Indeks 
Teksty przyjęte
Wtorek, 11 grudnia 2018 r. - StrasburgWersja tymczasowa
Edukacja w erze cyfrowej: wyzwania, szanse i wnioski dotyczące kształtowania polityki UE
 Fundusz Azylu, Migracji i Integracji: ponowny przydział pozostałych kwot ***I
 Ustanowienie programu działań na rzecz środowiska i klimatu (LIFE) ***I
 Ochrona pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów podczas pracy ***I
 Przejrzystość i zrównoważony charakter unijnej oceny ryzyka w łańcuchu żywnościowym ***I
 Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) ***I
 Europejska Agencja Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (EU-OSHA) ***I
 Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound) ***I
 Uzupełnienie prawodawstwa w zakresie homologacji typu UE w odniesieniu do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii ***I
 Wizy humanitarne
 Kodeks wizowy ***I
 Wspólny system podatku od wartości dodanej w zakresie tymczasowego stosowania ogólnego mechanizmu odwrotnego obciążenia w związku z dostawami towarów i usług powyżej określonego progu *
 Pełne stosowanie przepisów dorobku Schengen w Bułgarii i Rumunii
 Mobilność wojskowa
 Nowy europejski program na rzecz kultury

Edukacja w erze cyfrowej: wyzwania, szanse i wnioski dotyczące kształtowania polityki UE
PDF 185kWORD 63k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie edukacji w erze cyfrowej: wyzwania, szanse i wnioski dotyczące kształtowania polityki UE (2018/2090(INI))
P8_TA-PROV(2018)0485A8-0400/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 165 i art. 166 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 14,

–  uwzględniając art. 2 Protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przyjętej przez Radę Europy, dotyczący prawa do nauki,

–  uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/646 z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie wspólnych ram mających na celu świadczenie lepszej jakości usług w zakresie umiejętności i kwalifikacji (Europass), uchylająca decyzję nr 2241/2004/WE(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie modernizacji edukacji w UE(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 września 2017 r. w sprawie nowego europejskiego programu na rzecz umiejętności(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie strategii nabywania umiejętności służących zwalczaniu bezrobocia ludzi młodych(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 września 2015 r. w sprawie wzmacniania pozycji dziewcząt przez edukację w UE(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 września 2015 r. w sprawie promowania przedsiębiorczości młodzieży przez kształcenie i szkolenie(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie nowych technologii i otwartych zasobów edukacyjnych(7),

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 22 maja 2018 r. w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie(8),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 22 maja 2018 r. w sprawie kroków ku urzeczywistnieniu wizji europejskiego obszaru edukacji,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 22 maja 2017 r. w sprawie europejskich ram kwalifikacji dla uczenia się przez całe życie i uchylające zalecenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie ustanowienia europejskich ram kwalifikacji dla uczenia się przez całe życie(9),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 30 maja 2016 r. w sprawie rozwijania – poprzez kształcenie i szkolenie – umiejętności korzystania z mediów i umiejętności krytycznego myślenia,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 19 grudnia 2016 r. pt. „Ścieżki poprawy umiejętności: nowe możliwości dla dorosłych”(10),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie roli wczesnej edukacji i kształcenia podstawowego w stymulowaniu kreatywności, innowacyjności i kompetencji cyfrowych,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 20 maja 2014 r. w sprawie skutecznego kształcenia nauczycieli,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie walidacji uczenia się pozaformalnego i nieformalnego(11),

–  uwzględniając rezolucję Rady z dnia 28 listopada 2011 r. w sprawie odnowionej europejskiej agendy w zakresie uczenia się dorosłych(12),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 17 stycznia 2018 r. w sprawie planu działania w dziedzinie edukacji cyfrowej (COM(2018)0022),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 30 maja 2017 r. „Rozwój szkół i doskonały poziom nauczania warunkiem dobrego startu życiowego” (COM(2017)0248),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie europejskiej strategii na rzecz lepszego internetu dla dzieci (COM(2012)0196),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 10 czerwca 2016 r. „Nowy europejski program na rzecz umiejętności” (COM(2016)0381),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 7 grudnia 2016 r. w sprawie poprawy i modernizacji edukacji (COM(2016)0941),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie modernizacji szkół i szkolnictwa wyższego(13),

–  uwzględniając sprawozdanie Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego z dnia 9 marca 2018 r. pt. „Skill needs anticipation: systems and approaches. Analysis of stakeholder survey on skill needs assessment and anticipation” [Przewidywanie potrzeb w zakresie umiejętności: systemy i podejścia. Analiza badania interesariuszy na temat oceny i przewidywania potrzeb w zakresie umiejętności],

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z 2017 r. dotyczące polityki „DigComp 2.1: The digital competence framework for citizens: With eight proficiency levels and examples of use” [DigComp 2.1: Ramy kompetencji cyfrowych dla obywateli: z ośmioma poziomami zaawansowania i przykładami użycia],

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji oraz opinię Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A8-0400/2018),

A.  mając na uwadze, że wraz z przyspieszonym rozwojem technologii społeczeństwo cyfrowe i gospodarka cyfrowa są obecnie rzeczywistością, co oznacza, że umiejętności cyfrowe są niezbędne do pomyślnego przebiegu kariery zawodowej i osobistego rozwoju wszystkich obywateli;

B.  mając na uwadze, że kompetencje cyfrowe stanowią kluczowe kompetencje w uczeniu się przez całe życie, zgodnie z definicją zawartą w ramach odniesienia w załączniku do zalecenia Rady z dnia 22 maja 2018 r.;

C.  mając na uwadze, że zdolność innowacyjna technologii uwarunkowana jest m.in. krytycznym myśleniem, poziomem umiejętności cyfrowych i kreatywności ludzi oraz jakością i zasięgiem łączności internetowej;

D.  mając na uwadze, że podstawowa wiedza na temat technologii cyfrowych jest niezbędna do wykonywania podstawowych administracyjnych i codziennych zadań;

E.  mając na uwadze, że szacunkowo około połowa obecnych miejsc pracy na świecie – i 30 % w Unii Europejskiej – zniknie w ciągu następnych 25 lat(14), a pojawią się nowe zawody wymagające zaawansowanych umiejętności cyfrowych;

F.  mając na uwadze, że umiejętności cyfrowe, które wykraczają daleko poza wymogi rynku pracy, zapewniają lepsze możliwości udziału w życiu społecznym dziś i w przyszłości, ułatwiają wymianę informacji i wymianę kulturową oraz umożliwiają większy udział w decyzjach politycznych;

G.  mając na uwadze, że konieczne jest uznanie internetu za wspólne dobro i promowanie aktywnego e-obywatelstwa;

H.  mając na uwadze, że transformacja technologiczna w różnych branżach oznacza, że narzędzia cyfrowe są często wykorzystywane nawet w zawodach tradycyjnie niezwiązanych z technologią i że szacuje się, iż 9 na 10 miejsc pracy w bliskiej lub najbliższej przyszłości będzie wymagać umiejętności cyfrowych;

I.  mając na uwadze, że obecnie 44 % ludności UE w wieku od 16 do 74 lat nie ma podstawowych umiejętności cyfrowych, a 19 % ludności w ogóle nie ma żadnych umiejętności cyfrowych, co powoduje znaczące różnice między państwami członkowskimi i stwarza ryzyko powstania nowego podziału społecznego;

J.  mając na uwadze, że znaczenie umiejętności cyfrowych, niedobór kwalifikacji (szczególnie znamienny między kobietami i mężczyznami, pokoleniami i różnymi grupami społecznymi) oraz różnice w zakresie umiejętności cyfrowych między państwami członkowskimi wymagają wspólnej polityki;

K.  mając na uwadze, że jest istotne, aby instytucje edukacyjne przygotowywały uczniów i studentów do zmierzenia się z wyzwaniami społecznymi i gospodarczymi spowodowanymi szybkim rozwojem technologicznym i społecznym, wyposażając ich w odpowiednie umiejętności pozwalające na przystosowanie się do wyzwań ery cyfrowej;

L.  mając na uwadze, że dostęp do internetu i korzystanie z niego oraz sprzęt technologiczny i cyfrowy zmieniły zachowania i relacje społeczne, w szczególności u młodszych grup społecznych;

M.  mając na uwadze, że nie osiągnięto jeszcze celu, jakim jest zapewnienie, by do 2025 r. wszystkie szkoły w UE miały dostęp do połączenia internetowego o prędkości pobierania/wysyłania danych wynoszącej 1 gigabit;

N.  mając na uwadze, że nadmierne stosowanie sprzętu technologicznego i cyfrowego, takiego jak komputery i tablety, może powodować problemy związane ze zdrowiem i dobrym samopoczuciem, w tym brak snu, siedzący tryb życia i uzależnienie;

O.  mając na uwadze, że strategie cyfrowego uczenia się muszą również uwzględniać badania nad niekorzystnym wpływem, jaki wczesne wykorzystanie technologii cyfrowej może wywierać na rozwój mózgu małych dzieci;

P.  mając na uwadze, że technologie cyfrowe powinny stanowić integralną część podejścia do edukacji ukierunkowanego na ucznia i dostosowanego do jego wieku i mogą oferować nowe i innowacyjne podejścia do nauczania i uczenia się; mając na uwadze, że bardzo ważne jest utrzymywanie osobistego kontaktu uczniów i nauczycieli oraz priorytetowe traktowanie dobrego samopoczucia i zdrowego rozwoju uczących się dzieci i dorosłych;

Q.  mając na uwadze, że technologie powinny być lepiej wykorzystywane do wspierania nowych metod pedagogicznych, które koncentrują się na uczniach jako aktywnych uczestnikach przy użyciu narzędzi do uczenia się opartego na samodzielnych poszukiwaniach i wspólnych przestrzeni roboczych;

R.  mając na uwadze, że podstawowa edukacja w zakresie higieny cyberbezpieczeństwa, bezpieczeństwa cybernetycznego, ochrony danych i umiejętności korzystania z mediów musi być dostosowana do wieku i poziomu rozwoju, aby dzieci mogły łatwiej stawać się krytycznymi uczniami, aktywnymi obywatelami, użytkownikami internetu i osobami współtworzącymi demokratyczne społeczeństwo cyfrowe, podejmować świadome decyzje i mieć świadomość zagrożeń związanych z internetem, takich jak dezinformacja w sieci, nękanie i naruszenia danych osobowych, i przeciwstawiać się im; mając na uwadze, że programy nauczania w zakresie bezpieczeństwa cybernetycznego powinny być wprowadzane do programów kształcenia akademickiego i szkolenia zawodowego;

S.  mając na uwadze, że nowatorskie wysokiej jakości cyfrowe uczenie się może być interesujące i interaktywne, uzupełniając w ten sposób metody nauczania w formie wykładów i zapewniając platformy do współpracy i tworzenia wiedzy,

T.  mając na uwadze, że obserwujemy coraz większe komercyjne wykorzystanie kształcenia przez duże przedsiębiorstwa cyfrowe, które próbują wpłynąć na praktyki w zakresie nauczania przez wprowadzanie sprzętu, oprogramowania i zasobów edukacyjnych lub zapewnianie szkoleń dla nauczycieli;

U.  mając na uwadze, że aby lepiej wywiązać się z obietnicy dotyczącej technologii, państwa członkowskie potrzebują przekonujących skutecznych strategii służących budowaniu zdolności nauczycieli, a decydenci muszą czynić więcej dla wsparcia tego programu;

V.  mając na uwadze, że biblioteki publiczne uczestniczą we wspólnym wysiłku polegającym na zaznajomieniu obywateli z umiejętnościami cyfrowymi przez zapewnienie otwartych usług wsparcia cyfrowego w społecznym i przyjaznym otoczeniu;

W.  mając na uwadze, że osoby dorosłe, które nie mają pracy lub wykonują pracę niewymagającą umiejętności cyfrowych, mają tendencję do szybkiego pozostawania w tyle za bardziej biegłymi cyfrowo osobami, co pogarsza ich perspektywy zawodowe i pogłębia nierówności społeczne i gospodarcze;

X.  mając na uwadze, że postępująca cyfryzacja pracy doprowadzi do zniknięcia wielu zawodów i wzrostu bezrobocia; mając na uwadze, że nowe zawody, które pojawią się wraz z cyfryzacją, mogą zrekompensować część utraconych miejsc pracy;

Y.  mając na uwadze, że technologie cyfrowe mogą ułatwiać dostęp do wiedzy i uczenia się, a korzystanie z nich umożliwia łatwy i sprzyjający włączeniu społecznemu dostęp do wszystkich struktur szkoleniowych na różnych szczeblach;

Z.  mając na uwadze, że bez odpowiedniej i ukierunkowanej polityki osoby starsze i osoby niepełnosprawne prawdopodobnie w największym stopniu ucierpią na skutek transformacji cyfrowej;

AA.  mając na uwadze, że kobiety stanowią jedynie 20 % specjalistów w dziedzinie nauki, tylko 27 % absolwentów studiów inżynierskich(15) i tylko 20 % absolwentów studiów informatycznych(16); mając na uwadze, że odsetek mężczyzn pracujących w sektorze cyfrowym jest 3,1 raza większy niż odsetek kobiet; mając na uwadze, że jedynie 19 % pracowników w branży ICT ma szefa kobietę, w porównaniu z 45 % pracowników w innych sektorach;

AB.  mając na uwadze, że możliwości związane z uczeniem się przez całe życie są zazwyczaj dużo bardziej dostępne dla wysoko wykwalifikowanych pracowników(17);

AC.  mając na uwadze, że ciągłe monitorowanie i ocena biegłości w zakresie umiejętności cyfrowych, zarówno w organizacjach, jak i u osób fizycznych, stanowi warunek wstępny skutecznej realizacji polityki;

AD.  mając na uwadze, że opanowanie podstawowych umiejętności przekrojowych, takich jak umiejętność liczenia, krytyczne myślenie i umiejętności komunikacji społecznej, jest podstawowym warunkiem nabycia umiejętności i kompetencji cyfrowych;

1.  podkreśla, że zdobywanie umiejętności cyfrowych wymaga zastosowania spójnego podejścia polegającego na uczeniu się przez całe życie, mającego solidne oparcie w środowiskach kształcenia formalnego, pozaformalnego i nieformalnego, przy czym reakcja polityczna i ukierunkowane interwencje powinny być odpowiednie do potrzeb różnych grup wiekowych i uczniów;

2.  podkreśla potencjał technologii cyfrowych we wspieraniu przejścia na stosowanie podejścia pedagogicznego skoncentrowanego w większym stopniu na osobie uczącej się, jeżeli zostało ono włączone do procesu uczenia się w sposób planowany i celowy; uważa, że osobom uczącym się należy doradzać innowacyjne, oddolne praktyki zdobywania wiedzy, aby nastąpiła prawdziwa transformacja w dziedzinie edukacji;

3.  podkreśla, że aby w pełni wykorzystać możliwości oferowane przez technologie informacyjno-komunikacyjne i media oraz by rozwijać umiejętności i kompetencje wymagane do sprostania potrzebom społeczeństwa i rynku pracy w przyszłości, konieczna jest transformacja systemów kształcenia i szkolenia na wszystkich poziomach; przypomina, że taka transformacja musi nadal gwarantować prawo do osobistego spełnienia, zapewnić równowagę między odpowiednimi umiejętnościami cyfrowymi i życiowymi oraz wspierać indywidualną odporność, zdolność krytycznego myślenia i potencjał innowacyjny;

4.  uważa, że placówki edukacyjne nie mogą zaniedbywać wszechstronnej edukacji uczniów, obejmującej podtrzymywanie i rozwijanie krytycznego i kompleksowego myślenia, dzięki któremu będą oni mogli stać się aktywnymi obywatelami; zdaje sobie sprawę, że wzmacnianie krytycznego myślenia nie kończy się na umiejętnościach cyfrowych, lecz wymaga wszechstronnej edukacji;

5.  podkreśla, że choć istotne jest zwiększanie podstawowych i zaawansowanych umiejętności cyfrowych osób uczących się, to jednak należy nadal kultywować umiejętności tradycyjne i humanistyczne;

6.  przypomina, że jak przyznała Komisja w swoim planie działania na rzecz edukacji cyfrowej ze stycznia 2018 r., nie należy nigdy postrzegać koniecznego dostosowania placówek oświatowych do nowych technologii i innowacyjnych metod pedagogicznych jako celu samego w sobie, lecz raczej jako kolejne narzędzie poprawy jakości i integracyjności edukacji;

7.  uznając potrzebę zwiększenia umiejętności cyfrowych, podkreśla, że wpływ technologii cyfrowych na edukację nie jest obecnie łatwy do oceny, co oznacza, że konieczne jest uwzględnienie badań w dziedzinie neurologii dotyczących wpływu technologii cyfrowych na rozwój mózgu; dlatego wzywa do inwestowania w bezstronne i interdyscyplinarne badania nad różnymi rodzajami wpływu technologii cyfrowych na edukację, łącząc ze sobą nauczanie, pedagogikę, psychologię, socjologię, neurobiologię i informatykę, tak aby w największym możliwym stopniu zrozumieć, w jaki sposób umysły dzieci i dorosłych reagują na środowisko cyfrowe w celu zmaksymalizowania korzyści wynikających ze stosowania technologii cyfrowych w edukacji i zminimalizowania związanych z nią zagrożeń; podkreśla konieczność propagowania odpowiedzialnego korzystania z narzędzi cyfrowych, które chroni rozwój fizjologiczny, rozwój układu nerwowo-czuciowego i rozwój behawioralny osób uczących się, zwłaszcza w okresie dzieciństwa, i zachowuje równowagę w zakresie codziennego korzystania ze sprzętu technologicznego i cyfrowego zarówno w placówkach oświatowych, jak i w życiu prywatnym;

8.  ubolewa, że chociaż korzystanie z aplikacji internetowych i mobilnych oraz nowych technologii, takich jak internet rzeczy, stało się bardziej powszechne niż kiedykolwiek, obywatele, w szczególności nieletni, często nie są świadomi ryzyka związanego z korzystaniem z internetu i narzędzi ICT, takiego jak naruszenia danych osobowych, powszechne śledzenie aktywności użytkowników końcowych i cyberprzestępstwa; wzywa zatem państwa członkowskie do poświęcenia należytej uwagi ochronie danych i podstawowej higienie cyberbezpieczeństwa w programach nauczania;

9.  wzywa państwa członkowskie, Komisję i instytucje oświatowe do poprawy bezpieczeństwa dzieci w internecie i do rozwiązania problemów związanych z nękaniem w internecie, narażeniem na szkodliwe i niepokojące treści oraz innymi zagrożeniami dla cyberbezpieczeństwa poprzez opracowywanie i wdrażanie programów zapobiegania i kampanii uświadamiających; zachęca państwa członkowskie do dalszego promowania kampanii „#SafeInternet4EU”;

10.  podkreśla, że w celu osiągnięcia lepszych doświadczeń i lepszych efektów uczenia się należy dostosować narzędzia cyfrowe do potrzeb uczniów, dzięki czemu mogą oni stać się aktywnymi obywatelami, a nie jedynie biernymi konsumentami technologii;

11.  wyraża ubolewanie, że pomimo potencjału cyfryzacji do wzmacniania i wspierania tworzenia różnych i spersonalizowanych metod uczenia się, wpływ technologii cyfrowych na samą edukację jest ograniczony; wyraża w szczególności zaniepokojenie, że inwestycje w ICT w szkołach i ośrodkach szkoleniowych nie doprowadziły jeszcze do oczekiwanej transformacji praktyk edukacyjnych; przypomina, że szkoły i inne środowiska edukacyjne muszą wspierać wszystkich uczniów i osoby uczące się i reagować na ich szczególne potrzeby opracowując odpowiednie i skuteczne środki w celu rozwijania umiejętności cyfrowych, w szczególności wśród uczniów niepełnosprawnych, grup mniejszości, społeczności migrantów, osób przedwcześnie kończących naukę, długotrwale bezrobotnych i osób starszych; uważa, że udzielanie takiego wsparcia można usprawnić przez wykorzystanie nowych technologii;

12.  zwraca uwagę na pogłębiającą się rozbieżność w udziale mężczyzn i kobiet w sektorze cyfrowym w odniesieniu do edukacji, ścieżek kariery zawodowej i przedsiębiorczości; podkreśla, że kluczowe znaczenie ma zapewnienie zrównoważonego pod względem płci podejścia w zakresie promowania karier w dziedzinie ICT i technologii cyfrowych oraz wspieranie większego udziału kobiet ogółem, i studentek w szczególności, w obieraniu ścieżki zawodowej w dziedzinie technologii cyfrowych; podkreśla znaczenie promowania umiejętności cyfrowych oraz udziału kobiet i dziewcząt w kształceniu i szkoleniu w dziedzinie ICT; zachęca państwa członkowskie do wprowadzania na wczesnych etapach edukacji szkolnej nauczania w zakresie ICT właściwego dla danego wieku i ukierunkowanego zwłaszcza na środki umożliwiające zniwelowanie przepaści cyfrowej między kobietami i mężczyznami oraz zapewnienie dziewczętom różnych możliwości dostępu do przedmiotów STEAM, ponieważ stereotypy dotyczące płci w tych dziedzinach oraz brak kobiecych wzorców do naśladowania są zazwyczaj barierą w dostępie dla dziewcząt; uważa, że usprawniona strategia „Kobiety w sektorze cyfrowym”, w połączeniu z oczekiwanym planem działania Komisji na rzecz zmniejszenia przepaści cyfrowej między kobietami i mężczyznami w sektorze technologii mogłaby przyczynić się do zwiększenia wysiłków w tej dziedzinie;

13.  podkreśla, że brak sprzętu cyfrowego i łączności w szkołach w państwach członkowskich ma szkodliwy wpływ na edukację uczniów w zakresie umiejętności cyfrowych i wprowadzanie cyfrowych narzędzi nauczania; wzywa państwa członkowskie do podjęcia poważnych inwestycji publicznych w celu zapewnienia wszystkim szkołom szerokopasmowego dostępu do sieci o wysokiej przepustowości i wykorzystania w tym celu istniejących programów UE, w szczególności instrumentu „Łącząc Europę“, który może wspierać fizyczną infrastrukturę sieci szerokopasmowych o dużej przepustowości, a także systemu bonów WiFi4EU; podkreśla, że wysiłki w zakresie łączności oraz finansowanie powinny być w szczególności ukierunkowane na obszary wiejskie i słabiej rozwinięte, a także regiony najbardziej oddalone i górskie;

14.  zwraca uwagę, że instytucje zajmujące się kształceniem i szkoleniem wymagają pomocy Unii i państw członkowskich, a także ścisłej współpracy wszystkich zainteresowanych stron, przemysłu, lokalnych i regionalnych władz, społeczności i społeczeństwa obywatelskiego, aby rozwijać edukację w dziedzinie ICT i mediów, zgodnie z przyjętym przez nie konkretnym podejściem pedagogicznym i dokonać trudnego przejścia do bardziej cyfrowego środowiska edukacyjnego; podkreśla w związku z tym potrzebę całościowego i interdyscyplinarnego podejścia do zmian cyfrowych w edukacji na poziomie szkół;

15.  podkreśla, że nauczyciele i instruktorzy powinni być w centrum cyfrowej transformacji i dlatego wymagają odpowiedniego wstępnego przygotowania i ciągłego szkolenia, które musi obejmować moduły dotyczące praktyk nauczania dostosowanych do wieku i poziomu rozwoju uczniów; podkreśla, że szkolenie to wymaga czasu i nie powinno być dodatkowym zadaniem obok ich codziennych obowiązków; podkreśla, że nawet bardziej niż nauczanie innych podstawowych umiejętności, takich jak liczenie i umiejętność czytania i pisania, nauczanie umiejętności cyfrowych wymaga od nauczycieli ciągłego aktualizowania wiedzy i umiejętności; twierdzi zatem, że nauczyciele potrzebują odpowiedniego, elastycznego, ustawicznego rozwoju zawodowego o wysokiej jakości, odpowiadającego ich potrzebom; pozytywnie ocenia w związku z tym wykorzystywanie europejskich platform internetowych, aby zwiększać możliwości rozwoju zawodowego oraz sprzyjać wymianie najlepszych praktyk;

16.  zwraca uwagę, że ze względu na coraz powszechniejsze wykorzystywanie aplikacji cyfrowych w pracy szkolnej zwiększył się zakres obowiązków osób odpowiedzialnych za edukację; uważa, że muszą być oni także zaangażowani w proces uczenia się i korzystanie z technologii, ponieważ jeżeli nie będą posiadali niezbędnych umiejętności cyfrowych, angażowanie ich podopiecznych w proces uczenia się będzie utrudnione, co może prowadzić do zwiększenia wykluczenia społecznego;

17.  popiera wdrażanie środków dotyczących cyfryzacji procedur administracyjnych w szkołach i zachęca do nich w celu dodatkowego zmniejszenia obciążeń administracyjnych na wszystkich szczeblach;

18.  zachęca państwa członkowskie do promowania i finansowania inicjatyw regionalnych i lokalnych, które wspierają jakość praktyk dydaktycznych służących zwiększaniu innowacyjności;

19.  podkreśla znaczenie autonomii szkół w osiąganiu innowacyjności w edukacji;

20.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby zapewniały odpowiednie wskazówki w zakresie zgodnego z prawem stosowania odstępstw od prawa autorskiego w dziedzinie edukacji i nieskomplikowany dostęp do licencji dla publicznych, nienastawionych na zysk instytucji kształcenia formalnego i nieformalnego; jest zdania, że nauczyciele i uczniowie potrzebują pewności, kiedy korzystają z pomocy naukowych dostępnych w formie cyfrowej oraz przekazują i przyswajają sobie umiejętności; w związku z tym zaleca, aby Komisja przedstawiła w tym celu wytyczne dla instytucji oświatowych, nauczycieli i studentów;

21.  przypomina, że brak narzędzi cyfrowych dla mobilnych studentów może obniżać jakość doświadczeń edukacyjnych w Europie; zachęca Komisję, aby kontynuowała pilotażowe inicjatywy dotyczące europejskiej karty studenckiej i programu „Erasmus bez dokumentów” z myślą o wprowadzeniu ich w życie w ciągu następnego wieloletniego okresu programowania; wzywa państwa członkowskie do odpowiedzialnego i skutecznego wykorzystania unijnego wsparcia finansowego oraz do promowania wśród szeroko pojętego społeczeństwa i placówek edukacyjnych możliwości finansowania w celu zapewnienia wszystkim dostępu do cyfrowych treści, narzędzi i rozwiązań w zakresie edukacji cyfrowej;

22.  zwraca uwagę, że zgodnie z podejściem zakładającym uczenie się przez całe życie, wymaganym w przypadku umiejętności cyfrowych, rządy we współpracy z zainteresowanymi stronami, takimi jak przedsiębiorstwa i organizacje społeczeństwa obywatelskiego, a także przez formalne i nieformalne środowiska, powinny zagwarantować zrównoważoną transformację cyfrową, tak by nikt nie pozostawał w tyle;

23.  podkreśla, że włączenie i innowacja powinny być nadrzędnymi zasadami edukacji i szkolenia w erze cyfrowej; uważa, że technologie cyfrowe nie powinny pogłębiać istniejących nierówności, lecz powinny być wykorzystywane w celu zlikwidowania przepaści cyfrowej między uczniami z różnych środowisk społeczno-ekonomicznych i regionów UE; podkreśla, że podejście zorientowane na włączenie społeczne musi wykorzystywać w pełni potencjał zasobów zapewnianych przez nowe technologie cyfrowe, w tym zindywidualizowanej edukacji i partnerstw między placówkami edukacyjnymi, a tym samym może umożliwiać dostęp do wysokiej jakości kształcenia i szkolenia osobom znajdującym się w trudnej sytuacji i osobom o mniejszych szansach i wspierać integrację migrantów i uchodźców;

24.  podkreśla, że promowanie dostępu cyfrowego do edukacji nie musi koniecznie oznaczać równego dostępu do możliwości uczenia się, oraz że chociaż technologie stają się coraz bardziej dostępne, nadal barierą pozostaje nabywanie podstawowych umiejętności cyfrowych oraz że przepaść cyfrowa wciąż istnieje; zwraca uwagę, że dane Eurostatu wykazują, że przepaść cyfrowa nie maleje i że 44 % osób w Unii Europejskiej nie ma podstawowych umiejętności cyfrowych(18);

25.  przypomina, że złożone umiejętności cyfrowe wymagane do efektywnego wykorzystania ICT zależą od nabywania podstawowych umiejętności, że nie wszyscy mają zapewnione równe szanse, że nadal występują wyraźne braki na poziomie podstawowym, które dotyczą w szczególności grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji i dużej liczby osób dorosłych, że osoby lepiej wykształcone trzy razy częściej korzystają z internetu w celu zdobywania nowych umiejętności i tworzenia nowych możliwości niż osoby o niższym poziomie wykształcenia(19) oraz że istnieje niebezpieczeństwo, że technologia stanie się narzędziem budowania zdolności dla uprzywilejowanych, a nie możliwością dla wszystkich;

26.  podkreśla potrzebę zmiany praktyk instytucjonalnych i pedagogicznych w szkołach oraz innych środowiskach edukacyjnych, w tym pozaformalnych środowiskach edukacyjnych, tak aby stały się one bardziej sprawiedliwe dzięki zapewnieniu wszystkim, a zwłaszcza osobom należącym do grup zagrożonych wykluczeniem, takim jak osoby bezrobotne, imigranci, osoby o niskich kwalifikacjach, osoby niepełnosprawne i osoby starsze, bardziej zróżnicowanych i gruntownych struktur wsparcia;

27.  zaleca państwom członkowskim opracowanie programów w zakresie umiejętności informatycznych w językach mniejszości i językach regionalnych w Europie oraz wprowadzenie szkoleń i narzędzi w dziedzinie technologii językowych do programów nauczania ich szkół, uniwersytetów i szkół zawodowych; ponownie podkreśla, że umiejętność czytania i pisania pozostaje istotnym czynnikiem i bezwzględnym warunkiem postępów w dziedzinie cyfrowego włączenia społeczności;

28.  podkreśla, że państwa członkowskie powinny udzielać instytucjom oświatowym wsparcia, którego te potrzebują, aby zwiększyć poziom cyfryzacji języków w UE; zaleca szkołom w całej UE korzystanie z technologii cyfrowych w celu większego wykorzystania transgranicznej wymiany edukacyjnej za pośrednictwem wideokonferencji i wirtualnych sal szkolnych; podkreśla, że szkoły w całej UE mogą korzystać z transgranicznego dostępu do treści cyfrowych;

29.  zwraca uwagę na ważną rolę, jaką pełną biblioteki, świadcząc obywatelom usługi cyfrowe oraz zapewniając dostępność uczenia się przez internet i usług internetowych dla wszystkich, w bezpiecznym otoczeniu; zaleca zatem, aby wysiłki te były należycie finansowane w ramach programów europejskich, krajowych, regionalnych i lokalnych, by wzajemnie się uzupełniały oraz aby biblioteki zyskały większe uznanie ich ważnej roli w rozwijaniu umiejętności korzystania z mediów;

30.  wzywa do przejścia w kierunku zwiększenia możliwości pozaformalnego uczenia się i szkolenia w miejscu pracy i podkreśla konieczność integracyjnych i wyposażonych w odpowiednie zasoby systemów kształcenia i szkolenia wysokiej jakości; uważa, że zasadnicze znaczenie mają możliwości przekwalifikowania i podnoszenia kwalifikacji, a odpowiednie elementy umiejętności cyfrowych powinny być włączane do programów szkolenia w miejscu pracy i specjalnych rozwiązań w zakresie szkoleń dla osób pracujących w małych i średnich przedsiębiorstwach; podkreśla znaczenie wzmocnienia powiązań między edukacją i zatrudnieniem oraz rolę doradztwa i poradnictwa zawodowego przez cały okres kariery zawodowej we wspieraniu dostępu do odpowiednich, elastycznych i wysokiej jakości szkoleń i ścieżek kariery;

31.  podkreśla, że staże w sektorze cyfrowym mogą pomóc studentom i młodym dorosłym w zdobyciu praktycznych umiejętności cyfrowych w trakcie pracy; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje nowy projekt pilotażowy wprowadzający staże „Cyfrowe możliwości” w ramach programu „Erasmus +” i programu „Horyzont 2020”; apeluje, by nadać nowy impuls w tym kierunku w nowych programach wieloletnich ram finansowych (WRF);

32.  zaleca, aby państwa członkowskie, w ścisłej współpracy z lokalnymi społecznościami oraz organizatorami kształcenia i szkolenia, dawały osobom dorosłym o ograniczonych umiejętnościach cyfrowych możliwość podnoszenia umiejętności umożliwiających im zdobycie minimalnego poziomu kompetencji cyfrowych;

33.  wzywa państwa członkowskie, aby, we współpracy z przedsiębiorstwami, lokalnymi i regionalnymi wspólnotami, ośrodkami edukacyjnymi i szkoleniowymi oraz zainteresowanymi podmiotami społeczeństwa obywatelskiego, zidentyfikowały istniejące niedobory kwalifikacji, zwiększyły umiejętności cyfrowe i umiejętności korzystania z internetu i mediów, w szczególności wśród nieletnich, oraz ustanowiły wysoki poziom łączności cyfrowej i włączenia cyfrowego;

34.  z zadowoleniem przyjmuje udział przedsiębiorstw w tworzeniu i finansowaniu szkół;

35.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie strategicznych partnerstw między ośrodkami akademickimi i badawczymi a partnerami publicznymi i prywatnymi w ramach akcji kluczowej 2 programu Erasmus+, aby stworzyć centra doskonałości ICT oraz wspierać rozwój przedsiębiorstw typu start-up w zakresie technologii;

36.  przypomina, że właściwa ocena i monitorowanie umiejętności cyfrowych ma zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia postępu; z zadowoleniem przyjmuje opracowanie na poziomie UE narzędzi dla organizacji (np. ram kompetencji cyfrowych i ram odniesienia dla kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie) oraz dla osób fizycznych (np. SELFIE); podkreśla jednak, że skuteczne metody oceny umiejętności cyfrowych muszą być dynamiczne, elastyczne, stale aktualizowane i dostosowane do potrzeb osób uczących się, a także muszą być znacznie szerzej przyjęte w całej Unii na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym;

37.  wzywa państwa członkowskie do współpracy z Komisją w celu zadbania o to, by narzędzie samooceny w ramach SELFIE było dostępne w językach regionalnych i językach mniejszości państw członkowskich;

38.  z zadowoleniem przyjmuje zwiększone ukierunkowanie polityki Unii na umiejętności cyfrowe i edukację cyfrową, czego dowodem jest zwłaszcza Plan działania w dziedzinie edukacji cyfrowej, który opiera się na wielu udanych inicjatywach politycznych na małą skalę, takich jak Europejski Tydzień Kodowania, koalicja na rzecz umiejętności cyfrowych i zatrudnienia oraz sofijski apel o podjęcie działań w sprawie umiejętności cyfrowych i edukacji cyfrowej; uważa, że nauczanie programowania powinno być częścią szerszego podejścia do technologii informatycznych oraz myślenia krytycznego i obliczeniowego;

39.  zauważa jednak, że inicjatywy Unii często pochodzą od różnych dyrekcji generalnych w Komisji, co utrudnia stosowanie skoordynowanego podejścia do polityki umiejętności cyfrowych;

40.  popiera zwiększenie finansowania przeznaczonego na umiejętności cyfrowe w ramach następnej tury programów WRF; podkreśla potrzebę promowania przez Komisję synergii i zapewnienia koordynacji między tymi programami, w tym programem „Erasmus+”, „Horyzont Europa”, „InvestEU“ i „Cyfrowa Europa”, aby zmaksymalizować skuteczność finansowania wysokiej jakości umiejętności cyfrowych i by zapewnić osobom uczącym się, niezależnie od wieku i pochodzenia, długotrwałe wyniki; podkreśla ponadto potrzebę przeznaczenia środków finansowych w ramach tych programów i europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na digitalizację bibliotek, archiwów i muzeów, aby zwiększyć i usprawnić ich wykorzystanie w sferze kształcenia i kultury;

41.  podkreśla potrzebę rozwijania przez Unię zdolności w takich dziedzinach jak sztuczna inteligencja, duże zbiory danych, inżynieria oprogramowania, informatyka kwantowa i projektowanie stron internetowych; w tym kontekście wyraża zadowolenie, że w ramach programu „Cyfrowa Europa” zawarto komponent dotyczący umiejętności cyfrowych;

42.  zachęca do większej synergii między państwami członkowskimi a resztą świata w dziedzinie edukacji internetowej i aktywnego e-obywatelstwa za pomocą różnych unijnych mechanizmów i programów działań zewnętrznych, w tym programu Erasmus Mundus;

43.  podkreśla, że otwarte dane oraz narzędzia i metody oparte na współpracy cyfrowej mogą umożliwić innowacje w edukacji i dalej rozwijać otwartą naukę, przyczyniając się w ten sposób do rozkwitu i ducha przedsiębiorczości gospodarki UE; przypomina ponadto, że gromadzenie danych na temat cyfryzacji w instytucjach edukacyjnych i szkoleniowych oraz na temat wykorzystania technologii cyfrowych w procesie uczenia się ma kluczowe znaczenie dla kształtowania polityki; zaleca w związku z tym, aby Komisja i państwa członkowskie gromadziły dane na temat łączności w instytucjach edukacyjnych i szkoleniowych oraz uzgodnień dotyczących wydawania cyfrowych poświadczeń kwalifikacji i potwierdzania umiejętności nabytych cyfrowo, co jest celem planu działania w dziedzinie edukacji cyfrowej;

44.  wyraża ubolewanie, że na szczeblu UE nie opracowano żadnej szeroko zakrojonej strategii zwiększania umiejętności cyfrowych, podczas gdy implikacje transformacji cyfrowej na rynku wewnętrznym UE są jasne; uważa, że różnice między państwami członkowskimi świadczą o potrzebie takiej strategii;

45.  podkreśla, że należy opracować zalecenia dotyczące minimalnego poziomu kompetencji cyfrowych, które studenci powinni zdobyć podczas studiów; w związku z tym wzywa do wprowadzenia we wszystkich państwach członkowskich specjalnego modułu ICT, na przykład w oparciu o moduł ICT PISA, oraz do zaangażowania nauczycieli w jego opracowanie i realizację; podkreśla, że moduł ICT powinien zostać zaprojektowany w taki sposób, aby placówki oświatowe w państwach członkowskich dążyły do tego samego poziomu kompetencji cyfrowych przez bieżącą ocenę, a nie podejście oparte na testach oraz by wszelkie problemy były szybko wykrywane; zachęca państwa członkowskie do wymiany wniosków wyciągniętych z doświadczenia i dobrych praktyk, w szczególności jeśli chodzi o innowacje w edukacji;

46.  uważa, że Plan działania w dziedzinie edukacji cyfrowej powinien być postrzegany jako pierwszy krok w kierunku pełnoprawnej strategii UE w zakresie edukacji cyfrowej i umiejętności cyfrowych opartej na podejściu przewidującym uczenie się przez całe życie, który może zapewnić bardziej skoordynowane ramy polityczne i jednocześnie być dostosowywany do zmieniających się realiów; w związku z tym wzywa Komisję do krytycznej oceny 11 działań w ramach planu, w tym ich zdolności do zapewnienia włączenia społecznego, w celu przygotowania się do przeglądu śródokresowego w 2020 r.; przypomina, że właściwy przegląd powinien wiązać się z chęcią skoncentrowania się wyłącznie na najskuteczniejszych działaniach, wyeliminowania tych, które nie przynoszą rezultatów, oraz, w razie potrzeby, opracowania nowych działań; podkreśla, że obecnie w planie istnieje rażąca luka w odniesieniu do podnoszenia umiejętności cyfrowych dzięki współpracy z placówkami kształcenia pozaformalnego i w przypadku populacji osób dorosłych, do których trudniej dotrzeć;

47.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 112 z 2.5.2018, s. 42.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0247.
(3) Dz.U. C 337 z 20.9.2018, s. 135.
(4) Dz.U. C 11 z 12.1.2018, s. 44.
(5) Dz.U. C 316 z 22.9.2017, s. 182.
(6) Dz.U. C 316 z 22.9.2017, s. 76.
(7) Dz.U. C 443 z 22.12.2017, s. 31.
(8) Dz.U. C 189 z 4.6.2018, s. 1.
(9) Dz.U. C 189 z 15.6.2017, s. 15.
(10) Dz.U. C 484 z 24.12.2016, s. 1.
(11) Dz.U. C 398 z 22.12.2012, s. 1.
(12) Dz.U. C 372 z 20.12.2011, s. 1.
(13) Dz.U. C 164 z 8.5.2018, s. 24.
(14) http://eskills-scale.eu/fileadmin/eskills_scale/all_final_deliverables/scale_digitalisation_report.pdf
(15) Komisja Europejska, „Education and Training Monitor 2017” [Monitor Kształcenia i Szkolenia za rok 2017].
(16) Komisja Europejska, „Women in the digital age” [Kobiety w erze cyfrowej], Luksemburg 2018 r.
(17) Komisja Europejska, Wspólne sprawozdanie o zatrudnieniu z 2018 r.
(18) Eurostat, 2016 r.
(19) Dokument roboczy służb Komisji z dnia 9 października 2008 pt. „The use of ICT to support innovation and lifelong learning for all – A report on progress“ [Wykorzystanie technologii informacyjno-komunikacyjnych w celu wspierania innowacji i uczenia się przez całe życie dla wszystkich – sprawozdanie z postępów] (SEC(2008)2629).


Fundusz Azylu, Migracji i Integracji: ponowny przydział pozostałych kwot ***I
PDF 197kWORD 49k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 516/2014 w odniesieniu do ponownego przydziału pozostałych kwot przydzielonych wcześniej na wspieranie wdrażania decyzji Rady (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601 lub ich przeznaczenia na inne działania w ramach programów krajowych (COM(2018)0719 – C8-0448/2018 – 2018/0371(COD))
P8_TA-PROV(2018)0486A8-0370/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0719),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 78 ust. 2 i art. 79 ust. 2 i 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0448/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 30 listopada 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0370/2018),

A.  mając na uwadze, że ze względu na pilną potrzebę uzasadnione jest przeprowadzenie głosowania przed upływem ośmiotygodniowego terminu ustanowionego w art. 6 Protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności;

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(1);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 grudnia maja 2018 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 516/2014 w odniesieniu do ponownego przydziału pozostałych kwot przydzielonych na wspieranie wdrażania decyzji Rady (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601 lub przeznaczenia tych kwot na inne działania w ramach programów krajowych

P8_TC1-COD(2018)0371


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 78 ust. 2 oraz art. 79 ust. 2 i 4,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Celem niniejszego rozporządzenia jest umożliwienie ponownego przydziału pozostałych kwot, które przydzielono na wspieranie wdrażania decyzji Rady (UE) 2015/1523(3) i (UE) 2015/1601(4) na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 516/2014(5), lub przeznaczenie tych kwot na inne działania w ramach programów krajowych, zgodnie z priorytetami Unii oraz potrzebami państw członkowskich w  szczególnych obszarach azylu i migracji. Należy również zapewnić przejrzystość takiego ponownego przydzielenia kwot lub ich przeznaczenia.

(2)  Komisja przydzieliła finansowanie na programy krajowe państw członkowskich w ramach Funduszu Azylu, Migracji i Integracji w celu wspierania wdrażania decyzji (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601. Decyzja Rady (UE) 2015/1601 została zmieniona decyzją Rady (UE) 2016/1754(6). Decyzje te przestały obecnie obowiązywać.

(3)  Część środków finansowych przydzielonych na mocy decyzji (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601 w 2016 r. i w niektórych przypadkach w 2017 r. pozostaje dostępna w ramach programów krajowych państw członkowskich.

(4)  Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wykorzystania pozostałych kwot na dalsze działania relokacyjne w drodze ich ponownego przydzielenia na to samo działanie w ramach programów krajowych. Państwa członkowskie powinny ponownie przydzielić lub przenieść co najmniej 20 % tych kwot na działania w ramach programów krajowych, na przekazywanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową lub osób korzystających z ochrony międzynarodowej, na przesiedlenia i inne doraźne przyjmowanie ze względów humanitarnych, a także na środki przygotowawcze do przekazywania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową po ich przybyciu do Unii, w tym drogą morską, lub w celu przekazania osób korzystających z ochrony międzynarodowej. Środki takie powinny obejmować jedynie środki, o których mowa w art. 5 ust. 1 akapit drugi lit. a), b), e) i f) rozporządzenia (UE) nr 516/2014.

(5)  Jeżeli taka potrzeba została należycie uzasadniona w zrewidowanych programach krajowych państw członkowskich, państwa członkowskie powinny mieć możliwość wykorzystania do 80 % tych kwot na działania odpowiadające na inne wyzwania w obszarze azylu i migracji, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 516/2014. Potrzeby państw członkowskich w tych obszarach są nadal duże. Ponowny przydział pozostałych kwot na to samo działanie lub ich przeniesienie na potrzeby innych działań w ramach programu krajowego powinny być możliwe tylko jednokrotnie i za zgodą Komisji. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby przeznaczanie środków odbywało się w sposób zapewniający pełne poszanowanie zasad określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046(7), w szczególności zasad dotyczących wydajności i przejrzystości.

(6)  Należy rozszerzyć grupę docelową osób kwalifikujących się do przekazania, a także liczbę państw członkowskich, z których odbywa się przekazanie, aby państwa członkowskie mogły korzystać z większej elastyczności przy dokonywaniu przekazania, przy uwzględnieniu szczególnych potrzeb małoletnich bez opieki lub innych osób ubiegających się o ochronę międzynarodową wymagających szczególnej troski, a także szczególnej sytuacji członków rodziny osób korzystających z ochrony międzynarodowej. Przepisy szczegółowe dotyczące kwot ryczałtowych z tytułu przesiedlenia i przekazywania osób korzystających z ochrony międzynarodowej z jednego państwa członkowskiego do innego powinny odzwierciedlać to rozszerzenie.

(7)  Państwa członkowskie i Komisja powinny mieć wystarczająco dużo czasu na rewizję krajowych programów w celu uwzględnienia odpowiednich zmian przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu. Należy zatem zastosować odstępstwo od art. 50 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 514/2014(8) w odniesieniu do pozostałych kwot, które przydzielono na wspieranie wdrażania decyzji (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601, przedłużyając termin umorzenia o sześć miesięcy z uwagi na potrzebę dokończenia procedury rewizji programów krajowych, o której mowa w art. 14 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.

(8)  Państwa członkowskie powinny również mieć wystarczająco dużo czasu na wykorzystanie kwot ponownie przydzielonych na to samo działanie lub przeniesionych na cele innych działań, zanim kwoty te zostaną umorzone. Po zatwierdzeniu przez Komisję takiego ponownego przydzielenia lub przeniesienia kwot w ramach programu krajowego, przedmiotowe kwoty należy zatem uznać za przydzielone w roku, w którym zrewidowano program krajowy zatwierdzający to ponowne przydzielenie lub przeniesienie.

(9)  Komisja powinna co roku składać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania środków przeznaczonych na przekazywanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową i osób korzystających z ochrony międzynarodowej, w szczególności w odniesieniu do przekazywania kwot na inne działania w ramach krajowego programu, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(10)  Niniejsze rozporządzenie ▌nie ma wpływu na finansowanie dostępne na mocy art. 17 rozporządzenia (UE) nr 516/2014.

(11)  Cele niniejszego rozporządzenia są realizowane z zastrzeżeniem trwających negocjacji w sprawie reformy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 604/2013(9).

(12)  Zgodnie z art. 1 i 2 oraz art. 4a ust. 1 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związane ani go nie stosuje.

(13)  Zgodnie z art. 3 i art. 4a ust. 1 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do TUE i TFUE, Irlandia powiadomiła , pismem z dnia 7 grudnia 2018 r., o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.

(14)  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje.

(15)  Aby zapobiec umorzeniu pozostałych kwot, które przydzielono wcześniej na wspieranie wdrażania decyzji (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(16)  Rozporządzenia (UE) nr 516/2014 nie zostanie zmienione przed końcem 2018 r. a odnośne finansowanie nie będzie już dostępne do wykorzystania przez państwa członkowskie w ramach programów krajowych wspieranych przez Fundusz Azylu, Migracji i Integracji. Z uwagi na pilny charakter zmiany rozporządzenia (UE) nr 516/2014 właściwe jest odstąpienie od ośmiotygodniowego terminu, o którym mowa w art. 4 Protokołu nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej, załączonego do TUE, TFUE oraz Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.

(17)  Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 516/2014,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (UE) nr 516/2014 wprowadza się następujące zmiany:

1)  W art. 18 wprowadza się następujące zmiany:

a)  tytuł otrzymuje brzmienie:"

„Zasoby na przekazywanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową i osób korzystających z ochrony międzynarodowej”;

"

b)  w ust. 1 słowa „osobę korzystającą z ochrony międzynarodowej” zastępuje się wyrażeniem „osobę ubiegającą się o udzielenie ochrony międzynarodowej lub osobę korzystającą z ochrony międzynarodowej”;

c)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Kwoty dodatkowe, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, przydziela się państwom członkowskim za pierwszym razem na mocy indywidualnych decyzji w sprawie finansowania zatwierdzających ich programy krajowe zgodnie z procedurą określoną w art. 14 rozporządzenia (UE) nr 514/2014, a następnie na mocy decyzji w sprawie finansowania, która ma zostać załączona do decyzji zatwierdzającej ich programy krajowe. Ponowne przydzielenie tych kwot na to samo działanie w ramach programu krajowego lub przesunięcie tych kwot na potrzeby innych działań w ramach programu krajowego jest możliwe w przypadku, gdy takie potrzeby zostały należycie uzasadnione w odpowiednim zrewidowanym programie krajowym. Kwota może zostać ponownie przydzielona lub przesunięta tylko jednokrotnie. Komisja zatwierdza takie ponowne przydzielenie lub przeniesienie w drodze rewizji programu krajowego.

W odniesieniu do kwot wynikających ze środków tymczasowych ustanowionych decyzjami Rady (UE) 2015/1523* i (UE) 2015/1601** z myślą o umacnianiu solidarności i zgodnie z art. 80 TFUE państwa członkowskie powinny przeznaczyć co najmniej 20 % tych kwot na działania w ramach programów krajowych, na przekazywanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową i osób korzystających z ochrony międzynarodowej, na przesiedlenia i inne doraźne przyjmowanie ze względów humanitarnych, a także na środki przygotowawcze do przekazywania osób ubiegających się o ochronę po ich przybyciu do Unii, w tym drogą morską, lub w celu przekazania osób korzystających z ochrony międzynarodowej. Środki takie nie obejmują żadnych środków związanych z zatrzymaniem. Jeżeli państwo członkowskie ponownie przydziela lub przekazuje zasoby poniżej tej minimalnej wartości procentowej, nie jest możliwe przeniesienie różnicy między kwotą ponownie przydzieloną lub przeniesioną a minimalną wartością procentową na inne działania w ramach programu krajowego.

________________________

* Decyzja Rady (UE) 2015/1523 z dnia 14 września 2015 r. ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji (Dz.U. L 239 z 15.9.2015, s. 146).

** Decyzja Rady (UE) 2015/1601 z dnia 22 września 2015 r. ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji (Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 80).”;

"

d)  dodaje się ustępy w brzmieniu:"

„3a. Do celów art. 50 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 514/2014, w przypadku gdy kwoty wynikające ze środków tymczasowych ustanowionych decyzjami (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601 są ponownie przydzielane na to samo działanie w ramach programu krajowego lub przenoszone na potrzeby innych działań w ramach programu krajowego zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, odnośne kwoty uznaje się za przydzielone w roku, w którym zrewidowano program krajowy zatwierdzający to ponowne przydzielenie lub przeniesienie.

3b.  W drodze odstępstwa od art. 50 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 termin umorzenia kwot, o których mowa w ust. 3a niniejszego artykułu, zostaje przedłużony o sześć miesięcy.

3c.  Komisja składa co roku Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszego artykułu.”;

"

e)  ▌ustęp 4 otrzymuje brzmienie:"

„4. W celu skutecznej realizacji celów solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności, o których mowa w art. 80 TFUE, między państwami członkowskimi oraz w ramach dostępnych zasobów Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 26 niniejszego rozporządzenia w celu dostosowania kwot ryczałtowych, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, z uwzględnieniem w szczególności aktualnych stóp inflacji, istotnych zmian w dziedzinie przekazywania z jednego państwa członkowskiego do innego osób ubiegających się o ochronę międzynarodową i osób korzystających z ochrony międzynarodowej oraz w związku z przesiedleniami i innym doraźnym przyjmowaniem ze względów humanitarnych, a także czynników, które mogą zoptymalizować korzystanie z bodźca finansowego, jakim są kwoty ryczałtowe.”;

"

2)   w tytule i we wprowadzeniu do art. 25 słowa „osób korzystających z ochrony międzynarodowej” zastępuje się słowami „osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej lub osób korzystających z ochrony międzynarodowej”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w […] dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1)Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte dnia 29 listopada 2018 r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0468).
(2) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2018 r.
(3)Decyzja Rady (UE) 2015/1523 z dnia 14 września 2015 r. ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji (Dz.U. L 239 z 15.9.2015, s. 146).
(4)Decyzja Rady (UE) 2015/1601 z dnia 22 września 2015 r. ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji (Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 80).
(5)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 516/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające Fundusz Azylu, Migracji i Integracji, zmieniające decyzję Rady 2008/381/WE oraz uchylające decyzje Parlamentu Europejskiego i Rady nr 573/2007/WE i nr 575/2007/WE oraz decyzję Rady 2007/435/WE (Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 168).
(6)Decyzja Rady (UE) 2016/1754 z dnia 29 września 2016 r. zmieniająca decyzję (UE) 2015/1601 ustanawiającą środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji (Dz.U. L 268 z 1.10.2016, s. 82).
(7) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s.1).
(8)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 514/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz instrumentu na rzecz wsparcia finansowego współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego (Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 112).
(9) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 31).


