Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2019/2002(IMM)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0165/2019

Teksty złożone :

A8-0165/2019

Debaty :

Głosowanie :

PV 12/03/2019 - 9.1

Teksty przyjęte :

P8_TA(2019)0135

Teksty przyjęte
PDF 132kWORD 49k
Wtorek, 12 marca 2019 r. - Strasburg Wersja tymczasowa
Wniosek o uchylenie immunitetu Moniki Hohlmeier
P8_TA-PROV(2019)0135A8-0165/2019

Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 marca 2019 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Moniki Hohlmeier (2019/2002(IMM))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Moniki Hohlmeier, przekazany przez Prokuratora Generalnego Prokuratury w Coburgu w dniu 27 listopada 2018 r. w ramach wstępnego postępowania wyjaśniającego, i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 14 stycznia 2019 r.,

–  uwzględniając fakt, że Monika Hohlmeier zrzekła się prawa do bycia wysłuchaną zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając art. 9 protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

–  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r.(1),

–  uwzględniając art. 46 ustawy zasadniczej Republiki Federalnej Niemiec,

–  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0165/2019),

A.  mając na uwadze, że Prokurator Generalny Prokuratury w Cobourgu przekazał wniosek o uchylenie immunitetu posłanki do Parlamentu Europejskiego Moniki Hohlmeier wybranej z Republiki Federalnej Niemiec, w odniesieniu do przestępstwa w rozumieniu art. 142 niemieckiego kodeksu karnego; mając w szczególności na uwadze, że postępowanie karne odnosi się do przestępstwa ucieczki z miejsca wypadku;

B.  mając na uwadze, że w dniu 4 września 2018 r. około godz. 15.00 Monika Hohlmeier próbowała zaparkować swój samochód na parkingu w Lichtenfels (Niemcy); mając na uwadze, że przednia część jej samochodu uderzyła w tył innego zaparkowanego samochodu, powodując szkody szacowane na 287,84 EUR; mając na uwadze, że Monika Hohlmeier oddaliła się następnie z miejsca wypadku bez podjęcia próby wyjaśnienia sprawy powstałej szkody;

C.  mając na uwadze, że na mocy art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego na terytorium swojego państwa korzystają z immunitetów przyznawanych posłom do parlamentu ich państwa;

D.  mając na uwadze, że art. 46 ustawy zasadniczej Republiki Federalnej Niemiec przewiduje, że poseł nie może zostać pociągnięty do odpowiedzialności ani zatrzymany za czyn karalny bez zgody Bundestagu, chyba że zostanie ujęty w trakcie popełniania czynu lub w ciągu następnej doby;

E.  mając na uwadze, że tylko Parlament decyduje o uchyleniu immunitetu w danej sprawie; mając na uwadze, że Parlament może w sposób racjonalny uwzględnić stanowisko posła przy podejmowaniu decyzji o uchyleniu jego immunitetu(2);

F.  mając na uwadze, że zarzucane wykroczenie nie ma bezpośredniego ani oczywistego związku z wykonywaniem przez Monikę Hohlmeier funkcji posłanki do Parlamentu Europejskiego, ani nie stanowi opinii lub głosowania podczas wykonywania obowiązków posłanki do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 8 protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

G.  mając na uwadze, że w tym przypadku Parlament nie znalazł dowodów wskazujących na zaistnienie fumus persecutionis, czyli wystarczająco poważnego i precyzyjnego podejrzenia, że sprawę wniesiono z zamiarem zaszkodzenia politycznej działalności posłanki;

1.  podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Moniki Hohlmeier;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do natychmiastowego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania komisji właściwym władzom Republiki Federalnej Niemiec i Monice Hohlmeier.

(1) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Sądu z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.
(2) Wyrok z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, EU:T:2008:440, pkt 28.

Ostatnia aktualizacja: 13 marca 2019Informacja prawna