfiskowanym mieniem, nawet jeżeli nakaz konfiskaty został już wykonany.

6.  Bez uszczerbku dla ust. 1–5, mieniem innym niż środki pieniężne, uzyskanym w wyniku wykonania nakazu konfiskaty, rozporządza się zgodnie z poniższymi zasadami:

a)  mienie może zostać sprzedane, w której to sytuacji dochodami ze sprzedaży rozporządza się zgodnie z ust. 7;

b)  mienie może zostać przekazane państwu wydającemu, pod warunkiem że – jeżeli nakaz konfiskaty obejmuje kwotę pieniężną – organ wydający wyraził zgodę na przekazanie mienia państwu wydającemu;

c)  z zastrzeżeniem lit. d), w przypadku gdy nie można zastosować lit. a) ani b), mieniem można rozporządzić w inny sposób, zgodnie z prawem państwa wykonującego; lub

d)  mienie może zostać wykorzystane w interesie publicznym lub do celów społecznych w państwie wykonującym, zgodnie z jego prawem, jeżeli wyraziło na to zgodę państwo wydające.

7.  O ile nakazowi konfiskaty nie towarzyszy decyzja o zwrocie mienia ofierze przestępstwa lub o odszkodowaniu dla ofiary przestępstwa na podstawie ust. 1–5 lub o ile zaangażowane państwa członkowskie nie ustalą inaczej ▌, państwo wykonujące rozporządza środkami pieniężnymi uzyskanymi w wyniku wykonania nakazu konfiskaty ▌w następujący sposób:

a)  jeżeli kwota uzyskana w wyniku wykonania nakazu konfiskaty wynosi nie więcej niż 10 000 EUR, przypada ona państwu wykonującemu; albo

b)  jeżeli kwota uzyskana w wyniku wykonania nakazu konfiskaty przekracza 10 000 EUR, państwo wykonujące przekazuje 50 % tej kwoty państwu wydającemu.

Artykuł 31

Koszty

1.  Każde państwo członkowskie ponosi własne koszty wynikające ze stosowania niniejszego rozporządzenia, bez uszczerbku dla przepisów dotyczących rozporządzania skonfiskowanym mieniem określonych w art. 28.

2.   Organ wykonujący może zaproponować organowi wydającemu podział kosztów, jeżeli przed wykonaniem albo po wykonaniu nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty okazuje się, że wykonanie nakazu pociągałoby za sobą duże lub wyjątkowe koszty.

Do takich propozycji załącza się szczegółową analizę kosztów poniesionych przez organ wykonujący. Po przedstawieniu takiej propozycji organ wydający i organ wykonujący konsultują się ze sobą. W stosownych przypadkach konsultacje te może ułatwić Eurojust.

Konsultacje lub przynajmniej ich wynik rejestruje się w dowolny sposób pozwalający uzyskać pisemne potwierdzenie.

Artykuł 32

Obowiązek przekazania informacji osobom, których dotyczy nakaz

1.  Bez uszczerbku dla art. 11 po wykonaniu nakazu zabezpieczenia lub po podjęciu decyzji w sprawie uznania i wykonania nakazu konfiskaty organ wykonujący, zgodnie z procedurami przewidzianymi w jego prawie krajowym i w możliwie największym zakresie, niezwłocznie informuje osoby, których dotyczy nakaz i które są znane organowi, o wykonaniu nakazu i o takiej decyzji.

2.  W ramach informacji, które mają zostać przekazane zgodnie z ust. 1, wskazuje się nazwę organu wydającego oraz środki zaskarżenia przewidziane w prawie państwa wykonującego. Informacje zawierają także co najmniej skrótowy opis powodów wydania tego nakazu.

3.  W stosownych przypadkach organ wykonujący może zwrócić się do organu wydającego o pomoc w wykonywaniu zadań, o których mowa w ust. 1.

Artykuł 33

Środki zaskarżenia w państwie wykonującym przeciwko uznaniu i wykonaniu nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty

1.  Osobom, których dotyczy nakaz, przysługuje w państwie wykonującym prawo do skutecznych środków zaskarżenia przeciwko decyzji w sprawie uznania i wykonania nakazów zabezpieczenia wydanych na podstawie art. 7 oraz decyzji w sprawie uznania i wykonania nakazów konfiskaty na podstawie art. 18. Prawa do środków zaskarżenia dochodzi się przed sądem w państwie wykonującym zgodnie z jego prawem. W przypadku nakazów konfiskaty, wniesienie środka zaskarżenia może mieć skutek zawieszający, jeżeli przewiduje tak prawo państwa wykonującego.

2.  Merytoryczne podstawy wydania nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty nie mogą być przedmiotem zaskarżenia przed sądem państwa wykonującego.

3.  Właściwy organ państwa wydającego jest informowany o wszelkich środkach zaskarżenia wniesionych zgodnie z ust. 1.

4.  Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla stosowania w państwie wydającym środków zabezpieczających i środków zaskarżenia zgodnie z art. 8 dyrektywy 2014/42/UE.

Artykuł 34

Zwrot kosztów

1.  Jeżeli państwo wykonujące zgodnie ze swoim prawem ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone osobie, której dotyczy nakaz, wynikające z wykonania nakazu zabezpieczenia przekazanego mu na podstawie art. 4 lub nakazu konfiskaty przekazanego mu na podstawie art. 14, państwo wydające zwraca państwu wykonującemu wszelkie kwoty zapłacone tytułem odszkodowania tej osobie, której dotyczy nakaz. W przypadku jednak gdy państwo wydające może udowodnić państwu wykonującemu, że szkoda lub jej część powstała wyłącznie wskutek działania państwa wykonującego, państwo wydające i państwo wykonujące ustalają między sobą wysokość kwoty, która ma zostać zwrócona.

2.  Ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla przepisów państw członkowskich dotyczących roszczeń odszkodowawczych osób fizycznych lub prawnych.

ROZDZIAŁ V

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 35

Dane statystyczne

1.  Państwa członkowskie systematycznie gromadzą kompleksowe dane statystyczne uzyskiwane od właściwych organów. Państwa członkowskie utrzymują te dane  oraz co roku przesyłają je Komisji. Oprócz informacji, o których mowa w art. 11 ust. 2 dyrektywy 2014/42/UE, dane statystyczne zawierają liczbę otrzymanych przez dane państwo członkowskie od innych państw członkowskich nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty, które zostały uznane i wykonane oraz których uznania i wykonania odmówiono.▌

2.  Państwa członkowskie przesyłają również Komisji co roku następujące dane statystyczne, jeżeli takie dane są dostępne na szczeblu centralnym w danym państwie członkowskim:

a)  liczbę przypadków, w których ofiara przestępstwa otrzymała odszkodowanie lub w których zwrócono jej mienie uzyskane w drodze wykonania nakazu konfiskaty zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; oraz

b)  średni czas niezbędny do wykonania nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty na podstawie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 36

Zmiany zaświadczenia i formularza

Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 37 dotyczących wszelkich zmian w zaświadczeniach określonych w załącznikach I i II. Takie zmiany muszą być zgodne z  niniejszym rozporządzeniem i nie mogą na nie wpływać.

Artykuł 37

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  ▌Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 36, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia …[data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia].

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 36, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4.  Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. z dnia

5.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.   Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 36 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące ▌z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 38

Sprawozdawczość i  przegląd

Do dnia ...[pięć lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia], a następnie co pięć lat, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie na temat stosowania niniejszego rozporządzenia, w tym na temat:

a)  możliwości składania i wycofywania przez państwa członkowskie oświadczeń przewidzianych w art. 4 ust. 2 i art. 14 ust. 2;

b)  współzależności między przestrzeganiem praw podstawowych a wzajemnym uznawaniem nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty;

c)  stosowania art. 28, 29 i 30 w odniesieniu do zarządzania i rozporządzania zabezpieczonym i skonfiskowanym mieniem oraz zwrotu mienia ofiarom przestępstw i odszkodowań dla ofiar przestępstw.

Artykuł 39

Zastąpienie

Niniejsze rozporządzenie zastępuje przepisy decyzji ramowej 2003/577/WSiSW, w zakresie zabezpieczania mienia, między państwami członkowskimi związanymi niniejszym rozporządzeniem od dnia ... [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia].

Niniejsze rozporządzenie zastępuje decyzję ramową 2006/783/WSiSW między państwami członkowskimi związanymi niniejszym rozporządzeniem od dnia ... [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia].

W odniesieniu do państw członkowskich związanych niniejszym rozporządzeniem, odesłania do decyzji ramowej 2003/577/WSiSW w zakresie zabezpieczania mienia oraz odesłania do decyzji ramowej 2006/783/WSiSW traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 40

Przepisy przejściowe

1.  Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do zaświadczeń dotyczących zabezpieczenia i zaświadczeń dotyczących konfiskaty przekazanych od dnia ... [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia].

2.  Zaświadczenia dotyczące zabezpieczenia i zaświadczenia dotyczące konfiskaty przekazane przed dniem ... [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] nadal podlegają decyzjom ramowym 2003/577/WSiSW i 2006/783/WSiSW między państwami członkowskimi związanymi niniejszym rozporządzeniem, aż do ostatecznego wykonania nakazu zabezpieczenia lub nakazu konfiskaty.

Artykuł 41

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia [24 miesiące od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].

Jednak art. 24 stosuje się od dnia …[data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

ZAŚWIADCZENIE DOTYCZĄCE ZABEZPIECZENIA

CZĘŚĆ A:

Państwo wydające: ……………………………………………………………………………..

Organ wydający: ………………………………………………………………………...

Organ zatwierdzający (jeżeli dotyczy): ……………………………………………………..

Państwo wykonujące: ………………………………………………………………………….

Organ wykonujący (jeżeli jest znany): …………………………………………………………

CZĘŚĆ B: Tryb pilny / wniosek o wykonanie w konkretnym terminie

1.  Proszę wskazać podstawy wykonania nakazu w trybie pilnym:

□ Istnieją uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że dane mienie zostanie wkrótce przemieszczone lub zniszczone, mianowicie:

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

□ Jest to konieczne z następujących względów proceduralnych lub związanych z postępowaniem przygotowawczym w państwie wydającym: ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

2.  Data wykonania:

□ Wniesiono o wykonanie nakazu w dniu: …………………….

□ Między zaangażowanymi państwami członkowskimi konieczna jest koordynacja

Uzasadnienie tego wniosku: ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

CZĘŚĆ C: Osoby, których dotyczy nakaz

Tożsamość osoby, wobec której wydano nakaz zabezpieczenia, lub osoby będącej właścicielem mienia objętego nakazem zabezpieczenia (jeżeli nakaz dotyczy więcej niż jednej osoby, proszę podać informacje o każdej z nich)

1.  Dane identyfikacyjne

(i)  Osoba fizyczna

Nazwisko: ……………………………………………………………………………

Imię (imiona): ………………………………………………………………………….

Inne nazwiska (jeżeli dotyczy): …………………………………………………

Pseudonimy (jeżeli dotyczy) :…………………………………………………..

Płeć: …………………………………………

Obywatelstwo: …………………………………………………..

Numer w systemie ewidencji ludności lub numer ubezpieczenia społecznego (jeżeli są dostępne): …………………………………

Rodzaj i numer dokumentu(-ów) tożsamości (dowodu osobistego lub paszportu) (jeżeli są dostępne):

………………………………………………….....................................

Data urodzenia:…………………………………………….....

Miejsce urodzenia:………………………………………………

Miejsce zamieszkania lub znany adres (jeżeli aktualny adres nie jest znany, proszę podać ostatni znany adres):

………………………………………………………………………………………………

Język lub języki zrozumiałe dla osoby, której dotyczy nakaz: ………………………………………………

Proszę wskazać, w jakim charakterze występuje w postępowaniu osoba, której dotyczy nakaz:

□ osoba, wobec której wydano nakaz zabezpieczenia

□ osoba będąca właścicielem mienia objętego nakazem zabezpieczenia

(ii)  Osoba prawna

Nazwa: ………………………………………………………………………..

Forma prawna: ………………………………………………………………………..

Nazwa skrócona, nazwa powszechnie używana lub nazwa handlowa (jeżeli dotyczy): .........................................................................................................

Siedziba statutowa: ………………………………………………………………………………

Numer nadany przy rejestracji: ………………………………………………………………………….

Adres:………………………………………………………………………………………..

Imię i nazwisko przedstawiciela osoby prawnej:……………………………………………………

Proszę wskazać, w jakim charakterze występuje w postępowaniu osoba, której dotyczy nakaz:

□ osoba, wobec której wydano nakaz zabezpieczenia

□ osoba będąca właścicielem mienia objętego nakazem zabezpieczenia

2.  Proszę podać adres miejsca, w którym ma być wykonany nakaz zabezpieczenia, jeżeli jest inny od adresu podanego powyżej:

…………………………………………………………………………………………………………

3.  Osoby trzecie, na których prawa względem mienia objętego nakazem zabezpieczenia bezpośrednio wpłynął ten nakaz (tożsamość i podstawy):

…………………………………………………

………………………………………………………………………………………………….

4.  Proszę podać wszelkie inne informacje, którą pomogą wykonać nakaz zabezpieczenia:

………………………………………………………………………………………………….

CZĘŚĆ D: Informacje o mieniu, którego dotyczy nakaz

1.  Proszę wskazać, czy nakaz dotyczy:

 kwoty pieniężnej

 określonego składnika lub składników mienia (materialnego lub niematerialnego, ruchomego lub nieruchomego)

 mienia o równoważnej wartości (w przypadku konfiskaty równowartości)

2.  Jeżeli nakaz dotyczy kwoty pieniężnej lub mienia o wartości równoważnej tej kwocie pieniężnej:

–  Kwota podlegająca egzekucji w państwie wykonującym ▌ (liczbowo i słownie), ze wskazaniem waluty: ………………………………………..

–  Całkowita kwota objęta nakazem (liczbowo i słownie), ze wskazaniem waluty: ………………………………………..

Informacje dodatkowe:

–  Podstawy pozwalające przypuszczać, że osoba, której dotyczy nakaz, posiada mienie / uzyskuje dochody w państwie wykonującym:

……………………………………………………………………………………..

–  Opis mienia / źródła dochodów osoby, której dotyczy nakaz (w miarę możliwości):

……………………………………………………………………………………..

–  Dokładna lokalizacja mienia / źródła dochodów osoby, której dotyczy nakaz (jeżeli nie jest znana, proszę podać ostatnią znaną lokalizację): ………………………………………………………………………………

–  Dane rachunku bankowego osoby, której dotyczy nakaz (jeżeli jest znany):

...............................................................................................................................................................

3.  Jeżeli nakaz dotyczy określonego składnika lub określonych składników mienia lub mienia o wartości równoważnej takim składnikom: .

Podstawy przekazania nakazu państwu wykonującemu:

określony składnik lub określone składniki mienia znajdują się w państwie wykonującym

określony składnik lub określone składniki mienia są zarejestrowane w państwie wykonującym

 organ wydający ma uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że określony składnik lub określone składniki mienia objętego nakazem w całości lub w części znajdują się w państwie wykonującym.

Informacje dodatkowe:

–  Podstawy pozwalające przypuszczać, że określony składnik lub określone składniki mienia znajdują się w państwie wykonującym:

…………………………………………………………………………………………

–   Opis składnika mienia ▌:

…………………………………………………………………………………..

–   Lokalizacja składnika mienia (jeżeli nie jest znana, proszę podać ostatnią znaną lokalizację):

…………………………………………………………………………………..

–   Inne istotne informacje (np. wyznaczenie nadzorcy sądowego):

…………………………………………………

CZĘŚĆ E: Podstawy wydania nakazu zabezpieczenia

1.  Streszczenie faktów

Proszę uzasadnić wydanie nakazu zabezpieczenia, w tym:

–  streścić odnośne fakty, podać opis przestępstwa lub przestępstw:

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

–  wskazać obecny etap postępowania przygotowawczego:

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

–  wskazać podstawy zabezpieczenia:

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

–  podać inne istotne informacje:

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

2.  Charakter i kwalifikacja prawna przestępstwa lub przestępstw, w związku z którymi został wydany nakaz zabezpieczenia, i mające zastosowanie przepisy:

……………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………….

3.  Czy przestępstwo, w związku z którym został wydany nakaz zabezpieczenia, jest w państwie wydającym zagrożone karą pozbawienia wolności o górnej granicy ustawowego zagrożenia w wysokości co najmniej trzech lat i figuruje w poniższym wykazie przestępstw? (proszę zaznaczyć właściwe pole) W przypadku gdy nakaz zabezpieczenia dotyczy kilku przestępstw, proszę oznaczyć je w poniższym wykazie numerami odpowiadającymi numerom przestępstw opisanych w pkt 1 i 2 powyżej.

□ przynależność do organizacji przestępczej

□ terroryzm

□ handel ludźmi

□ seksualne wykorzystywanie dzieci i pornografia dziecięca

□ nielegalny handel środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi

□ nielegalny handel bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi

□ korupcja

□ nadużycia finansowe, w tym nadużycia i inne przestępstwa naruszające interesy finansowe Unii zdefiniowane w dyrektywie (UE) 2017/1371

□ pranie dochodów pochodzących z przestępstwa

□ fałszowanie walut, w tym waluty euro

□ przestępczość komputerowa

□ przestępstwa przeciwko środowisku, w tym nielegalny handel zagrożonymi gatunkami zwierząt oraz zagrożonymi gatunkami i odmianami roślin

□ ułatwianie bezprawnego wjazdu i stałego przebywania

□ zabójstwo lub spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu

□ nielegalny handel organami i tkankami ludzkimi

□ porwanie, bezprawne przetrzymywanie lub branie zakładników

□ rasizm i ksenofobia

□ kradzież zorganizowana lub rozbój z użyciem broni

□ nielegalny handel dobrami kultury, w tym antykami i dziełami sztuki

□ sprzeniewierzenie cudzego mienia

□ ściąganie haraczy i wymuszanie

□ podrabianie towarów i piractwo

□ fałszowanie dokumentów urzędowych i handel nimi

□ fałszowanie środków płatniczych

□ nielegalny handel substancjami hormonalnymi i innymi środkami pobudzającymi wzrost

□ nielegalny handel materiałami jądrowymi lub radioaktywnymi

□ handel kradzionymi pojazdami

□ zgwałcenie

□ podpalenie

□ przestępstwa podlegające jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Karnego

□ bezprawne zajęcie samolotu lub statku

□ sabotaż

4.  Inne istotne informacje (np. związek między mieniem a przestępstwem)

………………………………………………………………………………………………………..

CZĘŚĆ F: Poufny charakter nakazu lub wniosek o dokonanie konkretnych formalności

Konieczność zachowania poufnego charakteru informacji zawartych w nakazie po jego wykonaniu:

……………………………………………………………………………………………….

Konieczność dokonania konkretnych formalności w momencie wykonania nakazu:

……………………………………………………………………………………………….

CZĘŚĆ G: Jeżeli zaświadczenie dotyczące zabezpieczenia przekazano więcej niż jednemu państwu wykonującemu, proszę podać następujące informacje:

1.  Zaświadczenie dotyczące zabezpieczenia przekazano następującemu innemu państwu wykonującemu lub następującym innym państwom wykonującym (państwo i organ):

……………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………….

2.  Zaświadczenie dotyczące zabezpieczenia przekazano więcej niż jednemu państwu wykonującemu, ponieważ ▌:

W przypadku gdy nakaz zabezpieczenia dotyczy określonych składników mienia:

 Istnieje przypuszczenie, że poszczególne składniki mienia objęte nakazem znajdują się w różnych państwach wykonujących ▌

Zabezpieczenie określonego składnika mienia wymaga podjęcia działań w więcej niż jednym państwie wykonującym ▌

W przypadku gdy nakaz zabezpieczenia dotyczy kwoty pieniężnej:

 Szacowana wartość mienia, które może zostać zabezpieczone w państwie wydającym oraz w dowolnym z państw wykonujących, prawdopodobnie nie jest wystarczająca do zabezpieczenia całej kwoty objętej nakazem

Inne szczególne potrzeby:

…………………………………………………………………………………………..

3.  Wartość mienia (jeżeli jest znana) w każdym z  państw wykonujących:

…………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………

4.  Jeżeli zabezpieczenie określonego składnika lub określonych składników mienia wymaga podjęcia działań w więcej niż jednym państwie wykonującym, proszę opisać działania wymagane w państwie wykonującym:

…………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………

CZĘŚĆ H: Związek z wcześniejszymi nakazami zabezpieczenia lub innymi nakazami i wnioskami

Proszę wskazać, czy przedmiotowy nakaz zabezpieczenia ma związek z wcześniejszymi nakazami lub wnioskami (np. nakazem zabezpieczenia, europejskim nakazem dochodzeniowym, europejskim nakazem aresztowania lub wzajemną pomocą prawną). W stosownym przypadku proszę podać następujące informacje pozwalające zidentyfikować poprzedni nakaz lub wniosek:

–  Rodzaj nakazu/wniosku:………………………………………………………………………….

