Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 28 marca 2019 r. - Strasburg 
Wykaz państw trzecich, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz tych, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Kosowo) ***I
 Jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (wersja przekształcona) ***I
 Ramy zapobiegawczej restrukturyzacji, drugiej szansy i środków zwiększających skuteczność restrukturyzacji, niewypłacalności i procedur zwolnienia ***I
 Przepisy dotyczące wykonywania praw autorskich i praw pokrewnych mające zastosowanie do niektórych transmisji online oraz retransmisji programów telewizyjnych i radiowych ***I
 Ustanowienie programu „Kreatywna Europa” (2021–2027) ***I
 „Erasmus”: unijny program na rzecz kształcenia, szkolenia, młodzieży i sportu ***I
 Ustanowienie ram ułatwiających zrównoważone inwestycje ***I
 Preliminarz dochodów i wydatków na rok budżetowy 2020 – sekcja I – Parlament Europejski
 Sytuacja nadzwyczajna w Wenezueli
 Praworządność i zwalczanie korupcji w UE, a zwłaszcza na Malcie i na Słowacji
 Ostatnie wydarzenia związane z aferą „Dieselgate”
 Decyzja ustanawiająca Europejski Instrument na rzecz Pokoju

Wykaz państw trzecich, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz tych, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Kosowo) ***I
PDF 126kWORD 35k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 28 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Kosowo*) (COM(2016)0277 – C8-0177/2016 – 2016/0139(COD))
P8_TA(2019)0319A8-0261/2016

Prace nad tym tekstem wciąż trwają, aby umożliwić publikację w wybranym języku. Wersja PDF lub WORD jest już dostępna. Proszę kliknąć na ikonę w prawym górnym rogu.


Jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (wersja przekształcona) ***I
PDF 404kWORD 119k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 28 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (wersja przekształcona) (COM(2017)0753 – C8-0019/2018 – 2017/0332(COD))
P8_TA-PROV(2019)0320A8-0288/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza – przekształcenie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0753),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 192 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0019/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Izbę Poselską Republiki Czeskiej, irlandzki Parlament, austriacką Radę Federalną i Izbę Gmin Zjednoczonego Królestwa, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 12 lipca 2018 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 16 maja 2018 r.(2),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych(3),

–  uwzględniając pismo z dnia 18 maja 2018 r. skierowane przez Komisję Prawną do Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zgodnie z art. 104 ust. 3 Regulaminu,

–  uwzględniając art. 104 i 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0288/2018),

A.  mając na uwadze, że konsultacyjna grupa robocza służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji stwierdziła, że wniosek Komisji nie zawiera żadnych zmian merytorycznych innych niż te określone jako takie we wniosku, oraz mając na uwadze, że w odniesieniu do ujednolicenia niezmienionych przepisów wcześniejszych aktów z tymi zmianami wniosek ogranicza się do zwykłego ujednolicenia istniejących tekstów, bez zmiany co do istoty;