Ustanowienie programu działań na rzecz środowiska i klimatu (LIFE) ***I
PDF 320kWORD 120k
Poprawki przyjęte przez Parlamentu Europejskiego w dniu 11 grudnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego program działań na rzecz środowiska i klimatu (LIFE) i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 1293/2013 (COM(2018)0385 - C8-0249/2018 – 2018/0209(COD))(1)
P8_TA-PROV(2018)0487A8-0397/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 2
(2)  Program działań na rzecz środowiska i klimatu (LIFE), ustanowiony rozporządzeniem (UE) nr 1293/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady6 na lata 2014–2020, jest najnowszym z wprowadzanej w ostatnich 25 latach serii programów UE wspierających realizację priorytetów prawodawstwa i polityki w dziedzinie środowiska i klimatu. Został on pozytywnie oceniony w ramach niedawnej oceny śródokresowej7, która wykazała, że program staje się coraz bardziej skuteczny, wydajny i adekwatny. Realizacja programu LIFE 2014–2020 powinna być zatem kontynuowana z pewnymi modyfikacjami, które określono w przeglądzie śródokresowym oraz późniejszych ocenach. Należy również ustanowić Program działań na rzecz środowiska i klimatu LIFE („program”) na okres od 2021 r.
(2)  Program działań na rzecz środowiska i klimatu (LIFE), ustanowiony rozporządzeniem (UE) nr 1293/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady6 na lata 2014–2020, jest najnowszym z wprowadzanej w ostatnich 25 latach serii programów UE wspierających realizację priorytetów prawodawstwa i polityki w dziedzinie środowiska i klimatu. Został on pozytywnie oceniony w ramach niedawnej oceny śródokresowej7, która wykazała, że program jest już wysoce racjonalny pod względem kosztów i staje się ogólnie coraz bardziej skuteczny, wydajny i adekwatny. Realizacja programu LIFE 2014–2020 powinna być zatem kontynuowana z pewnymi modyfikacjami, które określono w przeglądzie śródokresowym oraz późniejszych ocenach. Należy również ustanowić Program działań na rzecz środowiska i klimatu LIFE („program”) na okres od 2021 r.
_________________
_________________
6 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1293/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia programu działań na rzecz środowiska i klimatu (LIFE) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 614/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 185).
6 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1293/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia programu działań na rzecz środowiska i klimatu (LIFE) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 614/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 185).
7 Sprawozdanie z oceny śródokresowej program działań na rzecz środowiska i klimatu (LIFE) (SWD(2017) 355 final).
7 Sprawozdanie z oceny śródokresowej program działań na rzecz środowiska i klimatu (LIFE) (SWD(2017) 355 final).
Poprawka 102
Nicola Caputo
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3
(3)  Dążąc do osiągania celów Unii i celów końcowych określonych w przepisach, polityce, planach i zobowiązaniach międzynarodowych w zakresie środowiska, klimatu i powiązanych aspektów czystej energii program powinien przyczyniać się do przejścia w kierunku czystej, zasobooszczędnej, niskoemisyjnej i odpornej na zmiany klimatu gospodarki o obiegu zamkniętym, do ochrony i poprawy jakości środowiska oraz zatrzymywania i odwrócenia procesu utraty różnorodności biologicznej poprzez bezpośrednie interwencje albo działanie na rzecz włączania tych celów do innych polityk.
(3)  Dążąc do osiągania celów Unii i celów końcowych określonych w przepisach, polityce, planach i zobowiązaniach międzynarodowych w zakresie środowiska, klimatu i powiązanych aspektów czystej energii program powinien przyczyniać się w ramach sprawiedliwej transformacji do przejścia w kierunku czystej, zasobooszczędnej, neutralnej emisyjnie i odpornej na zmiany klimatu gospodarki o obiegu zamkniętym, do ochrony i poprawy środowiska oraz zdrowia i zatrzymania oraz odwrócenia procesu utraty różnorodności biologicznej, w tym dzięki wspieraniu sieci Natura 2000, efektywnemu zarządzaniu i zapobieganiu degradacji ekosystemów, poprzez bezpośrednie interwencje albo działanie na rzecz włączania tych celów do innych polityk. Sprawiedliwej transformacji należy dokonać na drodze konsultacji i dialogu z partnerami społecznymi oraz zainteresowanymi regionami i społecznościami. Podmioty te należy również angażować w możliwym zakresie w opracowywanie i wdrażanie projektów.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
(4)  Unia z zaangażowaniem kształtuje swoją kompleksową odpowiedź na cele zrównoważonego rozwoju agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 Organizacji Narodów Zjednoczonych, w których uwidoczniono nierozerwalny związek między zarządzaniem zasobami naturalnymi w celu zapewnienia ich długoterminowej dostępności, usługami ekosystemowymi i ich związkiem z ze zdrowiem ludzi, a zrównoważonym wzrostem sprzyjającym włączeniu społecznemu. W tym duchu program powinien wnieść istotny wkład zarówno w rozwój gospodarczy, jak i w spójność społeczną.
(4)  Unia z zaangażowaniem kształtuje swoją kompleksową odpowiedź na cele zrównoważonego rozwoju agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 Organizacji Narodów Zjednoczonych, w których uwidoczniono nierozerwalny związek między zarządzaniem zasobami naturalnymi w celu zapewnienia ich długoterminowej dostępności, usługami ekosystemowymi i ich związkiem z ze zdrowiem ludzi, a zrównoważonym wzrostem sprzyjającym włączeniu społecznemu. W tym duchu program powinien odzwierciedlać zasady solidarności i wspólnej odpowiedzialności, a jednocześnie wnosić istotny wkład zarówno w rozwój gospodarczy, jak i w spójność społeczną.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4 a (nowy)
(4a)  Aby promować zrównoważony rozwój, wymogi ochrony środowiska i klimatu powinny być uwzględniane przy określaniu i wdrażaniu wszystkich strategii politycznych i działań Unii. Należy zatem wspierać synergię i komplementarność z innymi unijnymi programami finansowania, między innymi przez ułatwianie finansowania działań, które uzupełniają strategiczne projekty zintegrowane i strategiczne projekty ochrony przyrody, a także wspierają upowszechnianie i powielanie rozwiązań opracowanych w ramach programu. W celu wyeliminowania ryzyka podwójnego finansowania niezbędna jest koordynacja. Komisja i państwa członkowskie powinny podjąć kroki w celu uniknięcia dodatkowego obciążenia administracyjnego beneficjentów projektów, wynikającego z zobowiązań sprawozdawczych w zakresie różnych instrumentów finansowych, oraz nakładania się tych zobowiązań.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5
(5)  Program powinien przyczynić się do zrównoważonego rozwoju i osiągnięcia celów ogólnych i celów końcowych prawodawstwa, strategii, planów i zobowiązań międzynarodowych Unii w zakresie środowiska, klimatu i stosownych aspektów czystej energii, w szczególności agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 ONZ8, Konwencji o różnorodności biologicznej9 oraz porozumienia paryskiego przyjętego na podstawie Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu10 („porozumienie klimatyczne z Paryża”).
(5)  Program powinien przyczynić się do zrównoważonego rozwoju i osiągnięcia celów ogólnych i celów końcowych prawodawstwa, strategii, planów i zobowiązań międzynarodowych Unii w zakresie środowiska, klimatu i stosownych aspektów czystej energii, w szczególności agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 ONZ8, Konwencji o różnorodności biologicznej9, porozumienia paryskiego przyjętego na podstawie Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu10 („porozumienie klimatyczne z Paryża”), Konwencji EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska („konwencja z Aarhus”), Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, Konwencji bazylejskiej o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych, konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami i Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych.
_________________
_________________
8 Agenda 2030, rezolucja przyjęta przez ZO ONZ w dniu 25/9/2015.
8 Agenda 2030, rezolucja przyjęta przez ZO ONZ w dniu 25/9/2015.
9 93/626/EWG: Decyzja Rady z dnia 25 października 1993 r. dotycząca zawarcia Konwencji o różnorodności biologicznej (Dz.U. L 309 z 13.12.1993, s. 1).
9 93/626/EWG: Decyzja Rady z dnia 25 października 1993 r. dotycząca zawarcia Konwencji o różnorodności biologicznej (Dz.U. L 309 z 13.12.1993, s. 1).
10 Dz.U. L 282 z 19.10.2016, s. 4.
10 Dz.U. L 282 z 19.10.2016, s. 4.
Poprawki 6 oraz 101
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6
(6)  Szczególne znaczenie dla osiągnięcia nadrzędnych celów ma wdrożenie pakietu dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym11, ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 203012,13,14 unijnych przepisów dotyczących ochrony przyrody15 oraz powiązanych strategii16 ,17 ,18 ,19 ,20.
(6)  Szczególne znaczenie dla osiągnięcia nadrzędnych celów ma wdrożenie pakietu dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym11, ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 203012,13,14 unijnego dorobku dotyczącego ochrony przyrody14a, 14b, 15 oraz powiązanych strategii16 ,17 ,18 ,19 ,20; równie ważna jest realizacja20a ogólnych programów działań w sprawie polityki na rzecz środowiska i klimatu przyjętych zgodnie z art. 192 ust. 3 TFUE, takich jak 7. program działań w zakresie środowiska20b.
_________________
_________________
11 COM(2015) 614 final z 2.12.2015.
11 COM(2015) 614 final z 2.12.2015.
12 Ramy polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030, COM(2014)15 z 22.1.2014.
12 Ramy polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030, COM(2014)15 z 22.1.2014.
13 „Strategia UE w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu” (COM(2013) 216 z 16.4.2013).
13 „Strategia UE w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu” (COM(2013) 216 z 16.4.2013).
14 Pakiet „Czysta energia dla wszystkich Europejczyków”, COM(2016) 860 z 30.11.2016.
14 Pakiet „Czysta energia dla wszystkich Europejczyków”, COM(2016) 860 z 30.11.2016.
14a Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7).
14b Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7).
15 Plan działania na rzecz przyrody, ludzi i gospodarki, COM(2017)198 z 27.4.2017.
15 Plan działania na rzecz przyrody, ludzi i gospodarki, COM(2017)198 z 27.4.2017.
16 Program „Czyste powietrze dla Europy”, COM(2013)918.
16 Program „Czyste powietrze dla Europy”, COM(2013)918.
17 Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1).
17 Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1).
18 Strategia tematyczna w dziedzinie ochrony gleby, COM(2006)231.
18 Strategia tematyczna w dziedzinie ochrony gleby, COM(2006)231.
19 Strategia na rzecz mobilności niskoemisyjnej, COM/2016/0501 final.
19 Strategia na rzecz mobilności niskoemisyjnej, COM/2016/0501 final.
20 Plan działania dotyczący infrastruktury paliw alternatywnych przyjęty na podstawie art. 10 ust. 6 dyrektywy 2014/94/UE z 8.11.2017.
20 Plan działania dotyczący infrastruktury paliw alternatywnych przyjęty na podstawie art. 10 ust. 6 dyrektywy 2014/94/UE z 8.11.2017.
20a Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie minimalnych wymogów dotyczących ponownego wykorzystania wody.
20b Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1386/2013/UE z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie ogólnego unijnego programu działań w zakresie środowiska do 2020 r. „Dobra jakość życia z uwzględnieniem ograniczeń naszej planety” (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 171).
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 a (nowy)
(6a)  Unia przywiązuje dużą wagę do długoterminowej trwałości wyników projektów LIFE i zdolności do ich zabezpieczenia i utrzymania po realizacji projektu, między innymi przez kontynuację projektów, powielanie lub transfer. Oznacza to szczególne wymagania wobec wnioskodawców, jak również konieczność zapewnienia gwarancji na poziomie Unii w celu dopilnowania, aby inne projekty finansowane przez UE nie podważały wyników realizowanych projektów LIFE.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7
(7)  Do spełnienia zobowiązań Unii wynikających z porozumienia klimatycznego z Paryża, konieczna jest transformacja Unii w energooszczędne, niskoemisyjne i odporne na zmianę klimatu społeczeństwo. To z kolei wymaga podejmowania działań ze szczególnym uwzględnieniem sektorów, które w największym stopniu przyczyniają się do obecnych poziomów emisji CO2 i zanieczyszczeń, oraz udziału w realizacji ram polityki klimatyczno-energetycznej do 2030 r. i zintegrowanych krajowych planów w zakresie energii i klimatu państw członkowskich, a także przygotowań do unijnej strategii w dziedzinie klimatu i energii na połowę stulecia i długoterminowej. Program powinien również obejmować środki przyczyniające się do realizacji unijnej polityki przystosowania się do zmiany klimatu w celu zmniejszenia podatności na niekorzystne skutki zmian klimatycznych.
(7)  Do spełnienia zobowiązań Unii wynikających z porozumienia klimatycznego z Paryża, konieczna jest transformacja Unii w zrównoważone, energooszczędne, neutralne emisyjnie i odporne na zmianę klimatu społeczeństwo oparte na gospodarce o obiegu zamkniętym i zasobach odnawialnych. To z kolei wymaga podejmowania działań ze szczególnym uwzględnieniem sektorów, które w największym stopniu przyczyniają się do obecnych poziomów emisji gazów cieplarnianych i zanieczyszczeń, oraz udziału w realizacji ram polityki klimatyczno-energetycznej do 2030 r. i zintegrowanych krajowych planów w zakresie energii i klimatu państw członkowskich, a także realizacji unijnej strategii w dziedzinie klimatu i energii na 2050 r. i na późniejsze lata, zgodnie z celem dotyczącym dekarbonizacji zapisanym w porozumieniu paryskim. Program powinien również obejmować środki przyczyniające się do realizacji unijnej polityki przystosowania się do zmiany klimatu w celu zmniejszenia podatności na niekorzystne skutki zmian klimatycznych.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 8
(8)  Przejście na czystą energię stanowi niezbędny wkład w łagodzenie zmiany klimatu i niesie dodatkowe korzyści dla środowiska. Do programu powinny zostać włączone działania na rzecz budowania zdolności wspierające przejście na czystą energię, finansowane do 2020 r. w ramach programu „Horyzont 2020” – ich celem nie jest bowiem finansowanie doskonałości i generowanie innowacji, lecz ułatwienie korzystania z dostępnej technologii, która przyczyni się do łagodzenia zmiany klimatu. Włączenie do programu działań w zakresie budowania zdolności daje potencjał synergii między podprogramami i zwiększa ogólną spójność unijnego finansowania. Należy zatem gromadzić i rozpowszechniać dane dotyczące wykorzystania istniejących rozwiązań w zakresie badań naukowych i innowacji w projektach LIFE, w tym dane pochodzące z programu „Horyzont Europa” i jego poprzedników.
(8)  Przejście na odnawialną, zasobooszczędną i neutralną emisyjnie energię stanowi niezbędny wkład w łagodzenie zmiany klimatu i niesie dodatkowe korzyści dla środowiska. Do programu powinny zostać włączone działania na rzecz budowania zdolności wspierające przejście na czystą energię, finansowane do 2020 r. w ramach programu „Horyzont 2020” – ich celem nie jest bowiem finansowanie doskonałości i generowanie innowacji, lecz ułatwienie korzystania z dostępnej technologii w zakresie energii odnawialnej i efektywności energetycznej, która przyczyni się do łagodzenia zmiany klimatu. Program powinien obejmować wszystkie zainteresowane strony i sektory zaangażowane w przejście na czystą energię, takie jak sektor budowlany, przemysł, transport i rolnictwo. Włączenie do programu działań w zakresie budowania zdolności daje potencjał synergii między podprogramami i zwiększa ogólną spójność unijnego finansowania. Należy zatem gromadzić i rozpowszechniać dane dotyczące wykorzystania istniejących rozwiązań w zakresie badań naukowych i innowacji w projektach LIFE, w tym dane pochodzące z programu „Horyzont Europa” i jego poprzedników.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9
(9)  W ocenach skutków prawodawstwa dotyczącego czystej energii szacuje się, że realizacja unijnych celów w dziedzinie energii na 2030 r. będzie wymagała dodatkowych inwestycji w wysokości 177 mld EUR rocznie w okresie 2021–2030. Największe braki występują w inwestycjach w dekarbonizację budynków (efektywność energetyczna i odnawialne źródła energii wykorzystywane na małą skalę), w sytuacji gdy kapitał powinien być kierowany w stronę projektów o wysoce rozproszonym charakterze. Jednym z celów podprogramu „Przejście na czystą energię” jest budowanie zdolności w zakresie tworzenia i agregacji projektów, a zatem również pomoc w absorbcji środków z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w celu stymulowania inwestycji w czystą energię z wykorzystaniem instrumentów finansowych przewidzianych w ramach Funduszu InvestEU.
(9)  W ocenach skutków prawodawstwa dotyczącego czystej energii szacuje się, że realizacja unijnych celów w dziedzinie energii na 2030 r. będzie wymagała dodatkowych inwestycji w wysokości 177 mld EUR rocznie w okresie 2021–2030. Największe braki występują w inwestycjach w dekarbonizację budynków (efektywność energetyczna i odnawialne źródła energii wykorzystywane na małą skalę), w sytuacji gdy kapitał powinien być kierowany w stronę projektów o wysoce rozproszonym charakterze. Jednym z celów podprogramu „Przejście na czystą energię” jest budowanie zdolności tworzenia i agregacji projektów, a zatem również pomoc w absorpcji środków z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w celu stymulowania inwestycji w energię odnawialną i sprawność energetyczną, z wykorzystaniem instrumentów finansowych przewidzianych w ramach Funduszu InvestEU.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9 a (nowy)
(9a)   Program LIFE jest jedynym programem ukierunkowanym w szczególności na działania w dziedzinie środowiska i klimatu, w związku z czym odgrywa kluczową rolę we wspieraniu wdrażania unijnych przepisów w tych obszarach.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11
(11)  Działanie, które otrzymało wkład z programu, może również otrzymać wkład z dowolnego programu unijnego, pod warunkiem że wkład z obu programów nie pokrywa tych samych kosztów. Działania, które otrzymują finansowanie skumulowane z różnych programów unijnych poddawane tylko jednemu audytowi obejmującemu wszystkie przedmiotowe programy i dotyczące ich obowiązujące przepisy.
(11)  Działanie, które otrzymało wkład z programu, może również otrzymać wkład z dowolnego programu unijnego, pod warunkiem że wkład z obu programów nie pokrywa tych samych kosztów. Działania, które otrzymują finansowanie skumulowane z różnych programów unijnych powinny być poddawane tylko jednemu audytowi obejmującemu wszystkie przedmiotowe programy i dotyczące ich obowiązujące przepisy.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12
(12)  W najnowszym unijnym pakiecie dotyczącym przeglądu wdrażania polityki ochrony środowiska21 stwierdzono, że należy poczynić znaczny postęp, aby przyspieszyć wdrażanie unijnego dorobku prawnego w dziedzinie środowiska i w większym stopniu włączać cele środowiskowe i klimatyczne do innych polityk. Program powinien zatem działać jako katalizator wymaganych postępów poprzez opracowywanie, testowanie i powielanie nowych podejść; wspieranie tworzenia, monitorowania i oceny polityki; zwiększanie zaangażowania zainteresowanych podmiotów; uruchamianie inwestycji w ramach wszystkich unijnych programów inwestycyjnych lub innych źródeł finansowania oraz wspieranie działań mających na celu pokonywanie różnych przeszkód w skutecznej realizacji kluczowych planów wymaganych w prawodawstwie dotyczącym środowiska.
(12)  Program powinien zatem działać jako katalizator, aby sprostać wyzwaniom horyzontalnym i systemowym, zaradzić podstawowym przyczynom niedociągnięć we wdrażaniu, które zidentyfikowano w przeglądzie wdrażania polityki ochrony środowiska, oraz osiągnąć wymagane postępy poprzez opracowywanie, testowanie i powielanie nowych podejść; wspieranie tworzenia, monitorowania i oceny polityki; usprawnianie zarządzania w dziedzinach dotyczących środowiska, zmiany klimatu oraz pokrewnych kwestiach związanych z przejściem na czystą energię, w tym przez zwiększanie wielopoziomowego zaangażowania publicznego i zainteresowanych podmiotów, budowanie potencjału, działania komunikacyjne i kampanie informacyjne; uruchamianie inwestycji w ramach wszystkich unijnych programów inwestycyjnych lub innych źródeł finansowania oraz wspieranie działań mających na celu pokonywanie różnych przeszkód w skutecznej realizacji kluczowych planów wymaganych w prawodawstwie dotyczącym środowiska.
_________________
_________________
21 Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „Przegląd wdrażania polityki ochrony środowiska UE – Wspólne wyzwania i jak łączyć wysiłki by uzyskiwać lepsze wyniki” (COM(2017)063 final).
21 Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „Przegląd wdrażania polityki ochrony środowiska UE – Wspólne wyzwania i jak łączyć wysiłki by uzyskiwać lepsze wyniki” (COM(2017)063 final).
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13
(13)  Zatrzymanie i odwrócenie procesu utraty różnorodności biologicznej, także w ekosystemach morskich, wymaga wsparcia na rzecz opracowywania, wdrażania, egzekwowania i oceny odpowiednich przepisów i polityki Unii, w tym europejskiej strategii ochrony różnorodności biologicznej do 2020 r.22, dyrektywy Rady 92/43/EWG23 i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE24 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/201425, w szczególności poprzez stworzenie bazy wiedzy na potrzeby tworzenia i wdrażania polityki oraz poprzez opracowywanie, testowanie, demonstrację i stosowanie najlepszych praktyk i rozwiązań na małą skalę lub dostosowanych do konkretnych sytuacji lokalnych, regionalnych lub krajowych, w tym zintegrowanych podejść do realizacji ram działań priorytetowych przygotowanych na podstawie dyrektywy 92/43/EWG. Aby wypełnić swoje obowiązki sprawozdawcze na podstawie Konwencji o różnorodności biologicznej, Unia powinna śledzić swoje wydatki związane z różnorodnością biologiczną. Należy również spełnić wymogi dotyczące śledzenia wydatków określone w innych przepisach Unii.
(13)  Zatrzymanie i odwrócenie procesu utraty różnorodności biologicznej i degradacji ekosystemów, także w ekosystemach morskich i innych ekosystemach wodnych, wymaga wsparcia na rzecz opracowywania, wdrażania, egzekwowania i oceny odpowiednich przepisów i polityki Unii, w tym europejskiej strategii ochrony różnorodności biologicznej do 2020 r.22, dyrektywy Rady 92/43/EWG23 i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE24 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/201425, w szczególności poprzez stworzenie bazy wiedzy na potrzeby tworzenia i wdrażania polityki oraz poprzez opracowywanie, testowanie, demonstrację i stosowanie najlepszych praktyk i rozwiązań, takich jak skuteczne zarządzanie, na małą skalę lub dostosowanych do konkretnych sytuacji lokalnych, regionalnych lub krajowych, w tym zintegrowanych podejść do realizacji ram działań priorytetowych przygotowanych na podstawie dyrektywy 92/43/EWG. Aby wypełnić swoje obowiązki sprawozdawcze na podstawie Konwencji o różnorodności biologicznej, Unia i państwa członkowskie powinny śledzić swoje wydatki związane z różnorodnością biologiczną. Należy również spełnić wymogi dotyczące śledzenia wydatków określone w innych przepisach Unii.
_________________
_________________
22 COM(2011) 244 final.
22 COM(2011) 244 final.
23 Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7).
23 Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7).
24 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7).
24 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7).
25 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie działań zapobiegawczych i zaradczych w odniesieniu do wprowadzania i rozprzestrzeniania inwazyjnych gatunków obcych (Dz.U. L 317 z 4.11.2014, s. 35).
25 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie działań zapobiegawczych i zaradczych w odniesieniu do wprowadzania i rozprzestrzeniania inwazyjnych gatunków obcych (Dz.U. L 317 z 4.11.2014, s. 35).
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 14
(14)  Z niedawnych ocen i przeglądów, w tym przeglądu śródokresowego europejskiej strategii ochrony różnorodności biologicznej do 2020 r. i oceny adekwatności prawodawstwa dotyczącego przyrody wynika, że jedną z głównych przyczyn, dla których nie wdrożono w wystarczającym stopniu przepisów Unii w dziedzinie przyrody oraz strategii ochrony różnorodności biologicznej, jest brak odpowiedniego finansowania. Główne unijne instrumenty finansowania, w tym [Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, Fundusz Spójności, Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejski Fundusz Morski i Rybacki] mogą znacząco przyczynić się do zaspokojenia tych potrzeb. Program może przyczynić się do poprawy skuteczności takiego uwzględniania kwestii środowiska w innych politykach dzięki strategicznym projektom ochrony przyrody poświęconym stymulowaniu wdrażania prawodawstwa i polityki Unii w dziedzinie przyrody i różnorodności biologicznej, w tym realizacji działań określonych w ramach działań priorytetowych ustalonych na podstawie dyrektywy 92/43/EWG. Strategiczne projekty ochrony przyrody powinny wspierać programy działań w państwach członkowskich w celu włączania istotnych aspektów przyrody i różnorodności biologicznej do innych polityk i programów finansowych, zapewniając tym samym wykorzystanie odpowiednich funduszy na realizację tych polityk. W ramach strategicznego planu dotyczącego wspólnej polityki rolnej państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o wykorzystaniu pewnej części przydziału środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w celu pozyskania wsparcia dla działań uzupełniających strategiczne projekty ochrony przyrody określone w niniejszym rozporządzeniu.
(14)  Z niedawnych ocen i przeglądów, w tym przeglądu śródokresowego europejskiej strategii ochrony różnorodności biologicznej do 2020 r. i oceny adekwatności prawodawstwa dotyczącego przyrody wynika, że jedną z głównych przyczyn, dla których nie wdrożono w wystarczającym stopniu przepisów Unii w dziedzinie przyrody oraz strategii ochrony różnorodności biologicznej, jest brak odpowiedniego finansowania. Główne unijne instrumenty finansowania, w tym [Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, Fundusz Spójności, Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejski Fundusz Morski i Rybacki] mogą znacząco przyczynić się do zaspokojenia tych potrzeb, pod warunkiem że fundusze te będą komplementarne. Program może przyczynić się do poprawy skuteczności takiego uwzględniania kwestii środowiska w innych politykach dzięki strategicznym projektom ochrony przyrody poświęconym stymulowaniu wdrażania prawodawstwa i polityki Unii w dziedzinie przyrody i różnorodności biologicznej, w tym realizacji działań określonych w ramach działań priorytetowych ustalonych na podstawie dyrektywy 92/43/EWG. Strategiczne projekty ochrony przyrody powinny wspierać programy działań w celu wspomagania włączania istotnych aspektów przyrody i różnorodności biologicznej do innych polityk i programów finansowych, zapewniając tym samym wykorzystanie odpowiednich funduszy na realizację tych polityk. W ramach strategicznego planu dotyczącego wspólnej polityki rolnej państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o wykorzystaniu pewnej części przydziału środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w celu pozyskania wsparcia dla działań uzupełniających strategiczne projekty ochrony przyrody określone w niniejszym rozporządzeniu.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 15
(15)  Dobrowolny program usług w zakresie różnorodności biologicznej i ekosystemu na europejskich terytoriach zamorskich (BEST) przyczynia się do zachowania różnorodności biologicznej, w tym różnorodności biologicznej mórz i zrównoważonego korzystania z usług ekosystemowych, w tym opartych na ekosystemie podejść do łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej w najbardziej oddalonych regionach Unii oraz krajach i terytoriach zamorskich. BEST pomógł w podnoszeniu świadomości co do ekologicznego znaczenia regionów najbardziej oddalonych oraz krajów i terytoriów zamorskich, jeśli chodzi o zachowanie światowej różnorodności biologicznej. W deklaracjach ministerialnych w 2017 i 2018 r. kraje i terytoria zamorskie wyraziły uznanie dla tego systemu małych dotacji na rzecz różnorodności biologicznej. Należy umożliwić dalsze finansowanie małych dotacji na rzecz różnorodności biologicznej w ramach programu, zarówno w regionach najbardziej oddalonych, jak i w krajach i terytoriach zamorskich.
(15)  Dobrowolny program usług w zakresie różnorodności biologicznej i ekosystemu na europejskich terytoriach zamorskich (BEST) przyczynia się do zachowania różnorodności biologicznej, w tym różnorodności biologicznej mórz i zrównoważonego korzystania z usług ekosystemowych, w tym opartych na ekosystemie podejść do łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej w najbardziej oddalonych regionach Unii oraz krajach i terytoriach zamorskich. Działanie przygotowawcze BEST przyjęte w 2011 r. oraz zrealizowany następnie program BEST 2.0 i projekt BEST RUP pomogły w podnoszeniu świadomości co do ekologicznego znaczenia regionów najbardziej oddalonych oraz krajów i terytoriów zamorskich i ich kluczowej roli, jeśli chodzi o zachowanie światowej różnorodności biologicznej. W ocenie skutków przeprowadzonej przez Komisję oszacowano zapotrzebowanie na finansowe wsparcie działań w terenie na tych obszarach na 8 mln EUR rocznie. W deklaracjach ministerialnych w 2017 i 2018 r. kraje i terytoria zamorskie wyraziły uznanie dla tego systemu małych dotacji na rzecz różnorodności biologicznej. Należy zatem nadal finansować z programu małe dotacje na rzecz różnorodności biologicznej, w tym zwiększanie potencjału i wykorzystywanie działań finansowanych w regionach najbardziej oddalonych oraz w krajach i terytoriach zamorskich.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 16
(16)  Propagowanie gospodarki o obiegu zamkniętym wymaga zmiany mentalności w zakresie projektowania, produkcji, konsumpcji i unieszkodliwiania materiałów i produktów, w tym tworzyw sztucznych. Program powinien przyczynić się do przejścia na model gospodarki o obiegu zamkniętym dzięki wsparciu finansowemu skierowanemu do różnych podmiotów (przedsiębiorstw, organów publicznych i konsumentów), w szczególności poprzez stosowanie, rozwijanie i powielanie najlepszych technologii, praktyk i rozwiązań dostosowanych do określonych uwarunkowań lokalnych, regionalnych lub krajowych, w tym poprzez zintegrowane podejścia do wdrażania planów gospodarowania odpadami i zapobiegania powstawaniu odpadów. Dzięki wsparciu realizacji strategii dotyczącej tworzyw sztucznych możliwe jest podjęcie działań w celu rozwiązania w szczególności problemu odpadów morskich.
(16)  Propagowanie gospodarki o obiegu zamkniętym i zasobooszczędności wymaga zmiany mentalności w zakresie projektowania, produkcji, konsumpcji i unieszkodliwiania materiałów i produktów, w tym tworzyw sztucznych. Program powinien przyczynić się do przejścia na model gospodarki o obiegu zamkniętym dzięki wsparciu finansowemu skierowanemu do różnych podmiotów (przedsiębiorstw, organów publicznych i konsumentów), w szczególności poprzez stosowanie, rozwijanie i powielanie najlepszych technologii, praktyk i rozwiązań dostosowanych do określonych uwarunkowań lokalnych, regionalnych lub krajowych, w tym poprzez zintegrowane podejścia do stosowania hierarchii postępowania z odpadami oraz wdrażania planów gospodarowania odpadami i zapobiegania powstawaniu odpadów. Dzięki wsparciu realizacji strategii dotyczącej tworzyw sztucznych możliwe jest podjęcie działań w celu rozwiązania w szczególności problemu odpadów morskich.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 16 a (nowy)
(16a)  Wysoki poziom ochrony środowiska ma zasadnicze znaczenie dla zdrowia i dobrostanu obywateli Unii. Program powinien wspierać cel Unii, jakim jest produkcja i stosowanie chemikaliów w sposób prowadzący do minimalizacji istotnych negatywnych skutków dla zdrowia ludzi i dla środowiska oraz opracowanie unijnej strategii na rzecz środowiska wolnego od toksyn. Program powinien wspierać również działania ułatwiające wdrożenie dyrektywy Parlamentu i Rady 2002/49/WE25a w celu osiągnięcia takich poziomów hałasu, które nie powodują poważnych negatywnych skutków ani nie stanowią zagrożenia dla zdrowia człowieka.
___________________
25a Dyrektywa 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku – Deklaracja Komisji w ramach komitetu pojednawczego w sprawie dyrektywy odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz.U. L 189 z 18.7.2002, s. 12).
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 17
(17)  Długoterminowym celem Unii w zakresie polityki dotyczącej powietrza jest osiągnięcie takich poziomów jakości powietrza, które nie powodują poważnych negatywnych skutków oraz zagrożeń dla zdrowia człowieka. Świadomość społeczna na temat zanieczyszczenia powietrza jest wysoka, a obywatele oczekują od władz podjęcia działań. W dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/228426 podkreślono rolę, jaką finansowanie unijne może odegrać w osiągnięciu celów polityki czystego powietrza. W związku z tym w ramach programu należy wspierać projekty, w tym strategiczne projekty zintegrowane, które mają potencjał do pozyskiwania środków publicznych i prywatnych, aby stały się przykładami dobrych praktyk i katalizatorami wdrażania planów ochrony powietrza i prawodawstwa na poziomie lokalnym, regionalnym, międzyregionalnym, krajowym i ponadnarodowym.
(17)  Długoterminowym celem Unii w zakresie polityki dotyczącej powietrza jest osiągnięcie takich poziomów jakości powietrza, które nie powodują poważnych negatywnych skutków oraz zagrożeń dla zdrowia człowieka i dla środowiska, a przy tym zwiększają synergię między poprawą jakości powietrza a redukcją emisji gazów cieplarnianych. Świadomość społeczna na temat zanieczyszczenia powietrza jest wysoka, a obywatele oczekują od władz podjęcia działań, zwłaszcza na obszarach, na których ludność i ekosystemy są narażone na wysoki poziom zanieczyszczeń. W dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/228426 podkreślono rolę, jaką finansowanie unijne może odegrać w osiągnięciu celów polityki czystego powietrza. W związku z tym w ramach programu należy wspierać projekty, w tym strategiczne projekty zintegrowane, które mają potencjał do pozyskiwania środków publicznych i prywatnych, aby stały się przykładami dobrych praktyk i katalizatorami wdrażania planów ochrony powietrza i prawodawstwa na poziomie lokalnym, regionalnym, międzyregionalnym, krajowym i ponadnarodowym.
_________________
_________________
26 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych, zmiany dyrektywy 2003/35/WE oraz uchylenia dyrektywy 2001/81/WE (Dz.U. L 344 z 17.12.2016, s. 1).
26 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych, zmiany dyrektywy 2003/35/WE oraz uchylenia dyrektywy 2001/81/WE (Dz.U. L 344 z 17.12.2016, s. 1).
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 19
(19)  Ochrona i odbudowa środowiska morskiego jest jednym z ogólnych celów unijnej polityki ochrony środowiska. Program powinien wspierać: zarządzanie, ochronę, przywracanie i monitorowanie różnorodności biologicznej i ekosystemów morskich, w szczególności na obszarach morskich sieci Natura 2000, oraz ochronę gatunków zgodnie z ramami działań priorytetowych opracowanymi na podstawie dyrektywy 92/43/EWG; dążenie do osiągnięcia dobrego stanu środowiska zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE28; działania na rzecz czystych i zdrowych mórz; oraz realizację europejskiej strategii na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym w szczególności w celu rozwiązania problemu zagubionych narzędzi połowowych i innych odpadów morskich; oraz propagowanie zaangażowania Unii w międzynarodowe zarządzanie oceanami, które jest niezbędne do osiągnięcia celów agendy ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 i do tego, by zagwarantować zdrowe oceany dla przyszłych pokoleń. Strategiczne projekty zintegrowane i strategiczne projekty ochrony przyrody w ramach programu powinny obejmować odpowiednie działania mające na celu ochronę środowiska morskiego.
(19)  Ochrona i odbudowa środowiska wodnego jest jednym z ogólnych celów unijnej polityki ochrony środowiska. Program powinien wspierać: zarządzanie, ochronę, przywracanie i monitorowanie różnorodności biologicznej i ekosystemów wodnych, w szczególności na obszarach morskich sieci Natura 2000, oraz ochronę gatunków zgodnie z ramami działań priorytetowych opracowanymi na podstawie dyrektywy 92/43/EWG; dążenie do osiągnięcia dobrego stanu środowiska zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE28; działania na rzecz czystych i zdrowych mórz; oraz realizację europejskiej strategii na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym w szczególności w celu rozwiązania problemu zagubionych narzędzi połowowych i innych odpadów morskich; oraz propagowanie zaangażowania Unii w międzynarodowe zarządzanie oceanami, które jest niezbędne do osiągnięcia celów agendy ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 i do tego, by zagwarantować zdrowe oceany dla przyszłych pokoleń. Strategiczne projekty zintegrowane i strategiczne projekty ochrony przyrody w ramach programu powinny obejmować odpowiednie działania mające na celu ochronę środowiska wodnego.
_________________
_________________
28 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiająca ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej) (Dz.U. L 164 z 25.6.2008, s. 19).
28 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiająca ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej) (Dz.U. L 164 z 25.6.2008, s. 19).
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 19 a (nowy)
(19a)  Obecny stan ochrony obszarów Natura 2000 na gruntach rolnych jest bardzo niski, co świadczy o tym, że obszary te nadal wymagają ochrony. Obecne płatności w ramach WPR dla obszarów Natura 2000 są najbardziej skuteczną metodą zachowania różnorodności biologicznej na obszarach rolnych28a. Takie płatności są jednak niewystarczające i nie przedstawiają wysokiej wartości dla kapitału naturalnego. Aby zachęcić do ochrony środowiska na tych obszarach, należy zatem zwiększyć płatności w ramach WPR dla obszarów Natura 2000.
_________________
28a G. Pe’er, S. Lakner, R. Müller, G. Passoni, V. Bontzorlos, D. Clough, F. Moreira,C. Azam, J. Berger, P. Bezak, A. Bonn, B. Hansjürgens, L. Hartmann, J.Kleemann, A. Lomba, A. Sahrbacher, S. Schindler, C. Schleyer, J. Schmidt, S.Schüler, C. Sirami, M. von Meyer-Höfer, and Y. Zinngrebe (2017). „Is the CAP Fit for purpose? An evidence-based fitness check assessment” [„Czy WPR spełnia swoje zadanie? Ocena adekwatności oparta na dowodach”] Lipsk, German Centre for Integrative Biodiversity Research (iDiv) Halle-Jena-Lipsk.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 20
(20)  Poprawa zarządzania w dziedzinie ochrony środowiska, zmiany klimatu i powiązanych kwestii dotyczących przejścia na czystą energię wymaga zwiększenia udziału społeczeństwa obywatelskiego, w tym podnoszenia świadomości społecznej, zaangażowania konsumentów i szerszego udziału zainteresowanych stron, w tym organizacji pozarządowych, w konsultacjach i realizacji odnośnych polityk.
(20)  Poprawa zarządzania w dziedzinie ochrony środowiska, zmiany klimatu i powiązanych kwestii dotyczących przejścia na czystą energię wymaga zwiększenia udziału społeczeństwa obywatelskiego, w tym podnoszenia świadomości społecznej, także przy zastosowaniu strategii komunikacyjnej, która wykorzystuje nowe media i sieci społecznościowe, zaangażowania konsumentów oraz zwiększenia wielopoziomowego zaangażowania publicznego i udziału zainteresowanych stron, w tym organizacji pozarządowych, w konsultacjach i realizacji odnośnych polityk. Program powinien zatem wspierać wiele organizacji pozarządowych oraz sieci podmiotów nienastawionych na zysk, które realizują cel leżący w ogólnym interesie Unii i są aktywne przede wszystkim w obszarze działań na rzecz środowiska lub klimatu, poprzez przyznawanie – w sposób konkurencyjny i przejrzysty – dotacji na działalność, aby pomóc takim organizacjom pozarządowym, sieciom i podmiotom we wnoszeniu rzeczywistego wkładu w politykę Unii oraz budować i wzmacniać ich zdolności, tak by stawały się efektywniejszymi partnerami.
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 21
(21)  Poprawa zarządzania na wszystkich poziomach powinna być przekrojowym celem wszystkich podprogramów programu, a jednocześnie program powinien wspierać rozwój i wdrażanie prawodawstwa horyzontalnego dotyczącego zarządzania środowiskiem, w tym przepisów wdrażających Konwencję o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska29 Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG ONZ).
(21)  Poprawa zarządzania na wszystkich poziomach powinna być przekrojowym celem wszystkich podprogramów programu, a jednocześnie program powinien wspierać rozwój, wdrażanie oraz skuteczne przestrzeganie i egzekwowanie dorobku prawnego w obszarze środowiska i klimatu, w szczególności prawodawstwa horyzontalnego dotyczącego zarządzania środowiskiem, w tym przepisów wdrażających Konwencję o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG ONZ)29, 29a, w tym również w odniesieniu do Komitetu ds. Przestrzegania Konwencji z Aarhus.
_________________
_________________
29 Dz.U. L 124 z 17.5.2005, s. 4.
29 Dz.U. L 124 z 17.5.2005, s. 4.
29a Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264 z 25.9.2006, s. 13).
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 22
(22)  W ramach programu należy przygotować i wspierać podmioty działające na rynku w przechodzeniu na czystą, energooszczędną, niskoemisyjną i odporną na zmianę klimatu gospodarkę o obiegu zamkniętym poprzez testowanie nowych możliwości rynkowych, podnoszenie umiejętności zawodowych, ułatwianie konsumentom dostępu do zrównoważonych produktów i usług, zaangażowanie i wzmocnienie pozycji osób wpływających na decyzje konsumentów oraz testowanie nowych metod dostosowywania istniejących procesów i otoczenia biznesowego. Aby wspierać szerszą absorpcję rynkową zrównoważonych rozwiązań, należy zwiększać ogólną akceptację społeczną i propagować zaangażowanie odbiorców.
(22)  W ramach programu należy przygotować i wspierać podmioty działające na rynku w przechodzeniu na czystą, energooszczędną, neutralną emisyjnie i odporną na zmianę klimatu gospodarkę o obiegu zamkniętym poprzez testowanie nowych możliwości rynkowych, podnoszenie umiejętności zawodowych, ułatwianie konsumentom dostępu do zrównoważonych produktów i usług, zaangażowanie i wzmocnienie pozycji osób wpływających na decyzje konsumentów oraz testowanie nowych metod dostosowywania istniejących procesów i otoczenia biznesowego. Aby wspierać szerszą absorpcję rynkową zrównoważonych rozwiązań, należy zwiększać ogólną akceptację społeczną i propagować zaangażowanie odbiorców.
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 22 a (nowy)
(22a)  Program ma wspierać demonstrację technik, podejść i najlepszych praktyk, które mogą być powielane i stosowane na większą skalę. Innowacyjne rozwiązania przyczyniłyby się do poprawy efektywności środowiskowej i zrównoważenia środowiskowego, w szczególności do rozwoju zrównoważonych praktyk rolniczych w obszarach działalności obejmujących klimat, wodę, glebę, różnorodność biologiczną i odpady. Należy w związku z tym uwypuklić synergię z innymi programami i strategiami politycznymi, takimi jak europejskie partnerstwo innowacyjne na rzecz wydajnego i zrównoważonego rolnictwa oraz unijny system ekozarządzania i audytu.
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 23
(23)  Na poziomie Unii duże inwestycje w działania w zakresie ochrony środowiska i klimatu są finansowane głównie przez unijne programy finansowania (uwzględnianie kwestii środowiska i klimatu w innych politykach). Odgrywające rolę katalizatora strategiczne projekty zintegrowane oraz strategiczne projekty ochrony przyrody, które zostaną opracowane w ramach programu, powinny wykorzystywać możliwości pozyskiwania środków w ramach programów finansowania oraz innych źródeł finansowania, takich jak fundusze krajowe, oraz tworzyć synergie.
(23)  Na poziomie Unii duże inwestycje w działania w zakresie ochrony środowiska i klimatu są finansowane głównie przez unijne programy finansowania. W związku z tym należy koniecznie zintensyfikować działania na rzecz uwzględniania kwestii środowiska i klimatu w innych politykach, zapewnić zrównoważoność, różnorodność biologiczną i odporność na zmianę klimatu w ramach innych unijnych programów finansowania, a także włączenie do wszystkich instrumentów UE gwarancji zrównoważonego rozwoju. Komisja powinna posiadać uprawnienia do przyjęcia wspólnej metodyki i powinna podjąć skuteczne środki w celu zadbania o to, by inne programy i strategie Unii nie miały negatywnych skutków dla projektów LIFE. Odgrywające rolę katalizatora strategiczne projekty zintegrowane oraz strategiczne projekty ochrony przyrody, które zostaną opracowane w ramach programu, powinny wykorzystywać możliwości pozyskiwania środków w ramach programów finansowania oraz innych źródeł finansowania, takich jak fundusze krajowe, oraz tworzyć synergie.
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 23 a (nowy)
(23a)  Powodzenie strategicznych projektów ochrony przyrody oraz strategicznych projektów zintegrowanych zależy od ścisłej współpracy między władzami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi oraz podmiotami niepaństwowymi, których dotyczą cele programu. Należy zatem stosować zasady przejrzystości i upubliczniania w odniesieniu do decyzji dotyczących opracowywania, realizacji, oceny i monitorowania projektów, w szczególności w przypadku uwzględniania odnośnych kwestii w innych politykach lub gdy w grę wchodzi wiele źródeł finansowania.
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 24
(24)  Niniejszy program, który jest odzwierciedleniem znaczenia, jakie ma przeciwdziałanie zmianie klimatu zgodnie z zobowiązaniami Unii do realizacji porozumienia paryskiego i celów zrównoważonego rozwoju ONZ, przyczyni się do uwzględnienia działań w dziedzinie klimatu w innych politykach i do osiągnięcia ogólnego celu, jakim jest przeznaczenie 25 % wydatków z budżetu UE na cele związane z klimatem. Oczekuje się, że w ramach działań objętych programem 61 % ogólnej puli środków finansowych programu będzie przeznaczonych na osiąganie celów w zakresie klimatu. W trakcie przygotowania i realizacji programu zidentyfikowane zostaną odpowiednie działania, które zostaną poddane ponownej ocenie w ramach stosownych procedur oceny i przeglądu.
(24)  Niniejszy program, który jest odzwierciedleniem znaczenia, jakie ma przeciwdziałanie zmianie klimatu w skoordynowany i ambitny sposób, zgodnie z zobowiązaniami Unii do realizacji porozumienia paryskiego i celów zrównoważonego rozwoju ONZ, przyczyni się do uwzględnienia działań w dziedzinie klimatu w innych politykach i do osiągnięcia ogólnego celu, jakim jest przeznaczenie co najmniej 25 % wydatków z budżetu UE na cele związane z klimatem w WRF na lata 2021–2027, oraz celu rocznego na poziomie 30 % jak najszybciej, a najpóźniej do 2027 r. Oczekuje się, że w ramach działań objętych programem [61 %] ogólnej puli środków finansowych programu będzie przeznaczonych na osiąganie celów w zakresie klimatu. W trakcie przygotowania i realizacji programu zidentyfikowane zostaną odpowiednie działania, które zostaną poddane ponownej ocenie w ramach stosownych procedur oceny i przeglądu.
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 25
(25)  Przy wdrażaniu programu należy odpowiednio uwzględnić strategię dla regionów najbardziej oddalonych w świetle art. 349 TFUE oraz ich szczególne potrzeby i zagrożenia dla tych regionów. Należy również uwzględnić inne polityki Unii poza strategiami dotyczącymi środowiska, klimatu i odpowiednich aspektów przejścia na czystą energię.
(25)  Przy wdrażaniu programu należy odpowiednio uwzględnić strategię dla regionów najbardziej oddalonych w świetle art. 349 TFUE oraz ich szczególne potrzeby i zagrożenia dla tych regionów. W związku z tym należy odpowiednio wzmocnić finansowanie ze strony Unii i państw członkowskich. Należy również uwzględnić inne polityki Unii poza strategiami dotyczącymi środowiska, klimatu i odpowiednich aspektów przejścia na czystą energię.
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 26
(26)  W celu wsparcia procesu realizacji programu Komisja powinna współpracować z krajowymi punktami kontaktowymi programu, organizować seminaria i warsztaty, publikować wykazy projektów finansowanych w ramach programu lub podejmować inne działania mające na celu rozpowszechnianie rezultatów projektów oraz ułatwianie wymiany doświadczeń, wiedzy i najlepszych praktyk oraz powielanie rezultatów projektów w całej Unii. Takie działania powinny być ukierunkowane w szczególności na państwa członkowskie o niskiej absorpcji funduszy oraz ułatwiać komunikację i współpracę między beneficjentami projektów, wnioskodawcami lub zainteresowanymi stronami zakończonych i trwających projektów w tej samej dziedzinie.
(26)  W celu wsparcia procesu realizacji programu Komisja powinna współpracować z krajowymi regionalnymi i lokalnymi punktami kontaktowymi programu, między innymi przy tworzeniu sieci doradztwa na szczeblu lokalnym, aby ułatwić opracowanie projektów o wysokiej wartości dodanej i skutkach politycznych, a także zadbać o dostarczanie informacji na temat finansowania uzupełniającego, możliwości przenoszenia projektów oraz długoterminowej zrównoważoności; Komisja powinna także organizować seminaria i warsztaty, publikować wykazy projektów finansowanych w ramach programu lub podejmować inne działania, takie jak kampanie medialne, aby lepiej rozpowszechniać rezultaty projektów oraz ułatwiać wymianę doświadczeń, wiedzy i najlepszych praktyk oraz powielanie rezultatów projektów w całej Unii, i tym samym propagować współpracę i komunikację. Takie działania powinny być ukierunkowane w szczególności na państwa członkowskie o niskiej absorpcji funduszy oraz ułatwiać komunikację i współpracę między beneficjentami projektów, wnioskodawcami lub zainteresowanymi stronami zakończonych i trwających projektów w tej samej dziedzinie. Istotne jest, aby taka komunikacja i współpraca obejmowały również władze i zainteresowane strony na szczeblu lokalnym i regionalnym.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 28 a (nowy)
(28a)  Minimalnym i maksymalnym poziomom współfinansowania należy nadać wartości konieczne do zachowania skutecznego poziomu wsparcia udzielanego w ramach programu, przy jednoczesnym uwzględnieniu niezbędnej elastyczności i zdolności dostosowawczych, które są potrzebne, by reagować na obecne zróżnicowanie działań i podmiotów.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 31
(31)  Rodzaje finansowania oraz metody wykonywania wybiera się na podstawie ich potencjału pod względem osiągania celów szczegółowych działań oraz możliwości uzyskania rezultatów, ze szczególnym uwzględnieniem kosztów kontroli, obciążeń administracyjnych oraz ryzyka niezgodności z przepisami. Jeśli chodzi o dotacje, powyższa zasada powinna obejmować rozważenie możliwości zastosowania płatności ryczałtowych, stawek ryczałtowych i skali kosztów jednostkowych.
(31)  Rodzaje finansowania oraz metody wykonywania wybiera się na podstawie ich potencjału pod względem osiągania celów szczegółowych działań oraz możliwości uzyskania rezultatów, ze szczególnym uwzględnieniem kosztów kontroli, obciążeń administracyjnych oraz ryzyka niezgodności z przepisami. Jeśli chodzi o dotacje, powyższa zasada powinna obejmować rozważenie możliwości zastosowania płatności ryczałtowych, stawek ryczałtowych i skali kosztów jednostkowych. Komisja powinna zapewniać czytelną realizację i wspierać autentyczne uproszczenie procedur obowiązujących wykonawców projektów.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 36 a (nowy)
(36a)  W celu zapewnienia, by wsparcie udzielane w ramach programu i realizacja tego programu były spójne z politykami i priorytetami Unii oraz stanowiły uzupełnienie innych unijnych instrumentów finansowych, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia przez przyjęcie wieloletnich programów prac. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 38
(38)  Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a w szczególności wspieranie zrównoważonego rozwoju oraz osiągania celów i celów końcowych określonych w prawodawstwie, strategiach, planach lub zobowiązaniach międzynarodowych dotyczących środowiska, klimatu i odpowiednich aspektów czystej energii nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast, ze względu na zakres i skutki niniejszego rozporządzenia, możliwe jest lepsze ich osiągniecie na poziomie unijnym, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(38)  Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a w szczególności przyczynienie się do wysokiego poziomu ochrony środowiska i ambitnych działań w dziedzinie klimatu przy dobrym zarządzaniu i z zastosowaniem podejścia z udziałem wielu zainteresowanych stron, a także do osiągania celów i celów końcowych określonych w prawodawstwie, strategiach, planach lub zobowiązaniach międzynarodowych dotyczących środowiska, różnorodności biologicznej, klimatu, gospodarki o obiegu zamkniętym i odpowiednich aspektów energii odnawialnej i efektywności energetycznej nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast, ze względu na zakres i skutki niniejszego rozporządzenia, możliwe jest lepsze ich osiągniecie na poziomie unijnym, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia Program działań na rzecz środowiska i klimatu (LIFE) („program”).
Niniejsze rozporządzenie ustanawia Program działań na rzecz środowiska i klimatu (LIFE) („program”) na okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2027 r.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 2
Określa ono cele programu, budżet na lata 2021–2027, formy finansowania unijnego oraz zasady dotyczące przyznawania takiego finansowania.
Określa ono cele programu, budżet na ten okres, formy finansowania unijnego oraz zasady dotyczące przyznawania takiego finansowania.
Poprawka 37
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – ustęp 1
1)  „strategiczne projekty ochrony przyrody” oznaczają projekty, które sprzyjają osiąganiu unijnych celów w zakresie przyrody i różnorodności biologicznej poprzez realizację w państwach członkowskich spójnych programów działań, aby uwzględniać te celepriorytety w innych politykach i instrumentach finansowania m.in. poprzez skoordynowaną realizację priorytetowych ram działań ustanowionych na podstawie dyrektywy 92/43/EWG;
1)  „strategiczne projekty ochrony przyrody” oznaczają projekty, które sprzyjają osiąganiu unijnych celów w zakresie przyrody i różnorodności biologicznej poprzez realizację spójnych programów działań, w szczególności przez uwzględnianie tych celówpriorytetów w innych politykach i instrumentach finansowania m.in. poprzez skoordynowaną realizację priorytetowych ram działań ustanowionych na podstawie dyrektywy 92/43/EWG;
Poprawka 103
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1
1.  Celem ogólnym programu jest wspieranie przejścia w kierunku czystej, energooszczędnej, niskoemisyjnej i odpornej na zmiany klimatu gospodarki o obiegu zamkniętym m.in. poprzez przejście na czystą energię, ochronępoprawę jakości środowiska oraz zatrzymanie i odwrócenie procesu utraty różnorodności biologicznej, a tym samym przyczynienie się do zrównoważonego rozwoju.
1.  Celem ogólnym programu jest wspieranie w ramach sprawiedliwej transformacji przejścia w kierunku czystej, energooszczędnej, neutralnej emisyjnie i odpornej na zmiany klimatu gospodarki o obiegu zamkniętym, ochronapoprawa jakości środowiska oraz zatrzymanie i odwrócenie procesu utraty różnorodności biologicznej i degradacji ekosystemów, a tym samym przyczynienie się do zrównoważonego rozwoju.
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 2 – litera a
a)  opracowanie, demonstracja i propagowanie innowacyjnych technik i metod realizacji celów polityki i przepisów Unii w dziedzinie środowiska i klimatu, w tym przejścia na czystą energię, oraz przyczynienie się do stosowania najlepszych praktyk związanych z przyrodą i różnorodnością biologiczną;
a)  opracowanie, demonstracja i propagowanie innowacyjnych technik i metod realizacji celów polityki i przepisów Unii w dziedzinie środowiska i klimatu, w tym przejścia na czystą, odnawialną energię i poprawy efektywności energetycznej, oraz przyczynienie się do rozwoju bazy wiedzy, skutecznego zarządzania i stosowania najlepszych praktyk związanych z przyrodą i różnorodnością biologiczną, m.in. przez wspieranie sieci Natura 2000;
Poprawka 40
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 2 – litera b
b)  wspieranie rozwoju, realizacji, monitorowania i egzekwowania odpowiednich przepisów i polityk Unii m.in. poprzez poprawę zarządzania dzięki zwiększeniu potencjału podmiotów publicznych i prywatnych oraz zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego;
b)  wspieranie rozwoju, realizacji, monitorowania, skutecznego przestrzegania i egzekwowania odpowiednich przepisów i polityk Unii, w szczególności poprzez wspieranie realizacji ogólnych programów działania Unii w zakresie środowiska przyjętych na podstawie art. 192 ust. 3 TFUE i poprawę zarządzania w zakresie środowiska i klimatu na wszystkich szczeblach, w tym przez zwiększenie potencjału podmiotów publicznych i prywatnych oraz zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego;
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 1
1.  Pula środków finansowych na realizację programu na lata 2021–2027 wynosi 5 450 000 000 EUR według cen bieżących.
1.  Pula środków finansowych na realizację programu na lata 2021–2027 wynosi 6 442 000 000 EUR w cenach z 2018 r. (7 272 000 000 EUR według cen bieżących).
Poprawka 42
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 2
2.  Szacunkowy podział kwoty, o której mowa w ust. 1, jest następujący:
2.  Szacunkowy podział kwoty, o której mowa w ust. 1, jest następujący:
a)  3 500 000 000 EUR na dziedzinę „Środowisko”, w tym:
a)  4 715 000 000 EUR w cenach z 2018 r. (5 322 000 000 EUR według cen bieżących, co stanowi 73,2 % łącznej puli środków programu), na dziedzinę „Środowisko”, w tym:
1)  2 150 000 000 EUR na podprogram „Przyroda i różnorodność biologiczna” oraz
1)  2 829 000 000 EUR w cenach z 2018 r. (3 261 420 000 EUR według cen bieżących, co stanowi 44,9% łącznej puli środków programu), na podprogram „Przyroda i różnorodność biologiczna” oraz
2)  1 350 000 000 EUR na podprogram „Gospodarka o obiegu zamkniętym i jakość życia”;
2)  1 886 000 000 EUR w cenach z 2018 r. (2 060 580 000 EUR według cen bieżących, co stanowi 28,3% łącznej puli środków programu), na podprogram „Gospodarka o obiegu zamkniętym i jakość życia”;
b)  1 950 000 000 EUR na dziedzinę „Działania w dziedzinie klimatu”, w tym:
b)  1 950 000 000 EUR na dziedzinę „Działania w dziedzinie klimatu”, w tym:
1)  950 000 000 EUR na podprogram „Łagodzenie zmiany klimatu i przystosowanie się do niej” oraz
1)  950 000 000 EUR na podprogram „Łagodzenie zmiany klimatu i przystosowanie się do niej” oraz
2)  1 000 000 000 EUR na podprogram „Przejście na czystą energię”.
2)  1 000 000 000 EUR na podprogram „Przejście na czystą energię”.
Poprawka 43
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 1 – wprowadzenie
1.  Program jest otwarty dla następujących państw trzecich:
1.  Pod warunkiem zachowania pełnej zgodności z wszystkimi zasadami i przepisami dotyczącymi programu program jest otwarty dla następujących państw trzecich:
Poprawka 44
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 a (nowy)
Artykuł 6a
Współpraca międzynarodowa
W trakcie realizacji programu możliwa jest współpraca z odpowiednimi organizacjami międzynarodowymi i z ich instytucjami i organami, jeśli będzie to konieczne do osiągnięcia celów ogólnych określonych w art. 3.
Poprawka 45
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7
Program jest realizowany w sposób zapewniający jego spójność z Europejskim Funduszem Rozwoju Regionalnego, Europejskim Funduszem Społecznym+, Funduszem Spójności, Europejskim Funduszem Rolnym na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskim Funduszem Morskim i Rybackim, programem „Horyzont Europa”, instrumentem „Łącząc Europę” i funduszem InvestEU w celu stworzenia synergii, szczególnie jeśli chodzi o strategiczne projekty ochrony przyrody i strategiczne projekty zintegrowane, a także w celu wsparcia wykorzystywania i powielania rozwiązań opracowanych w ramach programu.
Komisja zapewnia jednolitą realizację programu, a ponadto Komisja i państwa członkowskie zapewniają spójność i koordynację działań z Europejskim Funduszem Rozwoju Regionalnego, Europejskim Funduszem Społecznym, Funduszem Spójności, Europejskim Funduszem Rolnym na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskim Funduszem Morskim i Rybackim, programem „Horyzont Europa”, instrumentem „Łącząc Europę”, innowacyjnym funduszem na rzecz systemu handlu emisjami i Funduszem InvestEU w celu stworzenia synergii, szczególnie jeśli chodzi o strategiczne projekty ochrony przyrody i strategiczne projekty zintegrowane, a także w celu wsparcia wykorzystywania i powielania rozwiązań opracowanych w ramach programu. Komisja i państwa członkowskie zapewniają komplementarność na wszystkich szczeblach. Komisja określa konkretne działania i uruchamia środki z odpowiedniego źródła finansowania w ramach innych programów unijnych oraz umożliwia skoordynowane i spójne wdrożenie działań uzupełniających finansowanych z innych źródeł.
Poprawka 104
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Program realizowany jest w ramach sprawiedliwej transformacji, dzięki czemu zainteresowane społeczności i terytoria są włączane w opracowywanie i wdrażanie projektów, w szczególności na drodze konsultacji i dialogu.
Or. en
Poprawka 46
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 3
3.  Projekty w ramach podprogramu „Przyroda i różnorodność biologiczna” dotyczące zarządzania obszarami Natura 2000, ich odbudowy i monitorowania zgodnie z dyrektywami 92/43/EWG i 2009/147/WE, są objęte wsparciem zgodnie z ramami działań priorytetowych ustalonymi na podstawie dyrektywy 92/43/EWG.
3.  Projekty w ramach podprogramu „Przyroda i różnorodność biologiczna” dotyczące zarządzania obszarami Natura 2000, ich odbudowy i monitorowania zgodnie z dyrektywami 92/43/EWG i 2009/147/WE, uwzględniają priorytety określone w krajowych i regionalnych planach, strategiach i politykach, między innymi w ramach działań priorytetowych ustalonych na podstawie dyrektywy 92/43/EWG.
Poprawka 47
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 4
4.  Dotacje mogą finansować działania poza Unią, pod warunkiem że projekty te realizują unijne cele w zakresie środowiska i klimatu, a działania poza Unią są potrzebne, aby zapewnić skuteczność interwencji prowadzonych na terytoriach państw członkowskich.
4.  Dotacje mogą finansować działania poza państwem członkowskim lub zależnym od niego krajem lub terytorium zamorskim, pod warunkiem że projekty te realizują unijne cele w zakresie środowiska i klimatu, a działania poza Unią są potrzebne, aby zapewnić skuteczność interwencji prowadzonych na terytoriach państw członkowskich lub w kraju lub na terytorium zamorskim, lub aby wesprzeć porozumienia międzynarodowe, których Unia jest stroną.
Poprawka 48
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 2 – litera a – punkt 3
3)  inne państwa trzecie wymienione w programie prac zgodnie z warunkami określonymi w ust. 4–6;
3)  inne państwa trzecie wymienione w wieloletnich programach prac zgodnie z warunkami określonymi w ust. 4–6;
Poprawka 49
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 6 a (nowy)
6a.   W celu zapewnienia skutecznego wykorzystania środków pochodzących z programu oraz wydajnego udziału podmiotów prawnych, o których mowa w ust. 4, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 21 uzupełniających niniejszy artykuł przez określenie zakresu, w jakim udział tych podmiotów prawnych w polityce środowiskowej i klimatycznej Unii jest wystarczający, by uznać je za kwalifikujące się do udziału w programie.
Poprawka 50
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 a (nowy)
Artykuł 12a
Procedura składania i wyboru projektów
1.  W programie wprowadza się następujące procedury składania i wyboru projektów:
a)  uproszczona, dwuetapowa procedura polegająca na złożeniu i ocenie streszczenia projektu, a następnie na złożeniu pełnego wniosku przez kandydatów, których projekty zostały wstępnie wybrane;
b)  standardowa, jednoetapowa procedura polegająca na złożeniu pełnego wniosku i jego ocenie. W przypadku wyboru procedury standardowej zamiast uproszczonej w programie prac podaje się uzasadnienie tego wyboru z uwzględnieniem utrudnień organizacyjnych i operacyjnych właściwych dla poszczególnych podprogramów oraz, w stosownym przypadku, dla poszczególnych zaproszeń do składania wniosków.
2.  Dla celów ust. 1 „streszczenie” oznacza tekst o długości maksymalnie dziesięciu stron, zawierający opis zawartości projektu, potencjalnego partnera lub potencjalnych partnerów, możliwych utrudnień i związanego z nimi planu awaryjnego oraz obranej strategii zapewnienia trwałości rezultatów projektu po jego zakończeniu, a także formularze administracyjne odnoszące się do beneficjentów biorących udział w projekcie oraz szczegółowy budżet projektu.
Poprawka 51
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13
Artykuł 13
Artykuł 13
Kryteria wyboru
Kryteria wyboru
Kryteria wyboru są określane w zaproszeniach do składania wniosków i uwzględniają, co następuje:
Kryteria wyboru są definiowanewieloletnich programach prac, określonych w art. 17, i w zaproszeniach do składania wniosków i uwzględniają, co następuje:
a)  projekty finansowane z programu są realizowane w taki sposób, aby nie utrudniać osiągania celów programu dotyczących środowiska, klimatu lub stosownych aspektów czystej energii oraz, w miarę możliwości, służą propagowaniu zielonych zamówień publicznych;
a)  projekty finansowane z programu nie utrudniają osiągania celów programu dotyczących środowiska, klimatu lub stosownych aspektów czystej energii oraz, o ile jest to możliwe, służą propagowaniu zielonych zamówień publicznych;
aa)  projekty zapewniają podejście racjonalne pod względem kosztów oraz są spójne pod względem technicznym i finansowym;
ab)  pierwszeństwo mają projekty o najwyższym potencjale przyczynienia się do osiągnięcia celów określonych w art. 3;
b)  pierwszeństwo mają projekty, które przynoszą wspólne korzyści i sprzyjają synergii między podprogramami, o których mowa w art. 4;
b)  pierwszeństwo mają projekty, które przynoszą wspólne korzyści i sprzyjają synergii między podprogramami, o których mowa w art. 4;
c)  pierwszeństwo mają projekty o najwyższym potencjale pod względem powielenia i absorpcji przez sektor publiczny lub prywatny bądź uruchomienia największych inwestycji lub zasobów finansowych (potencjał katalizowania);
c)  dodatkowe punkty w ramach oceny otrzymują projekty o najwyższym potencjale pod względem powielenia i absorpcji przez sektor publiczny lub prywatny bądź uruchomienia największych inwestycji lub zasobów finansowych (potencjał katalizowania);
d)  należy zapewnić powielenie rezultatów standardowego projektu działań;
d)  należy zapewnić powielenie rezultatów standardowego projektu działań;
e)  dodatkowe punkty w ramach oceny otrzymają projekty, które opierają się na rezultatach innych projektów finansowanych z programu lub innych środków unijnych, lub zakładają wykorzystanie ich na większą skalę;
e)  dodatkowe punkty w ramach oceny otrzymają projekty, które opierają się na rezultatach innych projektów finansowanych z programu lub innych środków unijnych, lub zakładają wykorzystanie ich na większą skalę;
f)  w stosownych przypadkach szczególną uwagę zwraca się na projekty na obszarach geograficznych o szczególnych potrzebach lub zagrożeniach, takich jak obszary o szczególnych wyzwaniach środowiskowych lub ograniczeniach naturalnych, obszary transgraniczne bądź regiony najbardziej oddalone.
f)  w stosownych przypadkach szczególną uwagę zwraca się na równowagę biogeograficzną projektów oraz na projekty na obszarach geograficznych o szczególnych potrzebach lub zagrożeniach, takich jak obszary o szczególnych wyzwaniach środowiskowych lub ograniczeniach naturalnych, obszary transgraniczne, obszary o dużej wartości przyrodniczej bądź regiony najbardziej oddalone.
Poprawka 52
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 15 – ustęp 1
1.  Działanie, które otrzymało wkład z innego programu unijnego, może również otrzymać wkład w ramach programu LIFE, pod warunkiem że wkład z obu programów nie pokrywa tych samych kosztów. Do każdego wkładu w dane działanie zastosowanie mają przepisy dotyczące odpowiedniego unijnego programu, z którego pochodzi ten wkład. Finansowanie skumulowane nie może przekraczać całkowitych kosztów kwalifikowalnych działania, a wsparcie z różnych programów Unii można obliczać proporcjonalnie zgodnie z dokumentami określającymi warunki wsparcia.
1.  Działanie, które otrzymało wkład z innego programu unijnego, może również otrzymać wkład w ramach programu LIFE, pod warunkiem że wkład z obu programów nie pokrywa tych samych kosztów. Aby kwalifikować się do otrzymania wkładów z niniejszego programu, działania, które były finansowane z innych programów unijnych, nie mogły być realizowane w sposób utrudniający osiąganie celów dotyczących środowiska lub klimatu określonych w art. 3. Do każdego wkładu w dane działanie zastosowanie mają przepisy dotyczące odpowiedniego unijnego programu, z którego pochodzi ten wkład. Finansowanie skumulowane nie może przekraczać całkowitych kosztów kwalifikowalnych działania, a wsparcie z różnych programów Unii można obliczać proporcjonalnie zgodnie z dokumentami określającymi warunki wsparcia.
Poprawka 53
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 15 – ustęp 2
2.  Działania, którym przyznano certyfikat pieczęci doskonałości, lub które spełniają wszystkie następujące warunki porównawcze:
2.  Działania, którym przyznano certyfikat pieczęci doskonałości, lub które spełniają wszystkie następujące warunki porównawcze:
a)  zostały ocenione w ramach zaproszenia do składania wniosków w ramach programu;
a)  zostały ocenione w ramach zaproszenia do składania wniosków w ramach programu;
b)  spełniają minimalne wymagania jakościowe określone w tym zaproszeniu do składania wniosków;
b)  spełniają minimalne wymagania jakościowe określone w tym zaproszeniu do składania wniosków;
c)  nie mogą zostać sfinansowane w ramach tego zaproszenia do składania wniosków ze względu na ograniczenia budżetowe.
c)  nie mogą zostać sfinansowane w ramach tego zaproszenia do składania wniosków ze względu na ograniczenia budżetowe;
mogą otrzymać wsparcie ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Społecznego+, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich zgodnie z art. [67] ust. 5 rozporządzenia (UE) nr XX [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów] i art. [8] rozporządzenia (UE) nr XX [w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej], pod warunkiem że działania te są zgodne z celami danego programu. Zastosowanie mają przepisy dotyczące funduszu, z którego pochodzi wsparcie.
mogą otrzymać wsparcie ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Społecznego+, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich zgodnie z art. [67] ust. 5 rozporządzenia (UE) nr XX [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów] i art. [8] rozporządzenia (UE) nr XX [w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej], pod warunkiem że działania te są zgodne z celami i kryteriami kwalifikowalności danego programu. Zastosowanie mają przepisy dotyczące funduszu, z którego pochodzi wsparcie.
Poprawka 54
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 16 – akapit 1
Działania łączone w ramach niniejszego programu realizowane są zgodnie z [rozporządzeniem w sprawie InvestEU] oraz tytułem X rozporządzenia finansowego.
Działania łączone w ramach niniejszego programu realizowane są zgodnie z [rozporządzeniem w sprawie InvestEU] oraz tytułem X rozporządzenia finansowego, z należytym uwzględnieniem wymogów dotyczących zrównoważoności i przejrzystości.
Poprawka 55
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – nagłówek
Program prac
Wieloletni program prac
Poprawka 56
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 1
1.  Program jest realizowany w ramach co najmniej dwóch wieloletnich programów prac, o których mowa w art. 110 rozporządzenia finansowego. W stosownych przypadkach programy prac określają całkowitą kwotę zarezerwowaną na działania łączone.
1.  Program jest realizowany w ramach co najmniej dwóch wieloletnich programów prac, o których mowa w art. 110 rozporządzenia finansowego. Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 21 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia przez przyjęcie wspomnianych wieloletnich programów prac.
Poprawka 57
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 1 a (nowy)
1a.   Podczas przygotowywania wieloletnich programów prac Komisja zapewnia odpowiednie konsultacje ze współprawodawcami i zainteresowanymi podmiotami, w tym organizacjami społeczeństwa obywatelskiego.
Poprawka 58
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 2 – litera a a (nowa)
aa)  maksymalne i minimalne poziomy współfinansowania działań, zróżnicowane dla podprogramów określonych w art. 4 i kwalifikujących się działań określonych w art. 10, w odniesieniu do których dla działań, o których mowa w art. 10 ust. 2 lit. a), b) i d) , łączny maksymalny poziom współfinansowania w pierwszym wieloletnim programie prac wynosi maksymalnie [60 %] kosztów kwalifikowalnych i [75 %] w przypadku projektów finansowanych w ramach podprogramu „Przyroda i różnorodność biologiczna”, dotyczących siedlisk lub gatunków priorytetowych dla wdrożenia dyrektywy 92/43/EWG lub gatunków ptaków uznanych za priorytetowe w zakresie finansowania przez Komitet ds. Dostosowania do Postępu Naukowo-Technicznego utworzony zgodnie z art. 16 dyrektywy 2009/147/WE, jeżeli jest to niezbędne do osiągnięcia celu ochrony;
Poprawka 59
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 2 – litera a b (nowa)
ab)  maksymalną kwotę ogólną zarezerwowaną na działania łączone;
Poprawka 60
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 2 – litera d a (nowa)
da)  orientacyjne terminy publikowania zaproszeń do składania wniosków na okres objęty wieloletnim programem prac;
Poprawka 61
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 2 – litera d b (nowa)
db)  techniczną metodykę procedury składania i wyboru projektów oraz kryteria wyboru i przyznawania dotacji określone w art. 13.
Poprawka 62
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Czas trwania pierwszego wieloletniego programu prac wynosi cztery lata, a czas trwania drugiego wieloletniego programu prac – trzy lata.
Poprawka 63
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 2 b (nowy)
2b.  Komisja zapewnia, aby niewykorzystane środki w ramach danego zaproszenia do składania wniosków zostały rozdzielone na różne rodzaje działań, o których mowa w art. 10 ust. 2.
Poprawka 64
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 2 c (nowy)
2c.  Przy opracowywaniu wieloletnich programów prac Komisja zapewnia konsultacje z zainteresowanymi stronami.
Poprawka 65
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 19 – ustęp 1
1.  Oceny przeprowadza się w terminie pozwalającym na uwzględnienie ich wyników w procesie decyzyjnym.
1.  Oceny przeprowadza się w terminie pozwalającym na uwzględnienie ich wyników w procesie decyzyjnym, z należytym uwzględnieniem spójności, synergii, unijnej wartości dodanej i długotrwałej zrównoważoności, i przy zastosowaniu priorytetów odpowiedniego programu działań w zakresie środowiska.
Poprawka 66
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 19 – ustęp 2
2.  Ocena śródokresowa programu przeprowadzana jest z chwilą, gdy dostępne są wystarczające informacje na temat realizacji programu, jednak nie później niż w ciągu czterech lat od rozpoczęcia realizacji programu.
2.  Ocena śródokresowa programu przeprowadzana jest z chwilą, gdy dostępne są wystarczające informacje na temat realizacji programu, jednak nie później niż w ciągu trzech lat od rozpoczęcia realizacji programu, i wykorzystuje się w niej wskaźniki produktu i wskaźniki rezultatu określone zgodnie z załącznikiem II. Ocenie towarzyszy w razie konieczności wniosek o zmianę niniejszego rozporządzenia.
Ocena obejmuje co najmniej następujące elementy:
a)  jakościowe i ilościowe aspekty realizacji programu;
b)  efektywność wykorzystania zasobów;
c)  stopień, w jakim osiągnięto cele wszystkich środków, określając, w miarę możliwości, wyniki i skutki,
d)  rzeczywisty lub spodziewany sukces projektów w pozyskiwaniu innych unijnych środków, przy uwzględnieniu, w szczególności, korzyści wynikających ze zwiększonej spójności z innymi unijnymi instrumentami finansowymi;
e)  zakres, w jakim osiągnięto synergie między celami oraz komplementarność programu i innych stosownych programów Unii;
f)  unijną wartość dodaną i długofalowe skutki programu, z myślą o podjęciu decyzji o wznowieniu, zmianie lub zawieszeniu środków;
g)  zakres, w jakim zaangażowane były zainteresowane strony;
h)  ilościową i jakościową analizę wkładu programu w stan ochrony siedlisk i gatunków wymienionych w dyrektywach 92/43/EWG i 2009/147/WE.
Poprawka 67
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 19 – ustęp 3
3.  Po zakończeniu realizacji programu, lecz nie później niż cztery lata po upływie okresu określonego w art. 1 akapit drugi, Komisja przeprowadza ocenę końcową programu.
3.  Po zakończeniu realizacji programu, lecz nie później niż cztery lata po upływie okresu określonego w art. 1 akapit drugi, Komisja przeprowadza ocenę końcową programu, którą uzupełnia sprawozdanie z zewnętrznej i niezależnej oceny ex-post obejmujące realizację i wyniki programu.
Poprawka 68
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 19 – ustęp 4
4.  Komisja przekazuje wnioski z tych ocen, opatrzone własnymi komentarzami, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.
4.  Komisja przekazuje wnioski z tych ocen, opatrzone własnymi komentarzami, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów. Komisja podaje wyniki oceny do wiadomości publicznej.
Poprawka 69
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 20 – ustęp 1
1.  Odbiorcy finansowania unijnego uznają pochodzenie i zapewniają eksponowanie finansowania unijnego (w szczególności podczas promowania projektów i ich wyników) poprzez dostarczanie spójnych, skutecznych i proporcjonalnych informacji skierowanych do różnych grup odbiorców, w tym do mediów i opinii publicznej.
1.  Odbiorcy finansowania unijnego uznają pochodzenie i zapewniają eksponowanie finansowania unijnego (w szczególności podczas promowania projektów i ich wyników) poprzez dostarczanie spójnych, skutecznych i proporcjonalnych informacji skierowanych do różnych grup odbiorców, w tym do mediów i opinii publicznej. W tym celu odbiorcy używają logo programu, przedstawione w załączniku IIa, we wszystkich działaniach komunikacyjnych; logo to umieszcza się także na widocznych dla wszystkich tablicach ogłoszeń w strategicznych miejscach. Wszelkie dobra trwałe nabyte w ramach programu muszą być opatrzone logo programu, z wyjątkiem przypadków wymienionych przez Komisję.
Poprawka 70
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 23 – ustęp 4
4.  Środki powracające z instrumentów finansowych ustanowionych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1293/2013 mogą być inwestowane w instrumenty finansowe ustanowione w ramach [funduszu InvestEU].
4.  Środki powracające z instrumentów finansowych ustanowionych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1293/2013 są ponownie przydzielane na poszczególne działania w ramach niniejszego programu.
Poprawka 71
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – punkt 2 – podpunkt 2.1 – tiret 3 a (nowe)
—  chemikalia
Poprawka 72
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – punkt 2 – podpunkt 2.1 – tiret 5 a (nowe)
—  hałas
Poprawka 73
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – punkt 2 – podpunkt 2.1 – tiret 5 b (nowe)
—  wykorzystanie zasobów i zasobooszczędność
Poprawka 74
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik – punkt 2 – podpunkt 2.2 a (nowy)
2.2a.  świadomość społeczna
Poprawka 75
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II a (nowy)
ZAŁĄCZNIK IIa
Logo programu
20181211-P8_TA-PROV(2018)0487_PL-p0000002.png

(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0397/2018).


Ochrona pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów podczas pracy ***I
PDF 236kWORD 67k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2004/37/WE w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów podczas pracy (COM(2017)0011 – C8-0010/2017 – 2017/0004(COD))
P8_TA-PROV(2018)0488A8-0142/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0011),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 153 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0010/2017),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 31 maja 2017 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 24 października 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 i art. 39 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8-0142/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/...zmieniającej dyrektywę 2004/37/WE w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów podczas pracy

P8_TC1-COD(2017)0004


▌(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 153 ust. 2 lit. b), w związku z art. 153 ust. 1 lit. a) ▌,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/37/WE(4) ma na celu ochronę pracowników przed zagrożeniem ich zdrowia i bezpieczeństwa wynikającego z narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów w miejscu pracy. W  dyrektywie tej przewidziano spójny poziom ochrony przed zagrożeniem związanym z czynnikami rakotwórczymi i mutagenami w postaci ogólnych zasad, które pozwalają państwom członkowskim na zapewnienie spójnego stosowania minimalnych wymogów. Wiążące wartości dopuszczalne narażenia zawodowego ustanowione na podstawie dostępnych informacji, w tym danych naukowych i technicznych, wykonalności pod względem ekonomicznym, dogłębnej oceny skutków społeczno-ekonomicznych oraz dostępności protokołów i technik pomiaru narażenia w miejscu pracy, są ważnymi elementami ogólnych rozwiązań dotyczących ochrony pracowników, które zostały ustanowione tą dyrektywą. W tym kontekście w przypadku braku pewności istotne jest uwzględnienie zasady ostrożności. Minimalne wymogi przewidziane w tej dyrektywie mają na celu ochronę pracowników na poziomie Unii. Państwa członkowskie mogą ustanowić bardziej rygorystyczne wartości dopuszczalne narażenia zawodowego lub inne środki ochronne.

(2)   Wartości dopuszczalne narażenia zawodowego są częścią środków zarządzania ryzykiem w ramach dyrektywy 2004/37/WE. Przestrzeganie tych wartości dopuszczalnych pozostaje bez uszczerbku dla innych obowiązków pracodawców wynikających z tej dyrektywy, w szczególności zmniejszenia użycia czynników rakotwórczych i mutagenów w miejscu pracy, zapobiegania narażeniu pracowników na czynniki rakotwórcze i mutageny lub jego zmniejszenia, a także środków, które należy w tym celu wdrożyć. Środki te powinny obejmować, w zakresie, w jakim jest to technicznie możliwe, zastąpienie czynnika rakotwórczego lub mutagenu substancją, mieszaniną lub procesem, które nie są niebezpieczne lub są mniej niebezpieczne dla zdrowia pracownika, stosowanie systemu zamkniętego lub inne środki mające na celu zmniejszenie narażenia pracowników do jak najniższego poziomu, co będzie jednocześnie sprzyjało innowacjom.

(3)   W przypadku większości czynników rakotwórczych i mutagenów nie jest naukowo możliwe określenie poziomów narażenia, poniżej których nie wystąpią skutki niepożądane. O ile ustalanie dopuszczalnych wartości czynników rakotwórczych lub mutagenów w miejscu pracy zgodnie z niniejszą dyrektywą nie eliminuje ryzyka dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników wynikającego z narażenia w miejscu pracy (ryzyko resztkowe), niemniej jednak przyczynia się ono do znaczącego zmniejszenia ryzyka wynikającego z takiego narażenia, zgodnie z podejściem stopniowym i polegającym na wyznaczaniu celów zgodnie z dyrektywą 2004/37/WE. W przypadku innych czynników rakotwórczych i mutagenów określenie poziomów narażenia, poniżej których nie powinny wystąpić skutki niepożądane, jest naukowo możliwe.

(4)   Maksymalne poziomy narażenia pracowników na niektóre czynniki rakotwórcze lub mutageny zostały ustanowione w postaci wartości dopuszczalnych, których zgodnie z dyrektywą 2004/37/WE nie można przekraczać. Należy weryfikować te wartości dopuszczalne oraz ustanowić wartości dopuszczalne dla dodatkowych czynników rakotwórczych i mutagenów.

(5)   Wartości dopuszczalne określone w niniejszej dyrektywie powinny być w razie konieczności weryfikowane w świetle dostępnych informacji, w tym danych naukowych i technicznych oraz popartych dowodami najlepszych praktyk, technik i protokołów pomiaru poziomu narażenia w miejscu pracy. Informacje te powinny, w miarę możliwości, obejmować dane dotyczące ryzyka resztkowego dla zdrowia pracowników oraz opinie Komitetu Naukowego ds. Dopuszczalnych Norm Zawodowego Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Pracy (SCOEL)5 oraz Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (ACSH)5a. Informacje dotyczące ryzyka resztkowego, udostępniane publicznie na poziomie Unii, są cenne dla przyszłych prac w zakresie ograniczenia ryzyka wynikającego z narażenia zawodowego na czynniki rakotwórcze i mutageny, w tym dla przyszłych weryfikacji wartości dopuszczalnych określonych w niniejszej dyrektywie.

(6)   Nie później niż w pierwszym kwartale 2019 r. Komisja, uwzględniając najnowsze osiągnięcia wiedzy naukowej, powinna ocenić wariant zmiany zakresu stosowania dyrektywy 2004/37/WE polegający na włączeniu substancji reprotoksycznych. Na tej podstawie Komisja powinna przedstawić w stosownym przypadku wniosek ustawodawczy po konsultacji z partnerami społecznymi.

(7)   W przypadku niektórych czynników rakotwórczych o działaniu bezprogowym nie jest możliwe określenie bezpiecznej dla zdrowia wartości dopuszczalnej dla do tych czynników rakotwórczych w oparciu o dostępne informacje, w tym dane naukowe i techniczne.

(8)  Aby zapewnić możliwie najwyższy poziom ochrony przed niektórymi czynnikami rakotwórczymi i mutagenami należy uwzględnić inne drogi absorpcji, w tym możliwość wchłaniania przez skórę ▌.

(9)  SCOEL wspiera Komisję w szczególności w ocenie najnowszych dostępnych danych naukowych oraz proponowaniu dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego w celu ochrony pracowników przed zagrożeniami chemicznymi, które to wartości mają zostać ustalone na poziomie Unii zgodnie z dyrektywą Rady 98/24/WE(5) ▌ i dyrektywą 2004/37/WE. ACSH jest trójstronnym organem wspierającym Komisję w przygotowywaniu, wdrażaniu i ocenie działań w dziedzinie zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy. ACSH w szczególności przyjmuje trójstronne opinie na temat inicjatyw dotyczących ustalenia na poziomie Unii dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego na podstawie dostępnych informacji, w tym danych naukowych i technicznych, a także danych dotyczących aspektów społecznych oraz wykonalności pod względem ekonomicznym tych inicjatyw. Uwzględniono również inne, odpowiednio wiarygodne źródła informacji naukowej należące do domeny publicznej, w szczególności dane Międzynarodowego Centrum Badań nad Rakiem (IARC), Światowej Organizacji Zdrowia oraz agencji krajowych.

(10)   Prace SCOEL oraz przejrzystość tych prac są nierozerwalnie związane z odpowiedzialnym procesem politycznym. W przypadku gdyby konieczna była reorganizacja prac SCOEL, powinny zostać zagwarantowane specjalne zasoby i nie powinna zostać utracona szczegółowa wiedza specjalistyczna w zakresie epidemiologii, toksykologii, medycyny pracy i higieny pracy.

(11)   Zmiany w załącznikach I i III do dyrektywy 2004/37/WE przewidziane w niniejszej dyrektywie są kolejnym krokiem w dłuższym procesie aktualizacji dyrektywy2004/37/WE. Jako następny etap tego procesu Komisja przedłożyła wniosek dotyczący ustanowienia wartości dopuszczalnych i notacji „skóra” w odniesieniu do pięciu dodatkowych czynników rakotwórczych. Ponadto Komisja stwierdziła w swoim komunikacie z dnia 10 stycznia 2017 r. zatytułowanym „Bezpieczniejsze i zdrowsze warunki pracy dla wszystkich – nowelizacja przepisów i polityki UE w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy”, że w dyrektywie 2004/37/WE należy dokonać dalszych zmian. Komisja powinna na bieżąco prowadzić swoje prace w zakresie aktualizacji załączników I i III do dyrektywy 2004/37/WE, zgodnie z jej art. 16 i ugruntowaną praktyką, oraz w razie konieczności zmieniać je w świetle dostępnych informacji, w tym stopniowo gromadzonych danych naukowych i technicznych, takich jak dane dotyczące ryzyka resztkowego. Prace te powinny w stosownych przypadkach zaowocować wnioskami dotyczącymi przyszłych weryfikacji dopuszczalnych wartości określonych w dyrektywie 2004/37/WE oraz w niniejszej dyrektywie, a także wnioskami dotyczącymi dodatkowych substancji, mieszanin i procesów w załączniku I oraz dodatkowych wartości dopuszczalnych w załączniku III.

(12)   Ważna jest ochrona pracowników narażonych na działanie substancji rakotwórczych lub mutagenów w wyniku przygotowywania, podawania lub usuwania niebezpiecznych leków, w tym leków cytostatycznych lub cytotoksycznych, oraz pracy związanej z narażeniem na działanie substancji rakotwórczych lub mutagenów podczas czyszczenia, transportu, prania i usuwania odpadów niebezpiecznych leków lub materiałów skażonych niebezpiecznymi lekami, a także podczas opieki nad pacjentami leczonymi przy użyciu niebezpiecznych leków. W ramach pierwszego etapu Komisja wydała w specjalnym przewodniku dotyczącym profilaktyki i dobrych praktyk wskazówki mające na celu zmniejszenie ryzyka zawodowego dla zdrowia i bezpieczeństwa w sektorze opieki zdrowotnej, w tym ryzyka związanego z narażeniem na leki cytostatyczne lub cytotoksyczne. Wskazówki te pozostają bez uszczerbku dla ewentualnych kolejnych wniosków ustawodawczych lub innych inicjatyw.