–  Data wydania:…………………………………………………………………………………..

–  Organ, do którego nakaz/wniosek został przekazany:………………………………………………….

–  Sygnatura nadana przez organ wydający:……………………………………………

–  Sygnatura (-y) nadana (-e) przez organ lub organy wykonujące: ………………………………

CZĘŚĆ I: Konfiskata

Proszę wskazać, czy:

□ do niniejszego zaświadczenia dotyczącego zabezpieczenia załączono zaświadczenie dotyczące konfiskaty wydane w państwie wydającym (sygnatura zaświadczenia dotyczącego konfiskaty): ……………………………...........................................................................................................

□ mienie ma pozostać zabezpieczone w państwie wykonującym do czasu przekazania i wykonania nakazu konfiskaty (szacowany termin przekazania zaświadczenia dotyczącego konfiskaty, jeżeli jest znana):

……………………………………………………………………………………………………

CZĘŚĆ J: Środki alternatywne

1.  Proszę wskazać, czy państwo wydające zezwala na zastosowanie przez państwo wykonujące środków alternatywnych, jeżeli niemożliwe jest wykonanie nakazu zabezpieczenia w całości lub w części:

□ tak

□ nie

2.  W razie odpowiedzi twierdzącej proszę wskazać, jakie środki można zastosować:

………………………………………………………………………………………………….

CZĘŚĆ K: ZWROT ZABEZPIECZONEGO MIENIA

1.  Proszę wskazać, czy wydano decyzję o zwrocie zabezpieczonego mienia ofierze przestępstwa:

□ tak

□ nie

W razie odpowiedzi twierdzącej proszę podać informacje dotyczące decyzji o zwrocie zabezpieczonego mienia ofierze przestępstwa:

Organ, który wydał decyzję (pełna nazwa organu): ……….………………………………………

Data wydania decyzji: .………………………….………………………………………….

Sygnatura decyzji (jeżeli jest dostępna): ……………………………………………………………

Opis mienia, które należy zwrócić: ………..…………………………………….

Imię i nazwisko (nazwa) ofiary przestępstwa: ………….………………………………………….

Adres ofiary przestępstwa: ………………………………………………………………………..

Jeżeli prawo ofiary przestępstwa do tego mienia jest przedmiotem sporu, proszę podać szczegóły (osoby kwestionujące to prawo, uzasadnienie itd.):

…………………………………………………………………………………………….

…………………………………………………………………………………………….

Jeżeli zwrot zabezpieczonego mienia mógłby naruszyć prawa osób, których dotyczy nakaz, proszę podać szczegóły (osoby, których dotyczy nakaz, prawa, które mogłyby zostać naruszone, uzasadnienie itd.):

…………………………………………………………………………………………….

…………………………………………………………………………………………….

2.  Czy wniosek o zwrot zabezpieczonego mienia ofierze przestępstwa jest obecnie rozpatrywany w państwie wydającym?

□ nie

□ tak, organ wykonujący zostanie powiadomiony o wyniku tego postępowania

Organ wydający musi zostać poinformowany w przypadku bezpośredniego przekazania mienia ofierze przestępstwa.

CZĘŚĆ L: Środki zaskarżenia

Organ w państwie wydającym, który może dostarczyć dalszych informacji o procedurach korzystania ze środków zaskarżenia w państwie wydającym oraz o dostępności pomocy prawnej, tłumaczeń ustnych i pisemnych:

Organ wydający (zob. część M)

Organ zatwierdzający (zob. część N)

 Inne organy:…………………………………………………………………………………

CZĘŚĆ M: Dane organu wydającego

Proszę wskazać rodzaj organu wydającego:

□ sędzia, sąd, prokurator

□ inny właściwy organ wyznaczony przez państwo wydające

Nazwa organu:………………………………………………………………………….

Imię i nazwisko osoby kontaktowej:……………………………………………………………

Zajmowane stanowisko (tytuł/stopień): ………………………………………………………..

Sygnatura sprawy: …………………………………………………………………………………..

Adres: …………………………………………………………………………………..

Numer telefonu (nr kierunkowy państwa) (nr kierunkowy miejscowości): ……………………………………………………

Numer faksu (nr kierunkowy państwa) (nr kierunkowy miejscowości): ……………………………………………………

E-mail: ……………………………………………………………………………………….

Języki, w których można się komunikować z organem wydającym: .........................................

Dane kontaktowe osób, z którymi można się kontaktować, by uzyskać dodatkowe informacje lub dokonać praktycznych ustaleń w celu wykonania nakazu, jeżeli są inne od wskazanych wyżej:

Imię i nazwisko / tytuł / organizacja:…………………………………………………………………….

Adres: ……………………………………………………………………………………

E-mail / numer telefonu: …………………………………………………………………-------------------------------

Podpis organu wydającego lub jego przedstawiciela potwierdzający dokładność i poprawność treści zaświadczenia dotyczącego zabezpieczenia:………………………………………………………..

Nazwa / imię i nazwisko:………………………………………………………..

Zajmowane stanowisko (tytuł/stopień):………………………………………………………..

Data: ……………………………………………………………………………………………

Pieczęć urzędowa (jeżeli jest dostępna): ………………………………………………………..

CZĘŚĆ N: Dane organu, który zatwierdził nakaz zabezpieczenia

Proszę wskazać rodzaj organu, który zatwierdził nakaz zabezpieczenia (jeżeli dotyczy):

□ sędzia lub sąd

□ prokurator

Nazwa organu zatwierdzającego: ………………………………………………………..

Imię i nazwisko osoby kontaktowej: ……………………………………………………………

Zajmowane stanowisko (tytuł/stopień): ………………………………………………………..

Sygnatura sprawy: …………………………………………………………………

Adres: ………………………………………………………..

Numer telefonu (nr kierunkowy państwa) (nr kierunkowy miejscowości): ……………………………………………………

Numer faksu (nr kierunkowy państwa) (nr kierunkowy miejscowości): ……………………………………………………

E-mail: …………………………………………………………………………………

Języki, w których można się komunikować z organem zatwierdzającym: ………………..

Proszę wskazać, który z poniższych organów jest głównym punktem kontaktowym dla organu wykonującego:

□ organ wydający

□ organ zatwierdzający

__________________

Podpis i dane organu zatwierdzającego lub jego przedstawiciela:

....................................................................................................................................................

Nazwa / imię i nazwisko: ………………………………………………………..

Zajmowane stanowisko (tytuł/stopień): ………………………………………………………..

Data: …………………………………………………………………………………………..

Pieczęć urzędowa (jeżeli jest dostępna): ………………………………………………………..

CZĘŚĆ O: Organ centralny

Jeżeli za administracyjne przekazywanie i przyjmowanie zaświadczeń dotyczących zabezpieczenia w państwie wydającym odpowiedzialny jest organ centralny, proszę podać poniższe informacje:

Nazwa organu centralnego: ………………………………………………………………...

Imię i nazwisko osoby kontaktowej:……………………………………………………………

Zajmowane stanowisko (tytuł/stopień): ………………………………………………………..

Sygnatura sprawy:………………………………………………………………………………

Adres:………………………………………………………………………………………..

Numer telefonu (nr kierunkowy państwa) (nr kierunkowy miejscowości): ………………………

Numer faksu (nr kierunkowy państwa) (nr kierunkowy miejscowości): …………………………

E-mail: ……………………………………………………………………………………..

CZĘŚĆ P: Załączniki

Załączniki do niniejszego zaświadczenia:………………………………………………...

___________________

ZAŁĄCZNIK II

ZAŚWIADCZENIE DOTYCZĄCE KONFISKATY

CZĘŚĆ A:

Państwo wydające: …………………………………………………………………………….

Organ wydający: ………………………………………………………………………...

Państwo wykonujące: ………………………………………………………………………….

Organ wykonujący (jeżeli jest znany): ……………………………………………....................

CZĘŚĆ B: Nakaz konfiskaty

1.  Sąd, który wydał nakaz konfiskaty (pełna nazwa sądu):…………………………………..

2.  Sygnatura nakazu konfiskaty (jeżeli jest dostępna):…………………………………..

3.  Nakaz konfiskaty wydano dnia:……………………………………………

4.  Nakaz konfiskaty stał się prawomocny dnia: ………………………………………………

CZĘŚĆ C: Osoby, których dotyczy nakaz

Tożsamość osoby, wobec której wydano nakaz konfiskaty, lub osoby będącej właścicielem mienia objętego nakazem konfiskaty (jeżeli nakaz dotyczy więcej niż jednej osoby, proszę podać informacje o każdej z nich)

1.  Dane identyfikacyjne

(i)  Osoba fizyczna

Nazwisko:……………………………………………………….

Imię (imiona): ………………………………………………………………………….

Inne nazwiska (jeżeli dotyczy):…………………………………………………

Pseudonimy (jeżeli dotyczy):…………………………………………………..

Płeć: ……………………..

Obywatelstwo:…………………………………………………..

Numer w systemie ewidencji ludności lub numer ubezpieczenia społecznego (jeżeli są dostępne):…………………………………

Rodzaj i numer dokumentu(-ów) tożsamości (dowodu osobistego lub paszportu), jeżeli są dostępne:

………………………………………………………………………….

Data urodzenia:…………………………………………….....

Miejsce urodzenia:………………………………………………

Miejsce zamieszkania lub znany adres (jeżeli aktualny adres nie jest znany, proszę podać ostatni znany adres):

……………………………………………………………………………………….

Język lub języki zrozumiałe dla osoby, której dotyczy nakaz: ……………………………………………..

Proszę wskazać, w jakim charakterze występuje w postępowaniu osoba, której dotyczy nakaz:

□ osoba, wobec której wydano nakaz konfiskaty

□ osoba będąca właścicielem mienia objętego nakazem konfiskaty

(ii)  Osoba prawna

Nazwa: ………………………………………………………………………………

Forma prawna:…………………………………………………………………….

Nazwa skrócona, nazwa powszechnie używana lub nazwa handlowa (jeżeli dotyczy): …………………

Siedziba statutowa:………………………………………………………………………………

Numer nadany przy rejestracji:………………………………………………………………………….

Adres ▌:…………………………………………………………………

Imię i nazwisko ▌ przedstawiciela osoby prawnej:…………………………

Proszę wskazać, w jakim charakterze występuje w postępowaniu osoba, której dotyczy nakaz ▌:

osoba, wobec której wydano nakaz konfiskaty

osoba będąca właścicielem mienia objętego nakazem konfiskaty

2.  Proszę podać adres miejsca, w którym ma być wykonany nakaz konfiskaty, jeżeli jest inny od adresu podanego powyżej:

…………………………………………………………………………………………

3.   Osoby trzecie, na których prawa względem mienia objętego nakazem konfiskaty bezpośrednio wpłynął ten nakaz (tożsamość i podstawy):

…………………………………………………

………………………………………………………………………………………………….

4.   Proszę podać wszelkie inne informacje, którą pomogą wykonać nakaz konfiskaty:

…………………………………………………………………………………………..

CZĘŚĆ D: Informacje o mieniu, którego dotyczy nakaz

1.  Sąd orzekł, że mienie:

□ stanowi korzyści pochodzące z przestępstwa albo ich pełną lub częściową równowartość

□ stanowi narzędzia służące do popełnienia przestępstwa albo wartość takich narzędzi

□ podlega konfiskacie poprzez zastosowanie w państwie wydającym uprawnień do konfiskaty określonych w dyrektywie 2014/42/UE (w tym konfiskaty rozszerzonej)

□ podlega konfiskacie na podstawie innych przepisów dotyczących uprawnień do konfiskaty, w tym konfiskaty bez prawomocnego wyroku skazującego, na mocy prawa państwa wydającego po przeprowadzeniu postępowania w związku z popełnieniem przestępstwa

2.  Proszę wskazać, czy nakaz dotyczy:

kwoty pieniężnej

określonego składnika lub składników mienia (materialnego lub niematerialnego, ruchomego lub nieruchomego)

mienia o równoważnej wartości (w przypadku konfiskaty równowartości)

3.  Jeżeli nakaz dotyczy kwoty pieniężnej lub mienia o wartości równoważnej tej kwocie pieniężnej:

–  Kwota podlegająca egzekucji w państwie wykonującym (liczbowo i słownie), ze wskazaniem waluty: ……………………………………………………….

–  Całkowita kwota objęta nakazem (liczbowo i słownie), ze wskazaniem waluty: ………………………………………………………

Informacje dodatkowe:

–  Podstawy pozwalające przypuszczać, że osoba, której dotyczy nakaz, posiada mienie / uzyskuje dochody w państwie wykonującym:

……………………………………………………………………………………..

–  Opis mienia / źródła dochodów osoby, której dotyczy nakaz (w miarę możliwości):

…………………………………………………………………………………….

–  Dokładna lokalizacja mienia / źródła dochodów osoby, której dotyczy nakaz (jeżeli nie jest znana, proszę podać ostatnią znaną lokalizację): ……………………………………………………………..

–  Dane rachunku bankowego osoby, której dotyczy nakaz (jeżeli jest znany):

..............................................................................................................................................................

4.  Jeżeli nakaz dotyczy określonego składnika lub określonych składników mienia lub mienia o wartości równoważnej takim składnikom:

Podstawy przekazania nakazu państwu wykonującemu:

określony składnik lub określone składniki mienia znajdują się w państwie wykonującym

określony składnik lub określone składniki mienia są zarejestrowane w państwie wykonującym

 organ wydający ma uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że określony składnik lub określone składniki mienia objętego nakazem w całości lub w części znajdują się w państwie wykonującym

Informacje dodatkowe:

–  Podstawy pozwalające przypuszczać, że określony składnik lub określone składniki mienia znajdują się w państwie wykonującym: ……………………………………………………………….

………………………………………………………………………………….

–  Opis składnika mienia:

………………………………………………………………………………….

–  Lokalizacja składnika mienia (jeżeli nie jest znana, proszę podać ostatnią znaną lokalizację):

………………………………………………………………………………….

–  Inne istotne informacje (np. wyznaczenie nadzorcy sądowego)

…………………………………………………

5.  Informacje o konwersji i przekazaniu mienia

Jeżeli nakaz dotyczy określonego składnika mienia, proszę wskazać, czy prawo państwa wydającego przewiduje, że konfiskata w państwie wykonującym może zostać wykonana w drodze konfiskaty kwoty pieniężnej odpowiadającej wartości mienia, które ma zostać skonfiskowane:

 tak

nie

CZĘŚĆ E: Nakaz zabezpieczenia

Proszę wskazać, czy:

□ do nakazu konfiskaty załączono nakaz zabezpieczenia wydany w państwie wydającym (sygnatura zaświadczenia dotyczącego zabezpieczenia):……………………………...........................................................................................................

□ mienie zostało zabezpieczone zgodnie z wcześniejszym nakazem zabezpieczenia przekazanym państwu wykonującemu

–  data wydania nakazu zabezpieczenia:………………………………………………………...

–  data przekazania nakazu zabezpieczenia: ………………………………………………..

–  organ, do którego nakaz został przekazany:………………………………………………….

–  sygnatura nadana przez organ wydający: ………………………………………….

–  sygnatura nadana przez organ wykonujący: ……………………………………..

CZĘŚĆ F: Podstawy wydania nakazu konfiskaty

1.  Proszę streścić odnośne fakty i podać powody wydania nakazu konfiskaty, w tym ▌opis przestępstwa lub przestępstw, a także inne istotne informacje:

……………………………………………………………………………………………………..

2.  Charakter i kwalifikacja prawna przestępstwa lub przestępstw, w związku z którymi został wydany nakaz konfiskaty, i mające zastosowanie przepisy:

………………………………………………………………………………………………………..

3.  Czy przestępstwo, w związku z którym został wydany nakaz konfiskaty, jest w państwie wydającym zagrożone karą pozbawienia wolności o górnej granicy ustawowego zagrożenia w wysokości co najmniej trzech lat i figuruje w poniższym wykazie przestępstw? (proszę zaznaczyć właściwe pole) W przypadku gdy nakaz konfiskaty dotyczy kilku przestępstw, proszę oznaczyć je w poniższym wykazie numerami odpowiadającymi numerom przestępstw opisanych w pkt 1 i 2 powyżej.

□ przynależność do organizacji przestępczej

□ terroryzm

□ handel ludźmi

□ seksualne wykorzystywanie dzieci i pornografia dziecięca

□ nielegalny handel środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi

□ nielegalny handel bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi

□ korupcja

□ nadużycia finansowe, w tym nadużycia i inne przestępstwa naruszające interesy finansowe Unii zdefiniowane w dyrektywie (UE) 2017/1371

□ pranie dochodów pochodzących z przestępstwa

□ fałszowanie walut, w tym waluty euro

□ przestępczość komputerowa

□ przestępstwa przeciwko środowisku, w tym nielegalny handel zagrożonymi gatunkami zwierząt oraz zagrożonymi gatunkami i odmianami roślin

□ ułatwianie bezprawnego wjazdu i stałego przebywania

□ zabójstwo lub spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu□ nielegalny handel organami i tkankami ludzkimi

□ porwanie, bezprawne przetrzymywanie lub branie zakładników

□ rasizm i ksenofobia

□ kradzież zorganizowana lub rozbój z użyciem broni

□ nielegalny handel dobrami kultury, w tym antykami i dziełami sztuki

□ sprzeniewierzenie cudzego mienia

□ ściąganie haraczy i wymuszanie

□ podrabianie towarów i piractwo

□ fałszowanie dokumentów urzędowych i handel nimi

□ fałszowanie środków płatniczych

□ nielegalny handel substancjami hormonalnymi i innymi środkami pobudzającymi wzrost

□ nielegalny handel materiałami jądrowymi lub radioaktywnymi

□ handel kradzionymi pojazdami

□ zgwałcenie

□ podpalenie

□ przestępstwa podlegające jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Karnego

□ bezprawne zajęcie samolotu lub statku

□ sabotaż

4.  Inne istotne informacje (np. związek między mieniem a przestępstwem):

………………………………………………………………………………………………………..

CZĘŚĆ G: Jeżeli zaświadczenie dotyczące konfiskaty przekazano więcej niż jednemu państwu wykonującemu, należy podać następujące informacje:

1.  Zaświadczenie dotyczące konfiskaty przekazano następującemu innemu państwu wykonującemu lub następującym innym państwom wykonującym (państwo i organ):

……………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………….

2.  Zaświadczenie dotyczące konfiskaty przekazano więcej niż jednemu państwu wykonującemu, ponieważ:

W przypadku gdy nakaz konfiskaty dotyczy określonych składników mienia:

Istnieje przypuszczenie, że poszczególne składniki mienia objęte nakazem znajdują się w różnych państwach wykonujących

Konfiskata określonego składnika mienia wymaga podjęcia działań w więcej niż jednym państwie wykonującym

W przypadku gdy nakaz konfiskaty dotyczy kwoty pieniężnej:

 dane mienie nie zostało zabezpieczone na podstawie rozporządzenia (UE) 2018/...(19)

Szacowana wartość mienia, które może zostać skonfiskowane w państwie wydającym oraz w dowolnym z państw wykonujących, prawdopodobnie nie jest wystarczająca do konfiskaty całej kwoty objętej nakazem

Inne szczególne potrzeby:

……………………………………………………………………………………………….