1.  uchwala poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(4), biorąc pod uwagę zalecenia konsultacyjnej grupy roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawki 161, 187, 206 i 213
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2
(2)  Dyrektywą 98/83/WE ustanowiono ramy prawne ochrony zdrowia ludzi przed szkodliwymi skutkami wszelkiego zanieczyszczenia wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi poprzez zapewnienie, aby była ona zdatna do użycia i czysta. Niniejsza dyrektywa powinna mieć taki sam cel. Dlatego też niezbędne jest ustanowienie na poziomie unijnym minimalnych wymogów , które spełniać musi woda przeznaczona do tego celu. Państwa członkowskie powinny zastosować niezbędne środki w celu zapewnienia, aby woda przeznaczona do spożycia przez ludzi była wolna od wszelkich mikroorganizmów i pasożytów oraz wszelkich substancji, które w pewnych przypadkach stanowią potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzi, oraz aby spełniała ona wspomniane minimalne wymogi.
(2)  Dyrektywą 98/83/WE ustanowiono ramy prawne ochrony zdrowia ludzi przed szkodliwymi skutkami wszelkiego zanieczyszczenia wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi poprzez zapewnienie, aby była ona zdatna do użycia i czysta. Niniejsza dyrektywa powinna mieć taki sam cel i powinna zapewnić powszechny dostęp do takiej wody dla wszystkich w Unii. Dlatego też niezbędne jest ustanowienie na poziomie unijnym minimalnych wymogów , które spełniać musi woda przeznaczona do tego celu. Państwa członkowskie powinny zastosować wszystkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby woda przeznaczona do spożycia przez ludzi była wolna od wszelkich mikroorganizmów i pasożytów oraz wszelkich substancji, które w pewnych przypadkach stanowią potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzi, oraz aby spełniała ona wspomniane minimalne wymogi.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2 a (nowy)
(2a)   Zgodnie z komunikatem Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 2 grudnia 2015 r. zatytułowanym „Zamknięcie obiegu – plan działania UE dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym” niniejsza dyrektywa powinna dążyć do zwiększenia efektywności i trwałości zasobów wodnych, realizując tym samym cele gospodarki o obiegu zamkniętym.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2 b (nowy)
(2b)   Prawo dostępu do wody i urządzeń sanitarnych zostało uznane przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) w dniu 28 lipca 2010 r. za prawo człowieka, w związku z czym dostęp do czystej wody pitnej nie powinien być ograniczony z powodu nieprzystępności cenowej dla użytkownika końcowego.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2 c (nowy)
(2c)   Konieczne jest zachowanie spójności między dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE1a a niniejszą dyrektywą.
_________________
1a Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1).
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2 d (nowy)
(2d)   Wymagania określone w niniejszej dyrektywie powinny odzwierciedlać sytuację panującą w danym kraju i warunki dostawców wody w państwach członkowskich.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3
(3)  Niezbędne jest wyłącznie z zakresu niniejszej dyrektywy naturalnych wód mineralnych i wód stanowiących produkty lecznicze, ponieważ wody te są objęte, odpowiednio, przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/54/WE68 i dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady69. Dyrektywa 2009/54/WE dotyczy jednak zarówno naturalnych wód mineralnych, jak i wód źródlanych, a tylko ta pierwsza kategoria powinna zostać wyłączona z zakresu niniejszej dyrektywy. Zgodnie z art. 9 ust. 4 akapit trzeci dyrektywy 2009/54/WE wody źródlane muszą być zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy. W przypadku wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi rozlewanej do butelek lub pojemników przeznaczonych do sprzedaży lub wykorzystywanych w wytwarzaniu, przygotowaniu lub przetwarzaniu żywności, woda powinna spełniać warunki niniejszej dyrektywy aż do osiągnięcia punktu zgodności (tj. kranu), a następnie powinna zostać uznana za żywność zgodnie z art. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady70.
(3)  Niezbędne jest wyłącznie z zakresu niniejszej dyrektywy naturalnych wód mineralnych i wód stanowiących produkty lecznicze, ponieważ wody te są objęte, odpowiednio, przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/54/WE68 i dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady69. Dyrektywa 2009/54/WE dotyczy jednak zarówno naturalnych wód mineralnych, jak i wód źródlanych, a tylko ta pierwsza kategoria powinna zostać wyłączona z zakresu niniejszej dyrektywy. Zgodnie z art. 9 ust. 4 akapit trzeci dyrektywy 2009/54/WE wody źródlane muszą być zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy. Obowiązek ten nie powinien jednak obejmować parametrów mikrobiologicznych wymienionych w załączniku I część A do niniejszej dyrektywy. W przypadku wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi pochodzącej z publicznego systemu zaopatrzenia w wodę lub z prywatnych studni, rozlewanej do butelek lub pojemników przeznaczonych do sprzedaży lub wykorzystywanych w wytwarzaniu, przygotowaniu lub przetwarzaniu żywności do celów komercyjnych, woda powinna zasadniczo spełniać warunki niniejszej dyrektywy aż do osiągnięcia punktu zgodności, a następnie powinna zostać uznana za żywność zgodnie z art. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady70. W wypadkach gdy spełnione są obowiązujące wymagania w zakresie bezpieczeństwa żywności, właściwe organy w państwach członkowskich powinny mieć uprawnienia, by dopuścić ponowne wykorzystanie wody w branżach przetwórstwa żywności.
_________________
_________________
68 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/54/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych (wersja przekształcona) (Dz.U. L 164 z 26.6.2009, s. 45).
68 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/54/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych (wersja przekształcona) (Dz.U. L 164 z 26.6.2009, s. 45).
69 Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311 z 28.11.2001, s. 67).
69 Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311 z 28.11.2001, s. 67).
70 Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1).
70 Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1).
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4
(4)  W wyniku europejskiej inicjatywy obywatelskiej dotyczącej prawa do wody (Right2Water)71 rozpoczęto ogólnounijne konsultacje publiczne oraz przeprowadzono ocenę sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT) dyrektywy 98/83/WE72. W wyniku tych badań stwierdzono, że niektóre przepisy dyrektywy 98/83/WE powinny zostać zaktualizowane. Jako wymagające poprawy zidentyfikowano cztery obszary: wykaz opartych na jakości wartości parametrycznych, ograniczone stosowanie podejścia opartego na analizie ryzyka, nieprecyzyjne przepisy dotyczące informacji dla konsumentów oraz rozbieżności między systemami zatwierdzania materiałów mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Ponadto w ramach europejskiej inicjatywy obywatelskiej dotyczącej prawa do wody jako odrębny problem zidentyfikowano fakt, że część populacji, a w szczególności grupy zmarginalizowane, nie mają dostępu do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, mimo że zapewnienie go stanowi zobowiązane w ramach celu zrównoważonego rozwoju nr 6 agendy ONZ na 2030 r. Ostatnim zidentyfikowanym problemem jest ogólny brak świadomości na temat wycieków wody, spowodowanych niedoinwestowaniem w zakresie konserwacji i odnawiania infrastruktury wodnej, co również wskazano w sprawozdaniu specjalnym Europejskiego Trybunału Obrachunkowego dotyczącym infrastruktury wodnej73.
(4)  W wyniku europejskiej inicjatywy obywatelskiej dotyczącej prawa do wody (Right2Water)71, w której Unia została wezwana do zwiększenia wysiłków w celu osiągnięcia powszechnego dostępu do wody, rozpoczęto ogólnounijne konsultacje publiczne oraz przeprowadzono ocenę sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT) dyrektywy 98/83/WE72. W wyniku tych badań stwierdzono, że niektóre przepisy dyrektywy 98/83/WE powinny zostać zaktualizowane. Jako wymagające poprawy zidentyfikowano cztery obszary: wykaz opartych na jakości wartości parametrycznych, ograniczone stosowanie podejścia opartego na analizie ryzyka, nieprecyzyjne przepisy dotyczące informacji dla konsumentów oraz rozbieżności między systemami zatwierdzania materiałów mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz wpływ, jaki to ma na ludzkie zdrowie. Ponadto w ramach europejskiej inicjatywy obywatelskiej dotyczącej prawa do wody jako odrębny problem zidentyfikowano fakt, że część populacji – z grup w niekorzystnym położeniu oraz grup marginalizowanych – nie ma dostępu lub ma ograniczony dostęp do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi po przystępnej cenie, mimo że zapewnienie go stanowi zobowiązane w ramach celu zrównoważonego rozwoju nr 6 agendy ONZ na 2030 r. W tym kontekście Parlament Europejski uznał prawo dostępu do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi dla wszystkich w Unii. Ostatnim zidentyfikowanym problemem jest ogólny brak świadomości na temat wycieków wody, spowodowanych niedoinwestowaniem w zakresie konserwacji i odnawiania infrastruktury wodnej, co również wskazano w sprawozdaniu specjalnym Europejskiego Trybunału Obrachunkowego dotyczącym infrastruktury wodnej73, oraz czasami niewystarczającą znajomością systemów dystrybucji wody.
_________________
_________________
71 COM(2014)0177
71 COM(2014)0177
72 SWD(2016)0428
72 SWD(2016)0428
73 Sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego nr 12/2017: Wdrażanie dyrektywy w sprawie wody pitnej – dostęp do wody i jej jakość w Bułgarii, na Węgrzech i w Rumunii poprawiły się, jednak konieczne są znaczne dalsze inwestycje.
73 Sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego nr 12/2017: Wdrażanie dyrektywy w sprawie wody pitnej – dostęp do wody i jej jakość w Bułgarii, na Węgrzech i w Rumunii poprawiły się, jednak konieczne są znaczne dalsze inwestycje.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 a (nowy)
(4a)   W celu osiągnięcia ambitnych zamierzeń wyznaczonych w ramach celu zrównoważonego rozwoju ONZ nr 6 państwa członkowskie powinny być zobowiązane do wdrożenia planów działań z myślą o zapewnieniu powszechnego i sprawiedliwego dostępu do bezpiecznej wody pitnej po przystępnej cenie dla wszystkich do 2030 r.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 b (nowy)
(4b)   W dniu 8 września 2015 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie dalszych działań w następstwie europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Right2Water”.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 a (nowy)
(5a)   Woda przeznaczona do spożycia przez ludzi odgrywa zasadniczą rolę w nieustannym dążeniu Unii do wzmocnienia ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska przed oddziaływaniem związków chemicznych zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego. Uregulowanie w niniejszej dyrektywie związków zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego stanowi obiecujący krok zgodnie ze zaktualizowaną strategią Unii w zakresie substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego, którą Komisja ma obowiązek realizować bez zbędnej zwłoki.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6 a (nowy)
(6a)  W przypadku gdy stan wiedzy naukowej nie pozwala na określenie zagrożenia lub braku zagrożenia dla zdrowia ludzkiego związanego z obecnością danej substancji w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi ani dopuszczalnej zawartości tej substancji w wodzie, należy, zgodnie z zasadą ostrożności, objąć daną substancję nadzorem w oczekiwaniu na bardziej przejrzyste dane naukowe. Wobec tego państwa członkowskie powinny odrębnie monitorować te nowo pojawiające się parametry.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6 b (nowy)
(6b)   Parametry wskaźnikowe nie mają bezpośredniego wpływu na zdrowie publiczne. Są jednak istotne dla określenia, jak działają instalacje do produkcji i dystrybucji wody oraz dla oceny jej jakości. Mogą pomóc zidentyfikować niedostatki uzdatniania wody, a także odgrywają istotną rolę w podnoszeniu i utrzymaniu zaufania konsumentów do jakości wody. Dlatego też powinny być monitorowane przez państwa członkowskie.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 7
(7)  W razie konieczności ochrony zdrowia ludzkiego na swoim terytorium państwa członkowskie powinny być zobowiązane do ustalenia wartości dla dodatkowych parametrów nieobjętych załącznikiem I .
(7)  W razie konieczności pełnego wdrożenia zasady ostrożności i ochrony zdrowia ludzkiego na swoim terytorium państwa członkowskie powinny być zobowiązane do ustalenia wartości dla dodatkowych parametrów nieobjętych załącznikiem I.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8
(8)  W dyrektywie 98/83/WE tylko do pewnego stopnia uwzględniono elementy profilaktycznego planowania bezpieczeństwa i oceny ryzyka. Pierwsze elementy podejścia opartego na analizie ryzyka zostały już wprowadzone w 2015 r. dyrektywą (UE) 2015/1787 zmieniającą dyrektywę 98/83/WE w celu umożliwienia państwom członkowskim stosowania odstępstw od ustalonych przez nie programów monitorowania, pod warunkiem że przeprowadzone zostaną wiarygodne analizy ryzyka, które mogą opierać się na wytycznych WHO na temat jakości wody pitnej76. Te wytyczne, określające podejście polegające na opracowaniu tzw. „planu bezpieczeństwa wody”, wraz z normą EN 15975-2 dotyczącą bezpieczeństwa zaopatrzenia w wodę pitną, stanowią uznane na poziomie międzynarodowym zasady, na których opierają się produkcja, dystrybucja, monitorowanie i analiza parametrów wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Powinny one zostać zachowane w niniejszej dyrektywie. Aby zasady te nie ograniczały się do kwestii monitorowania, a czas i zasoby poświęcane były istotnemu ryzyku oraz racjonalnym pod względem kosztów środkom dotyczącym źródeł zanieczyszczenia, oraz aby uniknąć analizowania i rozwiązywania nieistotnych problemów, należy wprowadzić całościowe podejście oparte na analizie ryzyka w całym łańcuchu dostaw – od obszaru poboru wody poprzez dystrybucję do kranu odbiorcy. Podejście to powinno składać się z trzech elementów: po pierwsze – dokonanej przez państwo członkowskie oceny zagrożeń związanych z obszarem poboru wody („ocena zagrożenia”) zgodnie z wytycznymi WHO i podręcznikiem dotyczącym planu bezpieczeństwa wody77; po drugie – umożliwienia dostawcy wody dostosowania monitorowania do głównych rodzajów ryzyka („ocena ryzyka związanego z zaopatrzeniem”); po trzecie – dokonanej przez państwo członkowskie oceny ewentualnego ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi (np. Legionella lub ołów) („ocena ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi”). Oceny te powinny podlegać regularnym przeglądom, m.in. w odpowiedzi na zagrożenia ze strony ekstremalnych zjawisk pogodowych związanych ze zmianą klimatu, znane zmiany działalności człowieka w obszarze poboru wody lub zdarzenia związane ze źródłami zaopatrzenia w wodę. Podejście oparte na analizie ryzyka zapewnia stałą wymianę informacji między właściwymi organami i dostawcami wody.
(8)  W dyrektywie 98/83/WE tylko do pewnego stopnia uwzględniono elementy profilaktycznego planowania bezpieczeństwa i oceny ryzyka. Pierwsze elementy podejścia opartego na analizie ryzyka zostały już wprowadzone w 2015 r. dyrektywą (UE) 2015/1787 zmieniającą dyrektywę 98/83/WE w celu umożliwienia państwom członkowskim stosowania odstępstw od ustalonych przez nie programów monitorowania, pod warunkiem że przeprowadzone zostaną wiarygodne analizy ryzyka, które mogą opierać się na wytycznych WHO na temat jakości wody pitnej76. Te wytyczne, określające podejście polegające na opracowaniu tzw. „planu bezpieczeństwa wody”, wraz z normą EN 15975-2 dotyczącą bezpieczeństwa zaopatrzenia w wodę pitną, stanowią uznane na poziomie międzynarodowym zasady, na których opierają się produkcja, dystrybucja, monitorowanie i analiza parametrów wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Powinny one zostać zachowane w niniejszej dyrektywie. Aby zasady te nie ograniczały się do kwestii monitorowania, a czas i zasoby poświęcane były istotnemu ryzyku oraz racjonalnym pod względem kosztów środkom dotyczącym źródeł zanieczyszczenia, oraz aby uniknąć analizowania i rozwiązywania nieistotnych problemów, należy wprowadzić całościowe podejście oparte na analizie ryzyka w całym łańcuchu dostaw – od obszaru poboru wody poprzez dystrybucję do kranu odbiorcy. Podejście to powinno opierać się na zdobytej wiedzy i działaniach realizowanych na mocy dyrektywy 2000/60/WE i powinno w większym stopniu uwzględniać wpływ zmiany klimatu na zasoby wodne. Podejście oparte na analizie ryzyka powinno składać się z trzech elementów: po pierwsze – dokonanej przez państwo członkowskie oceny zagrożeń związanych z obszarem poboru wody („ocena zagrożenia”) zgodnie z wytycznymi WHO i podręcznikiem dotyczącym planu bezpieczeństwa wody77; po drugie – umożliwienia dostawcy wody dostosowania monitorowania do głównych rodzajów ryzyka („ocena ryzyka związanego z zaopatrzeniem”); po trzecie – dokonanej przez państwo członkowskie oceny ewentualnego ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi (np. Legionella lub ołów), z położeniem szczególnego nacisku na obiekty priorytetowe („ocena ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi”). Oceny te powinny podlegać regularnym przeglądom, m.in. w odpowiedzi na zagrożenia ze strony ekstremalnych zjawisk pogodowych związanych ze zmianą klimatu, znane zmiany działalności człowieka w obszarze poboru wody lub zdarzenia związane ze źródłami zaopatrzenia w wodę. Podejście oparte na analizie ryzyka zapewnia stałą wymianę informacji między właściwymi organami, dostawcami wody i innymi zainteresowanymi stronami, w tym podmiotami odpowiedzialnymi za źródło zanieczyszczeń lub ryzyko zanieczyszczeń. Stosowanie podejścia opartego na analizie ryzyka należy, w drodze wyjątku, dostosować do szczególnych uwarunkowań sektora statków morskich, które odsalają wodę i przewożą pasażerów. Statki morskie pływające pod banderą europejską przestrzegają międzynarodowych ram prawnych podczas żeglugi po wodach międzynarodowych. Ponadto transport i produkcja wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi na statku odbywają się z uwzględnieniem szczególnych uwarunkowań, które wymagają dostosowania przepisów niniejszej dyrektywy.
_________________
_________________
76 Guidelines for drinking water quality (Wytyczne na temat jakości wody pitnej), wyd. 4. Światowa Organizacja Zdrowia, 2011. http://www.who.int/water_sanitation_health/publications/2011/dwq_guidelines/en/index.html
76 Guidelines for drinking water quality (Wytyczne na temat jakości wody pitnej), wyd. 4. Światowa Organizacja Zdrowia, 2011. http://www.who.int/water_sanitation_health/publications/2011/dwq_guidelines/en/index.html
77 Water Safety Plan Manual: step-by-step risk management for drinking water suppliers (Podręcznik dotyczący planu bezpieczeństwa wody: zarządzanie ryzykiem dla dostawców wody krok po kroku), Światowa Organizacja Zdrowia, 2009, http://apps.who.int/iris/bitstream/10665/75141/1/9789241562638_eng.pdf
77 Water Safety Plan Manual: step-by-step risk management for drinking water suppliers (Podręcznik dotyczący planu bezpieczeństwa wody: zarządzanie ryzykiem dla dostawców wody krok po kroku), Światowa Organizacja Zdrowia, 2009, http://apps.who.int/iris/bitstream/10665/75141/1/9789241562638_eng.pdf
Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8 a (nowy)
(8a)   Nieefektywne wykorzystywanie źródeł wody, w szczególności wycieki w infrastrukturze zaopatrzenia w wodę, prowadzą do nadmiernej eksploatacji ograniczonych zasobów wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. To poważnie utrudnia państwom członkowskim osiąganie celów ustanowionych na mocy dyrektywy 2000/60/WE.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9
(9)  Ocena zagrożeń powinna być nakierowana na ograniczenie poziomu uzdatniania wymaganego do produkcji wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, np. dzięki zmniejszeniu presji powodujących zanieczyszczenie części wód wykorzystywanych do poboru wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. W tym celu państwa członkowskie powinny zidentyfikować zagrożenia i możliwe źródła zanieczyszczeń związane z tymi częściami wód oraz monitorować zanieczyszczenia, które uznały za istotne, np. ze względu na zidentyfikowane zagrożenia (np. mikrodrobiny plastiku, azotany, pestycydy lub produkty farmaceutyczne określone w dyrektywie 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady78) z powodu ich naturalnego występowania w obszarze poboru wody (np. arsen) lub w związku z informacjami przekazanymi przez dostawców wody (np. nagły wzrost jednego z parametrów w surowej wodzie). Parametry te powinny być stosowane jako czynniki dające impuls właściwym organom do podjęcia działania w celu zmniejszenia presji na części wód, takich jak środki zapobiegawcze lub łagodzące (w tym, w razie potrzeby, badania służące poznaniu wpływu na zdrowie), w celu ochrony tych części wód i likwidacji źródła zanieczyszczeń we współpracy z dostawcami wody i zainteresowanymi stronami.
(9)  Ocena zagrożeń powinna obejmować całościowe podejście do oceny ryzyka, oparte na wyraźnym celu ograniczenia poziomu uzdatniania wymaganego do produkcji wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, np. dzięki zmniejszeniu presji powodujących zanieczyszczenie lub ryzyko zanieczyszczenia części wód wykorzystywanych do poboru wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. W tym celu państwa członkowskie powinny zidentyfikować zagrożenia i możliwe źródła zanieczyszczeń związane z tymi częściami wód oraz monitorować zanieczyszczenia, które uznały za istotne, np. ze względu na zidentyfikowane zagrożenia (np. mikrodrobiny plastiku, azotany, pestycydy lub produkty farmaceutyczne określone w dyrektywie 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady78) z powodu ich naturalnego występowania w obszarze poboru wody (np. arsen) lub w związku z informacjami przekazanymi przez dostawców wody (np. nagły wzrost jednego z parametrów w surowej wodzie). Zgodnie z dyrektywą 2000/60/WE parametry te powinny być stosowane jako czynniki dające impuls właściwym organom do podjęcia działania w celu zmniejszenia presji na części wód, takich jak środki zapobiegawcze lub łagodzące (w tym, w razie potrzeby, badania służące poznaniu wpływu na zdrowie), w celu ochrony tych części wód i likwidacji źródła lub ryzyka zanieczyszczeń we współpracy ze wszystkimi zainteresowanymi stronami, w tym z tymi, które są odpowiedzialne za zanieczyszczenia lub potencjalne źródła zanieczyszczeń. W wypadku gdy państwo członkowskie stwierdzi, w ramach oceny ryzyka, że jakiś parametr nie jest obecny w danym obszarze poboru wody (na przykład dlatego, że dana substancja nigdy nie występuje w wodach gruntowych lub powierzchniowych), państwo członkowskie powinno poinformować o tym odpowiednich dostawców wody i powinno móc zezwolić im na zmniejszenie częstotliwości monitorowania tego parametru lub usunięcie go z listy parametrów do monitorowania, bez przeprowadzania oceny ryzyka związanego z zaopatrzeniem.
_________________
_________________
78 Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1).
78 Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1).
Poprawka 19
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 11
(11)  Wartości parametryczne stosowane w celu oceny jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi mają być przestrzegane w punkcie, w którym woda przeznaczona do spożycia przez ludzi jest udostępniana właściwym użytkownikom. Na jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi może mieć jednak wpływ wewnętrzna instalacja wodociągowa. WHO odnotowała, że w Unii Legionella powoduje największe obciążenie dla zdrowia ze wszystkich patogenów przenoszonych przez wodę w Unii. Jest ona przenoszona przez systemy dystrybucji ciepłej wody drogą wziewną, na przykład podczas korzystania z prysznica. Zagrożenie to ma zatem wyraźny związek z wewnętrzną instalacją wodociągową. Ponieważ nałożenie jednostronnego obowiązku monitorowania na wszystkie zabudowania prywatne i publiczne spowodowałoby nadmiernie wysokie koszty, właściwszym rozwiązaniem tego problemu jest ocena ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi. Ponadto potencjalne ryzyko związane z produktami i materiałami mającymi kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi powinno również zostać uwzględnione w ocenie ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi. Ocena ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi powinna zatem obejmować m.in. monitorowanie głównie priorytetowych budynków, ocenę ryzyka mającego źródło w wewnętrznych instalacjach wodociągowych i powiązanych produktach i materiałach oraz sprawdzanie właściwości użytkowych wyrobów budowlanych mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi na podstawie deklaracji właściwości użytkowych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/201179. Wraz z deklaracją właściwości użytkowych należy również przedstawić informacje, o których mowa w art. 31 i 33 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady80. Na podstawie tej oceny państwa członkowskie powinny zastosować wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić m.in. wprowadzenie odpowiednich środków kontroli i zarządzania (np. w przypadku wystąpienia ognisk chorób) zgodnie z wytycznymi WHO81, oraz aby migracja z wyrobów budowlanych nie zagrażała zdrowiu ludzkiemu. Nie naruszając jednak rozporządzenia (UE) nr 305/2011, w przypadkach gdyby takie środki powodowały ograniczenie swobodnego przepływu produktów i materiałów w Unii, ograniczenia te muszą być należycie uzasadnione i ściśle proporcjonalne oraz nie mogą wiązać się z arbitralną dyskryminacją lub ukrytym ograniczeniem handlu między państwami członkowskimi.
(11)  Wartości parametryczne stosowane w celu oceny jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi mają być przestrzegane w punkcie, w którym woda przeznaczona do spożycia przez ludzi jest udostępniana właściwym użytkownikom. Na jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi może mieć jednak wpływ wewnętrzna instalacja wodociągowa. WHO odnotowała, że w Unii Legionella powoduje największe obciążenie dla zdrowia ze wszystkich patogenów przenoszonych przez wodę w Unii, w szczególności Legionella pneumophila, bakteria, która odpowiada za większość przypadków legionellozy w Unii. Jest ona przenoszona przez systemy dystrybucji ciepłej wody drogą wziewną, na przykład podczas korzystania z prysznica. Zagrożenie to ma zatem wyraźny związek z wewnętrzną instalacją wodociągową. Ponieważ nałożenie jednostronnego obowiązku monitorowania na wszystkie zabudowania prywatne i publiczne spowodowałoby nadmiernie wysokie koszty i byłoby sprzeczne z zasadą pomocniczości, właściwszym rozwiązaniem tego problemu jest ocena ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi, w szczególności w obiektach priorytetowych. Ponadto potencjalne ryzyko związane z produktami i materiałami mającymi kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi powinno również zostać uwzględnione w ocenie ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi. Ocena ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi powinna zatem obejmować m.in. monitorowanie głównie priorytetowych budynków, ocenę ryzyka mającego źródło w wewnętrznych instalacjach wodociągowych i powiązanych produktach i materiałach mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Wraz z deklaracją właściwości użytkowych należy również przedstawić informacje, o których mowa w art. 31 i 33 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady80. Na podstawie tej oceny państwa członkowskie powinny zastosować wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić m.in. wprowadzenie odpowiednich środków kontroli i zarządzania (np. w przypadku wystąpienia ognisk chorób), zgodnie z wytycznymi WHO81, oraz aby migracja z substancji i materiałów mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi nie zagrażała zdrowiu ludzkiemu.
_________________
_________________
79 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.U. L 88 z 4.4.2011, s. 5).
80 Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).
80 Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).
81 „Legionella and the prevention of Legionellosis” (Legionella i zapobieganie legionellozie), Światowa Organizacja Zdrowia, 2007, http://www.who.int/water_sanitation_health/emerging/legionella.pdf
81 „Legionella and the prevention of Legionellosis” (Legionella i zapobieganie legionellozie), Światowa Organizacja Zdrowia, 2007, http://www.who.int/water_sanitation_health/emerging/legionella.pdf
Poprawka 20
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 12
(12)  Przepisy dyrektywy 98/83/WE dotyczące zapewnienia jakości uzdatniania, sprzętu i materiałów nie były skuteczne w usuwaniu przeszkód dla rynku wewnętrznego, jeśli chodzi o swobodny obrót wyrobami budowlanymi mającymi kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Krajowe procedury zatwierdzania produktów nadal istnieją, przy czym wymogi są różne w poszczególnych państwach członkowskich. Utrudnia to producentom wprowadzanie produktów do obrotu w całej Unii i zwiększa związane z tym koszty. Bariery techniczne mogą zostać skutecznie usunięte wyłącznie poprzez ustanowienie zharmonizowanych specyfikacji technicznych dotyczących wyrobów budowlanych mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi na podstawie rozporządzenia (UE) nr 305/2011. Rozporządzenie to umożliwia opracowanie europejskich norm harmonizujących metody oceny wyrobów budowlanych mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz wartości progowe i klasy, które mają być ustalane w odniesieniu do poziomu właściwości użytkowych poszczególnych zasadniczych charakterystyk. W tym celu do programu prac normalizacyjnych na 2017 r. włączono wniosek o normalizację dotyczący specyficznie prac normalizacyjnych w zakresie bezpieczeństwa i higieny produktów i materiałów mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi na podstawie rozporządzenia (UE) nr 305/201182; norma ma zostać wydana do 2018 r. Publikacja zharmonizowanej normy w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zapewni racjonalne podejmowanie decyzji dotyczących wprowadzania lub udostępniania na rynku bezpiecznych wyrobów budowalnych mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi. W związku z tym należy usunąć przepisy dotyczące sprzętu i materiałów mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi, częściowo zastąpić je przepisami dotyczącymi oceny ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi oraz uzupełnić odpowiednimi zharmonizowanymi normami na podstawie rozporządzenia (UE) nr 305/2011.
(12)  Przepisy dyrektywy 98/83/WE dotyczące zapewnienia jakości uzdatniania, sprzętu i materiałów nie były skuteczne w usuwaniu przeszkód dla rynku wewnętrznego, jeśli chodzi o swobodny obrót wyrobami budowlanymi mającymi kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi czy gwarantowaniu odpowiedniej ochrony zdrowia ludzkiego. Krajowe procedury zatwierdzania produktów nadal istnieją, przy czym wymogi są różne w poszczególnych państwach członkowskich. Utrudnia to producentom wprowadzanie produktów do obrotu w całej Unii i zwiększa związane z tym koszty. Sytuacja ta jest wynikiem braku minimalnych europejskich norm w zakresie higieny dla wszystkich wyrobów i materiałów mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi, co stanowi niezbędny warunek pełnego stosowania zasady wzajemnego uznawania między państwami członkowskimi. Do skutecznego usunięcia barier technicznych i uzyskania zgodności wszystkich wyrobów i materiałów mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi na szczeblu Unii może dojść więc wyłącznie poprzez ustanowienie minimalnych wymogów w zakresie jakości na poziomie unijnym. W związku z tym należy wzmocnić te przepisy za pośrednictwem procedury harmonizacji takich wyrobów i materiałów. Prace te powinny opierać się na doświadczeniu i osiągnięciach szeregu państw członkowskich, które od wielu lat działają w ramach koalicji na rzecz zbieżności przepisów w przedmiotowej dziedzinie.
_________________
82 SWD(2016)0185
Poprawka 21
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13
(13)  Każde państwo członkowskie powinno zapewnić, aby ustanowione zostały programy monitorowania w celu sprawdzenia, czy woda przeznaczona do spożycia przez ludzi spełnia wymagania niniejszej dyrektywy. Monitorowanie do celów niniejszej dyrektywy prowadzą w głównej mierze dostawcy wody. Należy zapewnić im pewien stopień elastyczności, jeśli chodzi o parametry, które monitorują do celów oceny ryzyka związanego z zaopatrzeniem. Jeżeli dany parametr nie zostanie zidentyfikowany, dostawcom wody należy umożliwić zmniejszenie częstotliwości monitorowania lub całkowite zaprzestanie monitorowania tego parametru. Ocena ryzyka związanego z zaopatrzeniem powinna być stosowana w odniesieniu do większości parametrów. Określony podstawowy zestaw parametrów powinien jednak zawsze podlegać monitorowaniu z pewną minimalną częstotliwością. Niniejszą dyrektywą określono głównie przepisy dotyczące częstotliwości monitorowania do celów kontroli zgodności i tylko nieliczne przepisy dotyczące monitorowania do celów operacyjnych. Dodatkowe monitorowanie do celów operacyjnych, według uznania dostawców wody, może być konieczne, aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie systemu uzdatniania wody. W związku z tym dostawcy wody mogą korzystać z wytycznych WHO i podręcznika dotyczącego planu bezpieczeństwa wody.
(13)  Każde państwo członkowskie powinno zapewnić, aby ustanowione zostały programy monitorowania w celu sprawdzenia, czy woda przeznaczona do spożycia przez ludzi spełnia wymagania niniejszej dyrektywy. Monitorowanie do celów niniejszej dyrektywy prowadzą w głównej mierze dostawcy wody, ale w razie potrzeby państwa członkowskie powinny sprecyzować, na jakich właściwych organach spoczywają obowiązki wynikające z transpozycji niniejszej dyrektywy. Należy zapewnić im pewien stopień elastyczności, jeśli chodzi o parametry, które monitorują do celów oceny ryzyka związanego z zaopatrzeniem. Jeżeli dany parametr nie zostanie zidentyfikowany, dostawcom wody należy umożliwić zmniejszenie częstotliwości monitorowania lub całkowite zaprzestanie monitorowania tego parametru. Ocena ryzyka związanego z zaopatrzeniem powinna być stosowana w odniesieniu do większości parametrów. Określony podstawowy zestaw parametrów powinien jednak zawsze podlegać monitorowaniu z pewną minimalną częstotliwością. Niniejszą dyrektywą określono głównie przepisy dotyczące częstotliwości monitorowania do celów kontroli zgodności i tylko nieliczne przepisy dotyczące monitorowania do celów operacyjnych. Dodatkowe monitorowanie do celów operacyjnych, według uznania dostawców wody, może być konieczne, aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie systemu uzdatniania wody. W związku z tym dostawcy wody mogą korzystać z wytycznych WHO i podręcznika dotyczącego planu bezpieczeństwa wody.
Poprawka 188
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 14
(14)  Podejście oparte na analizie ryzyka powinno być stopniowo wprowadzane przez wszystkich dostawców wody, w tym małe podmioty, ponieważ ocena dyrektywy 98/83/WE wykazała, że dostawcy nie w pełni je wdrażają, co jest czasami spowodowane kosztami przeprowadzania niepotrzebnych operacji monitorowania. Przy stosowaniu podejścia opartego na analizie ryzyka należy uwzględniać kwestie bezpieczeństwa.
(14)  Podejście oparte na analizie ryzyka powinno być wprowadzane przez wszystkich dostawców wody, w tym bardzo małe, małe i średnie podmioty, ponieważ ocena dyrektywy 98/83/WE wykazała, że dostawcy nie w pełni je wdrażają, co jest czasami spowodowane kosztami przeprowadzania niepotrzebnych operacji monitorowania, przy jednoczesnym umożliwieniu możliwości odstępstw w odniesieniu do bardzo małych dostawców. Przy stosowaniu podejścia opartego na analizie ryzyka należy uwzględniać kwestie bezpieczeństwa i zasadę „zanieczyszczający płaci”. W przypadku mniejszych dostawców wody właściwy organ powinien zapewniać wsparcie przy operacjach monitorowania dzięki wsparciu ekspertów.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 14 a (nowy)
(14a)   Aby zapewnić jak najlepszą ochronę zdrowia publicznego, państwa członkowskie powinny zapewnić wyraźny i zrównoważony podział obowiązków w zakresie stosowania podejścia opartego na analizie ryzyka zgodnie z krajowymi ramami instytucjonalnymi i prawnymi.
Poprawka 25
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 15
(15)  W przypadku niezgodności z normami nałożonymi przepisami niniejszej dyrektywy zainteresowane państwo członkowskie powinno niezwłocznie wyjaśnić przyczynę i zapewnić, aby podjęto niezbędne działanie zaradcze w celu przywrócenia jakości wody. W przypadkach gdy dostarczana woda stanowi potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, dostawa takiej wody powinna zostać zakazana lub należy ograniczyć jej wykorzystanie. Ponadto należy sprecyzować, że niespełnienie minimalnych wymogów dotyczących wartości związanych z parametrami mikrobiologicznymi i chemicznymi powinno być automatycznie uznawane przez państwa członkowskie za potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego. W sytuacji gdy niezbędne jest podjęcie takich działań zaradczych w celu przywrócenia jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, zgodnie z art. 191 ust. 2 Traktatu pierwszeństwo należy dać działaniom, które rozwiązują problem u źródła.
(15)  W przypadku niezgodności z normami nałożonymi przepisami niniejszej dyrektywy zainteresowane państwo członkowskie powinno niezwłocznie wyjaśnić przyczynę i zapewnić, aby podjęto niezbędne działanie zaradcze w celu przywrócenia jakości wody. W przypadkach gdy dostarczana woda stanowi potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, dostawa takiej wody powinna zostać zakazana lub należy ograniczyć jej wykorzystanie, przy czym należy poinformować o tym obywateli, których może dotyczyć zagrożenie. Ponadto w przypadku niespełnienia minimalnych wymogów dotyczących wartości związanych z parametrami mikrobiologicznymi i chemicznymi państwa członkowskie powinny ustalić, czy przekroczenie limitów stanowi potencjalne ryzyko dla zdrowia ludzkiego. W tym celu państwa członkowskie powinny w szczególności brać pod uwagę stopień przekroczenia minimalnych wymogów oraz typ danego parametru. W sytuacji gdy niezbędne jest podjęcie takich działań zaradczych w celu przywrócenia jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, zgodnie z art. 191 ust. 2 Traktatu pierwszeństwo należy dać działaniom, które rozwiązują problem u źródła.
Poprawka 26
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 15 a (nowy)
(15a)   Ważne jest zapobieganie stwarzaniu potencjalnego niebezpieczeństwa dla zdrowia ludzkiego przez zanieczyszczoną wodę; dostarczanie takiej wody powinno być zabronione lub jej wykorzystanie powinno być ograniczone.
Poprawka 27
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16
(16)  Państwa członkowskie nie powinny być już uprawnione do przyznawania odstępstw od przepisów niniejszej dyrektywy. Odstępstwa początkowo wykorzystywano po to, by dać państwom członkowskim do dziewięciu lat na osiągnięcie zgodności z wartością parametryczną. Procedura ta okazała się uciążliwa zarówno dla państw członkowskich, jak i dla Komisji. Ponadto w niektórych przypadkach prowadziła do opóźnień w podejmowaniu działań zaradczych, ponieważ stosowanie odstępstwa było uważane za okres przejściowy. Dlatego też należy usunąć przepis dotyczący odstępstw. Z uwagi na ochronę zdrowia ludzkiego, jeżeli przekroczone zostaną wartości parametryczne, przepisy dotyczące działań zaradczych powinny mieć natychmiastowe zastosowanie bez możliwości przyznania odstępstwa od wartości parametrycznej. Odstępstwa udzielone przez państwa członkowskie na podstawie art. 9 dyrektywy 98/83/WE i obowiązujące w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy powinny jednak mieć nadal zastosowanie do końca okresu ich obowiązywania, ale nie powinny być przedłużane.
(16)  Państwa członkowskie powinny być uprawnione do przyznawania odstępstw od przepisów niniejszej dyrektywy. Odstępstwa początkowo wykorzystywano po to, by dać państwom członkowskim do dziewięciu lat na osiągnięcie zgodności z wartością parametryczną. Procedura ta okazała się przydatna dla państw członkowskich ze względu na ambitny charakter dyrektywy. Należy jednak zauważyć, że w niektórych przypadkach procedura ta prowadziła do opóźnień w podejmowaniu działań zaradczych, ponieważ stosowanie odstępstwa było czasami uważane za okres przejściowy. Jednakże w świetle zaostrzenia parametrów jakości planowanego w ramach niniejszej dyrektywy i coraz częstszego wykrywania nowych substancji zanieczyszczających wymagających zaostrzonych środków w zakresie oceny, monitorowania i zarządzania konieczne jest utrzymanie tej procedury odstępstw dostosowanej do tego kontekstu, pod warunkiem że odstępstwo nie stanowi potencjalnego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego i pod warunkiem że dostawa wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi na danym obszarze nie może być utrzymywana z zastosowaniem jakichkolwiek innych uzasadnionych środków. Należy więc zmienić przepis dotyczący odstępstw w dyrektywie 98/83/WE, aby zapewnić szybsze i skuteczniejsze spełnianie wymogów niniejszej dyrektywy przez państwa członkowskie. Odstępstwa udzielone przez państwa członkowskie na podstawie art. 9 dyrektywy 98/83/WE i obowiązujące w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy powinny również mieć nadal zastosowanie zgodnie z zasadami określonymi w przepisach obowiązujących w chwili uruchomienia procedury dotyczącej odstępstwa.
Poprawka 28
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 17
(17)  W swojej odpowiedzi na europejską inicjatywę obywatelską „Right2Water” z 2014 r.83 Komisja zwróciła się do państw członkowskich, aby zapewniły dostęp do minimalnego zaopatrzenia w wodę dla wszystkich obywateli zgodnie z zaleceniami WHO. Zobowiązała się również, że będzie „ułatwiać dostęp do bezpiecznej wody pitnej [...] dla całej ludności za pośrednictwem polityki ochrony środowiska”84. Jest to zgodne z celem zrównoważonego rozwoju ONZ nr 6 oraz powiązanym celem dotyczącym zapewnienia powszechnego i sprawiedliwego dostępu dla wszystkich do bezpiecznej wody pitnej po przystępnej cenie. Pojęcie sprawiedliwego dostępu obejmuje szerokie spektrum czynników, takich jak dostępność (uwarunkowana m.in. warunkami geograficznymi, brakiem infrastruktury lub szczególną sytuacją niektórych grup ludności), jakość, akceptowalność wody lub dostępność finansowa. Jeśli chodzi o przystępność cenową wody, należy przypomnieć, że przy ustalaniu opłat taryfowych za wodę zgodnie z zasadą zwrotu kosztów określoną w dyrektywie 2000/60/WE, państwa członkowskie mogą uwzględniać różnice w sytuacji społeczno-gospodarczej ludności, a zatem mogą przyjmować taryfy socjalne lub stosować środki ochrony dla grup ludności znajdujących się w trudnej sytuacji społeczno-gospodarczej. Niniejsza dyrektywa dotyczy w szczególności tych aspektów dostępu do wody, które wiążą się z jakością i dostępnością. Aby odnieść się do tych kwestii w ramach odpowiedzi na europejską inicjatywę obywatelską oraz aby wnieść wkład we wdrażanie zasady 20 Europejskiego filaru praw socjalnych85, która stanowi, że „każdy ma prawo dostępu do podstawowych usług dobrej jakości, w tym wody”, państwa członkowskie powinny być zobowiązane do rozwiązania problemu dostępu do wody na poziomie krajowym, przy czym należy zapewnić im swobodę uznania co do rodzaju wdrażanych środków. Można tego dokonać za pomocą działań mających na celu m.in. poprawę powszechnego dostępu do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, np. dzięki publicznie dostępnym zdrojom ulicznym w miastach, oraz propagowanie tego dostępu dzięki zachęcaniu do bezpłatnego udostępniania wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi w budynkach publicznych i restauracjach.
(17)  W swojej odpowiedzi na europejską inicjatywę obywatelską „Right2Water” z 2014 r.83 Komisja zwróciła się do państw członkowskich, aby zapewniły dostęp do minimalnego zaopatrzenia w wodę dla wszystkich obywateli zgodnie z zaleceniami WHO. Zobowiązała się również, że będzie „ułatwiać dostęp do bezpiecznej wody pitnej [...] dla całej ludności za pośrednictwem polityki ochrony środowiska”84. Jest to zgodne z art. 1 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Jest to również zgodne z celem zrównoważonego rozwoju ONZ nr 6 oraz powiązanym celem dotyczącym zapewnienia powszechnego i sprawiedliwego dostępu dla wszystkich do bezpiecznej wody pitnej po przystępnej cenie. Pojęcie sprawiedliwego dostępu obejmuje szerokie spektrum czynników, takich jak dostępność (uwarunkowana m.in. warunkami geograficznymi, brakiem infrastruktury lub szczególną sytuacją niektórych grup ludności), jakość, akceptowalność wody lub dostępność finansowa. Jeśli chodzi o przystępność cenową wody, należy przypomnieć, że – z zastrzeżeniem art. 9 ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE – przy ustalaniu opłat taryfowych za wodę zgodnie z zasadą zwrotu kosztów określoną w tej dyrektywie, państwa członkowskie mogą uwzględniać różnice w sytuacji społeczno-gospodarczej ludności, a zatem mogą przyjmować taryfy socjalne lub stosować środki ochrony dla grup ludności znajdujących się w trudnej sytuacji społeczno-gospodarczej. Niniejsza dyrektywa dotyczy w szczególności tych aspektów dostępu do wody, które wiążą się z jakością i dostępnością. Aby odnieść się do tych kwestii w ramach odpowiedzi na europejską inicjatywę obywatelską oraz aby wnieść wkład we wdrażanie zasady 20 Europejskiego filaru praw Rights85, która stanowi, że „każdy ma prawo dostępu do podstawowych usług dobrej jakości, w tym wody”, państwa członkowskie powinny być zobowiązane do rozwiązania problemu dostępu do wody po przystępnej cenie na poziomie krajowym, przy czym należy zapewnić im pewną swobodę uznania co do rodzaju wdrażanych środków. Można tego dokonać za pomocą działań mających na celu m.in. poprawę powszechnego dostępu do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, np. dzięki unikaniu nieuzasadnionego względami zdrowia publicznego zaostrzania wymogów w zakresie jakości wody, które prowadzi do podnoszenia ceny wody dla obywateli, jak też publicznie dostępnym zdrojom ulicznym w miastach, oraz propagowanie tego dostępu dzięki zachęcaniu do bezpłatnego udostępniania wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi w budynkach publicznych i restauracjach, centrach handlowych i ośrodkach rekreacyjnych oraz obszarach tranzytowych i miejscach dużych skupisk ludzi, na przykład na dworcach i lotniskach. Państwa członkowskie powinny dowolnie określać właściwą kombinację takich instrumentów, dostosowując się do specyfiki warunków krajowych.
_________________
_________________
83 COM(2014)0177
83 COM(2014)0177
84 COM(2014)0177, s. 12.
84 COM(2014)0177, s. 12.
85 Międzyinstytucjonalna proklamacja Europejskiego filaru praw socjalnych (2017/C 428/09) z dnia 17 listopada 2017 r. (Dz.U. C 428 z 13.12.2017, s. 10).
85 Międzyinstytucjonalna proklamacja Europejskiego filaru praw socjalnych (2017/C 428/09) z dnia 17 listopada 2017 r. (Dz.U. C 428 z 13.12.2017, s. 10).
Poprawka 29
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 18
(18)  Parlament Europejski w swojej rezolucji w sprawie dalszych działań w następstwie europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Right2Water”86 stwierdził, że „państwa członkowskie powinny zwracać szczególną uwagę na potrzeby słabszych grup społecznych”87. Specyficzna sytuacja kultur mniejszościowych, takich jak Romowie, Sinti, Travellers, Kalé, Gens du voyage itp., niezależnie od tego, czy prowadzą osiadły tryb życia – a w szczególności brak dostępu do wody pitnej – została także uznana w sprawozdaniu Komisji z wdrażania unijnych ram dotyczących krajowych strategii integracji Romów88 oraz w zaleceniu Rady w sprawie skutecznych środków integracji Romów w państwach członkowskich89. W związku z tym ogólnym kontekstem państwa członkowskie powinny zwracać szczególną uwagę na wrażliwe i zmarginalizowane grupy, stosując niezbędne środki zapewniające tym grupom dostęp do wody. Nie naruszając prawa państw członkowskich do definiowania tych grup, powinny one obejmować przynajmniej uchodźców, społeczności wędrowne, osoby bezdomne i kultury mniejszości, takie jak Romowie, Sinti, Travellers, Kalé, Gens du voyage itp., niezależnie od tego, czy prowadzą one osiadły tryb życia. Środki takie, których wybór pozostawia się do uznania państw członkowskich, mogą na przykład polegać na zapewnieniu alternatywnych systemów zaopatrzenia (urządzenia do uzdatniania wody do użytku indywidualnego), dostarczaniu wody za pomocą pojazdów-cystern i zapewnieniu niezbędnej infrastruktury dla obozów.
(18)  Parlament Europejski w swojej rezolucji w sprawie dalszych działań w następstwie europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Right2Water”86 stwierdził, że „państwa członkowskie powinny zwracać szczególną uwagę na potrzeby słabszych grup społecznych”87. Specyficzna sytuacja kultur mniejszościowych, takich jak Romowie i Travellers, niezależnie od tego, czy prowadzą osiadły tryb życia czy nie – a w szczególności brak dostępu do wody pitnej – została także uznana w sprawozdaniu Komisji z wdrażania unijnych ram dotyczących krajowych strategii integracji Romów88 oraz w zaleceniu Rady w sprawie skutecznych środków integracji Romów w państwach członkowskich89. W związku z tym ogólnym kontekstem państwa członkowskie powinny zwracać szczególną uwagę na wrażliwe i zmarginalizowane grupy, stosując niezbędne środki zapewniające tym grupom dostęp do wody. Uwzględniając zasadę zwrotu kosztów ustanowioną w dyrektywie 2000/60/WE, państwa członkowskie powinny poprawić dostęp do wody dla grup w niekorzystnym położeniu i marginalizowanych, bez pogarszania zaopatrzenia w wodę dobrej jakości i po przystępnej cenie dla wszystkich. Nie naruszając prawa państw członkowskich do definiowania tych grup, powinny one obejmować przynajmniej uchodźców, społeczności wędrowne, osoby bezdomne i kultury mniejszości, takie jak Romowie i Travellers, niezależnie od tego, czy prowadzą one osiadły tryb życia czy nie. Środki takie, których wybór pozostawia się do uznania państw członkowskich, mogą na przykład polegać na zapewnieniu alternatywnych systemów zaopatrzenia (urządzenia do uzdatniania wody do użytku indywidualnego), dostarczaniu wody za pomocą pojazdów-cystern i zapewnieniu niezbędnej infrastruktury dla obozów. W przypadku gdy obowiązkami tymi obciąża się lokalne organy publiczne, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby dysponowały one wystarczającymi środkami finansowymi oraz możliwościami technicznymi i sprzętowymi, oraz powinny wspierać je w tym, na przykład dzięki wsparciu eksperckiemu. Dystrybucja wody dla grup w niekorzystnym położeniu i zmarginalizowanych nie powinna w szczególności wiązać się z nieproporcjonalnymi kosztami dla lokalnych organów publicznych.
_________________
_________________
86 P8_TA(2015)0294
86 P8_TA(2015)0294
87 P8_TA(2015)0294, ust. 62.
87 P8_TA(2015)0294, ust. 62.
88 COM(2014)0209
88 COM(2014)0209
89 Zalecenie Rady (2013/C 378/01) z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie skutecznych środków integracji Romów w państwach członkowskich (Dz.U. C 378 z 24.12.2013, s. 1).
89 Zalecenie Rady (2013/C 378/01) z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie skutecznych środków integracji Romów w państwach członkowskich (Dz.U. C 378 z 24.12.2013, s. 1).
Poprawka 30
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 19
(19)  W siódmym ogólnym unijnym programie działań w zakresie środowiska do 2020 r. „Dobra jakość życia z uwzględnieniem ograniczeń naszej planety”90 wymaga się, aby społeczeństwo miało dostęp do zrozumiałych informacji o środowisku na poziomie krajowym. W dyrektywie 98/83/WE przewidziano wyłącznie bierny dostęp do informacji, co oznacza, że państwa członkowskie musiały jedynie zapewniać dostępność informacji. Przepisy te powinny zatem zostać zmienione, tak aby zapewnić łatwy dostęp do aktualnych informacji, np. na stronie internetowej, do której link powinien być aktywnie rozpowszechniany. Aktualne informacje powinny obejmować nie tylko wyniki programów monitorowania, lecz również dodatkowe informacje, które mogą być przydatne dla obywateli, takie jak informacje na temat wskaźników (zawartość żelaza, twardość, poziom zmineralizowania wody itp.), które często wpływają na sposób postrzegania wody wodociągowej przez konsumentów. W tym celu parametry wskaźnikowe z dyrektywy 98/83/WE, które nie stanowiły informacji zdrowotnej, powinny zostać zastąpione informacjami na temat tych parametrów udostępnionymi w internecie. W przypadku bardzo dużych dostawców wody dodatkowe informacje na temat, m.in. efektywności energetycznej, zarządzania, administracji, struktury kosztów i stosowanego systemu uzdatniania również powinny być dostępne w internecie. Przyjmuje się, że poprawa wiedzy konsumentów i większa przejrzystość przyczynią się do zwiększenia zaufania obywateli do dostarczanej wody. To z kolei powinno doprowadzić do zwiększonego wykorzystania wody wodociągowej, co pomoże w zmniejszeniu ilości odpadów z tworzyw sztucznych i emisji gazów cieplarnianych oraz będzie miało pozytywny wpływ na przeciwdziałanie zmianie klimatu i środowisko jako całość.
(19)  W siódmym ogólnym unijnym programie działań w zakresie środowiska do 2020 r. „Dobra jakość życia z uwzględnieniem ograniczeń naszej planety”90 wymaga się, aby społeczeństwo miało dostęp do zrozumiałych informacji o środowisku na poziomie krajowym. W dyrektywie 98/83/WE przewidziano wyłącznie bierny dostęp do informacji, co oznacza, że państwa członkowskie musiały jedynie zapewniać dostępność informacji. Przepisy te powinny zatem zostać zmienione, tak aby zapewnić łatwy dostęp do aktualnych, zrozumiałych i istotnych informacji dla konsumentów, np. w broszurze, na stronie internetowej lub inteligentnej aplikacji. Aktualne informacje powinny obejmować nie tylko wyniki programów monitorowania, lecz również dodatkowe informacje, które mogą być przydatne dla obywateli, takie jak wyniki działań podjętych w celu nadzorowania dostawców wody w zakresie parametrów jakości wody oraz informacje dotyczące parametrów wskaźnikowych wymienione w załączniku I część Ba. W przypadku bardzo dużych dostawców wody dodatkowe informacje na temat, m.in. zarządzania, struktury taryf i stosowanego systemu uzdatniania również powinny być dostępne w internecie. Poprawa wiedzy konsumentów w obszarze istotnych informacji i większa przejrzystość powinny zmierzać do zwiększenia zaufania obywateli do dostarczanej wody oraz do usług wodnych, oraz doprowadzić do zwiększonego wykorzystania wody wodociągowej jako wody pitnej, co mogłoby przyczynić się do zmniejszenia wykorzystania tworzyw sztucznych i ilości odpadów z tworzyw sztucznych i emisji gazów cieplarnianych oraz będzie miało pozytywny wpływ na przeciwdziałanie zmianie klimatu i środowisko jako całość.
_________________
_________________
90 Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1386/2013/UE z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie ogólnego unijnego programu działań w zakresie środowiska do 2020 r. „Dobra jakość życia z uwzględnieniem ograniczeń naszej planety” (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 171).
90 Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1386/2013/UE z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie ogólnego unijnego programu działań w zakresie środowiska do 2020 r. „Dobra jakość życia z uwzględnieniem ograniczeń naszej planety” (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 171).
Poprawka 31
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 20
(20)  Z tych samych powodów oraz w celu lepszego uświadomienia konsumentom skutków zużycia wody powinni oni również otrzymywać (np. razem z fakturą lub za pomocą aplikacji na smartfony) informacje na temat zużytych ilości wody, struktury kosztów w ramach taryfy stosowanej przez dostawcę wody, w tym kosztów zmiennych i stałych, a także ceny za litr wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, co pozwoli im na porównanie tych opłat z cenami wody butelkowanej.
(20)  Z tych samych powodów oraz w celu lepszego uświadomienia konsumentom skutków zużycia wody powinni oni również otrzymywać łatwo dostępne informacje, np. razem z fakturą lub za pomocą inteligentnej aplikacji, na temat zużytych rocznie ilości wody, przebiegu zużycia oraz porównania ze średnim zużyciem w gospodarstwach domowych, jeżeli takie informacje posiada dostawca wody, struktury taryfy stosowanej przez dostawcę wody, w tym rozłożenia części zmiennych i stałych, a także ceny za litr wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, co pozwoli im na porównanie tych opłat z cenami wody butelkowanej.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 21
(21)  Zasady, które należy uwzględniać przy ustalaniu taryf opłat za wodę, czyli zwrot kosztów za usługi wodne oraz zasada „zanieczyszczający płaci”, zostały określone w dyrektywie 2000/60/WE. Stabilność finansowania w przypadku świadczenia usług wodnych nie zawsze jest jednak zapewniona, co czasami prowadzi do niewystarczającego poziomu inwestowania w utrzymanie infrastruktury wodnej. Dzięki udoskonaleniu technik monitorowania wskaźniki wycieków – spowodowanych głównie takim niedoinwestowaniem – stają się coraz bardziej widoczne, a redukcję strat wody należy wspierać na poziomie unijnym w celu poprawy wydajności infrastruktury wodnej. Zgodnie z zasadą pomocniczości problem ten powinien być rozwiązywany poprzez zwiększenie przejrzystości i informacje dla konsumentów na temat wskaźników wycieków i efektywności energetycznej.
(21)  Podstawowe zasady, które należy uwzględniać przy ustalaniu taryf opłat za wodę, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE, czyli zwrot kosztów za usługi wodne oraz zasada „zanieczyszczający płaci”, zostały określone w tej dyrektywie. Stabilność finansowania w przypadku świadczenia usług wodnych nie zawsze jest jednak zapewniona, co czasami prowadzi do niewystarczającego poziomu inwestowania w utrzymanie infrastruktury wodnej. Dzięki udoskonaleniu technik monitorowania poziom wycieków – spowodowanych głównie takim niedoinwestowaniem – stają się coraz bardziej widoczne, a redukcję strat wody należy wspierać na poziomie unijnym w celu poprawy wydajności infrastruktury wodnej. Zgodnie z zasadą pomocniczości, w celu zwiększenia świadomości tego problemu, informacje z nim związane należy przekazywać konsumentom w bardziej przejrzysty sposób.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 25
(25)  Na podstawie pkt 22 porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa Komisja powinna przeprowadzić ocenę niniejszej dyrektywy przed upływem pewnego okresu wyznaczonego od daty będącej terminem jej transpozycji. Ocena ta powinna opierać się na zebranych doświadczeniach i danych zgromadzonych w czasie wdrażania dyrektywy, na odpowiednich danych naukowych, analitycznych i epidemiologicznych oraz na wszelkich dostępnych zaleceniach WHO.
(25)  Na podstawie pkt 22 porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa Komisja powinna przeprowadzić ocenę niniejszej dyrektywy przed upływem pewnego okresu wyznaczonego od daty będącej terminem jej transpozycji. Ocena ta powinna opierać się na zebranych doświadczeniach i danych zgromadzonych w czasie wdrażania dyrektywy, na dostępnych zaleceniach WHO oraz na odpowiednich danych naukowych, analitycznych i epidemiologicznych.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 28
(28)  W celu dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu naukowo-technicznego lub określenia wymogów w zakresie monitorowania na potrzeby oceny zagrożenia i ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmiany załączników I i IV do niniejszej dyrektywy. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. Ponadto określone w uwadze 10 w części C załącznika I do dyrektywy 98/83/WE uprawnienie do ustalenia częstotliwości monitorowania oraz metod monitorowania w przypadku substancji promieniotwórczych nie jest już aktualne w związku z przyjęciem dyrektywy Rady 2013/51/Euratom96, a zatem powinno zostać uchylone. Uprawnienie określone w akapicie drugim w części A załącznika III do dyrektywy 98/83/WE dotyczące zmian dyrektywy nie jest już potrzebne i powinno zostać uchylone.
(28)  W celu dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu naukowo-technicznego lub określenia wymogów w zakresie monitorowania na potrzeby oceny zagrożenia i ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmiany załączników I i IV do niniejszej dyrektywy oraz podjęcia koniecznych środków na podstawie zmian przewidzianych w art. 10a. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. Ponadto określone w uwadze 10 w części C załącznika I do dyrektywy 98/83/WE uprawnienie do ustalenia częstotliwości monitorowania oraz metod monitorowania w przypadku substancji promieniotwórczych nie jest już aktualne w związku z przyjęciem dyrektywy Rady 2013/51/Euratom96, a zatem powinno zostać uchylone. Uprawnienie określone w akapicie drugim w części A załącznika III do dyrektywy 98/83/WE dotyczące zmian dyrektywy nie jest już potrzebne i powinno zostać uchylone.
_________________
_________________
96 Dyrektywa Rady 2013/51/Euratom z dnia 22 października 2013 r. określająca wymogi dotyczące ochrony zdrowia ludności w odniesieniu do substancji promieniotwórczych w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 296 z 7.11.2013, s. 12).
96 Dyrektywa Rady 2013/51/Euratom z dnia 22 października 2013 r. określająca wymogi dotyczące ochrony zdrowia ludności w odniesieniu do substancji promieniotwórczych w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 296 z 7.11.2013, s. 12).
Poprawka 36
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1
1.  Niniejsza dyrektywa dotyczy jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.
1.  Niniejsza dyrektywa dotyczy jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi dla wszystkich w Unii.
Poprawki 163, 189, 207 i 215
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 2
2.  Celem niniejszej dyrektywy jest ochrona zdrowia ludzkiego przed szkodliwymi skutkami wszelkiego zanieczyszczenia wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi przez zapewnienie, aby była zdatna do użycia i czysta.
2.  Celem niniejszej dyrektywy jest ochrona zdrowia ludzkiego przed szkodliwymi skutkami wszelkiego zanieczyszczenia wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi przez zapewnienie, aby była zdatna do użycia i czysta oraz zapewnienie powszechnego dostępu do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – ustęp 1
1.  „woda przeznaczona do spożycia przez ludzi” oznacza wszelką wodę w stanie pierwotnym lub po uzdatnieniu przeznaczoną do picia, gotowania, przygotowywania lub produkcji żywności lub innych celów domowych zarówno w obiektach publicznych, jak i prywatnych , niezależnie od jej pochodzenia i od tego, czy dostarczana jest: z sieci dystrybucyjnej, pojazdów- cystern czy, w przypadku wody źródlanej, w butelkach lub pojemnikach;
1.  „woda przeznaczona do spożycia przez ludzi” oznacza wszelką wodę w stanie pierwotnym lub po uzdatnieniu przeznaczoną do picia, gotowania, przygotowywania lub produkcji żywności, lub do innych celów konsumpcyjnych albo innych celów domowych zarówno w obiektach publicznych, jak i prywatnych, łącznie z przedsiębiorstwami spożywczymi, niezależnie od jej pochodzenia i od tego, czy dostarczana jest: z sieci dystrybucyjnej, pojazdów- cystern czy w butelkach lub pojemnikach;
Poprawka 39
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – ustęp 2