(13)  Zgodnie z zaleceniami SCOEL i ACSH, o ile są dostępne, ▌ dopuszczalne wartości narażenia drogą wziewną ustanawia się w odniesieniu do okresu referencyjnego w postaci ośmiogodzinnej średniej ważonej czasowo (wartości dopuszczalne narażenia długotrwałego) oraz, w przypadku niektórych czynników rakotwórczych lub mutagenów, krótszych okresów referencyjnych, wynoszących piętnaście minut średniej ważonej czasowo (wartości dopuszczalne narażenia krótkotrwałego), aby w zakresie, w jakim jest to możliwe, ograniczyć skutki takiego narażenia krótkotrwałego. Notacje „skóra” również określa się zgodnie z zaleceniami SCOEL i ACSH. Należy również uwzględnić inne, odpowiednio wiarygodne źródła informacji naukowych należących do domeny publicznej.

(14)   Zasadę profilaktyki w miejscu pracy należy również propagować w odniesieniu do oddziaływania czynników rakotwórczych i mutagenów na przyszłe pokolenia, takich jak negatywny wpływ na zdolności reprodukcyjne zarówno mężczyzn, jak i kobiet, a także rozwój płodu. W tym celu państwa członkowskie powinny dzielić się najlepszymi praktykami w tej dziedzinie.

(15)  Istnieją wystarczające dowody na rakotwórczość olejów mineralnych użytych wcześniej w silnikach spalinowych wewnętrznego spalania w celu smarowania i schładzania części ruchomych silnika. Te zużyte mineralne oleje silnikowe powstają w wyniku procesów i dlatego nie podlegają klasyfikacji zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008(6). SCOEL stwierdził możliwość znaczącego wchłaniania wspomnianych olejów przez skórę, ustalił, że narażenie zawodowe następuje przez skórę, oraz stanowczo zalecił ustanowienie notacji „skóra”. ACSH uzgodnił, że zużyte mineralne oleje silnikowe powinny być dopisane do wykazu substancji, mieszanin i procesów rakotwórczych w załączniku I do dyrektywy 2004/37/WE, oraz ustalił, że istnieje możliwość znaczącego wchłaniania przez skórę. W celu ograniczenia narażenia przez skórę można stosować szereg najlepszych praktyk obejmujących środki ochrony osobistej, takie jak rękawice, oraz zdejmowanie i czyszczenie zanieczyszczonej odzieży. Pełne przestrzeganie tych praktyk, a także pojawiających się nowych najlepszych praktyk mogłoby pomóc w zmniejszeniu tego narażenia. W załączniku I do dyrektywy 2004/37/WE należy zatem uwzględnić pracę wiążącą się z narażeniem na kontakt z olejami mineralnymi użytymi wcześniej w silnikach spalinowych wewnętrznego spalania w celu smarowania i schładzania części ruchomych silnika oraz przypisać do niej notację „skóra” w załączniku III ▌ do dyrektywy 2004/37/WE, wskazującą na możliwość znaczącego wchłaniania przez skórę.

(16)   Istnieją wystarczające dowody na rakotwórczość spalin emitowanych z silników Diesla powstających w wyniku spalania oleju napędowego w silnikach o zapłonie samoczynnym. Spaliny z silników Diesla powstają w wyniku procesów, dlatego nie podlegają klasyfikacji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008. ACSH uzgodnił, że należy dodać spaliny emitowane z tradycyjnych silników Diesla do wykazu substancji, mieszanin i procesów rakotwórczych w załączniku I do dyrektywy 2004/37/WE, oraz wezwał do dalszych badań nad naukowymi i technicznymi aspektami nowszych typów silników. IARC sklasyfikowała emisje spalin z silników Diesla jako rakotwórcze dla ludzi (kategoria 1 IARC) oraz stwierdziła, że chociaż w nowszych typach silników Diesla ilość cząstek i substancji chemicznych jest mniejsza, to nie wiadomo jeszcze, jakie jest przełożenie tych zmian ilościowych i jakościowych w zakresie zmian wpływu na zdrowie. IARC podaje również, że jako marker narażenia wykorzystuje się powszechnie węgiel pierwiastkowy, który stanowi znaczącą część tych emisji. W związku z powyższym, a także mając na uwadze liczbę narażonych pracowników należy dodać pracę związaną z narażeniem na spaliny z silników Diesla do załącznika I do dyrektywy 2004/37/WE, a w załączniku III do niej określić dopuszczalną wartość emisji spalin z silników Diesla obliczaną na podstawie ilości węgla elementarnego. Pozycje w załącznikach I i III do dyrektywy 2004/37/WE powinny obejmować spaliny ze wszystkich typów silników Diesla.

(17)   W odniesieniu do spalin emitowanych z silników Diesla, w niektórych sektorach w krótkim terminie trudne może być osiągnięcie wartości dopuszczalnej 0,05 mg/m3 w przeliczeniu na węgiel elementarny. Zatem oprócz okresu transpozycji przed rozpoczęciem stosowania wartości dopuszczalnej należy wprowadzić dwuletni okres przejściowy. Jednakże dla sektorów górnictwa podziemnego i budowy tuneli oprócz okresu transpozycji przed rozpoczęciem stosowania wartości dopuszczalnej należy wprowadzić pięcioletni okres przejściowy.

(18)  Niektóre mieszaniny wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (zwanych dalej „WWA”), w szczególności te zawierające benzo[a]piren spełniają kryteria klasyfikacji jako substancje rakotwórcze (kategorii 1A lub 1B) zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008 i w związku z tym są czynnikami rakotwórczymi zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 2004/37/WE. Narażenie na takie mieszaniny może wystąpić podczas prac związanych z produktami procesów spalania, takimi jak – między innymi – spaliny z silników spalinowych i z procesami spalania w wysokiej temperaturze. SCOEL stwierdził, że w przypadku tych mieszanin istnieje możliwość znaczącego wchłaniania przez skórę, a ACSH uzgodnił, że należy określić dopuszczalną wartość narażenia zawodowego dla mieszaniny WWA, oraz zalecił przeprowadzenie oceny aspektów naukowych, aby w przyszłości zaproponować dopuszczalną wartość narażenia zawodowego. W załączniku III ▌ do dyrektywy 2004/37/WE należy zatem przypisać do nich notację „skóra” wskazującą na możliwość znaczącego wchłaniania przez skórę. Należy również przeprowadzić dalsze badania, aby ocenić, czy konieczne jest wprowadzenie wartości dopuszczalnych dla mieszanin WWA, aby lepiej chronić pracowników przed tymi mieszaninami.

(19)  Trichloroetylen spełnia kryteria klasyfikacji jako substancja rakotwórcza (kategoria 1B) zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008 i w związku z tym jest czynnikiem rakotwórczym zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 2004/37/WE. SCOEL stwierdził, że trichloroetylen jest genotoksycznym czynnikiem rakotwórczym. Na podstawie dostępnych informacji, w tym danych naukowych i technicznych, możliwe jest ustalenie wartości dopuszczalnych dla trichloroetylenu w odniesieniu do okresu referencyjnego wynoszącego osiem godzin (wartość dopuszczalna narażenia długotrwałego) oraz w odniesieniu do krótszego okresu referencyjnego wynoszącego piętnaście minut średniej ważonej czasowo (wartość dopuszczalna narażenia krótkotrwałego). SCOEL stwierdził, że w przypadku tego czynnika rakotwórczego istnieje możliwość znaczącego wchłaniania przez skórę, a ACSH uzgodnił praktyczną wartość dopuszczalną na podstawie dostępnych informacji, w tym danych naukowych i technicznych. Należy zatem określić wartości dopuszczalne narażenia długo- i krótkotrwałego w odniesieniu do trichloroetylenu ▌ oraz przypisać do niego notację „skóra” w załączniku III ▌ do dyrektywy 2004/37/WE, wskazującą na możliwość znaczącego wchłaniania przez skórę. Wartości dopuszczalne w odniesieniu do tej substancji powinny być poddawane szczególnie ścisłemu przeglądowi w świetle najnowszych danych naukowych i postępu technicznego.

(20)  4,4′-metylenodianilina (MDA) spełnia kryteria klasyfikacji jako substancja rakotwórcza (kategoria 1B) zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008 i w związku z tym jest czynnikiem rakotwórczym zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 2004/37/WE. SCOEL stwierdził, że nie jest możliwe określenie bezpiecznej dla zdrowia wartości dopuszczalnej dotyczącej narażania na tę substancję rakotwórczą o działaniu bezprogowym. Na podstawie dostępnych informacji, w tym danych naukowych i technicznych, można jednak ustalić wartość dopuszczalną dla 4,4′-metylenodianiliny. SCOEL stwierdził, że w przypadku tego czynnika rakotwórczego istnieje możliwość znaczącego wchłaniania przez skórę, a ACSH uzgodnił praktyczną wartość dopuszczalną na podstawie dostępnych informacji, w tym danych naukowych i technicznych. Należy zatem określić wartość dopuszczalną dla 4,4′-metylenodianiliny ▌ oraz przypisać do niej notację „skóra” w załączniku III ▌ do dyrektywy 2004/37/WE wskazującą na możliwość znaczącego wchłaniania przez skórę.

(21)  Epichlorohydryna (1-chloro-2-3-epoksypropan) spełnia kryteria klasyfikacji jako substancja rakotwórcza (kategoria 1B) zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008 i w związku z tym jest czynnikiem rakotwórczym zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 2004/37/WE. SCOEL stwierdził, że nie jest możliwe określenie bezpiecznej dla zdrowia wartości dopuszczalnej dotyczącej narażania na tę substancję rakotwórczą o działaniu bezprogowym, oraz zalecił unikanie narażenia zawodowego. SCOEL stwierdził, że w przypadku epichlorohydryny istnieje możliwość znaczącego wchłaniania przez skórę, a ACSH uzgodnił praktyczną wartość dopuszczalną na podstawie dostępnych informacji, w tym danych naukowych i technicznych. Należy zatem określić wartość dopuszczalną dla epichlorohydryny ▌ oraz przypisać do niej notację „skóra” w załączniku III ▌ do dyrektywy 2004/37/WE wskazującą na możliwość znaczącego wchłaniania przez skórę.

(22)  Dibromek etylenu (1,2 dibromoetan, EDB) spełnia kryteria klasyfikacji jako substancja rakotwórcza (kategoria 1B) zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008 i w związku z tym jest czynnikiem rakotwórczym zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 2004/37/WE. SCOEL stwierdził, że nie jest możliwe określenie bezpiecznej dla zdrowia wartości dopuszczalnej dotyczącej narażania na tę substancję rakotwórczą o działaniu bezprogowym, oraz zalecił unikanie narażenia zawodowego. SCOEL stwierdził, że w przypadku dibromku etylenu istnieje możliwość znaczącego wchłaniania przez skórę, a ACSH uzgodnił praktyczną wartość dopuszczalną na podstawie dostępnych informacji, w tym danych naukowych i technicznych. Należy zatem określić wartość dopuszczalną dla dibromku etylenu ▌ oraz przypisać do niego adnotację „skóra” w załączniku III ▌ do dyrektywy 2004/37/WE wskazującą na możliwość znaczącego wchłaniania przez skórę.

(23)  Dichlorek etylenu (1,2-dichloroetan, EDC) spełnia kryteria klasyfikacji jako substancja rakotwórcza (kategoria 1B) zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008 i w związku z tym jest czynnikiem rakotwórczym zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 2004/37/WE. SCOEL stwierdził, że nie jest możliwe określenie bezpiecznej dla zdrowia wartości dopuszczalnej dotyczącej narażania na tę substancję rakotwórczą o działaniu bezprogowym. Na podstawie dostępnych informacji, w tym danych naukowych i technicznych, można jednak ustalić wartość dopuszczalną dla dichlorku etylenu. SCOEL stwierdził, że w przypadku dichlorku etylenu istnieje możliwość znaczącego wchłaniania przez skórę, a ACSH uzgodnił praktyczną wartość dopuszczalną na podstawie dostępnych informacji, w tym danych naukowych i technicznych, jednak podkreślił zarazem brak wiarygodnych i aktualnych danych naukowych, zwłaszcza jeśli chodzi o charakter działania tej substancji. Należy zatem określić wartość dopuszczalną dla dichlorku etylenu ▌ oraz przypisać do niego notację „skóra” w załączniku III ▌ do dyrektywy 2004/37/WE wskazującą na możliwość znaczącego wchłaniania przez skórę.

(24)   „Porozumienie w sprawie ochrony zdrowia pracowników przez zapewnienie właściwego obchodzenia się z krzemionką krystaliczną i wyrobami, które ją zawierają oraz ich wykorzystywania”, podpisane przez stowarzyszenia tworzące Europejską Sieć ds. Krzemionki (NEPSI) oraz inne porozumienia między partnerami społecznymi, zawierające – w uzupełnieniu środków regulacyjnych – wskazówki i narzędzia wspierające skuteczną realizację obowiązków nałożonych na pracodawców określonych w dyrektywie 2004/37/WE, to cenne instrumenty uzupełniające środki regulacyjne. Nie naruszając ich autonomii, Komisja powinna zachęcać partnerów społecznych do zawierania takich porozumień. Przestrzeganie takich porozumień nie może jednak prowadzić do domniemania wypełnienia obowiązków nałożonych na pracodawców w dyrektywie 2004/37/WE. Regularnie aktualizowany wykaz takich porozumień powinien zostać opublikowany na stronie internetowej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (EU-OSHA).

(25)  Komisja skonsultowała się z ACSH oraz przeprowadziła dwuetapowe konsultacje z europejskimi partnerami społecznymi zgodnie z art. 154 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

(26)  Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych oraz jest zgodna z zasdami przewidzianymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w jej art. 31 ust. 1.

(27)  Wartości dopuszczalne określone w niniejszej dyrektywie będą poddawane przeglądowi w świetle wykonywania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1907/2006(7) oraz opinii dwóch komitetów Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) (Komitetu ds. Oceny Ryzyka (RAC) oraz Komitetu ds. Analiz Społeczno-Ekonomicznych (SEAC)), w szczególności w celu uwzględnienia interakcji między wartościami dopuszczalnymi ustanowionymi w dyrektywie 2004/37/WE a zależnością między dawką a efektem, informacjami dotyczącymi faktycznego narażenia oraz, w miarę dostępności, poziomami DNL (pochodnymi poziomami niepowodującymi zmian) ustalonymi w odniesieniu do niebezpiecznych substancji chemicznych zgodnie z tym rozporządzeniem, w celu skutecznej ochrony pracowników.

(28)  Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie poprawa warunków życia i pracy oraz ochrona zdrowia pracowników przed szczególnymi zagrożeniami związanymi z narażeniem na działanie czynników rakotwórczych i mutagenów, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich rozmiary i skutki możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(29)  Ze względu na to, że niniejsza dyrektywa dotyczy ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w ich miejscu pracy, należy dokonać jej transpozycji w ciągu dwóch lat od dnia jej wejścia w życie.

(30)  Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2004/37/WE.

(31)  Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających(8) ▌ państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji, jednego lub większej liczby dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy, ustawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W dyrektywie 2004/37/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)   dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 13a

Porozumienia między partnerami społecznymi

Wykaz porozumień z partnerami społecznymi, które mogły zostać zawarte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, publikuje się na stronie internetowej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (EU–OSHA). Wykaz ten jest regularnie aktualizowany.”;

"

2)  w załączniku I dodaje się punkty w brzmieniu:"

„7. Praca wiążąca się z narażeniem przez skórę na działanie olejów mineralnych użytych wcześniej w silnikach spalinowych wewnętrznego spalania w celu smarowania i schładzania części ruchomych silnika

8.   Praca związana z narażeniem na spaliny emitowane z silników Diesla.”;

"

3)  załącznik III zastępuje się tekstem określonym w załączniku do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1.  Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie dwóch lat od dnia jej wejścia w życie. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych środków.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. śposób dokonywania takiego odniesienia określany jest przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w …

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK III

Wartości dopuszczalne i inne bezpośrednio związane przepisy (art. 16)

„A. WARTOŚCI DOPUSZCZALNE NARAŻENIA ZAWODOWEGO

Nazwa czynnika

Nr WE (1)

Nr CAS (2)

Wartości dopuszczalne

Notacja (8)

Środki przejściowe

Ośmiogodzinne (3)

Krótkotrwałe (4)

mg/m3(5)

ppm(6)

f/ml(7)

mg/m3(5)

ppm(6)

f/ml(7)

Pyły drewna twardego

_

_

2(8)

_

_

_

_

_

_

Wartość dopuszczalna: 3 mg/m3 do dnia 17 stycznia 2023 r.

Związki chromu (VI), które są czynnikami rakotwórczymi w rozumieniu art. 2 lit. a) ppkt (i)

(jako chrom)

_

_

0,0005

_

_

_

_

_

_

Wartość dopuszczalna: 0,010 mg/m3 do dnia 17 stycznia 2025 r.

Wartość dopuszczalna: 0,025 mg/m3 w odniesieniu do procesów spawania lub cięcia plazmowego lub podobnych procesów roboczych powodujących powstawanie dymu do dnia 17 stycznia 2025 r.

Ogniotrwałe włókna ceramiczne, które są czynnikami rakotwórczymi w rozumieniu art. 2 lit. a) ppkt (i)

_

_

_

_

0,3

_

_

_

_

 

Krzemionka krystaliczna – frakcja respirabilna

_

_

0,1(9)

_

_

_

_

_

_

 

Benzen

200-753-7

71-43-2

3,25

1

_

_

_

_

skóra(10)

 

Chloroeten (chlorek winylu)

200-831-0

75-01-4

2,6

1

_

_

_

_

_

 

Epoksyetan (tlenek etylenu)

200-849-9

75-21-8

1,8

1

_

_

_

_

skóra(10)

 

1,2-Epoksypropan

200-879-2

75-56-9

2,4

1

_

_

_

_

_

 

Trichloroetylen

201-167-4

79-01-6

54,7

10

_

164,1

30

_

skóra(10)

 

Akrylamid

201-173-7

79-06-1

0,1

_

_

_

_

_

skóra(10)

 

2-Nitropropan

201-209-1

79-46-9

18

5

_

_

_

_

_

 

2-Toliloamina (o-toluidyna)

202-429-0

95-53-4

0,5

0,1

_

_

_

_

skóra(10)

 

4,4′-metylenodianilina

202-974-4

101-77-9

0,08

_

_

_

_

_

skóra(10)

 

Epichlorohydryna

203-439-8

106-89-8

1,9

_

_

_

_

_

skóra(10)

 

Dibromek etylenu

203-444-5

106-93-4

0,8

0,1

_

_

_

_

skóra(10)

 

Buta-1,3-dien

203-450-8

106-99-0

2,2

1

_

_

_

_

_

 

Dichlorek etylenu

203-458-1

107-06-2

8,2

2

_

_

_

_

skóra(10)

 

Hydrazyna

206-114-9

302-01-2

0,013

0,01

_

_

_

_

skóra(10)

 

Bromoeten

209-800-6

593-60-2

4,4

1

_

_

_

_

_

 

Spaliny emitowane z silników Diesla

 

 

0,05*

 

 

 

 

 

 

Wartość dopuszczalna ma zastosowanie od dnia ..[cztery lata po dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej]. Dla górnictwa podziemnego i budownictwa tuneli wartość dopuszczalna ma zastosowanie od dnia ... [siedem lat po dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej].

Mieszaniny wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, zwłaszcza zawierające benzo[a]piren, które są czynnikami rakotwórczymi w rozumieniu niniejszej dyrektywy

 

 

 

 

 

 

 

 

skóra(10)

 

Oleje mineralne użyte wcześniej w silnikach spalinowych wewnętrznego spalania w celu smarowania i schładzania części ruchomych silnika

 

 

 

 

 

 

 

 

skóra(10)

 

_____________

(1)  Nr WE, tj. numer w Europejskim spisie istniejących substancji o znaczeniu handlowym (EINECS) lub Europejskim wykazie notyfikowanych substancji chemicznych (ELINCS) lub numer już nie polimeru (NLP) to oficjalny numer danej substancji w Unii Europejskiej, zgodnie z częścią 1 sekcja 1.1.1.2 w załączniku VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008.

(2)  Nr CAS: Numer w rejestrze Chemical Abstract Service Registry Number.

(3)  Zmierzone lub obliczone w odniesieniu do okresu referencyjnego wynoszącego osiem godzin, jako średnia ważona w funkcji czasu (TWA).

(4)  Wartość dopuszczalna narażenia krótkotrwałego (STEL). Wartość dopuszczalna, powyżej której narażenie nie powinno mieć miejsca i która dotyczy 15-minutowego okresu, chyba że postanowiono inaczej.

(5)  mg/m3 = miligramy na metr sześcienny powietrza przy temperaturze 20 °C i 101,3 kPa (760 mm słupa rtęci).

(6)  ppm = cząsteczek na milion objętościowo w powietrzu (ml/m3).

(7)  f/ml = włókna na mililitr.

(8)  Frakcja wdychalna: jeżeli pyły drewna twardego są zmieszane z innymi pyłami drewna, wartość dopuszczalna dotyczy wszystkich pyłów drewna obecnych w tej mieszaninie..

(9)  Frakcja respirabilna.

(10)  Możliwy znaczny udział narażania przez skórę w ogólnym obciążeniu ciała.

* Mierzone jako węgiel elementarny.

B.  INNE BEZPOŚREDNIO ZWIĄZANE PRZEPISY

p.m.

(1) Dz.U. C 288 z 31.8.2017, s. 56.
(2)Dz.U. C 288 z 31.8.2017, s. 56.
(3)Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2018 r.
(4)Dyrektywa 2004/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG) (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 50).
(5)Dyrektywa Rady 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy (czternasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 131 z 5.5.1998, s. 11).
(6)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1).
(7)Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).
(8)Dz.U. C 369 z 17.12.2011, s. 14.