3.  Wartość mienia (jeżeli jest znana) w każdym z  państw wykonujących:

…………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………

4.  Jeżeli konfiskata określonego składnika lub określonych składników mienia wymaga podjęcia działań w więcej niż jednym państwie wykonującym, proszę opisać działania wymagane w państwie wykonującym:

……………………………………………………………………………………………

CZĘŚĆ H: Postępowanie, w wyniku którego wydano nakaz konfiskaty

Proszę wskazać, czy osoba, wobec której wydano nakaz konfiskaty, stawiła się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano nakaz konfiskaty związany z prawomocnym wyrokiem skazującym:

1.  □ tak, osoba ta stawiła się osobiście na rozprawie

2.  □ nie, osoba ta nie stawiła się osobiście na rozprawie ▌

3.  □ nie, zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi nie odbyły się żadne posiedzenia

4.  Jeżeli zaznaczono odpowiedź w pkt 2, proszę wskazać, która z poniższych okoliczności zachodzi:

4.1a.  □ osoba ta została wezwana osobiście w dniu ▌(dzień/miesiąc/rok) i tym samym została poinformowana o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy, w wyniku której wydano nakaz konfiskaty, oraz została poinformowana, że nakaz konfiskaty może zostać wydany również w przypadku niestawienia się przez tę osobę na rozprawie

LUB

4.1b.  □ osoba ta nie została wezwana osobiście, ale inną drogą rzeczywiście otrzymała urzędową informację o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy, w wyniku której wydano nakaz konfiskaty, w sposób pozwalający jednoznacznie stwierdzić, że wiedziała ona o wyznaczonej rozprawie, oraz została poinformowana, że nakaz konfiskaty może zostać wydany również w przypadku niestawienia się przez tę osobę na rozprawie

LUB

4.2.  □ wiedząc o wyznaczonej rozprawie, osoba ta udzieliła pełnomocnictwa obrońcy, który został wyznaczony przez nią lub z urzędu do tego, aby ją bronić na rozprawie, i obrońca ten rzeczywiście bronił ją na rozprawie

LUB

4.3.  □ osobie tej doręczono nakaz konfiskaty w dniu ▌(dzień/miesiąc/rok) … i wyraźnie pouczono ją o prawie do ponownego rozpoznania sprawy lub do złożenia odwołania, w których to procedurach osoba ta miała prawo uczestniczyć i które pozwalały na ponowne rozpoznanie istoty sprawy, w tym z uwzględnieniem nowych dowodów, oraz które mogły prowadzić do uchylenia pierwotnego nakazu konfiskaty, oraz

□ osoba ta wyraźnie oświadczyła, że nie kwestionuje nakazu konfiskaty

LUB

□ osoba ta w stosownym terminie nie wystąpiła o ponowne rozpoznanie sprawy ani nie złożyła odwołania

5.  Jeżeli zaznaczono odpowiedź w pkt 4.1b, 4.2 lub 4.3, proszę podać, w jaki sposób odnośny warunek został spełniony: ……………………………………………………

CZĘŚĆ I: Środki alternatywne, łącznie z  pozbawieniem wolności

1.  Proszę wskazać, czy państwo wydające zezwala na zastosowanie przez państwo wykonujące środków alternatywnych, jeżeli niemożliwe jest wykonanie nakazu konfiskaty w całości lub w części:

□ tak

□ nie

2.  W razie odpowiedzi twierdzącej proszę wskazać, jakie środki można zastosować:

□ Pozbawienie wolności (maksymalny okres):

…………………………………………………………………………………………………

□ Praca na cele społeczne (lub odpowiednik) (maksymalny okres):

………………………………………………………………………………………………….

□ Inne środki (opis):

………………………………………………………………………………………………….

CZĘŚĆ J: Decyzja o zwrocie mienia ofierze przestępstwa lub o odszkodowaniu dla ofiary przestępstwa

1.  Proszę wskazać (jeżeli dotyczy):

□ Organ wydający lub inny właściwy organ państwa wydającego wydał decyzję o  odszkodowaniu dla ofiary przestępstwa w następującej kwocie lub o zwrocie na rzecz ofiary następującej kwoty pieniężnej: ……………………………………………………..

□ Organ wydający lub inny właściwy organ państwa wydającego wydał decyzję o zwrocie ofierze przestępstwa następującego mienia innego niż środki pieniężne: …………………………………………………………….

□ W państwie wydającym toczy się postępowanie w sprawie zwrotu mienia ofierze przestępstwa lub odszkodowania dla ofiary przestępstwa i organ wykonujący zostanie powiadomiony o wyniku tego postępowania

2.  Informacje o decyzji o zwrocie mienia ofierze przestępstwa lub o odszkodowaniu dla ofiary przestępstwa:

Organ, który wydał decyzję (pełna nazwa organu):…………………………………..

Data wydania decyzji: ……………………………………………………………

Decyzja stała się prawomocna dnia:…………………………………………………………… Sygnatura decyzji (jeżeli jest dostępna):……………………………………………………………

Opis mienia, które należy zwrócić: ………..…………………………………….

Imię i nazwisko (nazwa) ofiary przestępstwa: ………….………………………………………….

Adres ofiary przestępstwa: ………………………………………………………………………..

Organ wydający musi zostać poinformowany w przypadku bezpośredniego przekazania mienia lub środków pieniężnych ofierze przestępstwa.

CZĘŚĆ K: Dane organu wydającego

Nazwa organu:…………………………………..

Imię i nazwisko osoby kontaktowej:……………………………………………………………

Zajmowane stanowisko (tytuł/stopień): ………………………………………………………..

Sygnatura sprawy: …………………………………………………………………………………..

Adres: ……………………………………………………………………………………..

Numer telefonu (nr kierunkowy państwa) (nr kierunkowy miejscowości): …………………………

Numer faksu (nr kierunkowy państwa) (nr kierunkowy miejscowości): ……………………………………………………

E-mail: ……………………………………………………………………………………….

Języki, w których można się komunikować z organem wydającym: .........................................

Dane kontaktowe osób, z którymi można się kontaktować, by uzyskać dodatkowe informacje lub dokonać praktycznych ustaleń w celu wykonania nakazu lub przekazania mienia, jeżeli są inne od wskazanych wyżej: ………………………………

Imię i nazwisko / tytuł / organizacja: ……………………………………………………………….

Adres: ……………………………………………………………………………………..

E-mail / numer telefonu: ………………………………………………………………

-------------------------------

Podpis organu wydającego lub jego przedstawiciela potwierdzający dokładność i poprawność treści zaświadczenia dotyczącego konfiskaty: ……………………………………………………

Nazwa / imię i nazwisko: ………….…………………………………………………………………………….

Zajmowane stanowisko (tytuł/stopień): ………………………………………………………..

Data: …………………………………………………………………………………………..

Pieczęć urzędowa (jeżeli jest dostępna): ………………………………………………………..

CZĘŚĆ L: Organ centralny

Jeżeli za administracyjne przekazywanie i przyjmowanie zaświadczeń dotyczących konfiskaty w państwie wydającym odpowiedzialny jest organ centralny, proszę podać poniższe informacje:

Nazwa organu centralnego: ………………………………………………………………

Imię i nazwisko osoby kontaktowej: ………………………………………..

Zajmowane stanowisko (tytuł/stopień): ………………………………………………………..

Sygnatura sprawy :………………………………………………………………………………

Adres: ………………………………………………………………………………………..

Numer telefonu (nr kierunkowy państwa) (nr kierunkowy miejscowości): …………………………

Numer faksu (nr kierunkowy państwa) (nr kierunkowy miejscowości): ……………………………

E-mail: …………………………………………………………………………………….

CZĘŚĆ M: Rachunek bankowy państwa wydającego

IBAN: ………………………………………………

BIC: ………………………………………………..

Nazwa posiadacza rachunku: ……………………..

CZĘŚĆ N: Załączniki

Załączniki do niniejszego zaświadczenia:………………………………………………...

(1)Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2018 r.
(2)Dz.U. C 115 z 4.5.2010, s. 1.
(3)Decyzja ramowa Rady 2003/577/WSiSW z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie wykonania w Unii Europejskiej postanowień o zabezpieczeniu mienia i środków dowodowych (Dz.U. L 196 z 2.8.2003, s. 45).
(4)Decyzja ramowa Rady 2006/783/WSiSW z dnia 6 października 2006 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do nakazów konfiskaty (Dz.U. L 328, 24.11.2006, p. 59).
(5)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej (Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 39).
(6)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym (Dz.U. L 280 z 26.10.2010, s. 1).
(7)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. L 142 z 1.6.2012, s. 1).
(8)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48/UE z dnia 22 października 2013 r. w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności (Dz.U. L 294 z 6.11.2013, s. 1).
(9)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.U. L 65 z 11.3.2016, s. 1).
(10)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/800 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie gwarancji procesowych dla dzieci będących podejrzanymi lub oskarżonymi w postępowaniu karnym (Dz.U. L 132 z 21.5.2016, s. 1).
(11)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1919 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie pomocy prawnej z urzędu dla podejrzanych i oskarżonych w postępowaniu karnym oraz dla osób, których dotyczy wniosek w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania (Dz.U. L 297 z 4.11.2016, s. 1).
(12)Decyzja Rady 2008/976/WSiSW z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie Europejskiej Sieci Sądowej (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 130).
(13)Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określające zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów (Dz.U. L 124 z 8.6.1971, s. 1).
(14)Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
(15) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/41/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych (Dz.U. L 130 z 1.5.2014, s. 1).
(16)Decyzja Rady 2007/845/WSiSW z dnia 6 grudnia 2007 r. dotyczącą współpracy pomiędzy biurami ds. odzyskiwania mienia w państwach członkowskich w dziedzinie wykrywania i identyfikacji korzyści pochodzących z przestępstwa lub innego mienia związanego z przestępstwem (Dz.U. L 332 z 18.12.2007, s. 103).
(17)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (Dz.U. L 198 z 28.7.2017, s. 29).
(18)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/60/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie zwrotu dóbr kultury wyprowadzonych niezgodnie z prawem z terytorium państwa członkowskiego, zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (Dz.U. L 159 z 28.5.2014, s. 1).
(19)+ Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer niniejszego rozporządzenia (PE-CONS 38/18 - 2016/0412(COD)).


Swobodny przepływ danych nieosobowych w Unii Europejskiej ***I
PDF 618kWORD 73k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ram swobodnego przepływu danych nieosobowych w Unii Europejskiej (COM(2017)0495 – C8-0312/2017 – 2017/0228(COD))
P8_TA-PROV(2018)0381A8-0201/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0495),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0312/2017),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy Protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Senat Francji, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 15 lutego 2018 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 29 czerwca 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8-0201/2018) oraz opinię Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A8-0000/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 4 października 2018 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... w sprawie ram swobodnego przepływu danych nieosobowych w Unii Europejskiej

P8_TC1-COD(2017)0228


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Cyfryzacja gospodarki postępuje coraz szybciej. Technologie informacyjno-komunikacyjne nie stanowią już specyficznego sektora, lecz są podstawą wszystkich nowoczesnych, innowacyjnych systemów gospodarczych i społeczeństw. Dane elektroniczne znajdują się w centrum tych systemów i mogą przynieść ogromne korzyści, jeżeli podda się je analizie lub połączy z usługami i produktami. Jednocześnie szybki rozwój gospodarki opartej na danych oraz nowo powstające technologie, takie jak sztuczna inteligencja, produkty i usługi internetu rzeczy, systemy autonomiczne i sieci 5G, stwarzają nowe wyzwania prawne dotyczące kwestii dostępu do danych i ich ponownego wykorzystywania, odpowiedzialności, etyki i solidarności. Należy rozważyć działania w kwestii odpowiedzialności, w szczególności w drodze wdrożenia kodeksów samoregulacji i innych wzorcowych praktyk, uwzględniając zalecenia, decyzje i działania podejmowane bez udziału człowieka w całym łańcuchu wartości przetwarzania danych. Działania takie mogłyby również uwzględniać odpowiednie mechanizmy ustalania odpowiedzialności, przenoszenia odpowiedzialności między uzupełniającymi się usługami, ubezpieczenia oraz kontroli.

(2)  Łańcuchy wartości danych opierają się na różnych działaniach w zakresie danych: tworzenia i gromadzenia danych; agregacji i organizacji danych; ▌przetwarzania danych; analizy danych, obrotu danymi i dystrybucji danych; wykorzystywania i ponownego wykorzystywania danych. Skuteczne i efektywne funkcjonowanie przetwarzania danych stanowi podstawowy element budowy każdego łańcucha wartości danych. Jednakże skuteczne i efektywne funkcjonowanie przetwarzania danych oraz rozwój gospodarki opartej na danych w Unii utrudniają w szczególności dwa rodzaje przeszkód w mobilności danych i tworzeniu rynku wewnętrznego: wymogi dotyczące lokalizacji danych wprowadzone przez organy państw członkowskich oraz uzależnienie od jednego dostawcy w sektorze prywatnym.

(3)  Zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanym dalej „TFUE”) swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług mają zastosowanie do usług ▌ przetwarzania danych. Świadczenie tych usług jest jednak utrudnione, a czasem nawet niemożliwe ze względu na niektóre wymogi krajowe, regionalne lub lokalne dotyczące lokalizacji danych na określonym terytorium.

(4)  Takie przeszkody dla swobodnego przepływu usług ▌przetwarzania danych oraz dla swobody przedsiębiorczości w przypadku dostawców usług ▌wynikają z wymogów w przepisach państw członkowskich, zgodnie z którymi dane muszą być zlokalizowane na określonym obszarze geograficznym lub określonym terytorium do celów ich ▌przetwarzania. Równoważny skutek mają inne przepisy lub praktyki administracyjne, które nakładają szczególne wymogi utrudniające ▌przetwarzanie danych poza określonym obszarem geograficznym lub określonym terytorium w Unii, takie jak wymogi stosowania rozwiązań technologicznych, które zostały certyfikowane lub zatwierdzone w danym państwie członkowskim. Brak pewności prawa co do zakresu uzasadnionych i nieuzasadnionych wymogów dotyczących lokalizacji danych w jeszcze większym stopniu ogranicza uczestnikom rynku i podmiotom sektora publicznego możliwości wyboru w odniesieniu do miejsca ▌przetwarzania danych. Niniejsze rozporządzenie w żaden sposób nie ogranicza swobody przedsiębiorstw w zakresie zawierania umów określających lokalizację danych. Celem niniejszego rozporządzenia jest jedynie zagwarantowanie tej swobody w drodze zapewnienia, aby uzgodniona lokalizacja mogła znajdować się w dowolnym miejscu w Unii.

(5)  Jednocześnie mobilność danych w Unii hamują również ograniczenia w sektorze prywatnym: kwestie prawne, umowne i techniczne utrudniające lub uniemożliwiające użytkownikom usług ▌przetwarzania danych przenoszenie ich danych od jednego dostawcy usług do innego lub z powrotem do ich własnych systemów informatycznych, także po rozwiązaniu przez użytkowników umowy z dostawcą usług.

(6)  Połączenie tych przeszkód doprowadziło do braku konkurencji między dostawcami usług w chmurze w Unii, różnych problemów z uzależnieniem od jednego dostawcy oraz poważnego braku mobilności danych. Podobnie polityki dotyczące lokalizacji danych ograniczyły zdolność przedsiębiorstw badawczo-rozwojowych do ułatwiania współpracy między firmami, uczelniami oraz innymi organizacjami badawczymi celem pobudzania innowacyjności.

(7)  Mając na uwadze pewność prawa oraz z uwagi na potrzebę zapewnienia równych warunków działania w Unii jednolity zestaw przepisów dla wszystkich uczestników rynku stanowi element o kluczowym znaczeniu dla funkcjonowania rynku wewnętrznego. Aby wyeliminować bariery w handlu i zakłócenia konkurencji wynikające z różnic między przepisami krajowymi oraz zapobiec pojawianiu się kolejnych możliwych barier w handlu i znaczących zakłóceń konkurencji, konieczne jest przyjęcie jednolitych przepisów mających zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich.

(8)  Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na ramy prawne w zakresie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych oraz w zakresie poszanowania życia prywatnego i ochrony danych osobowych w łączności elektronicznej, w szczególności na rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679(4) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680(5) i  2002/58/WE(6).

(9)  Rozwijający się internet rzeczy, sztuczna inteligencja oraz uczenie się maszyn stanowią duże źródło danych nieosobowych, na przykład w konsekwencji stosowania ich w zautomatyzowanych procesach produkcji przemysłowej. Konkretnym przykładem danych nieosobowych są zagregowane i zanonimizowane zbiory danych wykorzystywane do celów analizy dużych zbiorów danych, dane związane z rolnictwem precyzyjnym ułatwiające monitorowanie i optymalizację zużycia pestycydów i wody lub dane dotyczące potrzeb związanych z konserwacją maszyn przemysłowych. Jeżeli rozwój technologiczny umożliwia przekształcanie zanonimizowanych danych w dane osobowe, takie dane należy traktować jako dane osobowe i stosować odpowiednio rozporządzenie (UE) 2016/679.

(10)  Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 państwa członkowskie nie mogą ograniczać ani zakazywać swobodnego przepływu danych osobowych w Unii z powodów związanych z ochroną osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych. W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się tę samą zasadę swobodnego przepływu w Unii w odniesieniu do danych nieosobowych, z wyjątkiem sytuacji, w których ograniczenie lub zakaz są uzasadnione ze względów bezpieczeństwa publicznego. Rozporządzenie (UE) 2016/679 oraz niniejsze rozporządzenie stanowią spójny zbiór przepisów dotyczących swobodnego przepływu różnych rodzajów danych. Ponadto niniejsze rozporządzenie nie nakłada obowiązku oddzielnego przechowywania różnych rodzajów danych.

(11)  W celu stworzenia ram swobodnego przepływu danych nieosobowych w Unii oraz podstaw do rozwoju gospodarki opartej na danych i zwiększenia konkurencyjności unijnego przemysłu, niezbędne jest ustanowienie jasnych, kompleksowych i przewidywalnych ram prawnych w zakresie przetwarzania danych innych niż dane osobowe na rynku wewnętrznym. Podejście oparte na zasadach przewidujące współpracę między państwami członkowskimi, a także samoregulacja, powinny zapewnić wystarczającą elastyczność ram, aby umożliwić uwzględnianie w nich zmieniających się potrzeb użytkowników, dostawców usług i organów krajowych w Unii. Aby uniknąć ryzyka pokrywania się z istniejącymi mechanizmami, a tym samym uniknąć zwiększenia obciążeń zarówno dla państw członkowskich, jak i podmiotów gospodarczych, nie należy ustanawiać szczegółowych przepisów technicznych.

(12)  Niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć wpływu na przetwarzanie danych w zakresie, w jakim to przetwarzanie danych stanowi część działalności, która wykracza poza zakres prawa Unii. Należy w szczególności przypomnieć, że zgodnie z art. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (zwanego dalej „TUE”) bezpieczeństwo narodowe pozostaje w zakresie wyłącznej odpowiedzialności każdego państwa członkowskiego.

(13)  Swobodny przepływ danych w Unii odegra ważną rolę w osiąganiu wzrostu i innowacji opartych na danych. Podobnie jak przedsiębiorstwa i konsumenci, również organy publiczne i podmioty prawa publicznego państw członkowskich mogą skorzystać na większej swobodzie wyboru dostawców usług opartych na danych, bardziej konkurencyjnych cenach i większej skuteczności świadczenia usług obywatelom. Zważywszy na to, że organy publiczne i podmioty prawa publicznego zajmują się dużą ilością danych, niezwykle ważne jest, aby dawały one przykład i korzystały z usług przetwarzania danych oraz aby, korzystając z takich usług, powstrzymywały się od wprowadzania jakichkolwiek ograniczeń w zakresie lokalizowaniu danych. Zatem organy publiczne i podmioty prawa publicznego powinny zostać objęte zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia. W związku z tym zasada swobodnego przepływu danych nieosobowych przewidziana w niniejszym rozporządzeniu powinna mieć zastosowanie również do powszechnych i spójnych praktyk administracyjnych oraz do innych wymogów dotyczących lokalizacji danych w dziedzinie zamówień publicznych, bez uszczerbku dla dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE(7).

(14)  Podobnie jak w przypadku dyrektywy 2014/24/UE, niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, które dotyczą wewnętrznej organizacji państw członkowskich i które przyznają organom publicznym i podmiotom prawa publicznego uprawnienia i obowiązki w zakresie przetwarzania danych bez wynikającego ze stosunku umownego wynagrodzenia na rzecz podmiotów prawa prywatnego, a także dla przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich przewidujących zasady wykonywania tych uprawnień i obowiązków. Chociaż organy publiczne i podmioty prawa publicznego zachęca się do rozważenia korzyści ekonomicznych i innych korzyści wynikających z outsourcingu zewnętrznym usługodawcom, mogłyby one mieć uzasadnione powody wyboru świadczenia takich usług we własnym zakresie lub insourcingu. W związku z powyższym żaden przepis niniejszego rozporządzenia nie zobowiązuje państw członkowskich do zlecania na zewnątrz lub eksternalizowania świadczenia usług, które chcą świadczyć we własnym zakresie lub organizować w sposób inny niż w drodze zamówień publicznych.

(15)  Niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do osób fizycznych lub prawnych, które świadczą usługi ▌przetwarzania danych na rzecz użytkowników mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w Unii, w tym do dostawców usług, którzy świadczą usługi przetwarzania danych w Unii, ale nie mają siedziby na jej terytorium. Niniejsze rozporządzenie nie powinno zatem mieć zastosowania do usług przetwarzania danych poza Unią ani do wymogów dotyczących lokalizacji danych w odniesieniu do takich danych.

(16)  Niniejsze rozporządzenie nie ustanawia przepisów dotyczących ustalania prawa właściwego w sprawach handlowych i w związku z tym pozostaje bez uszczerbku dla rozporządzenia (WE) nr 593/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady(8). W szczególności w zakresie, w jakim prawo właściwe dla umowy nie zostało wybrane na podstawie tego rozporządzenia, umowa o świadczenie usług podlega co do zasady prawu państwa, w którym dostawca usług ma miejsce zwykłego pobytu.