2.  „wewnętrzna instalacja wodociągowa” oznacza przewody wodociągowe wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, które są zainstalowane między zaworami, z których następuje pobór wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, zarówno w obiektach publicznych, jak i prywatnych, a siecią dystrybucyjną, ale jedynie jeśli nie podlegają, zgodnie z odpowiednimi przepisami krajowymi, kompetencji dostawcy wody w zakresie jego obowiązków;
(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)
Poprawka 40
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – ustęp 3
3.  „dostawca wody” oznacza podmiot dostarczający średnio co najmniej 10 m³ na dobę wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi;
3.  „dostawca wody” oznacza osobę prawną dostarczającą średnio co najmniej 10 m³ na dobę wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi;
Poprawka 41
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  „bardzo mały dostawca wody” oznacza dostawcę wody dostarczającego mniej niż 50 m3 wody na dobę lub obsługującego mniej niż 250 osób;
Poprawka 42
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – ustęp 4
4.  „mały dostawca wody” oznacza dostawcę wody dostarczającego mniej niż 500 wody na dobę lub obsługującego mniej niż 5 000 osób;
4.  „mały dostawca wody” oznacza dostawcę wody dostarczającego mniej niż 500 m3 wody na dobę lub obsługującego mniej niż 2 500 osób;
Poprawka 43
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – ustęp 4 a (nowy)
4a.  „średni dostawca wody” oznacza dostawcę wody dostarczającego co najmniej 500 m³ wody na dobę lub obsługującego co najmniej 2 500 osób;
Poprawka 44
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – ustęp 5
5.  „duży dostawca wody” oznacza dostawcę wody dostarczającego co najmniej 500 m³ wody na dobę lub obsługującego co najmniej 5 000 osób;
5.  „duży dostawca wody” oznacza dostawcę wody dostarczającego co najmniej 5 000 m³ wody na dobę lub obsługującego co najmniej 25 000 osób;
Poprawka 45
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – ustęp 6
6.  „bardzo duży dostawca wody” oznacza dostawcę wody dostarczającego co najmniej 5 000 m³ wody na dobę lub obsługującego co najmniej 50 000 osób;
6.  „bardzo duży dostawca wody” oznacza dostawcę wody dostarczającego co najmniej 20 000 m³ wody na dobę lub obsługującego co najmniej 100 000 osób;
Poprawka 46
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – ustęp 7
7.  „obiekty priorytetowe” oznaczają duże obiekty, w których duża liczba użytkowników może być narażona na ryzyko związane z wodą, np. szpitale, instytucje opieki zdrowotnej, obiekty zakwaterowania, zakłady karne i kempingi, określone przez państwa członkowskie;
7.  „obiekty priorytetowe” oznaczają duże nieprzeznaczone do celów mieszkalnych obiekty, w których duża liczba osób, w szczególności znajdujących się w trudnej sytuacji, może być narażona na ryzyko związane z wodą, np. szpitale, instytucje opieki zdrowotnej, domy spokojnej starości, szkoły, uczelnie i inne placówki oświatowe, żłobki i przedszkola, obiekty sportowe, rekreacyjne i wystawowe, obiekty zakwaterowania, zakłady karne i kempingi, określone przez państwa członkowskie;
Poprawka 47
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – ustęp 8 a (nowy)
8a.   „przedsiębiorstwo spożywcze” oznacza przedsiębiorstwo spożywcze w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002;
Poprawka 48
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Do wody używanej w przedsiębiorstwach spożywczych do wytwarzania, przetwarzania, konserwowania lub wprowadzania do obrotu produktów lub substancji przeznaczonych do spożycia przez ludzi mają zastosowanie wyłącznie art. 4, 5, 6 i 11 niniejszej dyrektywy. Jednak żaden z artykułów niniejszej dyrektywy nie ma zastosowania, jeżeli podmiot działający na rynku spożywczym może wykazać w sposób zadawalający właściwe organy krajowe, że jakość wody, której używa, nie wpływa na stan higieny produktów i substancji powstałych w wyniku jego działalności oraz że takie produkty i substancje spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady1a.
________________
1a Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.U. L 139, z 30.4.2004, s. 1).
Poprawka 49
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – ustęp 1 b (nowy)
1b.  Producent wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi rozlewanej do butelek lub pojemników nie jest uważany za dostawcę wody.
Przepisy niniejszej dyrektywy mają zastosowanie do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi rozlewanej do butelek lub pojemników, w takim zakresie, w jakim nie mają zastosowania obowiązki na mocy innych przepisów unijnych.
Poprawka 50
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – ustęp 1 c (nowy)
1c.  Statki morskie, które odsalają wodę, przewożą pasażerów i pełnią rolę dostawców wody, podlegają jedynie przepisom art. 1 – 7 i 9 – 12 niniejszej dyrektywy i załączników do niej.
Poprawka 51
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera c
c)  państwa członkowskie zastosowały wszelkie inne środki niezbędne do spełnienia wymagań określonych w art. 5–12 niniejszej dyrektywy.
c)  państwa członkowskie zastosowały wszelkie inne środki niezbędne do spełnienia wymagań określonych:
(i)   w art. 4–12 niniejszej dyrektywy dla wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi dostarczanej konsumentom końcowym z sieci dystrybucyjnej lub cysterny;
(ii)  w art. 4, 5 i 6 oraz art. 11 ust. 4 niniejszej dyrektywy dla wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi rozlewanej do butelek lub pojemników w przedsiębiorstwie spożywczym;
(iii)  w art. 4, 5, 6 i 11 niniejszej dyrektywy dla wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi wytwarzanej i używanej w przedsiębiorstwie spożywczym do wytwarzania, przetwarzania i dystrybucji żywności;
Poprawka 52
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 2
2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby środki podjęte w celu wykonania niniejszej dyrektywy w żadnych okolicznościach nie miały skutku w postaci bezpośredniego lub pośredniego pozwolenia na pogorszenie obecnej jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi albo na wzrost zanieczyszczenia wód wykorzystywanych do produkcji wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi .
2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby środki podjęte w celu wykonania niniejszej dyrektywy były w pełni zgodne z zasadą ostrożności i w żadnych okolicznościach nie miały skutku w postaci bezpośredniego lub pośredniego pozwolenia na pogorszenie obecnej jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi albo na wzrost zanieczyszczenia wód wykorzystywanych do produkcji wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.
Poprawka 53
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Państwa członkowskie podejmują działania w celu dopilnowania, by właściwe organy przeprowadziły ocenę poziomów wycieków wody na ich terytorium oraz możliwości większego ograniczenia wycieków wody w sektorze wody pitnej. W ocenie tej uwzględnia się istotne aspekty dotyczące zdrowia publicznego, środowiska, technologii i gospodarki. Państwa członkowskie przyjmują do dnia 31 grudnia 2022 r. krajowe cele w zakresie zmniejszenia do dnia 31 grudnia 2030 r. na swoim terytorium poziomów wycieków spowodowanych przez dostawców wody. Państwa członkowskie mogą wprowadzić istotne zachęty, aby zapewnić osiągnięcie przez dostawców wody na swoim terytorium celów krajowych.
Poprawka 54
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 2 b (nowy)
2b.  Jeżeli właściwy organ odpowiedzialny za produkcję i dystrybucję wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi przekazuje zarządzanie całością lub częścią produkcji lub dostaw wody dostawcy wody, umowa między właściwym organem a dostawcą wody określa obowiązki każdej ze stron wynikające z niniejszej dyrektywy.
Poprawka 55
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 5 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie ustalają wartości mające zastosowanie do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi dla parametrów przedstawionych w załączniku I, które to parametry nie mogą być mniej rygorystyczne niż wartości określone w tym załączniku .
1.  Państwa członkowskie ustalają wartości, mające zastosowanie do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi dla parametrów przedstawionych w załączniku I.
Poprawka 56
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 5 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Wartości określone zgodnie z ust. 1 nie mogą być mniej rygorystyczne niż wartości określone w załączniku I częściach A, B i Ba. Jeśli chodzi o parametry wymienione w załączniku I część Ba, wartości te określa się wyłącznie do celów kontroli w odniesieniu do przestrzegania obowiązków nałożonych na podstawie art. 12.
Poprawka 57
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 5 – ustęp 2 – akapit 1 a (nowy)
Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania, aby zagwarantować, że środki do uzdatniania, materiały i metody dezynfekcji stosowane do celów dezynfekcji w systemach zaopatrzenia w wodę nie będą niekorzystnie wpływać na jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Wszelkie zanieczyszczenia wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi wynikające ze stosowania takich środków, materiałów i metod muszą być zminimalizowane, ale bez szkody dla skuteczności dezynfekcji.
Poprawka 58
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 6 – akapit 1 – wprowadzenie
Wartości parametryczne ustalone zgodnie z art. 5 w odniesieniu do parametrów wymienionych w załączniku I części A i B są przestrzegane:
Wartości parametryczne ustalone zgodnie z art. 5 w odniesieniu do parametrów wymienionych w załączniku I części A, B i C są przestrzegane:
Poprawka 59
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 6 – akapit 1 – litera c
c)  w przypadku wody źródlanej w punkcie, gdzie woda umieszczana jest w butelkach.
c)  w przypadku wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi rozlewanej do butelek lub pojemników – w punkcie, gdzie woda rozlewana jest do butelek lub pojemników;
Poprawka 60
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 6 – akapit 1 – litera c a (nowa)
ca)  w przypadku wody wykorzystywanej w przedsiębiorstwie spożywczym, gdzie woda jest dostarczana przez dostawcę wody, w punkcie dostawy do przedsiębiorstwa spożywczego.
Poprawka 61
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 6 – akapit 1 a (nowy)
1a.  W przypadku wody, o której mowa w ust. 1 lit. a), uznaje się, że państwa członkowskie wypełniły swoje zobowiązania wynikające z niniejszego artykułu w przypadku, gdy można ustalić, że niezgodność z parametrami ustalonymi w art. 5 jest spowodowana prywatną instalacją wodociągową lub jej konserwacją, z wyjątkiem obiektów priorytetowych.
Poprawka 62
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 7 – ustęp 1 – litera a
a)  ocena zagrożeń dotycząca części wód wykorzystywanych do poboru wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi zgodnie z art. 8;
a)  ocena zagrożeń dotycząca części wód lub ich części wykorzystywanych do poboru wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi przeprowadzona przez państwa członkowskie zgodnie z art. 8;
Poprawka 63
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 7 – ustęp 1 – litera b
b)  ocena ryzyka związanego z zaopatrzeniem przeprowadzana przez dostawców wody do celów monitorowania jakości dostarczanej wody zgodnie z art. 9 i załącznikiem II część C;
b)  ocena ryzyka związanego z zaopatrzeniem przeprowadzana przez dostawców wody w odniesieniu do każdego systemu zaopatrzenia w wodę do celów zagwarantowania i monitorowania jakości dostarczanej wody zgodnie z art. 9 i załącznikiem II część C;
Poprawka 64
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 7 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Państwa członkowskie mogą dostosować wdrażanie podejścia opartego na analizie ryzyka, bez uszczerbku dla celu niniejszej dyrektywy dotyczącego jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi i zdrowia konsumentów, w przypadku gdy występują szczególne ograniczenia wynikające z warunków geograficznych, takich jak oddalenie lub słaba dostępność strefy zaopatrzenia w wodę.
Poprawka 65
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 7 – ustęp 1 b (nowy)
1b.  Państwa członkowskie zapewniają jasny i właściwy podział odpowiedzialności między zainteresowane strony, zgodnie ze swoją definicją, za stosowanie podejścia opartego na ryzyku w odniesieniu do części wód wykorzystywanych do poboru wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi oraz wewnętrznych instalacji wodociągowych. Taki podział obowiązków jest dostosowany do ich ram instytucjonalnych i prawnych.
Poprawka 66
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 7 – ustęp 2
2.  Oceny zagrożeń przeprowadza się do dnia [3 years after the end-date for transposition of this Directive] r. Podlegają one przeglądom co 3 lata i w razie potrzeby są aktualizowane.
2.  Oceny zagrożeń przeprowadza się do dnia [3 years after the end-date for transposition of this Directive] r. one poddawane przeglądowi co 3 lata, z uwzględnieniem wymogu identyfikowania części wód nałożonego na państwa członkowskie na mocy art. 7 dyrektywy 2000/60/WE, i w razie potrzeby są aktualizowane.
Poprawka 67
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 7 – ustęp 3
3.  Oceny ryzyka związanego z zaopatrzeniem są przeprowadzane przez bardzo dużych dostawców wody i dużych dostawców wody do dnia [3 years after the end-date for transposition of this Directive] r. i przez małych dostawców wody do dnia [6 years after the end-date for transposition of this Directive] r. Podlegają one przeglądom w regularnych odstępach czasu nie dłuższych niż 6 lat i w razie potrzeby są aktualizowane.
3.  Oceny ryzyka związanego z zaopatrzeniem są przeprowadzane do dnia [6 years after the end-date for transposition of this Directive] r. Podlegają one przeglądom w regularnych odstępach czasu nie dłuższych niż 6 lat i w razie potrzeby są aktualizowane.
Poprawka 68
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 7 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Na podstawie art. 8 i 9 niniejszej dyrektywy państwa członkowskie przyjmują konieczne środki naprawcze w ramach programów środków działania i planów gospodarowania wodami w dorzeczu przewidzianych odpowiednio w art. 11 i 13 dyrektywy 2000/60/WE.
Poprawka 69
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 7 – ustęp 4
4.   Oceny ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi przeprowadza się do dnia [3 years after the end-date for transposition of this Directive] r. Podlegają one przeglądom co 3 lata i w razie potrzeby są aktualizowane.
4.   Oceny ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi w obiektach wymienionych w art. 10 ust. 1 przeprowadza się do dnia [3 years after the end-date for transposition of this Directive] r. Podlegają one przeglądom co 3 lata i w razie potrzeby są aktualizowane.
Poprawka 70
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – nagłówek
Ocena zagrożeń dotycząca części wód wykorzystywanych do poboru wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi
Ocena zagrożeń dotycząca części wód wykorzystywanych do poboru wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, monitorowanie tych zagrożeń i zarządzanie nimi
Poprawka 71
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 1 – wprowadzenie
1.  Nie naruszając art. 6 i 7 dyrektywy 2000/60/WE, państwa członkowskie dbają o to, aby ocena zagrożeń obejmowała części wód wykorzystywane do poboru wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, dostarczające średnio powyżej 10 m3 wody na dobę. Ocena zagrożeń obejmuje następujące elementy:
1.  Nie naruszając dyrektywy 2000/60/WE, w szczególności art. 4–8, państwa członkowskie wraz z właściwymi organami odpowiadającymi za wodę dbają o to, aby ocena zagrożeń obejmowała części wód wykorzystywane do poboru wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, dostarczające średnio powyżej 10 m3 wody na dobę. Ocena zagrożeń obejmuje następujące elementy:
Poprawka 72
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 1 – litera a
a)  identyfikację i współrzędne geograficzne wszystkich punktów poboru wody w częściach wód objętych oceną zagrożeń;
a)  identyfikację i współrzędne geograficzne wszystkich punktów poboru wody w częściach wód lub ich częściach objętych oceną zagrożeń. Z uwagi na to, że dane, o których mowa w niniejszej literze mają potencjalnie wrażliwy charakter, w szczególności pod względem ochrony zdrowia publicznego, państwa członkowskie dopilnowują, by dane te były chronione i przekazywane wyłącznie właściwym organom.
Poprawka 73
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 1 – litera b
b)  identyfikacja stref ochronnych, w przypadkach gdy strefy te zostały ustanowione zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60/WE i obszarów chronionych, o których mowa w art. 6 tej dyrektywy;
b)  identyfikację stref ochronnych, w przypadkach gdy strefy te zostały ustanowione zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60/WE;
Poprawka 216
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 1 – litera c
c)  określenie zagrożeń i możliwych źródeł zanieczyszczeń mających wpływ na części wód objęte oceną zagrożeń. W tym celu państwa członkowskie mogą wykorzystać przegląd wpływu działalności człowieka przeprowadzony zgodnie z art. 5 dyrektywy 2000/60/WE oraz informacje na temat znaczących oddziaływań, zgromadzone zgodnie z pkt 1.4 w załączniku II do tej dyrektywy;
c)  określenie zagrożeń i możliwych źródeł zanieczyszczeń mających wpływ na części wód objęte oceną zagrożeń. Takie badanie i określanie źródeł zanieczyszczeń jest regularnie aktualizowane w celu wykrywania nowych substancji mających wpływ na mikrodrobiny plastiku, w szczególności PFAS. W tym celu państwa członkowskie mogą wykorzystać przegląd wpływu działalności człowieka przeprowadzony zgodnie z art. 5 dyrektywy 2000/60/WE oraz informacje na temat znaczących oddziaływań, zgromadzone zgodnie z pkt 1.4 w załączniku II do tej dyrektywy;
Poprawka 75
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 1 – litera d – wprowadzenie
d)  regularne monitorowanie części wód objętych oceną zagrożeń pod kątem odpowiednich zanieczyszczeń wybranych z wykazów:
d)  regularne monitorowanie części wód lub ich części objętych oceną zagrożeń pod kątem zanieczyszczeń mających znaczenie dla zaopatrzenia w wodę i wybranych z wykazów:
Poprawka 76
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 1 – litera d – podpunkt iv
(iv)  innych istotnych zanieczyszczeń, takich jak mikrodrobiny plastiku, lub zanieczyszczeń specyficznych dla dorzeczy, określonych przez państwa członkowskie na podstawie przeglądu wpływu działalności człowieka przeprowadzonego zgodnie z art. 5 dyrektywy 2000/60/WE oraz informacji na temat znaczących oddziaływań, zgromadzonych zgodnie z pkt 1.4 w załączniku II do tej dyrektywy.
(iv)  parametrów tylko do celów kontroli w załączniku I część Ca lub innych istotnych zanieczyszczeń, takich jak mikrodrobiny plastiku, pod warunkiem że dostępna jest metodyka pomiaru mikrodrobin plastiku określona w art. 11 ust. 5b, lub zanieczyszczeń specyficznych dla dorzeczy, określonych przez państwa członkowskie na podstawie przeglądu wpływu działalności człowieka przeprowadzonego zgodnie z art. 5 dyrektywy 2000/60/WE oraz informacji na temat znaczących oddziaływań, zgromadzonych zgodnie z pkt 1.4 w załączniku II do tej dyrektywy.
Poprawka 77
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 1 – akapit 1 a (nowy)
Bardzo mali dostawcy wody mogą zostać zwolnieni z wymogów, o których mowa w lit. a), b) i c) niniejszego ustępu, pod warunkiem że właściwy organ posiada uzyskaną wcześniej i aktualną udokumentowaną wiedzę na temat odpowiednich parametrów, o których mowa w tych literach. Zwolnienie podlega przeglądom przez właściwy organ co najmniej co 3 lata i w razie potrzeby jest aktualizowane.
Poprawka 217
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 1 – akapit 3
Do celów regularnego monitorowania państwa członkowskie mogą wykorzystać wyniki monitorowania przeprowadzonego zgodnie z innymi przepisami Unii.
Do celów regularnego monitorowania, a także do celów wykrywania nowych szkodliwych substancji w drodze nowych badań, państwa członkowskie mogą wykorzystać zdolności w zakresie monitorowania oraz swój potencjał badawczy, zgodnie z innymi przepisami Unii.
Poprawka 78
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 3
3.  Państwa członkowskie informują dostawców wody wykorzystujących część wód objętą oceną zagrożeń o wynikach monitorowania przeprowadzonego na podstawie ust. 1 lit. d) i mogą, na podstawie tych wyników monitorowania:
skreśla się
a)   wymagać od dostawców wody przeprowadzenia dodatkowego monitorowania lub oczyszczania w przypadku niektórych parametrów;
b)   zezwolić dostawcom wody na zmniejszenie częstotliwości monitorowania niektórych parametrów bez konieczności przeprowadzania oceny ryzyka związanego z zaopatrzeniem, pod warunkiem że nie są to parametry podstawowe w rozumieniu załącznika II część B pkt 1 i pod warunkiem że nie jest prawdopodobne, aby jakikolwiek dający się racjonalnie przewidzieć czynnik miał spowodować pogorszenie jakości wody.
Poprawka 79
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 4
4.  W takich przypadkach, gdy dostawca wody może zmniejszyć częstotliwość monitorowania, o której mowa w ust. 2 lit. b), państwa członkowskie nadal regularnie monitorują te parametry w częściach wód objętych oceną zagrożeń.
skreśla się
Poprawka 80
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 5 – akapit 1 – wprowadzenie
Na podstawie informacji zgromadzonych zgodnie z ust. 1 i 2 i na podstawie dyrektywy 2000/60/WE państwa członkowskie stosują następujące środki we współpracy z dostawcami i innymi zainteresowanymi podmiotami lub dopilnowują, aby dostawcy wody zastosowali te środki:
Na podstawie informacji zgromadzonych zgodnie z ust. 1 i 2 i na podstawie dyrektywy 2000/60/WE państwa członkowskie stosują następujące środki we współpracy z dostawcami wody i innymi zainteresowanymi podmiotami:
Poprawka 178
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 5 – akapit 1 – litera a
a)  środki zapobiegawcze w celu zredukowania poziomu uzdatniania i ochrony jakości wody, w tym środki, o których mowa w art. 11 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2000/60/WE;
skreśla się
Poprawka 82
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 5 – akapit 1 – litera a a (nowa)
aa)  zapewnia, by zanieczyszczający, we współpracy z dostawcami wody i innymi odpowiednimi zainteresowanymi stronami, podjęli działania zapobiegawcze, aby uniknąć uzdatniania lub zredukować jego poziom i zachować jakość wody, w tym środki, o których mowa w art. 11 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2000/60/WE, a także dodatkowe środki uznane za niezbędne na podstawie wyników monitorowania prowadzonego na podstawie ust. 1 lit. d) niniejszego artykułu;
Poprawka 83
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 5 – akapit 1 – litera b
b)  środki łagodzące, które uznaje się za konieczne na podstawie wyników monitorowania przeprowadzonego na podstawie ust. 1 lit. d) w celu zidentyfikowania i usunięcia źródła zanieczyszczenia.
b)  środki łagodzące, które uznaje się za konieczne na podstawie wyników monitorowania przeprowadzonego na podstawie ust. 1 lit. d) w celu zidentyfikowania i usunięcia źródła zanieczyszczenia i wszelkiego dodatkowego uzdatniania, jeżeli środki zapobiegawcze zostaną uznane za nierentowne lub niewystarczająco skuteczne, aby w odpowiednim czasie rozwiązać problem źródła zanieczyszczenia.
Poprawka 84
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 5 – akapit 1 – litera b a (nowa)
ba)  jeżeli środki określone w lit. aa) i b) nie zostały uznane za wystarczające do zapewnienia odpowiedniej ochrony zdrowia ludzkiego, wymagają, aby dostawcy wody przeprowadzali dodatkową kontrolę niektórych parametrów w miejscu poboru lub uzdatniania, jeżeli jest to bezwzględnie konieczne, aby zapobiec zagrożeniu dla zdrowia.
Poprawka 85
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 5 a (nowy)
5a.  Państwa członkowskie informują dostawców wody wykorzystujących część wód lub ich części objęte oceną zagrożeń o wynikach monitorowania przeprowadzonego na podstawie ust. 1 lit. d) i mogą, na podstawie tych wyników monitorowania oraz informacji zgromadzonych zgodnie z ust. 1 i 2 i na podstawie dyrektywy 2000/60/WE:
a)  zezwolić dostawcom wody na zmniejszenie częstotliwości monitorowania niektórych parametrów lub liczby monitorowanych parametrów, bez nakładania na nich obowiązku przeprowadzania oceny ryzyka związanego z zaopatrzeniem, pod warunkiem że nie są to parametry podstawowe w rozumieniu załącznika II część B pkt 1 i pod warunkiem że nie jest prawdopodobne, aby jakikolwiek dający się racjonalnie przewidzieć czynnik miał spowodować pogorszenie jakości wody;
b)  gdy dostawca wody może zmniejszyć częstotliwość monitorowania, o której mowa w lit. a), nadal regularnie monitorować te parametry w częściach wód objętych oceną zagrożeń.
Poprawka 86
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – nagłówek
Ocena ryzyka związanego z zaopatrzeniem
Ocena i monitorowanie ryzyka związanego z zaopatrzeniem oraz zarządzanie nim
Poprawka 87
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit 1
Państwa członkowskie dopilnowują, aby dostawcy wody przeprowadzali ocenę ryzyka związanego z zaopatrzeniem, co umożliwia dostosowanie częstotliwości monitorowania każdego z parametrów wymienionych w załączniku I części A i B, które nie są parametrami podstawowymi zgodnie z załącznikiem II część B, w zależności od częstotliwości ich występowania w surowej wodzie.
Państwa członkowskie dopilnowują, aby dostawcy wody przeprowadzali ocenę ryzyka związanego z zaopatrzeniem zgodnie z załącznikiem II część C, co umożliwia dostosowanie częstotliwości monitorowania każdego z parametrów wymienionych w załączniku I części A, B i Ba, które nie są parametrami podstawowymi zgodnie z załącznikiem II część B, w zależności od częstotliwości ich występowania w surowej wodzie.
Poprawka 88
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit 2
W przypadku tych parametrów państwa członkowskie zapewniają, aby dostawcy wody mogli odstąpić od częstotliwości pobierania próbek określonej w załączniku II część B zgodnie ze specyfikacjami podanymi w załączniku II część C.
W przypadku tych parametrów państwa członkowskie zapewniają, aby dostawcy wody mogli odstąpić od częstotliwości pobierania próbek określonej w załączniku II część B zgodnie ze specyfikacjami podanymi w załączniku II część C i w zależności od częstotliwości ich występowania w surowej wodzie i mechanizmu uzdatniania.
Poprawka 89
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit 3
W tym celu na dostawców wody nakłada się obowiązek uwzględniania wyników oceny zagrożeń przeprowadzonej zgodnie z art. 8 niniejszej dyrektywy oraz monitorowania przeprowadzonego zgodnie z art. 7 ust. 1 i art. 8 dyrektywy 2000/60/WE.
W tym celu dostawcy wody uwzględniają wyniki oceny zagrożeń przeprowadzonej zgodnie z art. 8 niniejszej dyrektywy oraz monitorowania przeprowadzonego zgodnie z art. 7 ust. 1 i art. 8 dyrektywy 2000/60/WE.
Poprawka 90
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Państwa członkowskie mogą zwolnić bardzo małych dostawców wody ze stosowania wymogów zawartych w ust. 1, pod warunkiem że właściwy organ posiada uzyskaną wcześniej i aktualną udokumentowaną wiedzę na temat odpowiednich parametrów i uzna, że nie istnieje ryzyko dla zdrowia ludzkiego wynikające z zastosowania takich zwolnień, i z zastrzeżeniem obowiązków organu wynikających z art. 4.
Zwolnienie podlega przeglądom przez właściwy organ co 3 lata lub w każdym przypadku odkrycia ryzyka zanieczyszczenia w obszarze zlewiska, oraz w razie potrzeby jest aktualizowane.
Poprawka 91
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 2
2.  Ocena ryzyka związanego z zaopatrzeniem jest zatwierdzana przez właściwe organy.
2.  Za ocenę ryzyka związanego z dostawami odpowiadają dostawcy wody, którzy zapewniają zgodność z niniejszą dyrektywą. W tym celu dostawcy wody mogą wnioskować o wsparcie właściwych organów.
Państwa członkowskie mogą zobowiązać właściwe organy do zatwierdzenia lub monitorowania oceny ryzyka dostaw przez dostawców wody.
Poprawka 92
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Na podstawie wyników oceny ryzyka związanego z dostawami przeprowadzonej na podstawie ust. 1 państwa członkowskie zapewniają wdrożenie przez dostawców wody planu bezpieczeństwa wody dostosowanego do stwierdzonego ryzyka i proporcjonalnego do wielkości dostawcy wody. Przykładowo plan bezpieczeństwa wody może dotyczyć wykorzystania materiałów mających kontakt z wodą, środków do uzdatniania wody, ewentualnego ryzyka spowodowanego nieszczelnością rur lub środków dostosowawczych do przyszłych wyzwań, takich jak zmiana klimatu, i musi zostać ściślej określony przez państwa członkowskie.
Poprawka 93
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 10 – nagłówek
Ocena ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi
Ocena i monitorowanie ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi oraz zarządzanie nim
Poprawka 94
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 10 – ustęp 1 – wprowadzenie
1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby przeprowadzano ocenę ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi, obejmującą następujące elementy:
1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby w obiektach priorytetowych przeprowadzano ocenę ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi, obejmującą następujące elementy:
Poprawka 95
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 10 – ustęp 1 – litera a
a)  ocena potencjalnych rodzajów ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi oraz z powiązanymi produktami i materiałami, a także ustalenie, czy mają one wpływ na jakość wody w punkcie, gdzie wypływa ona z kranów, z których jest zazwyczaj pobierana do spożycia przez ludzi, w szczególności w przypadkach gdy woda jest dostarczana ogółowi społeczeństwa w obiektach priorytetowych;
a)  ocena potencjalnych rodzajów ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi oraz z powiązanymi produktami i materiałami, a także ustalenie, czy mają one wpływ na jakość wody w punkcie, gdzie wypływa ona z kranów, z których jest zazwyczaj pobierana do spożycia przez ludzi;
Poprawka 96
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 10 – ustęp 1 – litera b – akapit 1
b)  regularne monitorowanie parametrów wymienionych w załączniku I część C w obiektach, gdzie potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego jest uznawane za najwyższe. Stosowne parametry i obiekty objęte monitorowaniem wybiera się na podstawie oceny przeprowadzonej zgodnie z lit. a).
b)  regularne monitorowanie parametrów wymienionych w załączniku I część C w obiektach priorytetowych, w których podczas oceny przeprowadzonej zgodnie z lit. a) zidentyfikowano szczególne zagrożenie dla jakości wody.
Poprawka 97
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 10 – ustęp 1 – litera b – akapit 2
Jeśli chodzi o regularne monitorowanie, o którym mowa w akapicie pierwszym, państwa członkowskie mogą opracować strategię monitorowania skupiającą się na obiektach priorytetowych;
Jeśli chodzi o regularne monitorowanie, państwa członkowskie gwarantują dostęp do instalacji w obiektach priorytetowych do celów pobierania próbek i mogą opracować strategię monitorowania, w szczególności w odniesieniu do bakterii Legionella pneumophila;
Poprawka 98
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 10 – ustęp 1 – litera c
c)  weryfikacja, czy właściwości użytkowe wyrobów budowlanych mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi są adekwatne w odniesieniu do zasadniczych charakterystyk związanych z podstawowym wymogiem dla obiektów budowlanych, określonych w pkt 3 lit. e) w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 305/2011.
c)  weryfikacja, czy właściwości użytkowe wyrobów i materiałów mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi są adekwatne w odniesieniu do ochrony zdrowia ludzkiego.
Poprawka 99
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 10 – ustęp 1 – litera c a (nowa)
ca)  weryfikacja, czy stosowane materiały nadają się do kontaktu z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz czy spełnione są wymogi określone w art. 11.
Poprawka 100
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 10 – ustęp 2
2.  W przypadkach gdy państwa członkowskie uznają, na podstawie oceny przeprowadzonej zgodnie z ust. 1 lit. a), że istnieje ryzyko dla zdrowia ludzkiego mające źródło w wewnętrznej instalacji wodociągowej lub powiązanych produktach i materiałach, lub gdy monitorowanie przeprowadzone zgodnie z ust. 1 lit. b) wykaże, że wartości parametryczne określone w załączniku I część C nie są spełnione, państwo członkowskie:
2.  W przypadkach gdy państwa członkowskie uznają, na podstawie oceny przeprowadzonej zgodnie z ust. 1 lit. a), że istnieje ryzyko dla zdrowia ludzkiego mające źródło w wewnętrznej instalacji wodociągowej obiektów priorytetowych lub powiązanych produktach i materiałach, lub gdy monitorowanie przeprowadzone zgodnie z ust. 1 lit. b) wykaże, że wartości parametryczne określone w załączniku I część C nie są spełnione, państwo członkowskie gwarantuje zastosowanie właściwych środków w celu wyeliminowania lub zmniejszenia ryzyka niezgodności z wartościami parametrycznymi określonymi w załączniku I część C.
a)  stosuje właściwe środki w celu wyeliminowania lub zmniejszenia ryzyka niezgodności z wartościami parametrycznymi określonymi w załączniku I część C;
b)  stosuje wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, aby migracja substancji lub chemikaliów z wyrobów budowlanych wykorzystywanych w przygotowywaniu lub dystrybucji wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi nie stanowiła bezpośredniego ani pośredniego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego;
c)  stosuje inne środki, takie jak odpowiednie techniki kondycjonowania, we współpracy z dostawcami wody w celu zmiany rodzaju lub właściwości wody, zanim zostanie ona dostarczona, co prowadzi do zmniejszenia lub wyeliminowania ryzyka niezgodności wskaźników z wartościami parametrycznymi po dostawie;
d)  należycie informuje konsumentów i udziela im porad na temat warunków konsumpcji i wykorzystania wody oraz na temat sposobów postępowania pozwalających uniknąć ponownego wystąpienia ryzyka;
e)  organizuje szkolenia dla hydraulików i innych specjalistów zajmujących się wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi oraz instalacją wyrobów budowlanych;
f)  w odniesieniu do bakterii Legionella zapewnia skuteczne środki kontroli i zarządzania w celu zapobieżenia wystąpieniu ognisk choroby lub wyeliminowania ewentualnych ognisk.
Poprawka 101
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 10 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  W celu ograniczenia ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi w odniesieniu do wszystkich wewnętrznych instalacji wodociągowych państwo członkowskie:
a)  zachęca właścicieli obiektów publicznych i prywatnych do przeprowadzania oceny ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi;
b)  informuje konsumentów i właścicieli obiektów publicznych i prywatnych o środkach mających na celu wyeliminowanie lub zmniejszenie ryzyka niezgodności z normami jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi w związku z wewnętrzną instalacją wodociągową;
c)  należycie informuje konsumentów i udziela im porad na temat warunków konsumpcji i wykorzystania wody oraz na temat sposobów postępowania pozwalających uniknąć ponownego wystąpienia ryzyka;
d)  promuje szkolenia dla hydraulików i innych specjalistów zajmujących się wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi oraz montażem wyrobów i materiałów mających kontakt z wodą; oraz
e)  w odniesieniu do bakterii Legionella, w szczególności gatunku Legionella pneumophila, zapewnia skuteczne i proporcjonalne do ryzyka środki kontroli i zarządzania w celu zapobieżenia wystąpieniu ognisk choroby lub wyeliminowania ewentualnych ognisk.
Poprawka 102
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 10 a (nowy)
Artykuł 10a
Wymogi minimalne w zakresie higieny w odniesieniu do wyrobów, substancji i materiałów mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi
1.   Państwo członkowskie przyjmuje wszystkie środki konieczne w celu zagwarantowania, że substancje i materiały służące do produkcji wszystkich nowych wyrobów mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi, wprowadzana na rynek i wykorzystywanych do poboru, uzdatniania lub dystrybucji bądź zanieczyszczenia powiązane z tymi substancjami:
a)  nie ograniczają w sposób bezpośredni lub pośredni ochrony zdrowia przewidzianej na mocy niniejszej dyrektywy;
b)  nie mają wpływu na zapach lub smak wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi;
c)  nie są obecne w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi w stężeniu przekraczającym poziom konieczny do osiągnięcia celu, do którego są stosowane; oraz
d)  nie przyczyniają się do rozwoju drobnoustrojów.
2.   Do celów zapewnienia zharmonizowanego stosowania ust. 1, do... [three years after the date of entry into force of this Directive] Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 19 w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy przez określenie minimalnych wymogów w zakresie higieny oraz wykazu substancji wykorzystywanych do produkcji materiałów mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi i dopuszczonych na terenie Unii, w stosownych przypadkach obejmujących limity migracji specyficznej i warunki specjalne. Komisja regularnie dokonuje przeglądu i aktualizacji tego wykazu zgodnie z najnowszymi osiągnięciami naukowymi i technologicznymi.
3.  Aby wesprzeć Komisję w przyjmowaniu i zmienianiu aktów delegowanych zgodnie z ust. 2, powołuje się stałą komisję składającą się z przedstawicieli wyznaczonych przez państwa członkowskie, którzy mogą korzystać z pomocy ekspertów lub doradców.
4.  Materiały mające kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi i objęte zakresem innych przepisów Unii, takich jak rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/20111a, muszą spełniać wymogi przewidziane w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.
______________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.U. L 88 z 4.4.2011, s. 5).
Poprawka 103
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 11 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia regularnego monitorowania jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi w celu sprawdzenia, że woda dostępna dla konsumentów spełnia wymagania niniejszej dyrektywy, w szczególności wartości parametryczne ustalone zgodnie z art. 5. Próbki są pobierane tak, by były one reprezentatywne dla jakości wody spożywanej w okresie roku. Dodatkowo, w przypadku gdy dezynfekcja stanowi część przygotowania lub dystrybucji wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, państwa członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, by skuteczność stosowanej dezynfekcji została sprawdzona oraz by każde zanieczyszczenie ubocznymi produktami pochodzącymi z dezynfekcji było utrzymywane na jak najniższym poziomie, nie wpływając ujemnie na skuteczność dezynfekcji.
1.  Państwa członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia regularnego monitorowania jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi w celu sprawdzenia, że spełnia ona wymagania niniejszej dyrektywy, w szczególności wartości parametryczne ustalone zgodnie z art. 5. Próbki są pobierane tak, by były one reprezentatywne dla jakości wody spożywanej w okresie roku. Dodatkowo, w przypadku gdy dezynfekcja stanowi część przygotowania lub dystrybucji wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, państwa członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, by skuteczność stosowanej dezynfekcji została sprawdzona oraz by każde zanieczyszczenie ubocznymi produktami pochodzącymi z dezynfekcji było utrzymywane na jak najniższym poziomie, nie wpływając ujemnie na skuteczność dezynfekcji.
Poprawka 104
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 11 – ustęp 5 a (nowy)
5a.  Państwa członkowskie przekazują Komisji wyniki monitorowania przeprowadzonego zgodnie z monitorowaniem parametrów wymienionych w załączniku I części Ca [three years from the date of entry into force of this Directive], a następnie co 12 miesięcy.
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 19 w celu zmiany niniejszej dyrektywy przez aktualizację substancji wymienionych w wykazie substancji objętych monitorowaniem, który jest określony w załączniku I część Ca. Komisja może podjąć decyzję o dodaniu do wykazu substancji, jeżeli istnieje ryzyko obecności takiej substancji w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi i jeżeli stanowi ona potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, ale w odniesieniu do której wiedza naukowa nie wykazała zagrożenia dla zdrowia ludzkiego. W tej kwestii Komisja opiera się przede wszystkim na badaniach naukowych WHO. Dodanie takiej nowej substancji należy odpowiednio uzasadnić na podstawie art. 1 niniejszej dyrektywy.
Poprawka 105
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 11 – ustęp 5 b (nowy)
5b.  Do … [one year after the date of entry into force of this Directive] Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 19 w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy przez przyjęcie metodyki pomiaru mikrodrobin plastiku wymienionych w wykazie substancji objętych monitorowaniem, który jest określony w załączniku I część Ca.
Poprawka 106
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby każde niepowodzenie w spełnieniu wartości parametrycznych ustalonych zgodnie z art. 5 było niezwłocznie badane w celu określenia jego przyczyny.
1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby każde niepowodzenie w spełnieniu wartości parametrycznych ustalonych zgodnie z art. 5 w punkcie zgodności, o którym mowa w art. 6 było niezwłocznie badane w celu określenia jego przyczyny.
Poprawka 107
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 2 – akapit 2
W przypadku niezgodności z wartościami parametrycznymi określonymi w załączniku I część C działania zaradcze obejmują środki określone w art. 10 ust. 2 lit. a)–f).
W przypadku niezgodności z wartościami parametrycznymi określonymi w załączniku I część C działania zaradcze obejmują środki określone w art. 10 ust. 2a.
Poprawka 108
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 3 – akapit 2
Państwa członkowskie automatycznie uznają wszelkie przypadki niespełnienia minimalnych wymogów dotyczących wartości parametrycznych określonych w załączniku I części A i B za potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego.
Państwa członkowskie rozważają, czy dany przypadek niespełnienia minimalnych wymogów dotyczących wartości parametrycznych określonych w załączniku I części A i B stanowi potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, z wyjątkiem przypadków, w których właściwe władze uznają niezgodność z wartościami parametrycznymi za nieistotną.
Poprawka 109
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 4 – wprowadzenie
4.  W przypadkach określonych w ust. 2 i 3 państwa członkowskie jak najszybciej stosują następujące środki:
4.  W przypadkach określonych w ust. 2 i 3, jeśli niespełnienie wartości parametrycznych zostało uznane za potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, państwa członkowskie jak najszybciej stosują następujące środki:
Poprawka 110
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 4 – akapit 1 a (nowy)
Działania, o których mowa w lit. a), b) i c), podejmuje się we współpracy z zainteresowanym dostawcą wody.
Poprawka 111
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 5
5.  Właściwe organy lub inne odpowiednie organy podejmują decyzję, jakie czynności mają zostać podjęte na podstawie ust. 3, uwzględniając ryzyko dla zdrowia ludzkiego, które mogłoby zostać spowodowane przerwaniem dostaw wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi albo ograniczeniem jej wykorzystania.
5.  W przypadku stwierdzenia niezgodności w punkcie zgodności właściwe organy lub inne odpowiednie organy podejmują decyzję, jakie czynności mają zostać podjęte na podstawie ust. 3, uwzględniając ryzyko dla zdrowia ludzkiego, które mogłoby zostać spowodowane przerwaniem dostaw wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi albo ograniczeniem jej wykorzystania.
Poprawka 112
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 a (nowy)
Artykuł 12a
Odstępstwa
1.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć odstępstwa od wartości parametrycznych przedstawionych w załączniku I część B lub ustanowionych zgodnie z przepisami art. 5 ust. 2 do maksymalnej wartości, która ma zostać przez nie określona, pod warunkiem że takie odstępstwa nie stanowią potencjalnego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego i pod warunkiem, że dostawa wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi na danym obszarze nie może być utrzymywana z zastosowaniem jakichkolwiek innych uzasadnionych środków. Takie odstępstwa są ograniczone do następujących przypadków:
a)  nowej strefy zaopatrzenia w wodę;
b)  nowego źródła zanieczyszczeń wykrytego w strefie zaopatrzenia w wodę lub nowo wyszukanych lub wykrytych parametrów.
Odstępstwa są ograniczone do możliwie jak najkrótszego okresu, który nie może przekraczać trzech lat, a pod jego koniec państwa członkowskie przeprowadzają przegląd w celu ustalenia, czy osiągnięto wystarczający postęp.
W wyjątkowych okolicznościach państwo członkowskie może przyznać drugie odstępstwo w odniesieniu do akapitu pierwszego lit. a) i b). W przypadku gdy państwo członkowskie zamierza przyznać takie drugie odstępstwo, powiadamia Komisję o przeglądzie wraz z powodami decyzji w sprawie drugiego odstępstwa. Czas trwania drugiego odstępstwa nie może przekraczać trzech lat.
2.  Wszystkie odstępstwa przyznane zgodnie z ust. 1 zawierają następujące informacje:
a)  przyczyny odstępstwa;
b)  parametr, ze względu na który przyznane jest odstępstwo, wyniki uprzedniego odpowiedniego monitorowania oraz maksymalną wartość dopuszczalną w ramach odstępstwa;
c)  obszar geograficzny, ilość wody dostarczanej każdego dnia, ludność, której to dotyczy, oraz czy wpłynęłoby to na wszelkie odpowiednie przedsiębiorstwa produkcji żywności;
d)  odpowiedni system monitorowania, ze zwiększoną częstotliwością monitorowania, jeżeli to niezbędne;
e)  streszczenie planu mającego na celu przeprowadzenie niezbędnych czynności zaradczych, w tym harmonogram prac i ocenę kosztów oraz przepisy dotyczące przeglądów; oraz
f)  wymagany okres przyznania odstępstwa.
3.  Jeśli właściwe władze uznają niezgodność z wartościami parametrycznymi za nieistotną oraz jeśli środki naprawcze podjęte zgodnie z art. 12 ust. 2 są wystarczające do tego, by rozwiązać problem w ciągu maksymalnie 30 dni, wymogów ust. 2 niniejszego artykułu nie podaje się w odstępstwie.
W tym przypadku właściwe władze lub inne organy wskazane w odstępstwie ustalają jedynie maksymalną dopuszczalną wartość w odniesieniu do danego parametru oraz termin na rozwiązanie problemu.
4.  Nie można już odwoływać się do ust. 3, jeśli niepowodzenie w spełnieniu jakiejkolwiek z wartości parametrycznych dla danej dostawy wody wystąpiło częściej niż łącznie przez 30 dni w okresie dwunastu poprzedzających miesięcy.
5.  Państwo członkowskie, które skorzystało z odstępstw przewidzianych w niniejszym artykule, zapewnia, aby ludność, której dotyczy takie odstępstwo, została w krótkim czasie i w odpowiedni sposób poinformowana o odstępstwie oraz o zasadach je regulujących. Dodatkowo państwo członkowskie w miarę potrzeby zapewnia doradztwo poszczególnym grupom ludności, dla których odstępstwo może stanowić szczególne ryzyko.
Zobowiązania, o których mowa w akapicie pierwszym, nie mają zastosowania w okolicznościach opisanych w ust. 3, chyba że właściwe władze zdecydują inaczej.
6.  Z wyjątkiem odstępstw przyznanych zgodnie z przepisami ust. 3, państwo członkowskie w ciągu dwóch miesięcy powiadamia Komisję o każdym przyznanym odstępstwie dotyczącym poszczególnych dostaw wody przekraczających średnio 1 000 m3 dziennie lub przeznaczonych dla więcej niż 5 000 osób, łącznie z przekazaniem informacji wyszczególnionych w ust. 2.
7.  Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi oferowanej do sprzedaży w butelkach lub pojemnikach.
Poprawki 113, 165, 191, 208, 166, 192, 169, 195, 170, 196, 197 i 220
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 13 – ustęp 1
1.  Nie naruszając art. 9 dyrektywy 2000/60/WE, państwa członkowskie stosują wszelkie niezbędne środki, aby poprawić powszechny dostęp do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi i wspierają stosowanie tych środków na swoim terytorium. Dotyczy to wszystkich poniższych środków:
1.  Nie naruszając art. 9 dyrektywy 2000/60/WE ani zasad pomocniczości i proporcjonalności, a jednocześnie uwzględniając lokalne i regionalne perspektywy i okoliczności dystrybucji wody, państwa członkowskie stosują wszelkie niezbędne środki, aby poprawić powszechny dostęp do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi i wspierają stosowanie tych środków na swoim terytorium.
a)  identyfikacja osób bez dostępu do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi oraz przyczyn braku dostępu (np. przynależność do wrażliwych i zmarginalizowanych grup), ocena możliwości poprawy dostępu dla tych osób i informowanie ich o możliwościach podłączenia się do systemu dystrybucyjnego lub o alternatywnych sposobach uzyskania dostępu do wody.
a)  identyfikacja osób bez dostępu lub z ograniczonym dostępem do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, w tym grup w niekorzystnej sytuacji i grup marginalizowanych, oraz przyczyn braku dostępu, ocena możliwości i podejmowanie działań w celu poprawy dostępu dla tych osób i informowanie ich o możliwościach podłączenia się do systemu dystrybucyjnego lub o alternatywnych sposobach uzyskania dostępu do wody;
aa)   zapewnienie powszechnych dostaw wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi;
b)   instalacja i utrzymanie na zewnątrz i w budynkach sprzętu zapewniającego swobodny dostęp do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi w przestrzeni publicznej;
b)  instalacja i utrzymanie na zewnątrz i w budynkach sprzętu zapewniającego swobodny dostęp do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi w przestrzeni publicznej, w tym punktów uzupełniania zasobów wody, w szczególności w obszarach o wysokim natężeniu ruchu pieszego; powinno się to gwarantować w miarę technicznych możliwości w sposób proporcjonalny do zapotrzebowania na takie środki i z uwzględnieniem specyficznych warunków lokalnych, takich jak klimat czy położenie geograficzne;
c)  promowanie wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi:
c)  promowanie wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi:
(i)  organizacja kampanii informacyjnych dotyczących jakości takiej wody;
(i)  organizacja kampanii informacyjnych dotyczących wysokiej jakości wody wodociągowej oraz podnoszących świadomość na temat najbliższych wyznaczonych punktów uzupełniania zasobów wody;
(ia)  rozpoczęcie kampanii zachęcających obywateli do korzystania z butelek wielokrotnego użytku przeznaczonych na wodę oraz podejmowanie inicjatyw mających na celu zwiększenie świadomości na temat lokalizacji punktów uzupełniania zasobów wody;
(ii)  działania zachęcające do udostępniania takiej wody w budynkach administracji i użyteczności publicznej;
(ii)  zapewnienie darmowego dostępu do takiej wody w budynkach administracji i użyteczności publicznej, a także zniechęcanie do korzystania z wody w butelkach lub pojemnikach jednorazowego użytku w budynkach administracji i użyteczności publicznej;
(iii)  działania zachęcające do darmowego udostępniania takiej wody w restauracjach, stołówkach i w ramach usług gastronomicznych.
(iii)  działania zachęcające do darmowego lub po uiszczeniu drobnej opłaty za usługę udostępniania takiej wody klientom w restauracjach, stołówkach i w ramach usług gastronomicznych.
Poprawka 114
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 13 – ustęp 2 – akapit 1
Na podstawie informacji zgromadzonych zgodnie z ust. 1 lit. a) państwa członkowskie stosują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić dostęp do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi dla wrażliwych i zmarginalizowanych grup.
Na podstawie informacji zgromadzonych zgodnie z ust. 1 lit. a) państwa członkowskie stosują środki, które uznają za niezbędne i odpowiednie, aby zapewnić dostęp do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi dla wrażliwych i zmarginalizowanych grup.
Poprawki 173, 199 i 209
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 13 – ustęp 2 a (nowy)
2a.   Jeżeli na podstawie prawa krajowego na lokalnych organach publicznych spoczywają pewne obowiązki określone w niniejszym artykule, państwa członkowskie dopilnowują, aby te organy miały środki i zasoby potrzebne do zagwarantowania dostępu do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi oraz by podjęte w związku z tym działania były proporcjonalne do możliwości i wielkości danej sieci dystrybucji.
Poprawki 174, 200 i 210
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 13 – ustęp 2 b (nowy)
2b.   Biorąc pod uwagę dane zgromadzone na mocy przepisów art. 15 ust. 1 lit. a) Komisja współpracuje z państwami członkowskimi i Europejskim Bankiem Inwestycyjnym, aby udzielać wsparcia tym gminom w Unii, które nie dysponują niezbędnym kapitałem, aby umożliwić im dostęp do pomocy technicznej, funduszy unijnych, z których mogłyby skorzystać, oraz pożyczek długoterminowych o preferencyjnym oprocentowaniu, szczególnie w celu utrzymania i modernizacji infrastruktury wodociągowej służącej zapewnieniu zaopatrzenia w wysokiej jakości wodę, a także w celu rozszerzenia usług wodno-kanalizacyjnych na znajdujące się w niekorzystnej sytuacji i zmarginalizowane grupy ludności.
Poprawka 116
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 14 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby wszystkie osoby zaopatrywane miały dostęp do odpowiednich i aktualnych informacji w internecie na temat wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi zgodnie z załącznikiem IV.
1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby wszystkie osoby zaopatrywane miały dostęp do odpowiednich, aktualnych i łatwo dostępnych informacji w internecie lub w inny sposób przyjazny dla użytkownika na temat wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi zgodnie z załącznikiem IV, z zachowaniem mających zastosowanie przepisów o ochronie danych.
Poprawka 117
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 14 – ustęp 2 – akapit 1 – wprowadzenie
Państwa członkowskie zapewniają, aby wszystkie osoby zaopatrywane otrzymywały regularnie, a co najmniej raz w roku, w najbardziej odpowiedniej formie (np. wraz z fakturą lub za pośrednictwem aplikacji na smartfony) i bez potrzeby ubiegania się o to, informacje dotyczące:
Państwa członkowskie zapewniają, aby wszystkie osoby zaopatrywane otrzymywały regularnie, a co najmniej raz w roku, w najbardziej odpowiedniej i łatwo dostępnej formie (np. wraz z fakturą lub za pośrednictwem aplikacji na smartfony) określonej przez właściwe organy, informacje dotyczące:
Poprawka 118
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 14 – ustęp 2 – akapit 1 – litera a - wprowadzenie
a)  struktury kosztów w ramach taryf naliczanych za metr sześcienny wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, w tym kosztów stałych i zmiennych, z rozbiciem na koszty związane co najmniej z następującymi elementami:
a)  jeśli koszty są odzyskiwane za pośrednictwem systemu taryfowego, taryfy naliczane za metr sześcienny wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, łącznie z rozbiciem kosztów stałych i zmiennych;
Poprawka 119
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 14 – ustęp 2 – akapit 1 – litera a – punkt i
(i)  środki zastosowane przez dostawców wody do celów oceny zagrożeń na podstawie art. 8 ust. 5;
skreśla się
Poprawka 120
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 14 – ustęp 2 – akapit 1 – litera a – punkt ii
(ii)  uzdatnianie i dystrybucja wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi;
skreśla się
Poprawka 121
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 14 – ustęp 2 – akapit 1 – litera a – punkt iii
(iii)  odbieranie i oczyszczanie ścieków;
skreśla się
Poprawka 122
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 14 – ustęp 2 – akapit 1 – litera a – punkt iv
(iv)  środki zastosowane na podstawie art. 13, w przypadku gdy takie środki zostały zastosowane przez dostawców wody;
skreśla się
Poprawka 123
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 14 – ustęp 2 – akapit 1 – litera a a (nowa)
aa)  informacje w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, w tym parametry wskaźnikowe;
Poprawka 124
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 14 – ustęp 2 – akapit 1 – litera b
b)  ceny dostarczonej wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi za litr i za metr sześcienny;
b)  w przypadku gdy koszty są odzyskiwane za pośrednictwem systemu taryfowego, ceny dostaw wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi za metr sześcienny oraz naliczane ceny za litr wody; w przypadku gdy koszty nie są odzyskiwane za pośrednictwem systemu taryfowego, całkowitych rocznych kosztów ponoszonych przez system dystrybucji wody w celu zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą, wraz z kontekstowymi i odpowiednimi informacjami dotyczącymi sposobu dostarczania wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi do danego obszaru;
Poprawka 125
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 14 – ustęp 2 – akapit 1 – litera b a (nowa)
ba)   uzdatnianie i dystrybucja wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi;
Poprawka 126
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 14 – ustęp 2 – akapit 1 – litera c
c)  ilości wody zużytej przez gospodarstwo domowe, przynajmniej w ujęciu rocznym lub za okres rozliczeniowy, wraz z rocznymi tendencjami zużycia;
c)  ilości wody zużytej przez gospodarstwo domowe, przynajmniej w ujęciu rocznym lub za okres rozliczeniowy, wraz z rocznymi tendencjami zużycia w gospodarstwach domowych, jeśli jest to techniczne wykonalne i wyłącznie jeśli informacje te są dostępne dla dostawcy wody;
Poprawka 127
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 14 – ustęp 2 – akapit 1 – litera d
d)  porównanie rocznego zużycia wody przez gospodarstwo domowe ze średnim zużyciem wody przez gospodarstwa należące do tej samej kategorii;
d)  porównanie rocznego zużycia wody przez gospodarstwo domowe ze średnim zużyciem wody przez gospodarstwo, w stosownych przypadkach zgodnie z lit. c);
Poprawka 128
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 14 – ustęp 2 – akapit 2
Komisja może przyjmować akty wykonawcze określające formę i warunki przedstawiania informacji, które mają być dostarczone zgodnie z akapitem pierwszym. Akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 20 ust. 2.
Państwa członkowskie określają jasny podział obowiązków w odniesieniu do dostarczania informacji na mocy akapitu pierwszego między dostawcami wody, zainteresowanymi stronami i właściwymi organami lokalnymi. Komisja jest uprawniona zgodnie z art. 19 do przyjmowania aktów delegowanych uzupełniających tę dyrektywę określających formę i warunki przedstawiania informacji, które mają być dostarczone zgodnie z akapitem pierwszym.
Poprawka 129
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 15 – ustęp 1 – akapit 1 – litera d
d)  tworzą, a następnie aktualizują corocznie, zbiór danych zawierający informacje o zdarzeniach związanych z wodą pitną, które spowodowały potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego – bez względu na to, czy miała miejsce niezgodność z wartościami parametrycznymi – trwające dłużej niż 10 kolejnych dni i dotyczące co najmniej 1 000 osób, w tym informacje o przyczynach tych zdarzeń i działaniach zaradczych podjętych zgodnie z art. 12.
d)  tworzą, a następnie aktualizują corocznie, zbiór danych zawierający informacje o zdarzeniach związanych z wodą pitną, które spowodowały potencjalne ryzyko dla zdrowia ludzkiego – bez względu na to, czy miała miejsce niezgodność z wartościami parametrycznymi – trwające dłużej niż 10 kolejnych dni i dotyczące co najmniej 1 000 osób, w tym informacje o przyczynach tych zdarzeń i działaniach zaradczych podjętych zgodnie z art. 12.
Poprawka 130
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 15 – ustęp 4 – akapit 1
4.  Komisja może przyjmować akty wykonawcze określające formę i warunki przedstawiania informacji dostarczanych zgodnie z ust. 1 i 3, w tym szczegółowe wymogi dotyczące wskaźników, ogólnounijnych map przeglądowych oraz ogólnych sprawozdań państw członkowskich, o których mowa w ust. 3.
4.  Komisja jest uprawniona zgodnie z art. 19 do przyjmowania aktów delegowanych uzupełniających tę dyrektywę określających formę i warunki przedstawiania informacji dostarczanych zgodnie z ust. 1 i 3, w tym szczegółowe wymogi dotyczące wskaźników, ogólnounijnych map przeglądowych oraz ogólnych sprawozdań państw członkowskich, o których mowa w ust. 3.
Poprawka 131
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 15 – ustęp 4 – akapit 2
Akty wykonawcze, o których mowa w akapicie pierwszym, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 20 ust. 2.
skreśla się
Poprawka 132
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 17 – ustęp 2 – litera b
b)  przepisy dotyczące dostępu do wody określone w art. 13;
b)  przepisy dotyczące dostępu do wody określone w art. 13 i odsetek populacji niemającej dostępu do wody;
Poprawka 133
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 17 – ustęp 2 – litera c
c)  przepisy dotyczące informacji, jakie należy przekazywać do wiadomości publicznej na podstawie art. 14 i załącznika IV.
c)  przepisy dotyczące informacji, jakie należy przekazywać do wiadomości publicznej na podstawie art. 14 i załącznika IV, w tym przyjazny dla użytkownika przegląd na szczeblu Unii informacji wymienionych w pkt 7 załącznika IV.
Poprawka 134
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 17 – ustęp 2 a (nowy)
2a.   Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie najpóźniej [five years after the final deadline for transposition of this Directive] – a następnie wtedy, kiedy stosowne – sprawozdanie na temat potencjalnego zagrożenia dla źródeł wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi ze strony mikrodrobin plastiku, produktów farmaceutycznych i ewentualnie innych nowych szkodliwych substancji oraz na temat związanych z tym potencjalnych zagrożeń dla zdrowia. Komisja jest uprawniona, by w razie potrzeby przyjąć akty delegowane zgodnie z art. 19 w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez ustalenie maksymalnych poziomów mikrodrobin plastiku, produktów farmaceutycznych i innych nowych szkodliwych substancji w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi.
Poprawka 135
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 18 – ustęp 2 a (nowy)
2a.   Przed ... [five years after the date of entry into force of this Directive] Komisja dokonuje przeglądu, czy art. 10a doprowadził do wystarczającego poziomu harmonizacji wymagań higienicznych dla materiałów i produktów mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz, w razie potrzeby, podejmuje dalsze odpowiednie środki.
Poprawka 136
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 23 – ustęp 2
2.  Odstępstwa udzielone przez państwa członkowskie zgodnie z art. 9 dyrektywy 98/83/WE obowiązujące w dniu [end-date for transposition of this Directive] r. mają nadal zastosowanie do końca okresu ich obowiązywania. Odstępstwa te nie mogą być przedłużane.
2.  Odstępstwa udzielone przez państwa członkowskie zgodnie z art. 9 dyrektywy 98/83/WE obowiązujące w dniu [end-date for transposition of this Directive] r. mają nadal zastosowanie do końca okresu ich obowiązywania.
Poprawka 179
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik I – część A – tabela