Przejrzystość i zrównoważony charakter unijnej oceny ryzyka w łańcuchu żywnościowym ***I
PDF 343kWORD 102k
Poprawki przyjete przez Parlament Europejski w dniu 11 grudnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przejrzystości i zrównoważonego charakteru unijnej oceny ryzyka w łańcuchu żywnościowym, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 178/2002 [w sprawie ogólnego prawa żywnościowego], dyrektywę 2001/18/WE [w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie], rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 [w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy], rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 [w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt], rozporządzenie (WE) nr 2065/2003 [w sprawie środków aromatyzujących dymu wędzarniczego], rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 [w sprawie materiałów przeznaczonych do kontaktu z żywnością], rozporządzenie (WE) nr 1331/2008 [w sprawie jednolitej procedury wydawania zezwoleń na stosowanie dodatków do żywności, enzymów spożywczych i środków aromatyzujących], rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 [w sprawie środków ochrony roślin] oraz rozporządzenie (UE) 2015/2283 [w sprawie nowej żywności] (COM(2018)0179 – C8-0144/2018 – 2018/0088(COD))(1)
P8_TA-PROV(2018)0489A8-0417/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Projekt rezolucji ustawodawczej   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Umocowanie 1
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43, 114 i art. 168 ust. 4 lit. b),
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43, art. 114, art. 168 ust. 4 lit. b) i art. 192 ust. 1,
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 2 a (nowy)
(2a)  Działania w dziedzinie zarządzania ryzykiem, oceny ryzyka i informowania o ryzyku powinny opierać się na dokładnym stosowaniu, między innymi, zasady ostrożności.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
(4)  Konieczne jest zatem zapewnienie kompleksowego i ciągłego procesu informowania o ryzyku na każdym etapie analizy ryzyka, z udziałem unijnych i krajowych podmiotów oceniających ryzyko i zarządzających ryzykiem. Proces ten powinien być połączony z otwartym dialogiem między wszystkimi zainteresowanymi stronami, tak aby zapewnić spójność w ramach procesu analizy ryzyka.
(4)  Konieczne jest zatem zapewnienie przejrzystego, niezależnego, ciągłego i integracyjnego procesu informowania o ryzyku na każdym etapie analizy ryzyka, z udziałem unijnych i krajowych podmiotów oceniających ryzyko i zarządzających ryzykiem. Proces ten powinien prowadzić do odzyskania zaufania obywateli do tego, że cały proces opiera się na celu niniejszego rozporządzenia, którym jest zapewnienie wysokiego poziomu życia i zdrowia ludzi oraz ochrona interesów konsumentów. Proces ten powinien również być w stanie przyczyniać się do otwartego dialogu partycypacyjnego między wszystkimi zainteresowanymi stronami, w szczególności społeczeństwem, tak aby zapewnić nadrzędny charakter wyłącznie interesu publicznego, rzetelność, kompletność, przejrzystość, spójność i rozliczalność w ramach procesu analizy ryzyka.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4 a (nowy)
(4a)  Podczas podpisywania umów handlowych Unia musi mieć pewność, że przepisy dotyczące żywności w partnerskich państwach trzecich zapewniają co najmniej taką samą ochronę w obszarze bezpieczeństwa żywności co przepisy unijne, tak aby zagwarantować bezpieczeństwo konsumentów i nie tworzyć nierówności w dziedzinie konkurencji z produktami europejskimi.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5
(5)  Szczególny nacisk należy położyć na wyjaśnienie w spójny, odpowiedni i terminowy sposób nie tylko samych ustaleń z oceny ryzyka, lecz również tego, jak są one wykorzystywane przy podejmowaniu decyzji dotyczących zarządzania ryzykiem, w stosownych przypadkach wraz z innymi zasadnymi czynnikami.
(5)  Szczególny nacisk należy położyć na wyjaśnienie w dokładny, jasny, obiektywny i terminowy sposób nie tylko samych ustaleń z oceny ryzyka, lecz również tego, jak są one wykorzystywane przy podejmowaniu decyzji dotyczących zarządzania ryzykiem, w stosownych przypadkach wraz z innymi zasadnymi czynnikami.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6
(6)  W związku z tym należy ustalić ogólne cele i zasady informowania o ryzyku, przy uwzględnieniu odnośnych ról podmiotów oceniających ryzyko i zarządzających ryzykiem.
(6)  W związku z tym należy ustalić ogólne cele i zasady informowania o ryzyku. Należy przy tym uwzględnić role podmiotów oceniających ryzyko i zarządzających ryzykiem oraz zapewnić ich wzajemną niezależność.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 8
(8)  W ogólnym planie należy zidentyfikować kluczowe czynniki, które powinno się uwzględnić przy informowaniu o ryzyku, takie jak poszczególne poziomy ryzyka, rodzaj ryzyka i jego potencjalny wpływ na zdrowie publiczne, to, kogo i czego bezpośrednio lub pośrednio dotyczy ryzyko, poziomy narażenia na ryzyko, zdolność do kontrolowania ryzyka oraz inne czynniki wpływające na postrzeganie ryzyka, w tym to, czy wymagane są natychmiastowe działania, a także mające zastosowanie ramy legislacyjne i odnośny kontekst rynkowy. W ogólnym planie należy również wskazać narzędzia i kanały, które mają być wykorzystywane, a także ustanowić odpowiednie mechanizmy zapewniające spójne informowanie o ryzyku.
(8)  W ogólnym planie należy określić praktyczne ustalenia dotyczące publicznego udostępniania niezbędnych informacji w celu osiągnięcia wysokiego poziomu przejrzystości procesu zarządzania ryzykiem. Należy w nim zidentyfikować kluczowe czynniki, które powinno się uwzględnić przy informowaniu o ryzyku, takie jak poszczególne poziomy ryzyka, rodzaj ryzyka i jego potencjalny wpływ na zdrowie publiczne, zdrowie zwierząt i środowisko, to, kogo i czego bezpośrednio lub pośrednio dotyczy ryzyko, poziomy narażenia na ryzyko, zdolność do minimalizowania lub kontrolowania ryzyka oraz inne czynniki wpływające na postrzeganie ryzyka, w tym to, czy wymagane są natychmiastowe działania, a także mające zastosowanie ramy legislacyjne i odnośny kontekst rynkowy. W ogólnym planie należy również wskazać narzędzia i kanały, które mają być wykorzystywane, a także ustanowić odpowiednie mechanizmy zapewniające spójne informowanie o ryzyku.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9
(9)  Przejrzystość procesu oceny ryzyka przyczynia się do tego, że Urząd i realizowana przez niego misja zyskują silniejszą legitymację w oczach konsumentów i opinii publicznej, ponadto konsumenci i opinia publiczna mają większe zaufanie do prac Urzędu, a także Urząd jest w większym stopniu rozliczalny przed obywatelami Unii w ramach systemu demokratycznego. Niezbędne jest zatem utrzymanie zaufania opinii publicznej i innych zainteresowanych stron do procesu analizy ryzyka będącego podstawą prawa żywnościowego Unii, a w szczególności do oceny ryzyka, w tym organizacji i niezależności Urzędu oraz przejrzystości.
(9)  Zwiększenie przejrzystości procesu oceny ryzyka przyczyniłoby się do tego, że Urząd i realizowana przez niego misja zyskują silniejszą legitymację w oczach konsumentów i opinii publicznej, ponadto konsumenci i opinia publiczna mają większe zaufanie do prac Urzędu, a także Urząd jest w większym stopniu rozliczalny przed obywatelami Unii w ramach systemu demokratycznego. Niezbędne jest zatem odbudowanie zaufania opinii publicznej i innych zainteresowanych stron do procesu analizy ryzyka będącego podstawą prawa żywnościowego Unii, a w szczególności do oceny ryzyka, w tym organizacji, funkcjonowania i niezależności Urzędu oraz przejrzystości.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10
(10)  Należy dostosować skład zarządu Urzędu do wspólnego podejścia do agencji zdecentralizowanych zgodnie z treścią wspólnego oświadczenia Parlamentu Europejskiego, Rady UE i Komisji Europejskiej w sprawie zdecentralizowanych agencji z 2012 r.22 .
skreśla się
__________________
22 https://europa.eu/european-union/sites/europaeu/files/docs/body/joint_statement_and_common_approach_2012_pl.pdf
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11
(11)  Doświadczenie pokazuje, że rola zarządu Urzędu skupia się na aspektach administracyjnych i finansowych i nie wpływa na niezależność prac naukowych prowadzonych przez Urząd. Należy zatem włączyć przedstawicieli wszystkich państw członkowskich do zarządu Urzędu, z zastrzeżeniem, że przedstawiciele ci powinni mieć doświadczenie w szczególności w dziedzinie oceny ryzyka.
(11)  Doświadczenie pokazuje, że rola zarządu Urzędu skupia się na aspektach administracyjnych i finansowych i nie wpływa na niezależność prac naukowych prowadzonych przez Urząd. Należy zatem włączyć przedstawicieli wszystkich państw członkowskich, Komisji i Parlamentu Europejskiego, a także społeczeństwa obywatelskiego i stowarzyszeń branżowych do zarządu Urzędu, z zastrzeżeniem, że przedstawiciele ci powinni mieć doświadczenie w szczególności w dziedzinie oceny ryzyka oraz że nie istnieje konflikt interesów.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12
(12)  Wyboru zarządu należy dokonać w sposób zapewniający najwyższe standardy kompetencyjne oraz szeroki zakres odpowiedniego doświadczenia dostępnego spośród przedstawicieli państw członkowskich, Parlamentu Europejskiego i Komisji.
(12)  Wyboru zarządu należy dokonać w sposób zapewniający najwyższe standardy kompetencyjne i standardy dotyczące zaangażowania na rzecz ochrony zdrowia i środowiska oraz szeroki zakres odpowiedniego doświadczenia dostępnego spośród przedstawicieli państw członkowskich, Parlamentu Europejskiego i Komisji.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13
(13)  W wyniku oceny adekwatności ogólnego prawa żywnościowego wskazano pewne niedociągnięcia, jeśli chodzi o zdolność Urzędu do utrzymania wysokiego poziomu wiedzy fachowej w perspektywie długoterminowej. W szczególności zaobserwowano spadek liczby kandydatów ubiegających się o członkostwo w panelach naukowych. Należy zatem wzmocnić ten system, a państwa członkowskie powinny odgrywać bardziej aktywną rolę, aby zapewnić dostępność wystarczającej puli ekspertów, a tym samym spełnić wymagania unijnego systemu oceny ryzyka w zakresie poziomu wiedzy naukowej, niezależności i multidyscyplinarnej wiedzy fachowej.
(13)  W wyniku oceny adekwatności ogólnego prawa żywnościowego wskazano pewne niedociągnięcia, jeśli chodzi o zdolność Urzędu do utrzymania wysokiego poziomu wiedzy fachowej w perspektywie długoterminowej poprzez wykwalifikowany personel. Ponadto zaobserwowano spadek liczby kandydatów ubiegających się o członkostwo w panelach naukowych i należy zbadać przyczynę tego spadku. Sześć państw członkowskich zapewnia dwie trzecie ekspertów do paneli naukowych. Ponieważ Zjednoczone Królestwo zapewnia obecnie około 20 % ekspertów krajowych, problem ze znalezieniem odpowiednich ekspertów nasili się po wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii. Z myślą o skuteczniejszym przeciwdziałaniu temu zjawisku należy zatem wzmocnić i wspierać ten system, system musi zachęcać kandydatów do ubiegania się o członkostwo, a państwa członkowskie powinny wspierać rozpowszechnianie zaproszeń do wyrażenia zainteresowania członkostwem w panelach naukowych i komitecie naukowym, aby zapewnić dostępność wystarczającej puli niezależnych ekspertów, wprowadzając działania wspomagające, zachęty i mechanizmy premiujące, żeby zwiększyć udział w panelach i zainteresowanie nimi.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 14
(14)  Aby zachować niezależność oceny ryzyka od zarządzania ryzykiem oraz od innych interesów na szczeblu Unii, wyznaczanie członków paneli naukowych przez państwa członkowskie, ich wybór przez dyrektora zarządzającego Urzędu i ich powołanie przez zarząd Urzędu powinny opierać się na surowych kryteriach zapewniających doskonałość i niezależność ekspertów, a jednocześnie wymaganą multidyscyplinarną wiedzę fachową każdego panelu. W tym celu niezbędne jest, aby dyrektor wykonawczy, którego zadaniem jest obrona interesów EFSA, a w szczególności niezależności wiedzy fachowej EFSA, odgrywał rolę w wyborze i powoływaniu tych ekspertów naukowych. Należy również wprowadzić dalsze środki, aby zapewnić ekspertom naukowym zasoby umożliwiające im niezależne działanie.
(14)  Aby zachować niezależność oceny ryzyka od zarządzania ryzykiem oraz od innych interesów na szczeblu Unii, wyznaczanie członków paneli naukowych, ich wybór przez dyrektora zarządzającego Urzędu i ich powołanie przez zarząd Urzędu powinny opierać się na surowych kryteriach zapewniających doskonałość i niezależność ekspertów, a jednocześnie wymaganą multidyscyplinarną wiedzę fachową każdego panelu. W tym celu niezbędne jest, aby dyrektor wykonawczy, który jest przedstawicielem prawnym Urzędu i którego zadaniem jest obrona interesów EFSA i monitorowanie jego wyników, a w szczególności niezależności wiedzy fachowej EFSA, odgrywał rolę w wyborze i powoływaniu tych ekspertów naukowych. Należy również wprowadzić dalsze środki, w tym odpowiednie wynagrodzenie finansowe, aby zapewnić ekspertom naukowym zasoby umożliwiające im niezależne działanie i poświęcenie wystarczającej ilości czasu na ich prace związane z oceną ryzyka dla Urzędu.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 15
(15)  Niezbędne jest zapewnienie skutecznego funkcjonowania Urzędu oraz ustabilizowanie wiedzy fachowej, jaką dysponuje. Należy zatem zwiększyć wsparcie, jakie Urząd i państwa członkowskie zapewniają na rzecz prac paneli naukowych Urzędu. W szczególności Urząd powinien organizować prace przygotowawcze wspierające zadania panelu, w tym powierzać swojemu personelowi lub krajowym organizacjom naukowym zrzeszonym w sieć z Urzędem opracowanie wstępnych opinii naukowych, które mają zostać poddane wzajemnej weryfikacji i przyjęte przez panele.
(15)  Niezbędne jest zapewnienie skutecznego funkcjonowania Urzędu oraz ustabilizowanie wiedzy fachowej, jaką dysponuje. Należy zatem zwiększyć wsparcie, jakie Urząd i państwa członkowskie zapewniają na rzecz prac paneli naukowych Urzędu. W szczególności Urząd powinien organizować prace przygotowawcze wspierające zadania panelu, w tym powierzać swojemu personelowi lub krajowym organizacjom naukowym zrzeszonym w sieć z Urzędem opracowanie wstępnych opinii naukowych, które mają zostać poddane wzajemnej weryfikacji i przyjęte przez panele. Powinno to odbywać się bez uszczerbku dla niezależności ocen naukowych Urzędu.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 16
(16)  Procedury udzielania zezwoleń opierają się na zasadzie, że to wnioskodawca ma udowodnić – przy uwzględnieniu wiedzy naukowej, którą dysponuje – iż przedmiot procedury udzielenia zezwolenia spełnia unijne wymogi bezpieczeństwa. Zasada ta opiera się na założeniu, że zdrowie publiczne jest lepiej chronione, kiedy ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, ponieważ to on musi udowodnić, że dany przedmiot procedury jest bezpieczny, przed wprowadzeniem go do obrotu, a nie na założeniu, że to organy publiczne muszą udowodnić, że dany przedmiot procedury jest niebezpieczny, tak aby mogły następnie odmówić dopuszczenia go do obrotu. Ponadto nie powinno się wydawać środków publicznych na zlecanie kosztownych badań, które ostatecznie pomogą przedsiębiorstwom wprowadzić dany produkt do obrotu. Zgodnie z tą zasadą oraz z mającymi zastosowanie wymogami regulacyjnymi wnioskodawcy muszą – na poparcie wniosku o udzielenie zezwolenia na podstawie sektorowego prawa żywnościowego Unii –przedstawić odnośne badania, w tym testy, aby wykazać bezpieczeństwo, a w niektórych przypadkach – skuteczność przedmiotu wniosku.
(16)  Procedury udzielania zezwoleń opierają się na zasadzie, że to wnioskodawca ma udowodnić – przy uwzględnieniu wiedzy naukowej, którą dysponuje – iż przedmiot procedury udzielenia zezwolenia spełnia unijne wymogi bezpieczeństwa. Zasada ta opiera się na założeniu, że zdrowie publiczne i środowisko są jest lepiej chronione, kiedy ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, ponieważ to on musi udowodnić, że dany przedmiot procedury jest bezpieczny, przed wprowadzeniem go do obrotu, a nie na założeniu, że to organy publiczne muszą udowodnić, że dany przedmiot procedury jest niebezpieczny, tak aby mogły następnie odmówić dopuszczenia go do obrotu. Ponadto nie powinno się wydawać środków publicznych na zlecanie kosztownych badań, które ostatecznie pomogą przedsiębiorstwom wprowadzić dany produkt do obrotu. Zgodnie z tą zasadą oraz z mającymi zastosowanie wymogami regulacyjnymi wnioskodawcy muszą – na poparcie wniosku o udzielenie zezwolenia na podstawie sektorowego prawa żywnościowego Unii –przedstawić odnośne badania, w tym testy, aby wykazać bezpieczeństwo, a w niektórych przypadkach – skuteczność przedmiotu wniosku.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 16 a (nowy)
(16a)  Porównanie między agencjami Unii pokazuje, że Urząd potrzebuje na wydanie zezwolenia do 55 miesięcy, czyli pięć razy dłużej niż Europejska Agencja Leków (EMA). Zniechęca to przedsiębiorstwa do inwestowania w innowacyjne produkty, a w perspektywie długoterminowej osłabia konkurencyjność Unii. Ponadto długotrwałe procedury wydawania zezwoleń podważają zaufanie do Urzędu. Należy zatem pilnie zapewnić skuteczność oceny ryzyka, zwiększając zasoby kadrowe i finansowe.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 17
(17)  Treść wniosków o udzielenie zezwolenia jest uregulowana w przepisach. Niezbędne jest, aby wniosek o udzielenie zezwolenia przedłożony do Urzędu w celu oceny ryzyka był zgodny z mającymi zastosowanie specyfikacjami, aby zapewnić najlepszą jakość oceny naukowej przeprowadzanej przez Urząd. Wnioskodawcy, a zwłaszcza małe i średnie przedsiębiorstwa, nie zawsze dokładnie rozumieją te specyfikacje. Urząd powinien zatem na żądanie doradzać potencjalnemu wnioskodawcy w kwestii mających zastosowanie zasad i wymaganej treści wniosku o udzielenie zezwolenia, zanim wnioskodawca formalnie złoży wniosek, przy czym Urząd nie powinien doradzać w kwestii projektu odnośnych badań, którego określenie pozostaje obowiązkiem wnioskodawcy. Aby zapewnić przejrzystość tego procesu, porady Urzędu powinny być podawane do wiadomości publicznej.
(17)  Treść wniosków o udzielenie zezwolenia jest uregulowana w przepisach. Niezbędne jest, aby wniosek o udzielenie zezwolenia przedłożony do Urzędu w celu oceny ryzyka był zgodny z mającymi zastosowanie specyfikacjami, aby zapewnić najlepszą jakość oceny naukowej przeprowadzanej przez Urząd. Wnioskodawcy, a zwłaszcza małe i średnie przedsiębiorstwa, nie zawsze dokładnie rozumieją te specyfikacje. Urząd powinien zatem na żądanie doradzać potencjalnemu wnioskodawcy w kwestii mających zastosowanie zasad i wymaganej treści wniosku o udzielenie zezwolenia, zanim wnioskodawca formalnie złoży wniosek. W ciągu ... [36 miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego], Komisja powinna ocenić wpływ ogólnego doradztwa udzielanego w sprawie funkcjonowania Urzędu. W szczególności Komisja powinna ocenić jej wpływ na przydział zasobów Urzędu i jego niezależność.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 18
(18)  Urząd powinien mieć wiedzę o przedmiocie wszystkich badań zrealizowanych przez wnioskodawcę z myślą o przyszłym wniosku o udzielenie zezwolenia na podstawie prawa żywnościowego Unii. W tym celu jest niezbędne i stosowne, aby podmioty gospodarcze, które zlecają badania, oraz laboratoria, które te badania wykonują, powiadamiały Urząd o tych badaniach z chwilą ich zlecenia. Informacje o zgłoszonych badaniach należy podawać do wiadomości publicznej dopiero po upublicznieniu odnośnego wniosku o udzielenie zezwolenia zgodnie z mającymi zastosowanie regułami przejrzystości.
(18)  Urząd powinien mieć wiedzę o przedmiocie wszystkich badań zrealizowanych przez wnioskodawcę z myślą o przyszłym wniosku o udzielenie lub odnowienie zezwolenia na podstawie prawa żywnościowego Unii. W tym celu jest niezbędne i stosowne, aby podmioty gospodarcze, które zlecają badania, oraz laboratoria, które te badania wykonują, powiadamiały Urząd o tych badaniach z chwilą ich zlecenia w Unii lub poza jej granicami. Informacje o zgłoszonych badaniach należy podawać do wiadomości publicznej dopiero po upublicznieniu odnośnego wniosku o udzielenie lub odnowienie zezwolenia zgodnie z mającymi zastosowanie regułami przejrzystości.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 20
(20)  Opinia publiczna wyraża pewne obawy, że ocena dokonywana przez Urząd w procedurze udzielania zezwoleń opiera się głównie na badaniach prowadzonych przez branżę. Urząd już obecnie wyszukuje informacje w literaturze naukowej, tak aby móc uwzględniać inne dane i badania dotyczące określonego tematu, który przedłożono mu do oceny. Aby zapewnić dodatkowy poziom gwarancji, że Urząd może korzystać z wszelkich odnośnych danych i badań naukowych dostępnych na dany temat będący przedmiotem procedury udzielania zezwolenia, należy przewidzieć konsultacje z osobami trzecimi, które umożliwią zidentyfikowanie, czy dostępne są inne odnośne dane lub badania naukowe. Konsultacje, aby być bardziej skuteczne, powinny się odbywać dopiero wówczas, gdy przedłożone przez przedsiębiorców badania dołączone do wniosku o udzielenie zezwolenia zostały podane do wiadomości publicznej zgodnie z regułami przejrzystości określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
(20)  Opinia publiczna wyraża pewne obawy, że ocena dokonywana przez Urząd w procedurze udzielania zezwoleń opiera się głównie na badaniach prowadzonych przez branżę. W przypadku nowego wniosku o zastosowanie procedury udzielania lub odnawiania zezwolenia Urząd powinien zawsze wyszukiwać informacje w literaturze naukowej, tak aby móc uwzględniać inne dane i badania dotyczące określonego tematu, który przedłożono mu do oceny i w razie potrzeby żądać dodatkowych badań. Urząd powinien zapewnić publiczny dostęp do wszystkich odpowiednich publikacji naukowych w tej dziedzinie, które posiada. Aby zapewnić dodatkowy poziom gwarancji, że Urząd może korzystać z wszelkich odnośnych danych i badań naukowych dostępnych na dany temat będący przedmiotem procedury udzielania zezwolenia, należy przewidzieć konsultacje z osobami trzecimi, które umożliwią zidentyfikowanie, czy dostępne są inne odnośne dane lub badania naukowe. Konsultacje, aby być bardziej skuteczne, powinny się odbywać niezwłocznie po tym, gdy przedłożone przez przedsiębiorców badania dołączone do wniosku o udzielenie zezwolenia zostały podane do wiadomości publicznej zgodnie z regułami przejrzystości określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
Poprawka 158
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 21
(21)  Badania, w tym testy, przedkładane przez podmioty gospodarcze na poparcie wniosków o udzielenie zezwolenia na podstawie sektorowego prawa żywnościowego Unii zazwyczaj zgodne z uznanymi na szczeblu międzynarodowym zasadami, które stanowią jednolitą podstawę dla ich jakości, zwłaszcza w odniesieniu do odtwarzalności wyników. Jednakże w niektórych przypadkach mogą pojawić się kwestie zgodności z mającymi zastosowanie normami, i to dlatego istnieją systemy krajowe, które weryfikują taką zgodność. Należy przewidzieć dodatkowy poziom gwarancji, aby upewnić opinię publiczną co do jakości badań, a także ustanowić udoskonalony system audytów, w ramach którego przeprowadzane przez państwa członkowskie kontrole wdrożenia tych zasad przez laboratoria przeprowadzające takie badania i testy byłyby weryfikowane przez Komisję.
(21)  Badania, w tym testy, przedkładane przez podmioty gospodarcze na poparcie wniosków o udzielenie zezwolenia na podstawie sektorowego prawa żywnościowego Unii powinny opierać się na niezależnej recenzowanej literaturze lub być zgodne z uznanymi na szczeblu międzynarodowym normami i zasadami dobrej praktyki laboratoryjnej, które stanowią jednolitą podstawę dla ich jakości, zwłaszcza w odniesieniu do odtwarzalności wyników. Jednakże w niektórych przypadkach mogą pojawić się kwestie zgodności z mającymi zastosowanie normami, i to dlatego istnieją systemy krajowe, które weryfikują taką zgodność. Należy przewidzieć dodatkowy poziom gwarancji, aby upewnić opinię publiczną co do jakości badań, a także ustanowić udoskonalony system audytów, w ramach którego przeprowadzane przez państwa członkowskie lub państwa trzecie, we współpracy z podlegającą Komisji Dyrekcją ds. Audytów i Analiz w zakresie Zdrowia i Żywności, kontrole wdrożenia tych zasad przez laboratoria przeprowadzające takie badania i testy w Unii i państwach trzecich byłyby weryfikowane przez Komisję.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 21 a (nowy)
(21a)  Proces powinna cechować wystarczająca elastyczność, tak aby można było szybko uwzględniać nowe stwierdzenia dotyczące poważnych niekorzystnych skutków dla zdrowia, nawet gdy nie są one konkretnie objęte wymogami regulacyjnymi dotyczącymi danych.
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 22
(22)  Bezpieczeństwo żywności jest kwestią newralgiczną, będącą przedmiotem głównego zainteresowania wszystkich obywateli Unii. Utrzymując w mocy zasadę, że ciężar udowodnienia zgodności z wymogami unijnymi spoczywa na branży przemysłowej, należy ustanowić narzędzie dodatkowej weryfikacji w konkretnych przypadkach o dużym znaczeniu dla społeczeństwa i wzbudzających kontrowersje dotyczące bezpieczeństwa, a mianowicie możliwość zlecenia dodatkowych badań w celu zweryfikowania dowodów wykorzystywanych w ocenie ryzyka. Jako że to wyjątkowe narzędzie weryfikacji byłoby finansowane z budżetu Unii, a jego stosowanie powinno pozostać współmierne do potrzeb, za zlecanie takich badań weryfikujących powinna być odpowiedzialna Komisja. Należy uwzględnić fakt, że w pewnych określonych przypadkach zakres zleconych badań będzie musiał wykraczać poza dowody przedstawione do weryfikacji (na przykład nowe udostępnione odkrycia naukowe).
(22)  Bezpieczeństwo żywności jest kwestią newralgiczną, będącą przedmiotem głównego zainteresowania wszystkich obywateli Unii. Utrzymując w mocy zasadę, że ciężar udowodnienia zgodności z wymogami unijnymi spoczywa na branży przemysłowej, należy ustanowić narzędzie dodatkowej weryfikacji w konkretnych przypadkach o dużym znaczeniu dla społeczeństwa i wzbudzających kontrowersje dotyczące bezpieczeństwa, a mianowicie możliwość zlecenia dodatkowych badań w celu zweryfikowania dowodów wykorzystywanych w ocenie ryzyka. Jako że to wyjątkowe narzędzie weryfikacji byłoby finansowane z budżetu Unii, a jego stosowanie powinno pozostać współmierne do potrzeb, za zlecanie takich badań weryfikujących w przypadku rozbieżnych wyników naukowych powinna być odpowiedzialna Komisja. Należy uwzględnić fakt, że w pewnych określonych przypadkach zakres zleconych badań będzie musiał wykraczać poza dowody przedstawione do weryfikacji w procesie oceny ryzyka (na przykład nowe udostępnione odkrycia naukowe).
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 23 a (nowy)
(23a)   W konwencji z Aarhus ustanowiono szereg praw społeczeństwa w odniesieniu do środowiska. Konwencja przewiduje prawo każdej osoby do otrzymywania informacji o środowisku, które są w posiadaniu organów publicznych, prawo do udziału w podejmowaniu decyzji dotyczących środowiska oraz prawo do procedur odwoławczych w celu zaskarżenia decyzji publicznych, które zostały podjęte bez poszanowania dwóch wyżej wymienionych praw lub ogólnie prawa ochrony środowiska.
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 24
(24)  Europejska inicjatywa obywatelska „Zakaz stosowania glifosatu i ochrona ludzi i środowiska przed toksycznymi pestycydami” dodatkowo potwierdziła obawy dotyczące przejrzystości badań zlecanych przez przemysł i przedstawianych wraz z wnioskiem o udzielenie zezwolenia23 .
(24)  Jako strona konwencji z Aarhus Unia uznała, że w sprawach dotyczących środowiska ułatwiony dostęp do informacji i udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji poprawia jakość i wykonanie decyzji, przyczynia się do wzrostu społecznej świadomości zagadnień ochrony środowiska, daje społeczeństwu możliwość wyrażania swoich obaw, a władzy publicznej możliwość ich należytego uwzględniania. Europejska inicjatywa obywatelska „Zakaz stosowania glifosatu i ochrona ludzi i środowiska przed toksycznymi pestycydami” dodatkowo potwierdziła obawy dotyczące przejrzystości badań zlecanych przez przemysł i przedstawianych wraz z wnioskiem o udzielenie zezwolenia23 .
__________________
__________________
23 Komunikat Komisji dotyczący europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Zakaz stosowania glifosatu i ochrona ludzi i środowiska przed toksycznymi pestycydami”, C(2017) 8414 final.
23 Komunikat Komisji dotyczący europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Zakaz stosowania glifosatu i ochrona ludzi i środowiska przed toksycznymi pestycydami”, C(2017) 8414 final.
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 25 a (nowy)
(25a)  Wykorzystując Radę Odwoławczą Europejskiej Agencji Chemikaliów jako wzór, zgodnie z art. 89–93 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady1a, należy ustanowić Radę Odwoławczą EFSA w drodze aktów delegowanych.
_______________
1a Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 27
(27)  Aby określić, jaki poziom ujawnienia jest odpowiedni, odnośne prawa opinii publicznej do przejrzystości w procesie oceny ryzyka powinny być wyważone z prawami wnioskodawców komercyjnych, przy uwzględnieniu celów rozporządzenia (WE) nr 178/2002.
(27)  Aby określić, jaki poziom proaktywnego ujawnienia jest odpowiedni, potrzeba zapewnienia przejrzystości w procesie oceny ryzyka powinna być wyważona z prawami wnioskodawców komercyjnych, przy uwzględnieniu celów rozporządzenia (WE) nr 178/2002 dotyczących wysokiego poziomu ochrony zdrowia i życia ludzi oraz ochrony interesów konsumentów, jak również ochrony zdrowia i warunków życia zwierząt, zdrowia roślin i środowiska naturalnego.
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 27 a (nowy)
(27a)   Przepisy dotyczące aktywnego rozpowszechniania ustanowione w niniejszym rozporządzeniu nie mają na celu ograniczenia w żaden sposób zakresu praw przewidzianych w rozporządzeniach (WE) nr 1049/2001 i (WE) nr 1367/2006.
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 30
(30)  Konieczne jest również określenie szczegółowych wymogówodniesieniu do ochrony danych osobowych do celów przejrzystości procesu oceny ryzyka, przy uwzględnieniu rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady24 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/67925 . Żadne dane osobowe nie powinny w związku z tym być udostępniane opinii publicznej na podstawie niniejszego rozporządzenia, chyba że jest to konieczne i proporcjonalne do celów zapewnienia przejrzystości, niezależności i wiarygodności procesu oceny ryzyka, przy jednoczesnym zapobieganiu konfliktom interesów.
(30)  Konieczne jest również odniesienie – celu ochrony poufności danych osobowych do celów przejrzystości procesu oceny ryzyka – do rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady24 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/67925 . Żadne dane osobowe nie powinny w związku z tym być udostępniane opinii publicznej na podstawie niniejszego rozporządzenia, chyba że jest to konieczne i proporcjonalne do celów zapewnienia przejrzystości, niezależności i wiarygodności procesu oceny ryzyka, przy jednoczesnym zapobieganiu konfliktom interesów. Aby zapewnić przejrzystość, niezależność, solidność i wiarygodność procesu oceny ryzyka, a w szczególności zapobiec konfliktom interesów, za konieczne i proporcjonalne uznaje się publikowanie nazwisk osób wyznaczonych przez Urząd do udziału w procesie decyzyjnym Urzędu, a także w ramach przyjmowania wytycznych.
__________________
__________________
24 Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).
24 Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).
25 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).
25 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 31
(31)  Do celów zwiększenia przejrzystości i aby zapewnić efektywne przetwarzanie skierowanych do Urzędu wniosków o uzyskanie wyników naukowych, należy opracować standardowe formaty danych i pakiety oprogramowania. Aby zapewnić jednolite warunki wykonania rozporządzenia (WE) nr 178/2002 w odniesieniu do przyjęcia standardowych formatów danych i pakietów oprogramowania, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/201126.
(31)  Do celów zwiększenia przejrzystości i aby zapewnić efektywne przetwarzanie skierowanych do Urzędu wniosków o uzyskanie wyników naukowych, należy opracować standardowe formaty danych i pakiety oprogramowania. Aby zapewnić jednolite i zharmonizowane warunki wykonania rozporządzenia (WE) nr 178/2002 w odniesieniu do przyjęcia standardowych formatów danych i pakietów oprogramowania, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/201126.
_________________
_________________
26 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
26 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 33
(33)  Ponadto, aby ocenić skuteczność i efektywność poszczególnych przepisów mających zastosowanie do Urzędu, należy również przewidzieć przeprowadzanie przez Komisję oceny Urzędu , zgodnie ze wspólnym podejściem do agencji zdecentralizowanych. W ramach tej oceny należy w szczególności poddać przeglądowi procedury wyboru członków komitetu naukowego i paneli naukowych, ich stopień przejrzystości, efektywności kosztowej oraz zdolność do zapewnienia niezależności i kompetencji, a także do zapobiegania konfliktom interesów.
(33)  Ponadto, aby ocenić skuteczność i efektywność poszczególnych przepisów mających zastosowanie do Urzędu, należy również przeprowadzić niezależną ocenę Urzędu, W ramach tej oceny należy w szczególności poddać przeglądowi procedury wyboru członków komitetu naukowego i paneli naukowych, ich stopień przejrzystości, efektywności kosztowej oraz zdolność do zapewnienia niezależności i kompetencji, a także do zapobiegania konfliktom interesów.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 33 a (nowy)
(33a)  W siódmym unijnym programie działań w zakresie środowiska priorytetowo potraktowano opracowanie i zastosowanie takiego podejścia, które pozwoli zbadać połączony wpływ produktów chemicznych na zdrowie ludzkie i środowisko. Uwzględnienie tzw. efektu koktajlu wymaga podejścia przekrojowego, ściślejszej współpracy między agencjami dokonującymi oceny na szczeblu europejskim i zdefiniowania odpowiednich środków.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 35
(35)  Do celów zapewnienia przejrzystości procesu oceny ryzyka konieczne jest również rozszerzenie zakresu rozporządzenia (WE) nr 178/2002, który obecnie ogranicza się do prawa żywnościowego, tak aby obejmował on również wnioski o udzielenie zezwolenia w kontekście rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 w odniesieniu do dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt, rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 w odniesieniu do materiałów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 w odniesieniu do środków ochrony roślin.
(35)  Do celów zapewnienia przejrzystości i niezależności procesu oceny ryzyka konieczne jest również rozszerzenie zakresu rozporządzenia (WE) nr 178/2002, który obecnie ogranicza się do prawa żywnościowego, tak aby obejmował on również wnioski o udzielenie zezwolenia w kontekście rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 w odniesieniu do dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt, rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 w odniesieniu do materiałów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 w odniesieniu do środków ochrony roślin.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 36
(36)  Aby zapewnić uwzględnienie specyfiki sektorowej dotyczącej informacji poufnych, należy wyważyć odnośne prawa opinii publicznej do przejrzystości w procesie oceny ryzyka, w tym prawa wynikające z konwencji z Aarhus1, z prawami wnioskodawców komercyjnych, przy uwzględnieniu szczegółowych celów prawodawstwa sektorowego Unii oraz nabytego doświadczenia. Konieczna jest zatem zmiana dyrektywy 2001/18/WE, rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, rozporządzenia (WE) nr 1831/2003, rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 i rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, aby przewidzieć dodatkowe informacje poufne w stosunku do tych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002.
(36)  Aby zapewnić uwzględnienie specyfiki sektorowej dotyczącej informacji poufnych, należy wyważyć odnośne prawa opinii publicznej do przejrzystości, w tym prawo do korzystania z proaktywnie ujawnianych informacji dotyczących procesu oceny ryzyka, z prawami wnioskodawców komercyjnych, przy uwzględnieniu szczegółowych celów prawodawstwa sektorowego Unii oraz nabytego doświadczenia. Konieczna jest zatem zmiana dyrektywy 2001/18/WE, rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, rozporządzenia (WE) nr 1831/2003, rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 i rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, aby przewidzieć dodatkowe informacje poufne w stosunku do tych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002. Przepisy dotyczące aktywnego rozpowszechniania zawarte w niniejszym rozporządzeniu i oceny wniosków o zachowanie poufności przez Urząd nie powinny w żaden sposób ograniczać zakresu praw przewidzianych w rozporządzeniach (WE) nr 1049/2001 i (WE)nr 1367/2006.
_____________________________
Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264 z 25.9.2006, s. 13).
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 36 a (nowy)
(36a)  Ocena adekwatności ogólnego prawa żywnościowego uwidoczniła również brak przejrzystości procesu zarządzania ryzykiem. Istnieje potrzeba lepszego informowania opinii publicznej o rozważanych opcjach zarządzania ryzykiem, poziomie ochrony zdrowia konsumentów i zdrowia zwierząt oraz środowiska, jaki można osiągnąć w ramach każdej z tych opcji, a także o czynnikach innych niż wyniki oceny ryzyka, które są brane pod uwagę przez podmioty zarządzające ryzykiem oraz sposobie ich wzajemnego wyważenia w procesie podejmowania decyzji.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 37
(37)  Aby jeszcze bardziej zacieśnić powiązanie między podmiotami oceniającymi ryzyko i zarządzającymi ryzykiem na szczeblu unijnym i krajowym oraz zwiększyć spójność w informowaniu o ryzyku, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w celu przyjęcia ogólnego planu informowania o ryzyku w kwestiach dotyczących łańcucha rolno-spożywczego. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.
(37)  Aby usprawnić interaktywną wymianę informacji w całym procesie analizy ryzyka między podmiotami oceniającymi ryzyko i zarządzającymi ryzykiem na szczeblu unijnym i krajowym, jak również z podmiotami gospodarczymi z łańcucha żywnościowego, organizacjami konsumentów i innymi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w celu przyjęcia ogólnego planu informowania o ryzyku w kwestiach dotyczących łańcucha rolno-spożywczego. W ogólnym planie informowania o ryzyku należy określić praktyczne ustalenia dotyczące publicznego udostępniania niezbędnych informacji w celu osiągnięcia wysokiego poziomu przejrzystości procesu zarządzania ryzykiem. Dlatego szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.
Poprawka 37
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 37 a (nowy)
(37a)  Przepisy dotyczące tego, jakie informacje powinny być podawane do wiadomości publicznej, powinny pozostać bez uszczerbku dla rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, a także przepisów krajowych lub unijnych dotyczących publicznego dostępu do dokumentów urzędowych.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 38
(38)  Aby umożliwić Urzędowi i podmiotom gospodarczym dostosowanie się do nowych wymogów, przy jednoczesnym zapewnieniu dalszego sprawnego funkcjonowania Urzędu, należy przewidzieć środki przejściowe dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia.
(38)  Aby umożliwić Urzędowi, państwom członkowskim, Komisji i podmiotom gospodarczym dostosowanie się do nowych wymogów, przy jednoczesnym zapewnieniu dalszego sprawnego funkcjonowania Urzędu, należy przewidzieć środki przejściowe dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 39 a (nowy)
(39a)  Ponieważ zmiany zawarte w niniejszym wniosku przyznają Urzędowi szerokie uprawnienia w zakresie oceny ryzyka i oceny poufności, konieczne jest znaczne zwiększenie budżetu Urzędu zgodnie z załącznikiem 3 do wniosku Komisji. Wniosek jest zgodny z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi, lecz może wymagać wykorzystania instrumentów szczególnych określonych w rozporządzeniu Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013. Jeżeli negocjacje między Parlamentem Europejskim a państwami członkowskimi dotyczące budżetu Unii nie pozostawią marginesu na niezbędne środki budżetowe, Komisja będzie musiała zaproponować alternatywny wniosek w sprawie finansowania w ramach aktu delegowanego.
Poprawka 40
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 40 a (nowy)
(40a)  Niedawne wypadki związane z bezpieczeństwem żywności pokazały, że istnieje potrzeba ustanowienia odpowiednich środków w sytuacjach stanu zagrożenia, które zapewniłyby, że wszelka żywność, niezależnie od jej typu i pochodzenia, oraz wszelka pasza powinny być poddane wspólnym środkom w przypadku poważnego zagrożenia zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt lub środowiska naturalnego. To kompleksowe podejście do nadzwyczajnych środków bezpieczeństwa żywności powinno pozwolić na podjęcie skutecznych działań i uniknięcie sztucznych rozbieżności w traktowaniu poważnego ryzyka związanego z żywnością lub paszą, obejmujących zharmonizowaną i jednolitą procedurę zarządzania systemem ostrzegania o zagrożeniach związanych z żywnością.
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit – punkt -1 (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 6 – ustęp 2
-1)  W art. 6 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
2.  Ocena ryzyka powinna opierać się na istniejących dowodach naukowych i być podejmowana w sposób niezależny, obiektywny i przejrzysty.
„2. Ocena ryzyka powinna opierać się na wszystkich istniejących dowodach naukowych i być podejmowana w sposób niezależny, obiektywny i przejrzysty.
(Zmiana dotyczy całości tekstu; jej przyjęcie wiąże się z koniecznością wprowadzenia zmian w całym dokumencie).
Poprawka 42
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 7 – ustęp 1
-1a)  art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
1.  W szczególnych okolicznościach, gdy po dokonaniu oceny dostępnych informacji stwierdzono niebezpieczeństwo zaistnienia skutków szkodliwych dla zdrowia, ale nadal brak jest pewności naukowej, w oczekiwaniu na dalsze informacje naukowe umożliwiające bardziej wszechstronną ocenę ryzyka mogą zostać przyjęte tymczasowe środki zarządzania ryzykiem konieczne do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia określonego we Wspólnocie.
„1. W szczególnych okolicznościach, gdy po dokonaniu oceny dostępnych informacji stwierdzono niebezpieczeństwo zaistnienia skutków szkodliwych dla zdrowia, ale nadal brak jest pewności naukowej, w oczekiwaniu na dalsze informacje naukowe umożliwiające bardziej wszechstronną ocenę ryzyka przyjmuje się środki zarządzania ryzykiem konieczne do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia określonego we Wspólnocie.”
Poprawka 43
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 8a
Artykuł 8a
Artykuł 8a
Cele informowania o ryzyku
Cele informowania o ryzyku
W odniesieniu do informowania o ryzyku, z uwzględnieniem odpowiednich ról podmiotów oceniających ryzyko i zarządzających ryzykiem, dąży się do następujących celów:
W odniesieniu do informowania o ryzyku, z uwzględnieniem odpowiednich ról podmiotów oceniających ryzyko i zarządzających ryzykiem, dąży się do następujących celów:
a)  szerzenie wiedzy na temat konkretnych kwestii rozpatrywanych podczas całego procesu analizy ryzyka i ułatwianie zrozumienia tych kwestii;
a)  szerzenie wiedzy na temat konkretnych kwestii rozpatrywanych podczas całego procesu analizy ryzyka i zarządzania ryzykiem oraz ułatwianie zrozumienia tych kwestii;
b)  dbanie o spójność i przejrzystość przy formułowaniu zaleceń dotyczących zarządzania ryzykiem;
b)  dbanie o spójność, przejrzystość i jasność przy formułowaniu opcji, zaleceń i decyzji dotyczących zarządzania ryzykiem;
c)  zapewnienie solidnej podstawy do zrozumienia decyzji dotyczących zarządzania ryzykiem;
c)  zapewnienie solidnej podstawy naukowej do zrozumienia decyzji dotyczących zarządzania ryzykiem, w tym informacji na temat:
(i)  w jaki sposób wybrana opcja zarządzania ryzykiem odzwierciedla stopień niepewności oceny ryzyka oraz poziom ochrony zdrowia konsumentów i zwierząt oraz ochrony środowiska, jaki umożliwiłaby ta opcja;
(ii)  jak przewidziano w art. 6 ust. 3, czynniki inne niż wyniki oceny ryzyka, które zostały rozważone przez podmioty zarządzające ryzykiem, oraz sposób wzajemnego wyważenia tych czynników;
d)  zwiększanie publicznego zrozumienia procesu analizy ryzyka w celu zwiększenia zaufania do jego wyników;
d)  zwiększanie publicznego zrozumienia procesu analizy ryzyka w celu zwiększenia zaufania do jego wyników, w tym zapewnienie jasnych i spójnych informacji dotyczących odpowiednich zadań, uprawnień i obowiązków podmiotów przeprowadzających ocenę ryzyka i zarządzających ryzykiem;
e)  zachęcanie do odpowiedniego zaangażowania wszystkich zainteresowanych stron; oraz
e)  zachęcanie do zrównoważonego zaangażowania wszystkich zainteresowanych stron, w tym podmiotów gospodarczych w łańcuchu żywnościowym, organizacji konsumentów i innych organizacji społeczeństwa obywatelskiego;
f)  zapewnienie odpowiedniej wymiany informacji z zainteresowanymi stronami w odniesieniu do ryzyka związanego z łańcuchem rolno-spożywczym.
f)  zapewnienie przejrzystej i sprawiedliwej wymiany informacji z zainteresowanymi stronami, o których mowa w lit. e), w odniesieniu do ryzyka związanego z łańcuchem rolno-spożywczym;
fa)  informowanie konsumentów o strategiach zapobiegania ryzyku; oraz
fb)  przeciwdziałanie rozpowszechnianiu fałszywych informacji i ich źródłom.
Poprawka 44
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 8b
Artykuł 8b
Artykuł 8b
Ogólne zasady informowania o ryzyku
Ogólne zasady informowania o ryzyku
Uwzględniając odpowiednie role podmiotów oceniających ryzyko i zarządzających ryzykiem, w ramach informowania o ryzyku:
Uwzględniając odpowiednie role podmiotów oceniających ryzyko i zarządzających ryzykiem, w ramach informowania o ryzyku:
a)  zapewnia się interaktywną wymianę dokładnych, odpowiednich i aktualnych informacji w oparciu o zasady przejrzystości, otwartości i zdolności reagowania;
a)  zapewnia się interaktywną wymianę dokładnych, kompletnych i aktualnych informacji ze wszystkimi zainteresowanymi stronami w oparciu o zasady przejrzystości, otwartości i zdolności reagowania;
b)  przekazuje się przejrzyste informacje na każdym etapie procesu analizy ryzyka, począwszy od opracowania wniosku o doradztwo naukowe do przedstawienia oceny ryzyka i przyjęcia decyzji dotyczącej zarządzania ryzykiem;
b)  przekazuje się przejrzyste informacje na każdym etapie procesu analizy ryzyka, począwszy od opracowania wniosku o doradztwo naukowe do przedstawienia oceny ryzyka i przyjęcia decyzji dotyczącej zarządzania ryzykiem;
c)  uwzględnia się postrzeganie ryzyka;
c)  odnosi się do kwestii postrzegania ryzyka;
d)  ułatwia się zrozumienie i dialog między wszystkimi zainteresowanymi stronami; oraz
d)  ułatwia się zrozumienie i dialog między wszystkimi zainteresowanymi stronami;
e)  zapewnia się dostępność informacji, również podmiotom niezaangażowanym bezpośrednio w dany proces, z uwzględnieniem poufności i ochrony danych osobowych.
e)  zapewnia się dostępność informacji, również podmiotom niezaangażowanym bezpośrednio w dany proces, z uwzględnieniem poufności i ochrony danych osobowych; oraz
ea)  formułuje się podejścia w celu lepszego informowania o różnicy między zagrożeniem i ryzykiem.
Poprawka 45
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 8c
Artykuł 8c
Artykuł 8c
Ogólny plan informowania o ryzyku
Ogólny plan informowania o ryzyku
1.  Komisja – w ścisłej współpracy z Urzędem, państwami członkowskimi i w wyniku odpowiednich konsultacji publicznych – jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 57a ustanawiających ogólny plan informowania o ryzyku w kwestiach związanych z łańcuchem rolno-spożywczym, z uwzględnieniem odpowiednich celów i zasad ogólnych określonych w art. 8a i 8b.
1.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia – w ścisłej współpracy z Urzędem, państwami członkowskimi i w wyniku odpowiednich konsultacji publicznych – aktów delegowanych zgodnie z art. 57a, które uzupełniają niniejsze rozporządzenie przez ustanowienie ogólnego planu informowania o ryzyku w kwestiach związanych z łańcuchem rolno-spożywczym, z uwzględnieniem odpowiednich celów i zasad ogólnych określonych w art. 8a i 8b.
2.  Ogólny plan informowania o ryzyku wspiera zintegrowane ramy informowania o ryzyku, które mają być stosowane zarówno przez podmioty oceniające ryzyko, jak i przez podmioty zarządzające ryzykiem w sposób spójny i systematyczny, zarówno na poziomie unijnym, jak i krajowym. Ogólny plan informowania o ryzyku:
2.  Ogólny plan informowania o ryzyku wspiera zintegrowane ramy informowania o ryzyku, które mają być stosowane zarówno przez podmioty oceniające ryzyko, jak i przez podmioty zarządzające ryzykiem w sposób spójny i systematyczny, zarówno na poziomie unijnym, jak i krajowym. Ogólny plan informowania o ryzyku:
a)  określa kluczowe czynniki, które należy wziąć pod uwagę przy rozpatrywaniu rodzaju i poziomu potrzebnych działań w zakresie informowania o ryzyku;
a)  określa kluczowe czynniki, które należy wziąć pod uwagę przy rozpatrywaniu rodzaju i poziomu potrzebnych działań w zakresie informowania o ryzyku;
b)  określa stosowne podstawowe narzędzia i kanały, które należy wykorzystywać do celów informowania o ryzyku, z uwzględnieniem potrzeb odpowiednich docelowych grup odbiorców; oraz
b)  określa stosowne podstawowe narzędzia i kanały, które należy wykorzystywać do celów informowania o ryzyku, z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia równomiernego zaangażowania wszystkich zainteresowanych stron, w tym podmiotów gospodarczych łańcucha żywnościowego, organizacji konsumenckich i innych organizacji społeczeństwa obywatelskiego;
c)  ustanawia odpowiednie mechanizmy, aby zwiększyć spójność informowania o ryzyku wśród podmiotów oceniających ryzyko i zarządzających ryzykiem, oraz zapewnia otwarty dialog między wszystkimi zainteresowanymi stronami.
c)  ustanawia odpowiednie mechanizmy, aby zwiększyć spójność informowania o ryzyku wśród podmiotów oceniających ryzyko i zarządzających ryzykiem, w tym przez systematyczne uznawanie i wyjaśnianie rozbieżności w ocenie naukowej lub w postrzeganiu akceptowalnego poziomu ryzyka;
ca)  określa praktyczne ustalenia i ramy czasowe udostępnienia społeczeństwu informacji, o których mowa w art. 55a ust. 1.
3.  Komisja przyjmuje ogólny plan informowania o ryzyku w terminie do dnia [two years from the date of application of this Regulation] r. i aktualizuje go, z uwzględnieniem postępu naukowo-technicznego oraz zdobytego doświadczenia.
3.  Komisja przyjmuje ogólny plan informowania o ryzyku w terminie do dnia [dwa lata od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r. i aktualizuje go, z uwzględnieniem postępu naukowo-technicznego oraz zdobytego doświadczenia.”;
Poprawka 46
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 8d (nowy)
Artykuł 8d
Przejrzystość informowania o ryzyku
1.  Komisja, Urząd i państwa członkowskie wykonują swoje działania w ramach informowania o ryzyku w obszarze prawa żywnościowego z wysokim poziomem przejrzystości.
2.  Komisja może wydawać odpowiednie wytyczne.
Poprawka 47
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 9
1a)  art. 9 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 9
„Artykuł 9
Publiczne konsultacje
Publiczne konsultacje
Podczas przygotowywania, oceny i przeglądu prawa żywnościowego – z wyjątkiem przypadku, gdy pilność sprawy na to nie pozwala – powinny mieć miejsce otwarte i przejrzyste konsultacje publiczne, bezpośrednio lub za pośrednictwem organów przedstawicielskich.
Podczas przeprowadzania analizy ryzyka oraz przygotowywania, oceny i przeglądu prawa żywnościowego – z wyjątkiem przypadku, gdy pilność sprawy na to nie pozwala – powinny mieć miejsce otwarte i przejrzyste konsultacje publiczne, bezpośrednio lub za pośrednictwem organów przedstawicielskich.”
Poprawka 48
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 b (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 10
1b)  art. 10 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 10
„Artykuł 10
Informacje publiczne
Informacje publiczne
Bez uszczerbku dla stosowania przepisów prawa wspólnotowego i krajowego w sprawie dostępu do dokumentów, w sytuacjach, w których istnieją uzasadnione podstawy, aby podejrzewać, że żywność lub pasza może stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt, wówczas, w zależności od charakteru, powagi i rozmiaru ryzyka, władze publiczne podejmą stosowne kroki w celu poinformowania opinii publicznej o charakterze ryzyka dla zdrowia, określając możliwie najdokładniej żywność lub paszę, bądź rodzaj żywności lub paszy, ryzyko, jakie mogą one stanowić oraz środki podjęte lub, które są planowane w celu zapobieżenie, zmniejszenia lub likwidacji ryzyka.
1.   Bez uszczerbku dla stosowania przepisów prawa wspólnotowego i krajowego w sprawie dostępu do dokumentów, w sytuacjach, w których istnieją uzasadnione podstawy, aby podejrzewać, że żywność lub pasza może stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt, wówczas władze publiczne podejmą stosowne i terminowe kroki w celu poinformowania opinii publicznej o charakterze ryzyka dla zdrowia, określając możliwie najdokładniej odnośne produkty, ryzyko, jakie mogą one stanowić, oraz środki podjęte lub, które są planowane w celu zapobieżenia ryzyku, jego zmniejszenia lub eliminacji. Niniejszy ustęp ma zastosowanie również w przypadku podejrzewanych niezgodności wynikających z potencjalnie umyślnych naruszeń obowiązujących przepisów unijnych popełnionych w ramach nieuczciwych lub oszukańczych praktyk.
2.  W celu zapewnienia jednolitego wdrożenia ust. 1 Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące zasad jego stosowania w terminie ... [12 miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego].”
Poprawka 49
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 c (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 22 – ustęp 7
1c)  art. 22 ust. 7 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
Urząd ściśle współpracujewłaściwymi organami państw członkowskich, które wykonują podobne zadania.
Działa we współpracypozostałymi agencjami Unii Europejskiej odpowiadającymi za ocenę.”
Poprawka 50
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 d (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 23 – ustęp 1 – litera b
1d)  art. 23 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
b)  wspieraćkoordynować rozwój jednolitych metodologii oceny ryzyka w dziedzinach objętych jego misją;
„b) wspierakoordynuje w podejściu przekrojowym opracowanie jednolitych metod oceny ryzyka w dziedzinach objętych jego misją, zwłaszcza z uwzględnieniem oddziaływania różnych substancji chemicznych występujących w połączeniu ze sobą mogących mieć wpływ na zdrowie ludzkie i środowisko;”
Poprawka 51
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera b
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 25 – ustęp 1a
1a.  Oprócz członków i zastępców członków, o których mowa w ust. 1, w skład zarządu wchodzą:
1a.  Oprócz członków i zastępców członków, o których mowa w ust. 1, w skład zarządu wchodzą:
a)  dwaj członkowie i zastępcy członków reprezentujący Komisję i przez nią powołani, z prawem głosu;
a)  Dwóch członkówzastępców członków reprezentujący Komisję i przez nią powołani, z prawem głosu;
b)  jeden członek powołany przez Parlament Europejski, z prawem głosu;
b)  dwóch przedstawicieli powołanych przez Parlament Europejski, z prawem głosu;
c)  czterej członkowie z prawem głosu reprezentujący społeczeństwo obywatelskie i interesy związane z łańcuchem żywnościowym, a mianowicie: jeden członek reprezentujący organizacje konsumenckie, jeden – organizacje pozarządowe związane z ochroną środowiska, jeden – organizacje rolnicze i jeden – organizacje branżowe. Członkowie ci zostają powołani przez Radę w konsultacji z Parlamentem Europejskim na podstawie wykazu sporządzonego przez Komisję, który zawiera liczbę kandydatów przewyższającą liczbę przewidzianych do obsadzenia stanowisk. Wykaz sporządzony przez Komisję jest przekazywany Parlamentowi Europejskiemu wraz z odpowiednimi dokumentami referencyjnymi. Tak szybko, jak to jest możliwe, i w przeciągu trzech miesięcy od powiadomienia Parlament Europejski może przedłożyć swoje opinie do rozpatrzenia Radzie, która następnie powołuje powyższych członków.
c)  sześciu członków z prawem głosu reprezentujących społeczeństwo obywatelskie i interesy związane z łańcuchem żywnościowym, a mianowicie: jeden członek reprezentujący organizacje konsumenckie, jeden – organizacje pozarządowe związane z ochroną środowiska, jeden – organizacje pozarządowe związane ze zdrowiem publicznym, jeden – organizacje rolnicze, jeden – organizacje rolno-chemiczne i jeden – organizacje branżowe. Członkowie ci zostają powołani przez Radę w konsultacji z Parlamentem Europejskim na podstawie wykazu sporządzonego przez Komisję, który zawiera liczbę kandydatów przewyższającą liczbę przewidzianych do obsadzenia stanowisk. Wykaz sporządzony przez Komisję jest przekazywany Parlamentowi Europejskiemu wraz z odpowiednimi dokumentami referencyjnymi. Tak szybko, jak to jest możliwe, i w przeciągu trzech miesięcy od powiadomienia Parlament Europejski może przedłożyć swoje opinie do rozpatrzenia Radzie, która następnie powołuje powyższych członków.
Poprawka 52
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera c
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 25 – ustęp 2
2.  Kadencja członków oraz zastępców członków trwa cztery lata. Jednakże kadencja członków, o których mowa w ust. 1a lit. a) i b), jest bezterminowa. Kadencja członków, o których mowa w ust. 1a lit. c), może zostać odnowiona tylko raz.
2.  Kadencja członków, o których mowa w ust. 1a lit. b), trwa nie więcej niż 2,5 roku. Kadencja członków, o których mowa w ust. 1a lit. a) i c), trwa pięć lat. Kadencja członków, o których mowa w ust. 1a lit. c), może zostać odnowiona tylko raz.
Poprawka 159
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera -a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Rozporządzenie 178/2002 – artykuł 28 – ustęp 4 – wprowadzenie
-a)   Zdanie wprowadzające w ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. W skład paneli naukowych wchodzą niezależni naukowcy, którzy aktywnie prowadzą badania i publikują swoje wyniki badań w recenzowanych czasopismach naukowych.”
Poprawka 53
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litery a i b
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 28 – ustępy 5–5g
5.  Członkowie komitetu naukowego, którzy nie są członkami paneli naukowych, i dodatkowi członkowie, o których mowa w ust. 5b, są powoływani przez zarząd działający na wniosek dyrektora zarządzającego, na okres pięciu lat z możliwością ponownego wyznaczenia, po uprzednim ogłoszeniu wezwania do składania deklaracji zainteresowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w stosownych wiodących wydawnictwach naukowych i na stronie internetowej Urzędu.”;
5.  Członkowie komitetu naukowego, którzy nie są członkami paneli naukowych, i członkowie paneli naukowych są powoływani przez zarząd na okres pięciu lat z możliwością ponownego wyznaczenia zgodnie z następującą procedurą:
5a.  Członkowie paneli naukowych są powoływani przez zarząd na pięcioletnią kadencję z możliwością ponownego wyznaczenia zgodnie z następującą procedurą:
a)  dyrektor zarządzający po konsultacji z zarządem przesyła państwom członkowskim wniosek dotyczący określonej multidyscyplinarnej wiedzy fachowej niezbędnej w każdym panelu naukowym i wskazuje liczbę ekspertów, których państwa członkowskie mają wyznaczyć. Dyrektor wykonawczy powiadamia państwa członkowskie o prowadzonej przez Urząd polityce niezależności oraz o przepisach wykonawczych Urzędu mających zastosowanie do członków paneli naukowych. Państwa członkowskie ogłaszają wezwanie do składania deklaracji zainteresowania jako podstawę dla wyznaczenia członków panelu. Dyrektor zarządzający informuje zarząd o wnioskach wysłanych do państw członkowskich;
a)  dyrektor zarządzający po konsultacji z zarządem publikuje zaproszenie do wyrażenia zainteresowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w odpowiednich czołowych publikacjach naukowych oraz na stronie internetowej Urzędu oraz informuje państwa członkowskie. W zaproszeniu wskazane są określona multidyscyplinarna wiedza niezbędna w każdym panelu naukowym i liczba potrzebnych ekspertów.
b)  państwa członkowskie wyznaczają ekspertów, tak aby wspólnie osiągnąć liczbę wskazaną przez dyrektora zarządzającego. Każde państwo członkowskie wyznacza co najmniej 12 ekspertów naukowych. Państwa członkowskie mogą przy tym wyznaczyć również obywateli innych państw członkowskich;
b)  państwa członkowskie zapewniają szerokie rozpowszechnianie zaproszeń do wyrażenia zainteresowania w środowisku naukowym. Mogą również wyznaczyć ekspertów w wymienionych dziedzinach, pod warunkiem że dokonywanie takich wyznaczeń odbywa się na podstawie wezwania do składania deklaracji zainteresowania;
c)  na podstawie wyznaczenia dokonanego przez państwa członkowskie dyrektor zarządzający sporządza dla każdego panelu naukowego wykaz ekspertów liczący więcej kandydatów niż liczba członków, którzy mają zostać powołani. Dyrektor zarządzający nie może sporządzać takiego wykazu, jeżeli jest w stanie uzasadnić, że z powodu otrzymanej liczby wyznaczonych ekspertów nie jest możliwe sporządzenie dłuższego wykazu, przy uwzględnieniu kryteriów wyboru określonych w lit. d) niniejszego ustępu. Dyrektor zarządzający przekazuje wykaz zarządowi w celu powołania członków;
c)  na podstawie otrzymanych wniosków i dokonanego wyznaczenia oraz zgodnie z prowadzoną przez Urząd polityką niezależności oraz przepisami wykonawczymi Urzędu mającymi zastosowanie do członków paneli naukowych dyrektor zarządzający sporządza dla każdego panelu naukowego wykaz ekspertów liczący więcej kandydatów niż liczba członków, którzy mają zostać powołani. Dyrektor zarządzający nie może sporządzać takiego wykazu, jeżeli jest w stanie uzasadnić, że z powodu otrzymanej liczby wniosków i wyznaczonych ekspertów nie jest możliwe sporządzenie dłuższego wykazu, przy uwzględnieniu kryteriów wyboru określonych w lit. d) niniejszego ustępu. Dyrektor zarządzający przekazuje wykaz zarządowi w celu powołania członków;
d)  wyznaczanie dokonywane przez państwa członkowskie, wybór przez dyrektora zarządzającego oraz powołanie przez zarząd odbywają się na podstawie następujących kryteriów:
d)  wyznaczanie dokonywane przez państwa członkowskie, wybór przez dyrektora zarządzającego oraz powołanie przez zarząd odbywają się na podstawie następujących kryteriów:
(i)  wysoki poziom wiedzy naukowej;
(i)  wysoki poziom wiedzy naukowej;
(ii)  niezależność i brak konfliktu interesów zgodnie z art. 37 ust. 2 oraz polityką Urzędu w zakresie niezależności i przepisami wykonawczymi Urzędu dotyczącymi niezależności członków paneli naukowych;
(ii)  niezależność i brak konfliktu interesów zgodnie z art. 37 ust. 2 oraz polityką Urzędu w zakresie niezależności i przepisami wykonawczymi Urzędu dotyczącymi niezależności członków paneli naukowych;
(iii)  spełnianie wymagań dotyczących określonej multidyscyplinarnej wiedzy fachowej potrzebnej w panelu, do którego dana osoba ma zostać powołana, oraz władanie odpowiednimi językami;
(iii)  spełnianie wymagań dotyczących określonej multidyscyplinarnej wiedzy fachowej potrzebnej w panelu, do którego dana osoba ma zostać powołana, oraz władanie odpowiednimi językami;
e)  przy ostatecznym powoływaniu członków zarząd zapewnia możliwie najszerszą pod względem geograficznym reprezentację.
e)  przy ostatecznym powoływaniu członków zarząd zapewnia możliwie najszerszą pod względem geograficznym reprezentację.
5b.  Jeżeli Urząd stwierdzi, że w jednym lub kilku panelach brakuje określonej wiedzy fachowej, dyrektor zarządzający proponuje dodatkowych członków panelu do powołania przez zarząd zgodnie z procedurą określoną w ust. 5.
5a.  Jeżeli Urząd stwierdzi, że w jednym lub kilku panelach brakuje określonej wiedzy fachowej, dyrektor zarządzający proponuje dodatkowych członków panelu do powołania przez zarząd zgodnie z procedurą określoną w ust. 5.
5c.  Zarząd przyjmuje, na podstawie wniosku dyrektora wykonawczego, zasady dotyczące szczegółowej organizacji i harmonogramu procedur ustanowionych w ust. 5a i 5b niniejszego artykułu.
5b.  Zarząd przyjmuje, na podstawie wniosku dyrektora wykonawczego, zasady dotyczące szczegółowej organizacji i harmonogramu procedur ustanowionych w ust. 5 i 5a niniejszego artykułu.
5d.  Państwa członkowskie wprowadzają środki zapewniające, by członkowie paneli naukowych działają niezależnie i  wolni od konfliktu interesów, jak przewidziano w art. 37 ust. 2 oraz środkach wewnętrznych Urzędu. Państwa członkowskie zapewniają, by członkowie paneli naukowych dysponowali środkami pozwalającymi im poświęcić niezbędny czas i wysiłek, aby wnieść wkład w prace Urzędu. Państwa członkowskie zapewniają, aby członkowie paneli naukowych nie otrzymywali oni żadnych instrukcji na jakimkolwiek poziomie krajowym oraz aby ich niezależny wkład naukowy do systemu oceny ryzyka na poziomie Unii został uznany za zadanie priorytetowe w zakresie ochrony bezpieczeństwa łańcucha żywnościowego.
5c.  Członkowie paneli naukowych działają niezależnie i  wolni od konfliktu interesów, jak przewidziano w art. 37 ust. 2 oraz środkach wewnętrznych Urzędu. Dysponują środkami pozwalającymi im poświęcić niezbędny czas i wysiłek, aby wnieść wkład w prace Urzędu, nie otrzymują żadnych instrukcji na jakimkolwiek poziomie krajowym, a ich niezależny wkład naukowy do systemu oceny ryzyka na poziomie Unii uznawany jest za zadanie priorytetowe w zakresie ochrony bezpieczeństwa łańcucha.
5e.  Państwa członkowskie zapewniają, aby organy publiczne zatrudniające tych ekspertów naukowych oraz organy odpowiedzialne za ustalanie priorytetów dla organów naukowych, które zatrudniają tych ekspertów, wdrożyły środki przewidziane w ust. 5d.
5d.  W stosownych przypadkach państwa członkowskie zapewniają, aby organy publiczne zatrudniające tych ekspertów naukowych oraz organy odpowiedzialne za ustalanie priorytetów dla organów naukowych, które zatrudniają tych ekspertów, wdrożyły środki konieczne do zapewnienia spełnienia warunków, o których mowa w ust. 5c.
5f.  Urząd wspiera zadania paneli przez organizowanie ich pracy, w szczególności prac przygotowawczych, które mają zostać podjęte przez personel Urzędu lub przez wyznaczone krajowe organizacje naukowe, o których mowa w art. 36, w tym przez organizowanie możliwości opracowania opinii naukowych, które mają zostać poddane wzajemnej weryfikacji przez panele, a następnie przez nie przyjęte.
5e.  Urząd wspiera zadania paneli przez organizowanie ich pracy, w szczególności prac przygotowawczych, które mają zostać podjęte przez personel Urzędu lub przez wyznaczone krajowe organizacje naukowe, o których mowa w art. 36, w tym przez organizowanie możliwości opracowania opinii naukowych, które mają zostać poddane wzajemnej weryfikacji przez panele, a następnie przez nie przyjęte.
5g.  W skład każdego panelu wchodzi nie więcej niż 21 członków.
5f.  W skład każdego panelu wchodzi nie więcej niż 21 członków.
5fa.  Urząd oferuje członkom paneli obszerne szkolenia na temat procesu oceny ryzyka.
Poprawka 54
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera c
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 28 – ustęp 9 – litera b
liczby członków w każdym panelu naukowym w granicach maksymalnej liczby przewidzianej w ust. 5g.
b)  liczby członków w każdym panelu naukowym w granicach maksymalnej liczby przewidzianej w ust. 5f.
Poprawka 55
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – ustęp 3 – litera c a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 28 – ustęp 9 – litera g a (nowa)
ca)  w art. 28 ust. 9 dodaje się literę w brzmieniu:
„ga) możliwości, aby wnioskodawcy mogli analizować krytyczne obszary budzące obawy w związku z nowymi danymi, w maksymalnym okresie sześciu miesięcy, chyba że zostanie to uzgodnione inaczej z Urzędem, i przed publikacją projektu opinii Urzędu.
Poprawka 56
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 29 – ustęp 6
3a)  na końcu art. 29 ust. 6 dodaje się zdanie w brzmieniu:
„Nie umożliwiają one wyłączania a priori niektórych dowodów naukowych, zwłaszcza gdy zostały one opublikowane po procesie oceny wzajemnej.”;
Poprawka 57
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 32a
Na prośbę potencjalnego wnioskodawcy ubiegającego się o udzielenie zezwolenia w obszarze prawa żywnościowego personel Urzędu udziela porad w sprawie odnośnych przepisów i wymaganej treści wniosku o udzielenie zezwolenia. Porady udzielone przez personel Urzędu pozostają bez uszczerbku i nie są wiążące dla późniejszej oceny wniosków o udzielenie zezwolenia przeprowadzanej przez panele naukowe.
Urząd publikuje przewodnik zawierający pytania i odpowiedzi, w którym wyjaśnia się wymogi administracyjne i naukowe związane z wnioskiem o udzielenie zezwolenia. Na prośbę potencjalnego wnioskodawcy ubiegającego się o udzielenie zezwolenia w obszarze prawa żywnościowego Urząd oferuje ponadto możliwość konsultacji, podczas których wyjaśnia się wymogi dotyczące treści oraz sposób przeprowadzenia różnych testów i badań w celu zapewnienia jakości, bezpieczeństwa i skuteczności planowanego produktu. Porady udzielone przez Urząd pozostają bez uszczerbku i nie są wiążące dla późniejszej oceny wniosków o udzielenie zezwolenia przeprowadzanej przez panele naukowe. Personel Urzędu udzielający porad nie uczestniczy w przygotowawczych pracach naukowych, które są bezpośrednio lub pośrednio istotne dla wniosku stanowiącego przedmiot porady.
W terminie [36 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego] Komisja oceni wpływ niniejszego artykułu na funkcjonowanie Urzędu. Szczególną uwagę zwróci na dodatkowe obciążenie pracą i mobilizację personelu oraz na to, czy przepis doprowadził do zmiany alokacji zasobów Urzędu kosztem działań związanych z interesem publicznym.
Poprawka 58
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 32b – ustęp 1
1.  Niniejszym ustanawia się unijny rejestr badań zleconych przez podmioty gospodarcze w celu uzyskania zezwolenia na podstawie unijnego prawa żywnościowego. Podmioty gospodarcze niezwłocznie powiadamiają Urząd o przedmiocie wszelkich badań zleconych na poparcie przyszłego wniosku o udzielenie zezwolenia na podstawie prawa żywnościowego Unii. Rejestr jest prowadzony przez Urząd.
1.  Niniejszym ustanawia się unijny rejestr badań zleconych przez podmioty gospodarcze starające się o uzyskanie zezwolenia lub odnowienia zezwolenia na podstawie unijnego prawa żywnościowego. Podmioty gospodarcze niezwłocznie powiadamiają Urząd o przedmiocie wszelkich badań zleconych w Unii i poza jej granicami na poparcie przyszłego wniosku o udzielenie zezwolenia lub odnowienia zezwolenia na podstawie prawa żywnościowego Unii. Rejestr jest prowadzony przez Urząd.
Poprawka 59
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 32b – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Zlecone badania uwzględniają dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/63/UE1a.
_______________
1a Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/63/UE z dnia 22 września 2010 r. w sprawie ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych (Dz.U. L 276 z 20.10.2010, s. 33).
Poprawka 60
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 32b – ustęp 2
2.  Obowiązek powiadomienia określony w ust. 1 ma również zastosowanie do laboratoriów unijnych wykonujących te badania.
2.  Obowiązek powiadomienia określony w ust. 1 ma również zastosowanie do wszystkich instytucji wykonujących badania, w tym laboratoriów, instytutów lub uniwersytetów.
Poprawka 61
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 32b – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Dane z testów, które zostały zlecone, ale nie zostały zarejestrowane, nie są wykorzystywane w ocenie ryzyka.
Poprawka 62
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 32b – ustęp 2 b (nowy)
2b.  Nie można udzielić zezwolenia w odniesieniu do przedmiotu wniosku, o ile nie zostaną przedstawione wszystkie dane ze wszystkich zarejestrowanych badań.
Poprawka 63
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 32b – ustęp 3 a (nowy)
3a.  W przypadku gdy Urząd zwraca się do wnioskodawcy o dodatkowe dane i otrzymuje je, dane te, oznaczone jako takie, są również dodawane do unijnego rejestru i udostępniane publicznie.
Poprawka 64
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 32b – ustęp 4 a (nowy)
4a.  Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 57a w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia przez określenie sankcji w przypadku niestosowania się do obowiązku sprawozdawczego.
Poprawka 65
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 32b – ustęp 4 b (nowy)
4b.  Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do badań zleconych przed dniem ... [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego].
Poprawka 66
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 32c – ustęp 1
1.  Jeżeli prawo żywnościowe Unii przewiduje, że zezwolenie może być odnowione, potencjalny wnioskodawca ubiegający się o odnowienie powiadamia Urząd o badaniach, jakie zamierza w tym celu przeprowadzić. Po otrzymaniu powiadomienia Urząd rozpoczyna konsultacje z zainteresowanymi stronami i opinią publiczną dotyczące planowanych badań do celów odnowienia i, biorąc pod uwagę otrzymane uwagi, udziela porad dotyczących treści planowanego wniosku o odnowienie. Porady udzielone przez Urząd pozostają bez uszczerbku i nie są wiążące dla późniejszej oceny wniosków o odnowienie zezwolenia przeprowadzanej przez panele naukowe.
1.  Jeżeli prawo żywnościowe Unii przewiduje, że zezwolenie może być odnowione, potencjalny wnioskodawca ubiegający się o odnowienie powiadamia Urząd o badaniach, jakie zamierza w tym celu przeprowadzić. Po otrzymaniu powiadomienia Urząd rozpoczyna konsultacje z zainteresowanymi stronami i opinią publiczną dotyczące planowanych badań do celów odnowienia i, biorąc pod uwagę otrzymane uwagi mające znaczenie dla oceny ryzyka planowanego odnowienia, udziela porad dotyczących treści planowanego wniosku o odnowienie. Porady udzielone przez Urząd pozostają bez uszczerbku i nie są wiążące dla późniejszej oceny wniosków o odnowienie zezwolenia przeprowadzanej przez panele naukowe.
Poprawka 67
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 32c – ustęp 2
2.  Urząd konsultuje się z zainteresowanymi stronami i z opinią publiczną w sprawie badań przedstawionych na poparcie wniosków o udzielenie zezwolenia po ich podaniu do wiadomości publicznej przez Urząd zgodnie z art. 38 i art. 39–39f w celu stwierdzenia, czy dostępne są inne istotne dane naukowe lub badania w kwestii będącej przedmiotem wniosku o udzielenie zezwolenia. Niniejszy przepis nie ma zastosowania do przedkładania przez wnioskodawców jakichkolwiek uzupełniających informacji w trakcie procesu oceny ryzyka.
2.  W ciągu dwóch miesięcy Urząd konsultuje się z zainteresowanymi stronami i z opinią publiczną w sprawie badań przedstawionych na poparcie wniosków o udzielenie zezwolenia po ich podaniu do wiadomości publicznej przez Urząd zgodnie z art. 38 i art. 39–39f w celu stwierdzenia, czy dostępne są inne istotne dane naukowe lub badania, które opierają się na niezależnej literaturze poddanej wzajemnej ocenie lub zostały przeprowadzone zgodnie z międzynarodowymi wytycznymi i dobrymi praktykami laboratoryjnymi (GLP), w kwestii będącej przedmiotem wniosku o udzielenie zezwolenia, bez uszczerbku dla obowiązków Urzędu wynikających z art. 33. Niniejszy przepis nie ma zastosowania do przedkładania przez wnioskodawców jakichkolwiek uzupełniających informacji w trakcie procesu oceny ryzyka.
Poprawka 68
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 32d
Eksperci Komisji przeprowadzają kontrole, w tym audyty, w celu uzyskania pewności, że obiekty badawcze spełniają odpowiednie normy dotyczące przeprowadzania testów i badań przedłożonych Urzędowi w ramach wniosku o udzielenie zezwolenia na podstawie prawa żywnościowego Unii. Kontrole te są organizowane we współpracy z właściwymi organami państw członkowskich.
Eksperci podlegającej Komisji Dyrekcji ds. Audytów i Analiz w zakresie Zdrowia i Żywności przeprowadzają kontrole, w tym audyty, w celu uzyskania pewności, że obiekty badawcze w Unii i państwach trzecich spełniają odpowiednie normy dotyczące przeprowadzania testów i badań przedłożonych Urzędowi w ramach wniosku o udzielenie zezwolenia na podstawie prawa żywnościowego Unii. Kontrole te są organizowane we współpracy z właściwymi organami państw członkowskich lub odnośnych państw trzecich.
Poprawka 161
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Rozporządzenie 178/2002 – artykuł 32e
Bez uszczerbku dla obowiązku wnioskodawców ubiegających się o zezwolenie na podstawie prawa żywnościowego polegającego na wykazaniu bezpieczeństwa przedmiotu przedłożonego w celu objęcia systemem zezwoleń, Komisja może, w wyjątkowych okolicznościach, zwrócić się do Urzędu o zlecenie badań naukowych w celu weryfikacji dowodów wykorzystanych w procesie oceny ryzyka. Zlecone badania mogą mieć szerszy zakres niż dowody będące przedmiotem weryfikacji.”;
Bez uszczerbku dla obowiązku wnioskodawców ubiegających się o zezwolenie na podstawie prawa żywnościowego polegającego na wykazaniu bezpieczeństwa przedmiotu przedłożonego w celu objęcia systemem zezwoleń, w przypadku rozbieżnych wyników naukowych Komisja może zwrócić się do Urzędu o zlecenie badań naukowych w celu weryfikacji dowodów wykorzystanych w procesie oceny ryzyka. Zlecone badania mogą mieć szerszy zakres niż dowody będące przedmiotem weryfikacji w procesie oceny ryzyka. Badania weryfikacyjne są finansowane z wkładów wnioskodawców do wspólnego funduszu. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 57a akty delegowane w celu ustalenia zasad działania tego funduszu.
Poprawka 70
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 32e – ustęp 1 a (nowy)
Zlecone badania uwzględniają dyrektywę 2010/63/UE.
Poprawka 71
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 33 – ustęp 1 – litera d a (nowa)
4a)  w art. 33 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:
„da) efektów działania skojarzonego i skumulowanych skutków.”
Poprawka 72
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 38 – ustęp 1 – wprowadzenie
1.  Urząd wykonuje swoje działania przy wysokim stopniu przejrzystości. W szczególności bezzwłocznie podaje do publicznej wiadomości:
1.  Urząd wykonuje swoje działania przy wysokim stopniu przejrzystości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1367/2006 i bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. W szczególności bezzwłocznie podaje do publicznej wiadomości:
Poprawka 73
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 38 – ustęp 1 – litera a
a)  porządki dzienne i protokoły komitetu naukowego i paneli naukowych oraz ich grup roboczych;
a)  porządki dzienne, listy uczestników i protokoły zarządu, komitetu doradczego, komitetu naukowego i paneli naukowych oraz ich grup roboczych;
Poprawka 74
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 38 – ustęp 1 – litera c
c)  dane naukowe, badania i inne informacje na poparcie wniosków o udzielenie zezwolenia na podstawie prawa żywnościowego Unii, w tym uzupełniające informacje dostarczone przez wnioskodawców, jak również inne dane naukowe i informacje na poparcie wniosków o uzyskanie wyników naukowych, w tym opinii naukowej, złożonych przez Parlament Europejski, Komisję i państwa członkowskie, z uwzględnieniem ochrony danych poufnych i ochrony danych osobowych zgodnie z art. 39–39f;
c)  dane naukowe, badania i inne informacje na poparcie wniosków o udzielenie zezwolenia na podstawie prawa żywnościowego Unii, w tym uzupełniające informacje dostarczone przez wnioskodawców, jak również inne dane naukowe i informacje na poparcie wniosków o uzyskanie wyników naukowych, w tym opinii naukowej, złożonych przez Parlament Europejski, Komisję i państwa członkowskie, z uwzględnieniem nadrzędnego interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem oraz ochrony danych poufnych i ochrony danych osobowych zgodnie z art. 39–39f;
Poprawka 75
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 38 – ustęp 1 – litera d
d)  informacje, na których opierają się jego wyniki naukowe, w tym opinie naukowe, z uwzględnieniem ochrony danych poufnych i ochrony danych osobowych zgodnie z art. 39–39f;
d)  informacje, na których opierają się jego wyniki naukowe, w tym opinie naukowe, z uwzględnieniem nadrzędnego interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem oraz ochrony danych poufnych i ochrony danych osobowych zgodnie z art. 39–39f;
Poprawka 76
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 38 – ustęp 1 – litera h a (nowa)
ha)  informacje dotyczące nazwy wnioskodawcy i tytułu wniosku;
Poprawka 77
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 38 – ustęp 1 – litera i
i)  porady udzielone przez Urząd potencjalnym wnioskodawcom na etapie poprzedzającym złożenie wniosku zgodnie z art. 32a i 32c.
i)  doradztwo ogólne udzielane przez Urząd potencjalnym wnioskodawcom na etapie poprzedzającym złożenie wniosku zgodnie z art. 32a i 32c.
Poprawka 78
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 38 – ustęp 1 – akapit 2
Pozycje, o których mowa w akapicie pierwszym, są podawane do wiadomości publicznej na specjalnej stronie internetowej Urzędu. Strona ta jest publicznie i łatwo dostępna. Odpowiednie pozycje udostępnia się w formacie elektronicznym do pobrania, drukowania i przeszukiwania.
Pozycje, o których mowa w akapicie pierwszym, są podawane do wiadomości publicznej na specjalnej stronie internetowej Urzędu. Strona ta jest publicznie i łatwo dostępnapodlega wyraźnym, rejestrowanym drogą elektroniczną zobowiązaniom podmiotów, które mają do niej dostęp, oraz skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym środkom i sankcjom przed wszelkimi niedozwolonymi zastosowaniami w celach komercyjnych. Odpowiednie pozycje udostępnia się w formacie elektronicznym nadającym się do odczytu maszynowego do pobrania, drukowania ze znakiem wodnym umożliwiającym śledzenie i przeszukiwania. Środki te są ukierunkowane na komercyjne wykorzystywanie dokumentów i ich przedkładanie. Takie środki opracowuje się w celu zapewnienia skutecznej ochrony przed komercyjnym wykorzystywaniem pozycji, o których mowa w akapicie pierwszym, zarówno w Unii, jak i w państwach trzecich.
Poprawka 79
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 38 – ustęp 1a – akapit 1 – wprowadzenie
1a.  Publiczne ujawnienie informacji wymienionych w ust. 1 lit. c) pozostaje bez uszczerbku dla:
1a.  Publiczne ujawnienie informacji wymienionych w ust. 1 lit. c), d) i i) pozostaje bez uszczerbku dla:
Poprawka 80
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 38 – ustęp 1a – akapit 1 – litera a
a)  wszelkiego prawa własności intelektualnej, które może istnieć w stosunku do dokumentów lub ich treści; oraz
skreśla się
Poprawka 163
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Rozporządzenie 178/2002 – artykuł 38 – ustęp 1a – akapit 2
Publiczne ujawnienie informacji wymienionych w ust. 1 lit. c) nie jest uznawane za wyraźne ani dorozumiane zezwolenie lub licencję na użycie, odtworzenie lub wykorzystanie w inny sposób odnośnych danych i informacji oraz ich treści, a Unia Europejska nie jest odpowiedzialna za ich użycie przez osoby trzecie.
Publiczne ujawnienie informacji wymienionych w ust. 1 lit. c) nie jest uznawane za wyraźne ani dorozumiane zezwolenie lub licencję na użycie komercyjne, odtworzenie lub wykorzystanie w inny sposób odnośnych danych i informacji oraz ich treści do celów komercyjnych. Aby uniknąć wątpliwości, publikowane informacje można wykorzystywać do celu publicznej i akademickiej kontroli wyników, w tym dla lepszego zrozumienia potencjalnego negatywnego wpływu na zdrowie i środowisko, a Unia nie jest odpowiedzialna za ich użycie przez osoby trzecie.
Poprawka 82
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – ustęp 5 – litera c a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 38 – ustęp 3 a (nowy)
ca)   dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
„3a. Niniejszy artykuł nie narusza dyrektywy 2003/4/WE ani rozporządzeń (WE) nr 1049/2001 i (WE) nr 1367/2006.”
Poprawka 83
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39 – ustęp 1
1.  Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 38 Urząd nie podaje do wiadomości publicznej informacji, w odniesieniu do których otrzymał wniosek o poufne traktowanie zgodnie z niniejszym artykułem.
1.  Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 38 oraz z zastrzeżeniem rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i dyrektywy 2003/4/WE, a także zasady ogólnej, zgodnie z którą interes zdrowia publicznego jest zawsze nadrzędny w stosunku do interesów prywatnych, Urząd nie podaje do wiadomości publicznej informacji, w odniesieniu do których otrzymał i pozytywnie rozpatrzył wniosek o poufne traktowanie zgodnie z niniejszym artykułem.
Poprawka 84
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39 – ustęp 2 – punkt 1
1)  metoda i inne techniczne i przemysłowe specyfikacje odnoszące się do tej metody, stosowane do wytwarzania lub produkcji przedmiotu wniosku o uzyskanie wyników naukowych, w tym opinii naukowej;
1)  metoda i inne techniczne i przemysłowe specyfikacje odnoszące się do tej metody, stosowane do wytwarzania lub produkcji przedmiotu wniosku o uzyskanie wyników naukowych, w tym opinii naukowe, chyba że mają one znaczenie dla zrozumienia potencjalnego wpływu na zdrowie i środowisko, oraz pod warunkiem że wnioskodawca na podstawie możliwego do zweryfikowania uzasadnienia wykaże, że metoda ta nie obejmuje informacji na temat emisji do środowiska i wpływu na zdrowie i środowisko;
Poprawka 85
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39 – ustęp 2 – punkt 3
3)  informacje handlowe ujawniające źródła zaopatrzenia, udział w rynku lub strategię biznesową wnioskodawcy; oraz
3)  informacje handlowe ujawniające źródła zaopatrzenia, nowatorskie pomysły dotyczące produktów lub substancji, udział w rynku lub strategię biznesową wnioskodawcy;
(Zmiana dotyczy całości tekstu; jej przyjęcie wiąże się z koniecznością wprowadzenia zmian w całym dokumencie).
Poprawka 86
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39 – ustęp 2 – punkt 4
4)  skład ilościowy przedmiotu wniosku o uzyskanie wyników naukowych, w tym opinii naukowej.
4)  skład ilościowy przedmiotu wniosku o uzyskanie wyników naukowych, w tym opinii naukowej, chyba że ma on znaczenie dla zrozumienia potencjalnego wpływu na zdrowie i środowisko.
Poprawka 87
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39 – ustęp 4 – litera a
a)  w przypadku gdy niezbędne są pilne działania, aby chronić zdrowie publiczne, zdrowie zwierząt lub środowisko, na przykład w sytuacjach nadzwyczajnych, Urząd może ujawnić informacje, o których mowa w ust. 2 i 3; oraz
a)  w przypadku gdy niezbędne są pilne działania, aby chronić zdrowie publiczne, zdrowie zwierząt lub środowisko, na przykład w sytuacjach nadzwyczajnych, Urząd może ujawnić informacje, o których mowa w ust. 2 i 3; lub
Poprawka 88
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39 – ustęp 4 – litera b
b)  informacje stanowiące część wniosków z wyników naukowych, w tym opinii naukowych, przedstawionych przez Urząd i odnoszących się do przewidywalnych skutków dla zdrowia.
b)  informacje stanowiące część wniosków z wyników naukowych, w tym opinii naukowych, przedstawionych przez Urząd i odnoszących się do przewidywalnych skutków dla zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt i środowiska.
Poprawka 89
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39 – ustęp 4 – litera b a (nowa)
ba)  w przypadku istnienia nadrzędnego interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem.
Poprawka 90
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39 – ustęp 4 – litera b b (nowa)
bb)  wszelkie informacje, za których ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i art. 6 rozporządzenia (WE)nr 1367/2006, zwłaszcza gdy informacje dotyczą emisji do środowiska.
Poprawka 91
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39 – ustęp 4 a (nowy)
4a.  Niniejszy artykuł nie narusza dyrektywy 2003/4/WE ani rozporządzeń (WE) nr 1049/2001 i (WE) nr 1367/2006.
Poprawka 92
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39a – ustęp 2
2.  Jeżeli wnioskodawca składa wniosek o zachowanie poufności, dostarcza wersję niemającą charakteru poufnego i wersję poufną przedstawionych informacji zgodnie ze standardowymi formatami danych, jeżeli takie ustanowiono, na podstawie art. 39f. Wersja niemająca charakteru poufnego nie zawiera informacji, które wnioskodawca uznaje za poufne zgodnie z art. 39 ust. 2 i 3. Wersja poufna zawiera wszystkie przekazane informacje, w tym również informacje uznane przez wnioskodawcę za poufne. Informacje, co do których wniesiono o zachowanie poufności, są w wersji poufnej wyraźnie oznaczone. Wnioskodawca wskazuje wyraźnie powody, dla których wnioskuje się o poufność w odniesieniu do poszczególnych informacji.
2.  Jeżeli wnioskodawca składa wniosek o zachowanie poufności, dostarcza wersję niemającą charakteru poufnego i wersję poufną przedstawionych informacji zgodnie ze standardowymi formatami danych, jeżeli takie ustanowiono, na podstawie art. 39f. W wersji niemającej charakteru poufnego informacje, o których poufne traktowanie wnioskodawca zwrócił się zgodnie z art. 39 ust. 2 i 3, są zaczernione. Wersja poufna zawiera wszystkie przekazane informacje, w tym również informacje, które wnioskodawca uważa za poufne. Informacje, co do których wniesiono o zachowanie poufności, są w wersji poufnej wyraźnie oznaczone. Wnioskodawca wskazuje wyraźnie uzasadnienia i dowody możliwe do zweryfikowania, na podstawie których wnioskuje się o poufność w odniesieniu do poszczególnych informacji.
Poprawka 167
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39 b – ustęp 1 - litera a
a)  niezwłocznie podaje do wiadomości publicznej wersję niemającą charakteru poufnego przedłożoną przez wnioskodawcę;
a)  niezwłocznie podaje do wiadomości publicznej wersję wniosku niemającą charakteru poufnego przedłożoną przez wnioskodawcę w momencie, w którym wniosek uznany został za dopuszczalny;
Poprawka 93
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39b – ustęp 1 – akapit 1 – litera c
c)  informuje wnioskodawcę na piśmie o swoim zamiarze ujawnienia informacji wraz z uzasadnieniem, zanim Urząd formalnie podejmie decyzję w sprawie wniosku o zachowanie poufności. Jeżeli wnioskodawca nie zgadza się z oceną Urzędu, może wyrazić swoją opinię lub wycofać swój wniosek o udzielenie zezwoleniaciągu dwóch tygodni od dnia, w którym powiadomiono go o stanowisku Urzędu;
c)  informuje wnioskodawcę na piśmie o swoim zamiarze ujawnienia informacji wraz z uzasadnieniem, zanim Urząd formalnie podejmie decyzję w sprawie wniosku o zachowanie poufności. Jeżeli wnioskodawca kwestionuje ocenę Urzędu, może 1) wyrazić swoją opinię; 2) wycofać swój wniosek; lub 3) zwrócić się do Izby Odwoławczej Urzędu o zrewidowanie sprawyterminie czterech tygodni od dnia, w którym powiadomiono go o stanowisku Urzędu. Wnioskodawca może przedstawić pisemne powiadomienie Urzędowi, wskazując, że pragnie zwrócić się do Izby Odwoławczej Urzędu o ponowne rozpatrzenie opinii. W tym przypadku wnioskodawca przesyła do Urzędu szczegółowe uzasadnienie swojego wniosku, w ciągu 60 dni od otrzymania opinii. W ciągu 60 dni od daty otrzymania uzasadnienia wniosku Izba Odwoławcza Urzędu ponownie analizuje swoją opinię;
Poprawka 94
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39b – ustęp 1 – akapit 1 – litera d
d)  podejmuje uzasadnioną decyzję w sprawie wniosku o zachowanie poufności z uwzględnieniem uwag wnioskodawcy w terminie dziesięciu tygodni od daty otrzymania wniosku o zachowanie poufności w odniesieniu do wniosków o udzielenie zezwolenia i bez zbędnej zwłoki w przypadku uzupełniających danych i informacji, oraz powiadamia wnioskodawcę i odpowiednio informuje Komisję i państwa członkowskie o swojej decyzji; oraz
d)  podejmuje uzasadnioną decyzję w sprawie wniosku o zachowanie poufności z uwzględnieniem uwag wnioskodawcy w terminie ośmiu tygodni od daty otrzymania wniosku o zachowanie poufności w odniesieniu do wniosków o udzielenie zezwolenia i bez zbędnej zwłoki w przypadku uzupełniających danych i informacji, oraz powiadamia wnioskodawcę i w każdym wypadku informuje Komisję i państwa członkowskie o swojej decyzji; oraz
Poprawka 140
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39b – ustęp 1 – litera e
e)  podaje do wiadomości publicznej wszelkie dodatkowe dane i informacje, w odniesieniu do których wniosek o zachowanie poufności nie został uznany za uzasadniony, nie wcześniej niż dwa tygodnie po powiadomieniu wnioskodawcy o swojej decyzji, zgodnie z lit. d).
e)  publikuje dane i informacje dotyczące wniosku, niemające charakteru poufnego, wyłącznie po powzięciu ostatecznej decyzji w odniesieniu do wniosku o zachowanie poufności zgodnie z niniejszym artykułem i po opublikowaniu przez Urząd projektu opinii naukowej zgodnie z art. 38. Jeżeli na podstawie art. 39 lit. c) wnioskodawca wycofa wniosek o udzielenie zezwolenia, ponieważ planowana przez Urząd publikacja informacji jest jego zdaniem zbyt obszerna, wówczas Urząd, Komisja i państwa członkowskie rezygnują z publikacji wszelkich informacji na temat wniosku o udzielenie zezwolenia.
Poprawka 96
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39b – ustęp 1 – akapit 2
Decyzje podjęte przez Urząd na podstawie niniejszego artykułu mogą stanowić przedmiot skarg wnoszonych do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na warunkach określonych odpowiednio w art. 263 i 278 Traktatu.
Decyzje podjęte przez Urząd na podstawie niniejszego artykułu mogą stanowić przedmiot skarg wnoszonych do Izby Odwoławczej Urzędu, którą ustanawia Komisja w drodze aktów delegowanych. Takie akty delegowane przyjmuje się zgodnie z art. 57a niniejszego rozporządzenia. Złożenie odwołania na podstawie niniejszego ustępu wywołuje skutek zawieszający. Wnioskodawca może przedstawić pisemne powiadomienie Urzędowi, wskazując, że pragnie zwrócić się do Izby Odwoławczej Urzędu o ponowne rozpatrzenie opinii. W tym przypadku wnioskodawca przesyła do Urzędu szczegółowe uzasadnienie swojego wniosku, w ciągu 60 dni od otrzymania opinii. W ciągu 60 dni od daty otrzymania uzasadnienia wniosku Izba Odwoławcza Urzędu ponownie analizuje swoją opinię. W przypadku zakwestionowania decyzji podjętej przez Izbę Odwoławczą Urząd może wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na warunkach określonych w art. 263 Traktatu.
Poprawka 97
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39d – ustęp 2
2.  Komisja i państwa członkowskie wprowadzają niezbędne środki, aby informacje otrzymane przez nie na podstawie prawa żywnościowego Unii, w odniesieniu do których wnioskowano o poufne traktowanie, nie były podawane do wiadomości publicznej do czasu podjęcia przez Urząd decyzji w sprawie wniosku o zachowanie poufności i uprawomocnienia się tej decyzji. Komisja i państwa członkowskie wprowadzają również niezbędne środki, aby informacje, w przypadku których Urząd zgodził się na poufne traktowanie, nie zostały podane do wiadomości publicznej.
2.  Komisja i państwa członkowskie wprowadzają niezbędne środki, aby informacje otrzymane przez nie na podstawie prawa żywnościowego Unii, w odniesieniu do których wnioskowano o poufne traktowanie, nie były podawane do wiadomości publicznej do czasu podjęcia przez Urząd decyzji w sprawie wniosku o zachowanie poufności i uprawomocnienia się tej decyzji, chyba że zwrócono się o dostęp do informacji na podstawie dyrektywy 2003/4/WE lub przepisów krajowych regulujących dostęp do dokumentów. Komisja i państwa członkowskie wprowadzają również niezbędne środki, aby informacje, w przypadku których Urząd zgodził się na poufne traktowanie, nie zostały podane do wiadomości publicznej, chyba że zwrócono się o dostęp do informacji na podstawie dyrektywy 2003/4/WE lub przepisów krajowych regulujących dostęp do dokumentów.
Poprawka 98
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39d – akapit 3
3.  Jeżeli wnioskodawca w ramach procedury udzielania zezwolenia wycofuje lub wycofał wniosek, Urząd, Komisja i państwa członkowskie przestrzegają poufności informacji handlowych i przemysłowych, na którą zgodził się Urząd zgodnie z art. 39–39f. Wniosek o udzielenie zezwolenia uznaje się za wycofany z chwilą otrzymania pisemnego wniosku przez właściwy organ, który otrzymał pierwotny wniosek. Jeżeli wycofanie wniosku o udzielenie zezwolenia ma miejsce przed podjęciem przez Urząd decyzji w sprawie odnośnego wniosku o zachowanie poufności, Urząd, Komisja i państwa członkowskie nie podają do publicznej wiadomości informacji, o których poufność wniesiono.
3.  Jeżeli wnioskodawca w ramach procedury udzielania zezwolenia wycofuje lub wycofał wniosek, Urząd, Komisja i państwa członkowskie przestrzegają poufności informacji handlowych i przemysłowych, na którą zgodził się Urząd zgodnie z art. 39–39f. Wniosek o udzielenie zezwolenia uznaje się za wycofany z chwilą otrzymania pisemnego wniosku przez właściwy organ, który otrzymał pierwotny wniosek. Urząd nie publikuje żadnych informacji, poufnych lub niemających poufnego charakteru, w przypadku gdy wnioskodawca podjął decyzję o wycofaniu swojego wniosku.
Poprawka 99
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39e – ustęp 1 – litera c
c)  nazwiska wszystkich uczestników posiedzeń komitetu naukowego i paneli naukowych oraz ich grup roboczych.
c)  nazwiska wszystkich uczestników i obserwatorów posiedzeń komitetu naukowego i paneli naukowych, ich grup roboczych oraz wszelkich innych grup ad hoc w tej dziedzinie.
Poprawka 101
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39f – ustęp 1
1.  Do celów art. 38 ust. 1 lit. c) oraz w celu zapewnienia efektywnego przetwarzania skierowanych do Urzędu wniosków o uzyskanie wyników naukowych przyjmuje się standardowe formaty danych i pakiety oprogramowania umożliwiające przedkładanie, przeszukiwanie, kopiowanie i drukowanie dokumentów, przy zapewnieniu zgodności z wymogami regulacyjnymi określonymi w prawie żywnościowym Unii. Te projekty standardowych formatów danych i pakietów oprogramowania nie opierają się na zastrzeżonych normach i w miarę możliwości zapewniają interoperacyjność z istniejącymi metodami przekazywania danych.
1.  Do celów art. 38 ust. 1 lit. c) oraz w celu zapewnienia efektywnego przetwarzania skierowanych do Urzędu wniosków o uzyskanie wyników naukowych przyjmuje się standardowe formaty danych i pakiety oprogramowania umożliwiające przedkładanie, przeszukiwanie, kopiowanie i drukowanie dokumentów, przy zapewnieniu zgodności z wymogami regulacyjnymi określonymi w prawie żywnościowym Unii oraz wykonalności w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw. Te projekty standardowych formatów danych i pakietów oprogramowania nie opierają się na zastrzeżonych normach i w miarę możliwości zapewniają interoperacyjność z istniejącymi metodami przekazywania danych.
Poprawka 102
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39f – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Standardowe formaty danych i pakiety danych mają zastosowanie jedynie do danych wygenerowanych po przyjęciu aktów wykonawczych zgodnie z ust. 2 lit. b).
Poprawka 103
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 39g – ustęp 1
Systemy informatyczne używane przez Urząd do przechowywania swoich danych, w tym danych o charakterze poufnym i danych osobowych, mają na celu zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa odpowiedniego dla danego ryzyka dla bezpieczeństwa , z uwzględnieniem art. 39–39f niniejszego rozporządzenia. Dostęp opiera się co najmniej na systemie, który wymaga dwuelementowego uwierzytelnienia lub zapewnia równoważny poziom zabezpieczenia. System zapewnia pełną kontrolę dostępu do niego.
Systemy informatyczne używane przez Urząd do przechowywania swoich danych, w tym danych o charakterze poufnym i danych osobowych, są zaprojektowane w sposób gwarantujący uzyskanie jak najwyższych standardów w zakresie poziomu bezpieczeństwa, odpowiedniego dla danego ryzyka, z uwzględnieniem art. 39–39f niniejszego rozporządzenia. Dostęp opiera się co najmniej na systemie, który wymaga dwuelementowego uwierzytelnienia lub zapewnia równoważny poziom zabezpieczenia. System zapewnia pełną kontrolę dostępu do niego.
Poprawka 104
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 41 – ustęp 1
W przypadku informacji dotyczących środowiska stosuje się również art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady39 .
Urząd zapewnia szeroki dostęp do dokumentów, które posiada. W przypadku informacji dotyczących środowiska stosuje się również rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady39. Art. 38–39 niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie bez uszczerbku dla stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i rozporządzenia (WE) nr 1367/2006.
__________________
__________________
39 Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264 z 25.9.2006, s. 13).
39 Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264 z 25.9.2006, s. 13).
Poprawka 106
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 b (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 51 – ustęp 1 a (nowy)
9b)  w art. 51 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„1a. Komisja przyjmuje akt delegowany zgodnie z art. 57a w celu opracowania zharmonizowanego systemu zarządzania sieciami ostrzegania o zagrożeniach związanych z żywnością między Komisją i państwami członkowskimi.”
Poprawka 107
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 57a – ustęp 2
2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 8c, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia [date of entry into force of this Regulation] r.
2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 8c, art. 32b ust. 4a, art. 39b ust. 1 akapit drugi i art. 51 ust. 1a, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.
Poprawka 108
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002
Artykuł 61
Artykuł 61
Artykuł 61
Klauzula przeglądowa
Klauzula przeglądowa
1.  Komisja zapewnia regularny przegląd stosowania niniejszego rozporządzenia.
1.  Komisja zapewnia regularny przegląd stosowania niniejszego rozporządzenia.
2.  Nie później niż pięć lat po dacie, o której mowa w art. [entry into force of the Regulation amending the GFL], a następnie co pięć lat Komisja przeprowadza ocenę wyników działalności Urzędu pod kątem realizacji jego celów, mandatu, zadań, procedur, a także pod kątem lokalizacji zgodnie z wytycznymi Komisji. W trakcie oceny badana jest ewentualna potrzeba zmiany mandatu Urzędu oraz skutki finansowe takiej zmiany.
2.  Nie później niż pięć lat po dacie, o której mowa w art. [wejście w życie rozporządzenia zmieniającego ogólne prawo żywnościowe], a następnie co pięć lat Urząd wraz z Komisją zlecają niezależną ocenę zewnętrzną swych osiągnięć i wyników działalności pod kątem realizacji ich celów, mandatów, zadań, procedur, a także pod kątem lokalizacji. Ocena jest przeprowadzana na podstawie programu prac zarządu w porozumieniu z Komisją. W trakcie oceny oceniane są procedury pracy i wpływ Urzędu oraz badana jest ewentualna potrzeba zmiany mandatu Urzędu, w tym skutki finansowe takiej zmiany. Ponadto w trakcie oceny badana jest ewentualna potrzeba wzmocnienia współpracy i spójności działania Urzędu z właściwymi organami w państwach członkowskich i pozostałymi agencjami Unii. W ocenie brane są pod uwagę opinie zainteresowanych stron, zarówno na poziomie Unii, jak i na poziomie krajowym.
2a.  Zarząd bada wnioski z oceny i przedstawia Komisji zalecenia, które mogą dotyczyć zmian w Urzędzie.
3.  Jeśli Komisja uzna, że dalsze działanie Urzędu w odniesieniu do powierzonych mu celów, mandatu i zadań nie jest już uzasadnione, może wnioskować o odpowiednią zmianę lub uchylenie odpowiednich przepisów niniejszego rozporządzenia.
4.  Komisja przekazuje wyniki oceny Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i zarządowi. Ustalenia z oceny podaje się do wiadomości publicznej.
4.  Oceny i zalecenia, o których mowa w ust. 2 i 2a, są przekazywane Komisji, Radzie, Parlamentowi Europejskiemu i zarządowi. Ustalenia z oceny i zalecenia podaje się do wiadomości publicznej.
Poprawka 109
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 2 a (nowy)
Dyrektywa 2001/18/WE
Artykuł 24 – ustęp 2 a (nowy)
2a)   w art. 24 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2a. Obowiązek proaktywnego rozpowszechniania informacji określony w ust. 1 niniejszego artykułu – zgodnie z art. 25 niniejszej dyrektywy oraz art. 38 i 39 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 – nie narusza prawa każdej osoby fizycznej lub prawnej do dostępu do dokumentów na żądanie, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 i rozporządzeniem (WE) nr 1367/2006.”
Poprawka 110
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 9
Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003
Artykuł 29 – ustęp 1
1.  Urząd publicznie udostępnia wniosek o wydanie zezwolenia, istotne informacje na poparcie tego wniosku oraz wszelkie uzupełniające informacje dostarczone przez wnioskodawcę, a także swoje opinie naukowe i opinie właściwych organów, o których mowa w art. 4 dyrektywy 2001/18/WE, zgodnie z art. 38, 39–39f i 40 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 oraz z uwzględnieniem art. 30 niniejszego rozporządzenia.
1.  Urząd publicznie udostępnia wniosek o wydanie zezwolenia, istotne informacje na poparcie tego wniosku oraz wszelkie uzupełniające informacje dostarczone przez wnioskodawcę, sprawozdania z monitorowania, a także swoje opinie naukowe i opinie właściwych organów, o których mowa w art. 4 dyrektywy 2001/18/WE, zgodnie z art. 38, 39–39f i 40 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 oraz z uwzględnieniem art. 30 niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 111
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 9
Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003
Artykuł 29 – ustęp 1 a (nowy)
1a.   Obowiązek proaktywnego rozpowszechniania informacji określony w ust. 1 niniejszego artykułu – zgodnie z art. 30 niniejszego rozporządzenia oraz art. 38 i 39 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 – nie narusza prawa żadnej osoby fizycznej lub prawnej do dostępu do dokumentów na żądanie, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 i rozporządzeniem (WE) nr 1367/2006.
Poprawka 112
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – akapit 1 – punkt 1 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003
Artykuł 17 – ustęp 2 a (nowy)
1a)   w art. 17 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2a. Obowiązek proaktywnego rozpowszechniania informacji określony w niniejszym artykule – zgodnie z art. 38 i 39 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 – nie narusza prawa żadnej osoby fizycznej lub prawnej do dostępu do dokumentów na żądanie, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 i rozporządzeniem (WE) nr 1367/2006.”
Poprawka 113
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – akapit 1 – punkt 2
Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003
Artykuł 18 – ustęp 3
3.  W uzupełnieniu do art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i na podstawie art. 39 ust. 3 tego rozporządzenia Urząd może również zgodzić się na zapewnienie poufnego traktowania następujących informacji, których ujawnienie może zostać uznane, po przedstawieniu możliwego do zweryfikowania uzasadnienia, za znacząco szkodliwe dla odnośnych interesów:
skreśla się
a)  plan badań wykazujących skuteczność dodatku paszowego w świetle celów jego zamierzonego zastosowania, jak określono w art. 6 ust. 1 i w załączniku I do niniejszego rozporządzenia; oraz
b)  specyfikacje zanieczyszczeń substancji czynnej oraz odpowiednie metody analizy opracowane wewnętrznie przez wnioskodawcę, z wyjątkiem zanieczyszczeń, które mogą mieć negatywny wpływ na zdrowie zwierząt, zdrowie ludzi lub środowisko.
Poprawka 114
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – akapit 1 – punkt 2
Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003
Artykuł 18 – ustęp 3 a (nowy)
3a.   Przy rozpatrywaniu wniosków o uzyskanie dostępu do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Urzędu Urząd stosuje zasady określone w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001.
Poprawka 115
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – akapit 1 – punkt 2
Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003
Artykuł 18 – ustęp 3 b (nowy)
3b.   Państwa członkowskie, Komisja i Urząd zachowują poufny charakter wszystkich informacji uznanych za poufne na podstawie ust. 2 niniejszego artykułu, z wyjątkiem przypadku, gdy właściwe jest, aby takie informacje zostały podane do wiadomości publicznej w celu ochrony zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt i środowiska. Państwa członkowskie rozpatrują wnioski o dostęp do dokumentów otrzymane na podstawie niniejszego rozporządzenia zgodnie z przepisami art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
Poprawka 116
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – akapit 1 – punkt 2
Rozporządzenie (WE) nr 2065/2003
Artykuł 14 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Obowiązek proaktywnego rozpowszechniania informacji określony w ust. 1 niniejszego artykułu – zgodnie z art. 38 i 39 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 – nie narusza prawa żadnej osoby fizycznej lub prawnej do dostępu do dokumentów na żądanie, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 i rozporządzeniem (WE) nr 1367/2006.
Poprawka 117
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – akapit 1 – punkt 2 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 1935/2004
Artykuł 19 – ustęp 2 a (nowy)
2a)  w art. 19 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2a. Obowiązek proaktywnego rozpowszechniania informacji określony w ust. 1 niniejszego artykułu, w tym w art. 20 niniejszego rozporządzenia, oraz w art. 38 i 39 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 nie narusza prawa żadnej osoby fizycznej lub prawnej do dostępu do dokumentów na żądanie, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 i rozporządzeniem (WE) nr 1367/2006.”
Poprawka 119
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – akapit 1 – punkt 3
Rozporządzenie (WE) nr 1935/2004
Artykuł 20 – ustęp 2 – litera b
b)  znak towarowy, pod którym substancja jest wprowadzana do obrotu, jak również nazwa handlowa preparatów, materiałów lub wyrobów, w których jest ona używana, w stosownych przypadkach; oraz
skreśla się
Poprawkai 120 i 121
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – akapit 1 – punkt 2
Rozporządzenie (WE) nr 1331/2008
Artykuł 11 – ustęp 1 b (nowy)
1a.  Obowiązek proaktywnego rozpowszechniania informacji określony w ust. 1 niniejszego artykułu – zgodnie z art. 12 niniejszego rozporządzenia oraz art. 38 i 39 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 – nie narusza prawa każdej osoby fizycznej lub prawnej do dostępu do dokumentów na żądanie, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 i rozporządzeniem (WE) nr 1367/2006.
Poprawka 122
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – akapit 1 – punkt 3
Rozporządzenie (WE) nr 1331/2008
Artykuł 12 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Przepisy dotyczące aktywnego rozpowszechniania informacji określone w art. 11 i 12 niniejszego rozporządzenia oraz w art. 38 i 39 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 nie naruszają prawa dostępu do dokumentów na żądanie, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001.
Poprawka 170
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – akapit 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009
Artykuł 16
Urząd niezwłocznie ocenia każdy wniosek o zachowanie poufności i podaje do publicznej wiadomości informacje dostarczone przez wnioskodawcę na podstawie art. 15 oraz wszelkie inne informacje uzupełniające dostarczone przez wnioskodawcę, z wyjątkiem informacji objętych wnioskiem o poufne traktowanie, który został przyjęty przez Urząd, na podstawie art. 38, 39–39f i 40 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, które stosuje się odpowiednio, i art. 63 niniejszego rozporządzenia.”;
Urząd niezwłocznie ocenia każdy wniosek o zachowanie poufności i podaje do publicznej wiadomości informacje dostarczone przez wnioskodawcę na podstawie art. 15 oraz wszelkie inne informacje uzupełniające dostarczone przez wnioskodawcę, z wyjątkiem informacji objętych wnioskiem o poufne traktowanie, który został przyjęty przez Urząd, na podstawie art. 38, 39–39f i 40 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, które stosuje się odpowiednio, i art. 63 niniejszego rozporządzenia, chyba że ich ujawnienie jest uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym.”
Poprawka 123
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – akapit 1 – punkt 4 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009
Artykuł 23 – ustęp 1 – ostatnie zdanie
4a)  art. 23 ust. 1 zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:
Dla celów niniejszego rozporządzenia substancja czynna spełniająca kryteria „środka spożywczego” określone w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 uważana jest za substancję podstawową.
„Dla celów niniejszego rozporządzenia substancja czynna spełniająca kryteria „środka spożywczego” określone w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 uważana jest za zatwierdzoną substancję podstawową.”
Poprawka 124
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – akapit 1 – punkt 5
Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009
Artykuł 63 – ustęp 1
1.  Zgodnie z warunkami i procedurami określonymi w art. 39 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i w niniejszym artykule wnioskodawca może wystąpić z wnioskiem o zachowanie poufności niektórych informacji przedłożonych na podstawie niniejszego rozporządzenia, do którego to wniosku dołącza się możliwe do zweryfikowania uzasadnienie.
1.  Zgodnie z warunkami i procedurami określonymi w art. 39 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i w niniejszym artykule wnioskodawca może wystąpić z wnioskiem o zachowanie poufności niektórych informacji przedłożonych na podstawie niniejszego rozporządzenia, do którego to wniosku dołącza się odpowiednie i możliwe do zweryfikowania uzasadnienie; nie dotyczy to informacji istotnych z punktu widzenia toksykologicznego, ekotoksykologicznego i środowiskowego. Uzasadnienie obejmuje możliwe do zweryfikowania dowody wykazujące, że ujawnienie tych informacji może zaszkodzić jego interesom handlowym lub naruszyć ochronę prywatności oraz integralność osoby.
Poprawka 126
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – akapit 1 – punkt 5 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009
Artykuł 63 – ustęp 3
5a)   art. 63 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
3.  Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska.
„3. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska oraz rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i rozporządzenia (WE) nr 1367/2006.”
Poprawka 127
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (UE) 2015/2283
Artykuł 10 – ustęp 1
1.  Postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na wprowadzenie nowej żywności na rynek w Unii i aktualizacji unijnego wykazu zgodnie z art. 9 niniejszego rozporządzenia wszczyna się z inicjatywy Komisji lub na podstawie wniosku złożonego do Komisji przez wnioskodawcę, zgodnie ze standardowymi formatami danych, jeżeli takie ustanowiono na podstawie art. 39f rozporządzenia (WE) nr 178/2002. Komisja bezzwłocznie udostępnia ten wniosek państwom członkowskim.
1.  Postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na wprowadzenie nowej żywności na rynek w Unii i aktualizacji unijnego wykazu zgodnie z art. 9 niniejszego rozporządzenia wszczyna się z inicjatywy Komisji lub na podstawie wniosku złożonego do Komisji przez wnioskodawcę, zgodnie ze standardowymi formatami danych, jeżeli takie ustanowiono na podstawie art. 39f rozporządzenia (WE) nr 178/2002. Komisja bezzwłocznie udostępnia ten wniosek państwom członkowskim i podaje do wiadomości publicznej streszczenie wniosku.
Poprawka 128
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – akapit 1 – punkt 4
Rozporządzenie (UE) 2015/2283
Artykuł 23 – ustęp 4 a (nowy)
4a.  Przepisy dotyczące aktywnego rozpowszechniania informacji określone w art. 23 niniejszego rozporządzenia oraz w art. 38 i 39 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 nie naruszają prawa dostępu do dokumentów na żądanie, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001.
Poprawka 129
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – akapit 1 – punkt 4
Rozporządzenie (UE) 2015/2283
Artykuł 23 – ustęp 4 b (nowy)
4b.  Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjąć szczegółowe przepisy dotyczące stosowania ust. 1–4 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 30 ust. 3.
Poprawka 130
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – akapit 1 – punkt 4 a (nowy)
Rozporządzenie (UE) 2015/2283
Artykuł 25 – ustęp 1 a (nowy)
4a)   w art. 25 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„1a. Obowiązek proaktywnego rozpowszechniania informacji określony w niniejszym rozporządzeniu – zgodnie z art. 38 i 39 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 – nie narusza prawa każdej osoby fizycznej lub prawnej do dostępu do dokumentów na żądanie, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 i rozporządzeniem (WE) nr 1367/2006.”
Poprawka 131
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 a (nowy)
Artykuł 9a
Przejrzystość zarządzania ryzykiem
1.  Komisja i państwa członkowskie wykonują swoje działania w ramach zarządzania ryzykiem w obszarze aktów prawnych, o których mowa w art. 1–9, z wysokim poziomem przejrzystości. W szczególności bezzwłocznie podają do wiadomości publicznej:
a)  projekt środków zarządzania ryzykiem na wczesnym etapie procesu zarządzania ryzykiem;
b)  porządki obrad i protokoły, szczegółowe sprawozdania podsumowujące z posiedzeń oraz projekty środków, które mają zostać przedsięwzięte, w stosownych przypadkach, w formie aktów delegowanych lub wykonawczych, w tym wyniki głosowań i wyjaśnienia dotyczące stanowisk zajętych w głosowaniu przez poszczególne państwa członkowskie w komisjach w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/20111a, w tym komisjach odwoławczych, które pomagają Komisji we wdrażaniu [rozporządzenia (WE) nr 178/2002, dyrektywy 2001/18/WE, rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, rozporządzenia (WE) nr 1831/2003, rozporządzenia (WE) nr 2065/2003, rozporządzenia (WE) nr 1935/2004, rozporządzenia (WE) nr 1331/2008, rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 oraz rozporządzenia (UE) 2015/2283], gdzie i w których środki zarządzania ryzykiem są omawiane i poddawane głosowaniu; oraz
c)  porządki obrad i szczegółowe protokoły posiedzeń grup roboczych państw członkowskich, w ramach których omawiane są środki zarządzania ryzykiem;
2.  Do celów ust. 1 niniejszego artykułu Komisja załącza do każdego projektu środka, który ma zostać przyjęty zgodnie z art. 58 [rozporządzenia w sprawie ogólnego prawa żywnościowego], art. 30 dyrektywy 2001/18/WE, art. 35 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, art. 22 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003, art. 19 rozporządzenia (WE) nr 2065/2003, art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004, art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1331/2008, art. 79 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 oraz art. 30 i 32 rozporządzenia (UE) 2015/2283, uzasadnienie zawierające następujące elementy:
a)  powody i cele środków,
b)  uzasadnienie środków na podstawie wniosków dotyczących konieczności i proporcjonalności,
c)  wpływ środków na zdrowie publiczne, zdrowie zwierząt i środowisko, społeczeństwo i przedsiębiorstwa spożywcze, w oparciu o wyniki oceny skutków, oraz
d)  wynik konsultacji publicznych zgodnie z art. 9 [rozporządzenia w sprawie ogólnego prawa żywnościowego].
_______________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

(1) Sprawa została odesłana do właściwej komisji w celu ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 59 ust. 4 akapit czwarty regulaminu (A8-0417/2018).


Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) ***I
PDF 274kWORD 79k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 337/75 (COM(2016)0532 – C8-0343/2016 – 2016/0257(COD))
P8_TA-PROV(2018)0490A8-0273/2017

Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0532),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 166 ust. 4, art. 165 ust. 4 i art. 149 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C8-0343/2016),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 30 marca 2017 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 9 listopada 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 i 39 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinię Komisji Budżetowej (A8-0273/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... ustanawiającego Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75

P8_TC1-COD(2016)0257


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 166 ust. 4 art. 165 ust. 4 ▌,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) zostało ustanowione rozporządzeniem Rady (EWG) nr 337/75(4), aby wspierać Komisję na poziomie Unii w promocji i rozwoju  kształcenia zawodowego oraz stażu.

(2)  Od jego ustanowienia w 1975 r. Cedefop odgrywa ważną rolę we wspieraniu rozwoju wspólnej polityki w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego. W tym samym czasie pojęcie i znaczenie szkolenia zawodowego uległo przemianom pod wpływem zmieniających się rynków pracy, rozwoju technologicznego, zwłaszcza cyfrowego, oraz rosnącej mobilności pracowników. Czynniki te stanowią dodatkowe wyzwanie pod względem lepszego dopasowania kompetencji i kwalifikacji do stale ewoluującego popytu. Jednocześnie zmienia się polityka w dziedzinie szkolenia zawodowego i obejmuje różne instrumenty i inicjatywy, w tym instrumenty i inicjatywy dotyczące umiejętności i kwalifikacji oraz walidacji uczenia się, co siłą rzeczy wykracza poza tradycyjne granice kształcenia i szkolenia zawodowego. Dlatego też należy jasno określić charakter działalności Cedefopu, aby lepiej odzwierciedlić jego obecną działalność, która wykracza poza kształcenie i szkolenie zawodowe oraz obejmuje prace dotyczące umiejętności i kwalifikacji, a także dostosować terminologię używaną do opisu celów i zadań Cedefopu, aby uwzględnić te zmiany.

(3)  W sprawozdaniu z oceny Cedefopu z 2013 r. stwierdzono, że należy zmienić rozporządzenie (EWG) nr 337/75, aby uwzględnić pracę Cedefopu w dziedzinie umiejętności jako jedno z jego zadań oraz wyraźniej włączyć jego prace dotyczące sprawozdawczości w zakresie polityki oraz wspólnych europejskich narzędzi i inicjatyw.

(4)  Wspieranie wdrażania polityki w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego wymagać będzie skupienia uwagi na styku kształcenia i szkolenia oraz środowiska pracy, co ma zapewnić, aby zdobyta wiedza, umiejętności i kompetencje sprzyjały uczeniu się przez całe życie, integracji i zdolności do zatrudnienia na zmieniających się rynkach pracy oraz odpowiadały potrzebom obywateli i społeczeństwa.

(5)  Rozporządzenie (EWG) nr 337/75 było wielokrotnie zmieniane. Ze względu na konieczność dalszych zmian, dla zachowania przejrzystości, rozporządzenie to należy uchylić i zastąpić.

(6)  W miarę możliwości i z uwzględnieniem trójstronnego charakteru Cedefopu, zasady regulujące Cedefop należy określić zgodnie z zasadami wspólnego oświadczenia Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej oraz Komisji Europejskiej w sprawie agencji zdecentralizowanych z dnia 19 lipca 2012 r.

(7)  Ponieważ trzy trójstronne agencje, a mianowicie Cedefop, Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound) oraz Europejska Agencja Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (EU-OSHA), zajmują się kwestiami związanymi z rynkiem pracy, środowiskiem pracy, kształceniem i szkoleniem zawodowym oraz umiejętnościami, wymagana jest ścisła koordynacja między nimi. Wymagana jest również ścisła koordynacja z Europejską Fundacją Kształcenia (ETF). W swojej pracy Cedefop powinien zatem uzupełniać działania ETF, Eurofoundu i EU-OSHA w sytuacji, gdy mają one podobne obszary zainteresowania, a jednocześnie wspierać dobrze funkcjonujące narzędzia, jak protokoły ustaleń. Cedefop powinien wykorzystać sposoby zwiększenia efektywności i synergii oraz unikać w swojej działalności powielania działań ETF, Eurofoundu i EU-OSHA oraz Komisji. Ponadto, w stosownych przypadkach, Cedefop powinien się starać skutecznie współpracować z instytucjami Unii i zewnętrznymi wyspecjalizowanymi organami w celu wykorzystania ich wewnętrznych zdolności badawczych.

(8)  Podczas oceny Cedefopu Komisja powinna konsultować się z głównymi zainteresowanymi stronami, w tym z członkami Zarządu i posłami do Parlamentu Europejskiego.

(9)  Trójstronny charakter Cedefopu, Eurofoundu i EU-OSHA to niezwykle cenny przejaw kompleksowego podejścia opartego na dialogu społecznym między partnerami społecznymi oraz organami unijnymi i krajowymi, co jest niezwykle ważne dla znalezienia wspólnych i trwałych rozwiązań społecznych i gospodarczych.

(10)  Aby usprawnić proces decyzyjny Cedefopu i przyczynić się do zwiększenia skuteczności i efektywności, należy wprowadzić dwupoziomową strukturę zarządzania. W tym celu państwa członkowskie, krajowe organizacje pracodawców i pracowników oraz Komisja powinny być reprezentowane w Zarządzie, który powinien dysponować niezbędnymi uprawnieniami, w tym uprawnieniami do przyjmowania budżetu i zatwierdzania dokumentu programowego. W dokumencie programowym, zawierającym wieloletni program prac Cedefopu oraz jego roczny program prac, Zarząd powinien określić priorytety strategiczne działalności Cedefopu. Ponadto przyjęte przez Zarząd zasady dotyczące zapobiegania konfliktom interesów i zarządzania nimi powinny obejmować środki wykrywania potencjalnych zagrożeń na wczesnym etapie.

(11)  Aby Cedefop mógł prawidłowo funkcjonować, państwa członkowskie, europejskie organizacje pracodawców i pracowników oraz Komisja powinny zapewnić, aby osoby powołane do Zarządu posiadały odpowiednią wiedzę w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego, umiejętności i kwalifikacji z myślą o podejmowaniu strategicznych decyzji oraz nadzorowaniu działalności Cedefopu.

(12)  Należy powołać Radę Wykonawczą, której zadaniem będzie właściwe przygotowywanie posiedzeń Zarządu oraz wspomaganie jego procesu decyzyjnego i procesu monitorowania. Wspomagając Zarząd, Rada Wykonawcza powinna, w razie potrzeby, mieć możliwość podejmowania w pilnych przypadkach niektórych decyzji tymczasowych w imieniu Zarządu. Zarząd powinien przyjąć regulamin Rady Wykonawczej.

(13)  Dyrektor Wykonawczy powinien odpowiadać za ogólne zarządzanie Cedefopem zgodnie ze strategicznym kierunkiem określonym przez Zarząd, w tym za bieżące administrowanie oraz zarządzanie zasobami finansowymi i ludzkimi. Dyrektor Wykonawczy powinien wykonywać powierzone mu uprawnienia. Powinna istnieć możliwość zawieszenia tych uprawnień w wyjątkowych okolicznościach, takich jak konflikt interesów lub poważne naruszenie obowiązków wynikających z regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”).

(14)  Zasada równości jest podstawową zasadą prawa Unii. Wymaga ona zapewnienia równości kobiet i mężczyzn we wszystkich obszarach, w tym zatrudnienia, pracy i wynagrodzenia. Wszystkie strony powinny dążyć do osiągnięcia równowagi pod względem reprezentacji kobiet i mężczyzn w Zarządzie i w Radzie Wykonawczej. Cel ten powinien być też realizowany przez Zarząd w odniesieniu do przewodniczącego i zastępców przewodniczącego, jak również przez grupy reprezentujące rządy oraz organizacje pracodawców i organizacje pracowników w Zarządzie w odniesieniu do wyznaczania zastępców uczestniczących w posiedzeniach Rady Wykonawczej.

(15)  Cedefop prowadzi biuro kontaktowe w Brukseli. Należy zachować możliwość prowadzenia tego biura.

(16)  Przepisy finansowe i przepisy dotyczące programowania i sprawozdawczości dotyczące Cedefopu powinny zostać uaktualnione. Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013(5) stanowi, że Cedefop ma przeprowadzać oceny ex ante i ex post tych programów i działań, które pociągają za sobą znaczne wydatki. Cedefop powinien uwzględniać te oceny w swoim programowaniu wieloletnim i rocznym.

(17)  W celu zapewnienia Cedefopowi pełnej autonomii i niezależności oraz umożliwienia prawidłowej realizacji celów i zadań zgodnie z niniejszym rozporządzeniem Cedefop powinien posiadać odpowiedni i autonomiczny budżet, którego dochody będą pochodzić głównie z budżetu ogólnego Unii. Procedura budżetowa Unii powinna mieć zastosowanie do Cedefopu w zakresie dotyczącym wkładu Unii i wszelkich innych dotacji, którymi obciążany jest budżet ogólny Unii. Trybunał Obrachunkowy powinien przeprowadzać kontrolę sprawozdań finansowych Cedefopu.

(18)  Usługi tłumaczeniowe niezbędne dla funkcjonowania Cedefopu powinny być świadczone przez Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (Centrum Tłumaczeń). Cedefop powinien współpracować z Centrum Tłumaczeń, aby określić wskaźniki jakości, terminowości i poufności, jasno określić potrzeby i priorytety Cedefopu oraz stworzyć przejrzyste i obiektywne procedury procesu tłumaczenia.

(19)  Przepisy dotyczące personelu Cedefopu ▌ powinny być zgodne z regulaminem pracowniczym i warunkami zatrudnienia innych pracowników Unii (zwanymi dalej „warunkami zatrudnienia innych pracowników”) ustanowionymi rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68(6).

(20)  Cedefop powinien przedsięwziąć niezbędne środki, aby zapewnić postępowanie z informacjami poufnymi i ich przetwarzanie w sposób bezpieczny. W stosownych przypadkach Cedefop powinien przyjąć przepisy bezpieczeństwa równoważne przepisom określonym w decyzjach Komisji (UE, Euratom) 2015/443(7) i (UE, Euratom) 2015/444(8).

(21)  Konieczne jest ustanowienie przejściowych przepisów budżetowych i przepisów przejściowych dotyczących Zarządu i personelu ▌, aby zapewnić kontynuację działalności Cedefopu do czasu wdrożenia niniejszego rozporządzenia,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

CELE I ZADANIA

Artykuł 1

Ustanowienie i cele

1.  Niniejszym ustanawia się Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego („Cedefop”) jako agencję Unii.

2.  Celem Cedefopu jest wspieranie promowania, rozwoju i wdrażania unijnych polityk w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego, a także polityki w dziedzinie umiejętności i kwalifikacji w drodze współpracy z Komisją, państwami członkowskimi i partnerami społecznymi.

W tym celu Cedefop zwiększa i rozpowszechnia wiedzę, zapewnia dowody i usługi na potrzeby kształtowania polityki, włącznie z wnioskami opartymi na badaniach naukowych, oraz ułatwia wymianę wiedzy między Unią a podmiotami krajowymi ▌.

Artykuł 2

Zadania

1.  Cedefop ma następujące zadania w odniesieniu do obszarów polityki, o których mowa w art. 1 ust. 2, przy pełnym poszanowaniu odpowiedzialności państw członkowskich:

a)  analizuje tendencje w politykach w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego, umiejętności i kwalifikacji oraz w odnośnych systemach i dostarcza ich analizy porównujące różne państwa;

b)  analizuje tendencje na rynku pracy w odniesieniu do umiejętności i kwalifikacji oraz kształcenia i szkolenia zawodowego;

c)  analizuje i przyczynia się do prac rozwojowych związanych z planowaniem i przyznawaniem kwalifikacji, ich organizacją w postaci ram kwalifikacji oraz ich funkcją na rynku pracy, a także w związku z kształceniem i szkoleniem zawodowym, w celu zwiększenia ich przejrzystości i uznawania;

d)  analizuje i przyczynia się do prac rozwojowych w dziedzinie walidacji uczenia się pozaformalnego i nieformalnego;

e)  prowadzi lub zleca badania oraz prowadzi badania naukowe dotyczące istotnych zmian społeczno-ekonomicznych i powiązanych zagadnień politycznych;

f)  zapewnia forum wymiany doświadczeń i informacji między rządami, partnerami społecznymi i innymi zainteresowanymi stronami na poziomie krajowym ▌;

g)  przyczynia się, w tym za pośrednictwem informacji i analiz opartych na dowodach, do realizowania reform i polityk na poziomie krajowym;

h)  rozpowszechnia informacje, aby przyczyniać się do kształtowania polityki oraz podnosić świadomość i zwiększać zrozumienie możliwości kształcenia i szkolenia zawodowego we wspieraniu zdolności osób do zatrudnienia, wydajności ▌ i uczenia się przez całe życie;

i)  zarządza narzędziami, zbiorami danych i usługami w zakresie kształcenia i szkolenia zawodowego, umiejętności, zawodów i kwalifikacji i udostępnia je obywatelom, przedsiębiorstwom, decydentom, partnerom społecznym i innym zainteresowanym stronom;

j)  opracowuje, zgodnie z art. 29, strategię dotyczącą stosunków z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi w kwestiach należących do kompetencji Cedefopu.

2.  Jeżeli konieczne są nowe badania, przed podjęciem decyzji dotyczących polityki instytucje Unii uwzględniają wiedzę fachową Cedefopu oraz wszelkie badania, które przeprowadził lub jest w stanie przeprowadzić w danej dziedzinie, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046(9).

3.  W swojej działalności Cedefop uwzględnia powiązania istniejące między kształceniem i szkoleniem zawodowym a innymi sektorami kształcenia i szkolenia.

4.  Cedefop może zawierać umowy o współpracy z innymi właściwymi agencjami Unii, aby ułatwiać i wspierać współpracę z nimi.

5.  Podczas wykonywania swoich zadań Cedefop prowadzi intensywny dialog przede wszystkim z wyspecjalizowanymi podmiotami – publicznymi lub prywatnymi, krajowymi lub międzynarodowymi – zajmującymi się polityką w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego oraz umiejętności i kwalifikacji, z organami publicznymi i instytucjami edukacyjnymi, z organizacjami pracodawców i pracowników oraz z krajowymi organami trójstronnymi, o ile takowe istnieją. Bez uszczerbku dla realizacji swoich celów i zamierzeń Cedefop współpracuje z innymi agencjami Unii, w szczególności z ETF, Eurofoundem i EU-OSHA, aby – unikając powielania wysiłków – wspierać synergię i komplementarność w ramach ich działalności.

ROZDZIAŁ II

STRUKTURA ORGANIZACYJNA CEDEFOPU

Artykuł 3

Struktura administracyjna i zarządcza

Strukturę administracyjną i zarządczą Cedefopu tworzą:

(a)  Zarząd;

(a)  Rada Wykonawcza;

(b)  Dyrektor Wykonawczy;

SEKCJA 1

ZARZĄD

Artykuł 4

Skład Zarządu

1.  W skład Zarządu wchodzi:

a)  po jednym członku reprezentującym rząd z każdego państwa członkowskiego;

b)  po jednym członku reprezentującym organizacje pracodawców z każdego państwa członkowskiego;

c)  po jednym członka reprezentującym organizacje pracowników z każdego państwa członkowskiego;

d)  trzech członków reprezentujących Komisję;

e)   jeden niezależny eksperta wyznaczony przez Parlament Europejski.

Każdy z członków, o których mowa w lit. a)–d), ma prawo głosu.

Rada powołuje członków, o których mowa w lit. a), b) i c), na podstawie kandydatur wyznaczonych, odpowiednio, przez państwa członkowskie oraz europejskie organizacje pracodawców i pracowników.

Komisja powołuje członków, o których mowa w lit. d).

Właściwa komisja Parlamentu Europejskiego powołuje eksperta, o którym mowa w lit. e).

2.  Każdy członek Zarządu ma zastępcę. Zastępca reprezentuje członka Zarządu pod jego nieobecność. Zastępców powołuje się zgodnie z ust. 1.

3.  Członków Zarządu i ich zastępców wyznacza się i powołuje w oparciu o ich wiedzę w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego, umiejętności i kwalifikacje, biorąc pod uwagę ich odpowiednie umiejętności, takie jak umiejętności. kierownicze, administracyjne i budżetowe oraz wiedzę fachową w dziedzinie podstawowych zadań Cedefopu, pozwalające im na skuteczne pełnienie funkcji nadzorczej. Wszystkie strony reprezentowane w Zarządzie starają się ograniczyć rotację swoich przedstawicieli, aby zapewnić ciągłość prac Zarządu. Wszystkie strony dążą do osiągnięcia równowagi pod względem liczby kobiet i mężczyzn w składzie Zarządu.

4.  W chwili obejmowania stanowiska każdy członek Zarządu i jego zastępca podpisuje pisemne oświadczenie, zgodnie z którym nie zachodzi w jego przypadku konflikt interesów. Każdy członek Zarządu i jego zastępca uaktualnia swoje oświadczenie w przypadku zmiany okoliczności w odniesieniu do jakiegokolwiek konfliktu interesów. Cedefop publikuje oświadczenia i ich aktualizacje na swojej stronie internetowej.

5.  Kadencja członków oraz ich zastępców trwa cztery lata. Kadencja ta jest odnawialna. Po upływie kadencji lub w przypadku rezygnacji członkowie i ich zastępcy pozostają na stanowisku do chwili przedłużenia ich powołania lub wyznaczenia następcy.

6.  W ramach Zarządu tworzy się grupy obejmujące odpowiednio: przedstawicieli rządów, organizacji pracodawców i organizacji pracowników. Każda grupa wyznacza koordynatora w celu poprawy efektywności obrad wewnątrz grup i między grupami. Koordynatorami grup pracodawców i pracowników są przedstawiciele odnośnych organizacji europejskich, którzy mogą być wyznaczani spośród powołanych członków Zarządu. Koordynatorzy, którzy nie są powołanymi członkami Zarządu zgodnie z ust. 1, uczestniczą w posiedzeniach Zarządu bez prawa głosu.

Artykuł 5

Funkcje Zarządu

1.  Zarząd:

a)  wyznacza ▌strategiczne kierunki działania Cedefopu ▌;

b)  przyjmuje co roku, większością dwóch trzecich głosów członków z prawem głosu i zgodnie z art. 6, dokument programowy Cedefopu, zawierający wieloletni program prac Cedefopu wraz z jego rocznym programem prac na nadchodzący rok;

c)  przyjmuje, większością dwóch trzecich głosów członków z prawem głosu, roczny budżet Cedefopu oraz pełni inne funkcje związane z tym budżetem na podstawie rozdziału III;

d)  przyjmuje skonsolidowane roczne sprawozdanie z działalności wraz z oceną działalności Cedefopu; przedkłada je do dnia 1 lipca każdego roku Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu, a skonsolidowane roczne sprawozdanie z działalności podaje do wiadomości publicznej;

e)  przyjmuje zgodnie z art. 16 przepisy finansowe mające zastosowanie do Cedefopu;

f)  przyjmuje strategię zwalczania nadużyć finansowych, odpowiednią w stosunku do ryzyka takich nadużyć, uwzględniając koszty i korzyści związane ze środkami, które mają być zastosowane;

g)  przyjmuje przepisy, których celem jest zapobieganie konfliktom interesów i zarządzanie nimi, w odniesieniu do swoich członków i niezależnych ekspertów, a także oddelegowanych ekspertów krajowych i innych członków personelu niezatrudnionych przez Cedefop, o których mowa w art. 19;

h)  na podstawie analizy potrzeb przyjmuje i regularnie aktualizuje plany komunikacji i rozpowszechniania informacji oraz odzwierciedla je w dokumencie programowym Cedefopu;

i)  przyjmuje swój regulamin wewnętrzny;

j)  wykonuje, zgodnie z ust. 2, ▌w odniesieniu do pracowników Cedefopu uprawnienia organu powołującego powierzone mu na mocy regulaminu pracowniczego oraz uprawnienia organu uprawnionego do zawierania umów o pracę powierzone mu na mocy warunków zatrudnienia innych pracowników (zwane dalej „uprawnieniami organu powołującego”);

k)  przyjmuje odpowiednie przepisy wykonawcze w celu nadania skuteczności regulaminowi pracowniczemu i warunkom zatrudnienia innych pracowników zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego;

l)  powołuje Dyrektora Wykonawczego oraz, w stosownych przypadkach, podejmuje decyzje o przedłużeniu jego mandatu lub odwołaniu go ze stanowiska zgodnie z art. 18;

m)  powołuje księgowego podlegającego regulaminowi pracowniczemu i warunkom zatrudnienia innych pracowników, który jest całkowicie niezależny w wykonywaniu swoich obowiązków;

n)  przyjmuje regulamin wewnętrzny Rady Wykonawczej;

o)  monitoruje odpowiednie działania następcze w odniesieniu do ustaleń i zaleceń wynikających ze sprawozdań z audytu wewnętrznego lub zewnętrznego oraz ocen, jak również z dochodzeń Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF);

p)  wydaje zgodę na dokonywanie ustaleń związanych ze współpracą z właściwymi organami państw trzecich oraz z organizacjami międzynarodowymi, zgodnie z art. 29 ▌.

2.  Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 110 regulaminu pracowniczego, na podstawie art. 2 ust. 1 regulaminu pracowniczego i art. 6 warunków zatrudnienia innych pracowników Zarząd przyjmuje decyzję przekazującą odpowiednie uprawnienia organu powołującego Dyrektorowi Wykonawczemu i określającą warunki, zgodnie z którymi możliwe jest zawieszenie przekazania tych uprawnień. Dyrektor Wykonawczy jest uprawniony do dalszego przekazywania tych uprawnień.

Jeżeli wymagają tego wyjątkowe okoliczności, Zarząd może ▌zawiesić tymczasowo przekazanie uprawnień organu powołującego Dyrektorowi Wykonawczemu i uprawnienia dalej ▌przekazane przez Dyrektora Wykonawczego. W takich przypadkach Zarząd przekazuje je, na czas określony, jednemu z powołanych przez siebie przedstawicieli Komisji lub członkowi personelu innemu niż Dyrektor Wykonawczy.

Artykuł 6

Programowanie wieloletnie i roczne

1.  Każdego roku zgodnie z art. 11 ust. 5 lit. e) Dyrektor Wykonawczy sporządza projekt dokumentu programowego, zawierający wieloletni i roczny program zgodnie z art. 32 rozporządzenia delegowanego ▌ (UE) nr 1271/2013 ▌.

2.  Dyrektor Wykonawczy przedkłada Zarządowi projekt dokumentu programowego, o którym mowa w ust. 1. Po zatwierdzeniu przez Zarząd projekt dokumentu programowego jest przedkładany Komisji, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie nie później niż do dnia 31 stycznia każdego roku. Dyrektor Wykonawczy przedkłada zaktualizowane wersje tego dokumentu zgodnie z tą samą procedurą. Zarząd przyjmuje dokument programowy, uwzględniając opinię Komisji.

Dokument programowy staje się ostateczny po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii i podlega, w razie potrzeby, odpowiednim dostosowaniom.

3.  Wieloletni program prac określa ogólne założenia strategiczne, w tym cele, oczekiwane wyniki i wskaźniki skuteczności, unikając powielania działań innych agencji. Określa on również programowanie w zakresie zasobów, w tym budżet wieloletni i personel. Zawiera on▌ strategię stosunków z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi zgodnie z art. 29, działania powiązane z tą strategią oraz specyfikację odnośnych zasobów.

4.  Roczny program prac jest spójny z wieloletnim programem prac, o którym mowa w ust. 3, i zawiera on:

a)  szczegółowe cele i oczekiwane wyniki, w tym wskaźniki skuteczności;

b)   ▌opis działań, które mają być finansowane, w tym planowanych środków mających na celu zwiększenie efektywności;

c)   ▌informacje o zasobach finansowych i ludzkich przeznaczonych na każde działanie zgodnie z zasadami budżetowania zadaniowego i zarządzania kosztami działań;

d)   możliwe działania dotyczące stosunków z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi zgodnie z art. 29.

▌Jednoznacznie określa on działania, które zostały dodane, zmienione lub usunięte w stosunku do poprzedniego roku budżetowego.

5.  Zarząd dokonuje zmiany przyjętego rocznego programu prac w przypadku przydzielenia Cedefopowi nowego działania. Zarząd może przekazać Dyrektorowi Wykonawczemu uprawnienia do dokonywania zmian niemerytorycznych w rocznym programie prac.

Wszelkie merytoryczne zmiany w rocznym programie prac przyjmuje się zgodnie z tą samą procedurą, co pierwotny roczny program prac.

6.   Programowanie w zakresie zasobów jest aktualizowane co roku. Założenia strategiczne są uaktualniane w miarę potrzeb i uwzględniają w szczególności wyniki oceny, o której mowa w art. 27.

Przydzielenie Cedefopowi nowego działania w celu realizacji zadań określonych w art. 2 jest uwzględniane w jego programowaniu w zakresie zasobów i finansów, bez uszczerbku dla uprawnień Parlamentu Europejskiego i Rady („władza budżetowa”).

Artykuł 7

Przewodniczący Zarządu

1.  Zarząd wybiera przewodniczącego i trzech zastępców przewodniczącego w następujący sposób:

a)   jedną osobę spośród członków reprezentujących rządy państw członkowskich;

b)  jedną osobę spośród członków reprezentujących organizacje pracodawców;

c)   jedną osobę spośród członków reprezentujących organizacje pracowników; oraz

d)  jedną osobę spośród członków reprezentujących Komisję.

Przewodniczący i zastępca przewodniczącego wybierani są większością dwóch trzecich głosów członków Zarządu z prawem głosu.

2.  Kadencja przewodniczącego i zastępców przewodniczącego trwa jeden rok. Ich kadencja jest odnawialna. Jeżeli jednak w dowolnym momencie swojej kadencji stracą oni status członka Zarządu, kadencja ich kończy się automatycznie w tym samym dniu.

Artykuł 8

Posiedzenia Zarządu

1.  Posiedzenia Zarządu zwołuje przewodniczący.

2.  Dyrektor Wykonawczy Cedefopu bierze udział w obradach bez prawa głosu.

3.  Zarząd zbiera się raz w roku na posiedzeniu zwyczajnym. Ponadto zbiera się z inicjatywy przewodniczącego, na wniosek Komisji lub na wniosek co najmniej jednej trzeciej członków.

4.  Zarząd może zapraszać do udziału w swoich posiedzeniach w charakterze obserwatora każdą osobę, której opinia może mieć znaczenie. Przedstawiciele państw Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Porozumienie EOG) mogą uczestniczyć w posiedzeniach Zarządu w charakterze obserwatorów, jeżeli Porozumienie EOG przewiduje ich udział w działalności Cedefopu.

5.  Cedefop zapewnia Zarządowi obsługę sekretariatu.

Artykuł 9

Zasady głosowania Zarządu

1.  Z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 lit. b) i c), art. 7 ust. 1 akapit drugi i art. 18 ust. 7, Zarząd podejmuje decyzje większością członków z prawem głosu.

2.  Każdy członek z prawem głosu ma jeden głos. W przypadku nieobecności członka z prawem głosu jego zastępca jest uprawniony do wykonywania jego prawa głosu.

3.  Przewodniczący bierze udział w głosowaniu.

4.  Dyrektor Wykonawczy bierze udział w obradach bez prawa głosu.

5.  Bardziej szczegółowe zasady głosowania, zwłaszcza okoliczności, w których jeden członek Zarządu może działać w imieniu innego członka, określone są w regulaminie wewnętrznym Zarządu.

SEKCJA 2

RADA WYKONAWCZA

Artykuł 10

Rada Wykonawcza

1.  Zarząd jest wspierany przez Radę Wykonawczą.

2.  Rada Wykonawcza:

a)  przygotowuje decyzje, które mają zostać przyjęte przez Zarząd;

b)  monitoruje, wraz z Zarządem, podjęcie odpowiednich działań następczych w odniesieniu do ustaleń i zaleceń wynikających ze sprawozdań z audytu wewnętrznego lub zewnętrznego oraz ocen, jak również z dochodzeń ▌OLAF;

c)  nie naruszając obowiązków Dyrektora Wykonawczego określonych w art. 11, ▌doradza mu – w razie potrzeby –w zakresie wykonywania decyzji Zarządu, mając na uwadze wzmocnienie nadzoru nad zarządzaniem administracyjnym i budżetowym.

3.  W razie potrzeby Rada Wykonawcza może, w pilnych przypadkach, podejmować niektóre decyzje tymczasowe w imieniu Zarządu, ▌w tym dotyczące zawieszenia przekazania uprawnień organu powołującego, zgodnie z warunkami określonymi w art. 5 ust. 2, oraz w kwestiach związanych z budżetem.

4.  Rada Wykonawcza składa się z przewodniczącego Zarządu, jego trzech zastępców, koordynatorów trzech grup, o których mowa w art. 4 ust. 6, oraz jednego przedstawiciela Komisji. Każda grupa, o której mowa w art. 4 ust. 6, może wyznaczyć maksymalnie dwóch zastępców, którzy uczestniczą w posiedzeniach Rady Wykonawczej pod nieobecność członka powołanego przez daną grupę. Przewodniczący Zarządu jest również przewodniczącym Rady Wykonawczej. Dyrektor Wykonawczy bierze udział w posiedzeniach Rady Wykonawczej bez prawa głosu.

5.  Kadencja członków Rady Wykonawczej trwa dwa lata. Kadencja ta jest odnawialna. Kadencja członka Rady Wykonawczej kończy się wraz z zakończeniem ich członkostwa w Zarządzie.

6.  Rada Wykonawcza zbiera się trzy razy do roku. Ponadto zbiera się z inicjatywy przewodniczącego lub na wniosek członków. Po każdym spotkaniu koordynatorzy trzech grup, o których mowa w art. 4 ust. 6, dokładają wszelkich starań w celu terminowego i przejrzystego poinformowania członków swojej grupy o przedmiocie dyskusji.

SEKCJA 3

DYREKTOR WYKONAWCZY

Artykuł 11

Obowiązki Dyrektora Wykonawczego

1.  Dyrektor Wykonawczy jest odpowiedzialny za zarządzanie Cedefopem zgodnie ze strategicznym kierunkiem określonym przez Zarząd i odpowiada przed Zarządem.

2.  Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji, Zarządu i Rady Wykonawczej, Dyrektor Wykonawczy jest niezależny w wykonywaniu swoich obowiązków i nie zwraca się o instrukcje ani ich nie przyjmuje od żadnego rządu ani jakiegokolwiek innego podmiotu.

3.  Dyrektor Wykonawczy składa sprawozdanie z wykonywania swoich obowiązków Parlamentowi Europejskiemu na jego wezwanie. Rada może wezwać Dyrektora Wykonawczego do złożenia sprawozdania z wykonywania obowiązków.

4.  Dyrektor Wykonawczy jest prawnym przedstawicielem Cedefopu.

5.  Dyrektor Wykonawczy odpowiada za wykonywanie zadań powierzonych Cedefopowi na mocy niniejszego rozporządzenia. W szczególności Dyrektor Wykonawczy odpowiada za:

a)  bieżące administrowanie Cedefopem, w tym wykonywanie uprawnień powierzonych mu w odniesieniu do kwestii kadrowych, zgodnie z art. 5 ust. 2;

b)  wdrażanie decyzji przyjętych przez Zarząd;

c)  zgodnie z decyzją, o której mowa w art. 5 ust. 2, podejmowanie decyzji dotyczących zarządzania zasobami ludzkimi;

d)   podejmowanie decyzji w odniesieniu do wewnętrznych struktur organizacyjnych Cedefopu, w tym, w razie potrzeby, wyznaczenia funkcji zastępczych, które mogą obejmować bieżące administrowanie Cedefopem, przy uwzględnieniu potrzeb związanych z działalnością Cedefopu i należytego zarządzania budżetem;

e)  opracowywanie dokumentu programowego oraz przedkładanie go Zarządowi po konsultacji z Komisją;

f)  wdrażanie dokumentu programowego i składanie sprawozdań z jego wykonania Zarządowi;

g)  opracowywanie skonsolidowanego rocznego sprawozdania z działalności Cedefopu i przedstawianie go Zarządowi do oceny i przyjęcia;

h)  ustanowienie skutecznego systemu monitorowania pozwalającego na przeprowadzanie regularnych ocen, o których mowa w art. 27, oraz opracowanie systemu sprawozdawczego podsumowującego ich wyniki;

i)  przygotowanie projektu przepisów finansowych mających zastosowanie do Cedefopu;

j)  przygotowanie projektu preliminarza dochodów i wydatków Cedefopu jako części dokumentu programowego Cedefopu; oraz wykonywanie budżetu Cedefopu;

k)  przygotowanie planu działań w następstwie wniosków ze sprawozdań z audytu wewnętrznego lub zewnętrznego i ocen, a także z dochodzeń ▌OLAF, oraz składanie dwa razy w roku Komisji, a regularnie – Zarządowi i Radzie Wykonawczej, sprawozdania z postępów;

l)  dążenie do zapewnienia równowagi płci w Cedefopie;

m)  ochronę interesów finansowych Unii przez stosowanie środków zapobiegających nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej działalności, przez skuteczne kontrole, a w razie wykrycia nieprawidłowości przez odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych oraz, w stosownych przypadkach, nakładanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar administracyjnych i finansowych;

n)  przygotowanie strategii Cedefopu dotyczącej zwalczania nadużyć finansowych i przedstawienie jej Zarządowi do zatwierdzenia;

o)  w stosownych przypadkach, współpracę z innymi agencjami Unii i zawieranie z nimi umów o współpracy.

6.  Dyrektor Wykonawczy jest również odpowiedzialny za podjęcie decyzji, czy do celów wykonywania zadań Cedefopu w skuteczny i wydajny sposób konieczne jest ustanowienie biura łącznikowego w Brukseli, aby rozwijać współpracę Cedefopu z odpowiednimi instytucjami Unii. Decyzja ta wymaga uprzedniej zgody Komisji, Zarządu i danego państwa członkowskiego. W decyzji określa się zakres działań prowadzonych w tym ▌biurze łącznikowym w sposób pozwalający uniknąć niepotrzebnych kosztów i powielania administracyjnych funkcji Cedefopu.

ROZDZIAŁ III

PRZEPISY FINANSOWE

Artykuł 12

Budżet

1.  Preliminarz wszystkich dochodów i wydatków Cedefopu jest przygotowywany w każdym roku budżetowym i jest wykazywany w budżecie Cedefopu. Rok budżetowy odpowiada rokowi kalendarzowemu.

2.  Dochody i wydatki wykazane w budżecie Cedefopu muszą się równoważyć.

3.  Bez uszczerbku dla innych zasobów dochody Cedefopu obejmują:

a)  wkład Unii ujęty w budżecie ogólnym Unii;

b)  dobrowolne wkłady finansowe państw członkowskich;

c)  należności za publikacje i wszelkie usługi świadczone przez Cedefop;

d)  wkłady państw trzecich biorących udział w pracach Cedefopu, zgodnie z art. 29.

4.  Wydatki Cedefopu obejmują wynagrodzenia pracowników, koszty administracyjne, koszty infrastruktury oraz koszty operacyjne.

Artykuł 13

Ustanowienie budżetu

1.  Co roku Dyrektor Wykonawczy sporządza wstępny projekt preliminarza dochodów i wydatków Cedefopu na następny rok budżetowy, w tym plan zatrudnienia, i przesyła go Zarządowi.

Wstępny projekt preliminarza opiera się na celach i oczekiwanych wynikach rocznego dokumentu programowego, o którym mowa w art. 6 ust. 1, i uwzględnia zasoby finansowe potrzebne do osiągnięcia tych celów i oczekiwanych wyników, zgodnie z zasadą budżetowania zadaniowego.

2.  Na podstawie ▌wstępnego projektu preliminarza Zarząd przyjmuje projekt preliminarza dochodów i wydatków Cedefopu na następny rok budżetowy i przesyła go Komisji do dnia 31 stycznia każdego roku.

▌3. Komisja przedkłada projekt preliminarza władzy budżetowej wraz z projektem budżetu ogólnego Unii. Projekt preliminarza jest również udostępniany Cedefopowi.

4.  Na podstawie projektu preliminarza Komisja wprowadza do projektu budżetu ogólnego Unii szacunki, które uważa za niezbędne dla planu zatrudnienia, oraz kwotę wkładu, który ma obciążyć budżet ogólny, i przedstawia je władzy budżetowej zgodnie z art. 313 i 314 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

5.  Władza budżetowa zatwierdza środki przewidziane na wkład z budżetu ogólnego Unii dla Cedefopu.

6.  Władza budżetowa przyjmuje plan zatrudnienia Cedefopu.

7.  Budżet Cedefopu jest przyjmowany przez Zarząd. Budżet ten staje się ostateczny po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii, a w razie potrzeby jest on odpowiednio aktualizowany. Wszelkie zmiany w budżecie Cedefopu, w tym w planie zatrudnienia, przyjmuje się zgodnie z tą samą procedurą.

8.  W przypadku przedsięwzięć z zakresu nieruchomości, które mogą mieć znaczący wpływ na budżet Cedefopu, stosuje się rozporządzenie delegowane (UE) nr 1271/2013.

Artykuł 14

Wykonanie budżetu

1.  Dyrektor Wykonawczy wykonuje budżet Cedefopu.

2.  Co roku Dyrektor Wykonawczy przesyła władzy budżetowej wszystkie informacje istotne z punktu widzenia wyników procedur oceny.

Artykuł 15

Przedstawienie sprawozdania finansowego i absolutorium

1.  ▌Księgowy Cedefopu przesyła wstępne sprawozdanie finansowe za dany rok budżetowy (rok N) księgowemu Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu do dnia 1 marca następnego roku budżetowego (roku N + 1).

2.  ▌Cedefop przesyła sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami za rok N Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu do dnia 31 marca roku N + 1.

3.   ▌Księgowy Komisji przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu wstępne sprawozdanie finansowe Cedefopu za rok N, skonsolidowane ze sprawozdaniem finansowym Komisji, do dnia 31 marca roku N + 1.

4.  Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego na temat tymczasowego sprawozdania finansowego Cedefopu za rok N, na podstawie art. 246 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046, księgowy sporządza końcowe sprawozdanie finansowe Cedefopu za ten rok. Dyrektor Wykonawczy przesyła je Zarządowi do zaopiniowania.

5.  Zarząd wydaje opinię na temat końcowego sprawozdania finansowego Cedefopu za rok N.

6.  Do dnia 1 lipca roku N + 1 księgowy Cedefopu przesyła końcowe sprawozdanie finansowe za rok N wraz z opinią Zarządu Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu.

7.  Końcowe sprawozdanie finansowe za rok N publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do dnia 15 listopada ▌roku N + 1.

8.  Do dnia 30 września roku N + 1 Dyrektor Wykonawczy przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na ▌uwagi zawarte w jego sprawozdaniu rocznym. Dyrektor Wykonawczy przesyła ▌tę odpowiedź również Zarządowi.

9.  Dyrektor Wykonawczy przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego żądanie, wszelkie informacje niezbędne do sprawnego zastosowania procedury udzielania absolutorium za rok N zgodnie z art. 109 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1271/2013.

10.  Na zalecenie Rady, stanowiącej większością kwalifikowaną, do dnia 15 maja roku N + 2 Parlament Europejski udziela Dyrektorowi Wykonawczemu absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy N.

Artykuł 16

Przepisy finansowe

Przepisy finansowe mające zastosowanie do Cedefopu przyjmuje Zarząd po konsultacji z Komisją. Przepisy te nie mogą się różnić od rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1271/2013, chyba że takie różnice są szczególnie wymagane dla funkcjonowania Cedefopu, a Komisja wydała na nie uprzednią zgodę.

ROZDZIAŁ IV

PERSONEL

Artykuł 17

Przepisy ogólne

1.  Do personelu Cedefopu stosuje się regulamin pracowniczy i warunki zatrudnienia innych pracowników oraz przepisy przyjęte w drodze porozumienia między instytucjami Unii w celu wdrożenia regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia innych pracowników.

2.  Zarząd przyjmuje odpowiednie przepisy wykonawcze w celu wdrożenia regulaminu pracowniczego oraz warunków zatrudnienia innych pracowników zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego.

Artykuł 18

Dyrektor Wykonawczy

1.  Dyrektor Wykonawczy jest członkiem personelu Cedefopu zatrudnianym na czas określony na podstawie art. 2 lit. a) warunków zatrudnienia innych pracowników.

2.  Dyrektor Wykonawczy jest powoływany przez Zarząd z listy kandydatów zaproponowanej przez Komisję w wyniku otwartej i przejrzystej procedury naboru.

Wybranego kandydata wzywa się do złożenia oświadczenia przed Parlamentem Europejskim i do udzielenia odpowiedzi na pytania posłów do Parlamentu Europejskiego. Ta wymiana poglądów nie może nadmiernie opóźniać powołania.

Do celów zawarcia umowy z Dyrektorem Wykonawczym Cedefop jest reprezentowany przez przewodniczącego Zarządu.

3.  Kadencja Dyrektora Wykonawczego trwa pięć lat. Przed upływem tego okresu Komisja przeprowadza ocenę, w której uwzględnia się wyniki oceny pracy Dyrektora Wykonawczego oraz przyszłe zadania i wyzwania stojące przed Cedefopem.

4.  Zarząd, uwzględniając ocenę, o której mowa w ust. 3, może przedłużyć kadencję Dyrektora Wykonawczego jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż pięć lat.

5.  Dyrektor Wykonawczy, którego kadencja została przedłużona, nie może brać udziału w kolejnej procedurze naboru na to samo stanowisko po zakończeniu całego okresu pełnienia swojej funkcji.

6.  Dyrektor Wykonawczy może zostać odwołany ze stanowiska jedynie decyzją Zarządu. W swojej decyzji Zarząd bierze pod uwagę dokonaną przez Komisję ocenę wyników pracy Dyrektora Wykonawczego, o której mowa w ust. 3.

7.  Zarząd podejmuje decyzje w sprawie powołania, przedłużenia kadencji lub odwołania ze stanowiska Dyrektora Wykonawczego większością dwóch trzecich głosów członków z prawem głosu.

Artykuł 19

Oddelegowani eksperci krajowi i inni członkowie personelu

1.  Cedefop może korzystać z pomocy oddelegowanych ekspertów krajowych i innych członków personelu niezatrudnionych przez Cedefop.

2.  Zarząd przyjmuje decyzję określającą zasady oddelegowania ekspertów krajowych do Cedefopu.

ROZDZIAŁ V

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 20

Status prawny

1.  Cedefop jest agencją Unii. Posiada on osobowość prawną.

2.  W każdym państwie członkowskim Cedefop ma najszerszy zakres zdolności prawnej, jaki można nadać osobie prawnej na mocy prawa krajowego. Cedefop może w szczególności nabywać i zbywać majątek ruchomy i nieruchomości oraz być stroną w postępowaniach sądowych.

3.  Siedzibą Cedefopu są Tesaloniki.

4.  Cedefop może ustanowić biuro łącznikowe w Brukseli, aby pogłębiać swoją współpracę z odpowiednimi instytucjami Unii, zgodnie z art. 11 ust. 6.

Artykuł 21

Przywileje i immunitety

Do Cedefopu i jego personelu stosuje się Protokół nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej.

Artykuł 22

System językowy

1.  Przepisy określone w rozporządzeniu nr 1(10) stosuje się do Cedefopu.

2.  Usługi tłumaczeniowe niezbędne do funkcjonowania Cedefopu świadczy Centrum Tłumaczeń.

Artykuł 23

Przejrzystość i ochrona danych

1.  Cedefop prowadzi swoją działalność z zachowaniem wysokiego stopnia przejrzystości.

2.  Do dokumentów posiadanych przez Cedefop stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady(11).

3.  W terminie sześciu miesięcy od daty pierwszego posiedzenia Zarząd przyjmuje szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

4.  Przetwarzanie danych osobowych przez Cedefop podlega rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725(12). W terminie sześciu miesięcy od daty pierwszego posiedzenia Zarząd wprowadza środki na potrzeby stosowania przez Cedefop rozporządzenia(UE) 2018/1725, w tym środki dotyczące wyznaczenia inspektora ochrony danych. Środki te wprowadza się po konsultacji z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych.

Artykuł 24

Zwalczanie nadużyć finansowych

1.  Aby ułatwiać zwalczanie nadużyć finansowych, korupcji i innej nielegalnej działalności zgodnie z rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 883/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady(13), do dnia … [sześć miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] Cedefop przystępuje do porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Wspólnot Europejskich dotyczącego dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez ▌ Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)(14) i przyjmuje odpowiednie przepisy obowiązujące wszystkich pracowników Cedefopu, wykorzystując wzór zawarty w załączniku do tego porozumienia.

2.  Trybunał Obrachunkowy ma uprawnienia do przeprowadzania audytu, na podstawie dokumentacji i inspekcji na miejscu, wobec wszystkich beneficjentów dotacji, wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymali unijne środki finansowe od Cedefopu.

3.  OLAF może przeprowadzać dochodzenia, w tym kontrole na miejscu i inspekcje, w celu ustalenia, czy miało miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub jakakolwiek inne nielegalna działalność na szkodę interesów finansowych Unii w związku z umową o udzielenie dotacji, decyzją o udzieleniu dotacji lub zamówieniem finansowanym przez Cedefop, zgodnie z przepisami i procedurami określonymi w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 883/2013 i rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96(15).

4.  Nie naruszając ust. 1, 2 i 3, umowy o współpracy z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi, umowy, umowy o udzielenie dotacji i decyzje o udzieleniu dotacji przez Cedefop zawierają przepisy wyraźnie uprawniające Trybunał Obrachunkowy i OLAF do przeprowadzania tego rodzaju audytów i dochodzeń, zgodnie z ich odpowiednimi kompetencjami.

Artykuł 25

Przepisy bezpieczeństwa dotyczące ochrony informacji niejawnych oraz informacji szczególnie chronionych niebędących informacjami niejawnymi

Cedefop przyjmuje, w razie potrzeby, przepisy bezpieczeństwa równoważne z przepisami bezpieczeństwa Komisji dotyczącymi ochrony informacji niejawnych Unii Europejskiej (EUCI) oraz szczególnie chronionych informacji jawnych, ustanowionymi w decyzjach(UE, Euratom) 2015/443 i 2015/444. Przepisy bezpieczeństwa Cedefopu obejmują, między innymi i, w stosownych przypadkach, przepisy dotyczące wymiany, przetwarzania i przechowywania takich informacji.

Artykuł 26

Odpowiedzialność

1.  Odpowiedzialność umowną Cedefopu regulują przepisy prawa, które stosuje się do danej umowy.

2.  Do wydawania wyroków na podstawie wszelkich klauzul arbitrażowych zamieszczonych w umowie zawartej przez Cedefop właściwy jest Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Trybunał Sprawiedliwości).

3.  W przypadku odpowiedzialności pozaumownej Cedefop, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla prawa państw członkowskich, naprawia wszelkie szkody spowodowane przez jego wydziały lub jego personel w trakcie wykonywania ich obowiązków.

4.  Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w zakresie odszkodowania za szkody, o których mowa w ust. 3.

5.  Odpowiedzialność osobistą personelu wobec Cedefopu regulują przepisy określone w regulaminie pracowniczym i warunkach zatrudnienia innych pracowników.

Artykuł 27

Ocena

1.   Zgodnie z art. 29 ust. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1271/2013 Cedefop przeprowadza oceny ex ante i ex post tych programów i działań, które pociągają za sobą znaczne wydatki.

2.  Do dnia … [pięć lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia], a następnie co pięć lat Komisja zapewnia przeprowadzenie oceny zgodnie z wytycznymi Komisji w celu dokonania oceny wyników pracy Cedefopu w odniesieniu do jego celów, mandatu i zadań. Podczas dokonywania oceny Komisja konsultuje się z członkami Zarządu i innymi głównymi zainteresowanymi stronami. W ocenie uwzględnia się w szczególności ewentualną potrzebę zmiany mandatu Cedefopu oraz skutki finansowe takiej zmiany.

3.  Komisja przekazuje wyniki oceny Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Zarządowi. Wyniki oceny są udostępniane publicznie.

Artykuł 28

Dochodzenia administracyjne

Działalność Cedefopu jest przedmiotem dochodzeń prowadzonych przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, zgodnie z postanowieniami art. 228 TFUE.

Artykuł 29

Współpraca z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi

1.  W zakresie niezbędnym do osiągnięcia celów określonych w niniejszym rozporządzeniu, bez uszczerbku dla odpowiednich kompetencji państw członkowskich i instytucji Unii, Cedefop może współpracować z właściwymi organami państw trzecich i organizacjami międzynarodowymi.

W tym celu, za zgodą Zarządu i po zatwierdzeniu przez Komisję, Cedefop może poczynić ustalenia robocze z właściwymi organami państw trzecich i organizacjami międzynarodowymi. Ustalenia te nie tworzą zobowiązań prawnych dla Unii ani państw członkowskich.

2.  Cedefop jest otwarty na udział państw trzecich, które zawarły w tym celu odpowiednie umowy z Unią.

Na mocy odpowiednich postanowień umów, o których mowa w akapicie pierwszym, dokonuje się ustaleń określających w szczególności charakter, zakres i sposób uczestniczenia danych państw trzecich w pracach Cedefopu, w tym postanowienia dotyczące udziału w inicjatywach podejmowanych przez Cedefop, wkładów finansowych oraz personelu. W odniesieniu do kwestii kadrowych ustalenia te są w każdym przypadku zgodne z regulaminem pracowniczym.

3.  Zarząd przyjmuje strategię stosunków z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi w kwestiach należących do kompetencji Cedefopu.

Artykuł 30

Umowa w sprawie siedziby i warunki działania

1.  Niezbędne ustalenia dotyczące pomieszczeń, jakie należy zapewnić Cedefopowi w przyjmującym państwie członkowskim oraz obiektów udostępnianych przez to państwo członkowskie, a także przepisy szczególne mające zastosowanie w przyjmującym państwie członkowskim do Dyrektora Wykonawczego, członków Zarządu, personelu i członków ich rodzin, określane są w umowie w sprawie siedziby zawartej między Cedefopem a państwem członkowskim, w którym znajduje się jego siedziba.

2.  Przyjmujące państwo członkowskie zapewnia niezbędne warunki dla zapewnienia właściwego funkcjonowania Cedefopu, w tym wielojęzyczne placówki szkolne o orientacji europejskiej oraz odpowiednie połączenia transportowe.

ROZDZIAŁ VI

PRZEPISY PRZEJŚCIOWE

Artykuł 31

Przepisy przejściowe dotyczące Zarządu

Członkowie rady zarządzającej ustanowionej na podstawie art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 337/75 pozostają na swoich stanowiskach i pełnią funkcje Zarządu, o którym mowa w art. 5 niniejszego rozporządzenia do czasu powołania członków Zarządu i niezależnego eksperta zgodnie z art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 32

Przepisy przejściowe dotyczące personelu

1.   Dyrektorowi Cedefopu mianowanemu na podstawie art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 337/75 powierza się, na pozostały okres jego kadencji, obowiązki Dyrektora Wykonawczego określone w art. 11 niniejszego rozporządzenia. Pozostałe warunki jego umowy pozostają bez zmian.

2.  W przypadku trwającej procedury naboru i powoływania Dyrektora Wykonawczego w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 337/75 stosuje się do czasu zakończenia tej procedury.

3.  Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na prawa i obowiązki członków personelu zatrudnionych na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 337/75. Ich umowy o pracę mogą zostać przedłużone na podstawie niniejszego rozporządzenia zgodnie z regulaminem pracowniczym i warunkami zatrudnienia innych pracowników.

Zachowuje się wszelkie biura łącznikowe Cedefopu, które działają w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 33

Przejściowe przepisy budżetowe

Procedura udzielania absolutorium w odniesieniu do budżetów zatwierdzonych na podstawie art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 337/75 jest przeprowadzana zgodnie z art. 12a tego rozporządzenia.

ROZDZIAŁ VII

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 34

Uchylenie

Rozporządzenie (EWG) nr 337/75 traci moc i wszystkie odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 35

Utrzymanie w mocy przepisów wewnętrznych przyjętych przez radę zarządzającą

Przepisy wewnętrzne przyjęte przez radę zarządzającą na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 337/75 pozostają w mocy po dniu ... [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia], o ile Zarząd nie zdecyduje inaczej przy zastosowaniu niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 36

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w …

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 209 z 30.7.2017, s. 49.
(2)Dz.U. C 209 z 30.6.2017, s. 49.
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2018 r.
(4) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego (Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1).
(5)Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012, (Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42).
(6)Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1.
(7)Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2015/443 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie bezpieczeństwa w Komisji (Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 41).
(8) Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2015/444 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 53).
(9) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).
(10) Rozporządzenie Rady nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. L 17 z 6.10.1958, s. 385).
(11)Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43).
(12)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39).
(13)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).
(14)Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 15.
(15)Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).


Europejska Agencja Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (EU-OSHA) ***I
PDF 284kWORD 84k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Europejską Agencję Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (EU-OSHA) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) 2062/94 (COM(2016)0528 – C8-0344/2016 – 2016/0254(COD))
P8_TA-PROV(2018)0491A8-0274/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0528),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 153 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0344/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 30 marca 2017 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 9 listopada 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 9 listopada 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinię Komisji Budżetowej (A8-0274/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... ustanawiającego Europejską Agencję Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (EU-OSHA) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) 2062/94

P8_TC1-COD(2016)0254


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 153 ust. 2 lit. a),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (EU-OSHA) została ustanowiona rozporządzeniem Rady (WE) nr 2062/94(4) w celu przyczyniania się do poprawy środowiska pracy w zakresie ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników przez działania zmierzające do rozwoju i rozpowszechniania wiedzy w tej dziedzinie.

(2)  Od jej ustanowienia w 1994 r. EU-OSHA odgrywa ważną rolę we wspieraniu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia w pracy w całej Unii. W tym samym czasie zaszły zmiany w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz zmiany technologiczne. Należy zatem dostosować terminologię używaną do opisu celów i zadań EU-OSHA, aby uwzględnić te zmiany.

(3)  Rozporządzenie (WE) nr 2062/94 było wielokrotnie zmieniane. Ze względu na konieczność dalszych zmian, dla zachowania przejrzystości, rozporządzenie to należy uchylić i zastąpić.

(4)  W miarę możliwości i z uwzględnieniem trójstronnego charakteru EU-OSHA, zasady regulujące EU-OSHA należy określić zgodnie z zasadami wspólnego oświadczenia Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej oraz Komisji Europejskiej w sprawie agencji zdecentralizowanych z dnia 19 lipca 2012 r.

(5)  Ponieważ trzy trójstronne agencje, a mianowicie EU-OSHA, Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound) i Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop), zajmują się kwestiami związanymi z rynkiem pracy, środowiskiem pracy, kształceniem i szkoleniem zawodowym oraz umiejętnościami, wymagana jest ścisła koordynacja między nimi. W swojej pracy EU-OSHA powinna zatem uzupełniać działania Eurofoundu i Cedefopu w sytuacji, gdy mają one podobne obszary zainteresowania, a jednocześnie wspierać dobrze funkcjonujące narzędzia, jak protokoły ustaleń. EU-OSHA powinna wykorzystać sposoby zwiększenia efektywności i synergii oraz unikać w swojej działalności powielania działań Eurofoundu i Cedefopu oraz Komisji. Ponadto, w stosownych przypadkach, EU-OSHA powinna się starać skutecznie współpracować z instytucjami Unii i zewnętrznymi wyspecjalizowanymi organami w celu wykorzystania ich wewnętrznych zdolności badawczych ▌.

(6)  Podczas oceny EU-OSHA Komisja powinna konsultować się z głównymi zainteresowanymi stronami, w tym z członkami Zarządu i posłami do Parlamentu Europejskiego.

(7)  Trójstronny charakter EU-OSHA, Eurofoundu i Cedefopu to niezwykle cenny przejaw kompleksowego podejścia opartego na dialogu społecznym między partnerami społecznymi oraz organami unijnymi i krajowymi, co jest niezwykle ważne dla znalezienia wspólnych i trwałych rozwiązań społecznych i gospodarczych.

(8)  Gdy w niniejszym rozporządzeniu jest mowa o bezpieczeństwie i zdrowiu w pracy, przyjmuje się, że odnosi się to zarówno do zdrowia fizycznego, jak i psychicznego.

(9)  Aby usprawnić proces decyzyjny EU-OSHA i przyczynić się do zwiększenia skuteczności i efektywności, należy wprowadzić dwupoziomową strukturę zarządzania. W tym celu państwa członkowskie, krajowe organizacje pracodawców i pracowników oraz Komisja powinny być reprezentowane w Zarządzie, który powinien dysponować niezbędnymi uprawnieniami, w tym uprawnieniami do przyjmowania budżetu i zatwierdzania dokumentu programowego. W dokumencie programowym, zawierającym wieloletni program prac EU-OSHA oraz jej roczny program prac, Zarząd powinien określić priorytety strategiczne działalności EU-OSHA. Ponadto przyjęte przez Zarząd zasady dotyczące zapobiegania konfliktom interesów i zarządzania nimi powinny obejmować środki wykrywania potencjalnych zagrożeń na wczesnym etapie.

(10)  Aby EU-OSHA mogła prawidłowo funkcjonować, państwa członkowskie, europejskie organizacje pracodawców i pracowników oraz Komisja powinny zapewnić, aby osoby powołane do Zarządu posiadały odpowiednią wiedzę w dziedzinie bezpieczeństwa i zdrowia w pracy z myślą o podejmowaniu strategicznych decyzji oraz nadzorowaniu działalności EU-OSHA.

(11)  Należy powołać Radę Wykonawczą, której zadaniem będzie właściwe przygotowywanie posiedzeń Zarządu oraz wspomaganie jego procesu decyzyjnego i procesu monitorowania. Wspomagając Zarząd, Rada Wykonawcza powinna, w razie potrzeby, mieć możliwość podejmowania w pilnych przypadkach niektórych decyzji tymczasowych w imieniu Zarządu. Zarząd powinien przyjąć regulamin Rady Wykonawczej.

(12)  Dyrektor Wykonawczy powinien odpowiadać za ogólne zarządzanie EU-OSHA zgodnie ze strategicznym kierunkiem określonym przez Zarząd, w tym za bieżące administrowanie oraz zarządzanie zasobami finansowymi i ludzkimi. Dyrektor Wykonawczy powinien wykonywać powierzone mu uprawnienia. Powinna istnieć możliwość zawieszenia tych uprawnień w wyjątkowych okolicznościach, takich jak konflikt interesów lub poważne naruszenie obowiązków wynikających z regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”).

(13)  Zasada równości jest podstawową zasadą prawa Unii. Wymaga ona zapewnienia równości kobiet i mężczyzn we wszystkich obszarach, w tym zatrudnienia, pracy i wynagrodzenia. Wszystkie strony powinny dążyć do osiągnięcia równowagi pod względem reprezentacji kobiet i mężczyzn w Zarządzie i w Radzie Wykonawczej. Cel ten powinien być też realizowany przez Zarząd w odniesieniu do przewodniczącego i zastępców przewodniczącego, jak również przez grupy reprezentujące rządy oraz organizacje pracodawców i organizacje pracowników w Zarządzie w odniesieniu do wyznaczania zastępców uczestniczących w posiedzeniach Rady Wykonawczej.

(14)  EU-OSHA prowadzi biuro kontaktowe w Brukseli. Należy zachować możliwość prowadzenia tego biura.

(15)  W Unii i w państwach członkowskich istnieją już organizacje, które zapewniają tego samego typu informacje i usługi jak EU-OSHA. Aby uzyskać jak największe korzyści na poziomie Unii z prac już wykonanych przez te organizacje, należy utrzymać istniejącą dobrze funkcjonującą sieć ustanowioną przez EU-OSHA w ramach rozporządzenia (WE) nr 2062/94, obejmującą krajowe punkty centralne i sieci trójstronne państw członkowskich. Ważne jest też, aby EU-OSHA utrzymywała bardzo ścisłe funkcjonalne powiązania z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy, ustanowionym decyzją Rady z dnia 22 lipca 2003 r.(5), w celu zapewnienia dobrej koordynacji i synergii.

(16)  Przepisy finansowe i przepisy dotyczące programowania i sprawozdawczości dotyczące EU-OSHA powinny zostać uaktualnione. Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013(6) stanowi, że EU-OSHA ma przeprowadzać oceny ex ante i ex post tych programów i działań, które pociągają za sobą znaczne wydatki. EU-OSHA powinna uwzględniać te oceny w swoim programowaniu wieloletnim i rocznym.

(17)  W celu zapewnienia EU-OSHA pełnej autonomii i niezależności oraz umożliwienia prawidłowej realizacji celów i zadań zgodnie z niniejszym rozporządzeniem EU-OSHA powinna posiadać odpowiedni i autonomiczny budżet, którego dochody będą pochodzić głównie z budżetu ogólnego Unii. Procedura budżetowa Unii powinna mieć zastosowanie do EU-OSHA w zakresie dotyczącym wkładu Unii i wszelkich innych dotacji, którymi obciążany jest budżet ogólny Unii. Trybunał Obrachunkowy powinien przeprowadzać kontrolę sprawozdań finansowych EU-OSHA.

(18)  Usługi tłumaczeniowe niezbędne dla funkcjonowania EU-OSHA powinny być świadczone przez Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (Centrum Tłumaczeń). EU-OSHA powinna współpracować z Centrum Tłumaczeń, aby określić wskaźniki jakości, terminowości i poufności, jasno określić potrzeby i priorytety EU-OSHA oraz stworzyć przejrzyste i obiektywne procedury procesu tłumaczenia.

(19)  Przepisy dotyczące personelu EU-OSHA powinny być zgodne z regulaminem pracowniczym i warunkami zatrudnienia innych pracowników Unii (zwanymi dalej „warunkami zatrudnienia innych pracowników”), ustanowionymi rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68(7).

(20)  EU-OSHA powinna przedsięwziąć niezbędne środki, aby zapewnić postępowanie z informacjami poufnymi i ich przetwarzanie w sposób bezpieczny. W stosownych przypadkach EU-OSHA powinna przyjąć przepisy bezpieczeństwa równoważne przepisom określonym w decyzjach Komisji (UE, Euratom) 2015/443(8) i (UE, Euratom) 2015/444(9).

(21)  Konieczne jest ustanowienie przejściowych przepisów budżetowych i przepisów przejściowych dotyczących Zarządu, Dyrektora Wykonawczego i personelu, aby zapewnić kontynuację działalności EU-OSHA do czasu wdrożenia niniejszego rozporządzenia,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

CELE I ZADANIA

Artykuł 1

Ustanowienie i cele

1.  Niniejszym ustanawia się Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (EU-OSHA) jako agencję Unii.

2.  Celem EU-OSHA jest dostarczanie instytucjom i organom Unii, państwom członkowskim, partnerom społecznym i innym podmiotom działającym w dziedzinie bezpieczeństwa i zdrowia w pracy odpowiednich informacji technicznych, naukowych i gospodarczych oraz wiedzy fachowej w tej dziedzinie, aby poprawić środowisko pracy w zakresie zapewniania pracownikom bezpieczeństwa i ochrony ich zdrowia.

W tym celu EU-OSHA zwiększa i rozpowszechnia wiedzę, zapewnia dowody i usługi na potrzeby kształtowania polityki, włącznie z wnioskami opartymi na badaniach naukowych, oraz ułatwia wymianę wiedzy między Unią a podmiotami krajowymi.

Artykuł 2

Zadania

1.  EU-OSHA ma następujące zadania w odniesieniu do obszarów polityki, o których mowa w art. 1 ust. 2, przy pełnym poszanowaniu odpowiedzialności państw członkowskich:

a)  gromadzi i analizuje informacje techniczne, naukowe i gospodarcze na temat bezpieczeństwa i zdrowia w pracy w państwach członkowskich w celu:

(i)   identyfikacji zagrożeń i dobrych praktyk, jak również istniejących priorytetów i programów krajowych;

(ii)   zapewnienia niezbędnych danych przy opracowywaniu priorytetów i programów Unii; oraz

(iii)  rozpowszechniania tych informacji wśród instytucji i organów Unii, państw członkowskich, partnerów społecznych oraz innych podmiotów działających w dziedzinie bezpieczeństwa i zdrowia w pracy;

b)  gromadzi i analizuje informacje techniczne, naukowe i gospodarcze na temat badań naukowych nad bezpieczeństwem i zdrowiem w pracy oraz na temat innych prac badawczych dotyczących aspektów związanych z bezpieczeństwem i zdrowiem w pracy, a także rozpowszechnia wyniki takich badań naukowych i prac badawczych;

c)  promuje i wspiera współpracę oraz wymianę informacji i doświadczeń między państwami członkowskimi w dziedzinie bezpieczeństwa i zdrowia w pracy, w tym informacji o programach szkoleniowych;

d)  organizuje konferencje i seminaria oraz wymianę wiedzy fachowej zgromadzonej przez państwa członkowskie w dziedzinie bezpieczeństwa i zdrowia w pracy;

e)  dostarcza instytucjom i organom Unii oraz państwom członkowskim obiektywnych dostępnych informacji technicznych, naukowych i gospodarczych oraz wiedzy fachowej, których potrzebują do opracowywania i wdrażania rozsądnej i skutecznej polityki mającej zapewniać bezpieczeństwo pracownikom i chronić ich zdrowie, włącznie z zapobieganiem potencjalnym zagrożeniom oraz ich przewidywaniem, w szczególności dostarczając Komisji informacji technicznych, naukowych i gospodarczych oraz wiedzy fachowej, których potrzebuje ona do wykonywania swoich zadań polegających na identyfikowaniu, przygotowywaniu i ocenie środków prawodawczych oraz innych środków dotyczących zapewniania bezpieczeństwa pracownikom i ochrony ich zdrowia, w szczególności, w odniesieniu do wpływu aktów prawnych, ich dostosowania do rozwoju technicznego, naukowego i regulacyjnego, a także ich praktycznego wdrażania przez przedsiębiorstwa, ze szczególnym uwzględnieniem mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (MMŚP);

f)  zapewnia forum wymiany doświadczeń i informacji między rządami, partnerami społecznymi i innymi zainteresowanymi stronami na poziomie krajowym;

g)  przyczynia się, w tym za pośrednictwem informacji i analiz opartych na dowodach, do realizowania reform i polityk na poziomie krajowym;

h)  gromadzi informacje dotyczące kwestii bezpieczeństwa i zdrowia od państw trzecich i organizacji międzynarodowych oraz udostępnia im takie informacje;

i)  dostarcza informacji technicznych, naukowych i gospodarczych na temat metod i narzędzi wdrażania działań prewencyjnych, identyfikuje dobre praktyki oraz wspiera działania prewencyjne, zwracając szczególną uwagę na specyficzne problemy MMŚP, a w przypadku dobrych praktyk skupia swoją uwagę w szczególności na tych praktykach, które stanowią praktyczne narzędzia do stosowania przy ocenie zagrożeń dla bezpieczeństwa i zdrowia w pracy oraz na określaniu środków przeciwdziałania tym zagrożeniom;

j)  przyczynia się do opracowywania strategii oraz programów działania Unii▌ w dziedzinie zapewniania bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w pracy, bez uszczerbku dla sfery kompetencji Komisji;

k)  opracowuje, zgodnie z art. 30, strategię dotyczącą stosunków z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi w kwestiach należących do kompetencji EU-OSHA;

l)  prowadzi działania i kampanie komunikacyjne oraz podnoszące świadomość dotyczące bezpieczeństwa i zdrowia w pracy.

2.  Jeżeli konieczne są nowe badania, przed podjęciem decyzji dotyczących polityki instytucje Unii uwzględniają wiedzę fachową EU-OSHA oraz wszelkie badania, które przeprowadziła lub jest w stanie przeprowadzić w danej dziedzinie, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046(10).

3.  EU-OSHA zapewnia, aby rozpowszechniane informacje oraz udostępniane narzędzia były dostosowane do potrzeb docelowych użytkowników. W tym celu EU-OSHA prowadzi bliską współpracę z krajowymi punktami centralnymi, o których mowa w art. 12 ust. 1, zgodnie z art. 12 ust. 2.

4.  EU-OSHA może zawierać umowy o współpracy z innymi właściwymi agencjami Unii, aby ułatwiać i wspierać współpracę z nimi.

5.  Podczas wykonywania swoich zadań EU-OSHA prowadzi intensywny dialog przede wszystkim z wyspecjalizowanymi podmiotami – publicznymi lub prywatnymi, krajowymi lub międzynarodowymiz organami publicznymi, z instytucjami akademickimi i naukowymi, z organizacjami pracodawców i pracowników oraz z krajowymi organami trójstronnymi, o ile takowe istnieją. Bez uszczerbku dla realizacji swoich celów i zamierzeń EU-OSHA współpracuje z innymi agencjami Unii, w szczególności z Eurofoundem i Cedefopem, aby – unikając powielania wysiłków – wspierać synergię i komplementarność w ramach ich działalności.

ROZDZIAŁ II

STRUKTURA ORGANIZACYJNA EU-OSHA

Artykuł 3

Struktura administracyjna i zarządcza

Strukturę administracyjną i zarządczą EU-OSHA tworzą:

a)  Zarząd;

b)  Rada Wykonawcza;

c)  Dyrektor Wykonawczy;

d)  sieć.

SEKCJA 1

ZARZĄD

Artykuł 4

Skład Zarządu

1.  W skład Zarządu wchodzi:

a)  po jednym członku reprezentującym rząd z każdego państwa członkowskiego;

b)  po jednym członku reprezentującym organizacje pracodawców z każdego państwa członkowskiego;

c)  po jednym członku reprezentującym organizacje pracowników z każdego państwa członkowskiego;

d)  trzech członków reprezentujących Komisję;

e)   jeden niezależny ekspert wyznaczony przez Parlament Europejski.

Każdy z członków, o których mowa w lit. a)–d), ma prawo głosu.

Rada powołuje członków, o których mowa w lit. a), b) i c), spośród członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.

Członków, o których mowa w lit. a), powołuje się na wniosek państw członkowskich. Członków, o których mowa w lit. b) i c), powołuje się na wniosek rzeczników odpowiednich grup w Komitecie Doradczym ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.

Wnioski, o których mowa w akapicie czwartym, przedkłada się Radzie a także przedkłada się do wiadomości Komisji .

Komisja powołuje członków, o których mowa w lit. d).

Właściwa komisja Parlamentu Europejskiego powołuje eksperta, o którym mowa w lit. e).