(17)  Niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do ▌ jak najszerzej rozumianego przetwarzania danych, obejmującego wykorzystanie wszelkiego rodzaju systemów informatycznych, niezależnie od tego, czy są one zlokalizowane w pomieszczeniach użytkownika czy też są zlecane w ramach outsourcingu na rzecz dostawcy usług. Zakres tego pojęcia powinien obejmować różne stopnie intensywności przetwarzania danych, od przechowywania danych (infrastruktura jako usługa, ang. Infrastructure-as-a-Service, IaaS) po przetwarzanie danych na platformach (platforma jako usługa, ang. Platform-as-a-Service, PaaS) lub w aplikacjach (oprogramowanie jako usługa, ang. Software-as-a-Service, SaaS). ▌

(18)  Wymogi dotyczące lokalizacji danych stanowią niewątpliwą przeszkodę dla swobody świadczenia usług ▌przetwarzania danych w Unii oraz dla rozwoju rynku wewnętrznego. Powinny one zatem zostać zakazane, chyba że są uzasadnione względami bezpieczeństwa publicznego, zdefiniowanego w  prawie Unii, w szczególności w rozumieniu art. 52 TFUE, oraz zgodne z zasadą proporcjonalności zapisaną w art. 5 TUE. W celu wdrożenia zasady transgranicznego swobodnego przepływu danych nieosobowych, zapewnienia szybkiego zniesienia istniejących wymogów dotyczących lokalizacji danych oraz umożliwienia, do celów operacyjnych, ▌przetwarzania danych w wielu lokalizacjach w całej Unii, a także w związku z tym, że w niniejszym rozporządzeniu przewidziano środki służące zapewnieniu dostępności danych do celów kontroli regulacyjnej, państwa członkowskie powinny mieć możliwość powoływania się jedynie na bezpieczeństwo publiczne jako uzasadnienie wymogów lokalizacji danych.

(19)  Pojęcie „bezpieczeństwa publicznego” w rozumieniu art. 52 TFUE i zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości obejmuje zarówno bezpieczeństwo wewnętrzne, jak i zewnętrzne danego państwa członkowskiego, a także kwestie ochrony publicznej, w szczególności w celu ułatwienia prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania przestępstw. Zakłada ono istnienie rzeczywistego i wystarczająco poważnego zagrożenia dla jednego z podstawowych interesów społecznych, takiego jak zagrożenie dla funkcjonowania instytucji i podstawowych usług publicznych oraz życia ludności, a także ryzyko poważnego zakłócenia stosunków zagranicznych lub pokojowego współistnienia narodów, lub zagrożenie dla interesów wojskowych. Zgodnie z zasadą proporcjonalności wymogi dotyczące lokalizacji danych, które uzasadnione są względami bezpieczeństwa publicznego, powinny być odpowiednie do zamierzonego celu oraz nie powinny wykraczać poza to, co jest niezbędne do realizacji tego celu.

(20)  Aby zapewnić skuteczne stosowanie zasady swobodnego transgranicznego przepływu danych nieosobowych oraz zapobiec pojawianiu się nowych przeszkód dla sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, państwa członkowskie powinny niezwłocznie zgłaszać Komisji każdy projekt aktu, który wprowadza nowe lub zmienia istniejące wymogi dotyczące lokalizacji danych. Te projekty aktów powinny być przedkładane i oceniane zgodnie z ▌ dyrektywą (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady(9).

(21)  Ponadto, w celu wyeliminowania możliwych istniejących przeszkód, w okresie przejściowym trwającym 24 miesiące od dnia rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie powinny dokonać przeglądu istniejących przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych o charakterze ogólnym, ustanawiających wymogi dotyczące lokalizacji danych oraz zgłosić Komisji wszelkie takie wymogi dotyczące lokalizacji danych, uznane przez nie za zgodne z niniejszym rozporządzeniem, wraz z uzasadnieniem. Powinno to umożliwić Komisji zbadanie zgodności wszelkich utrzymanych w mocy wymogów dotyczących lokalizacji danych. W stosownych przypadkach Komisja powinna mieć możliwość przedstawiania uwag danemu państwu członkowskiemu. Takie uwagi mogłyby obejmować zalecenie zmiany lub uchylenia wymogu dotyczącego lokalizacji danych.

(22)  Ustanowione w niniejszym rozporządzeniu obowiązki zgłaszania Komisji istniejących wymogów dotyczących lokalizacji danych oraz projektów aktów powinny mieć zastosowanie do wymogów regulacyjnych dotyczących lokalizacji i projektów aktów o charakterze ogólnym, lecz nie powinny mieć zastosowania do decyzji skierowanych do konkretnej osoby fizycznej lub prawnej.

(23)  W celu zapewnienia, aby wymogi dotyczące lokalizacji danych w państwach członkowskich, ustanowione w przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych o charakterze ogólnym, były przejrzyste dla osób fizycznych i prawnych, takich jak dostawcy usług i użytkownicy usług ▌przetwarzania danych, państwa członkowskie powinny publikować informacje na temat takich wymogów na stronie krajowego centralnego internetowego punktu informacyjnego, oraz regularnie je aktualizować. Jako alternatywne rozwiązanie państwa członkowskie powinny przekazywać aktualne informacje na temat takich wymogów centralnemu punktowi informacyjnemu ustanowionemu na mocy innego aktu Unii. Do celów odpowiedniego informowania osób fizycznych i prawnych o wymogach dotyczących lokalizacji danych w całej Unii państwa członkowskie powinny przekazywać Komisji informacje o adresach takich centralnych punktów informacyjnych. Komisja powinna opublikować te informacje na swojej stronie internetowej wraz z regularnie aktualizowanym skonsolidowanym wykazem wszystkich wymogów dotyczących lokalizacji danych obowiązujących w państwach członkowskich, w tym również podsumowanie informacji na temat tych wymogów.

(24)  Wymogi dotyczące lokalizacji danych wynikają często z braku zaufania do transgranicznych usług ▌przetwarzania danych, który wywodzi się z założenia, że właściwe organy państw członkowskich nie miałyby dostępu do tych danych do takich celów jak inspekcje i audyty w ramach kontroli regulacyjnej lub nadzorczej. Taki brak zaufania nie może zostać przezwyciężony wyłącznie w drodze unieważnienia warunków umowy zakazujących właściwym organom zgodnego z prawem dostępu do danych na potrzeby wykonywania ich obowiązków urzędowych. W związku z tym w niniejszym rozporządzeniu należy wyraźnie określić, że nie ma ono wpływu na uprawnienia właściwych organów do żądania lub uzyskiwania dostępu do danych zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym, oraz że właściwym organom nie można odmówić dostępu do danych z uwagi na fakt, że dane są przetwarzane w innym państwie członkowskim. Właściwe organy mogłyby nakładać wymogi funkcjonalne w celu uzyskania dostępu do danych, takie jak wymóg przechowywania opisów systemu w danym państwie członkowskim.

(25)  Osoby fizyczne lub prawne, które podlegają obowiązkom przekazywania danych właściwym organom, mogą wywiązać się z tych obowiązków przez udzielenie i zagwarantowanie tym organom skutecznego i terminowego dostępu do danych drogą elektroniczną, niezależnie od państwa członkowskiego, na którego terytorium dane są przetwarzane. Dostęp taki można zapewnić przez sprecyzowanie konkretnych warunków w umowach zawieranych między osobą fizyczną lub prawną podlegającą obowiązkowi udzielenia dostępu a dostawcą usług ▌.

(26)  W przypadku gdy osoba fizyczna lub prawna podlegająca obowiązkowi przekazywania danych nie wywiąże się z niego ▌, właściwy organ powinien mieć możliwość zwrócenia się o pomoc do właściwych organów innych państw członkowskich. W takich przypadkach właściwe organy powinny korzystać ze specjalnych instrumentów współpracy przewidzianych w prawie Unii lub umowach międzynarodowych, w zależności od przedmiotu sprawy, takich jak, w obszarze współpracy organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych lub karnych albo w sprawach administracyjnych, odpowiednio: decyzja ramowa Rady 2006/960/WSiSW(10), dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/41/UE(11), Konwencja Rady Europy o cyberprzestępczości(12), rozporządzenie Rady (WE) nr 1206/2001(13), dyrektywa Rady 2006/112/WE(14) oraz rozporządzenie Rady (UE) nr 904/2010(15). W przypadku braku takich specjalnych mechanizmów współpracy właściwe organy powinny ze sobą współpracować w celu udzielenia dostępu do żądanych danych za pośrednictwem wyznaczonych ▌centralnych punktów kontaktowych ▌.

(27)  W przypadku gdy wniosek o pomoc pociąga za sobą konieczność uzyskania przez organ, do którego wniosek jest skierowany, dostępu do jakichkolwiek pomieszczeń osoby fizycznej lub prawnej, w tym do jakichkolwiek urządzeń lub środków służących do ▌przetwarzania danych, uzyskanie takiego dostępu musi odbywać się zgodnie z prawem Unii lub krajowym prawem procesowym, w tym z wszelkimi wymogami dotyczącymi uzyskania uprzedniej zgody organu sądowego.

(28)  Niniejsze rozporządzenie nie powinno umożliwiać użytkownikom podejmowania prób obejścia zastosowania prawa krajowego. Należy zatem przewidzieć nakładanie przez państwa członkowskie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji na użytkowników, którzy uniemożliwiają właściwym organom uzyskanie dostępu do swoich danych niezbędnych do wykonywania przez właściwe organy obowiązków urzędowych wynikających z prawa Unii i prawa krajowego. W pilnych przypadkach, gdy użytkownik nadużywa przysługujących mu praw, państwa członkowskie powinny mieć możliwość nałożenia ściśle proporcjonalnych środków tymczasowych. Wszelkie środki tymczasowe wymagające relokalizacji danych na okres dłuższy niż 180 dni od relokalizacji stanowiłyby odejście od zasady swobodnego przepływu danych przez znaczący okres czasu i w związku z tym należy je zgłosić Komisji do celów zbadania ich zgodności z prawem Unii.

(29)  Możliwość przenoszenia danych bez przeszkód jest jednym z kluczowych czynników ułatwiających dokonywanie wyboru przez użytkowników oraz rozwój skutecznej konkurencji na rynkach usług ▌przetwarzania danych. Rzeczywiste trudności w transgranicznym przenoszeniu danych lub kwestie postrzegane jako takie trudności podważają również zaufanie użytkowników profesjonalnych do korzystania z ofert transgranicznych, a co za tym idzie, ich zaufanie do rynku wewnętrznego. Podczas gdy indywidualni konsumenci korzystają z istniejących przepisów prawa Unii, brak jest ułatwień dla tych użytkowników, którzy chcą zmienić dostawcę usług w ramach swojej działalności gospodarczej lub zawodowej. Spójność wymogów technicznych w całej Unii, dotyczących harmonizacji technicznej, wzajemnego uznawaniu czy też dobrowolnej harmonizacji, przyczynia się także do rozwoju konkurencyjnego rynku wewnętrznego usług przetwarzania danych.

(30)  Aby móc w pełni czerpać z korzyści, jakie płyną z konkurencji na rynku, użytkownicy profesjonalni powinni móc dokonywać świadomych wyborów i łatwo porównywać poszczególne elementy różnych oferowanych na rynku wewnętrznym usług ▌przetwarzania danych, w tym warunki umowne przenoszenia danych po rozwiązaniu umowy. W celu uwzględnienia potencjału innowacyjnego rynku oraz doświadczenia i wiedzy fachowej dostawców usług raz profesjonalnych użytkowników usług ▌przetwarzania danych, uczestnicy rynku powinni opracować szczegółowe informacje i wymagania operacyjne dotyczące przenoszenia danych – poprzez samoregulację wspieraną, ułatwianą i monitorowaną przez Komisję – w formie unijnych kodeksów postępowania, co mogłoby obejmować określenie wzorca warunków umownych. ▌

(31)  Takie kodeksy postępowania – aby były one skuteczne oraz ułatwiały zmianę dostawcy usług i przenoszenie danych – powinny być kompleksowe i obejmować co najmniej kluczowe aspekty istotne w procesie przenoszenia danych, takie jak: procesy tworzenia zapasowych kopii danych i lokalizację takich kopii; dostępne formaty i nośniki danych; wymaganą konfigurację systemów informatycznych i minimalną szerokość pasma sieciowego; czas wymagany przed rozpoczęciem procesu przenoszenia danych i okres, przez który dane będą nadal dostępne do celów ich przeniesienia; a także gwarancje dostępu do danych w przypadku upadłości dostawcy usług. Kodeksy postępowania powinny również wyraźnie stanowić, że uzależnienie od jednego dostawcy nie jest dopuszczalną praktyką handlową, powinny przewidywać stosowanie technologii zwiększających zaufanie oraz powinny być regularnie aktualizowane, aby nadążać za rozwojem technologicznym. Podczas całego procesu Komisja powinna zapewniać konsultacje z wszystkimi zainteresowanymi stronami, w tym małymi i średnimi przedsiębiorstwami (zwanymi dalej „MŚP”) oraz przedsiębiorstwami typu start-up, użytkownikami oraz dostawcami usług w chmurze. Komisja powinna przeprowadzić ocenę opracowywania i skuteczności wdrażania takich kodeksów postępowania.

(32)  ▌W przypadku gdy właściwy organ jednego z państw członkowskich zwraca się do innego państwa członkowskiego o pomoc w uzyskaniu dostępu do danych na podstawie niniejszego rozporządzenia, powinien on złożyć, za pośrednictwem wyznaczonego centralnego punktu kontaktowego, należycie uzasadniony wniosek do wyznaczonego centralnego punktu kontaktowego tego innego państwa członkowskiego, wraz z pisemnym wyjaśnieniem powodów i podstaw prawnych ubiegania się o dostęp do danych. Centralny punkt kontaktowy wyznaczony przez państwo członkowskie, do którego skierowany jest wniosek, powinien ułatwiać przekazanie wniosku do właściwego organu w państwie członkowskim, do którego wniosek jest skierowany. W celu zapewnienia skutecznej współpracy organ, któremu wniosek został przekazany, powinien bez zbędnej zwłoki udzielić pomocy w odpowiedzi na dany wniosek lub dostarczyć informacji na temat trudności w wykonaniu takiego wniosku o pomoc lub podać powody odmowy wykonania takiego wniosku.

(33)  Zwiększenie zaufania do bezpieczeństwa transgranicznego▌ przetwarzania danych powinno zmniejszyć skłonność uczestników rynku i podmiotów sektora publicznego do traktowania lokalizacji danych jako zastępczej gwarancji bezpieczeństwa danych. Powinno to również zapewnić przedsiębiorstwom większą pewność prawa w odniesieniu do spełniania wymogów w zakresie bezpieczeństwa mających zastosowanie do zlecania ▌przetwarzania danych w ramach outsourcingu dostawcom usług, w tym również dostawcom w innych państwach członkowskich.

(34)  Wymogi w zakresie bezpieczeństwa dotyczące ▌przetwarzania danych, które są stosowane w sposób uzasadniony i proporcjonalny na podstawie prawa Unii lub prawa krajowego zgodnego z prawem Unii w państwie członkowskim miejsca zamieszkania osób fizycznych lub siedziby osób prawnych, których danych to dotyczy, powinny mieć nadal zastosowanie do przetwarzania tych danych w innym państwie członkowskim. Te osoby fizyczne lub prawne powinny mieć możliwość spełniania takich wymogów samodzielnie albo za pośrednictwem klauzul umownych w umowach z dostawcami usług.

(35)  Wymogi w zakresie bezpieczeństwa ustanowione na poziomie krajowym powinny być konieczne i proporcjonalne do ryzyka, na jakie narażone jest bezpieczeństwo ▌przetwarzania danych w zakresie stosowania prawa krajowego, w którym wymogi te określono.

(36)  W dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148(16) przewidziano środki prawne w celu zwiększenia ogólnego poziomu cyberbezpieczeństwa w Unii. Usługi ▌przetwarzania danych stanowią jedną z kategorii usług cyfrowych objętych zakresem stosowania tej dyrektywy. Zgodnie z tą dyrektywą państwa członkowskie mają obowiązek zapewnić, aby dostawcy usług cyfrowych określali i podejmowali odpowiednie i proporcjonalne środki techniczne i organizacyjne w celu zarządzania ryzykiem, na jakie narażone są wykorzystywane przez nich sieci i systemy informatyczne. Środki takie powinny zapewniać poziom bezpieczeństwa odpowiedni do istniejącego ryzyka oraz uwzględniać bezpieczeństwo systemów i obiektów, postępowanie w przypadku incydentu, zarządzanie ciągłością działania, monitorowanie, audyt i testowanie oraz zgodność z normami międzynarodowymi. Elementy te mają zostać określone bardziej szczegółowo w aktach wykonawczych, które Komisja ma przyjąć na podstawie tej dyrektywy.

(37)  Komisja powinna przedłożyć sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności w celu określenia, czy istnieje potrzeba wprowadzenia zmian w świetle postępu technologicznego i zmian na rynku. Sprawozdanie to powinno w szczególności oceniać niniejsze rozporządzenie, zwłaszcza jego stosowanie do zbiorów danych obejmujących zarówno dane osobowe, jak i nieosobowe, a także oceniać stosowanie wyjątku dotyczącego bezpieczeństwa publicznego. Przed rozpoczęciem stosowania niniejszego rozporządzenia, Komisja powinna również opublikować wskazówki na temat tego, jak postępować ze zbiorami danych obejmującymi zarówno dane osobowe, jak i nieosobowe, tak aby te przedsiębiorstwa, w tym MŚP, mogły lepiej zrozumieć wzajemne powiązania między niniejszym rozporządzeniem a rozporządzeniem (UE) 2016/679 oraz aby zapewnić przestrzeganie obu rozporządzeń.

(38)  Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, oraz powinno być interpretowane i stosowane zgodnie z tymi prawami i zasadami, w tym prawem do ochrony danych osobowych wolnością wypowiedzi i informacji oraz wolnością prowadzenia działalności gospodarczej.

(39)  Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie zapewnienie swobodnego przepływu danych innych niż osobowe w Unii, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na jego rozmiary i skutki możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 TUE. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot

Celem niniejszego rozporządzenia jest zapewnienie na terytorium Unii swobodnego przepływu danych innych niż dane osobowe poprzez ustanowienie przepisów odnoszących się do wymogów dotyczących lokalizacji danych, dostępności danych dla właściwych organów i przenoszenia danych przez użytkowników profesjonalnych.

Artykuł 2

Zakres stosowania

1.  Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do ▌przetwarzania elektronicznych danych innych niż dane osobowe w Unii, które jest:

a)  świadczone jako usługa na rzecz użytkowników mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w Unii, niezależnie od tego, czy dostawca usługi ma swoją siedzibę w Unii czy poza nią; lub

b)  prowadzone na potrzeby własne przez osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania w Unii lub osobę prawną mającą siedzibę w Unii.

2.   W przypadku zbiorów danych obejmujących zarówno dane osobowe, jak i nieosobowe niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do części zbioru złożonej z danych nieosobowych. W przypadku gdy w zbiorze danych dane osobowe i nieosobowe są nierozerwalnie związane, niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla stosowania rozporządzenia (UE) 2016/679.

3.  Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do działalności, która wykracza poza zakres stosowania prawa Unii.

Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących wewnętrznej organizacji państw członkowskich, przyznających organom publicznym i podmiotom prawa publicznego zdefiniowanym w art. 2 ust. 1 pkt 4 dyrektywy 2014/24/UE uprawnienia i obowiązki w zakresie przetwarzania danych bez wynikającego ze stosunku umownego wynagrodzenia na rzecz podmiotów prywatnych, jak również dla przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, które przewidują zasady wykonywania tych uprawnień i obowiązków.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1)  „dane” oznaczają dane inne niż dane osobowe zdefiniowane w art. 4 pkt 1 rozporządzenia (UE) 2016/679;

2)  „przetwarzanie” oznacza każdą operację lub zestaw operacji wykonywanych na danych lub zbiorach danych w formie elektronicznej w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowany, takie jak gromadzenie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie przez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie;

3)  „projekt aktu” oznacza tekst sporządzony w celu wprowadzenia go w życie jako przepisu ustawowego, wykonawczego lub administracyjnego o charakterze ogólnym, który jest na etapie przygotowań, na którym to etapie ▌ wciąż jeszcze można dokonywać zmian merytorycznych;

4)  „dostawca usług” oznacza osobę fizyczną lub prawną świadczącą usługi ▌przetwarzania danych;

5)  „wymóg dotyczący lokalizacji danych” oznacza każdy obowiązek, zakaz, warunek, ograniczenie lub innego rodzaju wymóg określony w przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych państwa członkowskiego lub wynikający z powszechnych i spójnych praktyk administracyjnych w państwie członkowskim i w podmiotach prawa publicznego, w tym w dziedzinie zamówień publicznych, bez uszczerbku dla dyrektywy 2014/24/UE, który narzuca ▌wymóg przetwarzania danych na terytorium danego państwa członkowskiego lub utrudnia ▌przetwarzanie danych w jakimkolwiek innym państwie członkowskim;

6)  „właściwy organ” oznacza organ państwa członkowskiego lub jakikolwiek inny podmiot uprawniony na mocy prawa krajowego do wykonywania funkcji publicznej lub sprawowania władzy publicznej, i który jest uprawniony do uzyskania dostępu do danych ▌przetwarzanych przez osobę fizyczną lub prawną, do celów wykonywania swoich obowiązków urzędowych, stosownie do prawa Unii lub prawa krajowego;

7)  „użytkownik” oznacza osobę fizyczną lub prawną, w tym organ publiczny lub podmiot prawa publicznego, korzystającą lub ubiegającą się o skorzystanie z usługi ▌przetwarzania danych;

8)  „użytkownik profesjonalny” oznacza osobę fizyczną lub prawną, w tym organ publiczny lub podmiot prawa publicznego, korzystającą lub ubiegającą się o skorzystanie z usługi ▌przetwarzania danych do celów związanych z jej działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą, zawodową lub wykonywanym zadaniem.

Artykuł 4

Swobodny przepływ danych w Unii

1.  Zakazuje się nakładania wymogów dotyczących lokalizacji danych,▌ chyba że są one uzasadnione względami bezpieczeństwa publicznego zgodnie z zasadą proporcjonalności.

Akapit pierwszy pozostaje bez uszczerbku dla ust. 3 oraz dla wymogów dotyczących lokalizacji danych określonych na podstawie istniejących przepisów prawa Unii.

2.  Państwa członkowskie niezwłocznie zgłaszają Komisji każdy projekt aktu, w którym wprowadza się nowe wymogi dotyczące lokalizacji danych lub zmiany w istniejących wymogach dotyczących lokalizacji danych, zgodnie z procedurami określonymi w▌ art. 5, 6 i 7 dyrektywy (UE) 2015/1535.

3.  Do dnia ... [24 miesiące od dnia rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] państwa członkowskie zapewnią uchylenie wszelkich istniejących wymogów dotyczących lokalizacji danych ustanowionych w przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych o charakterze ogólnym, które nie są zgodne z ust. 1 niniejszego artykułu.

Do dnia ... [24 miesiące od dnia rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia], jeżeli państwo członkowskie uzna, że istniejący środek zawierający wymóg dotyczący lokalizacji danych jest zgodny z ust. 1 niniejszego artykułu i w związku z tym może zostać utrzymany w mocy, zgłasza ten środek Komisji, wraz z uzasadnieniem utrzymania go w mocy.

Bez uszczerbku dla art. 258 TFUE Komisja, w terminie sześciu miesięcy od dnia otrzymania takiego zgłoszenia, bada zgodność tego środka z ust. 1 niniejszego artykułu oraz w stosownych przypadkach przedstawia uwagi państwu członkowskiemu, w tym w razie konieczności zalecenie zmiany lub uchylenia tego środka.

4.  Państwa członkowskie publicznie udostępniają informacje o wszelkich mających zastosowanie na ich terytorium wymogach dotyczących lokalizacji danych określonych w przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych o charakterze ogólnym, za pośrednictwem krajowego centralnego internetowego punktu informacyjnego, oraz je aktualizują, lub przekazują aktualne informacje na temat takich wymogów dotyczących lokalizacji centralnemu punktowi informacyjnemu ustanowionemu na mocy innego aktu Unii.

5.  Państwa członkowskie przekazują Komisji informację o adresie swojego centralnego punktu informacyjnego, o którym mowa w ust. 4. Komisja publikuje na swojej stronie internetowej linki do stron takich punktów wraz ze skonsolidowanym i regularnie aktualizowanym wykazem wszystkich wymogów dotyczących lokalizacji danych, o których mowa w ust. 4, w tym również podsumowanie informacji na temat tych wymogów.

Artykuł 5

Dostęp właściwych organów do danych

1.  Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na uprawnienia właściwych organów do żądania lub uzyskiwania dostępu do danych na potrzeby wykonywania ich obowiązków urzędowych zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym. Właściwym organom nie można odmówić dostępu do danych z uwagi na fakt, że dane są ▌ przetwarzane w innym państwie członkowskim.

2.   W przypadku gdy po złożeniu wniosku o dostęp do danych użytkownika właściwy organ nie uzyskał dostępu oraz jeśli brak jest specjalnych mechanizmów współpracy przewidzianych w prawie Unii lub umowach międzynarodowych umożliwiających wymianę danych między właściwymi organami różnych państw członkowskich, ten właściwy organ może zwrócić się z wnioskiem o pomoc do właściwego organu innego państwa członkowskiego zgodnie z procedurą określoną w art. 7.

3.  W przypadku gdy wniosek o pomoc pociąga za sobą konieczność uzyskania przez organ, do którego wniosek jest skierowany, dostępu do jakichkolwiek pomieszczeń osoby fizycznej lub prawnej, w tym do jakichkolwiek urządzeń lub środków służących do ▌przetwarzania danych, uzyskanie takiego dostępu musi odbywać się zgodnie z prawem ▌Unii lub krajowym prawem procesowym.

4.  Państwa członkowskie mogą nakładać skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje za nieprzestrzeganie obowiązku przekazywania danych, zgodnie z prawem Unii i prawem krajowym.

W przypadku nadużycia praw przez użytkownika państwo członkowskie może, w przypadku gdy jest to uzasadnione koniecznością uzyskania pilnego dostępu do danych oraz przy uwzględnieniu interesów zainteresowanych stron, nałożyć ściśle proporcjonalne środki tymczasowe na tego użytkownika,. Jeżeli środek tymczasowy nakłada obowiązek relokalizacji danych na okres dłuższy niż 180 dni od dnia relokalizacji, zgłaszany jest Komisji w ciągu tych 180 dni. Komisja w najkrótszym możliwym czasie bada środek i jego zgodność z prawem Unii oraz w stosownych przypadkach podejmuje niezbędne środki. Komisja wymienia się informacjami dotyczącymi doświadczenia nabytego w tym zakresie z centralnymi punktami kontaktowymi państw członkowskich, o których mowa w art. 7.

Artykuł 6

Przenoszenie danych

1.  Aby przyczynić się do rozwoju konkurencyjnej gospodarki opartej na danych, Komisja wspiera i ułatwia opracowywanie samoregulacyjnych kodeksów postępowania na poziomie Unii (zwanych dalej „kodeksami postępowania”), opartych na zasadzie przejrzystości i interoperacyjności oraz należycie uwzględniających otwarte standardy, obejmujące między innymi następujące aspekty:

a)   najlepsze praktyki w zakresie ułatwiania zmiany dostawcy usług i przenoszenia danych z wykorzystaniem formatów ustrukturyzowanych, powszechnie używanych i nadających się do odczytu maszynowego, w tym formatów opartych na otwartych standardach, gdy jest to wymagane przez dostawcę usług otrzymującego dane lub gdy zwraca się on z takim wnioskiem;

b)  minimalne wymogi informacyjne mające na celu zapewnienie użytkownikom profesjonalnym, przed zawarciem umowy o przetwarzanie danych, wystarczająco dokładnych, jasnych i przejrzystych informacji na temat następujących kwestii: procesów, wymogów technicznych, ram czasowych i opłat, które mają zastosowanie w przypadku, gdy użytkownik profesjonalny chce zmienić dostawcę usług lub przenieść dane z powrotem do własnych systemów informatycznych▌; ▌

c)  podejścia w zakresie systemów certyfikacji ułatwiających porównywanie produktów i usług związanych z przetwarzaniem danych dla użytkowników profesjonalnych, z uwzględnieniem przyjętych krajowych lub międzynarodowych norm, w celu ułatwienia porównywalności tych produktów i usług. Podejścia takie mogą obejmować między innymi zarządzanie jakością, zarządzanie bezpieczeństwem informacji, zarządzanie ciągłością działania i zarządzanie środowiskowe;

d)  plany działania w zakresie komunikacji z wielodyscyplinarnym podejściem do upowszechniania wiedzy o kodeksach postępowania wśród właściwych zainteresowanych stron.

2.  Komisja zapewnia, aby kodeksy postępowania były opracowywane w ścisłej współpracy ze wszystkimi właściwymi zainteresowanymi stronami, w tym stowarzyszeniami MŚP oraz przedsiębiorstwami typu start-up, użytkownikami i dostawcami usług w chmurze.

3.  Komisja zachęca dostawców usług do zakończenia prac nad kodeksami postępowania, do dnia ... [12 miesięcy od dnia opublikowania niniejszego rozporządzenia] oraz do ich skutecznego wdrożenia do dnia ...[18 miesięcy od dnia opublikowania niniejszego rozporządzenia].

Artykuł 7

Procedura współpracy między organami

1.  Każde państwo członkowskie wyznacza centralny punkt kontaktowy, który współpracuje z centralnymi punktami kontaktowymi innych państw członkowskich i z Komisją w odniesieniu do stosowania niniejszego rozporządzenia. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wyznaczonych centralnych punktach kontaktowych oraz o wszelkich późniejszych zmianach w tym zakresie.

2.  W przypadku gdy właściwy organ w jednym z państw członkowskich zwraca się do innego państwa członkowskiego z wnioskiem o pomoc, na podstawie art. 5 ust. 2, w celu uzyskania dostępu do danych, składa on w centralnym punkcie kontaktowym wyznaczonym przez to inne państwo członkowskie należycie uzasadniony wniosek. Wniosek musi zawierać pisemne wyjaśnienie powodów i podstaw prawnych ubiegania się o dostęp do danych.

3.  Centralny punkt kontaktowy ustala, który organ jego państwa członkowskiego jest właściwy, oraz przekazuje temu organowi wniosek otrzymany zgodnie z ust. 2.

4.  Właściwy organ, który otrzymał taki wniosek, bez zbędnej zwłoki oraz w terminie proporcjonalnym do pilności wniosku, przekazuje odpowiedź, podając żądane dane lub informując właściwy organ występujący z wnioskiem, że uważa, że warunki uzasadniające wniosek o pomoc na podstawie niniejszego rozporządzenia nie zostały spełnione.

5.  Wszelkie informacje wymieniane w ramach pomocy, o którą zwrócono się z wnioskiem, i udzielanej na podstawie w art. 5 ust. 2 mogą być wykorzystywane jedynie w odniesieniu do sprawy, w której o nie wnioskowano.

6.  Centralne punkty kontaktowe udostępniają użytkownikom ogólne informacje na temat niniejszego rozporządzenia, w tym na temat kodeksów postępowania.

Artykuł 8

Ocena i wytyczne

1.  Nie później niż w dniu ... [48 miesięcy od dnia opublikowania niniejszego rozporządzenia] Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie z oceny wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności w odniesieniu do:

a)  stosowania niniejszego rozporządzenia, zwłaszcza w odniesieniu do zbiorów danych obejmujących zarówno dane osobowe, jak i nieosobowe, w świetle zmian na rynku i rozwoju technologicznego, które mogłyby zwiększyć możliwości deanonimizacji danych;

b)  wykonywania przez państwa członkowskie art. 4 ust. 1, w szczególności wyjątku dotyczącego bezpieczeństwa publicznego; oraz

c)  opracowania i skutecznego wdrażania kodeksów postępowania oraz skutecznego przekazywania informacji przez dostawców usług.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji wszelkie informacje niezbędne do przygotowania sprawozdania, o którym mowa w ust. 1.

3.  Do dnia ... [6 miesięcy od dnia opublikowania niniejszego rozporządzenia] Komisja opublikuje wskazówki na temat wzajemnych powiązań niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (UE) 2016/679, w szczególności w odniesieniu do zbiorów danych obejmujących zarówno dane osobowe, jak i nieosobowe.

Artykuł 9

Przepisy końcowe

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się po upływie sześciu miesięcy od jego opublikowania.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w …

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 227 z 28.6.2018, s. 78.
(2)Dz.U. C 227 z 28.6.2018, s. 78.
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2018 r.
(4)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).
(5)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89).
(6)Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 37).
(7) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 65).
(8) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (Dz.U. L 177 z 4.7.2008, s. 6).
(9)Dyrektywa (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 241 z 17.9.2015, s. 1).
(10)Decyzja ramowa Rady 2006/960/WSiSW z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie uproszczenia wymiany informacji i danych wywiadowczych między organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej (Dz.U. L 386 z 29.12.2006, s. 89).
(11)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/41/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych (Dz.U. L 130 z 1.5.2014, s. 1).
(12)Konwencja Rady Europy o cyberprzestępczości (CETS nr 185).
(13)Rozporządzenie Rady (WE) nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych (Dz.U. L 174 z 27.6.2001, s. 1).
(14)Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1).
(15)Rozporządzenie Rady (UE) nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 268 z 12.10.2010, s. 1).
(16)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii (Dz.U. L 194 z 19.7.2016, s. 1).


Wkład UE do wiążącego instrumentu ONZ dotyczącego spółek międzynarodowych w odniesieniu do przestrzegania praw człowieka
PDF 378kWORD 61k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2018 r. w sprawie wkładu UE w wiążący instrument ONZ dotyczący korporacji transnarodowych i innych przedsiębiorstw o cechach transnarodowych w odniesieniu do przestrzegania praw człowieka (2018/2763(RSP))
P8_TA-PROV(2018)0382B8-0443/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2, 3, 21 i 23 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lipca 2016 r. w sprawie wdrażania zaleceń Parlamentu z 2010 r. w sprawie norm społecznych i środowiskowych, praw człowieka i odpowiedzialności biznesu(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie rocznego sprawozdania z realizacji wspólnej polityki handlowej(2),

–  uwzględniając art. 207 i 208 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając strategiczne ramy UE dotyczące praw człowieka i demokracji, przyjęte przez Radę do Spraw Zagranicznych w dniu 25 czerwca 2012 r., oraz plan działania UE w dziedzinie praw człowieka i demokracji na lata 2015–2019, przyjęty przez Radę w dniu 20 lipca 2015 r.,

–  uwzględniając wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka, przyjęte przez Radę Praw Człowieka ONZ w rezolucji nr 17/4 z dnia 16 czerwca 2011 r.,

–  uwzględniając strategię Komisji pt. „Handel z korzyścią dla wszystkich”,

–  uwzględniając wytyczne sektorowe Komisji w zakresie wdrażania wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka(3),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie wdrażania wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka – stan realizacji (SWD(2015)0144),

–  uwzględniając opinię Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej zatytułowaną „Poprawa dostępu do środków ochrony prawnej w dziedzinie biznesu i praw człowieka na szczeblu UE”(4),

–  uwzględniając rezolucję nr 26/9 Rady Praw Człowieka ONZ z dnia 26 czerwca 2014 r. i zawarte w niej postanowienie „powołania otwartej międzyrządowej grupy roboczej ds. korporacji międzynarodowych i innych przedsiębiorstw w kontekście praw człowieka, której zadaniem będzie wypracowanie międzynarodowego prawnie wiążącego instrumentu, regulującego – w ramach międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka – działalność korporacji międzynarodowych i innych przedsiębiorstw”,

–  uwzględniając uwagę ogólną nr 24 (2017) Komitetu Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych ONZ w sprawie zobowiązań państw w ramach Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych w kontekście działalności gospodarczej (E/C.12/GC/24),

–  uwzględniając zasady z Maastricht dotyczące eksterytorialnych zobowiązań państw w zakresie praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych(5),

–  uwzględniając inicjatywę Global Compact Organizacji Narodów Zjednoczonych(6),

–  uwzględniając wytyczne OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych,

–  uwzględniając trójstronną deklarację Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) w sprawie zasad dotyczących przedsiębiorstw wielonarodowych i polityki społecznej, której przeglądu dokonano w 2017 r.,

–  uwzględniając wytyczne OECD dotyczące należytej staranności w odniesieniu do przemysłu konfekcyjnego i obuwniczego;

–  uwzględniając zasady w zakresie praw dziecka i przedsiębiorczości, opracowane przez UNICEF,

–  uwzględniając konkluzje Rady dotyczące biznesu i praw człowieka z dnia 20 czerwca 2016 r.,

–  uwzględniając normę ISO 26000, która zawiera wytyczne dotyczące odpowiedzialności społecznej,

–  uwzględniając wytyczne OECD dotyczące należytej staranności w celu odpowiedzialnego prowadzenia działalności gospodarczej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych(7),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/95/UE z dnia 22 października 2014 r. zmieniającą dyrektywę 2013/34/UE w odniesieniu do ujawniania informacji niefinansowych i informacji dotyczących różnorodności przez niektóre duże jednostki oraz grupy(8),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/821 z dnia 17 maja 2017 r., ustanawiające obowiązki w zakresie należytej staranności w łańcuchu dostaw unijnych importerów cyny, tantalu i wolframu, ich rud oraz złota, pochodzących z obszarów dotkniętych konfliktami i obszarów wysokiego ryzyka(9),

–  uwzględniając zalecenie Rady Europy dla państw członkowskich w sprawie biznesu i praw człowieka, przyjęte w dniu 2 marca 2016 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 marca 2018 r. w sprawie równouprawnienia płci w umowach handlowych zawieranych przez UE(10),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 grudnia 2017 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka i demokracji na świecie za rok 2016 oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie(11),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 listopada 2017 r. w sprawie strategii UE-Afryka: na rzecz pobudzenia rozwoju(12),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie inicjatywy przewodniej UE dotyczącej przemysłu konfekcyjnego(13),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie przeglądu Konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju(14),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 września 2017 r. w sprawie wpływu międzynarodowych i unijnych politycznych strategii handlowych na globalne łańcuchy wartości(15),

–  uwzględniając rozporządzenie (UE) nr 995/2010 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 października 2010 r. ustanawiające obowiązki podmiotów wprowadzających do obrotu drewno i produkty z drewna(16),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw w międzynarodowych umowach handlowych(17),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka i demokracji na świecie za rok 2015 oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie(18),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie podniesienia skuteczności współpracy na rzecz rozwoju(19),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2016 r. w sprawie odpowiedzialności przedsiębiorstw za poważne naruszenia praw człowieka w państwach trzecich(20),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lipca 2016 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi w stosunkach zewnętrznych UE(21),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 kwietnia 2016 r. w sprawie sektora prywatnego i rozwoju(22),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka i demokracji na świecie za rok 2014 oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie(23),

–  uwzględniając analizę zleconą przez Podkomisję Praw Człowieka na temat wdrażania wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka(24),

–  uwzględniając pytania do wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz do Rady i Komisji na temat wkładu UE w wiążący instrument ONZ, którego celem jest uregulowanie działalności korporacji transnarodowych i innych przedsiębiorstw o cechach transnarodowych w odniesieniu do praw człowieka (O-000074/2018 – B8-0402/2018, O-000075/2018 – B8-0403/2018 and O-000078/2018 – B8-0404/2018),

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Rozwoju,

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że u podstaw Unii Europejskiej leżą wartości takie jak poszanowanie ludzkiej godności, wolność, demokracja, równość, praworządność i poszanowanie praw człowieka; mając na uwadze, że działania UE na arenie międzynarodowej (w tym jej polityka na rzecz rozwoju i polityka handlowa) muszą opierać się na tych zasadach i muszą być zgodne z zasadą spójności polityki na rzecz rozwoju, co zapisano w art. 208 traktatu z Lizbony; mając na uwadze, że – zgodnie z art. 208 TFUE, zasady spójności polityki na rzecz rozwoju należy przestrzegać we wszystkich działaniach zewnętrznych UE;

B.  mając na uwadze, że Unia Europejska jest zarówno potęgą normatywną, jak i gospodarczą; mając na uwadze, że w związku z tym musi ona odgrywać wiodącą rolę w upowszechnianiu najlepszych praktyk oraz opracowywaniu globalnych standardów;

C.  mając na uwadze, że wdrażanie Agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 zakłada, że rozwój gospodarczy powinien iść w parze ze sprawiedliwością społeczną, dobrymi rządami, poszanowaniem praw człowieka, w tym praw społecznych oraz prawa do godności ludzkiej i wolności dla wszystkich, a także z wysokimi standardami pracy i środowiska; mając na uwadze, że zrównoważony rozwój, handel i prawa człowieka mogą wzajemnie na siebie wpływać i wzajemnie się umacniać;