Tekst proponowany przez Komisję

Parametr

Wartość parametryczna

Jednostka

Zarodniki Clostridium perfringens

0

Ilość/100 ml

Bakterie z grupy coli

0

Ilość/100 ml

Enterokoki

0

Ilość/100 ml

Escherichia coli (E. coli)

0

Ilość/100 ml

Liczba drobnoustrojów heterotroficznych 22°

Bez nieprawidłowych zmian

 

Colifagi somatyczne

0

Ilość/100 ml

Mętność

< 1

NTU

Poprawka

Parametr

Wartość parametryczna

Parametr

Zarodniki Clostridium perfringens

0

Ilość/100 ml

Enterokoki

0

Ilość/100 ml

Escherichia coli (E. coli)

0

Ilość/100 ml

Colifagi somatyczne

0

Ilość/100 ml

Uwaga:

Parametry określone w niniejszej części nie mają zastosowania do wód źródlanych i mineralnych zgodnie z dyrektywą 2009/54/WE ”.

Poprawki 138 i 180
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik I – część B – tabela

Tekst proponowany przez Komisję

Parametry chemiczne

Parametr

Wartość parametryczna

Jednostka

Uwagi

Amid kwasu akrylowego

0,10

μg/l

Wartość parametryczna odnosi się do stężenia pozostałości monomeru w wodzie obliczonego zgodnie ze specyfikacjami maksymalnego uwalniania z odpowiedniego polimeru w kontakcie z wodą.

Antymon

5,0

μg/l

 

Arsen

10

μg/l

 

Benzen

1,0

μg/l

 

Benzo(a)piren

0,010

μg/l

 

Beta-estradiol (50-28-2)

0,001

μg/l

 

Bisfenol A

0,01

μg/l

 

Bor

1,0

mg/l

 

Bromiany

10

μg/l

 

Kadm

5,0

μg/l

 

Chlorany

0,25

mg/l

 

Chloryny

0,25

mg/l

 

Chrom

25

μg/l

Wartość musi zostać osiągnięta najpóźniej do dnia [10 years after the entry into force of this Directive] r. Wartość parametryczna dla chromu do tej daty wynosi 50 μg/l.

Miedź

2,0

mg/l

 

Cyjanki

50

μg/l

 

1,2-dichloroetan

3,0

μg/l

 

Epichlorohydryna

0,10

μg/l

Wartość parametryczna odnosi się do stężenia pozostałości monomeru w wodzie obliczonego zgodnie ze specyfikacjami maksymalnego uwalniania z odpowiedniego polimeru w kontakcie z wodą.

Fluorki

1,5

mg/l

 

Kwasy halogenooctowe (HAA)

80

μg/l

Suma następujących dziewięciu substancji reprezentatywnych: kwas monochloro-, dichloro- oraz trichlorooctowy, kwas mono- oraz dibromooctowy, kwas bromochlorooctowy, kwas bromodichlorooctowy, kwas dibromochlorooctowy oraz kwas tribromooctowy.

Ołów

5

μg/l

Wartość musi zostać osiągnięta najpóźniej do dnia [10 years after the entry into force of this Directive] r. Wartość parametryczna dla ołowiu do tej daty wynosi 10 μg/l.

Rtęć

1,0

μg/l

 

Mikrocystyna-LR

10

μg/l

 

Nikiel

20

μg/l

 

Azotany

50

mg/l

Państwa członkowskie muszą zapewnić, aby spełniony był warunek: [azotany]/50 + [azotyny]/3 ≤ 1, gdzie nawiasy kwadratowe oznaczają stężenie azotanów (NO3) i azotynów (NO2) w mg/l, a po uzdatnieniu wody zachowano wartość 0,10 mg/l dla azotynów.

Nitrite

0.50

mg/l

Państwa członkowskie muszą zapewnić, aby spełniony był warunek: [azotany]/50 + [azotyny]/3 ≤ 1, gdzie nawiasy kwadratowe oznaczają stężenie azotanów (NO3) i azotynów (NO2) w mg/l, a po uzdatnieniu wody zachowano wartość 0,10 mg/l dla azotynów.

Nonylofenol

0,3

μg/l

 

Pestycydy

0,10

μg/l

„Pestycydy” oznaczają:

 

 

 

organiczne insektycydy,

 

 

 

organiczne herbicydy,

 

 

 

organiczne fungicydy,

 

 

 

organiczne nematocydy,

 

 

 

organiczne akarycydy,

 

 

 

organiczne algicydy,

 

 

 

organiczne rodentycydy,

 

 

 

organiczne slimicydy,

 

 

 

produkty pochodne (między innymi regulatory wzrostu) oraz ich istotne metabolity zdefiniowane w art. 3 pkt 32 rozporządzenia (WE) nr 1107/20091.

 

 

 

Wartość parametryczną stosuje się do każdego poszczególnego pestycydu.

 

 

 

W przypadku aldryny, dieldryny, heptachloru i epoksydu heptachloru wartość parametryczna wynosi 0,030 μg/l.

Pestycydy – Ogółem

0,50

μg/l

„Pestycydy – Ogółem” oznaczają sumę poszczególnych pestycydów, zdefiniowanych w poprzednim wierszu, wykrytych i oznaczonych ilościowo w ramach procedury monitorowania.

PFAS

0,10

μg/l

„PFAS” oznacza każdą poszczególną substancję per- i polifluoroalkilową (wzór chemiczny: CnF2n+1−R)

PFAS - Ogółem

0,50

μg/l

„PFAS - Ogółem” oznacza sumę substancji per- i polifluoroalkilowych (wzór chemiczny: CnF2n+1−R)

Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne

0,10

μg/l

Suma stężeń następujących wymienionych związków: benzo(b)fluoranten, benzo(k)fluoranten, benzo(g,h,i)perylen oraz indeno(1,2,3-cd)piren.

Selen

10

μg/l

 

Tetrachloroeten i trichloroeten

10

μg/l

Suma stężeń wymienionych związków

Trihalometany – Ogółem

100

μg/l

W miarę możliwości bez ujemnego wpływu na dezynfekcję, państwa członkowskie powinny dążyć do osiągnięcia niższej wartości.

 

 

 

Suma stężeń następujących wymienionych związków: chloroform, trójchlorometan, bromoform, dibromochlorometan, bromodichlorometan.

Uran

30

μg/l

 

Chlorek winylu

0,50

μg/l

Wartość parametryczna odnosi się do stężenia pozostałości monomeru w wodzie obliczonego zgodnie ze specyfikacjami maksymalnego uwalniania z odpowiedniego polimeru w kontakcie z wodą.

__________________

1.   Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s.1).

Poprawka

Parametry chemiczne

Parametr

Wartość parametryczna

Jednostka

Uwagi

Amid kwasu akrylowego

0,10

μg/l

Wartość parametryczna odnosi się do stężenia pozostałości monomeru w wodzie obliczonego zgodnie ze specyfikacjami maksymalnego uwalniania z odpowiedniego polimeru w kontakcie z wodą.

Antymon

5,0

μg/l

 

Arsen

10

μg/l

 

Benzen

1,0

μg/l

 

Benzo(a)piren

0,010

μg/l

 

Beta-estradiol (50-28-2)

0,001

μg/l

 

Bisfenol A

0,1

μg/l

 

Bor

1,5

mg/l

 

Bromiany

10

μg/l

 

Kadm

5,0

μg/l

 

Chlorany

0,25

mg/l

 

Chloryny

0,25

mg/l

 

Chrom

25

μg/l

Wartość musi zostać osiągnięta najpóźniej do dnia [10 years after the entry into force of this Directive] r. Wartość parametryczna dla chromu do tej daty wynosi 50 μg/l.

Miedź

2,0

mg/l

 

Cyjanki

50

μg/l

 

1,2-dichloroetan

3,0

μg/l

 

Epichlorohydryna

0,10

μg/l

Wartość parametryczna odnosi się do stężenia pozostałości monomeru w wodzie obliczonego zgodnie ze specyfikacjami maksymalnego uwalniania z odpowiedniego polimeru w kontakcie z wodą.

Fluorki

1,5

mg/l

 

Kwasy halogenooctowe (HAA)

80

μg/l

Suma następujących dziewięciu substancji reprezentatywnych: kwas monochloro-, dichloro- oraz trichlorooctowy, kwas mono- oraz dibromooctowy, kwas bromochlorooctowy, kwas bromodichlorooctowy, kwas dibromochlorooctowy oraz kwas tribromooctowy.

Ołów

5

μg/l

Wartość musi zostać osiągnięta najpóźniej do dnia [10 years after the entry into force of this Directive] r. Wartość parametryczna dla ołowiu do tej daty wynosi 10 μg/l.

Rtęć

1,0

μg/l

 

Mikrocystyna-LR

10

μg/l

 

Nikiel

20

μg/l

 

Azotany

50

mg/l

Państwa członkowskie muszą zapewnić, aby spełniony był warunek: [azotany]/50 + [azotyny]/3 ≤ 1, gdzie nawiasy kwadratowe oznaczają stężenie azotanów (NO3) i azotynów (NO2) w mg/l, a po uzdatnieniu wody zachowano wartość 0,10 mg/l dla azotynów.

Nitrite

0.50

mg/l

Państwa członkowskie muszą zapewnić, aby spełniony był warunek: [azotany]/50 + [azotyny]/3 ≤ 1, gdzie nawiasy kwadratowe oznaczają stężenie azotanów (NO3) i azotynów (NO2) w mg/l, a po uzdatnieniu wody zachowano wartość 0,10 mg/l dla azotynów.

Nonylofenol

0,3

μg/l

 

Pestycydy

0,10

μg/l

„Pestycydy” oznaczają:

 

 

 

organiczne insektycydy,

 

 

 

organiczne herbicydy,

 

 

 

organiczne fungicydy,

 

 

 

organiczne nematocydy,

 

 

 

organiczne akarycydy,

 

 

 

organiczne algicydy,

 

 

 

organiczne rodentycydy,

 

 

 

organiczne slimicydy,

 

 

 

produkty pochodne (między innymi regulatory wzrostu) oraz ich istotne metabolity zdefiniowane w art. 3 pkt 32 rozporządzenia (WE) nr 1107/20091.

 

 

 

Wartość parametryczną stosuje się do każdego poszczególnego pestycydu.

 

 

 

W przypadku aldryny, dieldryny, heptachloru i epoksydu heptachloru wartość parametryczna wynosi 0,030 μg/l.

Pestycydy – Ogółem

0,50

μg/l

„Pestycydy – Ogółem” oznaczają sumę poszczególnych pestycydów, zdefiniowanych w poprzednim wierszu, wykrytych i oznaczonych ilościowo w ramach procedury monitorowania.

PFAS

0,10

μg/l

„PFAS” oznacza każdą poszczególną substancję per- i polifluoroalkilową (wzór chemiczny: CnF2n+1−R)

 

 

 

We wzorze wprowadza się również rozróżnienie pomiędzy PFAS krótkołańcuchowymi a PFAS długołańcuchowymi

 

 

 

Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie wyłącznie do PFAS długołańcuchowych.

Niniejsza wartość parametryczna dla poszczególnych substancji PFAS ma zastosowanie wyłącznie do tych substancji PFAS, które prawdopodobnie mogą być obecne i które stanowią zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, zgodnie z oceną zagrożenia, o której mowa w art. 8 niniejszej dyrektywy.

PFAS - Ogółem

0,50

μg/l

„PFAS - Ogółem” oznacza sumę substancji per- i polifluoroalkilowych (wzór chemiczny: CnF2n+1−R)

 

 

 

Niniejsza wartość parametryczna dla PFAS - ogółem ma zastosowanie wyłącznie do tych substancji PFAS, które prawdopodobnie mogą być obecne i które stanowią zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, zgodnie z oceną zagrożenia, o której mowa w art. 8 niniejszej dyrektywy.

Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne

0,10

μg/l

Suma stężeń następujących wymienionych związków: benzo(b)fluoranten, benzo(k)fluoranten, benzo(g,h,i)perylen oraz indeno(1,2,3-cd)piren.

Selen

10

μg/l

 

Tetrachloroeten i trichloroeten

10

μg/l

Suma stężeń wymienionych związków

Trihalometany – Ogółem

100

μg/l

W miarę możliwości bez ujemnego wpływu na dezynfekcję, państwa członkowskie powinny dążyć do osiągnięcia niższej wartości.

 

 

 

Suma stężeń następujących wymienionych związków: chloroform, trójchlorometan, bromoform, dibromochlorometan, bromodichlorometan.

Uran

30

μg/l

 

Chlorek winylu

0,50

μg/l

Wartość parametryczna odnosi się do stężenia pozostałości monomeru w wodzie obliczonego zgodnie ze specyfikacjami maksymalnego uwalniania z odpowiedniego polimeru w kontakcie z wodą.

__________________

1.   Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s.1).

Poprawka 139
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik I – część B a (nowa)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Parametry wskaźnikowe

Parametr

Wartość parametryczna

Jednostka

Uwagi

Glin

200

μg/l

 

Amon

0,50

mg/l

 

Chlorek

250

mg/l

Uwaga 1

Barwa

Akceptowalny przez konsumentów i bez nieprawidłowych zmian

 

 

Przewodnictwo

2 500

μS cm-1 w 20 °C

Uwaga 1

Stężenie jonów wodoru

≥6,5 i ≤ 9,5

jednostki pH

Uwagi 1 i 3

Żelazo

200

μg/l

 

Mangan

50

μg/l

 

Zapach

Akceptowalny przez konsumentów i bez nieprawidłowych zmian

 

 

Siarczany

250

mg/l

Uwaga 1

Sód

200

mg/l

 

Smak

Akceptowalny przez konsumentów i bez nieprawidłowych zmian

 

 

Liczba kolonii w 22 °C

Bez nieprawidłowych zmian

 

 

Bakterie z grupy coli

0

Ilość/100 ml

 

Ogólny węgiel organiczny (OWO)

Bez nieprawidłowych zmian

 

 

Mętność

Akceptowalny przez konsumentów i bez nieprawidłowych zmian

 

 

Uwaga 1:

Woda nie powinna być agresywna.

Uwaga 2:

Tego parametru nie trzeba mierzyć, chyba że woda pochodzi z wód powierzchniowych lub znajduje się pod ich wpływem. W przypadku niezgodności z wartością parametryczną dane państwo członkowskie bada dostawę w celu zapewnienia, że nie ma potencjalnego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego wynikającego z obecności mikroorganizmów chorobotwórczych np. cryptosporidium.

Uwaga 3:

W odniesieniu do wody niegazowanej rozlewanej do butelek lub pojemników wartość minimalna może zostać obniżona do 4,5 jednostek pH.

Dla wody rozlewanej do butelek lub pojemników, z natury bogatej w dwutlenek węgla lub sztucznie wzbogaconej dwutlenkiem węgla, wartość minimalna może być niższa.

Poprawka 140
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik I – część C

Tekst proponowany przez Komisję

Parametry istotne dla oceny ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi

Parametr

Wartość parametryczna

Jednostka

Uwagi

Legionella

< 1 000

liczba/l

W przypadku gdy wartość parametryczna <1 000/l nie jest spełniona dla Legionella, przeprowadza się ponowne pobranie próbek od kątem Legionella pneumophila. Jeśli Legionella pneumophila nie jest obecna, wartość parametryczna dla Legionella wynosi <10 000/l.

Ołów

5

μg/l

Wartość musi zostać osiągnięta najpóźniej do dnia [10 years after the entry into force of this Directive] r. Wartość parametryczna dla ołowiu do tej daty wynosi 10 μg/l.

Poprawka

Parametry istotne dla oceny ryzyka związanego z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi

Parametr

Wartość parametryczna

Jednostka

Uwagi

Legionella pneumophila

< 1 000

liczba/l

 

Legionella

< 10 000

liczba/l

Jeśli Legionella pneumophila nie jest obecna, dla której wartość parametryczna wynosi < 1 000/l, wartość parametryczna dla Legionella wynosi <10 000/l.

Ołów

5

μg/l

Wartość musi zostać osiągnięta najpóźniej do dnia [10 years after the entry into force of this Directive] r. Wartość parametryczna dla ołowiu do tej daty wynosi 10 μg/l.

Poprawka 141
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik I – część C a (nowa)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Nowe parametry podlegające monitorowaniu

Mikrodrobiny plastiku

Monitorowanie prowadzi się zgodnie z metodą pomiaru mikrodrobin plastiku określoną w akcie delegowanym, o którym mowa w art. 11 ust. 5b.

Poprawka 142
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik II – część B – punkt 1 – akapit 1
Escherichia coli (E. coli), zarodniki Clostridium perfringens i colifagi somatyczne uznaje się za „parametry podstawowe” i nie mogą one być objęte oceną ryzyka związaną z zaopatrzeniem zgodnie z częścią C niniejszego załącznika. Monitoruje się je zawsze z częstotliwościami określonymi w pkt 2 tabela 1.
Escherichia coli (E. Coli) i enterokoki uznaje się za „parametry podstawowe” i nie mogą one być objęte oceną ryzyka związaną z zaopatrzeniem zgodnie z częścią C niniejszego załącznika. Monitoruje się je zawsze z częstotliwościami określonymi w pkt 2 tabela 1.
Poprawka 186
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik II – Część B – punkt 2

Tekst proponowany przez Komisję

Częstotliwości pobierania próbek

Wszystkie parametry określone zgodnie z art. 5 monitoruje się co najmniej z częstotliwościami określonymi w poniższej tabeli, chyba że na podstawie oceny ryzyka związanego z zaopatrzeniem przeprowadzonej zgodnie z art. 9 i częścią C niniejszego załącznika określono inną częstotliwość monitorowania.