2.  Każdy członek Zarządu ma zastępcę. Zastępca reprezentuje członka Zarządu pod jego nieobecność. Zastępców powołuje się zgodnie z ust. 1.

3.  Członków Zarządu i ich zastępców wyznacza się i powołuje w oparciu o ich wiedzę w dziedzinie bezpieczeństwa i zdrowia w pracy, biorąc pod uwagę ich odpowiednie umiejętności, takie jak umiejętności kierownicze, administracyjne i budżetowe oraz wiedzę fachową w dziedzinie podstawowych zadań EU-OSHA, pozwalające im na skuteczne pełnienie funkcji nadzorczej. Wszystkie strony reprezentowane w Zarządzie starają się ograniczyć rotację swoich przedstawicieli, aby zapewnić ciągłość prac Zarządu. Wszystkie strony dążą do osiągnięcia równowagi pod względem liczby kobiet i mężczyzn w składzie Zarządu.

4.  W chwili obejmowania stanowiska każdy członek Zarządu i jego zastępca podpisuje pisemne oświadczenie, zgodnie z którym nie zachodzi w jego przypadku konflikt interesów. Każdy członek Zarządu i jego zastępca uaktualnia swoje oświadczenie w przypadku zmiany okoliczności w odniesieniu do jakiegokolwiek konfliktu interesów. EU-OSHA publikuje oświadczenia i ich aktualizacje na swojej stronie internetowej.

5.  Kadencja członków oraz ich zastępców trwa cztery lata. Kadencja ta jest odnawialna. Po upływie kadencji lub w przypadku rezygnacji członkowie i ich zastępcy pozostają na stanowisku do chwili przedłużenia ich powołania lub wyznaczenia następcy.

6.  W ramach Zarządu tworzy się grupy obejmujące odpowiednio: przedstawicieli rządów, organizacji pracodawców i organizacji pracowników. Każda grupa wyznacza koordynatora w celu poprawy efektywności obrad wewnątrz grup i między grupami. Koordynatorami grup pracodawców i pracowników są przedstawiciele odnośnych organizacji europejskich, którzy mogą być wyznaczani spośród powołanych członków Zarządu. Koordynatorzy, którzy nie są powołanymi członkami Zarządu zgodnie z ust. 1, uczestniczą w posiedzeniach Zarządu bez prawa głosu.

Artykuł 5

Funkcje Zarządu

1.  Zarząd:

a)  wyznacza strategiczne kierunki działania EU-OSHA ▌;

b)   przyjmuje co roku, większością dwóch trzecich głosów członków z prawem głosu i zgodnie z art. 6, dokument programowy EU-OSHA, zawierający wieloletni program prac EU-OSHA wraz z jej rocznym programem prac na nadchodzący rok;

c)  przyjmuje, większością dwóch trzecich głosów członków z prawem głosu, roczny budżet EU-OSHA oraz pełni inne funkcje związane z tym budżetem na podstawie rozdziału III;

d)  przyjmuje skonsolidowane roczne sprawozdanie z działalności wraz z oceną działalności EU-OSHA; przedkłada je do dnia 1 lipca każdego roku Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu, a skonsolidowane roczne sprawozdanie z działalności podaje do wiadomości publicznej;

e)  przyjmuje zgodnie z art. 17 przepisy finansowe mające zastosowanie do EU-OSHA;

f)  przyjmuje strategię zwalczania nadużyć finansowych, odpowiednią w stosunku do ryzyka takich nadużyć, uwzględniając koszty i korzyści związane ze środkami, które mają być zastosowane;

g)  przyjmuje przepisy, których celem jest zapobieganie konfliktom interesów i zarządzanie nimi, w odniesieniu do swoich członków i niezależnych ekspertów, a także oddelegowanych ekspertów krajowych i innych członków personelu niezatrudnionych przez EU-OSHA, o których mowa w art. 20;

h)  na podstawie analizy potrzeb przyjmuje i regularnie aktualizuje plany komunikacji i rozpowszechniania informacji oraz odzwierciedla je w dokumencie programowym EU-OSHA;

i)  przyjmuje swój regulamin wewnętrzny;

j)  ▌wykonuje, zgodnie z ust. 2, w odniesieniu do personelu EU-OSHA uprawnienia organu powołującego powierzone mu na mocy regulaminu pracowniczego oraz uprawnienia organu uprawnionego do zawierania umów o pracę powierzone mu na mocy warunków zatrudnienia innych pracowników (zwane dalej „uprawnieniami organu powołującego”);

k)  przyjmuje odpowiednie przepisy wykonawcze w celu nadania skuteczności regulaminowi pracowniczemu i warunkom zatrudnienia innych pracowników zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego;

l)  powołuje Dyrektora Wykonawczego oraz, w stosownych przypadkach, podejmuje decyzje o przedłużeniu jego mandatu lub odwołaniu go ze stanowiska zgodnie z art. 19;

m)  powołuje księgowego podlegającego regulaminowi pracowniczemu i warunkom zatrudnienia innych pracowników, który jest całkowicie niezależny w wykonywaniu swoich obowiązków;

n)  przyjmuje regulamin wewnętrzny Rady Wykonawczej;

o)  monitoruje odpowiednie działania następcze w odniesieniu do ustaleń i zaleceń wynikających ze sprawozdań z audytu wewnętrznego lub zewnętrznego oraz ocen, jak również z dochodzeń Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF);

p)  wydaje zgodę na dokonywanie ustaleń związanych ze współpracą z właściwymi organami państw trzecich oraz z organizacjami międzynarodowymi, zgodnie z art. 30▌.

2.  Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 110 regulaminu pracowniczego, na podstawie art. 2 ust. 1 regulaminu pracowniczego i art. 6 warunków zatrudnienia innych pracowników Zarząd przyjmuje decyzję przekazującą odpowiednie uprawnienia organu powołującego Dyrektorowi Wykonawczemu i określającą warunki, zgodnie z którymi możliwe jest zawieszenie przekazania tych uprawnień. Dyrektor Wykonawczy jest uprawniony do dalszego przekazywania tych uprawnień.

Jeżeli wymagają tego wyjątkowe okoliczności, Zarząd może ▌zawiesić tymczasowo przekazanie uprawnień organu powołującego Dyrektorowi Wykonawczemu i uprawnienia dalej ▌przekazane przez Dyrektora Wykonawczego. W takich przypadkach Zarząd przekazuje je, na czas określony, jednemu z powołanych przez siebie przedstawicieli Komisji lub członkowi personelu innemu niż Dyrektor Wykonawczy.

Artykuł 6

Programowanie wieloletnie i roczne

1.  Każdego roku zgodnie z art. 11 ust. 5 lit. e) Dyrektor Wykonawczy sporządza projekt dokumentu programowego, zawierający wieloletni i roczny program prac zgodnie z art. 32 rozporządzenia delegowanego ▌(UE) nr 1271/2013 ▌.

2.  Dyrektor Wykonawczy przedkłada Zarządowi projekt dokumentu programowego, o którym mowa w ust. 1. Po zatwierdzeniu przez Zarząd projekt dokumentu programowego jest przedkładany Komisji, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie nie później niż do dnia 31 stycznia każdego roku. Dyrektor Wykonawczy przedkłada zaktualizowane wersje tego dokumentu zgodnie z tą samą procedurą. Zarząd przyjmuje dokument programowy, uwzględniając opinię Komisji.

Dokument programowy staje się ostateczny po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii i podlega, w razie potrzeby, odpowiednim dostosowaniom.

3.  Wieloletni program prac określa ogólne założenia strategiczne, w tym cele, oczekiwane wyniki i wskaźniki skuteczności, unikając powielania działań innych agencji. Określa on również programowanie w zakresie zasobów, w tym budżet wieloletni i personel. Zawiera on strategię stosunków z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi zgodnie z art. 30, działania powiązane z tą strategią oraz specyfikację odnośnych zasobów.

4.  Roczny program prac jest spójny z wieloletnim programem prac, o którym mowa w ust. 3, i zawiera on:

a)   szczegółowe cele i oczekiwane wyniki, w tym wskaźniki skuteczności;

b)   ▌opis działań, które mają być finansowane, w tym planowanych środków mających na celu zwiększenie efektywności;

c)   informacje o zasobach finansowych i ludzkich przeznaczonych na każde działanie zgodnie z zasadami budżetowania zadaniowego i zarządzania kosztami działań;

d)  możliwe działania dotyczące stosunków z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi zgodnie z art. 30.

Jednoznacznie określa on działania, które zostały dodane, zmienione lub usunięte w stosunku do poprzedniego roku budżetowego. ▌

5.  Zarząd dokonuje zmiany przyjętego rocznego programu prac w przypadku przydzielenia EU-OSHA nowego działania. Zarząd może przekazać Dyrektorowi Wykonawczemu uprawnienia do dokonywania zmian niemerytorycznych w rocznym programie prac.

Wszelkie merytoryczne zmiany w rocznym programie prac przyjmuje się zgodnie z tą samą procedurą, co pierwotny roczny program prac.

6.  Programowanie w zakresie zasobów jest aktualizowane co roku. Założenia strategiczne są uaktualniane w miarę potrzeb i uwzględniają w szczególności wyniki oceny, o której mowa w art. 28.

Przydzielenie EU-OSHA nowego działania w celu realizacji zadań określonych w art. 2 jest uwzględniane w jej programowaniu w zakresie zasobów i finansów, bez uszczerbku dla uprawnień Parlamentu Europejskiego i Rady („władza budżetowa”).

Artykuł 7

Przewodniczący Zarządu

1.  Zarząd wybiera przewodniczącego i trzech zastępców przewodniczącego w następujący sposób:

a)   jedną osobę spośród członków reprezentujących rządy państw członkowskich;

b)   jedną osobę spośród członków reprezentujących organizacje pracodawców;

c)   jedną osobę spośród członków reprezentujących organizacje pracowników; oraz

d)  jedną osobę spośród członków reprezentujących Komisję.

Przewodniczący i zastępca przewodniczącego wybierani są większością dwóch trzecich głosów członków Zarządu z prawem głosu.

2.  Kadencja przewodniczącego i zastępców przewodniczącego trwa jeden rok. Ich kadencja jest odnawialna. Jeżeli jednak w dowolnym momencie swojej kadencji stracą oni status członka Zarządu, kadencja ich kończy się automatycznie w tym samym dniu.

Artykuł 8

Posiedzenia Zarządu

1.  Posiedzenia Zarządu zwołuje przewodniczący.

2.  Dyrektor Wykonawczy bierze udział w obradach bez prawa głosu.

3.  Zarząd zbiera się raz w roku na posiedzeniu zwyczajnym. Ponadto zbiera się z inicjatywy przewodniczącego, na wniosek Komisji lub na wniosek co najmniej jednej trzeciej członków.

4.  Zarząd może zapraszać do udziału w swoich posiedzeniach w charakterze obserwatora każdą osobę, której opinia może mieć znaczenie. Przedstawiciele państw Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Porozumienie EOG) mogą uczestniczyć w posiedzeniach Zarządu w charakterze obserwatorów, jeżeli Porozumienie EOG przewiduje ich udział w działalności EU-OSHA.

5.  EU-OSHA zapewnia Zarządowi obsługę sekretariatu.

Artykuł 9

Zasady głosowania Zarządu

1.  Z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 lit. b) i c), art. 7 ust. 1 akapit drugi i art. 19 ust. 7, Zarząd podejmuje decyzje większością członków z prawem głosu.

Jednakże decyzje podejmowane w ramach rocznego programu prac i mające konsekwencje budżetowe dla krajowych punktów centralnych wymagają również zgody większości członków grupy reprezentującej rządy.

2.  Każdy członek z prawem głosu ma jeden głos. W przypadku nieobecności członka z prawem głosu jego zastępca jest uprawniony do wykonywania jego prawa głosu.

3.  Przewodniczący bierze udział w głosowaniu.

4.  Dyrektor Wykonawczy bierze udział w obradach bez prawa głosu.

5.  Bardziej szczegółowe zasady głosowania, zwłaszcza okoliczności, w których jeden członek Zarządu może działać w imieniu innego członka, określone są w regulaminie wewnętrznym Zarządu.

SEKCJA 2

RADA WYKONAWCZA

Artykuł 10

Rada Wykonawcza

1.  Zarząd jest wspierany przez Radę Wykonawczą.

2.  Rada Wykonawcza:

e)  przygotowuje decyzje, które mają zostać przyjęte przez Zarząd;

b)  monitoruje, wraz z Zarządem, podjęcie odpowiednich działań następczych w odniesieniu do ustaleń i zaleceń wynikających ze sprawozdań z audytu wewnętrznego lub zewnętrznego oraz ocen, jak również z dochodzeń ▌OLAF;

c)  nie naruszając obowiązków Dyrektora Wykonawczego określonych w art. 11, doradza mu – w razie potrzeby – w zakresie wykonywania decyzji Zarządu, mając na uwadze wzmocnienie nadzoru nad zarządzaniem administracyjnym i budżetowym.

3.  W razie potrzeby, Rada Wykonawcza może, w pilnych przypadkach, podejmować niektóre decyzje tymczasowe w imieniu Zarządu, ▌w tym dotyczące zawieszenia przekazania uprawnień organu powołującego, zgodnie z warunkami określonymi w art. 5 ust. 2, oraz w kwestiach związanych z budżetem.

4.  Rada Wykonawcza składa się z przewodniczącego Zarządu, jego trzech zastępców, koordynatorów trzech grup, o których mowa w art. 4 ust. 6, oraz jednego przedstawiciela Komisji. Każda grupa, o której mowa w art. 4 ust. 6, może wyznaczyć maksymalnie dwóch zastępców, którzy uczestniczą w posiedzeniach Rady Wykonawczej pod nieobecność członka powołanego przez daną grupę. Przewodniczący Zarządu jest również przewodniczącym Rady Wykonawczej. Dyrektor Wykonawczy bierze udział w posiedzeniach Rady Wykonawczej bez prawa głosu.

5.  Kadencja członków Rady Wykonawczej trwa dwa lata. Kadencja ta jest odnawialna. Kadencja członka Rady Wykonawczej kończy się wraz z zakończeniem jego członkostwa w Zarządzie.

6.  Rada Wykonawcza zbiera się trzy razy do roku. Ponadto zbiera się z inicjatywy przewodniczącego lub na wniosek członków. Po każdym spotkaniu koordynatorzy trzech grup, o których mowa w art. 4 ust. 6, dokładają wszelkich starań w celu terminowego i przejrzystego poinformowania członków swojej grupy o przedmiocie dyskusji.

SEKCJA 3

DYREKTOR WYKONAWCZY

Artykuł 11

Obowiązki Dyrektora Wykonawczego

1.  Dyrektor Wykonawczy jest odpowiedzialny za zarządzanie EU-OSHA zgodnie ze strategicznym kierunkiem określonym przez Zarząd i odpowiada przed Zarządem.

2.  Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji, Zarządu i Rady Wykonawczej, Dyrektor Wykonawczy jest niezależny w wykonywaniu swoich obowiązków i nie zwraca się o instrukcje ani ich nie przyjmuje od żadnego rządu ani jakiegokolwiek innego podmiotu.

3.  Dyrektor Wykonawczy składa sprawozdanie z wykonywania swoich obowiązków Parlamentowi Europejskiemu na jego wezwanie. Rada może wezwać Dyrektora Wykonawczego do złożenia sprawozdania z wykonywania obowiązków.

4.  Dyrektor Wykonawczy jest prawnym przedstawicielem EU-OSHA.

5.  Dyrektor Wykonawczy odpowiada za wykonywanie zadań powierzonych EU-OSHA na mocy niniejszego rozporządzenia. W szczególności Dyrektor Wykonawczy odpowiada za:

a)  bieżące administrowanie EU-OSHA, w tym wykonywanie uprawnień powierzonych mu w odniesieniu do kwestii kadrowych, zgodnie z art. 5 ust. 2;

b)  wdrażanie decyzji przyjętych przez Zarząd;

c)  zgodnie z decyzją, o której mowa w art. 5 ust. 2, podejmowanie decyzji dotyczących zarządzania zasobami ludzkimi;

d)   podejmowanie decyzji w odniesieniu do wewnętrznych struktur organizacyjnych EU-OSHA oraz, w razie potrzeby, ich zmiany, przy uwzględnieniu potrzeb związanych z działalnością EU-OSHA i należytego zarządzania budżetem;

e)  opracowywanie dokumentu programowego oraz przedkładanie go Zarządowi po konsultacji z Komisją;

f)  wdrażanie dokumentu programowego i składanie sprawozdań z jego wykonania Zarządowi;

g)  opracowywanie skonsolidowanego rocznego sprawozdania z działalności EU-OSHA i przedstawianie go Zarządowi do oceny i przyjęcia;

h)  ustanowienie skutecznego systemu monitorowania pozwalającego na przeprowadzanie regularnych ocen, o których mowa w art. 28, oraz opracowanie systemu sprawozdawczego podsumowującego ich wyniki;

i)  przygotowanie projektu przepisów finansowych mających zastosowanie do EU-OSHA;

j)   przygotowanie projektu preliminarza dochodów i wydatków EU-OSHA jako części dokumentu programowego EU-OSHA; oraz wykonywanie budżetu EU-OSHA;

k)  przygotowanie planu działań w następstwie wniosków ze sprawozdań z audytu wewnętrznego lub zewnętrznego i ocen, a także z dochodzeń OLAF, oraz składanie dwa razy w roku Komisji, a regularnie – Zarządowi i Radzie Wykonawczej, sprawozdania z postępów;

l)  dążenie do zapewnienia równowagi płci w EU-OSHA;

m)  ochronę interesów finansowych Unii przez stosowanie środków zapobiegających nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej działalności, przez skuteczne kontrole, a w razie wykrycia nieprawidłowości przez odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych oraz, w stosownych przypadkach, nakładanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar administracyjnych i finansowych;

n)  przygotowanie strategii EU-OSHA dotyczącej zwalczania nadużyć finansowych i przedstawienie jej Zarządowi do zatwierdzenia;

o) w stosownych przypadkach, współpracę z innymi agencjami Unii i, zawieranie z nimi umów o współpracy.

6.  Dyrektor Wykonawczy jest również odpowiedzialny za podjęcie decyzji, czy do celów wykonywania zadań EU-OSHA w skuteczny i wydajny sposób konieczne jest ustanowienie biura łącznikowego w Brukseli, aby rozwijać współpracę EU-OSHA z odpowiednimi instytucjami Unii. Decyzja ta wymaga uprzedniej zgody Komisji, Zarządu i danego państwa członkowskiego. W decyzji określa się zakres działań prowadzonych w tym biurze łącznikowym w sposób pozwalający uniknąć niepotrzebnych kosztów i powielania administracyjnych funkcji EU-OSHA.

SEKCJA 4

SIEĆ

Artykuł 12

Sieć

1.  EU-OSHA ustanawia sieć obejmującą:

a)   główne elementy składowe krajowych sieci informacyjnych, w tym krajowe organizacje pracodawców i pracowników, zgodnie z prawem krajowym lub praktyką krajową;

b)   krajowe punkty centralne.

2.  Państwa członkowskie regularnie informują EU-OSHA o głównych elementach składowych swoich krajowych sieci informacyjnych w dziedzinie bezpieczeństwa i zdrowia w pracy, w tym o wszelkich instytucjach, które w ich ocenie mogą wnieść wkład w działalność EU-OSHA, z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia możliwie jak najpełniejszego zasięgu terytorialnego.

Organy krajowe lub instytucja krajowa wyznaczona przez dane państwo członkowskie jako krajowy punkt centralny koordynują i przekazują informacje dostarczane EU-OSHA na poziomie krajowym, w ramach umowy zawartej między poszczególnym krajowym punktem centralnym a EU-OSHA na podstawie programu prac przyjętego przez EU-OSHA.

Organy krajowe lub instytucja krajowa konsultują się z krajowymi organizacjami pracodawców i pracowników i uwzględniają ich punkty widzenia zgodnie z prawem krajowym lub praktyką.

3.  Tematy, które uznano za mające szczególne znaczenie, są wymieniane w rocznym programie prac EU-OSHA.

ROZDZIAŁ III

PRZEPISY FINANSOWE

Artykuł 13

Budżet

1.  Preliminarz wszystkich dochodów i wydatków EU-OSHA jest przygotowywany w każdym roku budżetowym i jest wykazywany w budżecie EU-OSHA. Rok budżetowy odpowiada rokowi kalendarzowemu.

2.  Dochody i wydatki wykazane w budżecie EU-OSHA muszą się równoważyć.

3.  Bez uszczerbku dla innych zasobów dochody EU-OSHA obejmują:

f)  wkład Unii ujęty w budżecie ogólnym Unii;

b)  dobrowolne wkłady finansowe państw członkowskich;

c)  należności za publikacje i wszelkie usługi świadczone przez EU-OSHA;

d)  wkłady państw trzecich biorących udział w pracach EU-OSHA, zgodnie z art. 30.

4.  Wydatki EU-OSHA obejmują wynagrodzenia pracowników, koszty administracyjne, koszty infrastruktury oraz koszty operacyjne.

Artykuł 14

Ustanowienie budżetu

1.  Co roku Dyrektor Wykonawczy sporządza wstępny projekt preliminarza dochodów i wydatków EU-OSHA na następny rok budżetowy, w tym plan zatrudnienia, i przesyła go Zarządowi.

Wstępny projekt preliminarza opiera się na celach i oczekiwanych wynikach rocznego dokumentu programowego, o którym mowa w art. 6 ust. 1, i uwzględnia zasoby finansowe potrzebne do osiągnięcia tych celów i oczekiwanych wyników, zgodnie z zasadą budżetowania zadaniowego.

2.  Na podstawie ▌wstępnego projektu preliminarza Zarząd przyjmuje projekt preliminarza dochodów i wydatków EU-OSHA na następny rok budżetowy i przesyła go Komisji do dnia 31 stycznia każdego roku.

3.  Komisja przedkłada projekt preliminarza władzy budżetowej wraz z projektem budżetu ogólnego Unii. Projekt preliminarza jest również udostępniany EU-OSHA.

4.  Na podstawie projektu preliminarza Komisja wprowadza do projektu budżetu ogólnego Unii szacunki, które uważa za niezbędne dla planu zatrudnienia, oraz kwotę wkładu, który ma obciążyć budżet ogólny, i przedstawia je władzy budżetowej zgodnie z art. 313 i 314 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

5.  Władza budżetowa zatwierdza środki przewidziane na wkład z budżetu ogólnego Unii dla EU-OSHA.

6.  Władza budżetowa przyjmuje plan zatrudnienia EU-OSHA.

7.  Budżet EU-OSHA jest przyjmowany przez Zarząd. Budżet ten staje się ostateczny po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii, a w razie potrzeby jest on odpowiednio aktualizowany. Wszelkie zmiany w budżecie EU-OSHA, w tym w planie zatrudnienia, przyjmuje się zgodnie z tą samą procedurą.

8.  W przypadku przedsięwzięć z zakresu nieruchomości, które mogą mieć znaczący wpływ na budżet EU-OSHA, stosuje się rozporządzenie delegowane (UE) nr 1271/2013.

Artykuł 15

Wykonanie budżetu

1.  Dyrektor Wykonawczy wykonuje budżet EU-OSHA.

2.  Co roku Dyrektor Wykonawczy przesyła władzy budżetowej wszystkie informacje istotne z punktu widzenia wyników procedur oceny.

Artykuł 16

Przedstawienie sprawozdania finansowego i absolutorium

1.  ▌Księgowy EU-OSHA przesyła wstępne sprawozdanie finansowe za dany rok budżetowy (rok N) księgowemu Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu do dnia 1 marca następnego roku budżetowego (roku N + 1).

2.  ▌EU-OSHA przesyła sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami za rok N Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu do dnia 31 marca roku N + 1.

3.   ▌Księgowy Komisji przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu wstępne sprawozdanie finansowe EU-OSHA za rok N, skonsolidowane ze sprawozdaniem finansowym Komisji, do dnia 31 marca roku N + 1.

4.  Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego na temat tymczasowego sprawozdania finansowego EU-OSHA za rok N, na podstawie art. 246 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046, księgowy sporządza końcowe sprawozdanie finansowe EU-OSHA za ten rok. Dyrektor Wykonawczy przesyła je Zarządowi do zaopiniowania.

5.  Zarząd wydaje opinię na temat końcowego sprawozdania finansowego EU-OSHA za rok N.

6.  Do dnia 1 lipca roku N + 1 księgowy EU-OSHA przesyła końcowe sprawozdanie finansowe za rok N wraz z opinią Zarządu Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu.

7.  Końcowe sprawozdanie finansowe za rok N publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do dnia 15 listopada ▌roku N + 1.

8.  Do dnia 30 września roku N + 1 Dyrektor Wykonawczy przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na ▌uwagi zawarte w jego sprawozdaniu rocznym. Dyrektor Wykonawczy przesyła ▌tę odpowiedź również Zarządowi.

9.  Dyrektor Wykonawczy przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego żądanie, wszelkie informacje niezbędne do sprawnego zastosowania procedury udzielania absolutorium za rok N zgodnie z art. 109 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1271/2013.

10.  Na zalecenie Rady, stanowiącej większością kwalifikowaną, do dnia 15 maja roku N + 2 Parlament Europejski udziela dyrektorowi wykonawczemu absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy N.

Artykuł 17

Przepisy finansowe

Przepisy finansowe mające zastosowanie do EU-OSHA przyjmuje Zarząd po konsultacji z Komisją. Przepisy te nie mogą się różnić od rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1271/2013, chyba że takie różnice są szczególnie wymagane dla funkcjonowania EU-OSHA, a Komisja wydała na nie uprzednią zgodę.

ROZDZIAŁ IV

PERSONEL

Artykuł 18

Przepisy ogólne

1.  Do personelu EU-OSHA stosuje się regulamin pracowniczy i warunki zatrudnienia innych pracowników oraz przepisy przyjęte w drodze porozumienia między instytucjami Unii w celu wdrożenia regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia innych pracowników.

2.  Zarząd przyjmuje odpowiednie przepisy wykonawcze w celu wdrożenia regulaminu pracowniczego oraz warunków zatrudnienia innych pracowników zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego.

Artykuł 19

Dyrektor Wykonawczy

1.  Dyrektor Wykonawczy jest członkiem personelu EU-OSHA zatrudnianym na czas określony na podstawie art. 2 lit. a) warunków zatrudnienia innych pracowników.

2.  Dyrektor Wykonawczy jest powoływany przez Zarząd z listy kandydatów zaproponowanej przez Komisję w wyniku otwartej i przejrzystej procedury naboru.

Wybranego kandydata wzywa się do złożenia oświadczenia przed Parlamentem Europejskim i do udzielenia odpowiedzi na pytania posłów do Parlamentu Europejskiego. Ta wymiana poglądów nie może nadmiernie opóźniać powołania.

Do celów zawarcia umowy z Dyrektorem Wykonawczym EU-OSHA jest reprezentowana przez przewodniczącego Zarządu.

3.  Kadencja Dyrektora Wykonawczego trwa pięć lat. Przed upływem tego okresu Komisja przeprowadza ocenę, w której uwzględnia się wyniki oceny pracy Dyrektora Wykonawczego oraz przyszłe zadania i wyzwania stojące przed EU-OSHA.

4.  Zarząd, uwzględniając ocenę, o której mowa w ust. 3, może przedłużyć kadencję Dyrektora Wykonawczego jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż pięć lat.

5.  Dyrektor Wykonawczy, którego kadencja została przedłużona, nie może brać udziału w kolejnej procedurze naboru na to samo stanowisko po zakończeniu całego okresu pełnienia swojej funkcji.

6.  Dyrektor Wykonawczy może zostać odwołany ze stanowiska jedynie decyzją Zarządu. W swojej decyzji Zarząd bierze pod uwagę dokonaną przez Komisję ocenę wyników pracy Dyrektora Wykonawczego, o której mowa w ust. 3.

7.  Zarząd podejmuje decyzje w sprawie powołania, przedłużenia kadencji lub odwołania ze stanowiska Dyrektora Wykonawczego większością dwóch trzecich głosów członków z prawem głosu.

Artykuł 20

Oddelegowani eksperci krajowi i inni członkowie personelu

1.  EU-OSHA może korzystać z pomocy oddelegowanych ekspertów krajowych i innych członków personelu niezatrudnionych przez EU-OSHA.

2.  Zarząd przyjmuje decyzję określającą zasady oddelegowania ekspertów krajowych do EU-OSHA.

ROZDZIAŁ V

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 21

Status prawny

1.  EU-OSHA jest agencją Unii. Posiada ona osobowość prawną.

2.  W każdym państwie członkowskim EU-OSHA ma najszerszy zakres zdolności prawnej, jaki można nadać osobie prawnej na mocy prawa krajowego. EU-OSHA może w szczególności nabywać i zbywać majątek ruchomy i nieruchomości oraz być stroną w postępowaniach sądowych.

3.  Siedzibą EU-OSHA jest Bilbao.

4.  EU-OSHA może ustanowić biuro łącznikowe w Brukseli, aby pogłębiać swoją współpracę z odpowiednimi instytucjami Unii, zgodnie z art. 11 ust. 6.

Artykuł 22

Przywileje i immunitety

Do EU-OSHA i jej personelu stosuje się Protokół nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej.

Artykuł 23

System językowy

1.  Przepisy określone w rozporządzeniu nr 1(11) stosuje się do EU-OSHA.

2.  Usługi tłumaczeniowe niezbędne do funkcjonowania EU-OSHA świadczy Centrum Tłumaczeń.

Artykuł 24

Przejrzystość i ochrona danych

1.  EU-OSHA prowadzi swoją działalność z zachowaniem wysokiego stopnia przejrzystości.

2.  Do dokumentów posiadanych przez EU-OSHA stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady(12).

3.   W terminie sześciu miesięcy od daty pierwszego posiedzenia Zarząd przyjmuje szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

4.   Przetwarzanie danych osobowych przez EU-OSHA podlega rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725(13). W terminie sześciu miesięcy od daty pierwszego posiedzenia Zarząd wprowadza środki na potrzeby stosowania przez EU-OSHA rozporządzenia (UE) 2018/1725, w tym środki dotyczące wyznaczenia inspektora ochrony danych. Środki te wprowadza się po konsultacji z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych.

Artykuł 25

Zwalczanie nadużyć finansowych

1.  Aby ułatwiać zwalczanie nadużyć finansowych, korupcji i innej nielegalnej działalności zgodnie z rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 883/2013(14) Parlamentu Europejskiego i Rady, do dnia[sześć miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] EU-OSHA przystępuje do porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Wspólnot Europejskich dotyczącego dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez ▌ Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)(15) i przyjmuje odpowiednie przepisy obowiązujące wszystkich pracowników EU-OSHA, wykorzystując wzór zawarty w załączniku do tego porozumienia.

2.  Trybunał Obrachunkowy ma uprawnienia do przeprowadzania audytu, na podstawie dokumentacji i inspekcji na miejscu, wobec wszystkich beneficjentów dotacji, wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymali unijne środki finansowe od EU-OSHA.

3.  OLAF może przeprowadzać dochodzenia, w tym kontrole na miejscu i inspekcje, w celu ustalenia, czy miało miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub jakakolwiek inna nielegalna działalność na szkodę interesów finansowych Unii w związku z umową o udzielenie dotacji, decyzją o udzieleniu dotacji lub zamówieniem finansowanym przez EU-OSHA, zgodnie z przepisami i procedurami określonymi w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 883/2013 i rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96(16).

4.  Nie naruszając ust. 1, 2 i 3, umowy o współpracy z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi, umowy, umowy o udzielenie dotacji i decyzje o udzieleniu dotacji przez EU-OSHA zawierają przepisy wyraźnie uprawniające Trybunał Obrachunkowy i OLAF do przeprowadzania tego rodzaju audytów i dochodzeń, zgodnie z ich odpowiednimi kompetencjami.

Artykuł 26

Przepisy bezpieczeństwa dotyczące ochrony informacji niejawnych oraz informacji szczególnie chronionych niebędących informacjami niejawnymi

EU-OSHA przyjmuje, w razie potrzeby, przepisy bezpieczeństwa równoważne z przepisami bezpieczeństwa Komisji dotyczącymi ochrony informacji niejawnych Unii Europejskiej (EUCI) oraz szczególnie chronionych informacji jawnych, ustanowionymi w decyzjach (UE, Euratom) 2015/443 i 2015/444. Przepisy bezpieczeństwa EU-OSHA obejmują, między innymi i, w stosownych przypadkach, przepisy dotyczące wymiany, przetwarzania i przechowywania takich informacji.

Artykuł 27

Odpowiedzialność

1.  Odpowiedzialność umowną EU-OSHA regulują przepisy prawa, które stosuje się do danej umowy.

2.  Do wydawania wyroków na podstawie wszelkich klauzul arbitrażowych zamieszczonych w umowie zawartej przez EU-OSHA właściwy jest Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Trybunał Sprawiedliwości).

3.  W przypadku odpowiedzialności pozaumownej EU-OSHA, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla prawa państw członkowskich, naprawia wszelkie szkody spowodowane przez jej wydziały lub jej personel w trakcie wykonywania ich obowiązków.

4.  Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w zakresie odszkodowania za szkody, o których mowa w ust. 3.

5.  Odpowiedzialność osobistą personelu wobec EU-OSHA regulują przepisy określone w regulaminie pracowniczym i warunkach zatrudnienia innych pracowników.

Artykuł 28

Ocena

1.   Zgodnie z art. 29 ust. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1271/2013 EU-OSHA przeprowadza oceny ex ante i ex post tych programów i działań, które pociągają za sobą znaczne wydatki.

2.  Do dnia … [pięć lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia], a następnie co pięć lat Komisja zapewnia przeprowadzenie oceny zgodnie z wytycznymi Komisji w celu dokonania oceny wyników pracy EU-OSHA w odniesieniu do jej celów, mandatu i zadań. Podczas dokonywania oceny Komisja konsultuje się z członkami Zarządu i innymi głównymi zainteresowanymi stronami. W ocenie uwzględnia się w szczególności ewentualną potrzebę zmiany mandatu EU-OSHA oraz skutki finansowe takiej zmiany.

3.  Komisja przekazuje wyniki oceny Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Zarządowi. Wyniki oceny są udostępniane publicznie.

Artykuł 29

Dochodzenia administracyjne

Działalność EU-OSHA jest przedmiotem dochodzeń prowadzonych przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, zgodnie z postanowieniami art. 228 TFUE.

Artykuł 30

Współpraca z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi

1.  W zakresie niezbędnym do osiągnięcia celów określonych w niniejszym rozporządzeniu, bez uszczerbku dla odpowiednich kompetencji państw członkowskich i instytucji Unii, EU-OSHA może współpracować z właściwymi organami państw trzecich i organizacjami międzynarodowymi.

W tym celu, za zgodą Zarządu i po zatwierdzeniu przez Komisję, EU-OSHA może poczynić ustalenia robocze z właściwymi organami państw trzecich i organizacjami międzynarodowymi. Ustalenia te nie tworzą zobowiązań prawnych dla Unii ani państw członkowskich.

2.  EU-OSHA jest otwarta na udział państw trzecich, które zawarły w tym celu odpowiednie umowy z Unią.

Na mocy odpowiednich postanowień umów, o których mowa w akapicie pierwszym, dokonuje się ustaleń określających w szczególności charakter, zakres i sposób uczestniczenia danych państw trzecich w pracach EU-OSHA, w tym postanowienia dotyczące udziału w inicjatywach podejmowanych przez EU-OSHA, wkładów finansowych oraz personelu. W odniesieniu do kwestii kadrowych ustalenia te są w każdym przypadku zgodne z regulaminem pracowniczym.

3.  Zarząd przyjmuje strategię stosunków z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi w kwestiach należących do kompetencji EU-OSHA.

Artykuł 31

Umowa w sprawie siedziby i warunki działania

1.  Niezbędne ustalenia dotyczące pomieszczeń, jakie należy zapewnić EU-OSHA w przyjmującym państwie członkowskim oraz obiektów udostępnianych przez to państwo członkowskie, a także przepisy szczególne mające zastosowanie w przyjmującym państwie członkowskim do Dyrektora Wykonawczego, członków Zarządu, personelu i członków ich rodzin, określane są w umowie w sprawie siedziby zawartej między EU-OSHA a państwem członkowskim, w którym znajduje się jej siedziba.

2.  Przyjmujące państwo członkowskie zapewnia niezbędne warunki dla zapewnienia właściwego funkcjonowania EU-OSHA, w tym wielojęzyczne placówki szkolne o orientacji europejskiej oraz odpowiednie połączenia transportowe.

ROZDZIAŁ VI

PRZEPISY PRZEJŚCIOWE

Artykuł 32

Przepisy przejściowe dotyczące Zarządu

Członkowie Rady Zarządzającej ustanowionej na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2062/94 pozostają na swoich stanowiskach i pełnią funkcje Zarządu, o którym mowa w art. 5 niniejszego rozporządzenia do czasu powołania członków Zarządu i niezależnego eksperta zgodnie z art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 33

Przepisy przejściowe dotyczące personelu

1.  Dyrektorowi EU-OSHA mianowanemu na podstawie art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2062/94 powierza się, na pozostały okres jego kadencji, obowiązki Dyrektora Wykonawczego określone w art. 11 niniejszego rozporządzenia. Pozostałe warunki jego umowy pozostają bez zmian.

2.  W przypadku trwającej procedury naboru i powoływania Dyrektora Wykonawczego w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2062/94 stosuje się do czasu zakończenia tej procedury.

3.  Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na prawa i obowiązki członków personelu zatrudnionych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2062/94. Ich umowy o pracę mogą zostać przedłużone na podstawie niniejszego rozporządzenia zgodnie z regulaminem pracowniczym i warunkami zatrudnienia innych pracowników.

Zachowuje się wszelkie biura łącznikowe EU-OSHA, które działają w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 34

Przejściowe przepisy budżetowe

Procedura udzielania absolutorium w odniesieniu do budżetów zatwierdzonych na podstawie art. 13 rozporządzenia (WE) nr 2062/94 jest przeprowadzana zgodnie z art. 14 tego rozporządzenia.

ROZDZIAŁ VII

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 35

Uchylenie

Rozporządzenie (WE) nr 2062/94 traci moc i wszystkie odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 36

Utrzymanie w mocy przepisów wewnętrznych przyjętych przez Radę Zarządzającą

Przepisy wewnętrzne przyjęte przez Radę Zarządzającą na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2062/94 pozostają w mocy po dniu ... [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia], o ile Zarząd nie zdecyduje inaczej przy zastosowaniu niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 37

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 209 z 30.6.2017, s. 49.
(2)Dz.U. C 209 z 30.6.2017, s. 49.
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2018 r.
(4)Rozporządzenie Rady (WE) nr 2062/94 z dnia 18 lipca 1994 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (Dz.U. L 216 z 20.8.1994, s. 1).
(5)Decyzja Rady z dnia 22 lipca 2003 r. ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (Dz.U. C 218 z 13.9.2003, s. 1).
(6)Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012, (Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42).
(7)(Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s.1)
(8)Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2015/443 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie bezpieczeństwa w Komisji (Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 41).
(9)Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2015/444 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 53).
(10) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).
(11)Rozporządzenie Rady nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. L 17 z 6.10.1958, s. 385).
(12)Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43).
(13)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39).
(14)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).
(15)Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 15.
(16)Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).


Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound) ***I
PDF 280kWORD 77k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Europejską Fundację na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound) i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 (COM(2016)0531 – C8-0342/2016 – 2016/0256(COD))
P8_TA-PROV(2018)0492A8-0275/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0531),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 153 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8–0342/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 30 marca 2017 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 9 listopada 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinię Komisji Budżetowej (A8-0275/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... ustanawiającego Europejską Fundację na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound) i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75

P8_TC1-COD(2016)0256


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 153 ust. 2 lit. a),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound) została ustanowiona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1365/75(4) w celu przyczyniania się do opracowania i zapewnienia lepszych warunków życia i pracy poprzez działania zmierzające do rozwoju i rozpowszechniania wiedzy. W tym kontekście Eurofound powinien również uwzględniać perspektywy średnio- i długoterminowe.

(2)  Od jego ustanowienia w 1975 r. Eurofound odgrywa ważną rolę we wspieraniu poprawy warunków życia i pracy w całej Unii▌. W tym samym czasie pojęcia i znaczenie warunków życia i pracy zmieniły się pod wpływem zjawisk społecznych i zasadniczych zmian na rynkach pracy. Należy zatem dostosować terminologię używaną do opisu celów i zadań Eurofoundu, aby uwzględnić te zmiany ▌.

(3)  Rozporządzenie (EWG) nr 1365/75 było wielokrotnie zmieniane. Ze względu na konieczność dalszych zmian, ▌dla zachowania przejrzystości, rozporządzenie to należy uchylić i zastąpić.

(4)  W miarę możliwości i z uwzględnieniem trójstronnego charakteru Eurofoundu, zasady regulujące Eurofund należy określić zgodnie z zasadami wspólnego oświadczenia Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej oraz Komisji Europejskiej w sprawie agencji zdecentralizowanych z dnia 19 lipca 2012 r.

(5)  Eurofound dostarcza instytucjom i organom Unii, państwom członkowskim i partnerom społecznym specjalistyczne informacje, które zapewniają wartość dodaną w obszarze wiedzy fachowej Eurofundu.

(6)  Eurofound powinien kontynuować opracowywanie badań, aby zapewnić ciągłość analiz porównawczych tendencji dotyczących warunków życia i pracy oraz rozwoju sytuacji na rynku pracy w Unii.

(7)  Istotne jest również, aby Eurofound współpracował ściśle z pokrewnymi organami na poziomie międzynarodowym, unijnym i krajowym.

(8)  Ponieważ trzy ▌trójstronne agencje, a mianowicie ▌Eurofound, Europejska Agencja Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (EU-OSHA) oraz Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop), zajmują się kwestiami związanymi z rynkiem pracy, środowiskiem pracy, kształceniem i szkoleniem zawodowym oraz umiejętnościami, wymagana jest ścisła koordynacja między nimi. W swojej pracy Eurofound powinien zatem uzupełniać działania EU-OSHA i Cedefopu w sytuacji, gdy mają one podobne obszary zainteresowania, a jednocześnie wspierać dobrze funkcjonujące narzędzia, jak protokoły ustaleń. Eurofound powinien wykorzystać sposoby zwiększenia efektywności i synergii oraz unikać w swojej działalności powielania działań EU-OSHA i Cedefopu oraz Komisji. Ponadto, w stosownych przypadkach, Eurofound powinien się starać skutecznie współpracować z instytucjami Unii i zewnętrznymi wyspecjalizowanymi organami w celu wykorzystania ich wewnętrznych zdolności badawczych.

(9)  Podczas oceny Eurofoundu Komisja powinna konsultować się z głównymi zainteresowanymi stronami, w tym z członkami Zarządu i posłami do Parlamentu Europejskiego.

(10)  Trójstronny charakter Eurofoundu, EU-OSHA i Cedefopu to niezwykle cenny przejaw kompleksowego podejścia opartego na dialogu społecznym między partnerami społecznymi oraz organami unijnymi i krajowymi, co jest niezwykle ważne dla znalezienia wspólnych i trwałych rozwiązań społecznych i gospodarczych.

(11)  Aby usprawnić proces decyzyjny Eurofoundu i przyczynić się do zwiększenia skuteczności i efektywności, należy wprowadzić dwupoziomową strukturę zarządzania. W tym celu państwa członkowskie, krajowe organizacje pracodawców i pracowników oraz Komisja powinny być reprezentowane w Zarządzie, który powinien dysponować niezbędnymi uprawnieniami, w tym uprawnieniami do przyjmowania budżetu i zatwierdzania dokumentu programowego. W dokumencie programowym, zawierającym wieloletni program prac Eurofundu oraz jego roczny program prac, Zarząd powinien określić priorytety strategiczne dotyczące działalności Eurofoundu. Ponadto przyjęte przez Zarząd zasady dotyczące zapobiegania konfliktom interesów i zarządzania nimi powinny obejmować środki wykrywania potencjalnych zagrożeń na wczesnym etapie.

(12)  Aby Eurofound mógł prawidłowo funkcjonować, państwa członkowskie, europejskie organizacje pracodawców i pracowników oraz Komisja powinny zapewniać, aby osoby powołane do Zarządu posiadały odpowiednią wiedzę w dziedzinie polityki społecznej i polityki zatrudnienia z myślą o podejmowaniu strategicznych decyzji oraz nadzorowaniu działalności Eurofoundu.

(13)  Należy powołać Radę Wykonawczą, której zadaniem będzie właściwe przygotowywanie posiedzeń Zarządu oraz wspomaganie jego procesu decyzyjnego i procesu monitorowania. Wspomagając Zarząd, Rada Wykonawcza powinna, w razie potrzeby, mieć możliwość podejmowania w pilnych przypadkach niektórych decyzji tymczasowych w imieniu Zarządu. Zarząd powinien przyjąć regulamin Rady Wykonawczej.

(14)  Dyrektor Wykonawczy powinien odpowiadać za ogólne zarządzanie Eurofoundem zgodnie ze strategicznym kierunkiem określonym przez Zarząd, w tym za bieżące administrowanie oraz zarządzanie zasobami finansowymi i ludzkimi. Dyrektor Wykonawczy powinien wykonywać powierzone mu uprawnienia. Powinna istnieć możliwość zawieszenia tych uprawnień w wyjątkowych okolicznościach, takich jak konflikt interesów lub poważne naruszenie obowiązków wynikających z regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”).

(15)  Zasada równości jest podstawową zasadą prawa Unii. Wymaga ona zapewnienia równości kobiet i mężczyzn we wszystkich obszarach, w tym zatrudnienia, pracy i wynagrodzenia. Wszystkie strony powinny dążyć do osiągnięcia równowagi pod względem reprezentacji kobiet i mężczyzn w Zarządzie i w Radzie Wykonawczej. Cel ten powinien być też realizowany przez Zarząd w odniesieniu do przewodniczącego i zastępców przewodniczącego, jak również przez grupy reprezentujące rządy oraz organizacje pracodawców i pracowników w Zarządzie w odniesieniu do wyznaczania zastępców uczestniczących w posiedzeniach Rady Wykonawczej.

(16)  Eurofound prowadzi biuro kontaktowe w Brukseli. Należy zachować możliwość prowadzenia tego biura.

(17)  Przepisy finansowe i przepisy dotyczące programowania i sprawozdawczości dotyczące Eurofoundu powinny zostać uaktualnione. Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013(5) stanowi, że Eurofound ma przeprowadzać oceny ex ante i ex post tych programów i działań, które pociągają za sobą znaczne wydatkami. Eurofound powinien uwzględniać te oceny w swoim programowaniu wieloletnim i rocznym.

(18)  W celu zapewnienia Eurofoundowi pełnej autonomii i niezależności oraz umożliwienia prawidłowej realizacji celów i zadań zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, Eurofound powinien posiadać odpowiedni i autonomiczny budżet, którego dochody będą pochodzić głównie z budżetu ogólnego Unii. Procedura budżetowa Unii powinna mieć zastosowanie do Eurofoundu w zakresie dotyczącym wkładu Unii i wszelkich innych dotacji, którymi obciążany jest budżet ogólny Unii. Trybunał Obrachunkowy powinien przeprowadzać kontrolę sprawozdań finansowych Eurofoundu.

(19)  Usługi tłumaczeniowe niezbędne dla funkcjonowania Eurofundu powinny być świadczone przez Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (Centrum Tłumaczeń). Eurofound powinien współpracować z Centrum Tłumaczeń, aby określić wskaźniki jakości, terminowości i poufności, jasno określić potrzeby i priorytety Eurofoundu oraz stworzyć przejrzyste i obiektywne procedury procesu tłumaczenia.

(20)  Przepisy dotyczące personelu Eurofoundu▌ powinny być zgodne z regulaminem pracowniczym▌ i warunkami zatrudnienia innych pracowników Unii (zwanymi dalej „warunkami zatrudnienia innych pracowników”) ustanowionymi rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68(6).

(21)  Eurofound powinien przedsięwziąć niezbędne środki, aby zapewnić postępowanie z informacjami poufnymi i ich przetwarzanie w sposób bezpieczny. W stosownych przypadkach Eurofound powinien przyjąć przepisy bezpieczeństwa równoważne przepisom określonym w decyzjach Komisji (UE, Euratom) 2015/443(7) i (UE, Euratom) 2015/444(8).

(22)  Konieczne jest ustanowienie przejściowych przepisów budżetowych i przepisów przejściowych dotyczących Zarządu, Dyrektora Wykonawczego i personelu, aby zapewnić kontynuację działalności Eurofoundu do czasu wdrożenia niniejszego rozporządzenia,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

CELE I ZADANIA

Artykuł 1

Ustanowienie i cele

1.  Niniejszym ustanawia się Europejską Fundację na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound)▌jako agencję Unii.

2.  Celem Eurofoundu jest zapewnienie wsparcia Komisji oraz innym instytucjom, organom i agencjom Unii, państwom członkowskim i partnerom społecznym w zakresie kształtowania i wdrażania polityki obejmującej poprawę warunków życia i pracy, opracowywania polityki zatrudnienia oraz promowania dialogu między partnerami społecznymi.

W tym celu Eurofound zwiększa i rozpowszechnia wiedzę, zapewnia dowody i świadczy usługi na potrzeby kształtowania polityki, włącznie z wnioskami opartymi na badaniach naukowych, oraz ułatwia wymianę wiedzy między Unią a podmiotami krajowymi.

Artykuł 2

Zadania

1.  Eurofound ma następujące zadania w odniesieniu do obszarów polityki, o których mowa w art. 1 ust. 2, przy pełnym poszanowaniu odpowiedzialności państw członkowskich:

(a)  analizuje zmiany i dostarcza analizy porównawcze polityki, ram instytucjonalnych i praktyk w państwach członkowskich i, w stosownych przypadkach, w innych państwach;

(b)  gromadzi dane, na przykład poprzez prowadzenie badań, i analizuje tendencje w warunkach życia i pracy oraz zmiany w zakresie zatrudnienia i na rynku pracy;

(c)  analizuje zmiany zachodzące w zakresie systemów stosunków pracy, a w szczególności dialogu społecznego na poziomie unijnym i w państwach członkowskich;

(d)  prowadzi lub zleca badania oraz prowadzi badania naukowe dotyczące istotnych zmian społeczno-ekonomicznych i powiązanych zagadnień politycznych;

(e)   w stosownych przypadkach realizuje na wniosek Komisji projekty pilotażowe i działania przygotowawcze;

(f)  zapewnia forum wymiany doświadczeń i informacji między rządami, partnerami społecznymi i innymi zainteresowanymi stronami ▌na poziomie krajowym, w tym za pomocą informacji i analiz opartych na dowodach;

(g)  zarządza narzędziami i zbiorami danych oraz udostępnia je decydentom, partnerom społecznym, instytucjom akademickim i innym zainteresowanym stronom;

(h)  opracowuje, zgodnie z art. 30, strategię dotyczącą stosunków z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi w kwestiach należących do kompetencji Eurofoundu.

2.  Jeżeli konieczne są nowe badania, przed podjęciem decyzji dotyczących polityki instytucje Unii uwzględniają wiedzę fachową Eurofoundu oraz wszelkie badania, które przeprowadził lub jest w stanie przeprowadzić w danej dziedzinie, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046(9).

3.  Eurofound może zawierać umowy o współpracy z innymi właściwymi agencjami unijnymi, aby ułatwić i wspierać współpracę z nimi.

4.  Podczas wykonywania swoich zadań Eurofound prowadzi intensywny dialog przede wszystkim z wyspecjalizowanymi podmiotami – publicznymi lub prywatnymi, krajowymi lub międzynarodowymiz organami publicznymi, z instytucjami akademickimi i naukowymi, z organizacjami pracodawców i pracowników oraz z krajowymi organami trójstronnymi, o ile takowe istnieją. Bez uszczerbku dla realizacji swoich celów i zamierzeń Eurofound współpracuje z innymi agencjami Unii ▌, w szczególności z EU-OSHA i Cedefopem, aby – unikając powielania wysiłków – wspierać synergię i komplementarność w ramach ich działalności.

ROZDZIAŁ II

STRUKTURA ORGANIZACYJNA EUROFOUNDU

Artykuł 3

Struktura administracyjna i zarządcza

Strukturę administracyjną i zarządczą Eurofoundu tworzą:

(a)  Zarząd ▌;

(b)  Rada Wykonawcza▌;

(c)  Dyrektor Wykonawczy▌;

Sekcja 1

Zarząd

Artykuł 4

Skład Zarządu

1.  W skład Zarządu wchodzi:

(a)  po jednym członku reprezentującym rząd z każdego państwa członkowskiego;

(b)  po jednym członku reprezentującym organizacje pracodawców z każdego państwa członkowskiego;

(c)  po jednym członku reprezentującym organizacje pracowników z każdego państwa członkowskiego;

(d)  trzech członków reprezentujących Komisję;

(e)  jeden niezależny ekspert wyznaczony przez Parlament Europejski.

Każdy z członków, o których mowa w lit. a)–d), ma prawo głosu.

Rada powołuje członków, o których mowa w lit. a), b) i c), na podstawie kandydatur wyznaczonych, odpowiednio, przez państwa członkowskie oraz europejskie organizacje pracodawców i pracowników.

Komisja powołuje członków, o których mowa w lit. d).

Właściwa komisja Parlamentu Europejskiego powołuje eksperta, o którym mowa w lit. e).

2.  Każdy członek Zarządu ma zastępcę. Zastępca reprezentuje członka Zarządu pod jego nieobecność. Zastępców powołuje się zgodnie z ust. 1.

3.  Członków Zarządu i ich zastępców wyznacza się i powołuje w oparciu o ich wiedzy w dziedzinie polityki społecznej i polityki zatrudnienia, biorąc pod uwagę ich odpowiednie umiejętności, takie jak umiejętności kierownicze, administracyjne i budżetowe oraz wiedzę fachową w dziedzinie podstawowych zadań Eurofoundu, pozwalające im na skuteczne pełnienie funkcji nadzorczej. Wszystkie strony reprezentowane w Zarządzie starają się ograniczyć rotację swoich przedstawicieli, aby zapewnić ciągłość prac Zarządu. Wszystkie strony dążą do osiągnięcia równowagi pod względem liczby kobiet i mężczyzn w składzie Zarządu.

4.  W chwili obejmowania stanowiska każdy członek Zarządu i jego zastępca podpisuje pisemne oświadczenie, zgodnie z którym nie zachodzi w jego przypadku konflikt interesów. Każdy członek Zarządu i jego zastępca uaktualnia swoje oświadczenie w przypadku zmiany okoliczności w odniesieniu do jakiegokolwiek konfliktu interesów. Eurofound publikuje oświadczenia i ich aktualizacje na swojej stronie internetowej.

5.  Kadencja członków oraz ich zastępców trwa cztery lata. Kadencja ta jest odnawialna. Po upływie kadencji lub w przypadku rezygnacji członkowie i ich zastępcy pozostają na stanowisku do chwili przedłużenia ich powołania lub wyznaczenia następcy.

6.  W ramach Zarządu tworzy się grupy obejmujące odpowiednio: przedstawicieli rządów, organizacji pracodawców i organizacji pracowników. Każda grupa wyznacza koordynatora w celu poprawy efektywności obrad wewnątrz grup i między grupami. Koordynatorami grup pracodawców i pracowników są przedstawiciele odnośnych organizacji europejskich , którzy mogą być wyznaczani spośród powołanych członków Zarządu. Koordynatorzy, którzy nie są powołanymi członkami Zarządu zgodnie z ust. 1, uczestniczą w posiedzeniach Zarządu bez prawa głosu.

Artykuł 5

Funkcje Zarządu

1.  Zarząd:

(a)  wyznacza strategiczne kierunki działania Eurofoundu;▌

(b)  przyjmuje co roku, większością dwóch trzecich głosów członków z prawem głosu i zgodnie z art. 6, dokument programowy Eurofoundu zawierający wieloletni program prac Eurofoundu wraz z jego rocznym programem prac na nadchodzący rok;

(c)  przyjmuje, większością dwóch trzecich głosów członków z prawem głosu, roczny budżet Eurofoundu oraz pełni inne funkcje związane z tym budżetem na podstawie rozdziału III;

(d)  przyjmuje skonsolidowane roczne sprawozdanie z działalności wraz z oceną działalności Eurofundu; przedkłada je do dnia 1 lipca każdego roku Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu, a skonsolidowane roczne sprawozdanie z działalności podaje do wiadomości publicznej.

(e)  przyjmuje zgodnie z art. 17 przepisy finansowe mające zastosowanie do Eurofoundu;

(f)  przyjmuje strategię zwalczania nadużyć finansowych, odpowiednią w stosunku do ryzyka takich nadużyć, uwzględniając koszty i korzyści związane ze środkami, które mają być zastosowane;

(g)  przyjmuje przepisy, których celem jest zapobieganie konfliktom interesów i zarządzanie nimi, w odniesieniu do swoich członków i niezależnych ekspertów, a także oddelegowanych ekspertów krajowych i innych członków personelu niezatrudnionych przez Eurofound, o których mowa w art. 20;

(h)  na podstawie analizy potrzeb przyjmuje i regularnie aktualizuje plany komunikacji i rozpowszechniania informacji oraz odzwierciedla je w dokumencie programowym Eurofoundu;

(i)  przyjmuje swój regulamin wewnętrzny;

(j)  wykonuje, zgodnie z ust. 2,▌w odniesieniu do personelu Eurofoundu uprawnienia organu powołującego powierzone mu na mocy regulaminu pracowniczego oraz uprawnienia organu uprawnionego do zawierania umów o pracę powierzone mu na mocy warunków zatrudnienia innych pracowników (zwane dalej „uprawnieniami organu powołującego”);

(k)  przyjmuje odpowiednie przepisy wykonawcze w celu nadania skuteczności regulaminowi pracowniczemu i warunkom zatrudnienia innych pracowników zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego;

(l)  powołuje Dyrektora Wykonawczego oraz, w stosownych przypadkach, podejmuje decyzje o przedłużeniu jego mandatu lub odwołaniu go ze stanowiska zgodnie z art. 19;

(m)  powołuje księgowego podlegającego regulaminowi pracowniczemu i warunkom zatrudnienia innych pracowników, który jest całkowicie niezależny w wykonywaniu swoich obowiązków;

(n)  przyjmuje regulamin wewnętrzny Rady Wykonawczej;

(o)  ustanawia i rozwiązuje komitety doradcze zgodnie z art. 12 oraz przyjmuje ich regulamin wewnętrzny;

(p)  monitoruje odpowiednie działania następcze w odniesieniu do ustaleń i zaleceń wynikających ze sprawozdań z audytu wewnętrznego lub zewnętrznego oraz ocen, jak również z dochodzeń Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF);

(q)  wydaje zgodę na dokonywanie ustaleń związanych ze współpracą z właściwymi organami państw trzecich oraz z organizacjami międzynarodowymi, zgodnie z art. 30▌.

2.  Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 110 regulaminu pracowniczego, na podstawie art. 2 ust. 1 regulaminu pracowniczego i art. 6 warunków zatrudnienia innych pracowników Zarząd przyjmuje decyzję przekazującą odpowiednie uprawnienia organu powołującego Dyrektorowi Wykonawczemu i określającą warunki, zgodnie z którymi możliwe jest zawieszenie przekazania tych uprawnień. Dyrektor Wykonawczy jest uprawniony do dalszego przekazywania tych uprawnień.

Jeżeli wymagają tego wyjątkowe okoliczności, Zarząd może zawiesić tymczasowo przekazanie uprawnień organu powołującego Dyrektorowi Wykonawczemu i uprawnienia dalej przekazane przez Dyrektora Wykonawczego. W takich przypadkach Zarząd przekazuje je, na czas określony, jednemu z powołanych przez siebie przedstawicieli Komisji lub członkowi personelu innemu niż Dyrektor Wykonawczy.

Artykuł 6

Programowanie wieloletnie i roczne

1.  Każdego roku zgodnie z art. 11 ust. 5 lit. f) Dyrektor Wykonawczy sporządza projekt dokumentu programowego, zawierający wieloletni i roczny program prac zgodnie z art. 32 rozporządzenia delegowanego▌(UE) nr 1271/2013 ▌.

2.  Dyrektor Wykonawczy przedkłada Zarządowi projekt dokumentu programowego, o którym mowa w ust. 1. Po zatwierdzeniu przez Zarząd projekt dokumentu programowego jest przedkładany Komisji, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie nie później niż dnia 31 stycznia każdego roku. Dyrektor Wykonawczy przedkłada zaktualizowane wersje tego dokumentu zgodnie z tą samą procedurą. Zarząd przyjmuje dokument programowy, uwzględniając opinię Komisji.

Dokument programowy staje się ostateczny po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii i podlega, w razie potrzeby, odpowiednim dostosowaniom.

3.  Wieloletni program prac określa ogólne założenia strategiczne, w tym cele, oczekiwane wyniki i wskaźniki skuteczności, unikając powielania działań innych agencji. Określa on również programowanie w zakresie zasobów, w tym budżet wieloletni i personel. Zawiera on strategię stosunków z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi zgodnie z art. 30, działania powiązane z tą strategią oraz specyfikację odnośnych zasobów.

4.  Roczny program prac jest spójny z wieloletnim programem prac, o którym mowa w ust. 3, i zawiera on:

(a)   szczegółowe cele i oczekiwane wyniki, w tym wskaźniki skuteczności;

(b)   opis działań, które mają być finansowane, w tym planowanych środków mających na celu zwiększenie efektywności;

(c)  informacje o zasobach finansowych i ludzkich przeznaczonych na każde działanie zgodnie z zasadami budżetowania zadaniowego i zarządzania kosztami działań;

(d)  możliwe działania dotyczące stosunków z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi zgodnie z art. 30.

Jednoznacznie określa on działania, które zostały dodane, zmienione lub usunięte w stosunku do poprzedniego roku budżetowego.

5.  Zarząd dokonuje zmiany przyjętego rocznego programu prac w przypadku przydzielenia Eurofoundowi nowego działania. Zarząd może przekazać Dyrektorowi Wykonawczemu uprawnienia do dokonywania zmian niemerytorycznych w rocznym programie prac.

Wszelkie znaczące zmiany w rocznym programie prac przyjmuje się zgodnie z tą samą procedurą co pierwotny roczny program prac.

6.  Programowanie w zakresie zasobów jest aktualizowane co roku. Założenia strategiczne są uaktualniane w miarę potrzeb i uwzględniają w szczególności wyniki oceny, o której mowa w art. 28.

Przydzielenie Eurofoundowi nowego działania w celu realizacji zadań określonych w art. 2 jest uwzględniane w jego programowaniu w zakresie zasobów i finansów, bez uszczerbku dla uprawnień Parlamentu Europejskiego i Rady („władza budżetowa”).

Artykuł 7

Przewodniczący Zarządu

1.  Zarząd wybiera przewodniczącego i trzech zastępców przewodniczącego w następujący sposób:

(a)   jedną osobę spośród członków reprezentujących rządy państw członkowskich;

(b)   jedną osobę spośród członków reprezentujących organizacje pracodawców;

(c)   jedną osobę spośród członków reprezentujących organizacje pracowników i

(d)   jedną osobę spośród członków reprezentujących Komisję.

Przewodniczący i zastępcy przewodniczącego wybierani są większością dwóch trzecich głosów członków Zarządu z prawem głosu.

2.  Kadencja przewodniczącego i zastępców przewodniczącego trwa jeden rok. Ich kadencja jest odnawialna. Jeżeli jednak w dowolnym momencie swojej kadencji stracą oni status członka Zarządu, kadencja ich kończy się automatycznie w tym samym dniu.

Artykuł 8

Posiedzenia Zarządu

1.  Posiedzenia Zarządu zwołuje przewodniczący.

2.  Dyrektor Wykonawczy bierze udział w obradach bez prawa głosu.

3.  Zarząd zbiera się raz w roku na posiedzeniu zwyczajnym. Ponadto zbiera się z inicjatywy przewodniczącego, na wniosek Komisji lub na wniosek co najmniej jednej trzeciej członków.

4.  Zarząd może zapraszać do udziału w swoich posiedzeniach w charakterze obserwatora każdą osobę, której opinia może mieć znaczenie. Przedstawiciele państw Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Porozumienie EOG) mogą uczestniczyć w posiedzeniach Zarządu w charakterze obserwatorów, w przypadku gdy Porozumienie EOG przewiduje ich udział w działalności Eurofoundu.

5.  Eurofound zapewnia Zarządowi obsługę sekretariatu.

Artykuł 9

Zasady głosowania Zarządu

1.  Z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 lit. b) i c), art. 7 ust. 1 akapit drugi i art. 19 ust. 7, Zarząd podejmuje decyzje większością członków z prawem głosu.

2.  Każdy członek z prawem głosu ma jeden głos. W przypadku nieobecności członka z prawem głosu jego zastępca jest uprawniony do wykonywania jego prawa głosu.

3.  Przewodniczący bierze udział w głosowaniu.

4.  Dyrektor Wykonawczy bierze udział w obradach bez prawa głosu.

5.  Bardziej szczegółowe zasady głosowania, zwłaszcza okoliczności, w których jeden członek Zarządu może działać w imieniu innego członka, określone są w regulaminie wewnętrznym Zarządu.

Sekcja 2:

Rada Wykonawcza

Artykuł 10

Rada Wykonawcza

1.  Zarząd jest wspierany przez Radę Wykonawczą.

2.  Rada Wykonawcza:

(a)  przygotowuje decyzje, które mają zostać przyjęte przez Zarząd;

(b)  monitoruje, wraz z Zarządem, podjęcie odpowiednich działań następczych w odniesieniu do ustaleń i zaleceń wynikających ze sprawozdań z audytu wewnętrznego lub zewnętrznego oraz ocen, jak również z dochodzeń ▌OLAF;

(c)  nie naruszając obowiązków Dyrektora Wykonawczego określonych w art. 11, ▌doradza mu – w razie potrzeby –w zakresie wykonywania decyzji Zarządu, mając na uwadze wzmocnienie nadzoru nad zarządzaniem administracyjnym i budżetowym.

3.  W razie potrzeby, Rada Wykonawcza może, w pilnych przypadkach, podejmować niektóre decyzje tymczasowe w imieniu Zarządu,▌ w tym dotyczące zawieszenia przekazania uprawnień organu powołującego, zgodnie z warunkami określonymi w art. 5 ust. 2, oraz w kwestiach związanych z budżetem.

4.  Rada Wykonawcza składa się z przewodniczącego Zarządu, jego trzech zastępców, koordynatorów trzech grup, o których mowa w art. 4 ust. 6, oraz jednego przedstawiciela Komisji. Każda grupa, o której mowa w art. 4 ust. 6, może wyznaczyć maksymalnie dwóch zastępców, którzy uczestniczą w posiedzeniach Rady Wykonawczej pod nieobecność członka powołanego przez daną grupę. Przewodniczący Zarządu jest również przewodniczącym Rady Wykonawczej. Dyrektor Wykonawczy bierze udział w posiedzeniach Rady Wykonawczej bez prawa głosu.

5.  Kadencja członków Rady Wykonawczej trwa dwa lata. Kadencja ta jest odnawialna. Kadencja członka Rady Wykonawczej kończy się wraz z datą zakończenia jego członkostwa w Zarządzie.

6.  Rada Wykonawcza zbiera się trzy razy do roku. Ponadto zbiera się z inicjatywy przewodniczącego lub na wniosek członków. Po każdym spotkaniu koordynatorzy trzech grup, o których mowa w art. 4 ust. 6, dokładają wszelkich starań w celu terminowego i przejrzystego poinformowania członków swojej grupy o przedmiocie dyskusji.

Sekcja 3:

Dyrektor Wykonawczy

Artykuł 11

Obowiązki Dyrektora Wykonawczego

1.  Dyrektor Wykonawczy jest odpowiedzialny za zarządzanie Eurofoundem zgodnie ze strategicznym kierunkiem określonym przez Zarząd i odpowiada przed Zarządem.

2.  Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji, Zarządu i Rady Wykonawczej, Dyrektor Wykonawczy jest niezależny w wykonywaniu swoich obowiązków i nie zwraca się o instrukcje ani ich nie przyjmuje od żadnego rządu ani jakiegokolwiek innego podmiotu.

3.  Dyrektor Wykonawczy składa sprawozdanie z wykonywania swoich obowiązków Parlamentowi Europejskiemu na jego wezwanie. Rada może wezwać Dyrektora Wykonawczego do złożenia sprawozdania z wykonywania obowiązków.

4.  Dyrektor Wykonawczy jest prawnym przedstawicielem Eurofoundu.

5.  Dyrektor Wykonawczy odpowiada za wykonywanie zadań powierzonych Eurofoundowi na mocy niniejszego rozporządzenia. W szczególności Dyrektor Wykonawczy odpowiada ▌za :

(a)  bieżące administrowanie Eurofoundem, w tym wykonywanie uprawnień powierzonych mu w odniesieniu do kwestii kadrowych, zgodnie z art. 5 ust. 2;

(b)  wdrażanie decyzji przyjętych przez Zarząd;

(c)  zgodnie z decyzją, o której mowa w art. 5 ust. 2, podejmowanie decyzji dotyczących zarządzania zasobami ludzkimi;

(d)  podejmowanie decyzji w odniesieniu do wewnętrznych struktur organizacyjnych Eurofoundu oraz, w razie potrzeby, ich zmiany, przy uwzględnieniu potrzeb związanych z działalnością Eurofoundu i należytego zarządzania budżetem;

(e)  wybór i powołanie zastępcy dyrektora, który wspiera Dyrektora Wykonawczego w wykonywaniu funkcji i realizacji działalności Eurofoundu;

(f)  opracowywanie dokumentu programowego oraz przedkładanie go Zarządowi po konsultacji z Komisją;

(g)  wdrażanie dokumentu programowego i składanie sprawozdań z jego wykonania Zarządowi;

(h)  opracowywanie skonsolidowanego rocznego sprawozdania z działalności Eurofoundu i przedstawianie go Zarządowi do oceny i przyjęcia;

(i)  ustanowienie skutecznego systemu monitorowania pozwalającego na przeprowadzanie regularnych ocen, o których mowa w art. 28, oraz opracowanie systemu sprawozdawczego podsumowującego ich wyniki;

(j)  przygotowanie projektu przepisów finansowych mających zastosowanie do Eurofoundu;

(k)  przygotowanie projektu preliminarza dochodów i wydatków Eurofoundu jako części dokumentu programowego Eurofoundu; oraz wykonywanie budżetu Eurofundu;

(l)  przygotowanie planu działań w następstwie wniosków ze sprawozdań z audytu wewnętrznego lub zewnętrznego i ocen, a także z dochodzeń ▌OLAF, oraz za składanie dwa razy w roku Komisji, a regularnie – Zarządowi i Radzie Wykonawczej, sprawozdania z postępów;

(m)  dążenie do zapewnienia równowagi płci w Eurofoundzie;

(n)  ochronę interesów finansowych Unii przez stosowanie środków zapobiegających nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej działalności, przez skuteczne kontrole, a w razie wykrycia nieprawidłowości przez odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych oraz, w stosownych przypadkach, nakładanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar administracyjnych i finansowych;

(o)  przygotowanie strategii Eurofoundu dotyczącej zwalczania nadużyć finansowych i przedstawienie jej Zarządowi do zatwierdzenia;

(q)  w stosownych przypadkach, współpracę z innymi agencjami Unii i zawieranie z nimi umów o współpracy.