D.  mając na uwadze, że zobowiązania w zakresie praw człowieka spoczywają głównie na państwach; mając na uwadze, że choć państwa członkowskie nie są jako takie odpowiedzialne za łamanie praw człowieka przez podmioty prywatne, to może dojść do naruszenia ich zobowiązań wynikających z międzynarodowych przepisów o prawach człowieka w przypadkach, kiedy takie naruszenia można im przypisać lub jeżeli nie podejmą odpowiednich środków na rzecz należytej staranności, aby zapobiec naruszeniom popełnianym przez podmioty prywatne, przeprowadzić śledztwo w sprawie takich naruszeń, nałożyć za nie sankcje lub udzielić za nie odszkodowania; mając na uwadze, że państwa mają swobodę w podejmowaniu decyzji o środkach, jakie należy przyjąć, gdy stosują strategie polityczne, ustawodawstwo, przepisy i wyroki sądów;

E.  mając na uwadze, że należyta staranność jest pojęciem występującym w wytycznych OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych(25);

F.  mając na uwadze, że państwa powinny wypełniać swoje zobowiązania w zakresie praw człowieka na swoim terytorium lub w obrębie podlegającej im jurysdykcji; mając na uwadze, że państwa powinny jasno określić, że obowiązek w zakresie ochrony oznacza wprowadzanie regulacji, aby zagwarantować, że wszystkie przedsiębiorstwa mające siedzibę na ich terytorium lub podlegające ich jurysdykcji przestrzegają praw człowieka we wszystkich działaniach, w tym również za pośrednictwem jednostek zależnych, spółek kontrolowanych i podmiotów w obrębie ich łańcucha dostaw na całym świecie;

G.  mając na uwadze, że wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka, przyjęte przez Radę Praw Człowieka ONZ w drodze konsensusu, pozostają obowiązującymi ramami dla zapobiegania ryzyku szkodliwego wpływu na prawa człowieka związanego z działalnością gospodarczą i dla uwzględniania tego ryzyka, oraz mając na uwadze, że badanie zlecone w 2017 r. przez Podkomisję Praw Człowieka PE, zatytułowane „Wdrażanie wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka”, wyraźnie pokazuje, że państwa członkowskie UE są najbardziej zaawansowane na świecie w zakresie wdrażania wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka, gdyż przyjęły największą liczbę krajowych planów działania lub są w trakcie ich przyjmowania;

H.  mając na uwadze, że wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka mają zastosowanie do wszystkich państw i do wszystkich przedsiębiorstw, zarówno transnarodowych, jak i innych, niezależnie od ich rozmiarów, sektora prowadzonej działalności, lokalizacji, schematu własności lub struktury, i że wytyczne te opierają się na trzech filarach ram ONZ „Chronić, szanować, naprawiać”, takich jak: 1) obowiązek państw w zakresie ochrony przed naruszeniami praw człowieka przez strony trzecie, w tym przedsiębiorstwa; 2) społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw w celu poszanowania praw człowieka oraz 3) łatwiejszy dostęp ofiar do skutecznych środków dochodzenia praw, zarówno sądowych, jak i pozasądowych; podkreśla, że chociaż wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka nie są prawnie wiążące, są one szeroko uznawane i wspierane oraz stanowią podstawę politycznych podejść do biznesu i praw człowieka na szczeblu międzynarodowym, a także umożliwiają uznanie istniejących obowiązków państw w zakresie przestrzegania, ochrony i realizacji praw człowieka i podstawowych wolności, uznanie roli przedsiębiorstw jako wyspecjalizowanych organów społeczeństwa pełniących wyspecjalizowane funkcje oraz uznanie potrzeby łączenia praw i obowiązków z odpowiednimi i skutecznymi środkami dochodzenia praw, gdy dochodzi do naruszeń; mając na uwadze, że z dostępnych dowodów wynika, iż tam, gdzie wdraża się wytyczne ONZ, spada częstotliwość łamania praw człowieka przez przedsiębiorstwa;

I.  mając na uwadze, że w inicjatywie ONZ Global Compact wzywa się przedsiębiorstwa, aby w swojej strefie wpływów przyjęły, wspierały i wcielały w życie zbiór podstawowych wartości w dziedzinie praw człowieka, norm pracy, środowiska naturalnego oraz walki z korupcją, a także aby zobowiązały się do przestrzegania tych zasad i włączyły je do swoich działań biznesowych na zasadzie dobrowolności;

J.  mając na uwadze, że przedsiębiorstwa należą do grupy najważniejszych podmiotów w globalizacji gospodarki, usługach finansowych i w handlu międzynarodowym oraz są zobowiązane do przestrzegania wszystkich mających zastosowanie przepisów i obowiązujących traktatów międzynarodowych oraz do poszanowania praw człowieka; mając na uwadze, że przedsiębiorstwa te oraz przedsiębiorstwa krajowe mogą niekiedy powodować naruszenia lub nadużycia praw człowieka lub przyczyniać się do ich powstawania oraz podważać prawa grup szczególnie wrażliwych, takich jak mniejszości, ludy tubylcze, kobiety i dzieci, lub być źródłem problemów środowiskowych; mając na uwadze, że mogą one też odgrywać istotną rolę w stwarzaniu pozytywnych zachęt do promowania praw człowieka, demokracji, norm środowiskowych i społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw;

K.  mając na uwadze asymetrię między prawami a obowiązkami korporacji transnarodowych, zwłaszcza w umowach o ochronie inwestycji, w których to umowach inwestorom przyznaje się szerokie prawa, takie jak sprawiedliwe i równe traktowanie, a prawom tym niekoniecznie towarzyszą prawnie wiążące i wykonalne zobowiązania w zakresie przestrzegania praw człowieka oraz praw pracowniczych i środowiskowych w obrębie całego łańcucha dostaw;

L.  mając na uwadze, że faktem jest, iż przedsiębiorstwa europejskie działające na skalę ogólnoświatową i będące przykładem dzięki kulturze korporacyjnej wolnej od dyskryminacji wywierają długofalowy pozytywny wpływ na przestrzeganie praw człowieka;

M.  mając na uwadze, że jeżeli chodzi o wewnętrzną/zewnętrzną spójność strategii politycznych, UE odegrała wiodącą rolę w negocjowaniu i wdrażaniu wielu inicjatyw na rzecz odpowiedzialności globalnej, które idą w parze z propagowaniem i przestrzeganiem międzynarodowych standardów w dziedzinie biznesu i praw człowieka; mając na uwadze, że UE i jej państwa członkowskie zobowiązały się również do wdrożenia wielu instrumentów, w szczególności wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka z 2011 r. i zalecenia Rady Europy w sprawie biznesu i praw człowieka z 2016 r.;

N.  mając na uwadze, że w ostatnich latach UE i jej państwa członkowskie zaczęły przyjmować ustawodawstwo mające na celu umocnienie odpowiedzialności przedsiębiorstw i zintegrowanie w ustawodawstwie elementów dotyczących wymogów należytej staranności w odniesieniu do praw człowieka; mając na uwadze, że środki te są teraz pomocne w określaniu globalnych standardów, lecz że można je nadal rozwijać, czego przykładem są rozporządzenie w sprawie minerałów z regionów ogarniętych konfliktami i dyrektywa w sprawie sprawozdawczości niefinansowej oraz rozporządzenie UE w sprawie drewna; mając na uwadze, że Komisja jest jednak niechętna przedłożeniu kolejnych wniosków legislacyjnych dla innych sektorów, takich jak sektor odzieżowy, pomimo wielokrotnych wezwań Parlamentu; mając na uwadze, że wielość krajowych inicjatyw legislacyjnych może skutkować nieefektywnością i nierównymi warunkami działania w UE; mając na uwadze, że w związku z tym wiążący traktat ONZ byłby istotnym krokiem naprzód;

O.  mając na uwadze, że na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 ofiary naruszeń praw człowieka z udziałem przedsiębiorstw z UE mogą domagać się odszkodowania przed sądami krajowymi w UE; mając na uwadze, że przepisy określone w tym rozporządzeniu wymagają silniejszych ram międzynarodowych, aby poprawić ich skuteczność w odniesieniu do zainteresowanych stron przy jednoczesnym zapewnieniu równych szans korporacjom mającym siedzibę w UE i korporacjom spoza UE;

P.  mając na uwadze, że wciąż brakuje całościowego globalnego podejścia do kwestii odpowiedzialności przedsiębiorstw za naruszenia praw człowieka; mając na uwadze, że ofiary naruszeń praw człowieka, w których mają udział przedsiębiorstwa ponadnarodowe, napotykają liczne przeszkody w dostępie do środków dochodzenia praw, w tym środków sądowych i gwarancji niepowtórzenia takich naruszeń; mając na uwadze, że takie przeszkody w dostępie do środków dochodzenia praw stanowią dalsze poważne naruszenie praw człowieka; mając na uwadze, że w kontekście mnożących się inicjatyw na rzecz należytej staranności podejście całościowe zapewniłoby pewność prawną zarówno przedsiębiorstwom, jak i osobom fizycznym;

Q.  mając na uwadze, że różnice w traktowaniu kobiet i mężczyzn oznaczają, iż kobiety są często w sposób szczególny narażone na naruszenia praw człowieka i napotykają wyjątkowe utrudnienia w dostępie do środków dochodzenia praw;

R.  mając na uwadze, że w opinii Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej z 2017 r. wskazano, że można uczynić więcej, aby zapewnić skuteczny sądowy i pozasądowy dostęp do środków dochodzenia praw w przypadku naruszeń praw człowieka związanych z przedsiębiorczością na terytorium UE i poza nim, w tym dzięki zapewnianiu ofiarom większej pomocy w dostępie do sądów i możliwości wnoszenia powództwa zbiorowego, ułatwianiu ciężaru dowodu i zachęcaniu do przestrzegania przez przedsiębiorstwa obowiązku zachowania należytej staranności w zakresie praw człowieka, w tym w przypadku spółek macierzystych, w odniesieniu do ich jednostek zależnych lub łańcuchów dostaw;

S.  mając na uwadze, że Karta praw podstawowych Unii Europejskiej nakłada na państwa zarówno wewnętrzne, jak i eksterytorialne zobowiązania dotyczące umożliwienia ofiarom łamania praw człowieka dostępu do sądowych środków dochodzenia praw;

T.  mając na uwadze, że system odpowiedzialności przedsiębiorstw za naruszenia praw człowieka jest obecnie przedmiotem negocjacji w ramach ONZ i zajmuje się nim międzyrządowa otwarta grupa robocza Rady Praw Człowieka ds. korporacji transnarodowych i innych przedsiębiorstw w kontekście praw człowieka, powołana przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 2014 r.; mając na uwadze, że zarówno UE, jak i jej państwa członkowskie odgrywają rolę na forum międzyrządowej otwartej grupy roboczej ds. korporacji transnarodowych i innych przedsiębiorstw w kontekście praw człowieka, lecz że Komisja nie otrzymała od Rady mandatu do prowadzenia negocjacji w imieniu UE w odniesieniu do jej udziału w tej grupie roboczej;

1.  zauważa, że z powodu globalizacji oraz coraz większego umiędzynarodowienia działalności gospodarczej i łańcuchów dostaw rola odgrywana przez korporacje w zapewnianiu poszanowania praw człowieka będzie większa, bo już dziś dzięki nim międzynarodowe normy, reguły i współpraca mają kluczowe znaczenie dla zapobiegania naruszaniu praw człowieka w państwach trzecich;

2.  jest zdania, że korporacje transnarodowe powinny powstrzymać się od finansowania działalności komercyjnej lub niekomercyjnej, która może podsycać radykalizm lub ekstremizm, w szczególności gdy pociąga za sobą manipulację wyznaniową, jak również od bezpośredniego lub pośredniego wspierania grup promujących, popierających lub usprawiedliwiających przemoc, a także że korporacje transnarodowe powinny powstrzymać się od angażowania w tego rodzaju działalność;

3.  jest całkowicie przekonany, że sektor prywatny to ważny partner, jeżeli chodzi o realizację celów zrównoważonego rozwoju i o mobilizowanie dodatkowych zasobów na rzecz rozwoju; podkreśla, że z uwagi na coraz znaczniejszą rolę podmiotów sektora prywatnego w ramach współpracy na rzecz rozwoju muszą one dostosować się do zasad skuteczności rozwoju oraz przestrzegać zasad odpowiedzialności przedsiębiorstw podczas całego cyklu życia projektów;

4.  przypomina, że należyta staranność to kluczowy element drugiego filaru wytycznych ONZ, który dotyczy odpowiedzialności przedsiębiorstw i przestrzegania praw człowieka; podkreśla, że skuteczne praktyki w zakresie należytej staranności mogą również pomóc w poprawie dostępu do środków zaskarżenia; zachęca UE i jej państwa członkowskie do przyjęcia spójnych ram ustanawiających obowiązkowe dla przedsiębiorstw wymogi w dziedzinie należytej staranności w odniesieniu do praw człowieka;

5.  przypomina, że jeżeli proces opracowywania krajowych planów działania będzie dobrze pomyślany i dostosowany do kontekstu lokalnego, może on przyczynić się nie tylko do skutecznego wdrożenia wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka, ale również do wzmocnienia krajowych mechanizmów ochrony praw człowieka;

6.  ponownie wzywa przedstawicieli UE do systematycznego odwoływania się do wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka oraz do innych międzynarodowych standardów odpowiedzialności przedsiębiorstw w ramach dialogów na temat praw człowieka, prowadzonych z państwami trzecimi;

7.  zdecydowanie popiera pełne wdrożenie w UE i poza jej granicami wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka, co jednogłośnie zatwierdziła Rada w czerwcu 2011 r., oraz wzywa UE i państwa członkowskie, by zarówno na szczeblu UE, jak i na szczeblu krajowym opracowały i przyjęły ambitne i operacyjne plany działania, w których jasno określone zostaną oczekiwania rządów i wszystkich rodzajów przedsiębiorstw w zakresie szybkiego, skutecznego i kompleksowego wdrożenia ww. zasad; uważa, że w krajowych planach działania należy ująć wskaźniki służące pomiarowi osiągnięć; podkreśla również, że UE powinna zapewnić niezależną i regularną, wzajemną ocenę krajowych planów działania państw członkowskich oraz poczynionych postępów, zwłaszcza w celu ułatwienia dostępu do środków dochodzenia praw; przypomina, że wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka można uzupełniać równoległymi wiążącymi inicjatywami w celu wyeliminowania braków i niedociągnięć;

8.  uważa za godne ubolewania, że nadal brakuje globalnego podejścia do sposobu przestrzegania praw człowieka przez korporacje transnarodowe oraz do zapewnienia innych mechanizmów dochodzenia praw, co może skutkować bezkarnością korporacji transnarodowych w przypadku naruszenia przez nie praw człowieka i tym samym być niekorzystne z punktu widzenia praw ludności i jej godności; przypomina, że wytycznych ONZ nie ujęto w egzekwowalnych instrumentach; przypomina, że w powszechnym przekonaniu niski poziom wykonania wytycznych ONZ wynika z ich niewiążącego charakteru, jak ma to miejsce w przypadku innych norm uznanych na arenie międzynarodowej;

9.  z niepokojem zauważa, że nadal utrzymują się przeszkody w dostępie do środków dochodzenia praw, zwłaszcza w przypadku korporacji transnarodowych, na przykład z powodu trudności, jakie napotykają ofiary w ustalaniu właściwego sądu, braku regulacji niektórych naruszeń praw człowieka w kodeksach karnych lub korupcji, co może utrudniać postępowanie w krajach rozwijających się; przypomina, że zasadnicze znaczenie mają też odpowiednie pozasądowe środki dochodzenia praw, których często brakuje; apeluje do rządów krajowych o większe wysiłki na rzecz zadbania - przy wykorzystaniu sądowych, administracyjnych, legislacyjnych lub innych odpowiednich środków - o to, aby w przypadku naruszenia praw człowieka na ich terytorium lub w granicach ich jurysdykcji poszkodowani mieli dostęp do skutecznych środków zaskarżenia;

10.  potwierdza pilną potrzebę skutecznego i spójnego działania na wszystkich szczeblach, w tym krajowym, europejskim i międzynarodowym, żeby skutecznie przeciwdziałać naruszaniu praw człowieka przez korporacje transnarodowe, zapewnić dostęp do środków dochodzenia praw, rozwiązać problemy prawne wynikające z ponadnarodowego charakteru działalności przedsiębiorstw i korporacji transnarodowych oraz rosnącej złożoności globalnych łańcuchów wartości i eksterytorialnego wymiaru przedsiębiorstw transnarodowych, a także związanej z tym niepewności co do tego, gdzie leży odpowiedzialność za naruszenia praw człowieka; ponownie potwierdza potrzebę pełnego wypełniania przez państwa zobowiązań eksterytorialnych, zgodnie z zasadami z Maastricht, oraz sięgania po różne instrumenty Rady Europy, zwłaszcza europejską konwencję praw człowieka; w sensie ogólniejszym wzywa UE do podejmowania inicjatyw mających na celu poprawę dostępu do środków odwoławczych w sprawach eksterytorialnych, zgodnie z zaleceniami Agencji Praw Podstawowych UE zawartymi w jej opinii z 2017 r.;

11.  potwierdza prymat praw człowieka w prawie międzynarodowym, zgodnie z art. 103 Karty Narodów Zjednoczonych, oraz potrzebę ich skonsolidowania za pomocą jasnego systemu, w którym zobowiązania w zakresie praw człowieka mają faktycznie pierwszeństwo przed innymi rodzajami sprzecznych zobowiązań, a także przewiduje się odpowiednie mechanizmy egzekwowania przepisów o prawach człowieka, monitorowania i środków dochodzenia tych praw, w połączeniu z odpowiednimi karami i odszkodowaniem w razie naruszenia; uważa, że ma to fundamentalne znaczenie, jeżeli chodzi o rozwiązanie problemu braku równowagi w kontekście globalizacji i postawienie na pierwszym miejscu planety i praw obywateli; podkreśla, że koordynacja oraz wymiana informacji i dobrych praktyk pozwalają w pozytywny sposób przyczyniać się do inicjatyw podejmowanych przez przedsiębiorstwa, które podjęły decyzję o poszanowaniu praw człowieka oraz norm społecznych i środowiskowych;

12.  podkreśla, że wprowadzenie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw na zasadzie dobrowolności może stworzyć warunki nieuczciwej konkurencji dla tych przedsiębiorstw, które zdecydowały się na stosowanie norm międzynarodowych; podkreśla, że nie jest to wystarczające, aby w ramach realizacji obowiązku dochowania należytej staranności zapewnić pełną zgodność z międzynarodowymi standardami i obowiązkami;

13.  w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje prace podjęte przez Organizację Narodów Zjednoczonych za pośrednictwem międzyrządowej grupy roboczej, mające na celu stworzenie wiążącego instrumentu ONZ dotyczącego korporacji transnarodowych i innych przedsiębiorstw w odniesieniu do praw człowieka oraz uważa, że jest to niezbędny postęp, jeżeli chodzi o propagowanie i ochronę praw człowieka;

14.  podkreśla, że wiążący traktat powinien opierać się na wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka i obejmować: określenie wiążących obowiązków korporacji transnarodowych i innych przedsiębiorstw – w tym w odniesieniu do ich spółek zależnych – w zakresie należytej staranności, uznanie eksterytorialnych zobowiązań państw w dziedzinie praw człowieka, uznanie odpowiedzialności karnej przedsiębiorstw, mechanizmy koordynacji i współpracy między państwami w zakresie prowadzenia śledztw, ścigania i egzekwowania prawa w sprawach transgranicznych oraz ustanowienie międzynarodowych sądowych i pozasądowych mechanizmów nadzoru i egzekwowania prawa; jest zdania, że nowy instrument powinien nakładać na państwa obowiązek przyjęcia środków regulacyjnych zobowiązujących przedsiębiorstwa do stosowania strategii politycznych i procedur w zakresie należytej staranności w dziedzinie praw człowieka oraz proponuje, by przestrzegania tego obowiązku dochodzić w drodze odpowiedzialności przedsiębiorstw w miejscu wyrządzenia szkody, w miejscu nadania osobowości prawnej lub w miejscu znaczącej obecności;

15.  apeluje do państw członkowskich ONZ o ochronę negocjacji przed wpływami komercyjnymi i wynikającymi z interesów grupowych za przykładem Światowej Organizacji Zdrowia i zgodnie z art. 5 ust. 3 ramowej konwencji WHO o ograniczeniu użycia tytoniu, o uwzględnienie solidnych zasad etycznych z myślą o zapobieganiu konfliktom interesów i nieetycznemu lobbowaniu, a także o domaganie się pełnej przejrzystości w odniesieniu do powiązań przemysłu ze stronami negocjacji;

16.  przypomina o potrzebie stosowania w ramach całego procesu podejścia uwzględniającego aspekt płci oraz zwrócenia szczególnej uwagi na słabsze grupy społeczne, takie jak ludność tubylcza i dzieci;

17.  przypomina, że Parlament Europejski wyraził zdecydowane poparcie dla tego wielostronnego procesu międzyrządowej grupy roboczej w ośmiu różnych rezolucjach;

18.  podkreśla znaczenie aktywnego zaangażowania UE i jej państw członkowskich w ten międzyrządowy proces poprzez utworzenie grupy roboczej, w której skład wejdą wszystkie właściwe służby Komisji, ESDZ, grupy roboczej Rady ds. praw człowieka (COHOM) oraz odpowiednie komisje Parlamentu, w oparciu o zasadę spójności polityki na rzecz rozwoju;

19.  ponownie wzywa UE i jej państwa członkowskie, by prawdziwie i konstruktywnie zaangażowały się w te negocjacje i w międzyrządowy proces zmierzający do wypełnienia mandatu międzyrządowej otwartej grupy roboczej ds. korporacji transnarodowych i innych przedsiębiorstw w kontekście praw człowieka; podkreśla, jak ogromne znaczenie ma konstruktywny wkład UE w ustanowienie wiążącego traktatu, który skutecznie rozwiąże problem odpowiedzialności przedsiębiorstw za naruszenia praw człowieka oraz zaradzi powiązanym wyzwaniom;

20.  wzywa państwa członkowskie ONZ do dopilnowania, aby negocjacje w sprawie traktatu prowadzono w sposób przejrzysty i w oparciu o konsultacje z wieloma podmiotami praw, na które traktat mógłby wywrzeć wpływ, w tym z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i organizacjami skupiającymi ofiary łamania praw człowieka; apeluje do UE i jej państw członkowskich o włączenie do stanowiska negocjacyjnego w istotnym zakresie podejścia uwzględniającego problematykę płci;

21.  wzywa UE do dopilnowania, by wszelkie zmiany lub przyszły dokument strategiczny związany z ramami strategicznymi i planem działania UE na rzecz praw człowieka i demokracji obejmowały jasne cele i mierzalne wskaźniki dotyczące uczestnictwa UE w negocjacjach ONZ w sprawie traktatu;

22.  postanawia w dalszym ciągu uważnie śledzić proces negocjacyjny otwartej międzyrządowej grupy roboczej;

23.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych.