Tabela 1

Minimalna częstotliwość pobierania próbek i wykonywania analiz do celów monitorowania zgodności

Objętość (m3) wody dostarczanej lub produkowanej dziennie w strefie zaopatrzenia

Minimalna liczba próbek

rocznie

≤ 100

> 100 ≤ 1 000

> 1 000 ≤ 10 000

>10 000 ≤ 100 000

>100 000

10a

10a

50b

365

365

a: Wszystkie próbki pobiera się w okresach, gdy ryzyko przetrwania procesu uzdatniania przez patogeny jelitowe jest wysokie.

b: Co najmniej 10 próbek pobiera się w okresach, gdy ryzyko przetrwania uzdatniania przez patogeny jelitowe jest wysokie.

Uwaga 1: Strefa zaopatrzenia jest określonym geograficznie obszarem, z którego pochodzi woda przeznaczona do spożycia przez ludzi z jednego lub więcej źródeł, a jakość wody można uznać w przybliżeniu za jednolitą.

Uwaga 2: Wielkości są obliczane jako średnie pobrane w ciągu roku kalendarzowego. Zamiast objętości wody można wykorzystać liczbę mieszkańców strefy zaopatrzenia w celu ustalenia minimalnej częstotliwości, przyjmując, że zużycie wody wynosi 200 l/(dzień* na mieszkańca).

Uwaga 3: Państwa członkowskie, które postanowiły zwolnić poszczególne dostawy na mocy art. 3 ust. 2 lit. b) stosują te częstotliwości wyłącznie do stref zaopatrzenia, które dystrybuują pomiędzy 10 a 100 m3 dziennie.

Poprawka

Częstotliwości pobierania próbek

Wszystkie parametry określone zgodnie z art. 5 monitoruje się co najmniej z częstotliwościami określonymi w poniższej tabeli, chyba że na podstawie oceny ryzyka związanego z zaopatrzeniem przeprowadzonej zgodnie z art. 9 i częścią C niniejszego załącznika określono inną częstotliwość monitorowania.

Tabela 1

Minimalna częstotliwość pobierania próbek i wykonywania analiz do celów monitorowania zgodności

Objętość wody dostarczanej lub produkowanej dziennie w strefie zaopatrzenia

(zob. uwaga 1 i 2) m3

Parametr grupy A (parametr mikrobiologiczny) –

liczba próbek rocznie

(zob. uwaga 3)

Parametr grupy B (parametr chemiczny) –

liczba próbek rocznie

 

≤ 100

> 0

(zob. uwaga 4)

> 0

(zob. uwaga 4)

> 100

≤ 1000

4

1

> 1000

≤ 10000

4

+3

na każde 1000 m3/d i ich część całkowitej objętości

1

+1

na każde 1000 m3/d i ich część całkowitej objętości

> 10000

 

≤ 100000

3

+ 1

na każde 10000 m3/dzień i

i ich część całkowitej objętości

> 100000

 

12

+ 1

na każde 25000 m3/dzień i ich część całkowitej objętości

Uwaga 1: Strefa zaopatrzenia jest określonym geograficznie obszarem, z którego pochodzi woda przeznaczona do spożycia przez ludzi z jednego lub więcej źródeł, a jakość wody można uznać w przybliżeniu za jednolitą.

Uwaga 2: Wielkości są obliczane jako średnie pobrane w ciągu roku kalendarzowego. Zamiast objętości wody można wykorzystać liczbę mieszkańców strefy zaopatrzenia w celu ustalenia minimalnej częstotliwości, przyjmując, że zużycie wody wynosi 200 l/(dzień* na mieszkańca).

Uwaga 3: Wskazaną częstotliwość oblicza się w następujący sposób: np. 4300 m3/dzień = 16 próbek (cztery dla pierwszych 1000 m3/dzień + 12 dla dodatkowych 3300 m3/dzień).

Uwaga 4: Państwa członkowskie, które postanowiły zwolnić poszczególne dostawy na mocy art. 3 ust. 2 lit. b) niniejszej dyrektywy stosują te częstotliwości wyłącznie do stref zaopatrzenia, które dystrybuują pomiędzy 10 a 100 m3 dziennie.

Poprawka 144
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik II – część D – punkt 2 a (nowy)
2a.  Próbki do badań na obecność bakterii Legionella w wewnętrznych instalacjach wodociągowych pobiera się w punktach zagrożonych rozprzestrzenianiem się bakterii Legionella pneumophila lub narażeniem na kontakt z nią. Państwa członkowskie określają wytyczne dotyczące metod pobierania próbek w związku z badaniem na obecność tej bakterii.
Poprawka 145
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik II a (nowe)
Minimalne wymagania higieniczne dla substancji i materiałów do wytwarzania nowych produktów, które mają kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi:
a)  wykaz substancji dopuszczonych do stosowania przy wytwarzaniu materiałów, który obejmuje między innymi materiały organiczne, elastomery, silikony, metale, cement, żywice jonowymienne i materiały złożone oraz wytwarzane z nich produkty:
b)  obowiązki typowe dla stosowania substancji w materiałach i wytwarzanych z nich produktach;
c)  ograniczenia typowe dla migracji określonych substancji do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi;
d)  zasady higieny dotyczące innych właściwości, których przestrzeganie jest wymagane do spełniania przepisów;
e)  podstawowe zasady sprawdzania przestrzegania lit. a)–d);
f)  zasady sprawdzania przestrzegania lit. a)–d) w odniesieniu do pobierania próbek i metod analizy.
Poprawki 177 i 224
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik III – część B – punkt 1 – tabela 1 – wiersz 28

Tekst proponowany przez Komisję

PFAS

50

 

Poprawka

PFAS

20

 

Poprawka 146
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik IV – tytuł
INFORMACJE, KTÓRE MAJĄ BYĆ PODAWANE DO WIADOMOŚCI PUBLICZNEJ DROGĄ INTERNETOWĄ
INFORMACJE, KTÓRE MAJĄ BYĆ PODAWANE DO WIADOMOŚCI PUBLICZNEJ
Poprawka 147
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik VI – akapit 1 – wprowadzenie
Następujące informacje są dostępne dla konsumentów przez internet w sposób przyjazny dla użytkownika i dostosowany do jego potrzeb:
Następujące informacje są dostępne dla konsumentów przez internet lub w inny, równie przyjazny dla użytkownika i dostosowany do jego potrzeb sposób:
Poprawka 148
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik VI – akapit 1 – punkt 1
1)  dane odpowiedniego dostawcy wody;
1)  dane odpowiedniego dostawcy wody, obszar i liczba zaopatrywanych osób, a także metoda produkcji wody;
Poprawka 149
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik IV – akapit 1 – punkt 2 – wprowadzenie
2)  najnowsze wyniki monitorowania parametrów wymienionych w załączniku I części A i B, w tym częstotliwość i lokalizacja punktów pobierania próbek, stosownie do obszaru zainteresowania osoby zaopatrywanej, wraz z wartością parametryczną określoną zgodnie z art. 5. Wyniki monitorowania nie mogą być starsze niż:
2)  przegląd najnowszych wyników monitorowania w przeliczeniu na dostawcę wody parametrów wymienionych w załączniku I części A, B i Ba, w tym częstotliwość stosownie do obszaru zainteresowania osoby zaopatrywanej, wraz z wartością parametryczną określoną zgodnie z art. 5. Wyniki monitorowania nie mogą być starsze niż:
Poprawka 202
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik IV – akapit 1 – punkt 2 – litera b
b)  sześć miesięcy w przypadku dużych dostawców wody;
b)  sześć miesięcy w przypadku średnich i dużych dostawców wody;
Poprawka 203
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik IV – akapit 1 – punkt 2 – litera c
c)  jeden rok w przypadku małych dostawców wody;
c)  jeden rok w przypadku bardzo małych i małych dostawców wody;
Poprawka 150
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik VI – akapit 1 – punkt 3
3)  w przypadku przekroczenia wartości parametrycznych określonych zgodnie z art. 5 informacja o możliwym zagrożeniu dla zdrowia ludzkiego i powiązane porady dotyczące zdrowia i zużycia lub link dający dostęp do takich informacji;
3)  w przypadku zaistnienia potencjalnego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego określonego przez właściwe organy w wyniku przekroczenia wartości parametrycznych określonych zgodnie z art. 5 informacja o możliwym zagrożeniu dla zdrowia ludzkiego i powiązane porady dotyczące zdrowia i zużycia lub link dający dostęp do takich informacji;
Poprawka 151
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik VI – akapit 1 – punkt 4
4)  streszczenie odpowiedniej oceny ryzyka związanego z zaopatrzeniem;
skreśla się
Poprawka 152
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik VI – akapit 1 – punkt 5
5)  informacja na temat następujących parametrów wskaźnikowych i powiązanych wartości parametrycznych;
5)  informacja na temat parametrów wskaźnikowych, wymienionych w załączniku I część Ba, i powiązanych wartości parametrycznych;
a)  barwa;
b)  pH (stężenie jonów wodoru);
c)  przewodnictwo;
d)  żelazo;
e)  mangan;
f)  zapach;
g)  smak;
h)  twardość;
i)  minerały, aniony/kationy rozpuszczone w wodzie:
—  Bor BO3-
—  Węglan CO32-
—  Chlorek Cl-
—  Fluorek F-
—  Wodorowęglan HCO3-
—  Azotany NO3-
—  Azotyny NO2-
—  Fosforan PO43-
—  Krzemian SiO2
—  Siarczan SO42-
—  Siarczek S2-
—  Glin Al
—  Amon NH4+
—  Wapń Ca
—  Magnez Mg
—  Potas K
—  Sód Na
Te wartości parametryczne i inne niezjonizowane związki i pierwiastki śladowe mogą być przedstawione z wartością odniesienia lub wyjaśnieniem;
Poprawka 153
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik VI – akapit 1 – punkt 6
6)  porady dla konsumentów, w tym na temat tego, jak ograniczyć zużycie wody;
6)  porady dla konsumentów, w tym na temat tego, jak w stosownych przypadkach ograniczyć zużycie wody oraz jak korzystać z wody w sposób odpowiedzialny, dostosowany do miejscowych warunków;
Poprawka 154
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik VI – akapit 1 – punkt 7
7)  w przypadku bardzo dużych dostawców wody – corocznie informacje na temat:
7)  w przypadku dużych i bardzo dużych dostawców wody – corocznie informacje na temat:
Poprawka 155
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik IV – akapit 1 – punkt 7 – litera a
a)  ogólnego funkcjonowania systemu pod względem wydajności, w tym wskaźniki wycieków i zużycie energii na metr sześcienny dostarczanej wody;
a)  ogólnego funkcjonowania systemu pod względem wydajności, w tym poziomy wycieków określone przez państwa członkowskie;
Poprawka 156
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik IV – akapit 1 – punkt 7 – litera b
b)  informacje na temat kierownictwa i zarządzania dotyczące dostawcy wody, w tym skład zarządu;
b)  informacje na temat modeli zarządzania usługą i struktury własności dostaw wody przez dostawcę wody;
Poprawka 157
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik IV – akapit 1 – punkt 7 – litera d
d)  informacje na temat struktury kosztów taryfy pobieranej od konsumentów za metr sześcienny wody, w tym kosztów stałych i zmiennych, przedstawiające co najmniej koszty związane z zużyciem energii na metr sześcienny dostarczonej wody, środkami przyjętymi przez dostawców wody na potrzeby oceny zagrożenia na podstawie art. 8 ust. 4, uzdatnianiem i dystrybucją wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, zbieraniem i oczyszczaniem ścieków, a także koszty związane ze środkami do celów art. 13, jeżeli takie środki zostały przyjęte przez dostawców wody;
d)  w przypadku gdy koszty są odzyskiwane za pośrednictwem systemu taryfowego informacje na temat struktury taryfy za metr sześcienny wody, w tym kosztów stałych i zmiennych, a także związanych ze środkami przyjętymi przez dostawców wody na potrzeby oceny zagrożenia na podstawie art. 8 ust. 4, uzdatnianiem i dystrybucją wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, a także kosztów związanych ze środkami do celów art. 13, jeżeli takie środki zostały przyjęte przez dostawców wody;
Poprawka 158
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik IV – akapit 1 – punkt 7 – litera e
e)  kwota inwestycji uznanych przez dostawcę za konieczne do zapewnienia trwałości finansowej usług wodnych (w tym utrzymania infrastruktury) oraz kwota inwestycji faktycznie otrzymanych lub odzyskanych;
e)  kwota zrealizowanych, trwających i zaplanowanych inwestycji wraz z planami finansowania;
Poprawka 159
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik IV – akapit 1 – punkt 7 – litera g
g)  podsumowanie i statystyki dotyczące skarg konsumentów oraz terminowości i adekwatności reakcji na problemy;
g)  podsumowanie i statystyki dotyczące skarg konsumentów oraz podjętych w odpowiedzi na nie działań;
Poprawka 160
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik VI – akapit 1 – punkt 8
8)  na życzenie dostęp do danych historycznych dotyczących informacji w pkt 2 i 3 i sięgających do 10 lat wstecz.
8)  na życzenie dostęp do danych historycznych dotyczących informacji w pkt 2 i 3 i sięgających do 10 lat wstecz i najwcześniej do momentu transpozycji niniejszej dyrektywy.

(1) Dz.U. C 367 z 10.10.2018, s. 107.
(2) Dz.U. C 361 z 5.10.2018, s. 46.
(3) Dz.U. C 77 z 28.3.2002, s. 1.
(4) Niniejsze stanowisko odpowiada poprawkom przyjętym dnia 23 października 2018 r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0397).


Ramy zapobiegawczej restrukturyzacji, drugiej szansy i środków zwiększających skuteczność restrukturyzacji, niewypłacalności i procedur zwolnienia ***I
PDF 454kWORD 139k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 28 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej ram prawnych restrukturyzacji zapobiegawczej, drugiej szansy i środków zwiększających skuteczność postępowań restrukturyzacyjnych, upadłościowych i w zakresie umorzenia oraz zmieniającej dyrektywę 2012/30/UE (COM(2016)0723 – C8-0475/2016 – 2016/0359(COD))
P8_TA-PROV(2019)0321A8-0269/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0723),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 53 i 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0475/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione - na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności - przez Dáil Éireann oraz Seanad Éireann, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 29 marca 2017 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 12 lipca 2017 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 19 grudnia 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej, jak również opinie przedstawione przez Komisję Gospodarczą i Monetarną oraz Komisję Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8-0269/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 28 marca 2019 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... w sprawie ram restrukturyzacji zapobiegawczej, umorzenia długów i zakazów prowadzenia działalności oraz w sprawie środków zwiększających skuteczność postępowań dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów, a także zmieniającej dyrektywę (UE) 2017/1132 ▌(dyrektywa o restrukturyzacji i upadłości)

P8_TC1-COD(2016)0359


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 53 i 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(4),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Celem niniejszej dyrektywy jest przyczynienie się do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz wyeliminowanie przeszkód w korzystaniu z podstawowych swobód, takich jak swoboda przepływu kapitału i swoboda przedsiębiorczości, które wynikają z różnic między krajowymi przepisami i postępowaniami dotyczącymi restrukturyzacji zapobiegawczej, niewypłacalności, umorzenia długów i zakazu prowadzenia działalności. Nie naruszając podstawowych praw i swobód pracowników, niniejsza dyrektywa ma na celu usunięcie tych przeszkód poprzez zapewnienie, aby: rentowne przedsiębiorstwa oraz przedsiębiorcy, którzy znajdują się w trudnej sytuacji finansowej, mieli dostęp do skutecznych krajowych ram restrukturyzacji zapobiegawczej, które umożliwią im kontynuowanie działalności; uczciwi niewypłacalni lub nadmiernie zadłużeni przedsiębiorcy mogli korzystać z całkowitego umorzenia długów po upływie rozsądnego terminu, umożliwiając im w ten sposób skorzystanie z drugiej szansy; oraz poprawiona została skuteczność postępowań dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów, w szczególności z myślą o skróceniu czasu trwania tych postępowań.

(2)  Restrukturyzacja powinna umożliwiać dłużnikom znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej kontynuowanie działalności, w pełnym zakresie lub częściowo, poprzez zmianę składu, stanu lub struktury ich aktywów oraz ich pasywów lub jakiejkolwiek innej części ich struktury kapitałowej - w tym poprzez sprzedaż aktywów lub części przedsiębiorstwa - lub, w przypadku gdy tak przewidziano w prawie krajowym, całości przedsiębiorstwa, a także poprzez przeprowadzanie zmian operacyjnych. O ile przepisy prawa krajowego nie stanowią w szczególności inaczej, zmiany operacyjne, takie jak rozwiązanie lub zmiana umów, lub sprzedaż lub inne zbycie aktywów, powinny spełniać ogólne wymogi przewidziane w prawie krajowym w odniesieniu do takich środków, w szczególności w przepisach prawa cywilnego i prawa pracy. Wszelkie zamiany długu na udziały w kapitale własnym powinny być również zgodne z zabezpieczeniami przewidzianymi w prawie krajowym. Ramy restrukturyzacji zapobiegawczej powinny przede wszystkim umożliwiać dłużnikom skuteczną restrukturyzację na wczesnym etapie oraz uniknięcie niewypłacalności, ograniczając w ten sposób niepotrzebną likwidację rentownych przedsiębiorstw. Ramy te powinny pomóc w zapobieganiu utracie miejsc pracy, wiedzy fachowej i umiejętności oraz zapewniać wierzycielom maksymalny zwrot z zaangażowanych środków – w porównaniu z tym, co mogliby uzyskać w przypadku likwidacji majątku przedsiębiorstwa lub w przypadku realizacji drugiego najlepszego w kolejności scenariusza alternatywnego, gdyby nie powstał plan restrukturyzacji – a także dla właścicieli i dla całej gospodarki ▌.

(3)  Ramy restrukturyzacji zapobiegawczej powinny także zapobiegać narastaniu kredytów lub pożyczek zagrożonych. Dostępność skutecznych ram restrukturyzacji zapobiegawczej zapewniłoby podejmowanie działań zanim przedsiębiorstwa stracą zdolność do spłaty swoich kredytów lub pożyczek, tym samym pomagając zmniejszyć ryzyko, że w okresach gorszej koniunktury kredyty lub pożyczki staną się zagrożone, oraz ograniczając negatywny wpływ na sektor finansowy. Znaczący procent przedsiębiorstw i miejsc pracy można by uratować, gdyby we wszystkich państwach członkowskich, w których znajdują się zakłady, majątek lub wierzyciele przedsiębiorstw, istniały ramy zapobiegawcze. W ramach restrukturyzacji prawa wszystkich zaangażowanych stron, w tym pracowników, powinny być chronione w sposób zrównoważony. Jednocześnie nierentowne przedsiębiorstwa bez szans na przetrwanie należy jak najszybciej likwidować. W przypadku gdy dłużnik znajdujący się w trudnej sytuacji finansowej nie jest rentowny ekonomicznie lub gdy nie ma możliwości szybkiego przywrócenia mu rentowności ekonomicznej, wysiłki restrukturyzacyjne mogłyby spowodować przyspieszenie i nagromadzenie strat ze szkodą dla wierzycieli, pracowników i innych zainteresowanych podmiotów, a także dla całej gospodarki.

(4)  Istnieją różnice między państwami członkowskimi, jeżeli chodzi o wybór procedur, z których mogą skorzystać dłużnicy znajdujący się w trudnej sytuacji finansowej w celu przeprowadzenia restrukturyzacji swoich przedsiębiorstw. Niektóre państwa członkowskie mają ograniczony wybór procedur, które umożliwiają restrukturyzację przedsiębiorstw jedynie na stosunkowo późnym etapie, w kontekście postępowań upadłościowych. W innych państwach członkowskich restrukturyzacja jest możliwa na wcześniejszym etapie, ale dostępne procedury mogłyby być bardziej skuteczne lub są bardzo sformalizowane, w szczególności z powodu ograniczania przez te procedury korzystania z  pozasądowych sposobów rozpoznawania sporów. Rozwiązania zapobiegawcze to rosnący trend w prawie upadłościowym. W ramach tego trendu faworyzuje się podejścia, które – w odróżnieniu od tradycyjnego podejścia polegającego na likwidacji przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji finansowej – mają na celu jego przywrócenie do dobrego stanu lub przynajmniej uratowanie tych jego jednostek, które wciąż są ekonomicznie rentowne. Obok innych korzyści dla gospodarki to podejście często pomaga zachować miejsca pracy lub zmniejszyć zakres ich utraty. Ponadto stopień zaangażowania organów sądowych lub administracyjnych, lub osób przez nie powołanych, jest zróżnicowany: w niektórych państwach członkowskich ich zaangażowanie jest żadne lub minimalne, w innych – pełne. Analogicznie, przepisy krajowe umożliwiające przedsiębiorcom skorzystanie z drugiej szansy, w szczególności przez przyznawanie im umorzenia długów zaciągniętych w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, różnią się między państwami członkowskimi pod względem długości okresu wymaganego dla uzyskania umorzenia długów oraz warunków jego przyznania.

(5)  W wielu państwach członkowskich mijają ponad trzy lata, zanim uczciwi przedsiębiorcy, którzy są niewypłacalni, mogą uzyskać umorzenie swoich długów i rozpocząć na nowo działalność. Nieskuteczne ramy dotyczące umorzenia długów i zakazu prowadzenia działalności sprawiają, że przedsiębiorcy są zmuszeni do przenoszenia się do innych jurysdykcji, aby skorzystać z możliwości rozpoczęcia na nowo działalności w rozsądnym terminie, co pociąga za sobą znaczne dodatkowe koszty zarówno dla ich wierzycieli, jak i dla samych przedsiębiorców. Długie okresy zakazu prowadzenia działalności, które często towarzyszą postępowaniu prowadzącemu do umorzenia długów, tworzą przeszkody dla swobody podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej w ramach samozatrudnienia.

(6)  Zbyt długie postępowania dotyczące restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów w szeregu państw członkowskich są ważnym czynnikiem skutkującym niskimi stopami odzysku i zniechęcającym inwestorów do prowadzenia działalności gospodarczej w jurysdykcjach, w których postępowania mogą trwać zbyt długo i być nadmiernie kosztowne.

(7)  Różnice między państwami członkowskimi w odniesieniu do postępowań dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów przekładają się na dodatkowe koszty dla inwestorów przy ocenie ryzyka popadnięcia przez dłużników w trudną sytuację finansową w jednym lub większej liczbie państw członkowskich, lub ryzyka związanego z inwestowaniem w rentowne przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji finansowej, a także koszty związane z restrukturyzacją przedsiębiorstw, których zakłady, wierzyciele lub majątek znajdują się w innych państwach członkowskich. Szczególnym tego przykładem jest restrukturyzacja międzynarodowych grup spółek. Inwestorzy wskazują na niepewność dotyczącą przepisów prawa upadłościowego lub ryzyko długotrwałych lub skomplikowanych postępowań upadłościowych w innym państwie członkowskim jako jeden z głównych powodów decyzji o nieinwestowaniu lub nienawiązywaniu relacji biznesowych z kontrahentami poza państwem członkowskim, w którym mają siedzibę. Niepewność ta działa zniechęcająco, co utrudnia swobodę przedsiębiorczości i promowanie przedsiębiorczości, a także zakłóca prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. W szczególności mikro-, małe i średnie przedsiębiorstwa (zwane dalej „MŚP”) w większości przypadków nie posiadają zasobów niezbędnych do oceny ryzyka związanego z działalnością transgraniczną.

(8)  Różnice między państwami członkowskimi w zakresie postępowań dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów prowadzą do niejednakowych warunków dostępu do kredytu lub pożyczki oraz niejednakowych stóp odzysku w państwach członkowskich. Wyższy stopień harmonizacji w dziedzinie restrukturyzacji, niewypłacalności, umorzenia długów i zakazów prowadzenia działalności jest zatem niezbędny do dobrego funkcjonowania rynku wewnętrznego w ujęciu ogólnym, a w szczególności do dobrego funkcjonowania unii rynków kapitałowych, a także niezbędny dla odporności europejskich gospodarek, w tym dla zachowania i tworzenia miejsc pracy.

(9)  Należy także zmniejszyć dodatkowe koszty oceny ryzyka i transgranicznej egzekucji wierzytelności ponoszone przez wierzycieli nadmiernie zadłużonych przedsiębiorców, którzy przenoszą się do innego państwa członkowskiego, aby mieć możliwość uzyskania umorzenia długów w znacznie krótszym czasie. Należy także zmniejszyć dodatkowe koszty ponoszone przez przedsiębiorców wynikające z potrzeby przeniesienia się do innego państwa członkowskiego w celu skorzystania z umorzenia długów. Ponadto przeszkody wynikające z długiego okresu obowiązywania zakazów prowadzenia działalności związanych z niewypłacalnością przedsiębiorcy hamują przedsiębiorczość.

(10)  Każda restrukturyzacja, w szczególności restrukturyzacja o dużych rozmiarach, która powoduje znaczące skutki, powinna być oparta na dialogu z zainteresowanymi podmiotami. Dialog ten powinien obejmować wybór środków przewidzianych w odniesieniu do celów restrukturyzacji, a także rozwiązania alternatywne, a przedstawiciele pracowników powinni być odpowiednio zaangażowani zgodnie z prawem Unii i prawem krajowym.

(11)  Przeszkody w korzystaniu z podstawowych swobód nie ograniczają się do sytuacji o charakterze czysto transgranicznym. Rynek wewnętrzny z coraz większą siecią powiązań, na którym istnieje swobodny przepływ towarów, usług, kapitału i pracowników, i który ma coraz silniejszy wymiar cyfrowy, oznacza, że bardzo niewiele przedsiębiorstw zachowuje czysto narodowy charakter, jeśli wziąć pod uwagę wszystkie istotne czynniki, takie jak baza klientów, łańcuch dostaw, zakres działalności, baza inwestorów i baza kapitałowa. Nawet niewypłacalność o charakterze czysto krajowym może mieć wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego przez tzw. efekt domina, kiedy niewypłacalność jednego dłużnika może spowodować niewypłacalność kolejnych przedsiębiorstw w łańcuchu dostaw.

(12)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848(6) dotyczy kwestii jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń, prawa właściwego oraz współpracy w zakresie transgranicznego postępowania upadłościowego, a także wzajemnego połączenia rejestrów upadłości. Swoim zakresem obejmuje ono postępowania zapobiegawcze, które wspierają ratowanie rentownych ekonomicznie dłużników, a także postępowania umorzenia długów dla przedsiębiorców i innych osób fizycznych. Rozporządzenie to nie rozwiązuje jednak problemu różnic między prawami krajowymi regulującymi te postępowania. Ponadto instrument ograniczający się wyłącznie do upadłości transgranicznych nie usunąłby wszystkich przeszkód dla swobodnego przepływu; co więcej, inwestorzy nie byliby w stanie określić z góry, czy ewentualne trudności finansowe dłużnika w przyszłości będą miały wymiar transgraniczny, czy krajowy. Konieczne jest zatem wykroczenie poza kwestie współpracy sądowej oraz ustanowienie minimalnych standardów materialnych w odniesieniu do postępowań dotyczących restrukturyzacji zapobiegawczej, a także postępowań prowadzących do umorzenia długów przedsiębiorców.

(13)  Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla zakresu stosowania rozporządzenia (UE) 2015/848. Niniejsza dyrektywa ma być w pełni zgodna z tym rozporządzeniem oraz uzupełniać je, poprzez zobowiązanie państw członkowskich do ustanowienia postępowań dotyczących restrukturyzacji zapobiegawczej zgodnych z określonymi minimalnymi zasadami skuteczności. Niniejsza dyrektywa nie zmienia podejścia przyjętego w tym rozporządzeniu, zgodnie z którym państwa członkowskie mogą utrzymywać lub wprowadzać procedury niespełniające warunku publikacji dotyczącego powiadamiania zgodnie z załącznikiem A do tego rozporządzenia. Chociaż niniejsza dyrektywa nie wymaga, aby postępowania objęte zakresem jej stosowania spełniały wszystkie warunki dotyczące powiadamiania zgodnie z tym załącznikiem, ma ona na celu ułatwienie transgranicznego uznawania tych postępowań oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń.

(14)  Zaletą stosowania rozporządzenia (UE) 2015/848 jest to, że przewiduje ono zabezpieczenie przed nadużywaniem możliwości przenoszenia głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika w trakcie transgranicznego postępowania upadłościowego. Pewne ograniczenia powinny mieć zastosowanie również do postępowań nieobjętych zakresem stosowania tego rozporządzenia.

(15)  Niezbędne jest obniżenie kosztów restrukturyzacji zarówno dla dłużników, jak i wierzycieli. Należy w związku z tym zmniejszyć różnice między państwami członkowskimi, które utrudniają wczesną restrukturyzację rentownych dłużników znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej oraz możliwość umorzenia długów dla uczciwych przedsiębiorców. Zmniejszenie takich różnic powinno zwiększyć przejrzystość, pewność prawa i przewidywalność w całej Unii. Powinno ono zapewnić maksymalny zwrot z zaangażowanych środków wszystkim rodzajom wierzycieli i inwestorów oraz zachęcić do inwestycji transgranicznych. Większa spójność postępowań restrukturyzacyjnych i upadłościowych powinna również ułatwić restrukturyzację grup spółek, niezależnie od tego, gdzie na terytorium Unii znajdują się siedziby członków grupy.

(16)  Likwidacja barier dla skutecznej restrukturyzacji zapobiegawczej rentownych dłużników znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej przyczynia się do zminimalizowania utraty miejsc pracy oraz strat dla wierzycieli w łańcuchu dostaw, a także chroni wiedzę fachową i umiejętności, co przynosi korzyści szerzej pojętej gospodarce. Ułatwienie umarzania długów przedsiębiorcom pomogłoby uniknąć wykluczenia ich z rynku pracy i umożliwiałoby im podjęcie na nowo działalności gospodarczej, po wyciągnięciu wniosków z wcześniejszych doświadczeń. Ponadto skrócenie długości postępowań restrukturyzacyjnych skutkowałoby wyższymi stopami odzysku dla wierzycieli, ponieważ w miarę upływu czasu dłużnik lub przedsiębiorstwo dłużnika zwykle tylko dalej traci na wartości. Skuteczne postępowania dotyczące restrukturyzacji zapobiegawczej, niewypłacalności i umorzenia długów umożliwiałyby również lepszą ocenę ryzyka związanego z podejmowaniem decyzji o udzielaniu i zaciąganiu kredytów lub pożyczek oraz ułatwiałyby przeprowadzenie działań naprawczych w odniesieniu do niewypłacalnych lub nadmiernie zadłużonych dłużników, minimalizując ekonomiczne i społeczne koszty związane z procesem zmniejszania ich zadłużenia. Niniejsza dyrektywa powinna umożliwiać państwom członkowskim elastyczność w odniesieniu do stosowania wspólnych zasad, przy jednoczesnym poszanowaniu krajowych systemów prawnych. Państwa członkowskie powinny móc utrzymać w swoich krajowych systemach prawnych ramy restrukturyzacji zapobiegawczej inne niż przewidziane w niniejszej dyrektywie, lub wprowadzić je do swoich krajowych systemów prawnych.

(17)  Przedsiębiorstwa, w szczególności MŚP, które stanowią 99 % wszystkich przedsiębiorstw w Unii, powinny odnieść korzyści z bardziej spójnego podejścia na poziomie Unii. Prawdopodobieństwo likwidacji MŚP zamiast poddania ich restrukturyzacji jest wyższe ponieważ muszą one ponosić koszty, które są nieproporcjonalnie wyższe od kosztów ponoszonych przez większe przedsiębiorstwa. MŚP, zwłaszcza w sytuacji, gdy napotykają trudności finansowe, często nie dysponują zasobami niezbędnymi do sprostania wysokim kosztom restrukturyzacji i skorzystania ze skuteczniejszych postępowań restrukturyzacyjnych dostępnych jedynie w niektórych państwach członkowskich. Aby pomóc takim dłużnikom w przeprowadzeniu niskokosztowej restrukturyzacji, należy opracować na poziomie krajowym oraz udostępnić online kompleksowe listy kontrolne dla planów restrukturyzacji, dostosowane do potrzeb i specyfiki MŚP. Ponadto, biorąc pod uwagę ograniczone zasoby MŚP w zakresie zatrudniania profesjonalnej obsługi, należy wprowadzić narzędzia wczesnego ostrzegania, aby uprzedzać dłużników o pilnej konieczności działania.

(18)  Przy definiowaniu MŚP państwa członkowskie mogłyby należycie uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE(7) lub zalecenie Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczące definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw(8).

(19)  Z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy należy wyłączyć dłużników będących zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji zdefiniowanymi w art. 13 pkt 1 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE(9), instytucjami kredytowymi zdefiniowanymi w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013(10), firmami inwestycyjnymi i przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania zdefiniowanymi w art. 4 ust. 1 pkt 2 i 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, kontrahentami centralnymi zdefiniowanymi w art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012(11), centralnymi depozytami papierów wartościowych zdefiniowanymi w art. 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 909/2014(12) oraz innymi instytucjami i podmiotami finansowymi wymienionymi w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE(13). Tacy dłużnicy podlegają szczególnym zasadom, a krajowe organy nadzoru i organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dysponują wobec nich szerokimi uprawnieniami interwencyjnymi. Państwa członkowskiego powinny móc wyłączyć inne podmioty finansowe świadczące usługi finansowe podlegające porównywalnym zasadom i uprawnieniom interwencyjnym.

(20)  Z podobnych względów z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy należy również wyłączyć podmioty publiczne podlegające prawu krajowemu. Państwa członkowskie powinny również móc ograniczyć dostęp do ram restrukturyzacji zapobiegawczej do osób prawnych, gdyż trudnościom finansowym przedsiębiorców można skutecznie zaradzić nie tylko w drodze postępowania dotyczącego restrukturyzacji zapobiegawczej, lecz także poprzez postępowania, które prowadzą do umorzenia długów, lub poprzez nieformalną restrukturyzację w oparciu o porozumienia umowne. Państwa członkowskie, które mają odmienne systemy prawne, w których ten sam rodzaj podmiotu ma inny status prawny, powinny móc stosować jednolity zestaw zasad do takich podmiotów. Ramy restrukturyzacji zapobiegawczej określone zgodnie z niniejszą dyrektywą nie powinny mieć wpływu na roszczenia i uprawnienia względem dłużnika do wypłat związanych z pracowniczymi programami emerytalnymi, jeśli te roszczenia i uprawnienia zostały nabyte w okresie przed restrukturyzacją.

(21)  Nadmierne zadłużenie konsumentów jest kwestią o bardzo dużym znaczeniu ekonomicznym i społecznym i jest ściśle związane ze zmniejszaniem nawisu długu. Ponadto często nie jest możliwe dokonanie wyraźnego rozróżnienia pomiędzy długami zaciągniętymi przez przedsiębiorców w ramach prowadzenia przez nich działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub zawodowej, a długami zaciągniętymi poza ramami tej działalności. Przedsiębiorcy nie skorzystaliby skutecznie z drugiej szansy, jeżeli musieliby przechodzić odrębne postępowania, różniące się warunkami dostępu i długością okresów wymaganych dla uzyskania umorzenia długów, aby uzyskać umorzenie swoich długów związanych z prowadzeniem działalności oraz innych długów zaciągniętych poza ramami tej działalności. Z tego względu, mimo iż niniejsza dyrektywa nie zawiera wiążących przepisów dotyczących nadmiernego zadłużenia konsumentów, zaleca się, aby państwa członkowskie jak najwcześniej rozpoczęły stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących umorzenia długów także w odniesieniu do konsumentów.