6.  Dyrektor Wykonawczy jest również odpowiedzialny za podjęcie decyzji, czy do celów wykonywania zadań Eurofoundu w skuteczny i wydajny sposób konieczne jest ustanowienie biura łącznikowego w Brukseli, aby rozwijać współpracę Eurofoundu z odpowiednimi instytucjami Unii. Decyzja ta wymaga uprzedniej zgody Komisji, Zarządu i danego państwa członkowskiego. W decyzji określa się zakres działań prowadzonych w tym ▌biurze łącznikowym w sposób pozwalający uniknąć niepotrzebnych kosztów i powielania administracyjnych funkcji Eurofoundu.

Sekcja 4:

Komitety doradcze

Artykuł 12

Komitety doradcze

1.  Zarząd może ustanowić komitety doradcze zgodnie z priorytetowymi obszarami polityki określonymi w dokumentach programowych Eurofoundu.

2.  Komitety doradcze są organami operacyjnymi, ustanowionymi w celu zapewnienia jakości badań naukowych prowadzonych przez Eurofound, a także szerokiego poczucia odpowiedzialności za projekty i ich wyniki poprzez zachęcanie do uczestnictwa w realizacji programów Eurofoundu, doradztwo i proponowanie nowych idei.

3.  Komitety doradcze, w porozumieniu z Zarządem i Radą Wykonawczą, realizują następujące kluczowe działania związane z projektami badań naukowych:

(a)  doradzają w sprawie ich planowania i realizacji;

(b)  monitorują postępy w ich realizacji;

(c)  oceniają ich ustalenia;

(d)  doradzają w sprawie rozpowszechniania wyników.

4.  ▌Koordynatorzy grup, o których mowa w art. 4 ust. 6, nadzorują powoływanie i uczestnictwo członków komitetów doradczych zgodnie z regulaminem wewnętrznym Zarządu.

5.  Zarząd może dokonać rozwiązania komitetów doradczych ustanowionych na mocy ust. 1, zgodnie z priorytetami określonymi w dokumentach programowych Eurofoundu.

ROZDZIAŁ III

PRZEPISY FINANSOWE

Artykuł 13

Budżet

1.  Preliminarz wszystkich dochodów i wydatków Eurofoundu jest przygotowywany w każdym roku budżetowym ▌i jest wykazywany w budżecie Eurofoundu. Rok budżetowy odpowiada rokowi kalendarzowemu ▌.

2.  Dochody i wydatki wykazane w budżecie Eurofoundu muszą się równoważyć.

3.  Bez uszczerbku dla innych zasobów dochody Eurofoundu obejmują:

(a)  wkład Unii ujęty w budżecie ogólnym Unii;

(b)  dobrowolne wkłady finansowe państw członkowskich;

(c)  należności za publikacje i wszelkie usługi świadczone przez Eurofound;

(d)  wkłady państw trzecich biorących udział w pracach Eurofoundu, zgodnie z art. 30.

4.  Wydatki Eurofoundu obejmują wynagrodzenia pracowników, koszty administracyjne, koszty infrastruktury oraz koszty operacyjne.

Artykuł 14

Ustanowienie budżetu

1.  Co roku Dyrektor Wykonawczy sporządza wstępny projekt preliminarza dochodów i wydatków Eurofoundu na następny rok budżetowy, w tym plan zatrudnienia, i przesyła go Zarządowi.

Wstępny projekt preliminarza opiera się na celach i oczekiwanych wynikach rocznego dokumentu programowego, o którym mowa w art. 6 ust. 1, i uwzględnia zasoby finansowe potrzebne do osiągnięcia tych celów i oczekiwanych wyników, zgodnie z zasadą budżetowania zadaniowego.

2.  Na podstawie wstępnego projektu preliminarza Zarząd przyjmuje projekt preliminarza dochodów i wydatków Eurofoundu na następny rok budżetowy i przesyła go Komisji do dnia 31 stycznia każdego roku.

3.  Komisja przedkłada projekt preliminarza władzy budżetowej wraz z projektem budżetu ogólnego Unii. Projekt preliminarza jest również udostępniany Eurofoundowi.

4.  Na podstawie projektu preliminarza Komisja wprowadza do projektu budżetu ogólnego Unii szacunki, które uważa za niezbędne dla planu zatrudnienia, oraz kwotę wkładu, który ma obciążyć budżet ogólny, i przedstawia je władzy budżetowej zgodnie z art. 313 i 314 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

5.  Władza budżetowa zatwierdza środki przewidziane na wkład z budżetu ogólnego Unii dla Eurofoundu.

6.  Władza budżetowa przyjmuje plan zatrudnienia dla Eurofoundu.

7.  Budżet Eurofoundu jest przyjmowany przez Zarząd. Budżet ten staje się ostateczny po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii, a w razie potrzeby jest on odpowiednio aktualizowany. Wszelkie zmiany w budżecie Eurofundu, w tym w planie zatrudnienia, przyjmuje się zgodnie z tą samą procedurą.

8.  W przypadku przedsięwzięć z zakresu nieruchomości, które mogą mieć znaczący wpływ na budżet Eurofoundu, stosuje się rozporządzenie delegowane (UE) nr 1271/2013.

Artykuł 15

Wykonanie budżetu

1.  Dyrektor Wykonawczy wykonuje budżet Eurofoundu.

2.  Co roku Dyrektor Wykonawczy przesyła władzy budżetowej wszystkie informacje istotne z punktu widzenia wyników procedur oceny.

Artykuł 16

Przedstawienie sprawozdania finansowego i absolutorium

1.  ▌Księgowy Eurofoundu przesyła wstępne sprawozdanie finansowe za dany rok budżetowy (rok N) księgowemu Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu do dnia 1 marca następnego roku budżetowego (roku N + 1).

2.  ▌Eurofound przesyła sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami za rok N Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu do dnia 31 marca roku N + 1.

3.   ▌Księgowy Komisji przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu wstępne sprawozdanie finansowe Eurofoundu za rok N, skonsolidowane ze sprawozdaniem finansowym Komisji, do dnia 31 marca roku N + 1.

4.  Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego na temat tymczasowego sprawozdania finansowego Eurofoundu za rok N, na podstawie art. 246 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046, księgowy sporządza▌ końcowe sprawozdanie finansowe Eurofoundu za ten rok. Dyrektor Wykonawczy przesyła je Zarządowi do zaopiniowania.

5.  Zarząd wydaje opinię na temat końcowego sprawozdania finansowego Eurofoundu za rok N.

6.  Do dnia 1 lipca roku N + 1 księgowy Eurofoundu przesyła końcowe sprawozdanie finansowe za rok N wraz z opinią Zarządu Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu.

7.  Końcowe sprawozdanie finansowe za rok N publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do dnia 15 listopada ▌roku N + 1.

8.  Do dnia 30 września roku N + 1 Dyrektor Wykonawczy przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na ▌uwagi zawarte w jego sprawozdaniu rocznym. Dyrektor Wykonawczy przesyła ▌odpowiedź również Zarządowi.

9.  Dyrektor Wykonawczy przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego żądanie, wszelkie informacje niezbędne do sprawnego zastosowania procedury udzielania absolutorium za rok N zgodnie z art. 109 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1271/2013.

10.  Na zalecenie Rady, stanowiącej większością kwalifikowaną, do dnia 15 maja roku N + 2 Parlament Europejski udziela Dyrektorowi Wykonawczemu absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy N.

Artykuł 17

Przepisy finansowe

Przepisy finansowe mające zastosowanie do Eurofoundu przyjmuje Zarząd po konsultacji z Komisją. Przepisy te nie mogą się różnić od rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1271/2013, chyba że takie różnice są szczególnie wymagane dla funkcjonowania Eurofoundu, a Komisja wydała na nie uprzednią zgodę.

ROZDZIAŁ IV

PERSONEL

Artykuł 18

Przepisy ogólne

1.  Do personelu Eurofoundu stosuje się regulamin pracowniczy i warunki zatrudnienia innych pracowników oraz przepisy przyjęte w drodze porozumienia między instytucjami Unii w celu wdrożenia regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia innych pracowników.

2.  Zarząd przyjmuje odpowiednie przepisy wykonawcze w celu wdrożenia regulaminu pracowniczego oraz warunków zatrudnienia innych pracowników zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego.

Artykuł 19

Dyrektor Wykonawczy

1.  Dyrektor Wykonawczy jest członkiem personelu Eurofoundu zatrudnianym na czas określony na podstawie art. 2 lit. a) warunków zatrudnienia innych pracowników.

2.  Dyrektor Wykonawczy jest powoływany przez Zarząd z listy kandydatów zaproponowanej przez Komisję w wyniku otwartej i przejrzystej procedury naboru.

Wybranego kandydata wzywa się do złożenia oświadczenia przed Parlamentem Europejskim i do udzielenia odpowiedzi na pytania posłów do Parlamentu Europejskiego. Ta wymiana poglądów nie może nadmiernie opóźniać powołania.

Do celów zawarcia umowy z Dyrektorem Wykonawczym Eurofound jest reprezentowany przez przewodniczącego Zarządu.

3.  Kadencja Dyrektora Wykonawczego trwa pięć lat. Przed upływem tego okresu Komisja przeprowadza ocenę, w której uwzględnia się wyniki oceny pracy Dyrektora Wykonawczego oraz przyszłe zadania i wyzwania stojące przed Eurofoundem.

4.  Zarząd, uwzględniając ocenę, o której mowa w ust. 3, może przedłużyć kadencję Dyrektora Wykonawczego jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż pięć lat.

5.  Dyrektor Wykonawczy, którego kadencja została przedłużona, nie może brać udziału w kolejnej procedurze naboru na to samo stanowisko po zakończeniu całego okresu pełnienia swojej funkcji.

6.  Dyrektor Wykonawczy może zostać odwołany ze stanowiska jedynie decyzją Zarządu. W swojej decyzji Zarząd bierze pod uwagę dokonaną przez Komisję ocenę wyników pracy Dyrektora Wykonawczego, o której mowa w ust. 3.

7.  Zarząd podejmuje decyzje w sprawie powołania, przedłużenia kadencji lub odwołania ze stanowiska Dyrektora Wykonawczego większością dwóch trzecich głosów członków z prawem głosu.

Artykuł 20

Oddelegowani eksperci krajowi i inni członkowie personelu

1.  Eurofound może korzystać z pomocy oddelegowanych ekspertów krajowych i innych członków personelu niezatrudnionych przez Eurofound.

2.  Zarząd przyjmuje decyzję określającą zasady oddelegowania ekspertów krajowych do Eurofoundu.

ROZDZIAŁ V

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 21

Status prawny

1.  Eurofound jest agencją Unii. Posiada on osobowość prawną.

2.  W każdym państwie członkowskim Eurofound ma najszerszy zakres zdolności prawnej, jaki można nadać osobie prawnej na mocy prawa krajowego. Eurofound może w szczególności nabywać i zbywać majątek ruchomy i nieruchomości oraz być stroną w postępowaniach sądowych.

3.  Siedzibą Eurofoundu jest Dublin.

4.  Eurofound może ustanowić biuro łącznikowe w Brukseli, aby pogłębiać swoją współpracę z odpowiednimi instytucjami Unii, zgodnie z art. 11 ust. 6.

Artykuł 22

Przywileje i immunitety

Do Eurofoundu i jego personelu stosuje się Protokół nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej.

Artykuł 23

System językowy

1.  Przepisy określone w rozporządzeniu nr 1(10) stosuje się do Eurofoundu.

2.  Usługi tłumaczeniowe niezbędne do funkcjonowania Eurofoundu świadczy Centrum Tłumaczeń.

Artykuł 24

Przejrzystość i ochrona danych

1.  Eurofound prowadzi swoją działalność z zachowaniem wysokiego stopnia przejrzystości.

2.  Do dokumentów posiadanych przez Eurofound stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady(11).

3.   W terminie sześciu miesięcy od daty pierwszego posiedzenia Zarząd przyjmuje szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

4.  Przetwarzanie danych osobowych przez Eurofound podlega rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725(12). W terminie sześciu miesięcy od daty pierwszego posiedzenia Zarząd wprowadza środki na potrzeby stosowania przez Eurofound rozporządzenia (UE) nr 2018/1725(13), w tym środki dotyczące wyznaczenia inspektora ochrony danych. Środki te wprowadza się po konsultacji z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych.

Artykuł 25

Zwalczanie nadużyć finansowych

1.  Aby ułatwiać zwalczanie nadużyć finansowych, korupcji i innej nielegalnej działalności zgodnie z rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 883/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady(14), do dnia ... [sześć miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] Eurofound przystępuje do porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Wspólnot Europejskich dotyczącego dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez ▌ Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)(15) i przyjmuje odpowiednie przepisy obowiązujące wszystkich pracowników Eurofoundu, wykorzystując szablon zawarty w załączniku do tego porozumienia.

2.  Trybunał Obrachunkowy ma uprawnienia do przeprowadzania audytu, na podstawie dokumentacji i inspekcji na miejscu, wobec wszystkich beneficjentów dotacji, wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymali unijne środki finansowe od Eurofoundu.

3.  OLAF może przeprowadzać dochodzenia, w tym kontrole na miejscu i inspekcje, w celu ustalenia, czy miało miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub jakakolwiek inna nielegalna działalność na szkodę interesów finansowych Unii w związku z umową o udzielenie dotacji lub decyzją o udzieleniu dotacji lub zamówieniem finansowanym przez Eurofound, zgodnie z przepisami i procedurami określonymi w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 883/2013 i rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96(16).

4.  Nie naruszając ust. 1, 2 i 3, umowy o współpracy z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi, umowy, umowy o udzielenie dotacji i decyzje o udzieleniu dotacji przez Eurofound zawierają przepisy wyraźnie uprawniające Trybunał Obrachunkowy i OLAF do przeprowadzania tego rodzaju audytów i dochodzeń, zgodnie z ich odpowiednimi kompetencjami.

Artykuł 26

Przepisy bezpieczeństwa dotyczące ochrony informacji niejawnych oraz informacji szczególnie chronionych niebędących informacjami niejawnymi

Eurofound przyjmuje, w razie potrzeby, przepisy bezpieczeństwa równoważne z przepisami bezpieczeństwa Komisji dotyczącymi ochrony informacji niejawnych Unii Europejskiej (EUCI) oraz szczególnie chronionych informacji jawnych, ustanowionych w decyzjach ▌(UE, Euratom) 2015/443 i 2015/444. Przepisy bezpieczeństwa Eurofoundu obejmują, między innymi i, w stosownych przypadkach, przepisy dotyczące wymiany, przetwarzania i przechowywania takich informacji.

Artykuł 27

Odpowiedzialność

1.  Odpowiedzialność umowną Eurofoundu regulują przepisy prawa, które stosuje się do danej umowy.

2.  Do wydawania wyroków na podstawie wszelkich klauzul arbitrażowych zamieszczonych w umowie zawartej przez Eurofound właściwy jest Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Trybunał Sprawiedliwości).

3.  W przypadku odpowiedzialności pozaumownej Eurofound, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla prawa państw członkowskich, naprawia wszelkie szkody spowodowane przez jego wydziały lub jego personel w trakcie wykonywania ich obowiązków.

4.  Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w zakresie odszkodowania za szkody, o których mowa w ust. 3.

5.  Odpowiedzialność osobistą personelu wobec Eurofoundu regulują przepisy określone w regulaminie pracowniczym i warunkach zatrudnienia innych pracowników.

Artykuł 28

Ocena

1.   Zgodnie z art. 29 ust. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1271/2013 Eurofound przeprowadza oceny ex ante i ex post tych programów i działań, które pociągają za sobą znaczne wydatki.

2.  Do dnia ... [pięć lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia], a następnie co pięć lat Komisja zapewnia przeprowadzenie oceny zgodnie z wytycznymi Komisji w celu dokonania oceny wyników pracy Eurofoundu w odniesieniu do jego celów, mandatu i zadań. Podczas dokonywania oceny Komisja konsultuje się z członkami Zarządu i innymi głównymi zainteresowanymi stronami. W ocenie uwzględnia się w szczególności ewentualną potrzebę zmiany mandatu Eurofoundu oraz skutki finansowe takich zmian.

3.  Komisja przekazuje wyniki oceny Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Zarządowi. Wyniki oceny są udostępniane publicznie.

Artykuł 29

Dochodzenia administracyjne

Działalność Eurofoundu jest przedmiotem dochodzeń prowadzonych przez ▌Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich zgodnie z postanowieniami art. 228 TFUE.

Artykuł 30

Współpraca z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi

1.  W zakresie niezbędnym do osiągnięcia celów określonych w niniejszym rozporządzeniu, bez uszczerbku dla odpowiednich kompetencji państw członkowskich i instytucji Unii, Eurofound może współpracować z właściwymi organami państw trzecich i organizacjami międzynarodowymi.

W tym celu, za zgodą Zarządu i po zatwierdzeniu przez Komisję, Eurofound może poczynić ustalenia robocze z właściwymi organami państw trzecich i z organizacjami międzynarodowymi. Ustalenia te nie tworzą zobowiązań prawnych dla Unii ani państw członkowskich.

2.  Eurofound jest otwarty na udział państw trzecich, które zawarły w tym celu odpowiednie umowy z Unią.

Na mocy odpowiednich postanowień umów, o których mowa w akapicie pierwszym, dokonuje się ustaleń określających w szczególności charakter, zakres i sposób uczestniczenia danych państw trzecich w pracach Eurofoundu, w tym postanowienia dotyczące udziału w inicjatywach podejmowanych przez Eurofound, wkładów finansowych oraz personelu. W odniesieniu do kwestii kadrowych ustalenia te są w każdym przypadku zgodne z regulaminem pracowniczym.

3.  Zarząd przyjmuje strategię stosunków z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi w kwestiach należących do kompetencji Eurofoundu.

Artykuł 31

Umowa w sprawie siedziby i warunki działania

1.  Niezbędne ustalenia dotyczące pomieszczeń, jakie należy zapewnić Eurofoundowi w przyjmującym państwie członkowskim, oraz obiektów udostępnianych przez to państwo członkowskie, a także przepisy szczególne mające zastosowanie w przyjmującym państwie członkowskim do Dyrektora Wykonawczego, członków Zarządu, personelu i członków ich rodzin, określane są w umowie w sprawie siedziby zawartej między Eurofoundem a państwem członkowskim, w którym znajduje się jego siedziba.

2.  Przyjmujące państwo członkowskie zapewnia niezbędne warunki dla zapewnienia właściwego funkcjonowania Eurofoundu, w tym wielojęzyczne placówki szkolne o orientacji europejskiej oraz odpowiednie połączenia transportowe.

ROZDZIAŁ VI

PRZEPISY PRZEJŚCIOWE

Artykuł 32

Przepisy przejściowe dotyczące Zarządu

Członkowie Rady Zarządzającej ustanowionej na podstawie art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1365/75 pozostają na swoich stanowiskach i pełnią funkcje Zarządu, określono którym mowa w art. 5 niniejszego rozporządzenia, do czasu powołania członków Zarządu i niezależnego eksperta zgodnie z art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 33

Przepisy przejściowe dotyczące personelu

1.  Dyrektorowi Eurofoundu mianowanemu na podstawie art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1365/75 powierza się, na pozostały okres jego kadencji, obowiązki Dyrektora Wykonawczego określone w art. 11 niniejszego rozporządzenia. Pozostałe warunki jego umowy pozostają bez zmian.

2.  W przypadku trwającej procedury naboru i powoływania Dyrektora Wykonawczego w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1365/75 stosuje się do czasu zakończenia tej procedury.

3.  Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na prawa i obowiązki członków personelu zatrudnionych na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 1365/75. Ich umowy o pracę mogą zostać przedłużone na podstawie niniejszego rozporządzenia zgodnie z regulaminem pracowniczym i warunkami zatrudnienia innych pracowników.

Zachowuje się wszelkie biura łącznikowe Eurofoundu, które działają w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 34

Przejściowe przepisy budżetowe

Procedura udzielania absolutorium w odniesieniu do budżetów zatwierdzonych na podstawie art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 1365/75 jest przeprowadzana zgodnie z art. 16 tego rozporządzenia.

ROZDZIAŁ VII

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 35

Uchylenie

Rozporządzenie (EWG) nr 1365/75 traci moc i wszystkie odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 36

Utrzymanie w mocy przepisów wewnętrznych przyjętych przez Radę Zarządzającą

Przepisy wewnętrzne przyjęte przez Radę Zarządzającą na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 1365/75 pozostają w mocy po dniu ... [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia], o ile Zarząd nie zdecyduje inaczej przy zastosowaniu niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 37

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w …

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 209 z 30.6.2017, s. 49.
(2)Dz.U. C 209 z 30.6.2017, s. 49.
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2018 r.
(4)Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Dz.U. L 139 z 30.5.1975, s. 1).
(5)Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012, (Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42).
(6)Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1.
(7)Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2015/443 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie bezpieczeństwa w Komisji (Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 41).
(8)Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2015/444 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 53).
(9) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).
(10) Rozporządzenie Rady nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 17 z 6.10.1958, s. 385).
(11)Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43).
(12) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s.39).
(13) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L XXX).
(14) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).
(15) Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 15.
(16) Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).


Uzupełnienie prawodawstwa w zakresie homologacji typu UE w odniesieniu do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii ***I
PDF 210kWORD 52k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady uzupełniającego prawodawstwo w zakresie homologacji typu UE w odniesieniu do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii (COM(2018)0397 – C8-0250/2018 – 2018/0220(COD))
P8_TA-PROV(2018)0493A8-0359/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0397),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0250/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 września 2018 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 28 listopada 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz opinię przedstawioną przez Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0359/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... uzupełniającego prawodawstwo Unii dotyczące homologacji typu w odniesieniu do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii

P8_TC1-COD(2018)0220


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  W dniu 29 marca 2017 r. Zjednoczone Królestwo przekazało notyfikację o zamiarze wystąpienia z Unii zgodnie z art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Traktaty przestaną mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa od dnia wejścia w życie umowy o wystąpieniu lub, w przypadku jej braku, dwa lata po notyfikacji, tj. od dnia 30 marca 2019 r., chyba że Rada Europejska w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem podejmie jednomyślnie decyzję o przedłużeniu tego okresu. ▌

(2)  Umowa o wystąpieniu, w brzmieniu uzgodnionym przez negocjatorów, obejmuje rozwiązania umożliwiające stosowanie przepisów prawa Unii do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie po dniu, w którym Traktaty przestaną mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie. Jeżeli umowa ta wejdzie w życie, prawodawstwo Unii dotyczące homologacji typu będzie miało zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie w okresie przejściowym zgodnie z tą umową i przestanie mieć zastosowanie z końcem tego okresu.

(3)  Kompleksowe unijne ramy prawne dotyczące homologacji typu ustanowiono na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/46/WE(4), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 167/2013(5), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 168/2013(6) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1628(7).

(4)  Akty te pozostawiają producentom wybór organu udzielającego homologacji typu, od którego mogą uzyskać homologację typu pozwalającą im na wprowadzenie do obrotu w Unii pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych.

(5)  W przypadku braku przepisów szczególnych wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii spowodowałoby, że homologacje typu WE oraz homologacje typu UE udzielone uprzednio przez organ Zjednoczonego Królestwa udzielający homologacji typu zgodnie z aktami prawnymi Unii nie gwarantowałyby już dostępu do rynku Unii. Takie homologacje typu posiadają również producenci mający siedzibę w państwach członkowskich innych niż Zjednoczone Królestwo. Jakkolwiek pojazdy, układy, części i oddzielne zespoły techniczne, w stosunku do których Zjednoczone Królestwo udzieliło homologacji typu zgodnie z aktami prawnymi Unii mogą być wprowadzane do obrotu w Unii do czasu, gdy prawodawstwo Unii dotyczące homologacji typu przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie, to jednak konieczne jest ustanowienie przepisów szczególnych w celu ułatwienia wprowadzania do obrotu w Unii tych pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych po tej dacie.

(6)  Obecnie prawodawstwo Unii dotyczące homologacji typu nie przewiduje możliwości ponownego udzielania homologacji typu, w przypadku gdy dany typ został już homologowany gdzie indziej w Unii. Producenci powinni jednak mieć możliwość kontynuowania produkcji pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych w oparciu o homologację typu uprzednio udzieloną przez organ Zjednoczonego Królestwa udzielający homologacji typu oraz dalszego wprowadzania do obrotu w Unii takich pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych. Należy zatem umożliwić producentom uzyskiwanie nowych homologacji typu od organów państw członkowskich, innych niż Zjednoczone Królestwo, udzielających homologacji typu.

(7)  Niniejsze rozporządzenie powinno również zapewnić, aby producenci w dalszym ciągu posiadali możliwie najszerszą swobodę wyboru nowego organu udzielającego unijnej homologacji typu. W szczególności wybór dokonywany przez producenta nie powinien zależeć od zgody organu Zjednoczonego Królestwa udzielającego homologacji typu lub jakichkolwiek ustaleń między organem Zjednoczonego Królestwa udzielającym homologacji typu a nowym organem udzielającym unijnej homologacji typu.

(8)  W celu zapewnienia niezbędnej pewności prawa wszystkim zainteresowanym stronom oraz zapewnienia równych warunków działania producentom, należy ustanowić w przejrzysty sposób równe zasady mające zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich.

(9)  Aby umożliwić dalszą produkcję i wprowadzanie do obrotu pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych, wymogi, które muszą spełniać ich typy w celu uzyskania homologacji od organu państwa członkowskiego, innego niż Zjednoczone Królestwo, udzielającego homologacji typu, powinny odpowiadać wymogom mającym zastosowanie do wprowadzania do obrotu nowych pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych, nie zaś wymogom, które mają zastosowanie do nowych typów.

(10)  Wymogi dotyczące nowych pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych mają również zastosowanie do producentów posiadających homologacje typu udzielone przez państwa członkowskie inne niż Zjednoczone Królestwo. Ustanowienie tych samych wymogów w odniesieniu do homologacji typu na podstawie niniejszego rozporządzenia co w odniesieniu do wprowadzania do obrotu nowych pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych ma zatem na celu zapewnienie równego traktowania producentów dotkniętych wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa oraz producentów posiadających homologacje typu udzielone przez państwa członkowskie inne niż Zjednoczone Królestwo.

(11)  Żaden przepis niniejszego rozporządzenia nie powinien uniemożliwiać producentowi pojazdu ubiegania się na zasadzie dobrowolności o unijną homologację typu pojazdu uprzednio homologowanego w Zjednoczonym Królestwie na podstawie niektórych wymogów mających zastosowanie do nowych typów układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych, w przypadku gdy ten typ pojazdu jest w pozostałym zakresie identyczny z typem, który został już homologowany w Zjednoczonym Królestwie.

(12)  Wnioski o homologacje dla całkowicie nowych typów pojazdów, układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych nie powinny być objęte zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia.

(13)  Homologacje typu udzielone na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny móc opierać się na sprawozdaniach z badań, które już przedstawiono w celu uzyskania homologacji typu w Zjednoczonym Królestwie, jeżeli wymogi będące podstawą takich sprawozdań z badań nie uległy zmianie. Aby umożliwić dalsze wykorzystywanie sprawozdań z badań wydanych przez służbę techniczną zgłoszoną przez Zjednoczone Królestwo, niniejsze rozporządzenie powinno przewidywać zwolnienie z wymogu, aby taka służba techniczna została wyznaczona przez organ udzielający homologacji typu oraz zgłoszona Komisji przez państwo członkowskie. Aby również uwzględnić czas, w którym prawodawstwo Unii dotyczące homologacji typu przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie, niniejsze rozporządzenie powinno również przewidywać zwolnienie ze szczególnych wymogów dotyczących wyznaczania służb technicznych państw trzecich oraz ich zgłaszania.

(14)  Jednocześnie, ze względu na fakt, że organy udzielające unijnej homologacji typu muszą być w pełni odpowiedzialne za nowe unijne homologacje typu, których udzielają, powinny one mieć prawo zażądać przeprowadzenia nowych badań w odniesieniu do dowolnego elementu homologacji typu, jeśli uznają to za stosowne.

(15)  W zakresie, w jakim niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, należy w dalszym ciągu stosować ogólne zasady homologacji typu WE i homologacji typu UE.

(16)  Należy wziąć pod uwagę, że rola przypisywana organom udzielającym homologacji typu nie kończy się na etapie produkcji czy wprowadzenia do obrotu pojazdu, układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, ale trwa przez kilka lat po wprowadzeniu do obrotu pojazdów, układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych. Odnosi się to w szczególności do obowiązków w zakresie zgodności eksploatacyjnej pojazdów objętych zakresem stosowania dyrektywy 2007/46/WE oraz do obowiązków w zakresie informacji dotyczących naprawy i konserwacji oraz ewentualnego wycofywania pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych objętych zakresem stosowania dyrektywy 2007/46/WE, rozporządzenia (UE) nr 167/2013, rozporządzenia (UE) nr 168/2013 lub rozporządzenia (UE) 2016/1628. Konieczne jest zatem, aby organ udzielający unijnej homologacji typu przejął te obowiązki również w odniesieniu do pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych opartych na tym samym typie i już wprowadzonych do obrotu w Unii na podstawie homologacji typu Zjednoczonego Królestwa w celu zagwarantowania, że istnieje odpowiedzialny organ udzielający homologacji typu.

(17)  Jeżeli producenci stosują procedury określone w niniejszym rozporządzeniu, posiadana przez nich homologacja typu Zjednoczonego Królestwa może utracić ważność, zanim prawodawstwo Unii dotyczące homologacji typu przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie z powodu udzielenia unijnej homologacji typu dla tego samego typu. Jako że producenci nie powinni być stawiani w niekorzystnej sytuacji z powodu stosowania niniejszego rozporządzenia, należy zezwolić na wprowadzanie do obrotu, rejestrowanie i dopuszczanie do eksploatacji będących na składzie i spełniających wymogi pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych wyprodukowanych na podstawie ważnej homologacji typu Zjednoczonego Królestwa, po uzyskaniu przez producentów nowej unijnej homologacji typu oraz tak długo, jak prawodawstwo Unii dotyczące homologacji typu będzie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie, pod warunkiem, że te pojazdy, układy, części i oddzielne zespoły techniczne nadal będą spełniać ogólne wymogi zawarte w aktach wymienionych w art. 1. Ponieważ momenty wprowadzenia do obrotu, rejestracji i dopuszczenia do eksploatacji mogą być różne, moment gdy następuje pierwszy z tych etapów, powinien być użyty do ustalenia terminów określonych w niniejszym rozporządzeniu.

(18)  ▌Konieczne jest również, aby organ udzielający unijnej homologacji typu przejął określone obowiązki w odniesieniu do pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych wprowadzonych do obrotu w Unii na podstawie homologacji typu Zjednoczonego Królestwa, które nie są już ważne zgodnie z art. 17 dyrektywy 2007/46/WE, art. 32 rozporządzenia (UE) nr 167/2013, art. 37 rozporządzenia (UE) nr 168/2013 lub art. 30 rozporządzenia (UE) 2016/1628, albo w przypadku których nie występuje się już o unijną homologację typu. W celu zagwarantowania, że istnieje odpowiedzialny organ udzielający unijnej homologacji typu, producenci powinni być zobowiązani do zwrócenia się do organu udzielającego unijnej homologacji typu, który ma udzielić homologacji typom uprzednio homologowanym w Zjednoczonym Królestwie, o przejęcie obowiązków w zakresie wycofywania, informacji dotyczących naprawy i konserwacji oraz kontroli zgodności eksploatacyjnej w odniesieniu do ich pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych opartych na innych typach i już wprowadzonych do obrotu w Unii. Aby ograniczyć zakres obowiązków przejętych przez organ udzielający unijnej homologacji typu, obowiązki te powinny dotyczyć wyłącznie pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych opartych na homologacjach typu Zjednoczonego Królestwa, których udzielono po dniu 1 stycznia 2008 r.

(19)  Decyzje organów krajowych podjęte zgodnie z art. 27 ust. 3 dyrektywy 2007/46/WE, art. 39 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 167/2013 lub art. 44 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 168/2013 w okresie, gdy prawodawstwo Unii dotyczące homologacji typu nadal ma zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie, umożliwiające udostępnianie na rynku, rejestrację, sprzedaż lub dopuszczanie do eksploatacji pojazdów z końcowej partii produkcji zgodnych z typem, którego homologacja typu Zjednoczonego Królestwa utraci ważność przed dniem, w którym prawodawstwo Unii dotyczące homologacji typu przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie, powinny nadal mieć zastosowanie.

(20)  Zwolnienia i przepisy przejściowe mające zastosowanie do silników lub pojazdów i do maszyn mobilnych nieporuszających się po drogach, w których takie silniki są instalowane, określone w art. 10 ust. 7 dyrektywy 97/68/WE, art. 34 ust. 7 i 8 lub art. 58 ust. 5–11 rozporządzenia (UE) 2016/1628 oraz w aktach przyjętych na podstawie art. 19 ust. 6, art. 20 ust. 8, art. 28 ust. 6 i art. 53 ust. 12 rozporządzenia (UE) nr 167/2013, umożliwiające wprowadzanie do obrotu takich silników, pojazdów i maszyn mobilnych nieporuszających się po drogach bez spełnienia wymogu posiadania ważnej homologacji typu, powinny nadal mieć zastosowanie.

(21)  Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie uzupełnienie dyrektywy 2007/46/WE, rozporządzenia (UE) nr 167/2013, rozporządzenia (UE) nr 168/2013 oraz rozporządzenia (UE) 2016/1628 o zasady szczególne dotyczące wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na jego skalę i skutki, możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 TUE. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(22)  Aby umożliwić producentom podjęcie niezbędnych działań w celu niezwłocznego przygotowania się do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do prawodawstwa Unii dotyczącego homologacji typu, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie uzupełnia dyrektywę 2007/46/WE, rozporządzenie (UE) nr 167/2013, rozporządzenie (UE) nr 168/2013 i rozporządzenie (UE) 2016/1628 poprzez ustanowienie przepisów szczególnych dotyczących homologacji typu UE i wprowadzania do obrotu pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych, w stosunku do których organ Zjednoczonego Królestwa udzielający homologacji typu udzielił homologacji typu w okresie, w którym prawodawstwo Unii dotyczące homologacji typu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, nadal ma zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa oraz w Zjednoczonym Królestwie.

Artykuł 2

Zakres

1.  Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych objętych zakresem stosowania dyrektywy 2007/46/WE, rozporządzenia (UE) nr 167/2013, rozporządzenia (UE) nr 168/2013 lub rozporządzenia (UE) 2016/1628 oraz ich typów, które zostały homologowane przez organ Zjednoczonego Królestwa udzielający homologacji typu na podstawie tych aktów lub jakiegokolwiek aktu prawnego Unii wymienionego w załączniku IV do dyrektywy 2007/46/WE lub jakiegokolwiek aktu prawnego uchylonego przez te akty prawne Unii.

2.  Odniesienia do oddzielnych zespołów technicznych na mocy niniejszego rozporządzenia są rozumiane jako obejmujące odniesienia do silników na mocy rozporządzenia (UE) 2016/1628.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1)  „organ udzielający unijnej homologacji typu” oznacza organ państwa członkowskiego, innego niż Zjednoczone Królestwo, udzielający homologacji typu;

2)  „homologacja typu Zjednoczonego Królestwa” oznacza homologację typu WE lub homologację typu UE udzieloną przez organ Zjednoczonego Królestwa udzielający homologacji typu;

3)  „unijna homologacja typu” oznacza homologację typu UE udzieloną przez organ udzielający unijnej homologacji typu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Artykuł 4

Wniosek o unijną homologację typu

1.  Na zasadzie odstępstwa od art. 6 ust. 6 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE, art. 21 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 167/2013, art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 168/2013 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/1628 producent posiadający homologację typu Zjednoczonego Królestwa, która nie stała się nieważna zgodnie z art. 17 dyrektywy 2007/46/WE, art. 32 rozporządzenia (UE) nr 167/2013, art. 37 rozporządzenia (UE) nr 168/2013 lub art. 30 rozporządzenia (UE) 2016/1628, może do dnia, w którym prawodawstwo Unii dotyczące homologacji typu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, przestaje mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie▌, ▌złożyć do organu udzielającego unijnej homologacji typu wniosek o udzielenie unijnej homologacji typu tego samego typu.

2.  Aby uzyskać homologację, dany typ musi spełniać wymogi dotyczące wprowadzania do obrotu, rejestracji lub dopuszczania do eksploatacji nowych pojazdów, układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych mające zastosowanie w chwili rozpoczęcia obowiązywania unijnej homologacji typu.

3.  Składając wniosek na mocy ust. 1, producent jest zobowiązany do wniesienia odpowiedniej, ustalonej przez organ udzielający unijnej homologacji typu opłaty za wszelkie koszty wynikające z wykonywania uprawnień i wypełniania obowiązków przez organ udzielający unijnej homologacji typu w związku z unijną homologacją typu.

4.  Składając wniosek zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, producent, na wezwanie organu udzielającego unijnej homologacji typu, przedkłada wszelkie dokumenty i informacje, które organ uznaje za niezbędne do podjęcia decyzji w sprawie przyznania unijnej homologacji typu zgodnie z art. 5.

Dokumenty i informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, mogą obejmować pierwotną homologację typu Zjednoczonego Królestwa, w tym wszystkie zmiany, folder informacyjny i sprawozdania z badań. W przypadku pojazdów takie wezwanie może również obejmować wszelkie homologacje typu WE, homologacje typu UE lub homologacje typu ONZ i załączniki do nich, stanowiące część całej homologacji typu pojazdu.

Artykuł 5

Warunki udzielenia unijnej homologacji typu i jej skutki

1.  Na zasadzie odstępstwa od art. 8 ust. 2, art. 9 ust. 1 ▌ i art. 10 ust. 1 i 2 dyrektywy 2007/46/WE, art. 6 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 167/2013, art. 7 ust. 2 i art. 18 rozporządzenia (UE) nr 168/2013 i art. 6 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1628 organ udzielający unijnej homologacji typu, który otrzymał wniosek zgodnie z art. 4 niniejszego rozporządzenia, może udzielić unijnej homologacji typu w odniesieniu do pojazdu, układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, jeżeli dany typ spełnia, w chwili rozpoczęcia obowiązywania unijnej homologacji typu, wymogi mające zastosowanie do wprowadzania do obrotu, rejestracji lub dopuszczania do eksploatacji nowych pojazdów, układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych.

2.  W zakresie, w jakim nie mają zastosowania nowe wymogi oraz nie naruszając ust. 3 niniejszego artykułu, unijna homologacja typu może zostać udzielona na podstawie tych samych sprawozdań z badań, które były wcześniej wykorzystywane do celów udzielenia homologacji typu Zjednoczonego Królestwa zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami, niezależnie od tego, czy służba techniczna, która wydała sprawozdanie z badań, została wyznaczona i zgłoszona przez państwo członkowskie udzielające unijnej homologacji typu zgodnie z dyrektywą 2007/46/WE, rozporządzeniem (UE) nr 167/2013, rozporządzeniem (UE) nr 168/2013 lub rozporządzeniem (UE) 2016/1628, oraz nawet jeżeli prawodawstwo Unii dotyczące homologacji typu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, nie ma już zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie.

3.  Przed udzieleniem unijnej homologacji typu organ udzielający unijnej homologacji typu może wystąpić o powtórzenie określonych badań. W takim przypadku badania te muszą zostać przeprowadzone przez służbę techniczną wyznaczoną i zgłoszoną przez państwo członkowskie organu udzielającego unijnej homologacji typu zgodnie z dyrektywą 2007/46/WE, rozporządzeniem (UE) nr 167/2013, rozporządzeniem (UE) nr 168/213 lub rozporządzeniem (UE) 2016/1628.

4.  Typ homologowany zgodnie z  ust. 1 niniejszego artykułu otrzymuje świadectwo homologacji typu UE z numerem składającym się z numeru identyfikacyjnego państwa członkowskiego, którego organ udzielający homologacji typu udzielił unijnej homologacji typu, oraz numeru mającego zastosowanie aktu, o którym mowa w art. 2 ust. 1. Świadectwo zawiera również numer ostatniego aktu zmieniającego zawierającego wymagania dotyczące homologacji typu, zgodnie z którymi została udzielona unijna homologacja typu. W przypadku pojazdów świadectwa homologacji typu i świadectwa zgodności w rubryce „Uwagi:” muszą zawierać wzmiankę „uprzednio udzielono homologacji typu jako” oraz numer i datę świadectwa homologacji typu UE otrzymanego w wyniku homologacji typu Zjednoczonego Królestwa. W przypadku układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych, świadectwo homologacji typu musi zawierać wzmiankę „uprzednio udzielono homologacji typu jako” oraz odniesienie do znaku homologacji typu otrzymanego w wyniku homologacji typu Zjednoczonego Królestwa.

5.  Unijna homologacja typu staje się zaczyna obowiązywać z dniem jej udzielenia lub w późniejszym terminie w niej określonym. Homologacja typu Zjednoczonego Królestwa traci ważność w dniu poprzedzającym rozpoczęcie obowiązywania unijnej homologacji typu. W każdym wypadku traci ona ważność najpóźniej w dniu, w którym prawodawstwo Unii dotyczące homologacji typu, o którym mowa w art. 2 ust. 1, przestaje mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie.

6.  Unijną homologację typu uznaje się za homologację typu WE lub homologację typu UE w rozumieniu dyrektywy 2007/46/WE lub aktów prawnych wymienionych w załączniku IV do tej dyrektywy, rozporządzenia (UE) nr 167/2013, rozporządzenia (UE) nr 168/2013 lub rozporządzenia (UE) 2016/1628. Wszystkie przepisy tych aktów mają nadal zastosowanie, o ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej. Organ udzielający unijnej homologacji typu ponosi pełną odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków wynikających z unijnej homologacji typu.

Począwszy od chwili rozpoczęcia obowiązywania unijnej homologacji typu organ udzielający unijnej homologacji typu wykonuje również wszystkie uprawnienia i wypełnia wszystkie obowiązki organu Zjednoczonego Królestwa udzielającego homologacji typu w odniesieniu do:

a)  pojazdów, układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych wyprodukowanych na podstawie homologacji typu Zjednoczonego Królestwa i już wprowadzonych do obrotu, zarejestrowanych lub dopuszczonych do eksploatacji w Unii;

b)  pojazdów, układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych produkowanych na podstawie homologacji typu Zjednoczonego Królestwa, które mają być wprowadzane do obrotu, rejestrowane lub dopuszczane do eksploatacji w Unii zgodnie z akapitem trzecim.

Pojazdy, układy, części lub oddzielne zespoły techniczne wyprodukowane na podstawie homologacji typu Zjednoczonego Królestwa, która utraciła ważność w wyniku udzielenia unijnej homologacji typu, mogą być wprowadzane do obrotu, rejestrowane i dopuszczane do eksploatacji w Unii do dnia, w którym prawodawstwo Unii dotyczące homologacji typu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie lub, w przypadku gdy unijna homologacja typu straci ważność przed tą datą zgodnie z art. 17 dyrektywy 2007/46/WE, art. 32 rozporządzenia (UE) nr 167/2013, art. 37 rozporządzenia (UE) nr 168/2013 lub art. 30 rozporządzenia (UE) 2016/1628, do dnia, w którym unijna homologacja typu straci ważność. W przypadku pojazdów producenci podają w suplemencie do świadectwa zgodności numer unijnej homologacji typu, zanim takie pojazdy zostaną wprowadzone do obrotu, zarejestrowane lub dopuszczone do eksploatacji w Unii.

Organ udzielający unijnej homologacji typu nie ponosi odpowiedzialności za żadne działania lub zaniechania organu Zjednoczonego Królestwa udzielającego homologacji typu.

Artykuł 6

Organ udzielający unijnej homologacji typu pojazdów, układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych w odniesieniu do typów, które nie uzyskały homologacji na mocy niniejszego rozporządzenia

1.  Składając wniosek o udzielenie unijnej homologacji typu na podstawie art. 4, producent zwraca się do danego organu udzielającego unijnej homologacji typu także o przejęcie obowiązków organu Zjednoczonego Królestwa udzielającego homologacji typu w odniesieniu do innych pojazdów, układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych tego producenta wprowadzonych do obrotu, zarejestrowanych lub dopuszczonych do eksploatacji w Unii na podstawie homologacji typu Zjednoczonego Królestwa, które stały się nieważne na mocy art. 17 dyrektywy 2007/46/WE, art. 32 rozporządzenia (UE) nr 167/2013, art. 37 rozporządzenia (UE) nr 168/2013 lub art. 30 rozporządzenia (UE) 2016/1628, albo w odniesieniu do których nie występuje się o unijną homologację typu zgodnie z  niniejszym rozporządzeniem.

Wniosek taki składa się w odniesieniu do wszystkich pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych na podstawie posiadanych przez producenta homologacji typu Zjednoczonego Królestwa, które zostały udzielone po dniu 1 stycznia 2008 r., chyba że producent przedstawi organowi udzielającemu unijnej homologacji dowody, że zawarł umowę z innym organem udzielającym unijnej homologacji typu obejmującą te pojazdy, układy, części i oddzielne zespoły techniczne.

2.  Organ udzielający unijnej homologacji typu może udzielić unijnej homologacji typu zgodnie z art. 5, jedynie po przyjęciu wniosku złożonego zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu i po wyrażeniu zgody przez producenta na pokrycie kosztów ponoszonych przez organ udzielający unijnej homologacji typu w wyniku wykonywania swoich uprawnień i wypełniania swoich obowiązków w odniesieniu do pojazdów, układów, części i oddzielnych zespołów technicznych.

3.  Po przyjęciu wniosku, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz udzieleniu unijnej homologacji typu zgodnie z art. 5, organ udzielający unijnej homologacji typu wykonuje wszystkie uprawnienia i wypełnia wszystkie obowiązki organu Zjednoczonego Królestwa udzielającego homologacji typu w odniesieniu do wszystkich pojazdów, układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych produkowanych na podstawie homologacji typu Zjednoczonego Królestwa, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w zakresie do wycofania, informacji dotyczących naprawy i konserwacji oraz kontroli zgodności eksploatacyjnej. Organ udzielający unijnej homologacji typu nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek działania lub zaniechania organu Zjednoczonego Królestwa udzielającego homologacji typu.

4.  Organ udzielający unijnej homologacji typu informuje organy udzielające homologacji typu pozostałych państw członkowskich oraz Komisję o typach, w odniesieniu do których przejął obowiązki organu Zjednoczonego Królestwa udzielającego homologacji typu zgodnie z ust. 1.

Artykuł 7

Przepisy szczególne

Niniejsze rozporządzenie nie wyklucza wprowadzania do obrotu, udostępniania na rynku, rejestracji lub dopuszczania do eksploatacji silników lub pojazdów i maszyn mobilnych nieporuszających się po drogach, w których takie silniki są instalowane, zgodnych z typem, którego homologacja typu Zjednoczonego Królestwa traci ważność w okresie, w którym prawodawstwo Unii dotyczące homologacji typu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, nadal ma zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie, zgodnie z art. 10 ust. 7 dyrektywy 97/68/WE, art. 34 ust. 7 i 8 lub art. 58 ust. 5–11 rozporządzenia (UE) 2016/1628 oraz aktami przyjętymi na podstawie art. 19 ust. 6, art. 20 ust. 8, art. 28 ust. 6 i art. 53 ust. 12 rozporządzenia (UE) 167/2013.

Artykuł 8

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w …

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 440 z 6.12.2018, s. 95.
(2) Dz.U. C 440 z 6.12.2018, s. 95.
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2018 r.
(4)Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (Dz.U. L 263 z 9.10.2007, s. 1).
(5)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 167/2013 z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych (Dz.U. L 60 z 2.3.2013, s. 1).
(6)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 168/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów dwu- lub trzykołowych oraz czterokołowców (Dz.U. L 60 z 2.3.2013, s. 52).
(7)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1628 z dnia 14 września 2016 r. w sprawie wymogów dotyczących wartości granicznych emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych oraz homologacji typu w odniesieniu do silników spalinowych wewnętrznego spalania przeznaczonych do maszyn mobilnych nieporuszających się po drogach, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1024/2012 i (UE) nr 167/2013 oraz zmieniające i uchylające dyrektywę 97/68/WE (Dz.U. L 252 z 16.9.2016, s. 53).


Wizy humanitarne
PDF 168kWORD 59k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2018 r. zawierająca zalecenia dla Komisji w sprawie wiz humanitarnych (2018/2271(INL))
P8_TA-PROV(2018)0494A8-0423/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 225 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności jej art. 4, 18 i 19,

–  uwzględniając Konwencję dotyczącą statusu uchodźców, sporządzoną w Genewie dnia 28 lipca 1951 r., oraz protokół do tej konwencji z 1967 r.,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy)(1),

–  uwzględniając globalne porozumienie Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji oraz globalne porozumienie Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie uchodźców w oparciu o Deklarację nowojorską w sprawie uchodźców i migrantów przyjętą jednogłośnie przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych w dniu 19 września 2016 r.,

–  uwzględniając ocenę europejskiej wartości dodanej w sprawie wiz humanitarnych przygotowaną przez Biuro Analiz Parlamentu Europejskiego,

–  uwzględniając art. 46 i 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0423/2018),

A.  mając na uwadze, że pomimo wielu zapowiedzi i wniosków dotyczących stworzenia bezpiecznych i legalnych dróg umożliwiających dostęp do europejskiego terytorium osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową nie ma obecnie na poziomie Unii harmonizacji procedur chronionego wjazdu ani ram prawnych na poziomie Unii dotyczących wiz humanitarnych, tj. wiz wydawanych, aby umożliwić dotarcie na terytorium państw członkowskich w celu ubiegania się o ochronę międzynarodową;

B.  mając na uwadze, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 marca 2017 r. w sprawie C-638/16(2), X i X przeciwko État belge, państwa członkowskie nie są zobowiązane na mocy prawa Unii do przyznawania wiz humanitarnych osobom, które zamierzają wjechać na ich terytorium z zamiarem ubiegania się o azyl, ale mogą to uczynić na podstawie prawa krajowego; mając na uwadze, że w wyroku tym interpretuje się obowiązujące prawo Unii, które może zostać zmienione;

C.  mając na uwadze, że w kilku państwach członkowskich istnieją obecnie lub uprzednio istniały krajowe programy wydawania wiz humanitarnych lub zezwoleń na pobyt w celu zapewnienia krajowej procedury chronionego wjazdu osobom potrzebującym pomocy;

D.  mając na uwadze, że liczba osób przyjętych na podstawie krajowych procedur wjazdu w ramach ochrony humanitarnej lub w wyniku przesiedlenia pozostaje nadal niska w stosunku do globalnych potrzeb, przy czym można zaobserwować znaczne dysproporcje między państwami członkowskimi; mając na uwadze, że zakres krajowych procedur wjazdu w ramach ochrony humanitarnej i przesiedlenia jest wąsko określony i w przypadku przesiedlenia ściśle związany z kryteriami dotyczącymi podatności na zagrożenia i kryteriami dotyczącymi rejestracji jako uchodźca, określonymi przez Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców;

E.  mając na uwadze, że w konsekwencji szacunkowo 90 % osób, którym udzielono ochrony międzynarodowej, dotarło do Unii w sposób nielegalny, co prowadzi do ich stygmatyzacji jeszcze przed pojawieniem się na granicach zewnętrznych państw członkowskich;

F.  mając na uwadze, że osobami szczególnie bezbronnymi na szlakach migracyjnych prowadzących do Europy i narażonymi na istotnie wyższe ryzyko przemocy ze względu na płeć, takiej jak gwałt, przemoc oraz stanie się obiektem zainteresowania przemytników i handlarzy w celu wykorzystania seksualnego i ekonomicznego, są kobiety podróżujące samotnie lub z dziećmi, kobiety będące jedynymi żywicielkami rodziny, kobiety w ciąży i karmiące piersią, osoby niepełnosprawne, nastoletnie dziewczęta i kobiety w starszym wieku; mając na uwadze, że kobiety i dziewczęta są ponadto bardziej narażone na wszelkie formy wyzysku, w tym na wyzysk w pracy i wykorzystywanie seksualne na szlakach migracyjnych prowadzących do Unii i często są zmuszane do odbywania stosunków seksualnych w zamian za możliwość kontynuowania podróży;

G.  mając na uwadze, że poniesione koszty społeczne tej polityki to co najmniej 30 000 ofiar śmiertelnych na granicach Unii począwszy od 2000 r.; mając na uwadze, że potrzebne są pilnie unijne ramy prawne jako jeden ze środków służących wyeliminowaniu niemożliwej do zaakceptowania liczby ofiar śmiertelnych na Morzu Śródziemnym i na szlakach migracyjnych prowadzących do Unii, rzeczywistemu przeciwdziałaniu przemytowi ludzi i narażeniu na handel ludźmi, wyzysk pracowników oraz przemoc, zarządzaniu zgodnymi z przepisami przyjazdami, godnym przyjmowaniem i sprawiedliwym rozpatrywaniem wniosków o udzielenie azylu oraz optymalizacji budżetu państw członkowskich i Unii na działania związane z azylem, procedurami i działania poszukiwawczo-ratownicze, a także służących wypracowaniu spójnych praktyk w unijnym dorobku w zakresie prawa azylowego;

H.  mając na uwadze, że Parlament próbował włączyć przepisy w tym względzie w ramach swoich poprawek do rozporządzenia (WE) nr 810/2009;

I.  mając na uwadze, że zarówno Rada, jak i Komisja odrzuciły te poprawki między innymi ze względu na fakt, że takie przepisy nie powinny być zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 810/2009, gdyż jego zakres obejmuje tylko wizy krótkoterminowe;

J.  mając na uwadze, że Parlament, w obliczu bezczynności Komisji, podjął decyzję o sporządzeniu niniejszej rezolucji w sprawie wiz humanitarnych;

K.  mając na uwadze intensywne prace, w tym z udziałem ekspertów, podjęte w celu opracowania zaleceń załączonych do niniejszej rezolucji;

1.  zwraca się do Komisji o przedłożenie do dnia 31 marca 2019 r., na podstawie art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie ustanowienia europejskiej wizy humanitarnej, w oparciu o zalecenia zawarte w załączniku;

2.  uważa, że państwa członkowskie powinny mieć możliwość wydawania europejskich wiz humanitarnych osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową, aby umożliwić tym osobom wjazd na terytorium państwa członkowskiego wydającego wizę w wyłącznym celu złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w tym państwie członkowskim;

3.  uważa, że europejskie wizy humanitarne powinny stanowić uzupełnienie istniejących krajowych procedur wjazdu w ramach ochrony humanitarnej, przesiedlenia i składania spontanicznych wniosków zgodnie z międzynarodowym prawem uchodźczym, a nie je zastępować, oraz że decyzje o wydawaniu europejskich wiz humanitarnych powinny pozostać wyłączną kompetencją państw członkowskich;

4.  uważa, że wszelkie inicjatywy dotyczące europejskich wiz humanitarnych powinny pozostawać bez uszczerbku dla innych inicjatyw w zakresie polityki migracyjnej, w tym inicjatyw mających na celu wyeliminowanie pierwotnych przyczyn migracji;

5.  podkreśla naglącą potrzebę bezpiecznych i legalnych sposobów migracji do Unii, gdzie jednym z takich sposobów powinny być europejskie wizy humanitarne, również ze względu na to, że są one szczególnie ważne z punktu widzenia płci, ponieważ kobiety są szczególnie narażone na zagrożenia, a co za tym idzie – bardziej narażone na przemoc seksualną i przemoc na tle płciowym na szlakach i w ośrodkach recepcyjnych; podkreśla, że zależność finansowa i inne rodzaje zależności często sprawiają, że kobiety i dziewczęta w państwach trzecich znajdują się w sytuacji, w której jest im jeszcze trudniej niż mężczyznom ubiegać się bezpiecznie o azyl;

6.  uważa, że część skutków finansowych wniosku będącego przedmiotem niniejszej rezolucji należy pokryć z budżetu ogólnego Unii, dając praktyczny wyraz zasadzie solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności, w tym również na płaszczyźnie finansowej, między państwami członkowskimi, zgodnie z art. 80 TFUE;

7.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji oraz zaleceń zawartych w załączniku Komisji i Radzie oraz parlamentom narodowym, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, Europejskiemu Urzędowi Wsparcia w dziedzinie Azylu, Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej, Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania i Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI

ZALECENIA DOTYCZĄCE TREŚCI POSTULOWANEGO WNIOSKU

Parlament Europejski wyraża przekonanie, że akt ustawodawczy, który ma zostać przyjęty, powinien:

1.  FORMA I TYTUŁ AKTU, KTÓRY MA ZOSTAĆ PRZYJĘTY

–  stanowić odrębny akt prawy, który ma zostać przyjęty w formie rozporządzenia zatytułowanego „Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające europejską wizę humanitarną”,

2.  PODSTAWA PRAWNA

–  opierać się na podstawie prawnej, jaką jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

3.  UZASADNIENIE

–  mieć uzasadnienie w:

–  obecnej luce w prawie unijnym, które oprócz procedur przesiedleń mających zastosowanie do uchodźców wymagających szczególnego traktowania nie przewiduje – ani w dorobku w zakresie prawa wizowego, ani w zakresie prawa granicznego lub azylowego – procedur przyjmowania na terytorium państw członkowskich osób ubiegających się o ochronę, przy czym szacunkowo 90 % osób uzyskujących następnie status uchodźców i beneficjentów ochrony uzupełniającej dociera na terytorium państw członkowskich nielegalnie(3), często z narażeniem życia,

–  ryzyku fragmentacji, gdyż państwa członkowskie obecnie coraz częściej tworzą swoje własne programy i procedury przyjmowania ze względów humanitarnych, co stoi w sprzeczności z ogólnym celem określonym w art. 78 ust. 1 TFUE, jakim jest stworzenie wspólnej polityki udzielania azylu, ochrony uzupełniającej i ochrony tymczasowej, a także skutkuje zagrożeniem, że te różne systemy wpływają negatywnie na jednolite stosowanie wspólnych przepisów dotyczących wjazdu na terytorium państw członkowskich obywateli państw trzecich zgodnie z postanowieniami rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009(4) i (UE) 2016/399(5),

–  wysokich kosztach ludzkich, ale także społecznych, ekonomicznych i budżetowych, związanych z utrzymaniem status quo ponoszonych przez zainteresowanych obywateli państw trzecich (opłaty za przemyt, ryzyko handlu ludźmi i wyzysku, ryzyko prześladowania, ryzyko śmierci i niegodziwego traktowania itd.) oraz państwa członkowskie i Unię (zwiększony budżet na działania poszukiwawczo-ratownicze, w tym flotę prywatną, ochronę granic, współpracę z państwami trzecimi, procedury azylowe i możliwe powroty w przypadku odrzucenia wniosków o ochronę międzynarodową, jak również walkę z przestępczością zorganizowaną, handlem ludźmi i przemytem itd.),

–  wartości dodanej działań Unii pod względem zapewniania zgodności z unijnymi wartościami, w tym prawami podstawowymi, wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi i zaufania osób ubiegających się o azyl do systemu, pewności prawnej, przewidywalności oraz jednolitego stosowania i wdrażania przepisów, uzyskania korzyści skali, a także ograniczania wyżej wymienionych kosztów utrzymania status quo,

–  przypominać, że dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE(6) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013(7) mają zastosowanie jedynie na terytorium państw członkowskich, podczas gdy obecnie istnieją niewystarczające możliwości prawne dla osób ubiegających się o azyl, aby dotrzeć na to terytorium,

–  przypominać, że po złożeniu wniosku o azyl w jednym z państw członkowskich zastosowanie mają przepisy wspólnego europejskiego systemu azylowego Unii,

–  podkreślać, że negatywne rozpatrzenie wniosku o wydanie europejskiej wizy humanitarnej nie ma żadnego wpływu na prawo do ubiegania się o udzielenie azylu na terytorium Unii ani nie uniemożliwia wnioskodawcy skorzystania z innych dostępnych programów ochrony,

4.  PRZEPISY OGÓLNE

–  mieć za cel ustanowienie przepisów w sprawie procedur i warunków, zgodnie z którymi państwo członkowskie może wydać osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową europejską wizę humanitarną, aby umożliwić tym osobom wjazd na terytorium państwa członkowskiego wydającego wizę w wyłącznym celu złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w tym państwie członkowskim,

–  obejmować swoim zakresem obywateli państw trzecich, którzy muszą posiadać wizę podczas przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001(8) i w których przypadku argumenty dotyczące narażenia na ryzyko prześladowania w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE(9) są oczywiście zasadne, ale nie są już objęci procesem przesiedleń w rozumieniu krajowych programów przesiedleń lub proponowanego rozporządzenia ustanawiającego unijne ramy przesiedleń i zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 516/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady(10) bądź dyrektywy Rady 2001/55/WE(11),

–  wykluczać z jego zakresu stosowania członków rodzin, którzy w przeciwnym wypadku mieliby prawo do dołączenia w odpowiednim czasie do swojej rodziny przebywającej w danym państwie członkowskim na mocy innych aktów prawnych Unii lub prawa krajowego.

5.  PROCEDURY WYDAWANIA WIZ HUMANITARNYCH

–  przewidywać składanie wniosków o wydanie takiej wizy bezpośrednio, przy użyciu środków elektronicznych lub na piśmie, w dowolnym konsulacie lub ambasadzie państw członkowskich,

–  przewidywać praktyczne warunki dotyczące wniosków o wydanie takiej wizy, w tym sposobu wypełniania formularza wniosku, podawania informacji dotyczących tożsamości wnioskodawcy, wraz z identyfikatorami biometrycznymi, i przyczyn, możliwie jak najszerzej udokumentowanych, obaw przed prześladowaniami czy poważną krzywdą,

–  przewidywać, że wnioskujący o taką wizę powinien być zaproszony na rozmowę (w razie potrzeby z udziałem tłumacza ustnego), którą można przeprowadzić również za pośrednictwem zdalnych środków komunikacji audio-wizualnej zapewniających odpowiedni poziom ochrony, bezpieczeństwa i poufności,

–  przewidywać ocenę przedłożonych dokumentów, w tym pod względem ich autentyczności, przez właściwy, niezależny i bezstronny organ, dysponujący odpowiednią wiedzą i doświadczeniem w kwestiach ochrony międzynarodowej,

–  przewidywać, że wnioski o wydanie takiej wizy będą oceniane na podstawie deklaracji wnioskodawcy i rozmowy oraz, w stosownych przypadkach, dokumentacji uzupełniającej, bez przeprowadzania pełnej procedury przyznawania statusu,

–  przewidywać, że przed wydaniem takiej wizy każdy wnioskodawca powinien podlegać postępowaniu sprawdzającemu, w tym poprzez sprawdzenie odpowiednich krajowych i unijnych baz danych przy pełnym poszanowaniu obowiązujących przepisów o ochronie danych, w celu zagwarantowania, że wnioskodawca nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa,

–  przewidywać, że wnioski o wydanie takiej wizy będą rozpatrywane w terminie 15 dni kalendarzowych od daty ich złożenia,

–  przewidywać, że decyzja w sprawie wniosku będzie przekazana wnioskodawcy, będzie zindywidualizowana oraz będzie sporządzona na piśmie wraz z uzasadnieniem,

–  przewidywać, aby obywatel państwa trzeciego, któremu odmówiono wydania takiej wizy, miał możliwość złożenia odwołania, jak ma to miejsce obecnie w przypadku odmowy wydania wizy krótkoterminowej lub odmowy wjazdu na granicy,

6.  WYDAWANIE WIZY HUMANITARNEJ

–  przewidywać, że takie wizy będą wydawane w postaci ujednoliconej naklejki i wprowadzane do Wizowego Systemu Informacyjnego,

–  przewidywać, że po wydaniu wizy humanitarnej jej posiadacz będzie mógł wjechać na terytorium państwa członkowskiego, które ją wydało, w wyłącznym celu ubiegania się o ochronę międzynarodową w tym państwie członkowskim,

7.  ZARZĄDZANIE ADMINISTRACYJNE I ORGANIZACJA

–  przewidywać, że wnioski o wydanie takiej wizy będą oceniane przez odpowiednio przeszkolony personel,

–  przewidywać, że członkowie takiego personelu mogą być zatrudnieni w ambasadach lub konsulatach bądź państwach członkowskich oraz że w takim przypadku wnioski przesyła się drogą elektroniczną, a rozmowy odbywają się zdalnie,

–  przewidywać, że pewnymi aspektami procesu, które nie wiążą się ze wstępnym wyborem przypadków, oceną czy podejmowaniem jakichkolwiek decyzji, na przykład dostarczaniem informacji, zarządzaniem terminarzem rozmów oraz pobieraniem identyfikatorów biometrycznych, mogliby zarządzać zewnętrzni usługodawcy,

–  przewidywać wprowadzenie odpowiednich środków, które zapewnią ochronę danych, bezpieczeństwo danych i poufność komunikacji,

–  przewidywać wzajemną współpracę państw członkowskich, a także współpracę z agencjami Unii, organizacjami międzynarodowymi, organizacjami rządowymi i pozarządowymi oraz z innymi odpowiednimi zainteresowanymi stronami w celu zapewnienia jego zharmonizowanego stosowania,

–  przewidywać, że informacje o trybie i warunkach wydawania takiej wizy, jak również o warunkach i trybie uzyskiwania ochrony międzynarodowej na terytorium państwa członkowskiego powinny być ogólnie dostępne, w tym na stronach internetowych ambasad i konsulatów państw członkowskich i za pośrednictwem Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych,

8.  PRZEPISY KOŃCOWE

–  przewidywać znaczące wsparcie finansowe z Funduszu Zintegrowanego Zarządzania Granicami, które ma być udostępnione państwom członkowskim na jego wykonanie,

–  przewidywać, że państwo członkowskie, które wydaję taką wizę humanitarną, ma dostęp do takiej samej rekompensaty ze środków Funduszu Azylu, Migracji i Integracji co państwo członkowskie, które przyjmuje uchodźcę w oparciu o europejskie ramy przesiedleń,

9.  ZMIANA INNYCH AKTÓW PRAWNYCH

–  przewidywać zmiany w:

–  rozporządzeniu (WE) nr 810/2009, by doprecyzować, że w odniesieniu do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową mają zastosowanie przepisy rozporządzenia ustanawiającego europejską wizę humanitarną,

–  rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008(12), by zapewnić wprowadzanie wniosków o europejskie wizy humanitarne do Wizowego Systemu Informacyjnego,

–  rozporządzeniu (UE) nr 2016/399 w celu dostosowania warunków wjazdu dla osób, które uzyskały europejską wizę humanitarną,

–  Funduszu Zintegrowanego Zarządzania Granicami w celu zapewnienia finansowania dla państw członkowskich na potrzeby wdrażania rozporządzenia ustanawiającego europejską wizę humanitarną,

–  art. 26 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach(13) oraz dyrektywie Rady 2001/51/WE(14) w celu zwolnienia przewoźników transportujących obywateli państw trzecich z odpowiedzialności, zobowiązań i sankcji w przypadku zadeklarowania przez danych obywateli państw trzecich ich zamiaru ubiegania się o ochronę międzynarodową lub uzupełniającą na terytorium państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.
(2) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 marca 2017 r., X i X przeciwko État belge, C-638/16 ECLI:EU:C:2017:173.
(3) HEIN / DONATO (CIR) 2012: Exploring avenues for protected entry in Europe („Poszukiwanie szlaków bezpiecznego przyjazdu do Europy”), s. 17.
(4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1).
(5) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 77 z 23.3.2016, s. 1).
(6) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 60).
(7) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 31).
(8) Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).
(9) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. L 337 z 20.12.2011, s. 9).
(10) 2016/0225(COD).
(11) Dyrektywa Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między Państwami Członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami (Dz.U. L 212 z 7.8.2001, s. 12).
(12) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS) (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60).
(13) Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.
(14) Dyrektywa Rady 2001/51/WE z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniająca postanowienia art. 26 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. (Dz.U. L 187 z 10.7.2001, s. 45).