(1) Dz.U. C 101 z 16.3.2018, s. 19.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0230.
(3) https://ec.europa.eu/anti-trafficking/publications/european-commission-sector-guides-implementing-un-guiding-principles-business-and-hum-0_en
(4) http://fra.europa.eu/sites/default/files/fra_uploads/fra-2017-opinion-01-2017-business-human-rights_en.pdf
(5) http://www.etoconsortium.org/nc/en/main-navigation/library/maastricht-principles/?tx_drblob_pi1%5BdownloadUid%5D=23
(6) https://www.unglobalcompact.org/
(7) Dz.U. L 351 z 20.12.2012, s. 1.
(8) Dz.U. L 330 z 15.11.2014, s. 1.
(9) Dz.U. L 130 z 19.5.2017, s. 1.
(10) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0066.
(11) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0494.
(12) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0448.
(13) Dz.U. C 298 z 23.8.2018, s. 100.
(14) Dz.U. C 252 z 18.7.2018, s. 62.
(15) Dz.U. C 337 z 20.9.2018, s. 33.
(16) Dz.U. L 295 z 12.11.2010, s. 23.
(17) Dz.U. C 99 E z 3.4.2012, s. 101.
(18) Dz.U. C 238 z 6.7.2018, z. 57.
(19) Dz.U. C 224 z 27.6.2018, s. 36.
(20) Dz.U. C 215 z 19.6.2018, s. 125.
(21) Dz.U. C 101 z 16.3.2018, s. 47.
(22) Dz.U. C 58 z 15.2.2018, s. 209.
(23) Dz.U. C 399 z 24.11.2017, s. 151.
(24) http://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/STUD/2017/578031/EXPO_STU(2017)578031_EN.pdf
(25) http://www.oecd.org/corporate/mne/48004323.pdf


Sytuacja w Jemenie
PDF 355kWORD 58k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2018 r. w sprawie sytuacji w Jemenie (2018/2853(RSP))
P8_TA-PROV(2018)0383RC-B8-0444/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Jemenu, w szczególności rezolucje z dnia 25 lutego 2016 r.(1) i z dnia 15 czerwca 2017 r.(2) w sprawie sytuacji humanitarnej w Jemenie oraz z dnia 9 lipca 2015 r.(3) i z dnia 30 listopada 2017 r.(4) w sprawie sytuacji w Jemenie,

–  uwzględniając sprawozdanie działającej przy Radzie Praw Człowieka ONZ grupy wybitnych ekspertów międzynarodowych i regionalnych ds. Jemenu, opublikowane w dniu 28 sierpnia 2018 r. i poświęcone sytuacji w zakresie praw człowieka w Jemenie, w tym przypadkom łamania i naruszania tych praw od września 2014 r.,

–  uwzględniając wspólne oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federiki Mogherini i komisarza Christosa Stylianidesa z 13 czerwca 2018 r. w sprawie niedawnych wydarzeń w okolicach Al-Hudajdy w Jemenie oraz z 4 sierpnia 2018 r. w sprawie nalotów w tym mieście,

–  uwzględniając roczne sprawozdanie wysokiego komisarza ONZ ds. praw człowieka z dnia 24 września 2018 r. w sprawie sytuacji w Jemenie,

–  uwzględniając konkluzje Rady w sprawie Jemenu z dnia 25 czerwca 2018 r.,

–  uwzględniając oświadczenie przewodniczącego Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 15 marca 2018 r.,

–  uwzględniając oświadczenie z dnia 6 września 2018 r., wydane przez specjalnego wysłannika sekretarza generalnego ONZ do Jemenu,

–  uwzględniając oświadczenie dyrektor wykonawczej Światowego Programu Żywnościowego z dnia 19 września 2018 r.,

–  uwzględniając Rzymski Statut Międzynarodowego Trybunału Karnego,

–  uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie Jemenu, w szczególności rezolucje nr 2216 (2015), 2201 (2015) i 2140 (2014),

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że konflikt w Jemenie toczy się od czterech lat i doprowadził do sytuacji, w której ponad 22 mln osób wymaga pomocy humanitarnej; mając na uwadze, że ponad 17 mln osób zmaga się z brakiem bezpieczeństwa żywnościowego, a ponad 8 milionów z nich odczuwa dotkliwe skutki braku takiego bezpieczeństwa i jest zagrożonych śmiercią głodową; mając na uwadze, że obecne rozdrobnienie konfliktu wyraźnie świadczy o zaniku jedności państwa; mając na uwadze, że sytuacja w Jemenie może też poważnie zagrozić stabilności regionu;

B.  mając na uwadze, że konflikt rozpoczął się w 2015 r., kiedy popierani przez Iran rebelianci Huti usunęli uznawanego przez społeczność międzynarodową prezydenta kraju, który następnie zwrócił się o pomoc do międzynarodowej koalicji pod przywództwem Arabii Saudyjskiej, aby walczyć z rebeliantami i ze sprzymierzonymi z nimi wojskami;

C.  mając na uwadze, że od listopada 2017 r. koalicja pod przewodnictwem Arabii Saudyjskiej wprowadziła blokadę ogółu przywozów na tereny kontrolowane przez rebeliantów Huti, z wyjątkiem materiałów służących do pilnej pomocy humanitarnej; mając na uwadze, że według Biura ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej od czasu wprowadzenia blokady Jemen zaspokoił zaledwie 21% swojego zapotrzebowania na paliwo oraz 68% zapotrzebowania na przywożoną żywność; mając na uwadze, że w niektórych przypadkach rebelianci Huti zablokowali dostawy podstawowych środków medycznych, żywności i pomocy humanitarnej do miast kontrolowanych przez rząd;

D.  mając na uwadze, że w czerwcu 2018 r. koalicja pod przewodnictwem Arabii Saudyjskiej i Zjednoczonych Emiratów Arabskich rozpoczęła ofensywę w celu przejęcia miasta Al-Hudajda; mając na uwadze, że Międzynarodowe Przymierze Save the Children poinformowało o setkach ofiar cywilnych podczas tej operacji; mając na uwadze, że Al-Hudajda jest najważniejszym portem w Jemenie i stanowi punkt tranzytowy dla przepływu aż 70% żywności i pomocy humanitarnej o podstawowym znaczeniu dla tego kraju; mając na uwadze, że według ONZ od początku czerwca 2018 r. prawie 470 000 osób uciekło z prowincji Al-Hudajda; mając na uwadze, że dalsze ataki na Al-Hudajdę miałyby tragiczne skutki dla cywilów; mając na uwadze, że strony konfliktu mają obowiązek umożliwić i ułatwić szybki i niezakłócony przepływ pomocy humanitarnej, w tym leków, żywności i innych produktów niezbędnych do przeżycia;

E.  mając na uwadze, że negocjacje w sprawie zawieszenia broni, którymi kierował specjalny wysłannik ONZ do Jemenu Martin Griffiths, poskutkowały tymczasowym wstrzymaniem ofensywy; mając na uwadze, że niepowodzenie ostatniej próby przeprowadzenia rozmów pokojowych w Genewie doprowadziło do wznowienia działań wojennych 7 września 2018 r.; mając na uwadze, że od początku ofensywy liczba ofiar śmiertelnych wśród cywilów wzrosła o 164%; mając na uwadze, że pomimo międzynarodowych nacisków na rzecz osiągnięcia trwałego i uwzględniającego wszystkie podmioty politycznego rozwiązania kryzysu stronom konfliktu oraz ich regionalnym i międzynarodowym stronnikom, w tym Arabii Saudyjskiej i Iranowi, nie udało się doprowadzić do zawieszenia broni ani jakiegokolwiek innego rodzaju ugody; mając również na uwadze, że nie ustają walki ani masowe bombardowania;

F.  mając na uwadze, że w dniu 9 sierpnia 2018 r. w ataku przeprowadzonym przez koalicję kierowaną przez Arabię Saudyjską trafiono w autobus szkolny na rynku w północnej prowincji Sada, w wyniku czego zginęło wiele osób, w tym co najmniej 40 dzieci, głównie w wieku poniżej 10 lat; mając na uwadze, że dwa tygodnie później, w dniu 24 sierpnia 2018 r., doszło do kolejnego ataku koalicji kierowanej przez Arabię Saudyjską, w którym zginęło 27 cywilów, w większości dzieci, uciekających przed przemocą w obleganym mieście Al-Hudajda na południu kraju;

G.  mając na uwadze, że kampania prowadzona przez Arabię Saudyjską i intensywne naloty bombowe, w tym masowe ataki na gęsto zaludnione obszary, potęgują wpływ wojny na sytuację humanitarną; mając na uwadze, że prawo konfliktów zbrojnych zabrania umyślnych i masowych ataków na ludność cywilną i cele cywilne, takie jak szkoły i szpitale; mając na uwadze, że w świetle ustaleń grupy niezależnych wybitnych ekspertów międzynarodowych i regionalnych takie ataki można uznać za zbrodnie wojenne, a osoby dopuszczające się ich mogą być ścigane za takie zbrodnie; mając na uwadze, że dochodzenia w sprawie domniemanych zbrodni wojennych w Jemenie, prowadzone przez koalicję kierowaną przez Arabię Saudyjską, nie były wiarygodne i nie doprowadziły do zapewnienia zadośćuczynienia ofiarom cywilnym;

H.  mając na uwadze, że od marca 2015 r. zginęło ponad 2500 dzieci, ponad 3500 dzieci zostało okaleczonych lub rannych, a siły zbrojne w terenie rekrutują do swych szeregów coraz większą ich liczbę; mając na uwadze, że w wyniku toczących się działań wojennych cierpią w szczególności kobiety i dzieci; mając na uwadze, że według UNICEF-u niemal dwa miliony dzieci nie uczęszczają do szkoły, co zagraża przyszłości całego pokolenia dzieci w Jemenie w wyniku ograniczonego dostępu do edukacji lub jego braku, przez co będą one podatne na werbowanie do wojska oraz na przemoc seksualną i przemoc ze względu na płeć;

I.  mając na uwadze, że w sierpniu 2018 r. w sprawozdaniu sporządzonym przez wysokiego komisarza ONZ ds. praw człowieka stwierdzono, iż „są uzasadnione powody ku temu, aby sądzić”, że wszystkie strony konfliktu w Jemenie mogły dopuścić się zbrodni wojennych; mając na uwadze, że siły obu stron konfliktu oskarżono o ostrzeliwanie z broni ciężkiej obszarów zabudowanych i gęsto zaludnionych, w tym o ataki na szpitale i inne obiekty niewojskowe;

J.  mając na uwadze, że wojna doprowadziła do zniszczenia infrastruktury i załamania się jemeńskiej gospodarki, spowodowała dramatyczne braki w dostawach podstawowych towarów i świadczeniu usług komunalnych oraz pogorszyła warunki sanitarne i utrudniła dostęp do czystej wody pitnej; mając na uwadze, że 1,4 mln jemeńskich cywilnych pracowników sektora publicznego praktycznie przestało otrzymywać regularne wypłaty pensji pod koniec 2016 r.;

K.  mając na uwadze, że zakaz korzystania przez międzynarodowe media i organizacje broniące praw człowieka z lotów ONZ utrudnia sporządzanie niezależnych relacji z Jemenu, a także przyczynia się do lekceważenia konfliktu przez resztę świata;

L.  mając na uwadze, że od wybuchu konfliktu przemoc seksualna warunkowana płcią lawinowo wzrosła; mając na uwadze, że już i tak ograniczona możliwość radzenia sobie z przemocą seksualną i uwarunkowaną płcią przez system sądownictwa karnego zupełnie zanikła, tak że w ogóle nie prowadzi się dochodzeń w kwestii praktyk takich jak porwania i gwałty kobiet lub grożenie im gwałtem w celu wyłudzenia pieniędzy od ich krewnych i społeczności;

M.  mając na uwadze, że obrońcy praw człowieka są ofiarami nieustannych szykan, gróźb i kampanii oszczerstw, których dopuszczają się wszystkie strony konfliktu; mając na uwadze, że obrończynie praw człowieka, dziennikarki i aktywistki doświadczają szczególnych represji ze względu na swoją płeć;

N.  mając na uwadze, że samozwańcze władze Huti prowadzą regularną kampanię nękania obrońców praw człowieka, dziennikarzy i mniejszości religijnych, dokonują arbitralnych i bezprawnych zatrzymań, doprowadzają do wymuszonych zaginięć i stosują tortury wobec tych grup; mając na uwadze, że 24 Jemeńczykom pochodzącym z mniejszości bahaickiej, w tym jednemu dziecku, stawia się zarzuty, za które grozi kara śmierci, a które dotyczą tylko ich przekonań i działań pokojowych;

O.  mając na uwadze, że rebeliantów Huti oskarżono o spowodowanie licznych ofiar śmiertelnych wśród ludności cywilnej podczas oblężenia trzeciego pod względem wielkości miasta Jemenu, jakim jest Ta’izz; mając na uwadze, że rebelianci prowadzą wojnę mającą na celu wyniszczenie ludności cywilnej na obszarach kontrolowanych przez siły rządowe; mając na uwadze, ze stosują oni również zakazane miny przeciwpiechotne i rekrutują do swych szeregów dzieci;

P.  mając na uwadze, że Kamel Dżendubi, przewodniczący grupy wybitnych ekspertów, która w dniu 28 sierpnia 2018 r. przekazała Radzie Praw Człowieka sprawozdanie w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Jemenie, jest ofiarą kampanii oszczerstw mającej na celu zastraszenie członków grupy oraz podanie w wątpliwość jej ustaleń;

Q.  mając na uwadze, że Jemen podpisał Rzymski Statut Międzynarodowego Trybunału Karnego, ale jeszcze go nie ratyfikował; mając na uwadze, że niektóre postanowienia statutu rzymskiego, zwłaszcza te związane ze zbrodniami wojennymi, odzwierciedlają zwyczajowe prawo międzynarodowe;

R.  mając na uwadze, że w lutym 2018 r. Rosja zawetowała rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ, w której wskazano na zaangażowanie Iranu w konflikt;

S.  mając na uwadze międzynarodowe embargo na broń godzące we wspieranych przez Iran rebeliantów Huti, a także fakt, że zgodnie z 18. sprawozdaniem rocznym UE w sprawie wywozu broni od czasu nasilenia się konfliktu państwa członkowskie UE w dalszym ciągu zezwalają na przekazywanie broni do Arabii Saudyjskiej, naruszając w ten sposób wspólne stanowisko Rady 2008/944/WPZiB z dnia 8 grudnia 2008 r. w sprawie kontroli wywozu broni; mając na uwadze, że w ubiegłym roku niektóre państwa członkowskie UE częściowo lub całkowicie zawiesiły przekazywanie broni do Arabii Saudyjskiej i Zjednoczonych Emiratów Arabskich; mając na uwadze, że Parlament wielokrotnie wzywał wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel, by zainicjowała nałożenie unijnego embarga na dostawy broni do Arabii Saudyjskiej zgodnie ze wspólnym stanowiskiem 2008/944/WPZiB;

T.  mając na uwadze, że większość ataków przeprowadzanych przez siły amerykańskie w Jemenie to śmiertelne ataki z wykorzystaniem dronów; mając na uwadze, że decyzje o dodaniu pewnych osób do wykazu celów w ramach operacji prowadzonych z wykorzystaniem dronów podejmuje się często bez nakazu czy orzeczenia sądowego; mając na uwadze, że namierzanie, a następnie uśmiercanie niektórych osób w pewnych okolicznościach może być postrzegane jako egzekucja pozasądowa;

U.  mając na uwadze, że wojna w Jemenie otwiera przestrzeń dla grup ekstremistów, w tym Al-Kaidy Półwyspu Arabskiego, które rozszerzają zasięg swojej działalności, przez co stanowią zagrożenie na jeszcze większym obszarze; mając na uwadze, że stabilny i bezpieczny Jemen z prawidłowo działającym rządem ma kluczowe znaczenie dla walki z ekstremizmem i przemocą w regionie i poza nim, a także dla pokoju i stabilności w samym Jemenie;

V.  mając na uwadze, że stabilność w tym regionie jest dla UE niezwykle istotna; mając na uwadze, że UE jest oddana kompleksowemu i strategicznemu podejściu obejmującemu wszystkie odnośne podmioty w regionie; mając na uwadze, że priorytetem UE i całej społeczności międzynarodowej powinno być znalezienie politycznego rozwiązania tego konfliktu pod auspicjami inicjatywy pokojowej ONZ w Jemenie;

W.  mając na uwadze, że UE jest nadal zdecydowana kontynuować dostarczanie ratującej życie pomocy wszystkim potrzebującym w Jemenie; mając na uwadze, że jednocześnie UE podziela obawy ONZ i innych darczyńców dotyczące stałego kurczenia się przestrzeni przeznaczonej na pomoc humanitarną; mając na uwadze, że od 2015 r. do chwili obecnej UE przeznaczyła ponad 233 mln EUR na pomoc humanitarną dla Jemenu;

1.  potępia z całą surowością utrzymującą się w Jemenie przemoc i wszelkie ataki na cywilną ludność i infrastrukturę; podkreśla, że jest zaniepokojony konfliktem, który może przerodzić się w jeden z najpoważniejszych kryzysów humanitarnych, politycznych i gospodarczych naszych czasów; przypomina wszystkim zaangażowanym stronom oraz ich stronnikom w regionie i na arenie międzynarodowej, że umyślne kierowanie ataków na cywilów i infrastrukturę cywilną, w tym szpitale i personel medyczny, sieci wodociągowe, porty, lotniska i targowiska, stanowi rażące pogwałcenie prawa międzynarodowego;

2.  głęboko ubolewa nad śmiertelnymi ofiarami konfliktu oraz nad cierpieniem osób biorących udział w walkach, a także kieruje wyrazy współczucia do rodzin ofiar; potwierdza swoje zobowiązanie do dalszego wspierania Jemenu i narodu jemeńskiego;

3.  wzywa wszystkie strony konfliktu do natychmiastowego zaprzestania walk; apeluje do Arabii Saudyjskiej i innych podmiotów zaangażowanych w konflikt, by zaprzestały dalszego blokowania Jemenu; apeluje do wszystkich państw zaangażowanych pośrednio lub bezpośrednio oraz do odpowiednich podmiotów, w tym do Iranu, o wywarcie na wszystkie strony jak największego nacisku, by dążyły do deeskalacji i niezwłocznie wycofały polityczne, wojskowe i finansowe wsparcie – zarówno bezpośrednie, jak i pośrednie – dla walczących ze sobą stron;