(22)  Im szybciej dłużnicy będą w stanie wykrywać swoje trudności finansowe i odpowiednio reagować na nie, tym większe prawdopodobieństwo uniknięcia zbliżającej się niewypłacalności lub – w przypadku przedsiębiorstw, które trwale utraciły rentowność – tym bardziej uporządkowana i skuteczna będzie ich likwidacja. W związku z tym, aby zachęcić do wczesnego podjęcia działań dłużników, którzy zaczynają doświadczać trudności finansowych, należy zapewnić jasne, aktualne, zwięzłe i przyjazne dla użytkownika informacje na temat dostępnych postępowań dotyczących restrukturyzacji zapobiegawczej oraz jedno lub większą liczbę narzędzi wczesnego ostrzegania. Narzędzia wczesnego ostrzegania, które mają formę mechanizmów alarmowych sygnalizujących, gdy dłużnik nie dokonał określonych rodzajów płatności, mogłyby być uruchamiane na przykład w przypadku niepłacenia podatków lub składek na ubezpieczenie społeczne. Takie narzędzia mogłyby być opracowane przez państwa członkowskie albo przez prywatne podmioty, pod warunkiem że cel zostanie osiągnięty. Państwa członkowskie powinny udostępniać informacje o narzędziach wczesnego ostrzegania online, na przykład na specjalnym portalu lub stronie internetowej. Państwa członkowskie powinny móc dostosowywać narzędzia wczesnego ostrzegania w zależności od wielkości przedsiębiorstwa oraz ustanawiać szczegółowe przepisy dotyczące narzędzi wczesnego ostrzegania dla dużych przedsiębiorstw i grup, uwzględniające ich specyfikę. Niniejsza dyrektywa nie powinna nakładać na państwa członkowskie jakiejkolwiek odpowiedzialności za ewentualne szkody poniesione w związku z postępowaniami restrukturyzacyjnymi uruchamianymi przez takie narzędzia wczesnego ostrzegania.

(23)  Aby zwiększyć wsparcie dla pracowników i ich przedstawicieli, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby przedstawiciele pracowników mieli dostęp do stosownych i aktualnych informacji dotyczących dostępności narzędzi wczesnego ostrzegania, a także powinny mieć możliwość zapewnienia wsparcia dla przedstawicieli pracowników w przeprowadzaniu oceny sytuacji ekonomicznej dłużnika.

(24)  Ramy restrukturyzacji powinny być dostępne dla dłużników, w tym podmiotów prawnych oraz – w przypadku gdy tak przewidziano w prawie krajowym – osób fizycznych i grup przedsiębiorstw, aby umożliwić im uporanie się z trudnościami finansowymi na wczesnym etapie, gdy wydaje się prawdopodobne, że można jeszcze zapobiec niewypłacalności oraz zapewnić rentowność przedsiębiorstwa. Ramy restrukturyzacji powinny być dostępne, zanim dłużnik stanie się niewypłacalny na podstawie prawa krajowego, a mianowicie zanim spełni ustanowione w prawie krajowym warunki objęcia go zbiorowym postępowaniem upadłościowym, które zwykle wiąże się z odebraniem dłużnikowi zarządu majątkiem i powołaniem likwidatora. Aby zapobiec nadużywaniu ram restrukturyzacji, trudności finansowe dłużnika powinny wskazywać na prawdopodobieństwo niewypłacalności, a plan restrukturyzacji powinien móc jej zapobiec oraz zapewnić rentowność przedsiębiorstwa.

(25)  Państwa członkowskie powinny móc określić, czy wierzytelności, które stają się wymagalne lub które powstają po złożeniu wniosku o wszczęcie postępowania dotyczącego restrukturyzacji zapobiegawczej lub po wszczęciu tego postępowania, są objęte zakresem środków restrukturyzacji zapobiegawczej lub wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych. Państwa członkowskie powinny móc decydować o tym, czy wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych ma wpływ na należne odsetki od wierzytelności.

(26)  Państwa członkowskie powinny móc wprowadzić test rentowności jako warunek dostępu do postępowania dotyczącego restrukturyzacji zapobiegawczej przewidzianego w niniejszej dyrektywie. Taki test powinien być przeprowadzony bez szkody dla majątku dłużnika oraz mógłby przyjąć formę, między innymi, przyznania tymczasowego wstrzymania czynności egzekucyjnych lub przeprowadzenia testu bez zbędnej zwłoki. Jednakże brak szkody nie powinien uniemożliwiać państwom członkowskim wymagania od dłużników, aby udowodnili swoją rentowność na swój własny koszt.

(27)  Fakt, że państwa członkowskie mogą ograniczyć dostęp do ram restrukturyzacji w odniesieniu do dłużników, którzy zostali skazani za poważne naruszenia obowiązków w zakresie rachunkowości lub księgowości, nie powinien także uniemożliwiać państwom członkowskim ograniczania dłużnikom dostępu do ram restrukturyzacji zapobiegawczej w przypadku gdy ich księgi i rejestry są niekompletne lub obarczone wadami w takim stopniu, że niemożliwe jest ustalenie sytuacji biznesowej i finansowej dłużników.

(28)  Państwa członkowskie powinny móc rozszerzyć zakres stosowania ram restrukturyzacji zapobiegawczej przewidzianych w niniejszej dyrektywie, aby uwzględnić sytuacje, w których dłużnicy, którzy napotykają trudności inne niż finansowe, o ile takie trudności powodują realne i poważne zagrożenie dla obecnej lub przyszłej zdolności dłużnika do spłaty jego długów w terminie ich wymagalności. Ramy czasowe, w których należy oceniać takie zagrożenie, mogą obejmować okres wielu miesięcy, a nawet dłuższy, aby uwzględnić przypadki, w których dłużnik napotyka trudności inne niż finansowe zagrażające kontynuacji działalności jego przedsiębiorstwa, a w średniej perspektywie – jego płynności. Może tak być na przykład w przypadku gdy dłużnik utracił kluczowe dla niego zamówienie.

(29)  Aby wspierać skuteczność oraz zmniejszyć opóźnienia i koszty, krajowe ramy restrukturyzacji zapobiegawczej powinny obejmować elastyczne procedury. W przypadku gdy niniejsza dyrektywa jest wdrażana w drodze więcej niż jednej procedury w obrębie ram restrukturyzacyjnych, dłużnik powinien mieć dostęp do wszystkich praw i zabezpieczeń przewidzianych w niniejszej dyrektywie w celu osiągnięcia skutecznej restrukturyzacji. Z wyjątkiem przypadków obowiązkowego zaangażowania organów sądowych lub administracyjnych przewidzianych na podstawie niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie powinny móc ograniczyć zaangażowanie takich organów do sytuacji, gdy jest ono konieczne i proporcjonalne, z jednoczesnym uwzględnieniem, między innymi, celu zabezpieczenia praw i interesów dłużników oraz zainteresowanych uczestników, a także celu zmniejszenia opóźnień i  kosztów postępowań. W przypadkach gdy prawo krajowe zezwala wierzycielom lub przedstawicielom pracowników na wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego oraz w przypadku gdy dłużnik jest MŚP, państwa członkowskie powinny wymagać zgody dłużnika jako warunku wstępnego wszczęcia postępowania oraz powinny także móc rozszerzyć zakres tego wymogu na dłużników będących dużymi przedsiębiorstwami.

(30)  Aby unikać niepotrzebnych kosztów, odzwierciedlić wczesny charakter restrukturyzacji zapobiegawczej oraz zachęcić dłużników, aby ubiegali się o restrukturyzację zapobiegawczą na wczesnym etapie swoich trudności finansowych, powinni oni co do zasady zachowywać kontrolę nad swoim majątkiem i nad bieżącą działalnością swojego przedsiębiorstwa. Powołanie nadzorcy restrukturyzacyjnego w celu nadzorowania działalności dłużnika lub częściowego przejęcia kontroli nad bieżącą działalnością dłużnika, nie powinno być obowiązkowe w każdym przypadku – decyzja ta powinna być podejmowana indywidualnie w zależności od okoliczności danej sprawy lub szczególnych potrzeb dłużnika. Państwa członkowskie powinny jednak móc określić, że powołanie nadzorcy restrukturyzacyjnego jest zawsze konieczne w określonych okolicznościach, takich jak w przypadku gdy: dłużnik korzysta z ogólnego wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych; plan restrukturyzacji musi zostać zatwierdzony wbrew sprzeciwowi grupy wierzycieli; plan restrukturyzacji obejmuje środki mające wpływ na prawa pracowników; lub dłużnik lub kadra zarządzająca dłużnika działali w ramach stosunków handlowych w sposób przestępczy, nieuczciwy lub szkodliwy.

(31)  W celu udzielenia pomocy stronom w negocjowaniu i sporządzeniu planu restrukturyzacji, państwa członkowskie powinny przewidzieć obowiązkowe powołanie nadzorcy restrukturyzacyjnego w przypadku gdy: organ sądowy lub administracyjny przyznaje dłużnikowi ogólne wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych, pod warunkiem że w takich przypadkach nadzorca jest niezbędny, aby zabezpieczyć interesy stron; plan restrukturyzacji musi zostać zatwierdzony przez organ sądowy lub administracyjny wbrew sprzeciwowi grupy wierzycieli; występuje o to dłużnik; lub występuje o to większość wierzycieli, pod warunkiem że wierzyciele pokryją koszty i honoraria nadzorcy.

(32)  Dłużnik powinien móc skorzystać z tymczasowego wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych, przyznanego przez organ sądowy lub administracyjny, lub z mocy prawa, w celu wsparcia negocjacji dotyczących planu restrukturyzacji, aby móc kontynuować działalność lub przynajmniej zachować wartość swojej masy układowej i upadłościowej podczas negocjacji. W przypadku gdy tak przewidziano w prawie krajowym, wstrzymanie czynności egzekucyjnych powinno być również możliwe na korzyść podmiotów trzecich udzielających zabezpieczenia, w tym gwarantów i dających przedmiot zabezpieczenia. Jednakże państwa członkowskie powinny móc przewidzieć, że organy sądowe lub administracyjne mogą odmówić wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych, w przypadku gdy takie wstrzymanie nie jest konieczne lub w przypadku gdy nie służyłoby celowi wspierania negocjacji. Podstawy odmowy mogłyby obejmować brak poparcia wymaganej większości wierzycieli lub, w przypadku gdy tak przewidziano w prawie krajowym, faktyczna niezdolność dłużnika do spłacania długów w terminie ich wymagalności.

(33)  W celu ułatwienia i przyspieszenia postępowań państwa członkowskie powinny móc ustanowić wzruszalne domniemania istnienia podstaw odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych, na przykład w przypadku gdy dłużnik zachowuje się w sposób typowy dla dłużnika niezdolnego do spłacenia długów w terminie ich wymagalności, na przykład ma poważne zaległości w regulowaniu płatności należnych pracownikom, urzędom podatkowym lub urzędom ds. zabezpieczenia społecznego, lub w przypadku gdy dłużnik lub aktualny zarząd przedsiębiorstwa popełnili przestępstwo finansowe, co daje powód do przypuszczeń, że większość wierzycieli nie poparłaby rozpoczęcia negocjacji.

(34)  Wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych mogłoby być całkowite, czyli mieć wpływ na wszystkich wierzycieli, lub mogłoby mieć zastosowanie tylko do niektórych wierzycieli lub kategorii wierzycieli. Państwa członkowskie powinny móc wyłączyć niektóre roszczenia lub kategorie roszczeń z zakresu wstrzymania czynności egzekucyjnych, w ściśle określonych okolicznościach, na przykład roszczenia zabezpieczone aktywami, których usunięcie nie zagroziłoby restrukturyzacji przedsiębiorstwa, lub roszczenia wierzycieli, którzy zostaliby pokrzywdzeni wskutek wstrzymania czynności egzekucyjnych, na przykład ponieśliby stratę bez otrzymania odszkodowania lub ich zabezpieczenie straciłoby na wartości.

(35)  W celu zapewnienia uczciwej równowagi pomiędzy prawami dłużnika a prawami wierzycieli wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych powinno być stosowane przez okres nieprzekraczający czterech miesięcy. Skomplikowane przypadki restrukturyzacji mogą jednak wymagać więcej czasu. Państwa członkowskie powinny móc przewidzieć, że w takich przypadkach przedłużenie pierwotnego okresu wstrzymania czynności egzekucyjnych może być przyznawane przez organ sądowy lub administracyjny ▌. W przypadku gdy organ sądowy lub administracyjny nie podejmie decyzji w sprawie przedłużenia okresu wstrzymania czynności egzekucyjnych przed jego upływem, wstrzymanie czynności egzekucyjnych powinno utracić swoją moc z dniem wygaśnięcia okresu tego wstrzymania. W interesie pewności prawa łączny okres wstrzymania czynności egzekucyjnych należy ograniczyć do dwunastu miesięcy. Państwa członkowskie powinny móc przewidzieć wstrzymanie czynności egzekucyjnych na czas nieokreślony, w przypadku gdy dłużnik staje się niewypłacalny na mocy prawa krajowego. Państwa członkowskie powinny móc decydować, czy krótkoterminowe, tymczasowe wstrzymanie czynności egzekucyjnych, w oczekiwaniu na decyzję organu sądowego lub administracyjnego dotyczącą dostępu do ram restrukturyzacji zapobiegawczej, podlega ograniczeniom czasowym określonym w niniejszej dyrektywie.

(36)  Aby zapewnić ochronę wierzycieli przed poniesieniem niepotrzebnej szkody, państwa członkowskie powinny przewidzieć, że organy sądowe lub administracyjne mogą uchylić wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych, jeśli przestało ono spełniać cel wspierania negocjacji, na przykład gdy staje się jasne, że wymagana większość wierzycieli nie popiera kontynuowania negocjacji.przypadku gdy państwa członkowskie przewidują taką możliwość, wstrzymanie czynności egzekucyjnych należy również uchylić, jeżeli wierzyciele są pokrzywdzeni wskutek tego wstrzymania. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość ograniczenia możliwości uchylania wstrzymania czynności egzekucyjnych do sytuacji, w których wierzyciele nie mieli możliwości bycia wysłuchanymi, zanim wstrzymanie zaczęło obowiązywać lub zostało przedłużone. Państwa członkowskie powinny również mieć możliwość wprowadzenia minimalnego okresu, podczas którego wstrzymanie czynności egzekucyjnych nie może zostać uchylone. W celu ustalenia, czy wierzyciele zostali pokrzywdzeni, organy sądowe lub administracyjne powinny móc wziąć pod uwagę czy wstrzymanie czynności egzekucyjnych chroniłoby całkowitą wartość masy układowej i upadłościowej oraz czy dłużnik działa w złej wierze lub z zamiarem pokrzywdzenia wierzycieli, lub generalnie działa wbrew uzasadnionym oczekiwaniom ogółu wierzycieli.

(37)  Niniejsza dyrektywa nie obejmuje przepisów dotyczących odszkodowania lub gwarancji dla wierzycieli, których zabezpieczenie prawdopodobnie straci na wartości w okresie obowiązywania wstrzymania czynności egzekucyjnych. Jeden wierzyciel lub grupa wierzycieli zostaliby pokrzywdzeni na przykład w sytuacji, gdyby wskutek wstrzymania czynności egzekucyjnych wierzyciele mieli znacznie mniejsze szanse na zaspokojenie swoich roszczeń niż gdyby wstrzymanie nie zostało zastosowane, lub gdy dany wierzyciel znajdzie się w mniej korzystnym położeniu niż inni wierzyciele będący w podobnej sytuacji. Państwa członkowskie powinny móc przewidzieć, że każdorazowo w przypadku stwierdzenia, że jeden lub większa liczba wierzycieli lub jedna lub większa liczba grup wierzycieli zostali pokrzywdzeni, wstrzymanie czynności egzekucyjnych może zostać uchylone w odniesieniu do tych wierzycieli lub grup wierzycieli, lub w odniesieniu do wszystkich wierzycieli. Państwa członkowskie powinny móc decydować o tym, kto jest uprawniony do występowania o uchylenie wstrzymania czynności egzekucyjnych.

(38)  Wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych powinno również skutkować zawieszeniem obowiązku dłużnika do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego, które mogłoby zakończyć się likwidacją dłużnika, lub wszczęcia takiego postępowania na wniosek wierzyciela. Takie postępowania upadłościowe powinny, oprócz postępowań, w przypadku których prawo przewiduje wyłącznie skutek w postaci likwidacji dłużnika, obejmować również postępowania, które mogłyby prowadzić do restrukturyzacji dłużnika. Zawieszenie wszczęcia postępowania upadłościowego na wniosek wierzycieli powinno mieć zastosowanie nie tylko w przypadku gdy państwa członkowskie przewidują ogólne wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych obejmujące wszystkich wierzycieli, lecz również w przypadku gdy państwa członkowskie przewidują opcję wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych obejmującego jedynie ograniczoną liczbę wierzycieli. Państwa członkowskie powinny jednak móc przewidzieć, że – z uwagi na interes ogólny – postępowania upadłościowe mogą być wszczynane na wniosek organów publicznych, które nie występują w charakterze wierzycieli, na przykład prokuratury.

(39)  Niniejsza dyrektywa nie powinna uniemożliwiać dłużnikom spłacania, w ramach prowadzenia zwykłej działalności, roszczeń wierzycieli, których wstrzymanie czynności egzekucyjnych nie dotyczy, oraz wierzytelności zainteresowanych wierzycieli powstałych w okresie obowiązywania wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych. W celu zapewnienia, aby wierzyciele, których roszczenia powstały przed wszczęciem postępowania restrukturyzacyjnego lub przed wstrzymaniem indywidualnych czynności egzekucyjnych, nie wywierali na dłużnika nacisku, aby spłacił te roszczenia, które w przeciwnym razie zostałyby zmniejszone wskutek realizacji planu restrukturyzacji, państwa członkowskie powinny móc przewidzieć zawieszenie obowiązku spłaty tych roszczeń przez dłużnika.

(40)  Gdy dłużnik zostaje objęty postępowaniem upadłościowym, niektórym dostawcom mogą przysługiwać wynikające z umowy, przewidziane w tzw. klauzulach ipso facto, prawa do rozwiązania umowy na dostawy na podstawie samego faktu niewypłacalności, nawet jeśli dłużnik należycie wywiązywał się ze swoich zobowiązań. Klauzule ipso facto mogłyby zostać uruchomione również w przypadku wystąpienia przez dłużnika o restrukturyzację zapobiegawczą. W przypadku gdy strony umowy powołują się na tego typu klauzule, gdy dłużnik dopiero negocjuje plan restrukturyzacji lub występuje o wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych, lub gdy strony umowy powołują się na nie w związku z jakimkolwiek zdarzeniem dotyczącym tego wstrzymania, przedterminowe rozwiązanie umowy może mieć niekorzystny wpływ na przedsiębiorstwo dłużnika i powodzenie działań służących uratowaniu jego przedsiębiorstwa. W takich przypadkach konieczne jest zatem zapewnienie, aby wierzyciele nie mogli powoływać się na klauzule ipso facto, które zawierają odniesienia do negocjacji dotyczących planu restrukturyzacji lub wstrzymania czynności egzekucyjnych, lub jakiegokolwiek innego podobnego zdarzenia związanego ze wstrzymaniem czynności egzekucyjnych.

(41)  Przedterminowe rozwiązanie umów może zagrażać zdolności przedsiębiorstwa do kontynuowania działalności podczas negocjacji dotyczących restrukturyzacji, zwłaszcza gdy dotyczy to umów na podstawowe usługi, takie jak zaopatrzenie w gaz, energię elektryczną, wodę, usługi telekomunikacyjne lub usługi dotyczące kart płatniczych. Państwa członkowskie powinny przewidzieć, że w okresie obowiązywania wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych wierzycielom, których dotyczy to wstrzymanie i których roszczenia powstały przed wstrzymaniem czynności egzekucyjnych i nie zostały spłacone przez dłużnika, nie wolno wstrzymać się z wykonaniem, rozwiązać ani przyspieszyć wykonania podstawowych umów wzajemnych podlegających wykonaniu, lub w jakikolwiek inny sposób zmieniać tych umów, pod warunkiem że dłużnik wywiązuje się ze swoich zobowiązań wynikających z takich umów, które to zobowiązania stają się wymagalne w okresie obowiązywania tego wstrzymania. Umowami wzajemnymi podlegającymi wykonaniu są na przykład umowy leasingu i umowy licencyjne, długoterminowe umowy na dostawy i umowy franczyzy.

(42)  Niniejsza dyrektywa określa minimalne standardy dotyczące treści planu restrukturyzacji. Państwa członkowskie powinny jednak móc wymagać dodatkowych wyjaśnień w planie restrukturyzacji, dotyczących na przykład kryteriów, według których pogrupowano wierzycieli, co może mieć znaczenie w przypadkach gdy dług jest tylko częściowo zabezpieczony. Państwa członkowskie nie powinny być zobowiązane do wprowadzenia wymogu zasięgania opinii biegłego co do wartości majątku, która musi być wskazana w planie.

(43)  Prawo do udziału w głosowaniu w sprawie przyjęcia planu restrukturyzacji powinno przysługiwać zainteresowanym wierzycielom, w tym pracownikom, a w przypadku gdy zezwala na to prawo krajowe – także udziałowcom. Państwa członkowskie powinny móc przewidzieć ograniczone wyjątki od tej zasady. Strony, których plan restrukturyzacji nie dotyczy, nie powinny mieć prawa do głosowania w odniesieniu do tego planu, a ich poparcie nie powinno być wymagane do zaaprobowania jakiegokolwiek planu. Pojęcie „zainteresowanych uczestników” powinno obejmować pracowników tylko wtedy, gdy występują w charakterze wierzycieli. Dlatego też, jeżeli państwa członkowskie zadecydują o wyłączeniu roszczeń pracowników wynikających z ram restrukturyzacji zapobiegawczej, pracownicy nie powinni być uznawani za zainteresowanych uczestników. Głosowanie w sprawie przyjęcia planu restrukturyzacji mogłoby odbywać się w formie formalnego głosowania lub w formie konsultacji i porozumienia z wymaganą większością zainteresowanych uczestników. Jednakże w przypadku gdy głosowanie ma formę porozumienia zakładającego wymaganą większość, zainteresowani uczestnicy, którzy nie byli zaangażowani w porozumienie, mogliby jednak otrzymać możliwość przyłączenia się do planu restrukturyzacji.

(44)  W celu zapewnienia, aby co do istoty podobne prawa były traktowane sprawiedliwie, a przyjmowanie planów restrukturyzacji nie powodowało niesprawiedliwego traktowania praw zainteresowanych uczestników, zainteresowani uczestnicy powinni być traktowani jako odrębne grupy, które odpowiadają kryteriom tworzenia grup określonym w prawie krajowym. Tworzenie grup oznacza grupowanie zainteresowanych uczestników do celów przyjęcia planu w taki sposób, aby podział ten odzwierciedlał ich prawa oraz stopnie uprzywilejowania ich wierzytelności i interesów. Należy utworzyć oddzielne grupy co najmniej dla wierzycieli zabezpieczonych i niezabezpieczonych. Państwa członkowskie powinny jednak móc wymagać stworzenia więcej niż dwóch grup wierzycieli, w tym różnych grup wierzycieli niezabezpieczonych lub zabezpieczonych oraz grup wierzycieli posiadających należności podporządkowane. Państwa członkowskie powinny również móc traktować jako odrębne grupy rodzaje wierzycieli, których nie łączy wystarczająca wspólnota interesów, takich jak organy podatkowe lub organy ds. zabezpieczenia społecznego. Państwa członkowskie powinny móc przewidzieć, że zabezpieczone wierzytelności można podzielić na zabezpieczone i niezabezpieczone części w oparciu o wycenę zabezpieczenia. Państwa członkowskie powinny również móc określić przepisy szczegółowe wspierające tworzenie grup w przypadku gdy byłoby to korzystne dla wierzycieli niezdywersyfikowanych lub wymagających szczególnego traktowania z innych względów, takich jak pracownicy lub mali dostawcy.

(45)  Państwa członkowskie powinny móc przewidzieć, że dłużnicy będący MŚP, z uwagi na ich stosunkowo prostą strukturę kapitałową, mogą być zwolnieni z obowiązku traktowania zainteresowanych uczestników jako odrębnych grup. W przypadkach gdy MŚP zadecydowały o stworzeniu tylko jednej grupy dysponującej prawem do głosowania, a grupa ta głosuje przeciwko planowi, należy umożliwić dłużnikom przedstawienie innego planu, zgodnie z ogólnymi zasadami niniejszej dyrektywy.

(46)  Państwa członkowskie powinny w każdym przypadku zapewniać, aby w ich prawie krajowym uwzględniano odpowiednio kwestie o szczególnym znaczeniu dla tworzenia grup, takie jak roszczenia stron powiązanych, oraz aby prawo krajowe obejmowało przepisy dotyczące wierzytelności warunkowych i wierzytelności spornych. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość regulowania sposobu traktowania wierzytelności spornych do celów przydzielania praw do głosowania. Organ sądowy lub administracyjny powinien zweryfikować tworzenie grup, w tym wybór wierzycieli, których dotyczy plan, po przedłożeniu planu restrukturyzacji do zatwierdzenia. Państwa członkowskie powinny jednak móc przewidzieć, że organ taki może również weryfikować tworzenie grup na wcześniejszym etapie, jeżeli podmiot proponujący plan zwróci się do nich wcześniej o  sprawdzenie planu lub wskazówki.

(47)  W prawie krajowym należy ustanowić wymagane większości w celu zapewnienia, aby mniejszość zainteresowanych uczestników w każdej grupie nie mogła blokować przyjęcia planu restrukturyzacji, który nie powoduje niesprawiedliwego ograniczenia ich praw i interesów. Gdyby zabezpieczonych wierzycieli wyrażających sprzeciw nie obowiązywał wymóg uzyskania większości, przeprowadzenie wczesnej restrukturyzacji byłoby w wielu przypadkach niemożliwe, na przykład w sytuacji, gdy potrzebna jest restrukturyzacja finansowa, ale działalność przedsiębiorstwa jest generalnie rentowna. W celu zapewnienia, aby prawo głosu stron w odniesieniu do przyjęcia planów restrukturyzacji było proporcjonalne do udziałów, które mają w przedsiębiorstwie, wymagana większość powinna być ustalana w każdej danej grupie na podstawie kwoty roszczeń wierzycieli lub wartości udziałów posiadanych przez udziałowców. Państwa członkowskie powinny móc dodatkowo wymagać uzyskania większości ustalanej na podstawie liczby zainteresowanych uczestników w każdej grupie. Państwa członkowskie powinny móc ustanowić przepisy w odniesieniu do zainteresowanych uczestników z prawem do głosowania, którzy nie korzystają w prawidłowy sposób z tego prawa do głosowania lub którzy nie są reprezentowani, na przykład przepisy umożliwiające uwzględnianie tych zainteresowanych uczestników przy ustalaniu, czy osiągnięty został próg uczestnictwa lub czy osiągnięto większość. Państwa członkowskie powinny mieć również swobodę w określaniu progu uczestnictwa w głosowaniu.

(48)  Zatwierdzenie planu restrukturyzacji przez organ sądowy lub administracyjny jest niezbędne do zapewnienia, aby ograniczenie praw wierzycieli lub udziałów posiadanych przez udziałowców było proporcjonalne do korzyści wynikających z restrukturyzacji oraz aby mieli oni dostęp do skutecznych środków ochrony prawnej. Zatwierdzenie jest szczególnie niezbędne w przypadku gdy: istnieją zainteresowani uczestnicy wyrażający sprzeciw; plan restrukturyzacji zawiera postanowienia dotyczące nowego finansowania; lub plan ten obejmuje likwidację ponad 25 % miejsc pracy. Państwa członkowskie powinny jednak móc przewidzieć, że zatwierdzenie przez organ sądowy lub administracyjny jest niezbędne także w innych przypadkach. Zatwierdzenie planu, który obejmuje likwidację ponad 25 % miejsc pracy, powinno być niezbędne wyłącznie w przypadku, gdy prawo krajowe zezwala, aby ramy restrukturyzacji zapobiegawczej przewidywały środki mające bezpośrednie skutki dla umów o pracę.

(49)  Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby organ sądowy lub administracyjny mógł odrzucić plan w przypadku, gdy zostało stwierdzone, że ogranicza prawa wyrażających sprzeciw wierzycieli lub udziałowców poniżej poziomu, którego mogliby oni racjonalnie oczekiwać w przypadku likwidacji przedsiębiorstwa dłużnika – czy to w drodze stopniowej likwidacji, czy sprzedaży jako przedsiębiorstwa kontynuującego działalność, w zależności od konkretnej sytuacji danego dłużnika, albo poniżej poziomu, którego mogliby oni racjonalnie oczekiwać w przypadku zastosowania drugiego najlepszego w kolejności scenariusza alternatywnego, w sytuacji niezatwierdzenia planu restrukturyzacji. Jeżeli jednak plan zatwierdzono wbrew sprzeciwowi grupy wierzycieli, należy określić, który z mechanizmów ochrony zastosowano w takim scenariuszu. W przypadku gdy państwa członkowskie wybrały rozwiązanie polegające na wycenie dłużnika jako przedsiębiorstwa kontynuującego działalność, wycena taka powinna uwzględniać przedsiębiorstwo dłużnika w dłuższej perspektywie, a nie wartość likwidacyjną. Wartość przedsiębiorstwa kontynuującego działalność jest, co do zasady, wyższa niż wartość likwidacyjna, ponieważ opiera się na założeniu, że dane przedsiębiorstwo w dalszym ciągu prowadzi działalność z minimalnymi zakłóceniami, cieszy się zaufaniem wierzycieli finansowych, akcjonariuszy oraz klientów, dalej generuje przychody oraz ogranicza skutki dla pracowników.

(50)  Chociaż, aby uniknąć przeprowadzania wyceny w każdym przypadku, organ sądowy lub administracyjny powinien weryfikować spełnienie kryterium ochrony najlepszych interesów wierzycieli jedynie wówczas, gdy plan restrukturyzacji został zakwestionowany z tego względu, państwa członkowskie powinny móc przewiedzieć, że inne warunki zatwierdzenia planu mogą być weryfikowane z urzędu. Państwa członkowskie powinny móc dodawać inne warunki, które należy spełnić, aby plan restrukturyzacji mógł zostać zatwierdzony, na przykład warunek odpowiedniej ochrony udziałowców. Organy sądowe lub administracyjne powinny móc odmówić zatwierdzenia planów restrukturyzacji, które nie dają racjonalnych szans na zapobieżenie niewypłacalności dłużnika lub na zapewnienie rentowności przedsiębiorstwa. Jednakże państwa członkowskie nie powinny być zobowiązane do zapewnienia, aby taka ocena była przeprowadzana z urzędu.

(51)  Powiadomienie wszystkich zainteresowanych uczestników powinno być jednym z warunków zatwierdzenia planu restrukturyzacji. Państwa członkowskie powinny móc określać formy takiego powiadomienia, chwili jego dokonywania, a także określać przepisy dotyczące traktowania roszczeń nieznanych w odniesieniu do powiadamiania. Powinny one również móc przewidzieć, że strony, których plan restrukturyzacji nie dotyczy, muszą zostać o nim poinformowane.

(52)  Spełnienie „kryterium ochrony najlepszych interesów wierzycieli” powinno oznaczać, że żaden wierzyciel wyrażający sprzeciw nie znajduje się w przypadku planu restrukturyzacji w gorszej sytuacji, niż ta, w jakiej taki wierzyciel znalazłby się w przypadku likwidacji – czy to w drodze stopniowej likwidacji, czy sprzedaży jako przedsiębiorstwa kontynuującego działalność – albo w przypadku zastosowania drugiego najlepszego w kolejności scenariusza alternatywnego, gdyby plan restrukturyzacji nie został zatwierdzony. Państwa członkowskie powinny móc dokonać wyboru jednego z tych progów podczas wdrażania „kryterium ochrony najlepszych interesów wierzycieli” w prawie krajowym. Kryterium to należy stosować w każdym przypadku, gdy konieczne jest zatwierdzenie planu, aby był on wiążący dla wierzycieli wyrażających sprzeciw lub, w zależności od przypadku, dla grupy wierzycieli wyrażających sprzeciw. W wyniku zastosowania kryterium ochrony najlepszych interesów wierzycieli, w przypadkach gdy publiczni wierzyciele instytucjonalni mają na mocy prawa krajowego uprzywilejowany status, państwa członkowskie mogłyby przewidzieć, że plan restrukturyzacji nie może narzucać całkowitego lub częściowego anulowania wierzytelności tych wierzycieli.

(53)  Chociaż należy zawsze przyjmować plan restrukturyzacji jeżeli popiera go wymagana większość w każdej zainteresowanej grupie, powinno być również możliwe zatwierdzenie przez organ sądowy lub administracyjny, na wniosek dłużnika lub za zgodą dłużnika planu restrukturyzacji, który nie został poparty przez wymaganą większość w każdej zainteresowanej grupie. W przypadku osoby prawnej państwa członkowskie powinny móc decydować, czy do celów przyjęcia lub zatwierdzenia planu restrukturyzacji, dłużnika należy rozumieć jako zarząd danej osoby prawnej czy określoną większość akcjonariuszy lub udziałowców. Aby plan mógł zostać zatwierdzony w przypadku sprzeciwu grupy wierzycieli, powinien uzyskać poparcie większości głosujących grup zainteresowanych uczestników. Co najmniej jedna z tych grup powinna być grupą wierzycieli zabezpieczonych lub grupą uprzywilejowaną w stosunku do grupy zwykłych wierzycieli niezabezpieczonych.

(54)  Należy umożliwić, aby w przypadku gdy większość głosujących grup nie popiera planu restrukturyzacji, plan mógł zostać jednak zatwierdzony jeśli jest on poparty przez co najmniej jedną grupę zainteresowanych wierzycieli lub doznających uszczerbku wierzycieli, którzy - po wycenie wartości dłużnika jako przedsiębiorstwa kontynuującego działalność - otrzymaliby płatności lub zachowaliby jakiekolwiek udziały, lub, w przypadku gdy tak przewidziano w prawie krajowym, można racjonalnie domniemywać, że otrzymaliby płatności lub zachowaliby jakiekolwiek udziały, gdyby zastosowana została normalna kolejność zaspokajania w postępowaniu likwidacyjnym na mocy prawa krajowego. W takich przypadkach państwa członkowskie powinny móc zwiększyć liczbę grup wymaganą do zaaprobowania planu, bez konieczności wymagania, aby wszystkie te grupy - po wycenie dłużnika jako przedsiębiorstwa kontynuującego działalność - otrzymały płatności lub zachowały jakiekolwiek udziały na mocy prawa krajowego. Państwa członkowskie nie powinny jednak wymagać zgody wszystkich grup. Dlatego też, w przypadku gdy istnieją tylko dwie grupy wierzycieli, zgodę co najmniej jednej z nich należy uznać za wystarczającą, jeśli spełnione są pozostałe warunki zatwierdzenia planu restrukturyzacji wbrew sprzeciwowi grupy wierzycieli. Uszczerbek wierzyciela należy rozumieć jako zmniejszenie wartości jego roszczeń.

(55)  W przypadku zatwierdzenia planu restrukturyzacji wbrew sprzeciwowi grupy wierzycieli, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby grupy zainteresowanych wierzycieli wyrażające sprzeciw nie zostały pokrzywdzone w ramach proponowanego planu, a także powinny zapewnić takim grupom wyrażającym sprzeciw wystarczającą ochronę. Państwa członkowskie powinny móc chronić grupę zainteresowanych wierzycieli wyrażającą sprzeciw poprzez zapewnienie, aby była ona traktowana w sposób co najmniej tak korzystny jak każda inna grupa o takim samym stopniu uprzywilejowania i w sposób bardziej korzystny niż jakakolwiek inna grupa o niższym stopniu uprzywilejowania. Alternatywnie, państwa członkowskie mogłyby chronić grupę zainteresowanych wierzycieli wyrażającą sprzeciw poprzez zapewnienie, aby – w sytuacji gdy grupa mająca niższy stopień uprzywilejowania otrzymuje jakiekolwiek środki z podziału lub zachowuje jakiekolwiek udziały na mocy planu restrukturyzacji – taka grupa zainteresowanych wierzycieli wyrażająca sprzeciw została w pełni spłacona („zasada bezwzględnego pierwszeństwa). Państwa członkowskie powinny mieć swobodę we wdrażaniu koncepcji „pełnej spłaty”, w tym w odniesieniu do harmonogramu płatności, o ile kwota główna roszczenia, a w przypadku wierzycieli zabezpieczonych – wartość zabezpieczenia - są objęte ochroną. Państwa członkowskie powinny również móc decydować o wyborze równoważnych środków, za pomocą których pierwotne roszczenie może zostać w pełni zaspokojone.