Kodeks wizowy ***I
PDF 267kWORD 81k
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 11 grudnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 810/2009 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (COM(2018)0252 – C8-0114/2018 – 2018/0061(COD))(1)
P8_TA-PROV(2018)0495A8-0434/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1
(1)  Wspólna polityka Unii Europejskiej w zakresie wiz krótkoterminowych jest integralną częścią procesu tworzenia obszaru bez granic wewnętrznych. Polityka wizowa powinna pozostać kluczowym narzędziem wspomagającym turystykę i ułatwiającym prowadzenie działalności gospodarczej, które jednocześnie pomaga eliminować ryzyko związane z bezpieczeństwem oraz ryzyko migracji nieuregulowanej do UE.
(1)  Wspólna polityka Unii Europejskiej w zakresie wiz krótkoterminowych jest integralną częścią procesu tworzenia obszaru bez granic wewnętrznych. Polityka wizowa przewidująca przestrzeganie praw człowieka i podstawowych wolności powinna ułatwiać podróże obywateli państw trzecich do UE, a jednocześnie gwarantować swobodę przemieszczania się osób i zapewniać bezpieczeństwo osób na terytorium UE. Wspólna polityka wizowa powinna być spójna z innymi politykami Unii, w tym z polityką w obszarach swobody przemieszczania się, pobytu i mobilności.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 2 a (nowy)
(2a)   Stosując niniejsze rozporządzenie, państwa członkowskie powinny przestrzegać zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego, w szczególności z Konwencji ONZ dotyczącej statusu uchodźców, Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wartości, Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, Konwencji ONZ o prawach dziecka oraz innych odnośnych instrumentów międzynarodowych.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
(4)  Procedura składania wniosków wizowych powinna być możliwie jak najprostsza dla osób ubiegających się o wizę. Należy wyraźnie określić, które państwo członkowskie jest właściwe do rozpatrzenia wniosku o wizę, zwłaszcza w przypadkach gdy planowana wizyta obejmuje kilka państw członkowskich. W miarę możliwości państwa członkowskie powinny zezwalać na wypełnianie i składanie wniosków wizowych drogą elektroniczną. Należy określić terminy różnych etapów procedury, w szczególności po to, aby umożliwić osobom podróżującym planowanie wyprzedzeniem i unikanie okresów szczytowych w konsulatach.
(4)  Procedura składania wniosków wizowych powinna być możliwie jak najprostsza i jak najmniej kosztowna dla osób ubiegających się o wizę. Należy wyraźnie określić, które państwo członkowskie jest właściwe do rozpatrzenia wniosku o wizę, zwłaszcza w przypadkach gdy planowana wizyta obejmuje kilka państw członkowskich. Państwa członkowskie powinny zezwalać na wypełnianie i składanie wniosków wizowych drogą elektroniczną. Należy określić terminy różnych etapów procedury, w szczególności po to, aby umożliwić osobom podróżującym planowanie ze stosownym wyprzedzeniem i unikanie okresów szczytowych w konsulatach. W ramach dalszego rozwoju dorobku prawnego w kierunku wypracowania prawdziwie wspólnej polityki wizowej należy jeszcze bardziej zharmonizować procedury i warunki wydawania wiz oraz egzekwować ich jednolite stosowanie.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4 a (nowy)
(4a)   Konsulaty rozpatrują wnioski wizowe i podejmują decyzje z nimi związane. Państwa członkowskie powinny zapewnić swoją obecność lub reprezentację przez inne państwo członkowskie w państwie trzecim, którego obywatele są objęci obowiązkiem wizowym, oraz dbać o to, by konsulaty w wystarczającym stopniu znały lokalną sytuację w celu zagwarantowania integralności procedury składania wniosku wizowego.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5
(5)   Państwa członkowskie nie powinny być zobowiązane do utrzymywania bezpośredniego dostępu umożliwiającego składanie wniosków w konsulatach, w miejscach, w których usługodawca zewnętrzny został upoważniony do przyjmowania wniosków wizowych w jego imieniu, bez uszczerbku dla obowiązków nałożonych na państwa członkowskie na mocy dyrektywy 2004/38/WE18, w szczególności jej art. 5 ust. 2.
skreśla się
_________________
18 Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, Dz.U. L 229 z 29.6.2004, s. 35.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5 a (nowy)
(5a)  Od osób ubiegających się o wizę krótkoterminową nie powinno się wymagać przedstawienia wraz z wnioskiem wizowym podróżnego ubezpieczenia medycznego. Jest to nieproporcjonalne obciążenie dla osób ubiegających się o wizę i nie ma dowodów na to, że posiadacze wiz krótkoterminowych stwarzają większe ryzyko pod względem publicznych wydatków na opiekę zdrowotną w państwach członkowskich niż obywatele państw trzecich zwolnieni z obowiązku wizowego.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6
(6)  Opłata wizowa powinna zapewnić dostępność wystarczających zasobów finansowych na pokrycie wydatków związanych z rozpatrywaniem wniosków wizowych, w tym odpowiednimi strukturami i wystarczającą liczbą pracowników, by zagwarantować jakość i integralność procesu rozpatrywania wniosków wizowych. Co dwa lata należy przeprowadzać przegląd wysokości opłaty wizowej na podstawie obiektywnych kryteriów.
(6)  Opłata wizowa powinna zapewnić dostępność wystarczających zasobów finansowych na pokrycie wydatków związanych z rozpatrywaniem wniosków wizowych, w tym odpowiednimi strukturami i wystarczającą liczbą pracowników, by zagwarantować jakość, szybkość i integralność procesu rozpatrywania wniosków wizowych. Co dwa lata należy przeprowadzać przegląd wysokości opłaty wizowej na podstawie obiektywnych kryteriów oceny.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 a (nowy)
(6a)   Przyjmowanie wniosków od osób ubiegających się o wizę powinno odbywać się z należytym poszanowaniem godności ludzkiej i praw podstawowych, zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Rozpatrywanie wniosków wizowych powinno odbywać się bez dyskryminacji, w sposób profesjonalny i taktowny wobec osób ubiegających się o wizę.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7
(7)  W celu zapewnienia obywatelom państw trzecich podlegającym obowiązkowi wizowemu możliwości złożenia wniosku wizowego ich miejscu zamieszkania, nawet jeżeli żadne państwo członkowskie nie jest obecne do celów zbierania wniosków, należy umożliwić usługodawcom zewnętrznym świadczenie niezbędnych usług za opłatą przekraczającą ogólny maksymalny pułap.
(7)  W celu zapewnienia obywatelom państw trzecich podlegającym obowiązkowi wizowemu możliwości złożenia wniosku wizowego jak najbliżej ich miejsca zamieszkania, należy umożliwić usługodawcom zewnętrznym zbieranie wniosków za opłatą przekraczającą ogólny maksymalny pułap.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 8
(8)  Należy udoskonalić porozumienia o reprezentacji oraz unikać przeszkód w ich zawieraniu między państwami członkowskimi. Reprezentujące państwo członkowskie powinno być odpowiedzialne za przeprowadzanie całej procedury rozpatrywania wniosków wizowych bez udziału reprezentowanego państwa członkowskiego.
(8)  Należy udoskonalić i ułatwiać porozumienia o reprezentacji oraz unikać przeszkód w ich zawieraniu między państwami członkowskimi. Reprezentujące państwo członkowskie powinno być odpowiedzialne za przeprowadzanie całej procedury rozpatrywania wniosków wizowych bez udziału reprezentowanego państwa członkowskiego.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11
(11)  W przypadku braku współpracy ze strony niektórych państw trzecich w zakresie readmisji zatrzymanych obywateli o nieuregulowanym statusie oraz braku skutecznej współpracy tych państw trzecich w ramach procesu powrotu, należy w sposób restrykcyjny i tymczasowy stosować niektóre przepisy rozporządzenia (WE) nr 810/2009 na podstawie przejrzystego mechanizmu opartego na obiektywnych kryteriach w celu zacieśnienia współpracy z danym państwem trzecim w zakresie readmisji migrantów o nieuregulowanym statusie.
(11)  W przypadku zadowalającej współpracy lub braku współpracy ze strony niektórych państw trzecich w zakresie readmisji zatrzymanych obywateli o nieuregulowanym statusie oraz zadowalającej chęci lub braku skutecznej współpracy tych państw trzecich w ramach procesu powrotu, należy w sposób restrykcyjny i tymczasowy stosować niektóre przepisy rozporządzenia (WE) nr 810/2009 na podstawie przejrzystego mechanizmu opartego na obiektywnych kryteriach w celu zacieśnienia lub zachęcania do kontynuacji współpracy z danym państwem trzecim w zakresie readmisji migrantów o nieuregulowanym statusie.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12
(12)  Osobom ubiegającym się o wizę, którym odmówiono wydania wizy, powinno przysługiwać prawo do odwołania się od takiej decyzji, co na pewnym etapie postępowania powinno zagwarantować możliwość skutecznego odwołania się na drodze sądowej. W powiadomieniu o odmowie należy podać bardziej szczegółowe informacje na temat podstaw odmowy i procedur odwoływania się od decyzji odmownych.
(12)  Osobom ubiegającym się o wizę, którym odmówiono wydania wizy, powinno przysługiwać prawo do odwołania się od takiej decyzji, co powinno zagwarantować możliwość skutecznego odwołania się na drodze sądowej w jak najkrótszym czasie. W powiadomieniu o odmowie należy podać szczegółowe informacje na temat podstaw odmowy i procedur odwoływania się od decyzji odmownych.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13 a (nowy)
(13a)   Niniejsze rozporządzenie szanuje prawa podstawowe i jest zgodne z prawami i zasadami uznanymi w szczególności w traktatach międzynarodowych i Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Jego celem jest w szczególności zapewnienie pełnego poszanowania prawa do ochrony danych osobowych, o którym mowa w art. 16 TFUE, prawa do życia prywatnego i rodzinnego, o którym mowa w art. 7, prawa do azylu, o którym mowa w art. 18, praw dziecka, o których mowa w art. 24 wspomnianej karty, oraz ochrony osób podatnych na zagrożenia.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 16
(16)  Należy ustanowić elastyczne przepisy umożliwiające państwom członkowskim optymalizację dzielenia się zasobami oraz zwiększania opieki konsularnej. Współpraca państw członkowskich („centra wizowe Schengen”) mogłaby przybierać dowolną formę dostosowaną do warunków lokalnych, tak aby zwiększać geograficzny zasięg opieki konsularnej, ograniczać koszty ponoszone przez państwa członkowskie, zwiększyć widoczność Unii oraz usprawniać usługi oferowane osobom ubiegającym się o wizę.
(16)  Należy ustanowić elastyczne przepisy umożliwiające państwom członkowskim optymalizację dzielenia się zasobami oraz zwiększania opieki konsularnej. Współpraca państw członkowskich („centra wizowe Schengen”) mogłaby przybierać dowolną formę dostosowaną do warunków lokalnych, tak aby zwiększać geograficzny zasięg opieki konsularnej, ograniczać koszty ponoszone przez państwa członkowskie, zwiększyć widoczność Unii oraz usprawniać usługi oferowane osobom ubiegającym się o wizę. Wspólna polityka wizowa powinna się przyczyniać do wzrostu gospodarczego oraz być spójna z innymi politykami Unii w takich obszarach, jak stosunki zewnętrzne, handel, edukacja, kultura i turystyka.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 17
(17)  Elektroniczne systemy składania wniosków opracowane przez państwa członkowskie ułatwiają procedury składania wniosków wizowych osobom ubiegającym się o wizę i konsulatom. Należy opracować wspólne rozwiązane umożliwiające pełną cyfryzację oraz w pełni wykorzystujące najnowsze osiągnięcia prawne i technologiczne.
(17)  Elektroniczne systemy składania wniosków opracowane przez państwa członkowskie mają podstawowe znaczenie dla ułatwiania procedury składania wniosków wizowych osobom ubiegającym się o wizę i konsulatom. Do 2025 r. należy opracować zapewniające pełną cyfryzację wspólne rozwiązanie w postaci platformy internetowej oraz unijnej wizy elektronicznej – co pozwoli w pełni wykorzystać najnowsze osiągnięcia prawne i technologiczne – aby umożliwić składanie wniosków o wizę za pośrednictwem internetu z myślą o potrzebach osób ubiegających się o wizę oraz o przyciągnięciu większej liczby odwiedzających do strefy Schengen. Elektroniczny system składania wniosków wizowych powinien być w pełni dostępny dla osób niepełnosprawnych. Należy wzmocnić i stosować w jednolity sposób uproszczone i usprawnione gwarancje proceduralne.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 17 a (nowy)
(17a)  Stosując rozporządzenie (WE) nr 810/2009, państwa członkowskie powinny przestrzegać zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego, w szczególności z Konwencji ONZ dotyczącej statusu uchodźców, Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, Konwencji ONZ o prawach dziecka oraz innych odnośnych instrumentów międzynarodowych.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 27 a (nowy)
(27a)   Należy przyjąć środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia. W celu wprowadzania zmian technicznych do załączników do niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 27 b (nowy)
(27b)   Należy przyjąć stosowne środki pozwalające monitorować i oceniać niniejsze rozporządzenie w odniesieniu do harmonizacji rozpatrywania wniosków wizowych. Monitorowanie i ocena powinny również mieć na celu kontrolowanie pełnego przestrzegania praw podstawowych przez państwa członkowskie przy rozpatrywaniu wniosków oraz stosowania zasady niedyskryminacji i ochrony danych osobowych.
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 1 – akapit 1
1.  W niniejszym rozporządzeniu określa się warunki i tryb wydawania wiz na planowane pobyty na terytorium państw członkowskich nieprzekraczające 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.”;
1.  W niniejszym rozporządzeniu określa się warunki i tryb wydawania wiz na planowane pobyty na terytorium państw członkowskich nieprzekraczające 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, a także na planowane maksymalnie roczne pobyty osób zawodowo zajmujących się sportem i kulturą, podczas których nie przebywają one na terytorium żadnego pojedynczego państwa członkowskiego dłużej niż 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 1 – ustęp 3 a (nowy)
1a)  w art. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3a. Stosując niniejsze rozporządzenie, państwa członkowskie w pełni przestrzegają odpowiednich przepisów prawa Unii, w tym Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), odpowiedniego prawa międzynarodowego, w tym Konwencji ONZ dotyczącej statusu uchodźców (zwanej dalej „konwencją genewską”), zobowiązań związanych z dostępem do ochrony międzynarodowej, w szczególności zasady non-refoulement, oraz praw podstawowych. Zgodnie z zasadami ogólnymi prawa Unii decyzje na podstawie niniejszego rozporządzenia podejmuje się w sposób indywidualny.”;
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 b (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 1 – ustęp 3 b (nowy)
1b)  w art. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:
3b.   Do 2025 r. Komisja Europejska przedstawi elektroniczny wniosek o wizę – e-wizę.
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera d
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 2 – punkt 12 a (nowy)
12a.   „osoby zawodowo zajmujące się sportem i kulturą” oznaczają obywateli państw trzecich, którzy nie są obywatelami Unii w rozumieniu art. 20 ust. 1 Traktatu i którzy należą do następujących kategorii: artyści wykonawcy oraz personel im towarzyszący, sportowcy wyczynowi oraz personel im towarzyszący oraz, w stosownych przypadkach, członkowie rodzin osób należących do tych kategorii, i którzy byli w stanie wyraźnie wykazać przeszkody administracyjne i logistyczne związane z organizacją trwającej dłużej niż trzy miesiące trasy koncertowej lub turnieju w kilku państwach członkowskich strefy Schengen;
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 3 – ustęp 5
3)   art. 3 ust. 5 lit. b) i c) otrzymują brzmienie:
3)   w art. 3 ust. 5 lit. b) i c) otrzymują brzmienie:
„b) obywatele państw trzecich posiadający ważny dokument pobytowy wydany przez państwo członkowskie, które nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, lub przez państwo członkowskie, które nie stosuje jeszcze w pełni przepisów dorobku Schengen, lub obywatele państw trzecich posiadający jeden z ważnych dokumentów pobytowych wymienionych w załączniku V wydany przez Andorę, Kanadę, Japonię, San Marino lub Stany Zjednoczone Ameryki, gwarantujący nieograniczone prawo readmisji ich posiadacza, bądź posiadający dokument pobytowy karaibskiej części Królestwa Niderlandów (Aruba, Curaçao, Sint Maarten, Bonaire, Sint Eustatius i Saba);
c)  obywatele państw trzecich posiadający wizę ważną w państwie członkowskim, które nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, lub w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni przepisów dorobku Schengen, lub w państwie będącym stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, lub w Kanadzie, Japonii lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, bądź posiadacze wizy ważnej w karaibskiej części Królestwa Niderlandów (Aruba, Curaçao, Sint Maarten, Bonaire, Sint Eustatius i Saba), podczas podróży do państwa wydającego wizę lub do dowolnego innego państwa trzeciego, bądź podczas powrotu z państwa wydającego wizę po wykorzystaniu wizy;”;
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 5 – ustęp 1 – litera b
b)  jeżeli wizyta obejmuje więcej niż jedno miejsce docelowe lub w okresie dwóch miesięcy ma się odbyć kilka odrębnych wizyt – państwo członkowskie, którego terytorium stanowi główne miejsce docelowe wizyty lub wizyt pod względem długości pobytu liczonego w dniach; lub”;
b)  jeżeli wizyta obejmuje więcej niż jedno miejsce docelowe lub w okresie dwóch miesięcy ma się odbyć kilka odrębnych wizyt – państwo członkowskie, w którym ma siedzibę organizacja przyjmująca lub przedsiębiorstwo przyjmujące, w stosownych przypadkach, lub państwo członkowskie, którego terytorium stanowi główne miejsce docelowe wizyty lub wizyt pod względem długości pobytu liczonego w dniach, lub, w przypadku gdy nie można określić głównego miejsca docelowego, państwo członkowskie, przez którego granicę zewnętrzną osoba ubiegająca się o wizę ma zamiar wjechać na terytorium państw członkowskich;
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 5 – ustęp 2 a (nowy)
5a)  w art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2a. Jeżeli państwo członkowskie właściwe zgodnie z ust. 1 lit. a) lub b) nie ma swojej placówki ani nie jest reprezentowane w państwie trzecim, w którym osoba ubiegająca się o wizę składa wniosek zgodnie z art. 10, osoba ubiegająca się o wizę jest uprawniona do złożenia wniosku:
a)  w konsulacie jednego z państw członkowskich będących celem planowanej wizyty;
b)  w konsulacie państwa członkowskiego, do którego następuje pierwszy wjazd, jeśli lit. a) nie ma zastosowania;
c)  we wszystkich innych przypadkach – w konsulacie dowolnego państwa członkowskiego, które ma swoją placówkę w państwie, w którym osoba ubiegająca się o wizę składa wniosek.
Jeżeli konsulat państwa członkowskiego właściwy zgodnie z ust. 1 lub konsulat państwa członkowskiego, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, znajdują się w odległości ponad 500 km od miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o wizę lub jeżeli podróż w obie strony transportem publicznym z miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o wizę wymagałaby noclegu oraz jeżeli konsulat innego państwa członkowskiego znajduje się bliżej miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o wizę, osoba ubiegająca się o wizę jest uprawniona do złożenia wniosku w konsulacie tego państwa członkowskiego.”;
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 b (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 5 – ustęp 2 b (nowy)
5b)  w art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2b. Jeżeli państwo członkowskie właściwe zgodnie z ust. 1 lub 2 zawarło z innym państwem członkowskim na mocy art. 8 porozumienie o reprezentacji w celu rozpatrywania wniosków i wydawania wiz w jego imieniu, osoba ubiegająca się o wizę składa wniosek w konsulacie reprezentującego państwa członkowskiego.”;
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6 – litera -a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 8 – ustęp 1
1.  Państwo członkowskie może zgodzić się reprezentować w zakresie rozpatrywania wniosków i wydawania wiz inne państwo członkowskie będące państwem właściwym zgodnie z art. 5. Państwo członkowskie może również reprezentować inne państwo członkowskie w ograniczonym zakresie, to jest wyłącznie przyjmować wnioski i pobierać identyfikatory biometryczne.
„1. Nie naruszając przepisów art. 6, państwo członkowskie może zgodzić się reprezentować w zakresie rozpatrywania wniosków i wydawania wiz inne państwo członkowskie będące państwem właściwym zgodnie z art. 5. Państwo członkowskie może również reprezentować inne państwo członkowskie w ograniczonym zakresie, to jest wyłącznie przyjmować wnioski i pobierać identyfikatory biometryczne.”;
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6 – litera b a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 8 – ustęp 6
ba)   w art. 8 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
6.  Z myślą o zapobieżeniu temu, by słaba infrastruktura transportowa lub znaczne odległości w danym regionie lub na danym obszarze geograficznym stanowiły dla osób ubiegających się o wizę znacznej przeszkody w dotarciu do konsulatu, państwa członkowskie, które nie mają swojego konsulatu w danym regionie lub na danym obszarze, starają się zawrzeć porozumienia o reprezentacji z państwami członkowskimi, które mają konsulaty w danym regionie lub na danym obszarze.
„6. Z myślą o zapewnieniu, aby słaba infrastruktura transportowa lub znaczne odległości w danym regionie lub na danym obszarze geograficznym nie stanowiły dla osób ubiegających się o wizę znacznej przeszkody w dotarciu do konsulatu, państwa członkowskie, które nie mają swojego konsulatu w danym regionie lub na danym obszarze, starają się zawrzeć porozumienia o reprezentacji z państwami członkowskimi, które mają konsulaty w danym regionie lub na danym obszarze, aby przeciwdziałać dyskryminacji obywateli państw trzecich wynikającej z nierównego dostępu do usług konsularnych.
Tego rodzaju porozumienie można również zawrzeć z przedstawicielstwem państwa członkowskiego UE znajdującym się w kraju sąsiadującym z danym państwem trzecim, jeśli przedstawicielstwo to znajduje się bliżej miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o wizę.”
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 9 – ustęp 1
„Wnioski można składać nie wcześniej niż sześć miesięcy, a w przypadku marynarzy wykonujących swoje obowiązki nie wcześniej niż dziewięć miesięcy przed rozpoczęciem planowanej wizyty oraz, co do zasady, nie później niż 15 dni kalendarzowych przed rozpoczęciem wizyty.”;
Wnioski można składać nie wcześniej niż dziewięć miesięcy przed rozpoczęciem planowanej wizyty oraz, co do zasady, nie później niż 15 dni kalendarzowych przed rozpoczęciem wizyty. W uzasadnionych nagłych przypadkach, w tym gdy jest to konieczne z przyczyn zawodowych, humanitarnych, z uwagi na interes narodowy lub ze względu na zobowiązania międzynarodowe, konsulat może znieść to ostatnie ograniczenie.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 – litera a a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 9 – ustęp 3
aa)   w art. 9 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
W uzasadnionych pilnych przypadkach konsulat może zezwolić osobie ubiegającej się o wizę na złożenie wniosku bez uprzedniego umówienia się na spotkanie albo spotkanie odbywa się natychmiast.
„W uzasadnionych pilnych przypadkach konsulat może zezwolić osobie ubiegającej się o wizę na złożenie wniosku bez uprzedniego umówienia się na spotkanie albo spotkanie odbywa się natychmiast.
W przypadku braku odpowiedzi w ramach procedury elektronicznej w ciągu miesiąca od złożenia wniosku przewiduje się środki odwoławcze umożliwiające uzyskanie rozpatrzenia wniosku w każdym przypadku.”
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 – litera b
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 9 – ustęp 4 – litera a a (nowa)
aa)  przez przedstawiciela prawnego osoby ubiegającej się o wizę
Poprawka 36
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 10 – ustęp 1
„Osoba ubiegająca się o wizę składa wniosek osobiście w celu pobrania odcisków palców zgodnie z art. 13 ust. 2 i 3 oraz art. 13 ust. 7 lit. b).”;
„Nie naruszając przepisów art. 13, 42, 43 i 45 osoba ubiegająca się o wizę może złożyć wniosek osobiście lub drogą elektroniczną.”;
Poprawka 37
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 13 – ustęp 2 – akapit 1 a (nowy)
9a)  w art. 13 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
„Nie naruszając przepisów ust. 3, usługodawca zewnętrzny nie wymaga od osoby ubiegającej się o wizę osobistego stawiennictwa w związku z każdym wnioskiem w celu ponownego pobrania identyfikatorów biometrycznych. Aby umożliwić usługodawcom zewnętrznym sprawdzenie, czy identyfikatory biometryczne zostały pobrane, osobie ubiegającej się o wizę wydawane jest potwierdzenie po pobraniu identyfikatorów biometrycznych.”;
Poprawka 38
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 14 – ustęp 4 – akapit 1
4.  Państwa członkowskie mogą wymagać od osoby ubiegającej się o wizę wypełnienia formularza opracowanego przez każde z państw członkowskich jako dowodu pokrywania kosztów pobytu przez inną osobę lub zakwaterowanie u osoby prywatnej bądź mogą wymagać obu tych dowodów. W formularzu tym podaje się w szczególności:
4.  Państwa członkowskie mogą wymagać od osoby ubiegającej się o wizę wypełnienia formularza opracowanego przez Komisję jako dowodu pokrywania kosztów pobytu przez inną osobę lub zakwaterowanie u osoby prywatnej bądź mogą wymagać obu tych dowodów. W formularzu tym podaje się w szczególności:
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 14 – ustęp 4 – akapit 2
Poza językiem(-ami) urzędowym(-i) państwa członkowskiego formularz jest sporządzany w co najmniej jednym innym języku urzędowym instytucji Unii. Wzór formularza przesyła się Komisji.
Komisja przyjmuje formularz w drodze aktów wykonawczych zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 52 ust. 2. Formularza używa się do poinformowania sponsora / osoby zapraszającej o przetwarzaniu ich danych osobowych oraz o mających zastosowanie przepisach. Poza językiem(-ami) urzędowym(-i) państwa członkowskiego formularz jest sporządzany w co najmniej jednym innym języku urzędowym instytucji Unii.
Poprawka 40
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 15
11)  w art. 15 wprowadza się następujące zmiany:
Skreśla się art. 15.
a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:
Skreślenie podróżnego ubezpieczenia medycznego

1.  Osoby ubiegające się o wizę jednolitą na jeden wyjazd wykazują, że posiadają odpowiednie, ważne podróżne ubezpieczenie medyczne pokrywające wszelkie wydatki, które podczas ich planowanego pobytu na terytorium państw członkowskich mogą wyniknąć w związku z koniecznością powrotu z powodów medycznych, potrzebą pilnej pomocy medycznej, nagłym leczeniem szpitalnym lub ze śmiercią.
”;
b)  ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

2.  Osoby ubiegające się o wizę jednolitą uprawniającą do wielokrotnego wjazdu wykazują, że posiadają odpowiednie, ważne podróżne ubezpieczenie medyczne obejmujące okres ich pierwszej planowanej wizyty.
”;
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 16
Artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 16
Artykuł 16
Opłata wizowa
Opłata wizowa
1.  Osoba ubiegająca się o wizę uiszcza opłatę wizową w wysokości 80 EUR.
1.  Osoba ubiegająca się o wizę uiszcza opłatę wizową w wysokości 80 EUR.
1a.  Osoby ubiegające się o wizę, których dane są już zarejestrowane w VIS, a ich identyfikatory biometryczne zostały pobrane zgodnie z art. 13, uiszczają opłatę wizową w wysokości 60 EUR.
2.  Dzieci w wieku od lat sześciu do poniżej lat 12 uiszczają opłatę wizową w wysokości 40 EUR.”;
2.   Dzieci w wieku od 12 do 18 lat uiszczają opłatę wizową w wysokości 40 EUR.
2a.  Osoby ubiegające się o wizę, wchodzące w skład grupy podróżującej w celach sportowych, kulturalnych lub edukacyjnych, uiszczają opłatę wizową w wysokości 60 EUR.
4.  Opłatę wizową znosi się względem osób ubiegających się o wizę należących do jednej z następujących kategorii:
4.  Opłatę wizową znosi się względem osób ubiegających się o wizę należących do jednej z następujących kategorii:
a)  dzieci poniżej 6 roku życia;
a)  dzieci w wieku do 12 lat;
b)  uczniowie, studenci, uczestnicy studiów doktoranckich i towarzyszący nauczyciele, którzy podróżują w celu podjęcia studiów lub udziału w szkoleniach;
b)  uczniowie, studenci, uczestnicy studiów doktoranckich i towarzyszący nauczyciele, którzy podróżują w celu podjęcia studiów lub udziału w szkoleniach;
c)  naukowcy z państw trzecich podróżujący w celu prowadzenia badań naukowych zgodnie z definicją zawartą w zaleceniu 2005/761/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 września 2005 r. w celu ułatwienia wydawania przez państwa członkowskie jednolitych wiz krótkoterminowych dla naukowców z państw trzecich podróżujących w ramach Wspólnoty w celu prowadzenia badań naukowych21;
c)  naukowcy z państw trzecich, zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie Rady 2005/71/WE(2), podróżujący w celu prowadzenia badań naukowych lub biorący udział w seminarium naukowym bądź konferencji;
d)  przedstawiciele organizacji niekomercyjnych w wieku do lat 25 uczestniczący w seminariach, konferencjach, imprezach sportowych, kulturalnych i edukacyjnych organizowanych przez organizacje niekomercyjne.
d)  przedstawiciele organizacji niekomercyjnych w wieku do lat 25 uczestniczący w seminariach, konferencjach, imprezach sportowych, kulturalnych i edukacyjnych organizowanych przez organizacje niekomercyjne.
e)  członkowie rodziny obywateli Unii Europejskiej, o których mowa w art. 5 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE.
5.  Opłatę wizową można znieść względem:
5.  Opłatę wizową można znieść względem:
a)  dzieci w wieku od lat sześciu do poniżej lat 12;
a)  dzieci w wieku od 12 do 18 lat;
b)  posiadaczy paszportów dyplomatycznych i służbowych;
b)  posiadaczy paszportów dyplomatycznych i służbowych;
c)  osób w wieku do lat 25 uczestniczących w seminariach, konferencjach, imprezach sportowych, kulturalnych i edukacyjnych organizowanych przez organizacje niekomercyjne.
c)  osób w wieku do lat 25 uczestniczących w seminariach, konferencjach, imprezach sportowych, kulturalnych i edukacyjnych organizowanych przez organizacje niekomercyjne.
d)  osób ubiegających się o wizę o ograniczonej ważności terytorialnej wydawaną z przyczyn humanitarnych, z uwagi na interes państwowy lub zobowiązania międzynarodowe, a także beneficjentów unijnego programu przesiedleń lub relokacji;
e)  osób wnioskujących o wydanie wizy o ograniczonej ważności terytorialnej.
6.  W indywidualnych przypadkach można odstąpić od poboru opłaty wizowej lub obniżyć jej wysokość, jeżeli służy to interesom kulturalnym lub sportowym, jak również interesom w dziedzinie polityki zagranicznej, polityki na rzecz rozwoju lub w innych dziedzinach ważnych z punktu widzenia interesu publicznego lub z przyczyn humanitarnych.
6.  W indywidualnych przypadkach można odstąpić od poboru opłaty wizowej lub obniżyć jej wysokość, jeżeli służy to interesom kulturalnym lub sportowym, interesom w dziedzinie polityki zagranicznej, polityki na rzecz rozwoju lub w innych dziedzinach ważnych z punktu widzenia interesu publicznego lub z przyczyn humanitarnych lub z uwagi na zobowiązania międzynarodowe.”;
Poprawka 42
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 13
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 17
13)  Artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 17
Opłata za usługę
1.  Usługodawca zewnętrzny, o którym mowa w art. 43, może pobierać opłatę za usługę. Opłata za usługę jest proporcjonalna do kosztów ponoszonych przez usługodawcę zewnętrznego przy wykonywaniu jednej lub wielu czynności, o których mowa w ust. 43 ust. 6.
1.  Usługodawca zewnętrzny, o którym mowa w art. 43, może pobierać opłatę za usługę. Opłata za usługę jest proporcjonalna do kosztów ponoszonych przez usługodawcę zewnętrznego przy wykonywaniu jednej lub wielu czynności, o których mowa w ust. 43 ust. 6.
2.  Opłata za usługę zostaje określona w akcie prawnym, o którym mowa w art. 43 ust. 2.
2.  Opłata za usługę zostaje określona w akcie prawnym, o którym mowa w art. 43 ust. 2.
3.  W ramach lokalnej współpracy schengeńskiej państwa członkowskie zapewniają, aby opłata za usługę pobierana od osoby ubiegającej się o wizę we właściwy sposób odpowiadała usługom oferowanym przez usługodawców zewnętrznych oraz lokalnym warunkom. Ponadto dążą one do ujednolicenia pobieranej opłaty za usługę.
4.  Opłata za usługę wynosi maksymalnie połowę opłaty wizowej określonej w art. 16 ust. 1, bez względu na ewentualne zniżki lub zwolnienia z opłaty wizowej przewidziane w art. 16 ust. 2, 4, 5 i 6.
4.  Opłata za usługę wynosi maksymalnie połowę opłaty wizowej określonej w art. 16 ust. 1, bez względu na ewentualne zniżki lub zwolnienia z opłaty wizowej przewidziane w art. 16 ust. 2, 4, 5 i 6. Obejmuje ona wszystkie koszty związane ze złożeniem wniosku wizowego, w tym przekazanie wniosku oraz dokumentu podróży przez usługodawcę zewnętrznego do konsulatu oraz zwrot dokumentu podróżnego usługodawcy zewnętrznemu.
5.  Dane państwo(-a) członkowskie utrzymuje(-ją) możliwość składania przez wszystkie osobom ubiegające się o wizę wniosków bezpośrednio w swoich konsulatach.
5.  Dane państwo(-a) członkowskie utrzymuje() możliwość składania wniosków przez wszystkie osoby ubiegające się o wizę bezpośrednio w swoich konsulatach lub w konsulacie państwa członkowskiego, z którym zawarły porozumienie o reprezentacji zgodnie z art. 40.
5a.  Osoba ubiegająca się o wizę otrzymuje potwierdzenie po uiszczeniu opłaty za usługę.
Poprawka 43
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 13 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 19 – ustęp 3
13a)  Artykuł 19 – ustęp 3
Jeżeli właściwy konsulat stwierdzi, że warunki, o których mowa w ust. 1, nie zostały spełnione, wniosek uznaje się za niedopuszczalny i niezwłocznie:
Jeżeli właściwy konsulat stwierdzi, że warunki, o których mowa w ust.1, nie zostały spełnione, w stosownym przypadku powiadamia o tym wnioskodawcę, wskazując niedociągnięcia i umożliwiając mu ich usunięcie. Jeżeli niedociągnięcia nie zostaną usunięte, wniosek zostanie uznany za niedopuszczalny i konsulat niezwłocznie:
–  zwraca osobie ubiegającej się o wizę wniosek i wszystkie przedstawione dokumenty,
–  zwraca osobie ubiegającej się o wizę wniosek i wszystkie przedstawione dokumenty,
–  niszczy pobrane dane biometryczne,
–  niszczy pobrane dane biometryczne,
–  zwraca opłatę wizową, oraz
–  zwraca opłatę wizową, oraz
–  nie rozpatruje wniosku.
–  nie rozpatruje wniosku.

Poprawka 44
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 13 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 19 – ustęp 4
13a)  art. 19 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
4.  Na zasadzie odstępstwa wniosek, który nie spełnia wymogów określonych w ust. 1, można uznać za dopuszczalny z przyczyn humanitarnych lub z uwagi na interes państwowy.
„4. Na zasadzie odstępstwa wniosek, który nie spełnia wymogów określonych w ust. 1, można uznać za dopuszczalny z przyczyn humanitarnych, z uwagi na interes państwowy lub zobowiązania międzynarodowe.”;
Poprawka 45
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 14 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 21 – ustęp 3 – litera e
a)   ust. 3 lit. e) otrzymuje brzmienie:
a)   w ust. 3 skreśla się lit. e);
Poprawka 46
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 14 – litera c
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 21 – ustęp 8
8.  Podczas rozpatrywania wniosku konsulaty mogą w uzasadnionych przypadkach przeprowadzić rozmowę z osobą ubiegającą się o wizę i zażądać dodatkowych dokumentów.”;
8.  Podczas rozpatrywania wniosku konsulaty mogą w uzasadnionych przypadkach przeprowadzić rozmowę z osobą ubiegającą się o wizę i zażądać dodatkowych dokumentów. Rozmowy te mogą być prowadzone przy użyciu nowoczesnych narzędzi cyfrowych i zdalnych środków komunikacji, takich jak rozmowy głosowe lub wideo przez internet. W czasie procesu zagwarantowane są prawa podstawowe osób ubiegających się o wizę.
Poprawka 47
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 15 – litera a a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 22 – ustęp 4
aa)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:
4.   Komisja informuje państwa członkowskie o takich zgłoszeniach.
4. Komisja publikuje takie zgłoszenia.”;
Poprawka 48
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 16 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 23 – ustęp 1
Decyzję w sprawie wniosku podejmuje się w terminie 10 dni kalendarzowych od dnia złożenia wniosku, który jest dopuszczalny zgodnie z art. 19.
Decyzję w sprawie wniosku podejmuje się w terminie 10 dni kalendarzowych od dnia złożenia wniosku, który jest dopuszczalny zgodnie z art. 19, lub w terminie pięciu dni kalendarzowych w przypadku osób ubiegających się o wizę, których dane są już zarejestrowane w VIS, a ich identyfikatory biometryczne zostały pobrane zgodnie z art. 13.
Poprawka 49
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 16 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 23 – ustęp 1 – akapit 2
W indywidualnych przypadkach termin ten można przedłużyć maksymalnie do 45 dni kalendarzowych, zwłaszcza gdy konieczna jest dalsza kontrola wniosku.”;
W indywidualnych przypadkach termin ten można przedłużyć maksymalnie do 30 dni kalendarzowych, zwłaszcza gdy konieczna jest dalsza kontrola wniosku.
Poprawka 50
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 16 – litera a a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 23 – ustęp 2 a (nowy)
aa)  dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2a. Decyzje w sprawie wniosków podejmuje się niezwłocznie w uzasadnionych, indywidualnych nagłych przypadkach, w tym gdy jest to niezbędne z przyczyn zawodowych, humanitarnych, z uwagi na interes państwowy lub zobowiązania międzynarodowe.”;
Poprawka 51
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 17 – litera a a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 24 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Osoba ubiegająca się o wizę, która zdaniem konsulatu spełnia warunki wjazdu i w odniesieniu do której nie ma powodów udzielenia odmowy zgodnie z art. 32, otrzymuje wizę zgodnie z tym artykułem.
Poprawka 52
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 17 – litera b
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 24 – ustęp 2 – litera a
a)  na okres ważności wynoszący jeden rok, pod warunkiem że osoba ubiegająca się o wizę otrzymała i legalnie wykorzystała trzy wizy w ciągu ostatnich dwóch lat;
a)  na okres ważności wynoszący jeden rok, pod warunkiem że osoba ubiegająca się o wizę otrzymała i legalnie wykorzystała trzy wizy w ciągu ostatnich dwóch lat, a w przypadku marynarzy wykonujących swoje obowiązki – na okres ważności wynoszący jeden rok, pod warunkiem że osoba ubiegająca się o wizę otrzymała i legalnie wykorzystała dwie wizy w ciągu ostatnich dwóch lat;
Poprawka 53
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 17 – litera b
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 24 – ustęp 2 – litera b
b)  na okres ważności wynoszący dwa lata, pod warunkiem że osoba ubiegająca się o wizę otrzymała i legalnie wykorzystała poprzednią wizę wielokrotnego wjazdu ważną przez rok;
b)  na okres ważności wynoszący dwa lata, pod warunkiem że osoba ubiegająca się o wizę otrzymała w ciągu poprzednich dwóch lat wizę wielokrotnego wjazdu ważną przez rok;
Poprawka 54
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 17 – litera b
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 24 – ustęp 2 – litera c
c)  na okres ważności wynoszący pięć lat, pod warunkiem że osoba ubiegająca się o wizę otrzymała i legalnie wykorzystała poprzednią wizę wielokrotnego wjazdu ważną przez dwa lata.”;
c)  na okres ważności wynoszący pięć lat, pod warunkiem że osoba ubiegająca się o wizę otrzymała w ciągu poprzednich trzech lat poprzednią wizę wielokrotnego wjazdu ważną przez dwa lata;
Poprawka 55
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 17 – litera c
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 24 – ustęp 2 c
2c.  Bez uszczerbku dla ust. 2 wizę wielokrotnego wjazdu ważną przez okres do pięciu lat można wydać osobie ubiegającej się o wizę, która wykaże potrzebę lub uzasadni zamiar częstego lub regularnego podróżowania, pod warunkiem że udowodni, iż jest osobą uczciwą i wiarygodną, a w szczególności, że prawidłowo korzystała z wcześniejszych wiz, wskaże, jaka jest jej sytuacja finansowa w państwie pochodzenia i czy rzeczywiście zamierza opuścić terytorium państwa członkowskiego, zanim wygaśnie ważność wizy, o którą się ubiega.
2c.  Bez uszczerbku dla ust. 2 wizę wielokrotnego wjazdu ważną przez okres do pięciu lat wydaje się osobie ubiegającej się o wizę, która wykaże potrzebę lub uzasadni zamiar częstego lub regularnego podróżowania, w szczególności z uwagi na swoją sytuację zawodową lub rodzinną, co dotyczy na przykład przedsiębiorców, urzędników służby cywilnej mających regularne oficjalne kontakty z państwami członkowskimi i instytucjami unijnymi, przedstawicieli organizacji społeczeństwa obywatelskiego podróżujących w celu uczestniczenia w szkoleniach, seminariach i konferencjach, członków rodzin obywateli Unii, członków rodziny obywateli państw trzecich, którzy legalnie mieszkają w państwie członkowskim, a także marynarzy, pod warunkiem że udowodni, iż jest osobą uczciwą i wiarygodną, a w szczególności, że prawidłowo korzystała z wcześniejszych wiz, wskaże, jaka jest jej sytuacja finansowa w państwie pochodzenia i czy rzeczywiście zamierza opuścić terytorium państwa członkowskiego, zanim wygaśnie ważność wizy, o którą się ubiega.
Poprawka 57
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 18
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 25 a
„Artykuł 25a
„Artykuł 25a
Współpraca w zakresie readmisji
Współpraca w zakresie readmisji
1.   Art. 14 ust. 6, art. 16 ust. 1 i art. 16 ust. 5 lit. b), art. 23 ust. 1 i art. 24 ust. 2 nie mają zastosowania do osób ubiegających się o wizę lub kategorii tych osób, które są obywatelami państwa trzeciego uznawanego za państwo, które nie współpracuje w wystarczającym stopniu z państwami członkowskimi w zakresie readmisji migrantów o nieuregulowanym statusie, na podstawie odpowiednich i obiektywnych danych, zgodnie z niniejszym artykułem. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla uprawnień przyznanych Komisji na mocy art. 24 ust. 2d.
1.   W zależności od poziomu współpracy państw trzecich z państwami członkowskimi w zakresie readmisji migrantów o nieuregulowanym statusie, ocenionego na podstawie odpowiednich i obiektywnych danych, zastosowanie art. 16 ust. 1a i ust. 5 lit. b) oraz art. 24 ust. 2 poniżej można dostosować do kategorii osób ubiegających się o wizę lub wszystkich osób ubiegających się o wizę posiadających obywatelstwo tego państwa trzeciego, jak określono w ust. 4.
Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla uprawnień przyznanych Komisji na mocy art. 24 ust. 2d.
2.   Komisja dokonuje regularnej oceny współpracy państw trzecich w zakresie readmisji, uwzględniając w szczególności następujące wskaźniki:
2.   Komisja dokonuje regularnie, co najmniej raz w roku, oceny współpracy odnośnych państw trzecich w zakresie readmisji, uwzględniając w szczególności następujące wskaźniki:
a)   liczbę decyzji nakazujących powrót wydanych osobom z danego państwa trzeciego nielegalnie przebywającym na terytorium państw członkowskich;
a)  liczbę obywateli państw trzecich podlegających decyzji administracyjnej lub sądowej zgodnie z dyrektywą 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady;
b)   liczbę faktycznych powrotów osób, którym wydano decyzje nakazujące powrót, jako odsetek liczby decyzji nakazujących powrót wydanych obywatelom danego państwa trzeciego, w tym w stosownych przypadkach na podstawie unijnych i dwustronnych umów o readmisji – liczby obywateli państwa trzeciego, którzy przejechali tranzytem przez terytorium danego państwa;
c)   liczbę wniosków o readmisję przyjętych przez państwo trzecie jako odsetek liczby takich wniosków złożonych w tym państwie.
b)  liczbę wniosków o readmisję złożonych przez jedno państwo członkowskie i przyjętych przez państwo trzecie jako odsetek liczby takich wniosków złożonych w tym państwie;
c)  poziomy praktycznej współpracy w dziedzinie powrotów na poszczególnych etapach procedury powrotu, np.:
(i)  niezwłoczną pomoc w procedurach identyfikacji;
(ii)  wydawanie i zatwierdzanie niezbędnych dokumentów podróży.
Komisja przedstawia wyniki swojej oceny Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, które omawiają tę kwestię, w szczególności w odniesieniu do poziomu współpracy z danym państwem trzecim w zakresie readmisji migrantów o nieuregulowanym statusie.
Dokonując oceny współpracy danego państwa w zakresie readmisji, uwzględnia się w szczególności następujące elementy:
a)  udział w projektach pilotażowych dotyczących migracji zarobkowej, a tym samym przyczynianie się do zniechęcania do nieuregulowanej migracji;
b)  wykazane starania na rzecz reintegracji osób powracających i zapewnienia trwałości powrotów;
c)  wykazane starania na rzecz walki z handlem ludźmi i przemytem ludzi oraz z odnośnymi naruszeniami praw osób zaangażowanych (udział w budowaniu zdolności i działaniach szkoleniowych, w tym w zakresie zapobiegania nadużyciom i wykorzystywaniu).
Komisja przekazuje Parlamentowi wnioski z przeprowadzonej oceny.
3.   Państwo członkowskie może również powiadomić Komisję, jeżeli doświadczy poważnych i utrzymujących się problemów praktycznych w związku ze współpracą z państwem trzecim w zakresie readmisji migrantów o nieuregulowanym statusie na podstawie tych samych wskaźników, co wskaźniki wymienione w ust. 2.
3.   Państwo członkowskie może również powiadomić Komisję, jeżeli stwierdzi poważne i utrzymujące się problemy, a także istotne usprawnienia w zakresie współpracy z państwem trzecim w zakresie readmisji migrantów o nieuregulowanym statusie na podstawie tych samych wskaźników, co wskaźniki wymienione w ust. 2.
4.  Komisja zbada każde zgłoszenie dokonane na mocy ust. 3 w terminie jednego miesiąca.
Komisja zbada każde zgłoszenie w terminie 15 dni. O wynikach badania Komisja niezwłocznie informuje Radę i Parlament.
5.   Jeżeli na podstawie analizy, o której mowa w ust. 2 i 4, Komisja uzna, że dane państwo nie współpracuje w wystarczającym stopniu i w związku z tym konieczne jest podjęcie działań, może ona, uwzględniając także ogólne stosunki Unii z danym państwem trzecim, przyjąć akt wykonawczy, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 52 ust. 2:
4.   Jeżeli na podstawie analizy, o której mowa w ust. 2 i 3, biorąc pod uwagę ogólne stosunki Unii z danym państwem trzecim, szczególnie we współpracy w dziedzinie readmisji, oraz biorąc pod uwagę ocenę i dyskusje, o których mowa w ust. 2, Komisja zdecyduje, że dane państwo:
a)   czasowo zawieszający stosowanie art. 14 ust. 6, art. 16 ust. 5 lit. b), art. 23 ust. 1 lub art. 24 ust. 2 albo niektórych bądź wszystkich tych przepisów wobec wszystkich obywateli danego państwa trzeciego lub niektórych kategorii tych obywateli, lub
a)   współpracuje w wystarczającym stopniu, przyjmuje ona – zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 52 ust. 2a, dla niektórych kategorii obywateli lub dla wszystkich obywateli danego państwa trzeciego ubiegających się o wizę na terytorium tego państwa trzeciego – akt wykonawczy w celu:
(i)  obniżenia opłaty wizowej zgodnie z art. 16 ust. 2a;
(ii)  skrócenia terminu podejmowania decyzji w sprawie wniosku zgodnie z art. 23 ust. 1a;
(iii)  wydłużenia okresu ważności wiz wielokrotnego wjazdu zgodnie z art. 24 ust. 2 ostatni akapit; lub
(iv)  ułatwienia udziału w projektach dotyczących migracji zarobkowej;
b)   wprowadzający opłatę wizową określoną w art. 16 ust. 2a, którą nakłada się na wszystkich obywateli danego państwa trzeciego lub niektóre kategorie tych obywateli.
b)   nie współpracuje w wystarczającym stopniu, może ona przyjąć – uwzględniając także ogólne stosunki Unii z danym państwem trzecim oraz zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 52 ust. 2 – akt wykonawczy w celu:
(i)  tymczasowej modyfikacji stosowania art. 14 ust. 6 lub art. 23 ust. 1 bądź czasowego zawieszenia art. 16 ust. 5b, art. 23 ust. 1 lub niektórych ich postanowień lub art. 24 ust. 2.
6.  Na podstawie wskaźników wymienionych w ust. 2 Komisja stale ocenia, czy możliwe jest osiągnięcie znaczącej poprawy współpracy z danym państwem trzecim w zakresie readmisji migrantów o nieuregulowanym statusie, oraz uwzględniając również ogólne stosunki Unii z danym państwem trzecim, może podjąć decyzję o uchyleniu lub zmianie aktu wykonawczego, o którym mowa w ust. 5.
7.  Najpóźniej sześć miesięcy po wejściu w życie aktu wykonawczego, o którym mowa w ust. 5, Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z postępów we współpracy z państwem trzecim w zakresie readmisji.”
Poprawka 58
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 22 – litera a a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 32 – ustęp 1 – litera a – podpunkt vii
aa)   w art. 32 skreśla się ust. 1 ppkt (vii);
(vii)  w przypadkach gdy ma to zastosowanie – nie dostarcza dowodu na posiadanie odpowiedniego, ważnego podróżnego ubezpieczenia medycznego;
Poprawka 59
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 22 – litera a b (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 32 – ustęp 2
ab)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.  Decyzję w sprawie odmowy oraz powody odmowy przedstawia się osobie ubiegającej się o wizę na standardowym formularzu określonym w załączniku VI.
„2. Decyzję w sprawie odmowy oraz powody odmowy przedstawia się osobie ubiegającej się o wizę na standardowym formularzu określonym w załączniku VI w języku, który osoba ta rozumie lub w języku, co do którego można racjonalnie przypuszczać, że jest dla niej zrozumiały.”;
Poprawka 60
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 22 – litera b
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 32 – ustęp 3
3.  Osobom ubiegającym się o wizę, którym odmówiono wydania wizy, przysługuje prawo do odwołania się od takiej decyzji, co na pewnym etapie postępowania gwarantuje możliwość skutecznego odwołania się na drodze sądowej. Postępowanie odwoławcze wnosi się przeciwko państwu członkowskiemu, które podjęło ostateczną decyzję w sprawie wniosku, zgodnie z prawem krajowym tego państwa członkowskiego. Państwa członkowskie udzielają osobom ubiegającym się o wizę szczegółowych informacji dotyczących trybu postępowania w przypadku odwołania, o którym mowa w załączniku VI.;
3.  Osobom ubiegającym się o wizę, którym odmówiono wydania wizy, przysługuje prawo do odwołania się od takiej decyzji, co na pewnym etapie postępowania gwarantuje możliwość skutecznego odwołania się na drodze sądowej. Postępowanie odwoławcze wnosi się przeciwko państwu członkowskiemu, które podjęło ostateczną decyzję w sprawie wniosku, zgodnie z prawem krajowym tego państwa członkowskiego. Termin odwołania wynosi przynajmniej 30 dni kalendarzowych. Państwa członkowskie udzielają osobom ubiegającym się o wizę szczegółowych informacji dotyczących trybu postępowania w przypadku odwołania, o którym mowa w załączniku VI w języku zrozumiałym przez te osoby lub co do którego można zasadnie przypuszczać, że jest dla nich zrozumiały.;
Poprawka 61
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 22 – litera b
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 32 – ustęp 3 a
3a.   Standardowy formularz do powiadomień o odmowie wydania wizy, o jej unieważnieniu lub cofnięciu oraz do uzasadnień określony w załączniku VI jest dostępny co najmniej w następujących językach:
a)  w języku(-ach) urzędowym(-ych) państwa członkowskiego, do którego wiza jest przedmiotem wniosku; oraz
b)  w języku(-ach) urzędowym(-ych) kraju przyjmującego.
Oprócz formularza w językach wymienionych w lit. a) można też udostępnić formularz we wszystkich innych językach urzędowych instytucji Unii Europejskiej.
Tłumaczenie formularza na język(-i) urzędowy(-e) państwa, w którym znajduje się konsulat, jest dokonywane w ramach lokalnej współpracy schengeńskiej przewidzianej w art. 48.
Poprawka 62
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 22 c (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 34 – ustęp 7
22c)   art. 34 ust. 7 otrzymuje brzmienie:
7.  Posiadaczowi wizy, która została unieważniona lub cofnięta, przysługuje prawo do odwołania się od odnośnej decyzji, chyba że wiza została cofnięta na jego wniosek zgodnie z ust. 3. Postępowanie odwoławcze prowadzone jest przeciwko państwu członkowskiemu, które podjęło decyzję w sprawie unieważnienia lub cofnięcia wizy, zgodnie z prawem krajowym tego państwa członkowskiego. Państwa członkowskie udzielają osobom ubiegającym się o wizę informacji dotyczących trybu postępowania w przypadku odwołania, jak określono w załączniku VI.
„7. Posiadaczowi wizy, która została unieważniona lub cofnięta, przysługuje prawo do odwołania się od odnośnej decyzji, chyba że wiza została cofnięta na jego wniosek zgodnie z ust. 3. Postępowanie odwoławcze prowadzone jest przeciwko państwu członkowskiemu, które podjęło decyzję w sprawie unieważnienia lub cofnięcia wizy, zgodnie z prawem krajowym tego państwa członkowskiego. Państwa członkowskie udzielają osobom ubiegającym się o wizę informacji dotyczących trybu postępowania w przypadku odwołania, jak określono w załączniku VI. Jeśli beneficjent unieważnionej wizy znajduje się już na terytorium państwa członkowskiego, nie można podjąć w stosunku do niego decyzji nakazującej powrót do czasu upłynięcia terminu odwołania lub należytego powiadomienia beneficjenta o ostatecznej decyzji dotyczącej odwołania.”
Poprawka 63
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 22 b (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 35 – ustęp 2
24b)  w art. 35 skreśla się ust. 2;
Poprawka 64
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 24
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 36 a – ustęp 3
3.  Dane państwo członkowskie tworzy odpowiednie struktury i wysyła specjalnie przeszkolony personel do rozpatrywania wniosków wizowych oraz przeprowadzania wszelkich weryfikacji i ocen ryzyka określonych w art. 21.
3.  Dane państwo członkowskie tworzy odpowiednie struktury i wysyła specjalnie przeszkolony personel do rozpatrywania wniosków wizowych oraz przeprowadzania wszelkich weryfikacji i ocen ryzyka określonych w art. 21. Personel przechodzi szkolenie z zakresu cyfrowego zarządzania aktami.
Poprawka 65
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 24 b (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 37 – ustęp 2
24b)   art. 37 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.  Aby zapobiec oszustwom lub utracie naklejek wizowych, należy je przechowywać i posługiwać się nimi zgodnie z odpowiednimi zasadami bezpieczeństwa. Każdy konsulat prowadzi ewidencję zapasów naklejek wizowych i odnotowuje sposób wykorzystania każdej naklejki wizowej.
„2. Aby zapobiec oszustwom lub utracie naklejek wizowych, należy je przechowywać i posługiwać się nimi zgodnie z odpowiednimi zasadami bezpieczeństwa. Każdy konsulat prowadzi ewidencję zapasów naklejek wizowych i odnotowuje sposób wykorzystania każdej naklejki wizowej. Należy zgłaszać Komisji wszystkie znaczące przypadki oszustwa lub utraty naklejek.”
Poprawka 66
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 25
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 37 – ustęp 3 – akapit 2
Akta każdego wniosku przechowuje się przez okres co najmniej roku, licząc od dnia wydania decyzji w sprawnie wniosku, o której mowa w art. 23 ust. 1, lub – w przypadku odwołania – do momentu zakończenia postępowania odwoławczego.”;
Akta każdego wniosku przechowuje się przez okres co najmniej dwóch lat, licząc od dnia wydania decyzji w sprawnie wniosku, o której mowa w art. 23 ust. 1, lub – w przypadku odwołania – do momentu zakończenia postępowania odwoławczego.
Poprawka 67
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 26 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 38 – ustęp 4 a (nowy)
26a)  w art. 38 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„4a. Państwa członkowskie dopilnowują, aby konsulaty dysponowały procedurą składania zażaleń w odniesieniu do wiz. Informacje o tej procedurze są udostępniane przez konsulat na jego stronie internetowej, a w stosownych przypadkach przez usługodawcę zewnętrznego. Państwa członkowskie dopilnowują, aby prowadzony był rejestr zażaleń.”;
Poprawka 68
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 26 b (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 39 – ustęp 1
26b)   art. 39 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
1.  Konsulaty państw członkowskich zapewniają osobom ubiegającym się o wizę uprzejmą obsługę.
„1. Konsulaty państw członkowskich zapewniają osobom ubiegającym się o wizę uprzejmą obsługę. Przyjmowanie wniosków od osób ubiegających się o wizę i rozpatrywanie tych wniosków powinno odbywać się z poszanowaniem praw podstawowych, zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Rozpatrywanie wniosków wizowych powinno odbywać się bez dyskryminacji, w sposób profesjonalny i z poszanowaniem osób ubiegających się o wizę.”
Poprawka 88
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 26 c (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 39 – ustęp 3
26c)  art. 39 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
3.  Podczas pełnienia obowiązków służbowych pracownicy konsularni nie dyskryminują nikogo ze względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, wiarę lub wyznanie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.
„3. Podczas pełnienia obowiązków służbowych pracownicy konsularni nie dyskryminują nikogo ze względu na narodowość, płeć, płeć kulturową, sytuację rodzinną, pochodzenie, domniemaną lub rzeczywistą religię, wyznanie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.”;
Poprawka 70
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 29 – litera d
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 43 – ustęp 9
9.  Państwa członkowskie są odpowiedzialne za zgodność z przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych oraz zapewniają, aby usługodawca zewnętrzny podlegał monitorowaniu przez organy nadzorujące ochronę danych zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679.”;
9.  Dane państwo(-a) członkowskie jest () odpowiedzialne za zgodność z przepisami, w szczególności w zakresie przestrzegania praw podstawowych, a przede wszystkim zasady niedyskryminacji, oraz dotyczącymi ochrony danych osobowych oraz zapewnia(-ją), aby usługodawca zewnętrzny podlegał monitorowaniu przez organy nadzorujące ochronę danych zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679.”;
Poprawka 71
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 33 – litera b
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 48 – ustęp 1 a – litera c
c)  zapewnienia w stosownych przypadkach wspólnego tłumaczenia formularza wniosku;
c)  zapewnienia w stosownych przypadkach wspólnego tłumaczenia formularza wniosku lub standardowego formularza do powiadomień o odmowie wydania wizy, o jej unieważnieniu lub cofnięciu oraz do uzasadnień;
Poprawka 72
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 33 – litera d
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 48 – ustęp 3 – litera b – podpunkt vi
(vi)  tendencji w zakresie odmów;
(vi)  tendencji w zakresie odmów i ich uzasadnień;
Poprawka 73
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 33 – litera d
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 48 – ustęp 3 – litera d
d)  informacjami dotyczącymi towarzystw ubezpieczeniowych oferujących odpowiednie podróżne ubezpieczenie medyczne, w tym weryfikacji zakresu ubezpieczenia i ewentualnej franszyzy.”;
skreśla się
Poprawka 74
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 34 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 49
34a)   art. 49 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 49
„Artykuł 49
Ustalenia w odniesieniu do igrzysk olimpijskich i paraolimpijskich
Ustalenia w odniesieniu do igrzysk olimpijskich i paraolimpijskich oraz innych międzynarodowych zawodów sportowych na wysokim szczeblu
Państwa członkowskie organizujące igrzyska olimpijskie lub paraolimpijskie stosują szczególne procedury i warunki ułatwiające wydawanie wiz, określone w załączniku XI.
Państwa członkowskie organizujące igrzyska olimpijskie lub paraolimpijskie lub inne międzynarodowe zawody sportowe na wysokim szczeblu stosują szczególne procedury i warunki ułatwiające wydawanie wiz, określone w załączniku XI.
Poprawka 75
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 35
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Artykuł 50 b – ustęp 1
1.  Akty delegowane przyjęte w trybie niniejszego artykułu wchodzą w życie niezwłocznie i mają zastosowanie, dopóki nie zostanie wyrażony sprzeciw zgodnie z ust. 2. Przekazując akt delegowany Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, podaje się powody zastosowania trybu pilnego.
1.  Akty delegowane przyjęte w trybie niniejszego artykułu wchodzą w życie niezwłocznie i mają zastosowanie, dopóki nie zostanie wyrażony sprzeciw zgodnie z ust. 2. Przekazując akt delegowany Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, jednocześnie i bezzwłocznie podaje się powody zastosowania trybu pilnego.
Poprawka 76
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1
1.  Trzy lata po [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] Komisja przygotuje ocenę stosowania niniejszego rozporządzenia. Ta ogólna ocena zawiera analizę osiągniętych wyników w stosunku do celów rozporządzenia oraz analizę wprowadzenia w życie przepisów niniejszego rozporządzenia.
1.  Dwa lata po [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] Komisja przygotuje ocenę stosowania niniejszego rozporządzenia. Ta ogólna ocena zawiera analizę osiągniętych wyników w stosunku do celów rozporządzenia oraz analizę wprowadzenia w życie przepisów niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 77
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 2 a (nowy)
2a.   Najpóźniej rok po [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze zniesienia naklejek wizowych i wdrożenia wiz cyfrowych umożliwiających wydawanie wiz Schengen w postaci zwykłej rejestracji w VIS oraz powiadomienia elektronicznego przesłanego do osoby ubiegającej się o wizę.
Poprawka 78
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 810/2009
Załącznik XI
ZAŁĄCZNIK XI SZCZEGÓLNE PROCEDURY I WARUNKI UŁATWIAJĄCE WYDAWANIE WIZ CZŁONKOM RODZINY OLIMPIJSKIEJ BIORĄCYM UDZIAŁ W IGRZYSKACH OLIMPIJSKICH I PARAOLIMPIJSKICH
„ZAŁĄCZNIK XI SZCZEGÓLNE PROCEDURY I WARUNKI UŁATWIAJĄCE WYDAWANIE WIZ CZŁONKOM RODZINY OLIMPIJSKIEJ I RODZINY SPORTOWCÓW BIORĄCYCH UDZIAŁ W IGRZYSKACH OLIMPIJSKICH I PARAOLIMPIJSKICH ORAZ ZAWODACH SPORTOWYCH NA WYSOKIM SZCZEBLU”

(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0434/2018).
(2) Dyrektywa Rady 2005/71/WE z dnia 12 października 2005 r. w sprawie szczególnej procedury przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych (Dz.U. L 289 z 3.11.2005, s. 15).


Wspólny system podatku od wartości dodanej w zakresie tymczasowego stosowania ogólnego mechanizmu odwrotnego obciążenia w związku z dostawami towarów i usług powyżej określonego progu *
PDF 181kWORD 53k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w zakresie tymczasowego stosowania ogólnego mechanizmu odwrotnego obciążenia w związku z dostawami towarów i usług powyżej określonego progu (COM(2016)0811 – C8-0023/2017 – 2016/0406(CNS))
P8_TA-PROV(2018)0496A8-0418/2018

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2016)0811),

–  uwzględniając art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0023/2017),

–  uwzględniając art. 78c Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0418/2018),

1.  zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

3.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4
(4)  W celu ograniczenia ryzyka przenoszenia oszustw między państwami członkowskimi wszystkim państwom członkowskim, które spełniają określone kryteria co do poziomu oszustw, w szczególności w odniesieniu do oszustw karuzelowych, i które są w stanie wykazać, że inne środki kontrolne są niewystarczające do zwalczania tego rodzaju oszustw, należy zezwolić na stosowanie GRCM.
(4)  W celu ograniczenia ryzyka przenoszenia oszustw między państwami członkowskimi wszystkim państwom członkowskim, które spełniają określone kryteria co do poziomu oszustw, w szczególności w odniesieniu do oszustw karuzelowych, i które są w stanie wykazać, że inne środki kontrolne są niewystarczające do zwalczania tego rodzaju oszustw, należy zezwolić na stosowanie GRCM. Powinny one ponadto mieć obowiązek stwierdzenia, że szacowane korzyści pod względem przestrzegania przepisów prawa podatkowego i poboru podatków, jakich oczekuje się w wyniku wprowadzenia GRCM, przewyższają szacowane całkowite dodatkowe obciążenia dla przedsiębiorstw i administracji podatkowych oraz że przedsiębiorstwa i administracje podatkowe nie będą ponosiły kosztów przewyższających koszty ponoszone w wyniku stosowania innych środków kontrolnych.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5
(5)  Ponadto również sąsiadujące państwa członkowskie, które z powodu zezwolenia na stosowanie tego mechanizmu w innym państwie członkowskim stają w obliczu poważnego ryzyka przenoszenia oszustw na ich terytorium, powinny mieć możliwość zastosowania GRCM, w przypadku gdyby inne środki kontrolne były niewystarczające do zwalczania ryzyka tego rodzaju oszustw.
skreśla się
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6
(6)  Jeżeli państwo członkowskie zdecyduje się na stosowanie mechanizmu GRCM, powinno ono stosować go w odniesieniu do wszystkich dostaw towarów i usług, których wartość przekracza określony próg na fakturę. GRCM nie powinien być ograniczony do żadnego konkretnego sektora.
(6)  Jeżeli państwa członkowskie zdecydują się na stosowanie GRCM, powinny one stosować ten mechanizm względem wszystkich nietransgranicznych dostaw towarów i usług, których wartość przekracza określony próg w odniesieniu do pojedynczej transakcji. GRCM nie powinien być ograniczony do żadnego konkretnego sektora.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 7 a (nowy)
(7a)  Aby móc ocenić, czy wprowadzenie GRCM w jednym państwie członkowskim nie spowoduje przeniesienia oszustw do innych państw członkowskich, a także być w stanie ocenić stopień ewentualnych zakłóceń w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego, należy ustanowić szczególny obowiązek wymiany informacji pomiędzy państwami członkowskimi, które stosują GRCM, a pozostałymi państwami członkowskimi. Wszelka taka wymiana informacji powinna podlegać mającym zastosowanie przepisom dotyczącym ochrony danych osobowych i poufności. Przepisy te przewidują zwolnienia i ograniczenia w celu zabezpieczenia interesów państw członkowskich lub Unii w dziedzinie opodatkowania.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 199 c – ustęp 1 – akapit 1
Do dnia 30 czerwca 2022 r. państwo członkowskie może w ramach ogólnego mechanizmu odwrotnego obciążenia (GRCM) postanowić, że w drodze odstępstwa od art. 193 osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik, na rzecz którego dokonano dostaw towarów i usług, których wartość przekracza próg wynoszący 10 000 EUR na fakturę.
Do dnia 30 czerwca 2022 r. państwo członkowskie może w ramach ogólnego mechanizmu odwrotnego obciążenia (GRCM) postanowić, że w drodze odstępstwa od art. 193 osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik, na rzecz którego dokonano dostaw towarów i usług, których wartość przekracza próg wynoszący 25 000 EUR na fakturę.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 199 c – ustęp 1 – akapit 2 – litera a
a)  jego luka w podatku VAT, wyrażona jako odsetek łącznej kwoty zobowiązań podatkowych z tytułu VAT, leży co najmniej 5 punktów procentowych powyżej średniej wspólnotowej luki w podatku VAT;
a)  jego luka w podatku VAT w 2014 r. – zgodnie z metodą i danymi liczbowymi zawartymi w sprawozdaniu końcowym 2016 na temat luki w podatku VAT opublikowanym przez Komisję w dniu 23 sierpnia 2016 r. – wyrażona jako odsetek ogółu zobowiązań podatkowych z tytułu VAT, kształtowała się na poziomie co najmniej 15 punktów procentowych powyżej mediany wspólnotowej luki w podatku VAT;
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 199 c – ustęp 1 – akapit 2 – litera b
b)  udział oszustw karuzelowych w jego całkowitej luce w podatku VAT wynosi ponad 25 %;
b)  na podstawie oceny skutków towarzyszącej wnioskowi ustawodawczemu dotyczącemu niniejszego artykułu, w roku objętym sprawozdaniem, o którym mowa w lit. a) udział oszustw karuzelowych w jego całkowitej luce w podatku VAT wynosi ponad 25 %; oraz
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 199 c – ustęp 1 – akapit 2 – litera c
c)  państwo to stwierdzi, że inne środki kontrolne są niewystarczające do zwalczania oszustw karuzelowych na jego terytorium.
c)  państwo to stwierdzi, że inne środki kontrolne są niewystarczające do zwalczania oszustw karuzelowych na jego terytorium, w szczególności przez wyszczególnienie zastosowanych środków kontrolnych i konkretnych powodów ich nieskuteczności, a także przyczyn, dla których współpraca administracyjna w dziedzinie VAT okazała się niewystarczająca; oraz
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 199 c – ustęp 1 – akapit 2 – litera c a (nowa)
ca)  państwo to stwierdzi, że szacowane korzyści pod względem przestrzegania przepisów prawa podatkowego i poboru podatków, jakich oczekuje się w wyniku wprowadzenia GRCM, przewyższają oczekiwane całkowite dodatkowe obciążenia dla przedsiębiorstw i administracji podatkowych o co najmniej 25 %; oraz
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 199 c – ustęp 1 – akapit 2 – litera c b (nowa)
cb)  państwo to stwierdzi, że w wyniku wprowadzenia GRCM przedsiębiorstwa i administracje podatkowe nie będą ponosiły kosztów przewyższających koszty ponoszone w wyniku stosowania innych środków kontrolnych.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 199 c – ustęp 1 – akapit 3
Państwo członkowskie dołącza do wniosku, o którym mowa w ust. 4, obliczenie luki w podatku VAT zgodnie z metodą i danymi liczbowymi dostępnymi w ostatnim sprawozdaniu na temat luki w podatku VAT opublikowanym przez Komisję.
Państwo członkowskie dołącza do wniosku, o którym mowa w ust. 4, obliczenie luki w podatku VAT zgodnie z metodą i danymi liczbowymi dostępnymi w sprawozdaniu na temat luki w podatku VAT opublikowanym przez Komisję, o którym mowa w akapicie drugim lit. a).
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 199 c – ustęp 2
2.  Do dnia 30 czerwca 2022 r. państwo członkowskie może postanowić, że osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik, na rzecz którego dokonano dostaw towarów i usług, których wartość przekracza próg wynoszący 10 000 EUR na fakturę, w przypadku gdy to państwo członkowskie:
skreśla się
a)  posiada wspólną granicę z państwem członkowskim, któremu zezwolono na stosowanie GRCM;
b)  wykaże, że istnieje poważne ryzyko przeniesienia oszustw na jego terytorium ze względu na zezwolenie na stosowanie GRCM w państwie członkowskim, z którym posiada wspólną granicę;
c)  stwierdzi, że inne środki kontrolne są niewystarczające do zwalczania oszustw na jego terytorium.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 199 c – ustęp 3
3.  Państwa członkowskie, które stosują GRCM, ustanawiają odpowiednie i skuteczne obowiązki sprawozdawczości elektronicznej w odniesieniu do wszystkich podatników, a w szczególności podatników dostarczających lub otrzymujących towary lub usługi, do których ma zastosowanie ten mechanizm.
3.  Państwa członkowskie, które stosują GRCM, ustanawiają odpowiednie i skuteczne obowiązki sprawozdawczości elektronicznej w odniesieniu do wszystkich podatników, a w szczególności podatników dostarczających lub otrzymujących towary lub usługi, do których ma zastosowanie ten mechanizm, tak by zapewnić skuteczne funkcjonowanie i monitorowanie stosowania GRCM.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 199 c – ustęp 4 – akapit 1 – litera a
a)  szczegółowe uzasadnienie potwierdzające spełnienie warunków określonych w ust. 1 lub 2;
a)  szczegółowe uzasadnienie potwierdzające spełnienie warunków określonych w ust. 1; i
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 199 c – ustęp 4 – akapit 1 – litera b
b)  datę rozpoczęcia i czas trwania stosowania GRCM;
b)  datę rozpoczęcia i czas trwania stosowania GRCM; i
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 199 c – ustęp 4 – akapit 1 – litera c
c)  działania, jakie należy podjąć, by poinformować podatników o wprowadzeniu stosowania GRCM;
c)  działania, jakie należy podjąć, by poinformować podatników o wprowadzeniu stosowania GRCM; oraz
Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 199 c – ustęp 4 – akapit 1 – litera d
d)  szczegółowy opis środków towarzyszących, o których mowa w ust. 3.
d)  szczegółowy opis środków towarzyszących, o których mowa w ust. 2.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 199 c – ustęp 7 – akapit 1
Państwa członkowskie stosujące GRCM przedkładają Komisji sprawozdanie okresowe najpóźniej w ciągu dwóch lat od rozpoczęcia stosowania GRCM. Sprawozdanie to zawiera szczegółową ocenę skuteczności GRCM.
Państwa członkowskie stosujące GRCM przekazują w formie elektronicznej wszystkim państwom członkowskim:
a)  imiona i nazwiska osób, które, w ciągu dwunastu miesięcy poprzedzających datę rozpoczęcia stosowania GRCM, zostały objęte postępowaniem karnym lub administracyjnym w związku z oszustwami związanymi z VAT;
b)  imiona i nazwiska osób, w tym, w przypadku osób prawnych, imiona i nazwiska ich dyrektorów, które po wprowadzeniu GRCM zostaną wykreślone z rejestrów VAT w ich państwie członkowskim; oraz
c)  imiona i nazwiska osób, w tym, w przypadku osób prawnych, imiona i nazwiska ich dyrektorów, które nie przedłożyły deklaracji VAT za dwa kolejne okresy rozliczeniowe po wprowadzeniu GRCM.
Informacje określone w lit. a) i b) należy złożyć nie później niż trzy miesiące po wprowadzeniu GRCM, a następnie aktualizować je co trzy miesiące. Informacje określone w lit. c) należy złożyć nie później niż dziewięć miesięcy po wprowadzeniu GRCM, a następnie aktualizować je co trzy miesiące.