4.  podkreśla, że jedynie polityczne, globalne i będące wynikiem negocjacji rozwiązanie może przywrócić pokój oraz zachować jedność, suwerenność, niepodległość i terytorialną integralność Jemenu; wzywa wszystkie podmioty międzynarodowe i regionalne do podjęcia konstruktywnej współpracy ze stronami konfliktu w Jemenie, aby umożliwić deeskalację konfliktu i wynegocjowanie jego rozwiązania;

5.  popiera wysiłki specjalnego wysłannika sekretarza generalnego ONZ do Jemenu Martina Griffithsa mające na celu ponowne uruchomienie procesu politycznego; przyjmuje do wiadomości oświadczenie skierowane do Rady Bezpieczeństwa ONZ w dniu 11 września 2018 r., z którego wynika, że „pomimo braku jednej ze stron konsultacji genewskich w ubiegłym tygodniu, a nawet mimo iż zdecydowanie nie przebiegały one zgodnie z planem, i tak udało nam się ponownie uruchomić proces polityczny przy pełnym wsparciu ze strony obywateli Jemenu i społeczności międzynarodowej”; z zadowoleniem przyjmuje wizytę Martina Griffithsa w Sanie w dniu 16 września 2018 r.; apeluje o zapewnienie specjalnemu wysłannikowi pełnego i niezakłóconego dostępu do całego terytorium Jemenu; wzywa wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel oraz wszystkie państwa członkowskie UE do udzielenia Martinowi Griffithsowi wsparcia politycznego, by w drodze negocjacji doprowadzić do rozwiązania niewykluczającego żadnej ze stron;

6.  potępia z całą surowością wszelkie ataki terrorystyczne; jest głęboko zaniepokojony coraz większą obecnością w Jemenie grup przestępczych i terrorystycznych, w tym Al-Kaidy Półwyspu Arabskiego oraz ISIS/Daisz; wzywa wszystkie strony konfliktu do podjęcia zdecydowanych działań przeciwko takim grupom; potępia obecność zagranicznych bojowników i apeluje o ich całkowite usunięcie z Jemenu;

7.  wzywa wszystkie strony konfliktu do niezwłocznego umożliwienia organizacjom humanitarnym pełnego dostępu do obszarów dotkniętych konfliktem, by można było pomóc potrzebującym; wzywa Radę oraz Radę Bezpieczeństwa ONZ, by wdrażając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2216, wskazały osoby utrudniające dostarczanie pomocy humanitarnej do Jemenu i nałożyły na nie ukierunkowane sankcje;

8.  zaznacza, że Rada Bezpieczeństwa ONZ podkreśliła swoje poparcie dla oenzetowskiego mechanizmu weryfikacji i inspekcji oraz że UE w pełni popiera jego kontynuację, a także pełne i niezakłócone wykonywanie mandatu udzielonego w ramach tego mechanizmu;

9.  apeluje do wszystkich stron o natychmiastowe zaprzestanie wszelkich ataków na wolność wypowiedzi, a także o uwolnienie wszystkich dziennikarzy i obrońców praw człowieka więzionych wyłącznie z powodu korzystania z przysługujących im praw człowieka; wzywa wszystkie strony, by przestały utrudniać pracę międzynarodowych mediów i pracowników organizacji humanitarnych związaną z konfliktem;

10.  apeluje do wszystkich stron konfliktu, by podjęły niezbędne działania na rzecz przeprowadzenia skutecznych, bezstronnych i niezależnych dochodzeń w sprawie wszystkich domniemanych naruszeń i łamania praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego zgodnie ze standardami międzynarodowymi; wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu doniesień o ograniczaniu wolności religii lub przekonań, obejmującym dyskryminację, bezprawne zatrzymania, stosowanie przemocy i łamanie praw człowieka, w tym przemoc seksualną i inne formy przemocy wobec kobiet, mężczyzn, dziewcząt i chłopców, co jest równoznaczne z pogwałceniem międzynarodowych norm;

11.  apeluje do wszystkich stron konfliktu o zaprzestanie werbowania dzieci i wykorzystywania ich jako żołnierzy, a także o zaprzestanie innych poważnych naruszeń popełnianych wobec dzieci z pogwałceniem obowiązującego prawa międzynarodowego i międzynarodowych norm; wzywa wszystkie strony do uwolnienia wszystkich zwerbowanych już dzieci oraz do współpracy z ONZ w celu ich rehabilitacji i reintegracji w społecznościach; wspiera kluczowe działania UNICEF-u w Jemenie;

12.  wzywa specjalny trybunał karny w Sanie na obszarach kontrolowanych przez Huti, by uniewinnił i uwolnił Asmaę al-Omeissy’ego, Saeeda al-Ruwaiszeda i Ahmeda Bawazeera, których ujęto siłą, poddawano torturom i w toku rażąco niesprawiedliwego procesu sądowego skazano na śmierć za rzekome udzielanie pomocy wrogiemu krajowi;

13.  wzywa specjalny trybunał karny w Sanie, by niezwłocznie uwolnił 25 wyznawców bahaizmu, którzy są obecnie przetrzymywani za pokojowe wyznawanie swojej religii i którym postawiono zarzuty skutkujące karą śmierci;

14.  przypomina wszystkim stronom konfliktu, że zgodnie z prawem międzynarodowym odpowiadają za wszystkie popełnione zbrodnie; wzywa państwa członkowskie do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu pociągnięcia domniemanych sprawców do odpowiedzialności, szczególnie w ramach krajowego i międzynarodowego ścigania konkretnych osób, grup i organizacji podejrzanych o tego rodzaju przestępstwa lub poprzez zastosowanie zasady jurysdykcji uniwersalnej oraz w ramach dochodzeń i ścigania domniemanych sprawców aktów okrucieństwa w Jemenie;

15.  wyraża uznanie dla pracy grupy niezależnych wybitnych ekspertów międzynarodowych i regionalnych ONZ ds. Jemenu i solidaryzuje się z jej przewodniczącym Kamelem Dżendubim; z zadowoleniem przyjmuje roczne sprawozdanie wysokiego komisarza ONZ ds. praw człowieka z 24 września 2018 r. na temat sytuacji w Jemenie, w którym Rada Praw Człowieka ONZ postanowiła przedłużyć mandat grupy wybitnych ekspertów o kolejny rok, z możliwością odnowienia po zatwierdzeniu przez Radę Praw Człowieka, a także uwzględnić gromadzenie materiałów dowodowych w związku ze zbrodniami wojennymi i zbrodniami przeciwko ludzkości popełnionymi w Jemenie, aby ścigać i karać winnych takich przestępstw; apeluje o skierowanie sprawy dotyczącej sytuacji w Jemenie do Międzynarodowego Trybunału Karnego; wzywa Jemen do przyjęcia statutu MTK, co umożliwi ściganie wszystkich osób odpowiedzialnych za zbrodnie popełnione w czasie konfliktu, jeżeli sprawy nie przekaże trybunałowi Rada Bezpieczeństwa ONZ;

16.  wzywa Unię Europejską i wszystkie państwa członkowskie do zapewnienia spójnego, szybkiego i skutecznego wsparcia grupie wybitnych ekspertów we wszystkich odnośnych organach ONZ, w szczególności w Radzie Praw Człowieka;

17.  apeluje do Rady, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel oraz państw członkowskich, by sprzeciwiły się egzekucjom pozasądowym, w tym z wykorzystaniem dronów, potwierdziły stanowisko UE zgodne z prawem międzynarodowym i zagwarantowały, że państwa członkowskie nie będą prowadzić ani ułatwiać bezprawnych śmiercionośnych operacji, ani w żaden inny sposób w nich uczestniczyć; apeluje do Rady o przyjęcie wspólnego stanowiska w sprawie stosowania uzbrojonych dronów;

18.  wzywa UE, aby podczas kolejnego posiedzenia Rady Praw Człowieka poruszyła kwestię członkostwa państw o bardzo wątpliwych standardach w zakresie praw człowieka;

19.  wzywa wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel, Europejską Służbę Działań Zewnętrznych oraz państwa członkowskie, by kontynuowały dialog z krajami w regionie na temat praw człowieka i podstawowych wolności; wyraża gotowość do prowadzenia konstruktywnego i otwartego dialogu z władzami krajów w regionie na temat realizacji ich zobowiązań międzynarodowych w zakresie praw człowieka; apeluje o wymianę wiedzy specjalistycznej w zakresie sądownictwa i kwestii prawnych, aby poprawić ochronę praw jednostki w krajach tego regionu;

20.  wzywa Radę, aby skutecznie wspierała przestrzeganie międzynarodowego prawa humanitarnego, zgodnie z odnośnymi wytycznymi UE; podkreśla w szczególności potrzebę rygorystycznego stosowania przez wszystkie państwa UE zasad określonych we wspólnym stanowisku 2008/944/CFSP; w związku z tym przywołuje rezolucje Parlamentu dotyczące sytuacji w Jemenie z 25 lutego 2016 r. i 30 listopada 2017 r.; w związku z tym wzywa wszystkie państwa członkowskie UE, by nie sprzedawały broni ani sprzętu wojskowego Arabii Saudyjskiej, Zjednoczonym Emiratom Arabskim, wszystkim członkom koalicji międzynarodowej, rządowi Jemenu i innym stronom konfliktu;

21.  ubolewa nad zniszczeniem jemeńskiego dziedzictwa kulturowego, w tym starego miasta w Sanie oraz zabytkowego miasta Zabid, podczas nalotów prowadzonych przez koalicję pod przewodnictwem Arabii Saudyjskiej; wyraża żal z powodu popełnionych przez koalicję czynów i przypomina o jej odpowiedzialności za zniszczenia, a także podkreśla, że koalicja zostanie pociągnięta do odpowiedzialności również za takie działania; zwraca się do sekretarza generalnego ONZ, aby skierował do Rady Bezpieczeństwa wniosek o przygotowanie rezolucji w sprawie obrony wszystkich obiektów kultury zagrożonych w wyniku konfliktu jemeńskiego;

22.  z zadowoleniem przyjmuje plan pomocy humanitarnej dla Jemenu opracowany w 2018 r. przez ONZ oraz zorganizowanie w tym samym roku spotkania wysokiego szczebla, na którym darczyńcy międzynarodowi zobowiązali się przekazać ponad 2 mld USD na pomoc humanitarną dla Jemenu; ubolewa jednak, że fundusze na pomoc dla Jemenu są wciąż niewystarczające; z zadowoleniem przyjmuje, że UE zobowiązała się pomóc ofiarom konfliktu w Jemenie i przekazać na ten cel 107,5 mln EUR; wzywa wszystkich darczyńców do szybkiego przekazania obiecanych kwot; wyraża zadowolenie, że UE będzie nadal dostarczać Jemenowi pomoc rozwojową, priorytetowo traktując działania ukierunkowane na ustabilizowanie sytuacji w kraju, a na stabilnych obszarach będzie współpracować z władzami lokalnymi na rzecz większej odporności, utrzymania podstawowych usług oraz wspierania trwałych źródeł utrzymania społeczności;

23.  zastrzega sobie prawo do ponownego rozpatrzenia sprawy do czasu osiągnięcia wynegocjowanego rozwiązania; zaleca, aby Podkomisja Praw Człowieka Parlamentu Europejskiego monitorowała sytuację w zakresie praw człowieka w Jemenie i sporządziła sprawozdanie na temat łamania praw człowieka i praw obywatelskich w tym kraju;

24.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, sekretarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, sekretarzowi generalnemu Rady Współpracy Państw Zatoki, sekretarzowi generalnemu Ligi Państw Arabskich oraz rządowi Jemenu.

(1) Dz.U. C 35 z 31.1.2018, s. 142.
(2) Dz.U. C 331 z 18.9.2018, s. 146.
(3) Dz.U. C 265 z 11.8.2017, s. 93.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0473.


Zwalczanie oszustw celnych i ochrona zasobów własnych UE
PDF 333kWORD 51k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2018 r. w sprawie zwalczania oszustw celnych i ochrony zasobów własnych UE (2018/2747(RSP))
P8_TA-PROV(2018)0384B8-0400/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając 17. sprawozdanie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) za rok 2016,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażające wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej(2) oraz decyzje Komisji: (UE) 2018/1094 z dnia 1 sierpnia 2018 r. potwierdzającą uczestnictwo Niderlandów we wzmocnionej współpracy w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej(3) oraz (UE) 2018/1103 z dnia 7 sierpnia 2018 r. potwierdzającą uczestnictwo Malty we wzmocnionej współpracy w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej(4),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny(5), a także odnośne akty delegowane i wykonawcze,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 7 kwietnia 2016 r. dotyczący planu działania w sprawie VAT (COM(2016)0148),

–  uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego nr 24/2015 z dnia 3 marca 2016 r. zatytułowane „Zwalczanie wewnątrzwspólnotowych oszustw związanych z VAT: wymagane dalsze działania”,

–  uwzględniając procedurę celną nr 42 przewidującą zwolnienie z podatku VAT towarów przywożonych do jednego państwa członkowskiego, które następnie zostaną wysłane do innego państwa członkowskiego,

–  uwzględniając decyzję Rady 2014/335/UE, Euratom z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej(6),

–  uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego nr 19/2017 z dnia 5 grudnia 2017 r. zatytułowane „Procedury przywozu – luki w ramach prawnych i nieskuteczne wdrażanie wpływają negatywnie na interesy finansowe UE”,

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Kontroli Budżetowej,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że tradycyjne zasoby własne, składające się głównie z opłat celnych za towary przywożone spoza UE i opłat wyrównawczych od cukru, stanowią około 12,8% zasobów własnych UE;

B.  mając na uwadze, że na początku 2017 r. OLAF zakończył postępowanie w sprawie oszustw celnych w Zjednoczonym Królestwie, którego główne wnioski zostały zawarte w sprawozdaniu z działalności OLAF za rok 2017;

C.  mając na uwadze, że OLAF oszacował, iż w latach 2013–2016 budżet UE stracił 1,987 mld EUR z powodu utraty wpływów z opłat celnych należnych od produktów tekstylnych i butów przywożonych z Chin przez terytorium Zjednoczonego Królestwa;

D.  mając na uwadze, że – dla porównania – w 2016 r., w wyniku 272 przeprowadzonych postępowań, OLAF zalecił odzyskanie całkowitej kwoty w wys. 631,1 mln EUR;

E.  mając na uwadze, że wspomniane oszustwa obejmują zaniżanie wartości, w wyniku którego importerzy mogą czerpać korzyści z unikania opłat celnych i powiązanych podatków, płacąc mniej niż powinni zgodnie z prawem;

F.  mając na uwadze, że w wyniku postępowań ujawniono również poważne oszustwa w płatnościach podatku VAT w związku z przywozem przez terytorium Zjednoczonego Królestwa, które polegały na nadużywaniu zawieszenia płatności VAT w ramach procedury celnej nr 42; mając na uwadze, że łącznie straty w tym względzie szacuje się na ok. 3,2 mld EUR w okresie 2013–2016, co również stanowi stratę dla budżetu UE;

G.  mając na uwadze wydane przez OLAF zalecenie specjalne dla Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu Komisji Europejskiej, zalecenie administracyjne skierowane do Dyrekcji Generalnej ds. Podatków i Unii Celnej Komisji Europejskiej, a także zalecenie prawne dla Koronnej Służby Prokuratorskiej Zjednoczonego Królestwa w sprawie wszczęcia postępowania sądowego przeciwko osobom biorącym udział w nielegalnym uchylaniu się od płatności opłat celnych oraz osobom biorącym udział w praniu pieniędzy pochodzących z tego przestępstwa;

H.  mając na uwadze, że OLAF prowadzi aktualnie postępowanie w nowej sprawie o zaniżanie wysokości opłat celnych dotyczącej portu Pireus w Grecji, które oznacza ogromne straty zasobów unijnych; szacuje się, że proceder ten kosztował Włochy dziesiątki milionów euro niezapłaconego podatku VAT, przy czym łączna kwota może okazać się znacznie wyższa, zważywszy, że śledztwo jeszcze się nie zakończyło;

I.  mając na uwadze, że sprawy brytyjska i grecka nie są bynajmniej odosobnionymi przypadkami i powinny stanowić bodziec do podjęcia działań;

J.  mając na uwadze, że Europejski Trybunał Obrachunkowy wskazał, iż państwa członkowskie nie stosują kontroli celnych w sposób zharmonizowany i znormalizowany, co może zachęcać oszustów do poszukiwania miejsc przeprowadzających najliberalniejsze kontrole, aby tam dokonywać nielegalnego przywozu;

1.  z zadowoleniem przyjmuje wszczęcie przez Komisję w dniu 8 marca 2018 r. postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w następstwie postępowania w sprawie oszustw celnych w Zjednoczonym Królestwie;

2.  wzywa Komisję do podjęcia wszelkich niezbędnych działań, aby odzyskać niepobrane zasoby własne UE w celu zapewnienia budżetowi UE dochodu;

3.  wzywa Dyrekcję Generalną ds. Podatków i Unii Celnej do podjęcia działań, aby zapobiegać nadużyciom w ramach procedury celnej nr 42 w przyszłości;

4.  zaleca, aby Komisja podjęła działania w związku z zaleceniami OLAF-u i złożyła mu sprawozdania w tej sprawie, ubolewa również nad faktem, że odzyskanie środków może potrwać aż do 10 lat;

5.  nalega na Komisję, aby dopilnowała pełnego przestrzegania przez państwa członkowskie przepisów unijnego kodeksu celnego, który wszedł w życie w dniu 1 maja 2016 r., a także aby przedstawiła wyjaśnienia odnośnie do wszelkich przepisów, które mogą skutkować powstaniem zamieszania; wzywa Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania, aby stosowanie wspólnych przepisów przez władze celne było zorganizowane w sposób gwarantujący skuteczne zapobieganie oszustwom, w tym karuzeli oszustw, oraz aby wzmocniono kontrole prowadzone w portach, na lotniskach, na granicach państw oraz w internecie;

6.  apeluje do Komisji, aby wniosła wkład w ukończenie i stabilność finansowania unijnych systemów informacji celnej;

7.  wzywa Komisję, aby opracowała odpowiednią metodykę oraz, począwszy od 2019 r. okresowo przedstawiała dane szacunkowe odnośnie do luki w należnościach celnych, a także co sześć miesięcy składała Parlamentowi sprawozdanie na ten temat;

8.  wzywa Radę, aby szybko osiągnęła porozumienie z Parlamentem w sprawie unijnych ram prawnych odnośnie do naruszeń prawa celnego i sankcji za nie, aby umożliwić ujednolicenie sankcji administracyjnych, a także stosowanie tych samych kryteriów w rozpatrywaniu naruszeń; przypomina, że Parlament przyjął stanowisko w tej sprawie już w październiku 2016 r.; wzywa Komisję do ułatwienia wykonywania tego porozumienia;

9.  ubolewa, że nie wszystkie państwa członkowskie UE zgodziły się wziąć udział w projekcie utworzenia Prokuratury Europejskiej;

10.  nalega na Komisję i państwa członkowskie, aby jak najszybciej ukończyły debaty na temat wprowadzenia ostatecznego systemu VAT, którego celem będzie ujednolicenie sposobu pobierania i płacenia tego podatku w całej UE, aby m.in. unikać oszustw;

11.  zwraca się do Komisji o opracowanie planu działania, który miałby zapewnić pełne i terminowe wdrożenie przepisów o VAT we wszystkich państwach członkowskich, aby zabezpieczyć to źródło zasobów własnych Unii;

12.  wzywa Komisję, by rozważyła przeniesienie obowiązków organów celnych ze szczebla krajowego na szczebel unijny, jeżeli chodzi o zagwarantowanie jednolitego traktowania wszystkich unijnych punktów wprowadzenia, nadzorowanie działalności i efektów pracy administracji celnych, a także gromadzenie i przetwarzanie danych celnych;

13.  popiera cele rozporządzenia dotyczącego programu działania „Cła 2020” (rozporządzenie nr 1294/2013(7)) w zakresie wspierania organów celnych w ochronie interesów finansowych i gospodarczych Unii i państw członkowskich, w tym zwalczania nadużyć finansowych; podkreśla, że Komisja musi podjąć odpowiednie działania na rzecz zagwarantowania ochrony interesów finansowych Unii, stosując środki zapobiegania nadużyciom finansowym;

14.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji.

(1) Dz.U. L 198 z 28.7.2017, s. 29.
(2) Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s. 1.
(3) Dz.U. L 196 z 2.8.2018, s. 1.
(4) Dz.U. L 201 z 8.8.2018, s. 2.
(5) Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1.
(6) Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 105.
(7) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 209.

Informacja prawna