(56)  Państwa członkowskie powinny móc stosować odstępstwo od zasady bezwzględnego pierwszeństwa, na przykład w przypadku gdy jest uważane za uczciwą praktykę, aby udziałowcy zachowali na mocy planu restrukturyzacji określoną część udziałów chociaż bardziej uprzywilejowana grupa wierzycieli zmuszona jest do zaakceptowania zmniejszenia swoich roszczeń, lub aby dostawcy usług podstawowych objęci przepisem o wstrzymaniu indywidualnych czynności egzekucyjnych otrzymali zapłatę przed bardziej uprzywilejowanymi grupami wierzycieli. Państwa członkowskie powinny móc dokonać wyboru, które z mechanizmów ochrony opisanych powyżej wprowadzą w życie.

(57)  Bez uszczerbku dla ochrony uzasadnionych interesów akcjonariuszy lub innych udziałowców, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby nie mogli oni bezzasadnie uniemożliwiać przyjęcia planów restrukturyzacji, które przywróciłyby dłużnikowi rentowność. Państwa członkowskie powinny móc stosować różne środki, aby osiągnąć ten cel, na przykład nie przyznając udziałowcom prawa do głosowania w sprawie planu restrukturyzacji i nie uzależniając przyjęcia planu restrukturyzacji ▌od zgody udziałowców, którzy - po wycenie przedsiębiorstwa - nie otrzymaliby żadnych płatności lub innych świadczeń, gdyby zastosowano normalną kolejność zaspokajania w postępowaniu likwidacyjnym. ▌Jeżeli jednak udziałowcom przysługuje prawo do głosowania w sprawie planu restrukturyzacji, organ sądowy lub administracyjny powinien móc zatwierdzić ten plan stosując zasady dotyczące zatwierdzenia planu restrukturyzacji wbrew sprzeciwowi grupy wierzycieli, pomimo sprzeciwu jednej lub większej liczby grup lub grup udziałowców. Państwa członkowskie, które wykluczają udziałowców z głosowania, nie powinny być zobowiązane do stosowania zasady bezwzględnego pierwszeństwa w relacjach między wierzycielami a udziałowcami. Innym możliwym sposobem zapewnienia, aby udziałowcy nie uniemożliwiali bezzasadnie przyjęcia planów restrukturyzacyjnych, byłoby zapewnienie, aby środki restrukturyzacyjne, które bezpośrednio wpływają na prawa udziałowców i które muszą być zatwierdzone przez walne zgromadzenie akcjonariuszy na mocy prawa spółek, nie podlegały nieracjonalnie wysokim wymogom dotyczącym większości oraz aby udziałowcy nie mieli kompetencji w zakresie środków restrukturyzacyjnych, które nie mają bezpośredniego wpływu na ich prawa.

(58)  W przypadku gdy istnieją różne rodzaje akcji lub udziałów, z którymi wiążą się różne prawa, potrzebna może być większa liczba grup udziałowców. Restrukturyzacja na takich warunkach mogłaby nie być interesująca dla udziałowców w MŚP, którzy nie są jedynie inwestorami, lecz właścicielami przedsiębiorstwa i wnoszą w nie wkład w inny sposób, na przykład poprzez wiedzę fachową w zakresie zarządzania. Z tego względu zatwierdzanie planu restrukturyzacji wbrew sprzeciwowi grupy wierzycieli powinno pozostać fakultatywne w przypadku dłużników będących MŚP.

(59)  Do celów realizacji planu restrukturyzacji należy przewidzieć w tym planie możliwość zapewnienia przez udziałowców MŚP niepieniężnego wsparcia restrukturyzacji, na przykład skorzystania z ich doświadczenia, reputacji lub kontaktów handlowych.

(60)  Pracownicy powinni być objęci pełną ochroną prawa pracy przez cały okres trwania postępowań dotyczących restrukturyzacji zapobiegawczej. W szczególności, niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla praw pracowniczych gwarantowanych dyrektywami Rady 98/59/WE(14) i 2001/23/WE(15) oraz dyrektywami Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/14/WE(16), 2008/94/WE(17) i 2009/38/WE(18). Obowiązki w zakresie informowania pracowników i konsultowania się z nimi, przewidziane w prawie krajowym stanowiącym transpozycję tych dyrektyw pozostają w pełni nienaruszone. Obejmuje to między innymi obowiązki informowania przedstawicieli pracowników i konsultowania się z nimi w odniesieniu do decyzji o skorzystaniu z ram restrukturyzacji zapobiegawczej zgodnie z dyrektywą 2002/14/WE.

(61)  Pracownikom i ich przedstawicielom należy przekazywać informacje dotyczące proponowanego planu restrukturyzacji, w zakresie przewidzianym w prawie Unii, aby umożliwić im dokonanie szczegółowej oceny różnych scenariuszy. Ponadto należy zapewnić w niezbędnym zakresie zaangażowanie pracowników i ich przedstawicieli, aby spełnić wymogi w zakresie konsultacji przewidziane w prawie Unii. Ze względu na potrzebę zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony pracowników państwa członkowskie powinny zostać zobowiązane do wyłączenia niezaspokojonych roszczeń pracowników ▌ z zakresu każdej decyzji o wstrzymaniu indywidualnych czynności egzekucyjnych, niezależnie od tego, czy roszczenia te powstały przed wydaniem czy po wydaniu decyzji o wstrzymaniu czynności egzekucyjnych. Wstrzymanie dochodzenia niezaspokojonych roszczeń pracowników powinno być dozwolone tylko w odniesieniu do takich kwot i na taki okres, w jakim spłata takich roszczeń jest skutecznie gwarantowana na podobnym poziomie innymi środkami na mocy prawa krajowego ▌. W przypadku gdy prawo krajowe przewiduje ograniczenia odpowiedzialności instytucji gwarancyjnych dotyczące okresu gwarancji albo wysokości kwot wypłacanych pracownikom, pracownicy powinni mieć możliwość dochodzenia od pracodawcy pozostałej części swoich niezaspokojonych roszczeń nawet w okresie obowiązywania wstrzymania czynności egzekucyjnych. Alternatywnie, państwa członkowskie powinny móc wyłączyć roszczenia pracowników z zakresu ram restrukturyzacji zapobiegawczej oraz przewidzieć dla nich ochronę na mocy prawa krajowego.

(62)  W przypadku gdy plan restrukturyzacji wiąże się z przeniesieniem części przedsiębiorstwa lub jego działalności, prawa pracownicze wynikające z umowy o pracę lub stosunku pracy, w szczególności prawo do wynagrodzenia, powinny być chronione zgodnie z art. 3 i 4 dyrektywy 2001/23/WE, bez uszczerbku dla szczególnych przepisów stosowanych w przypadku postępowania upadłościowego na mocy art. 5 tej dyrektywy, w szczególności możliwości przewidzianych w jej art. 5 ust. 2. Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla praw do informacji i konsultacji, gwarantowanych na mocy dyrektywy 2002/14/WE, w tym w odniesieniu do decyzji, które prawdopodobnie spowodują znaczne zmiany w organizacji pracy lub w stosunkach umownych, w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie takich decyzji. Ponadto na mocy niniejszej dyrektywy pracownicy, na których roszczenia plan restrukturyzacji ma wpływ, powinni mieć także prawo do głosowania w sprawie tego planu. Do celów głosowania nad planem restrukturyzacji państwa członkowskie powinny móc decydować o umieszczeniu pracowników w odrębnej grupie niż pozostałe grupy wierzycieli.

(63)  Organy sądowe lub administracyjne powinny decydować o wycenie przedsiębiorstwa będącego w likwidacji albo w sytuacji zastosowania drugiego najlepszego w kolejności scenariusza alternatywnego, w przypadku gdy plan restrukturyzacji nie został zatwierdzony, tylko jeśli wyrażający sprzeciw zainteresowany uczestnik kwestionuje plan restrukturyzacji. Nie uniemożliwia to państwom członkowskim przeprowadzania wycen w innym kontekście zgodnie z prawem krajowym. Należy jednak umożliwić, aby decyzja taka polegała również na zatwierdzeniu wyceny dokonanej przez biegłego lub wyceny przedłożonej przez dłużnika lub inną stronę na wcześniejszym etapie procesu. W przypadku gdy podjęto decyzję o przeprowadzeniu wyceny, państwa członkowskie powinny móc określić przepisy szczególne, odrębne od ogólnego prawa cywilnego procesowego, dotyczące wyceny w sprawach dotyczących restrukturyzacji, w celu zapewnienia przeprowadzenia wyceny w trybie przyśpieszonym. Żaden przepis niniejszej dyrektywy nie powinien wpływać na przepisy dotyczące ciężaru dowodu przewidziane w prawie krajowym w przypadku wyceny.

(64)  Wiążące skutki planu restrukturyzacji powinny być ograniczone do zainteresowanych uczestników, którzy byli zaangażowani w przyjęciu planu. Państwa członkowskie powinny móc określić co oznacza zaangażowanie wierzyciela, w tym w przypadku wierzycieli nieznanych lub wierzycieli wierzytelności przyszłych. Na przykład państwa członkowskie powinny móc decydować jak postępować w odniesieniu do wierzycieli, którzy zostali prawidłowo powiadomieni, ale nie uczestniczyli w postępowaniu.

(65)  Zainteresowani uczestnicy, których plan restrukturyzacji dotyczy, powinny móc odwoływać się od decyzji w sprawie zatwierdzenia planu wydanego przez organ administracyjny. Państwa członkowskie powinny także móc wprowadzić opcję odwołania od decyzji w sprawie zatwierdzenia planu restrukturyzacji wydanego przez organ sądowy. W celu zapewnienia skuteczności planu restrukturyzacji, zmniejszenia niepewności oraz uniknięcia nieuzasadnionych opóźnień, odwołanie co do zasady nie powinno jednak mieć skutku zawieszającego i dlatego nie powinno uniemożliwiać realizacji planu restrukturyzacji. Państwa członkowskie powinny móc określić oraz ograniczyć podstawy odwołania. W przypadku wniesienia odwołania od decyzji w sprawie zatwierdzenia planu państwa członkowskie powinny móc umożliwić organowi sądowemu wydawanie decyzji wstępnej lub decyzji w trybie doraźnym, która chroni wykonanie i realizację planu przed konsekwencjami uwzględnienia rozpatrywanego odwołania. W przypadku gdy odwołanie zostanie uwzględnione, organy sądowe lub administracyjne powinny móc rozważyć – jako alternatywę wobec odrzucenia planu – wprowadzenie zmian do planu, jeśli państwa członkowskie przewidują taką możliwość, a także zatwierdzenia planu bez zmian. Należy umożliwić proponowanie wszelkich zmian do planu przez strony lub głosowanie nad planem przez uczestników, z ich własnej inicjatywy lub na wniosek organu sądowego. Państwa członkowskie mogłyby również przewidzieć odszkodowanie za straty pieniężne poniesione przez uczestnika, którego odwołanie zostało uwzględnione. Prawo krajowe powinno móc rozstrzygać kwestie ewentualnego nowego wstrzymania czynności egzekucyjnych lub przedłużenia pierwotnego wstrzymania w przypadkach gdy organ sądowy postanowi, że odwołanie ma skutek zawieszający.

(66)  Powodzenie planu restrukturyzacji często zależy ▌od udzielenia dłużnikowi pomocy finansowej, najpierw na pokrycie kosztów operacyjnych przedsiębiorstwa podczas negocjacji dotyczących restrukturyzacji, a następnie na realizację planu restrukturyzacji po jego zatwierdzeniu. Pomoc finansową należy rozumieć w szerokim znaczeniu, w tym jako zapewnianie środków pieniężnych lub gwarancji udzielanych przez osoby trzecie oraz dostarczanie towarów, zapasów, surowców i usług komunalnych, na przykład poprzez przyznanie dłużnikowi dłuższego okresu spłaty. Finansowanie przejściowe oraz nowe finansowanie powinno zatem zostać chronione przed czynnościami zmierzającymi do uznania ich za bezskuteczne, nieważne lub niepodlegające wykonaniu, jako czynności dokonane ze szkodą dla ogółu wierzycieli w związku z późniejszym postępowaniem upadłościowym.

(67)  Krajowe przepisy o postępowaniu upadłościowym, które przewidują możliwość uznania finansowania przejściowego oraz nowego finansowania za bezskuteczne lub które przewidują możliwość nakładania na nowych kredytodawców lub pożyczkodawców sankcji cywilnych, administracyjnych lub karnych za udzielanie kredytów lub pożyczek dłużnikom znajdującym się w trudnej sytuacji finansowej, mogłyby zagrażać dostępności finansowania niezbędnego do zapewnienia powodzenia negocjacji dotyczących planu restrukturyzacji i jego skutecznej realizacji. Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla innych podstaw uznawania nowego i przejściowego finansowania za bezskuteczne, nieważne lub niepodlegające wykonaniu, lub dla podstaw pociągania do odpowiedzialności cywilnej, karnej lub administracyjnej podmiotów zapewniających tego rodzaju finansowanie, zgodnie z prawem krajowym. Takie inne podstawy mogłyby obejmować między innymi oszustwo, działanie w złej wierze, określony rodzaj relacji między stronami, z którymi wiązałby się konflikt interesów, na przykład w przypadku transakcji między podmiotami powiązanymi lub pomiędzy akcjonariuszami a spółką, oraz transakcje, w których strona otrzymała wartości majątkowe lub zabezpieczenia bez posiadania do nich uprawnień w momencie przeprowadzania transakcji lub z uwagi na sposób jej przeprowadzenia.

(68)  W momencie udzielania finansowania przejściowego strony nie wiedzą jeszcze, czy plan restrukturyzacji zostanie ostatecznie zatwierdzony. Dlatego też państwa członkowskie nie powinny być zobowiązane do ograniczenia ochrony finansowania przejściowego tylko do sytuacji, gdy plan został już przyjęty przez wierzycieli lub zatwierdzony przez organ sądowy lub administracyjny ▌. Aby zapobiec możliwym nadużyciom, ochroną powinno być objęte tylko takie finansowanie, które jest racjonalnie i niezwłocznie konieczne, aby umożliwić kontynuowanie działalności przedsiębiorstwa dłużnika lub jego przetrwanie, lub aby utrzymać lub zwiększyć wartość tego przedsiębiorstwa w okresie poprzedzającym zatwierdzenie tego planu. Ponadto niniejsza dyrektywa nie powinna uniemożliwiać państwom członkowskim wprowadzania mechanizmu kontroli ex ante w odniesieniu do finansowania przejściowego. W odniesieniu do nowego finansowania państwa członkowskie powinny móc ograniczyć ochronę do przypadków, w których plan został zatwierdzony przez organ sądowy lub administracyjny, a w odniesieniu do finansowania przejściowego – do przypadków, w których było ono przedmiotem kontroli ex ante. Mechanizm kontroli ex ante w odniesieniu do finansowania przejściowego lub innych transakcji mógłby być stosowany przez nadzorcę restrukturyzacyjnego, komitet wierzycieli lub przez organ sądowy lub administracyjny. Ochrona przed uznaniem czynności za bezskuteczną oraz ochrona przed odpowiedzialnością osobistą to minimalne gwarancje, którymi należy objąć finansowanie przejściowe i nowe finansowanie. Skłonienie nowych kredytodawców lub pożyczkodawców do podejmowania zwiększonego ryzyka, jakie wiąże się z inwestycjami w rentowne przedsiębiorstwo będące dłużnikiem znajdującym się w trudnej sytuacji finansowej, mogłoby jednak wymagać dodatkowych zachęt, takich jak na przykład przyznanie temu finansowaniu wyższej kolejności zaspokojenia, przynajmniej przed wierzytelnościami niezabezpieczonymi, w późniejszym postępowaniu upadłościowym.

(69)  W celu wspierania kultury zachęcającej do restrukturyzacji zapobiegawczej na wczesnym etapie pożądane jest, aby ochrona uznaniem czynności za bezskuteczną w  późniejszym postępowaniu upadłościowym obejmowała także transakcje, które są racjonalnie i niezwłocznie konieczne do prowadzenia negocjacji w sprawie planu restrukturyzacji lub do jego realizacji. Ustalając racjonalność i niezwłoczną konieczność kosztów i opłat, organy sądowe lub administracyjne powinny móc na przykład uwzględniać prognozy i szacunki przedkładane zainteresowanym uczestnikom, komitetowi wierzycieli, nadzorcy restrukturyzacyjnemu lub samemu organowi sądowemu lub administracyjnemu. W tym celu państwa członkowskie powinny również móc wymagać od dłużników dostarczania i aktualizowania stosownych szacunków. Taka ochrona powinna zwiększyć pewność transakcji z przedsiębiorstwami, o których wiadomo, że znajdują się w trudnej sytuacji finansowej, oraz usunąć obawy wierzycieli i inwestorów, że wszystkie tego typu transakcje mogłyby zostać uznane za nieważne w przypadku niepowodzenia restrukturyzacji. Państwa członkowskie powinny móc określić moment – przed wszczęciem postępowania dotyczącego restrukturyzacji zapobiegawczej i przyznaniem wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych – od którego honoraria i koszty związane z negocjowaniem, przyjmowaniem i zatwierdzaniem planu restrukturyzacji oraz uzyskiwaniem profesjonalnego doradztwa w związku z tym planem korzystają z ochrony przed uznaniem czynności za bezskuteczną. W przypadku innych płatności i wypłat oraz ochrony wynagrodzeń wypłacanych pracownikom takim punktem wyjścia mógłby być również moment przyznania wstrzymania czynności egzekucyjnych lub wszczęcie postępowania dotyczącego restrukturyzacji zapobiegawczej.

(70)  W celu dalszego propagowania restrukturyzacji zapobiegawczej ważne jest zapewnienie, aby kadra kierownicza nie obawiała się podejmowania racjonalnych decyzji biznesowych lub uzasadnionego ryzyka handlowego, zwłaszcza w przypadku gdy takie działania mogłyby poprawić perspektywy restrukturyzacji potencjalnie rentownych przedsiębiorstw. W przypadku spółka doświadcza trudności finansowych jej kadra kierownicza powinna podejmować kroki mające na celu zminimalizowanie strat i uniknięcie niewypłacalności, takie jak: zwrócenie się o profesjonalne doradztwo, w tym w zakresie restrukturyzacji i upadłości, na przykład przez skorzystanie w stosownych przypadkach z narzędzi wczesnego ostrzegania; ochrona majątku spółki w celu zmaksymalizowania wartości i zapobieżenia utracie najważniejszych składników majątku; analiza struktury i funkcji przedsiębiorstwa pod kątem uzyskania rentowności i zmniejszenia wydatków; powstrzymanie się od podejmowania w imieniu spółki zobowiązań dotyczących transakcji, które mogą zostać uznane za bezskuteczne, chyba że mają one odpowiednie uzasadnienie biznesowe; w stosownych przypadkach – kontynuowanie działalności handlowej, gdy służy to maksymalizacji wartości przedsiębiorstwa jako przedsiębiorstwa kontynuującego działalność; prowadzenie negocjacji z wierzycielami i wszczęcie postępowania dotyczącego restrukturyzacji zapobiegawczej.

(71)  W przypadku gdy dłużnik jest bliski niewypłacalności, ważna jest również ochrona uzasadnionych interesów wierzycieli przed decyzjami zarządczymi, które mogą mieć wpływ na skład masy układowej i upadłościowej dłużnika, w szczególności w przypadku gdy decyzje te mogłyby mieć wpływ na dalszy spadek wartości masy układowej do celów restrukturyzacji lub masy upadłościowej dostępnej do podziału wśród wierzycieli. Niezbędne jest zatem zapewnienie, aby w takiej sytuacji kadra kierownicza unikała jakichkolwiek działań, które celowo lub w wyniku rażącego zaniedbania przynoszą jej osobiste korzyści kosztem zainteresowanych podmiotów, oraz unikała wyrażania zgody na transakcje poniżej wartości rynkowej ani nie faworyzowała jednego lub większej liczby zainteresowanych podmiotów. Państwa członkowskie powinny móc wdrożyć odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy, zapewniając, aby organy sądowe lub administracyjne, gdy dokonują oceny, czy dany członek kadry kierowniczej jest odpowiedzialny za naruszenia obowiązku dochowania należytej staranności, uwzględniały przepisy o obowiązkach kadry kierowniczej określone w niniejszej dyrektywie. Niniejsza dyrektywa nie ma na celu ustanowienia jakiejkolwiek hierarchii między różnymi stronami, których interesy należy należycie uwzględnić. Jednak państwa członkowskie powinny móc ustalić taką hierarchię. Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla przepisów krajowych państw członkowskich dotyczących procesów decyzyjnych w przedsiębiorstwie.

(72)  Przedsiębiorcy prowadzący działalność handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub niezależną działalność zawodową na własny rachunek mogą być zagrożeni niewypłacalnością. Różnice pomiędzy państwami członkowskimi dotyczące możliwości rozpoczęcia na nowo działalności mogłyby zachęcać nadmiernie zadłużonych lub niewypłacalnych przedsiębiorców do przeniesienia się do państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie, w którym mają siedzibę, aby skorzystać tam z krótszych okresów wymaganych dla uzyskania umorzenia długów lub atrakcyjniejszych warunków umorzenia długów, co prowadzi do pogłębienia niepewności prawa i zwiększa ponoszone przez wierzycieli koszty odzyskiwania wierzytelności. Ponadto skutki niewypłacalności, w szczególności piętno społeczne, skutki prawne, takie jak pozbawianie przedsiębiorców prawa do podjęcia i kontynuowania działalności gospodarczej, oraz trwała niemożność spłaty zadłużenia stanowią istotne czynniki zniechęcające przedsiębiorców, którzy chcą rozpocząć działalność gospodarczą lub skorzystać z drugiej szansy, nawet jeżeli istnieją dowody na to, że przedsiębiorcy, wobec których wcześniej ogłoszono upadłość, mają następnym razem większe szanse powodzenia w prowadzeniu działalności.

(73)  Należy zatem podjąć kroki w celu zmniejszenia niekorzystnych skutków, jakie mają dla przedsiębiorców nadmierne zadłużenie lub niewypłacalność, w szczególności przez wprowadzenie możliwości całkowitego umorzenia długów po upływie określonego okresu czasu oraz skrócenie okresu zakazu prowadzenia działalności wydawanego w związku z nadmiernym zadłużeniem lub niewypłacalnością dłużnika. Pojęcie „niewypłacalności” powinno zostać zdefiniowane w prawie krajowym i mogłoby przyjąć postać nadmiernego zadłużenia. Pojęcie „przedsiębiorcy” w rozumieniu niniejszej dyrektywy nie powinno mieć wpływu na położenie zarządzających lub kadry kierowniczej spółki, którzy powinni być traktowani zgodnie z prawem krajowym. Państwa członkowskie powinny móc decydować o sposobie otrzymania dostępu do umorzenia długów, w tym o możliwości wymagania od dłużnika złożenia wniosku o umorzenie długów.

(74)  Państwa członkowskie powinny móc przewidzieć korygowanie obowiązków związanych ze spłatą ciążących na niewypłacalnych przedsiębiorcach w przypadku gdy ich sytuacja finansowa uległa znaczącej zmianie, niezależnie od tego czy doszło do poprawy sytuacji, czy jej pogorszenia. Niniejsza dyrektywa nie powinna wymagać, aby plan spłaty wierzycieli uzyskał poparcie większości wierzycieli. Państwa członkowskie powinny móc przewidzieć, że nie uniemożliwia się przedsiębiorcom rozpoczynania nowej działalności, w tej samej lub innej dziedzinie, podczas realizacji planu spłaty wierzycieli.

(75)  Umorzenie długów powinno być dostępne w ramach postępowań, które obejmują plan spłaty wierzycieli, sprzedaż majątku lub połączenie obu. Wdrażając te przepisy, państwa członkowskie powinny móc swobodnie wybierać spośród tych opcji. W przypadku gdy na mocy prawa krajowego istnieje dostęp do więcej niż jednego rodzaju postępowań prowadzących do umorzenia długów, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby co najmniej jedno z tych postępowań dawało niewypłacalnym przedsiębiorcom możliwość uzyskania całkowitego umorzenia długów w terminie nieprzekraczającym trzech lat. W przypadku postępowań, które obejmują połączenie sprzedaży majątku z planem spłaty wierzycieli, okres wymagany dla uzyskania umorzenia długów powinien rozpocząć się najpóźniej w dniu zatwierdzenia planu spłaty wierzycieli przez sąd lub w momencie rozpoczęcia jego realizacji, na przykład w momencie wniesienia pierwszej raty w ramach planu, lecz mógłby również rozpocząć się wcześniej, na przykład wraz z podjęciem decyzji o wszczęciu postępowania.

(76)  W postępowaniach, które nie obejmują planu spłaty wierzycieli, okres wymagany dla uzyskania umorzenia długów powinien rozpoczynać się najpóźniej w dniu, w którym organ sądowy lub administracyjny podejmuje decyzję o wszczęciu postępowania lub w dniu ustanowienia masy upadłościowej. Do celów obliczania długości okresu wymaganego dla uzyskania umorzenia długów na podstawie niniejszej dyrektywy państwa członkowskie powinny móc przewidzieć, że pojęcie „wszczęcie postępowania” nie obejmuje wstępnych środków, takich jak środki zabezpieczające lub powołanie tymczasowego zarządcy, chyba że środki takie pozwalają na upłynnienie majątku, w tym na sprzedaż składników majątku i ich podział między wierzycieli. Ustanowienie masy upadłościowej niekoniecznie powinno wiązać się z formalną decyzją lub zatwierdzeniem przez organ sądowy lub administracyjny, w przypadku gdy taka decyzja nie jest wymagana na mocy prawa krajowego, oraz mogłoby polegać na przedłożeniu spisu składników majątku i zobowiązań.

(77)  W przypadku gdy ścieżka proceduralna prowadząca do umorzenia długów wiąże się ze sprzedażą majątku przedsiębiorcy, nie należy uniemożliwiać państwom członkowskim postanowienia, że wniosek o umorzenie rozpatruje się odrębnie od sprzedaży majątku, pod warunkiem że taki wniosek stanowi integralny element ścieżki proceduralnej prowadzącej do umorzenia długów na mocy niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie powinny móc decydować o przepisach dotyczących ciężaru dowodu, aby możliwe było umorzenie długów, co oznacza, że należy umożliwić wymaganie na mocy prawa od przedsiębiorców udowodnienia wywiązania się ze swoich obowiązków.

(78)  Nie we wszystkich okolicznościach właściwe jest, aby po upływie ▌okresu nie dłuższego niż trzy lata następowało całkowite umorzenie długów lub wygasał zakaz prowadzenia działalności, a zatem konieczne może być wprowadzenie odstępstw od tego przepisu, należycie uzasadnionych względami określonymi w prawie krajowym. Takie odstępstwa należy wprowadzić na przykład w przypadkach, gdy dłużnik jest nieuczciwy lub działał w złej wierze. W przypadku gdy na mocy prawa krajowego przedsiębiorcy nie korzystają z domniemania uczciwości i dobrej wiary, ciężar dowodu dotyczący ich uczciwości i dobrej wiary nie powinien sprawiać, że dostęp do postępowania staje się dla nich nadmiernie trudny lub uciążliwy.

(79)  Ustalając, czy przedsiębiorca postępował nieuczciwie, organy sądowe lub administracyjne mogą uwzględnić okoliczności, takie jak: charakter i skala długu; moment zaciągnięcia długu; starania przedsiębiorcy mające na celu spłatę zadłużenia i wywiązanie się z obowiązków prawnych, w tym obowiązków dotyczących licencji publicznych i konieczności prawidłowej rachunkowości; działania podjęte przez przedsiębiorcę w celu uniemożliwienia wierzycielom dochodzenia roszczeń; w przypadku gdy zachodzi prawdopodobieństwo niewypłacalności – wywiązywanie się z obowiązków, które spoczywają na przedsiębiorcach będących kadrą kierowniczą spółki; a także przestrzeganie przepisów unijnego i krajowego prawa konkurencji i prawa pracy. Powinno być także możliwe wprowadzenie odstępstw w przypadku gdy przedsiębiorca nie wywiązał się z niektórych obowiązków prawnych, w tym obowiązków dotyczących zapewnienia wierzycielom maksymalnego zwrotu z zaangażowanych środków, które mogłyby przybrać formę ogólnego obowiązku generowania dochodów lub aktywów. Należy ponadto umożliwić wprowadzenie szczególnych odstępstw w przypadku konieczności zagwarantowania równowagi między prawami dłużnika, a prawami jednego lub większej liczby wierzycieli, na przykład gdy wierzyciel jest osobą fizyczną potrzebującą większej ochrony niż dłużnik.

(80)  Odstępstwo mogłoby być również uzasadnione w przypadku, gdy koszty postępowania prowadzącego do umorzenia długów, w tym opłaty na rzecz organów sądowych i administracyjnych oraz nadzorców, nie są pokrywane. Państwa członkowskie powinny móc przewidzieć, że korzyści wynikające z takiego umorzenia długów mogą zostać cofnięte, na przykład w przypadku gdy sytuacja finansowa dłużnika ulega znaczącej poprawie na skutek niespodziewanych okoliczności, takich jak wygrana na loterii lub nabycie spadku bądź darowizna. Nie należy uniemożliwiać państwom członkowskim wprowadzenia dodatkowych odstępstw w ściśle określonych okolicznościach i gdy ma to należyte uzasadnienie.

(81)  W przypadku gdy istnieje należycie uzasadniony powód zgodnie z prawem krajowym, właściwe mogłoby być ograniczenie możliwości umorzenia długów w przypadku niektórych kategorii długu. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyłączenia długów zabezpieczonych z możliwości umorzenia tylko do wartości zabezpieczenia zgodnie z prawem krajowym, podczas gdy pozostałą część długu należy traktować jak dług niezabezpieczony. Państwa członkowskie powinny móc wyłączyć dalsze kategorie długu, gdy ma to należyte uzasadnienie.

(82)  Państwa członkowskie powinny móc przewidzieć, że organy sądowe lub administracyjne mogą weryfikować, z urzędu albo na wniosek osoby mającej w tym uzasadniony interes, czy przedsiębiorcy spełnili warunki uzyskania całkowitego umorzenia długów.

(83)  W przypadku gdy na skutek zakazu prowadzenia działalności odmówiono przedsiębiorcy wydania zezwolenia lub licencji na prowadzenie danej działalności rzemieślniczej, gospodarczej, handlowej lub zawodowej, lub gdy takie zezwolenie lub licencję cofnięto, niniejsza dyrektywa nie powinna uniemożliwiać państwom członkowskim wymagania od przedsiębiorcy złożenia wniosku o nowe zezwolenie lub licencję po wygaśnięciu zakazu prowadzenia działalności. Przy przyjmowaniu decyzji dotyczącej działalności szczególnie nadzorowanej organ państwa członkowskiego powinien również móc brać pod uwagę fakt – nawet po wygaśnięciu zakazu prowadzenia działalności – że niewypłacalny przedsiębiorca uzyskał umorzenie długów zgodnie z niniejszą dyrektywą.

(84)  Długi prywatne oraz długi wynikające z działalności zawodowej, których nie da się racjonalnie rozdzielić, na przykład w przypadku gdy dany składnik majątku jest wykorzystywany zarówno w ramach prowadzenia działalności zawodowej przedsiębiorcy, jak i poza nią, powinny być przedmiotem jednego postępowania. W przypadku gdy państwa członkowskie przewidują, że takie długi są przedmiotem różnych postępowań upadłościowych, potrzebne jest koordynacja tych postępowań. Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla możliwości dokonania wyboru przez państwa członkowskie, aby wszystkie długi przedsiębiorcy były przedmiotem jednego postępowania. Nie należy uniemożliwiać państwom członkowskim, w których przedsiębiorcom pozwala się na kontynuowanie ich działalności na własny rachunek podczas postępowania upadłościowego, postanowienia, że tacy przedsiębiorcy mogą podlegać nowym postępowaniom upadłościowym, w przypadku gdy taka kontynuowana działalność doprowadzi do niewypłacalności.

(85)  Niezbędne jest utrzymanie i zwiększenie przejrzystości i przewidywalności postępowań, tak aby ich wyniki sprzyjały podtrzymywaniu działalności przedsiębiorstw i pozwalały przedsiębiorcom na drugą szansę lub umożliwiały skuteczną likwidację nierentownych przedsiębiorstw. Niezbędne jest również zmniejszenie przewlekłości postępowań upadłościowych w wielu państwach członkowskich, gdyż prowadzi do braku pewności prawa dla wierzycieli i inwestorów oraz niskich stóp odzysku. Ponadto w kontekście mechanizmów ściślejszej współpracy pomiędzy sądami a zarządcami w sprawach transgranicznych ustanowionych na mocy rozporządzenia (UE) 2015/848 profesjonalizm wszystkich zaangażowanych podmiotów powinien osiągnąć zbliżony wysoki poziom w całej Unii. Aby osiągnąć te cele, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby członkowie organów sądowych i administracyjnych zajmujących się postępowaniami dotyczącymi restrukturyzacji zapobiegawczej, niewypłacalności i umorzenia długów zostali odpowiednio przeszkoleni i dysponowali wiedzą fachową niezbędną do wykonywania swoich obowiązków. Odbycie takich szkoleń i zdobycie wiedzy fachowej mogłoby również mieć miejsce podczas pełnienia funkcji członka organu sądowego lub administracyjnego lub, przed powołaniem do pełnienia takich zadań, podczas wykonywania innych stosownych zadań.

(86)  Takie szkolenia i wiedza fachowa powinny umożliwić podejmowanie w efektywny sposób decyzji o potencjalnie znaczącym skutku ekonomicznym i społecznym oraz nie powinny oznaczać, że członkowie organu sądowego muszą prowadzić wyłącznie sprawy z zakresu restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby postępowania dotyczące restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów były prowadzone w efektywny sposób i szybko. Efektywnym sposobem osiągnięcia celów pewności prawa i skuteczności postępowania mogłoby być utworzenie wyspecjalizowanych sądów lub izb sądowych, lub powoływanie wyspecjalizowanych sędziów zgodnie z prawem krajowym, a także skoncentrowanie jurysdykcji w ograniczonej liczbie organów sądowych lub administracyjnych. Państwa członkowskie nie powinny być zobowiązane do wymagania, aby postępowaniom dotyczącym restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów były uprzywilejowane w stosunku do innych postępowań.

(87)  Państwa członkowskie powinny również zapewnić, aby osoby zawodowo zajmujące się restrukturyzacją, upadłością i  umorzeniem długów powoływani przez organy sądowe lub administracyjne (zwane dalej „nadzorcami”) były: odpowiednio przeszkolone; powoływane w przejrzysty sposób z należytym uwzględnieniem potrzeby zapewnienia skuteczności postępowania; podlegały nadzorowi w ramach wykonywania swoich zadań; oraz wykonywały swoje zadania w uczciwy sposób. Ważne jest, aby nadzorcy przestrzegali standardów przewidzianych w związku z takimi zadaniami, takich jak uzyskanie ubezpieczenia od odpowiedzialności zawodowej. Odbycie odpowiednich szkoleń oraz zdobycie kwalifikacji i wiedzy fachowej przez nadzorców mogłoby również mieć miejsce podczas wykonywania ich zawodu. Państwa członkowskie nie powinny mieć obowiązku same zapewniać potrzebnych szkoleń, lecz mogłyby one być zapewniane na przykład przez stowarzyszenia zawodowe lub inne organizacje. Zakresem niniejszej dyrektywy należy objąć także zarządców zdefiniowanych w rozporządzeniu (UE) 2015/848.

(88)  Niniejsza dyrektywa nie powinna uniemożliwiać państwom członkowskim postanowienia, że nadzorcy wybierani są przez dłużnika, przez wierzycieli lub przez komitet wierzycieli z wykazu lub z puli, które zostały uprzednio zatwierdzone przez organ sądowy lub administracyjny. Wybierając nadzorcę, dłużnik, wierzyciele lub komitet wierzycieli mogliby korzystać z marginesu swobody w odniesieniu do wiedzy fachowej i doświadczenia, jakimi dysponuje nadzorca ogólnie i w odniesieniu do potrzeb konkretnej sprawy. Dłużnicy, którzy są osobami fizycznymi, mogliby zostać całkowicie zwolnieni z takiego obowiązku. W sprawach z elementami transgranicznymi decyzja o powołaniu nadzorcy powinna między innymi uwzględniać to, czy nadzorcy są w stanie wywiązać się z wynikających z rozporządzenia (UE) 2015/848 obowiązków w zakresie komunikowania się i współpracy z zarządcami oraz organami sądowymi i administracyjnymi z innych państw członkowskich, a także czy dysponują oni zasobami ludzkimi i administracyjnymi umożliwiającymi zajmowanie się potencjalnie złożonymi sprawami. Nie należy uniemożliwiać państwom członkowskim postanowienia, że nadzorca może zostać wybrany z zastosowaniem innych metod, takich jak wybór losowy przy użyciu oprogramowania komputerowego, pod warunkiem że zapewni się należyte uwzględnienie doświadczenia i wiedzy fachowej danego nadzorcy przy korzystaniu z takiej metody. Państwa członkowskie powinny móc decydować o sposobach wnoszenia sprzeciwu wobec wyboru lub powołania nadzorcy lub o sposobach występowania o zmianę nadzorcy – na przykład za pośrednictwem komitetu wierzycieli.

(89)  Nadzorcy powinni podlegać mechanizmom nadzorczym i regulacyjnym, które powinny obejmować ▌skuteczne środki dotyczące rozliczalności nadzorców, którzy nie dopełnili swoich obowiązków, takich jak: zmniejszenie wynagrodzenia nadzorcy; skreślenie z wykazu lub z puli nadzorców, którzy mogą być powoływani w sprawach dotyczących niewypłacalności; oraz, w stosownych przypadkach, sankcje dyscyplinarne, administracyjne lub karne. Takie mechanizmy nadzorcze i regulacyjne powinny pozostawać bez uszczerbku dla przepisów prawa krajowego dotyczących odpowiedzialności cywilnej za szkody wynikające z naruszenia zobowiązań umownych lub pozaumownych. Państwa członkowskie nie powinny być zobowiązane do ustanowienia specjalnych organów lub podmiotów. Państwa członkowskie powinny zapewnić publiczną dostępność informacji o organach lub podmiotach sprawujących nadzór nad nadzorcami. Na przykład, samo odniesienie do organu sądowego lub administracyjnego powinno wystarczyć do celów informacyjnych. Powinno być co do zasady możliwe osiągnięcie takich standardów bez potrzeby tworzenia nowych zawodów czy kwalifikacji na podstawie prawa krajowego. Państwa członkowskie powinny móc rozszerzyć zakres stosowania przepisów dotyczących szkolenia i nadzorowania nadzorców na innych nadzorców nieobjętych zakresem niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie nie powinny być zobowiązane do wprowadzenia przepisów przewidujących, że spory dotyczące wynagrodzenia nadzorców są uprzywilejowane w stosunku do innych postępowań.

(90)  Aby w większym stopniu skrócić postępowania, ułatwić lepszy udział wierzycieli w postępowaniach dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów oraz zapewnić wierzycielom podobne warunki, niezależnie od tego, gdzie w Unii znajduje się ich siedziba lub miejsce zamieszkania, państwa członkowskie powinny wprowadzić przepisy, na podstawie których dłużnicy, wierzyciele, nadzorcy oraz organy sądowe i administracyjne będą mogli stosować elektroniczne środki komunikacji na odległość. Należy zatem umożliwić, aby działania proceduralne, takie jak zgłoszenie wierzytelności przez wierzycieli, powiadomienie wierzycieli lub wnoszenie skarg i odwołań, mogły być przeprowadzane przy zastosowaniu elektronicznych środków komunikacji. Państwa członkowskie powinny móc przewidzieć, że wierzyciel może być powiadamiany jedynie drogą elektroniczną jeżeli wyraził wcześniej zgodę na komunikację drogą elektroniczną.

(91)  Strony postępowań dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów nie powinny mieć obowiązku stosowania elektronicznych środków komunikacji, jeśli stosowanie takich środków nie jest obowiązkowe na mocy prawa krajowego, bez uszczerbku dla możliwości ustanowienia przez państwa członkowskie obowiązkowego systemu elektronicznego składania i doręczania dokumentów w postępowaniach dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów. Państwa członkowskie powinny móc dokonać wyboru środków komunikacji elektronicznej. Środki takie mogłyby obejmować na przykład, specjalnie utworzony system do elektronicznego przekazywania takich dokumentów lub korzystanie z poczty elektronicznej, nie uniemożliwiając państwom członkowskim wprowadzenia elementów zapewniających bezpieczeństwo komunikacji elektronicznej, takich jak podpis elektroniczny lub usługi zaufania, takie jak usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014(19).

(92)  Ważne jest zbieranie rzetelnych i porównywalnych danych odnoszących się do wyników postępowań dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów, w celu monitorowania wdrażania i stosowania niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie powinny zatem zbierać i agregować dane o stopniu szczegółowości wystarczającym do dokładnej oceny funkcjonowania niniejszej dyrektywy w praktyce oraz powinny przekazywać te dane Komisji. Formularz do przekazywania takich danych Komisji powinien zostać ustanowiony przez Komisję, którą wspomaga komitet w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011(20). Formularz powinien zawierać wykaz głównych wyników postępowań, które są wspólne dla wszystkich państw członkowskich. Na przykład w przypadku postępowania restrukturyzacyjnego tymi głównymi wynikami mogłyby być: plan zatwierdzony przez sąd; plan niezatwierdzony przez sąd; postępowania restrukturyzacyjne przekształcone w postępowania likwidacyjne lub zakończone ze względu na wszczęcie postępowania likwidacyjnego przed zatwierdzeniem planu przez sąd. Państwa członkowskie nie powinny być zobowiązane do przekazywania informacji o wynikach w podziale na ich rodzaje w przypadku postępowań, które zakończyły się przed podjęciem jakichkolwiek stosownych środków; zamiast tego mogłyby podawać łączną liczbę wszystkich postępowań, które zostały uznane za niedopuszczalne, które zostały odrzucone lub wycofane przed ich wszczęciem.

(93)  Formularz do przekazywania danych powinien zawierać wykaz opcji, które państwa członkowskie mogłyby wziąć pod uwagę przy ustalaniu wielkości dłużnika, poprzez odniesienie do jednego lub większej liczby elementów definicji MŚP i dużych przedsiębiorstw, wspólnych dla wszystkich państw członkowskich. Wykaz ten powinien zawierać opcję ustalania wielkości dłużnika wyłącznie na podstawie liczby pracowników. Formularz powinien: definiować elementy średniego kosztu i średnich stóp odzysku, w odniesieniu do których państwa członkowskie powinny móc gromadzić dane na zasadzie dobrowolności; zapewniać wskazówki dotyczące elementów, które mogłyby być brane pod uwagę przez państwa członkowskie korzystające z techniki doboru próby, na przykład dotyczące wielkości próby, aby zapewnić reprezentatywność pod względem rozmieszczenia geograficznego, wielkości dłużników i sektora przemysłu; oraz umożliwiać państwom członkowskim przekazywanie wszelkich dostępnych dodatkowych informacji, na przykład dotyczących całkowitej kwoty aktywów i pasywów dłużników.

(94)  Fundamentem stabilności rynków finansowych są umowy o zabezpieczenie finansowe – dotyczy to w szczególności zabezpieczeń związanych z uczestnictwem w określonych systemach lub w operacjach banku centralnego, a także depozytów zabezpieczających przekazywanych kontrahentom centralnym. Ponieważ wartość instrumentów finansowych stanowiących zabezpieczenie może cechować duża zmienność, niezwykle ważne jest, aby dokonać ich sprzedaży, zanim stracą na wartości. Z tego względu ▌dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/26/WE(21) i 2002/47/WE(22) oraz rozporządzenie (UE) nr 648/2012 powinny być stosowane niezależnie od przepisów niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyłączenia uzgodnień dotyczących kompensowania sald, w tym nettingu upadłościowego, ze skutków wstrzymywania indywidualnych czynności egzekucyjnych, nawet w okolicznościach, gdy nie są one objęte zakresem stosowania dyrektyw 98/26/WE i 2002/47/WE oraz rozporządzenia (UE) nr 648/2012 , jeżeli takie uzgodnienia są wykonalne na mocy przepisów danego państwa członkowskiego, nawet jeśli wszczęto postępowanie upadłościowe.

Mogłoby to dotyczyć znaczącej liczby umów ramowych powszechnie stosowanych na rynku finansowym, energetycznym i towarowym, zarówno przez kontrahentów niefinansowych, jak i finansowych. Takie uzgodnienia zmniejszają ryzyka systemowe, zwłaszcza na rynkach instrumentów pochodnych. Uzgodnienia takie można by zatem wyłączyć z ograniczeń, które przepisy o niewypłacalności nakładają na umowy wzajemne podlegające wykonaniu. W związku z tym państwa członkowskie powinny mieć również możliwość wyłączania ze skutków wstrzymywania indywidualnych czynności egzekucyjnych przypadku ustawowych uzgodnień dotyczących kompensowania, w tym uzgodnień dotyczących kompensowania upadłościowego, które stosuje się po wszczęciu postępowania upadłościowego. Kwota będąca wynikiem zastosowania uzgodnień dotyczących kompensowania, w tym uzgodnień dotyczących kompensowania upadłościowego, powinna jednak być objęta wstrzymaniem indywidualnych czynności egzekucyjnych.

(95)  Państwa członkowskie będące stronami Konwencji o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym przyjętej w Kapsztadzie w dniu 16 listopada 2001 r., oraz protokołów do tej konwencji, powinny móc dalej wypełniać swoje istniejące zobowiązania międzynarodowe. Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące ram restrukturyzacji zapobiegawczej powinny mieć zastosowanie z odstępstwami niezbędnymi do zapewnienia stosowania tych przepisów bez uszczerbku dla stosowania tej konwencji i protokołów do niej.

(96)  Prawo spółek nie powinno zagrażać skuteczności procesu przyjmowania i realizacji planu restrukturyzacji. Państwa członkowskie powinny zatem móc odstąpić od wymogów określonych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1132(23) dotyczących obowiązków w zakresie zwoływania walnego zgromadzenia i oferowania akcji akcjonariuszom z zachowaniem ich prawa pierwszeństwa, w zakresie i na okres, w jakim odstępstwo takie jest niezbędne do zapewnienia, aby akcjonariusze nadużywający praw przysługujących im na mocy tej dyrektywy nie udaremnili działań restrukturyzacyjnych. Państwa członkowskie mogłyby być na przykład zmuszone odstąpić od obowiązku zwoływania walnego zgromadzenia akcjonariuszy lub od zwykłych terminów w przypadkach gdy kadra zarządzająca ma podjąć pilne działania, aby zabezpieczyć majątek przedsiębiorstwa, na przykład poprzez zwrócenie się o wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych, a także w sytuacji gdy nastąpiła poważna i nagła utrata kapitału subskrybowanego i zachodzi prawdopodobieństwo niewypłacalności. Odstępstwa od stosowania prawa spółek mogłyby być również wymagane w przypadku gdy plan restrukturyzacji przewiduje emisję nowych akcji, które mogłyby być oferowane wierzycielom na zasadzie pierwszeństwa w ramach zamiany długu na udziały w kapitale własnym, lub przewiduje zmniejszenie kwoty kapitału subskrybowanego w przypadku przejęcia części przedsiębiorstwa.

Takie odstępstwa powinny być ograniczone w czasie w zakresie, w jakim państwa członkowskie uznają je za niezbędne dla ustanowienia ram restrukturyzacji zapobiegawczej. Państwa członkowskie nie powinny być zobowiązane do bezterminowych lub tymczasowych, całkowitych lub częściowych odstępstw od prawa spółek, jeśli zapewnią, aby wymogi ich prawa spółek nie zagrażały skuteczności procesu restrukturyzacji, lub jeśli państwa członkowskie posiadają inne, równie skuteczne instrumenty zapewniające, aby akcjonariusze nie utrudniali bezzasadnie przyjęcia lub realizacji planu restrukturyzacji, który przywróciłby rentowność przedsiębiorstwa. W tym kontekście państwa członkowskie powinny zwrócić szczególną uwagę na skuteczność przepisów dotyczących wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych oraz zatwierdzenia planu restrukturyzacji, które nie powinny być bezzasadnie blokowane przez propozycje zwołania walnego zgromadzenia akcjonariuszy lub wyniki tego zgromadzenia. ▌Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę (UE) 2017/1132. Państwa członkowskie powinny dysponować marginesem swobody w odniesieniu do oceny, które odstępstwa są konieczne w kontekście krajowego prawa spółek w celu skutecznego wykonania niniejszej dyrektywy, oraz powinny również móc przewidzieć podobne wyłączenia ze stosowania dyrektywy (UE) 2017/1132 w przypadku postępowań upadłościowych, które nie są objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, ale które umożliwiają podjęcie środków restrukturyzacyjnych.

(97)  W odniesieniu do ustalenia wzoru formularza przekazywania danych i jego późniejszych zmian należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011.

(98)  Komisja powinna przeprowadzić badanie, aby ocenić, czy konieczne jest przedstawienie wniosków ustawodawczych dotyczących niewypłacalności osób nieprowadzących działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub zawodowej, które - jako konsumenci - w dobrej wierze są czasowo lub stale niezdolne do spłacania swoich długów w terminie ich wymagalności. W ramach takiego badania należy sprawdzić, czy takim osobom należy zagwarantować dostęp do podstawowych towarów i usług, aby zapewnić im godziwe warunki życia.

(99)  Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających(24) państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o  transpozycji, jednego lub większej liczby dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy, ustawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione.

(100)  Ponieważ cele niniejszej dyrektywy nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na fakt, że różnice pomiędzy krajowymi ramami dotyczącymi restrukturyzacji i upadłości utrudniałyby w dalszym ciągu swobodny przepływ kapitału i swobodę przedsiębiorczości, możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów ▌.

(101)  W dniu 7 czerwca 2017 r. Europejski Bank Centralny wydał opinię(25),

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

TYTUŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1.  Niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy dotyczące:

a)  ram restrukturyzacji zapobiegawczej dostępnych dla dłużników znajdujących się w trudnych sytuacjach finansowych, w przypadku gdy zachodzi prawdopodobieństwo niewypłacalności, z myślą o zapobiegnięciu tej niewypłacalności i zapewnieniu rentowność dłużnika;

b)  postępowań prowadzących do umorzenia długów zaciągniętych przez niewypłacalnych przedsiębiorców; oraz ▌

c)  środków zwiększających skuteczność ▌postępowań dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów.

2.  Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do postępowań, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, jeżeli dotyczą one dłużników będących:

a)  zakładami ubezpieczeń lub zakładami reasekuracji w rozumieniu art. 13 pkt 1 i 4 dyrektywy 2009/138/WE;

b)  instytucjami kredytowymi w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

c)  firmami inwestycyjnymi lub przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 i 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

d)  kontrahentami centralnymi w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 648/2012;

e)  centralnymi depozytami papierów wartościowych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 909/2014;

f)  innymi instytucjami lub podmiotami finansowymi wymienionymi w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2014/59/UE;

g)  podmiotami publicznymi podlegającymi prawu krajowemu; oraz

h)  osobami fizycznymi niebędącymi przedsiębiorcami.

3.  Państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy postępowania, o których mowa w ust. 1, które dotyczą dłużników będących podmiotami finansowymi innymi niż te, o których mowa w ust. 2, świadczącymi usługi finansowe podlegające szczególnym zasadom, na mocy których krajowe organy nadzoru lub organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dysponują szerokimi uprawnieniami interwencyjnymi porównywalnymi do uprawnień określonych w prawie Unii i w prawie krajowym w odniesieniu do podmiotów finansowych, o których mowa w ust. 2. Państwa członkowskie informują o tych szczególnych zasadach Komisję.

4.  Państwa członkowskie mogą rozszerzyć zakres stosowania postępowań, o których mowa w ust. 1 lit. b), na niewypłacalne osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami.

Państwa członkowskie mogą ograniczyć stosowanie ust. 1 lit. a) do osób prawnych.

5.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że ramy restrukturyzacji zapobiegawczej, o których mowa w ust. 1 lit. a), nie obejmują następujących roszczeń lub nie mają wpływu na następujące roszczenia:

a)  roszczenia istniejące lub roszczenia przyszłe obecnych lub byłych pracowników;

b)  roszczenia alimentacyjne wynikające z więzi rodzinnych, pokrewieństwa, małżeństwa lub powinowactwa; lub

c)  roszczenia, które wynikają z odpowiedzialności deliktowej dłużnika.

6.  Państwa członkowskie zapewniają, aby ramy restrukturyzacji zapobiegawczej nie miały wpływu na nabyte uprawnienia do wypłat związanych z pracowniczymi programami emerytalnymi.

Artykuł 2

Definicje

1.  Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące ▌definicje:

1)  „restrukturyzacja” oznacza środki, których celem jest restrukturyzacja przedsiębiorstwa dłużnika i które obejmują zmianę składu, stanu ▌ lub struktury aktywów i pasywów dłużnika lub jakiegokolwiek innego elementu struktury kapitałowej dłużnika, na przykład sprzedaż aktywów lub części przedsiębiorstwa, oraz – w przypadku gdy tak przewidziano w prawie krajowym – sprzedaż jako przedsiębiorstwa kontynuującego działalność, a także wszelkie niezbędne zmiany operacyjne, lub połączenie tych elementów;

2)  „zainteresowani uczestnicy” oznaczają wierzycieli, w tym – w przypadku gdy ma to zastosowanie zgodnie z prawem krajowym – pracowników, lub grupy wierzycieli oraz – w przypadku gdy ma to zastosowanie zgodnie z prawem krajowym – udziałowców, na których, odpowiednio, roszczenia lub udziały plan restrukturyzacji bezpośrednio ma wpływ;

3)  „udziałowiec” oznacza osobę, która posiada udział własnościowy w dłużniku lub w przedsiębiorstwie dłużnika, w tym akcjonariusza, w zakresie, w jakim osoba ta nie jest wierzycielem;

4)  „wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych” oznacza przyznane przez organ sądowy lub administracyjny lub zastosowane z mocy prawa czasowe zawieszenie przysługującego wierzycielowi prawa do egzekucji roszczenia wobec dłużnika oraz, w przypadku gdy tak przewidziano w prawie krajowym, wobec podmiotu trzeciego udzielającego zabezpieczenia, w kontekście postępowania sądowego, administracyjnego lub innego postępowania, lub prawa do zajęcia lub sprzedaży w trybie pozasądowym majątku lub przedsiębiorstwa dłużnika;

5)  „umowa wzajemna podlegająca wykonaniu” oznacza umowę pomiędzy dłużnikiem a jednym lub większą liczbą wierzycieli, na mocy której strony mają jeszcze niewykonane zobowiązania w momencie przyznania lub zastosowania wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych;

6)  „kryterium ochrony najlepszych interesów wierzycieli” oznacza kryterium, które jest spełnione, gdy żaden wierzyciel wyrażający sprzeciw nie znalazłby się w przypadku planu restrukturyzacji w gorszej sytuacji, niż ta, w jakiej taki wierzyciel znalazłby się w przypadku likwidacji – czy to w drodze stopniowej likwidacji, czy sprzedaży jako przedsiębiorstwa kontynuującego działalność – gdyby na mocy prawa krajowego zastosowano normalną kolejność zaspokajania w postępowaniu likwidacyjnym, albo w przypadku zastosowania drugiego najlepszego w kolejności scenariusza alternatywnego, gdyby plan restrukturyzacji nie został zatwierdzony;

7)  „nowe finansowanie” oznacza każdą nową pomoc finansową zapewnioną przez istniejącego lub nowego wierzyciela w celu realizacji planu restrukturyzacji i która jest uwzględniona w tym planie restrukturyzacji ▌;

8)  „finansowanie przejściowe” oznacza każdą nową pomoc finansową zapewnianą przez istniejącego lub nowego wierzyciela, która obejmuje co najmniej pomoc finansową w okresie obowiązywania wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych, i która jest racjonalna i niezwłocznie konieczna, aby zapewnić kontynuowanie działalności przedsiębiorstwa dłużnika lub ▌ aby utrzymać lub zwiększyć wartość tego przedsiębiorstwa ▌;

9)  „▌przedsiębiorca” oznacza osobę fizyczną prowadzącą działalność handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub zawodową ▌;

10)  „całkowite umorzenie długów” oznacza uniemożliwienie egzekucji od przedsiębiorców ich niespłaconych zobowiązań podlegających umorzeniu lub umorzenie niespłaconych zobowiązań podlegających umorzeniu jako takich, w ramach postępowania, które mogłoby obejmować sprzedaż majątku lub ▌plan spłaty wierzycieli, lub oba;

11)  „plan spłaty wierzycieli” oznacza plan wypłat wierzycielom przez niewypłacalnego przedsiębiorcę określonych kwot w określonych terminach, lub okresowe przekazywanie wierzycielom pewnej części pozostającego do dyspozycji dochodu przedsiębiorcy w okresie wymaganym dla uzyskania umorzenia długów;

12)  „nadzorca restrukturyzacyjny” oznacza każdą osobę lub podmiot powołane przez organ sądowy lub administracyjny do przeprowadzenia, w szczególności, jednego lub większej liczby następujących zadań:

a)  pomoc dłużnikowi lub wierzycielom w przygotowaniu lub negocjowaniu planu restrukturyzacji;

b)  nadzór nad działalnością dłużnika podczas negocjacji dotyczących planu restrukturyzacji oraz przedkładanie sprawozdań organowi sądowemu lub administracyjnemu;

c)  przejęcie częściowej kontroli nad majątkiem lub sprawami dłużnika podczas negocjacji.

2.  Do celów niniejszej dyrektywy następujące pojęcia należy rozumieć zgodnie z definicją zawartą w prawie krajowym:

a)  niewypłacalność;

b)  prawdopodobieństwo niewypłacalności;

c)  mikro-, małe i średnie przedsiębiorstwa (zwane dalej „MŚP”).

Artykuł 3

Wczesne ostrzeganie i dostęp do informacji

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby dłużnicy ▌ mieli dostęp do jednego lub większej liczby działających w sposób jasny i przejrzysty narzędzi wczesnego ostrzegania, które pozwalają wykryć okoliczności, które mogłyby prowadzić do pojawienia się prawdopodobieństwa niewypłacalności i które mogą zasygnalizować dłużnikowi konieczność podjęcia niezwłocznych działań.

Do celów akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą korzystać z aktualnych technologii informatycznych do celów powiadomień i komunikacji internetowej.

2.  Narzędzia wczesnego ostrzegania mogą obejmować:

a)  mechanizmy alarmowe w przypadkach, gdy dłużnik nie dokonał określonych rodzajów płatności;

b)  usługi doradcze świadczone przez organizacje publiczne lub prywatne;

c)  zachęty w ramach prawa krajowego dla osób trzecich posiadających stosowne informacje dotyczące dłużnika, takich jak księgowi, organy podatkowe lub organy ds. zabezpieczenia społecznego, aby podmioty te sygnalizowały dłużnikowi niekorzystne zmiany.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby dłużnicy i przedstawiciele pracowników mieli dostęp do stosownych i aktualnych ▌ informacji dotyczących dostępności narzędzi wczesnego ostrzegania, a także postępowań i środków dotyczących restrukturyzacji i umorzenia długów.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby informacje dotyczące dostępu do narzędzi wczesnego ostrzegania były dostępne online oraz aby informacje te były łatwo dostępne i przedstawione w sposób przyjazny dla użytkownika, w szczególności dla MŚP.

5.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć wsparcie dla przedstawicieli pracowników w zakresie oceny sytuacji ekonomicznej dłużnika.

TYTUŁ II

RAMY RESTRUKTURYZACJI ZAPOBIEGAWCZEJ

ROZDZIAŁ 1

Dostępność ram restrukturyzacji zapobiegawczej

Artykuł 4

Dostępność ram restrukturyzacji zapobiegawczej

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy zachodzi prawdopodobieństwo niewypłacalności, dłużnicy ▌ mieli dostęp do ram restrukturyzacji zapobiegawczej, które pozwalają im przeprowadzić restrukturyzację, z myślą o zapobieżeniu niewypłacalności oraz zapewnieniu ich rentowności – bez uszczerbku dla innych rozwiązań pozwalających uniknąć niewypłacalności – a tym samym ochronie miejsc pracy i utrzymaniu prowadzonej przez siebie działalności.

2.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że dłużnicy, którzy zostali skazani za poważne naruszenia obowiązków w zakresie rachunkowości lub księgowości na mocy prawa krajowego, mają możliwość dostępu do ram restrukturyzacji zapobiegawczej jedynie po podjęciu przez dłużników odpowiednich środków w celu rozwiązania kwestii, które doprowadziły do skazania, z myślą o zapewnieniu wierzycielom niezbędnych informacji, które pozwolą im podjąć decyzję podczas negocjacji dotyczących restrukturyzacji.

3.  Państwa członkowskie mogą utrzymać lub wprowadzić test rentowności na mocy prawa krajowego, pod warunkiem że taki test ma na celu wykluczenie dłużników, którzy nie mają szans na zapewnienie rentowności, oraz że może być on przeprowadzony bez szkody dla majątku dłużników.

4.  Państwa członkowskie mogą ograniczyć liczbę przypadków, w których dłużnik może mieć dostęp w danym okresie do ram restrukturyzacji zapobiegawczej przewidzianych na podstawie niniejszej dyrektywy

5.  Ramy restrukturyzacji zapobiegawczej przewidziane na podstawie niniejszej dyrektywy mogą obejmować jedno lub większą liczbę postępowań, środków lub przepisów, z których niektóre mogą być stosowane w kontekście pozasądowym, bez uszczerbku dla wszelkich innych ram restrukturyzacji na mocy prawa krajowego.

Państwa członkowskie zapewniają, aby takie ramy restrukturyzacji w spójny sposób przyznawały dłużnikom i zainteresowanym uczestnikom prawa i zabezpieczenia przewidziane w niniejszym tytule.

6.  Państwa członkowskie mogą wprowadzić przepisy ograniczające zaangażowanie organu sądowego lub administracyjnego w ramach restrukturyzacji zapobiegawczej do przypadków, w których jest to konieczne i proporcjonalne, zapewniając jednocześnie, aby prawa wszelkich zainteresowanych uczestników i odpowiednich zainteresowanych podmiotów były zabezpieczone.

7.  Ramy restrukturyzacji zapobiegawczej przewidziane na podstawie niniejszej dyrektywy są dostępne na wniosek dłużników.

8.  Państwa członkowskie mogą także przewidzieć, że ramy restrukturyzacji zapobiegawczej przewidziane na podstawie niniejszej dyrektywy są dostępne na wniosek wierzycieli i przedstawicieli pracowników, z zastrzeżeniem zgody dłużnika. Państwa członkowskie mogą ograniczyć ten wymóg uzyskania zgody dłużnika do przypadków, gdy dłużnikami są MŚP.

ROZDZIAŁ 2

Ułatwianie negocjacji dotyczących planów restrukturyzacji zapobiegawczej

Artykuł 5

Dłużnik sprawujący zarząd własny

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby dłużnicy korzystający z postępowań dotyczących restrukturyzacji zapobiegawczej zachowywali całkowitą, lub przynajmniej częściową, kontrolę nad swoim majątkiem i nad bieżącą działalnością swojego przedsiębiorstwa.

2.  W razie konieczności decyzję o powołaniu przez organ sądowy lub administracyjny nadzorcy restrukturyzacyjnego podejmuje się indywidualnie dla każdego przypadku, z wyjątkiem określonych okoliczności, w których państwa członkowskie mogą wymagać obowiązkowego powołania takiego nadzorcy w każdym przypadku.

3.  Państwa członkowskie przewidują powołanie nadzorcy restrukturyzacyjnego, w celu pomocy dłużnikowi i wierzycielom w negocjowaniu i sporządzeniu planu, co najmniej w następujących przypadkach:

a)  gdy ▌ogólne wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych, zgodnie z art. 6 ust. 3, zostało przyznane przez organ sądowy lub administracyjny i organ zadecydował, że taki nadzorca jest niezbędny, aby zabezpieczyć interes stron;

b)  gdy plan restrukturyzacji wymaga zatwierdzenia przez organ sądowy lub administracyjny wbrew sprzeciwowi grupy wierzycieli, zgodnie z art. 11; lub

c)  gdy występuje o to dłużnik lub większość wierzycieli, pod warunkiem że w tym ostatnim przypadku koszt związany z nadzorcą zostanie pokryty przez wierzycieli.

Artykuł 6

Wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby dłużnicy ▌ mogli korzystać ze wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych ▌, aby pomóc w negocjowaniu planu restrukturyzacji w ramach restrukturyzacji zapobiegawczej.

Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że organy sądowe lub administracyjne mogą odmówić przyznania wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych w przypadku gdy nie jest ono konieczne lub w przypadku gdy nie służyłoby ono osiągnięciu celu określonego w akapicie pierwszym.

2.  Bez uszczerbku dla ust. 4 i 5 państwa członkowskie zapewniają, aby wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych mogło dotyczyć wszystkich rodzajów roszczeń, w tym wierzytelności zabezpieczonych i wierzytelności uprzywilejowanych.

3.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych może być ogólne, obejmujące wszystkich wierzycieli, lub może być ograniczone do jednego lub większej liczby pojedynczych wierzycieli lub kategorii wierzycieli.

W przypadku gdy wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych ma charakter ograniczony, ma ono zastosowanie wyłącznie do wierzycieli, którzy zostali poinformowani o negocjacjach dotyczących planu restrukturyzacji, o których mowa w ust. 1, lub o wstrzymaniu, zgodnie z prawem krajowym.

4.  Państwa członkowskie mogą, w ściśle określonych okolicznościach, wyłączyć niektóre roszczenia lub kategorie roszczeń z zakresu wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych w przypadku gdy takie wyłączenie jest należycie uzasadnione oraz gdy:

a)  jest mało prawdopodobne, aby egzekucja zagroziła restrukturyzacji przedsiębiorstwa; lub

b)  wierzyciele tych roszczeń zostaliby pokrzywdzeni wskutek wstrzymania czynności egzekucyjnych.

5.  Ust. 2 nie ma zastosowania do roszczeń pracowników.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą stosować ust. 2 do roszczeń pracowników jeżeli państwa członkowskie zapewniają, oraz w zakresie, w jakim zapewniają, gwarancję spłaty takich roszczeń ▌ w ramach restrukturyzacji zapobiegawczej na podobnym poziomie ochrony ▌.

6.  Pierwotny okres wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych jest ograniczony do maksymalnie czterech miesięcy.

7.  Niezależnie od ust. 6 państwa członkowskie mogą ▌ pozwolić organom sądowym lub administracyjnym na przedłużenie ▌okresu wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych lub do przyznania nowego okresu wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych, na wniosek dłużnika, wierzyciela lub, w stosownych przypadkach, nadzorcy restrukturyzacyjnego. Takie przedłużenie lub nowe wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych przyznaje się tylko w ściśle określonych okolicznościach, gdy takie przedłużenie lub nowe wstrzymanie są należycie uzasadnione, na przykład gdy:

a)  poczyniono odpowiednie postępy w negocjacjach dotyczących planu restrukturyzacji; ▌

b)  dalsze wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych nie powoduje niesprawiedliwego traktowania praw lub interesów któregokolwiek z zainteresowanych uczestników; lub

c)  nie doszło jeszcze do wszczęcia wobec dłużnika postępowania upadłościowego, które mogłoby zakończyć się likwidacją dłużnika na mocy prawa krajowego.

8.  Łączny okres wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych, włącznie z przedłużeniami i wznowieniami, nie może przekraczać dwunastu miesięcy.

W przypadku gdy państwa członkowskie dokonały wyboru wdrożenia niniejszej dyrektywy w drodze jednego lub większej liczby postępowań lub środków, które nie spełniają warunków dotyczących powiadamiania zgodnie z załącznikiem A do rozporządzenia 2015/848, łączny okres wstrzymania czynności egzekucyjnych w ramach takich postępowań nie może przekraczać czterech miesięcy, jeśli główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika został przeniesiony do innego państwa członkowskiego w okresie trzech miesięcy przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania dotyczącego restrukturyzacji zapobiegawczej.

9.  Państwa członkowskie zapewniają, aby organy sądowe lub administracyjne mogły uchylić ▌ wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych w następujących sytuacjach:

a)  wstrzymanie nie spełnia już celu wsparcia negocjacji dotyczących planu restrukturyzacji, na przykład gdy okaże się, że kontynuowania negocjacji nie popiera taka część wierzycieli, która - zgodnie z prawem krajowym - mogłaby zapobiec przyjęciu planu restrukturyzacji; ▌

b)  na wniosek dłużnika lub nadzorcy restrukturyzacyjnego ▌;

c)  w przypadku gdy tak przewidziano w prawie krajowym – jeżeli jeden lub większa liczba wierzycieli lub jedna lub większa liczba grup wierzycieli lub byliby pokrzywdzeni wskutek wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych; lub

d)  w przypadku gdy tak przewidziano w prawie krajowym – jeżeli wstrzymanie czynności egzekucyjnych prowadzi do niewypłacalności wierzyciela.

Państwa członkowskie mogą ograniczyć uprawnienie, zgodnie z akapitem pierwszym, do uchylania wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych do sytuacji, w których wierzyciele nie mieli możliwości bycia wysłuchanymi, zanim wstrzymanie zaczęło obowiązywać lub zanim organ sądowy lub administracyjny przyznał przedłużenie okresu wstrzymania.

Państwa członkowskie mogą przewidzieć okres minimalny, nieprzekraczający okresu, o którym mowa w ust. 6, w którym nie można uchylić wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych.

Artykuł 7

Skutki wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych

1.  W przypadku gdy obowiązek dłużnika, przewidziany w prawie krajowym, złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego, które mogłoby zakończyć się likwidacją dłużnika, powstaje w ▌okresie wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych, obowiązek ten zawiesza się na okres tego wstrzymania.

2.  Wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych zgodnie z art. 6 zawiesza, na wniosek jednego lub większej liczby wierzycieli, na okres wstrzymania, wszczęcie postępowania upadłościowego, które mogłoby zakończyć się likwidacją dłużnika.

3.  Państwa członkowskie mogą odstąpić od stosowania ust. 1 i 2 w sytuacjach, gdy dłużnik nie jest w stanie spłacać swoich długów w terminie ich wymagalności ▌. W takich przypadkach państwa członkowskie zapewniają, aby ▌ organ sądowy lub administracyjny mógł podjąć decyzję▌ o utrzymaniu korzyści związanych ze wstrzymaniem indywidualnych czynności egzekucyjnych, jeżeli, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, wszczęcie postępowania upadłościowego, które mogłoby zakończyć się likwidacją dłużnika, nie byłoby zgodne z ogólnym interesem wierzycieli.

4.  Państwa członkowskie przewidują przepisy uniemożliwiające wierzycielom, których dotyczy wstrzymanie czynności egzekucyjnych, wstrzymywanie się z wykonaniem lub rozwiązywanie, przyspieszenie wykonania lub w jakichkolwiek inny sposób dokonywać zmian podstawowych umów wzajemnych podlegających wykonaniu ze szkodą dla dłużnika, w odniesieniu do długów, które powstały przed wstrzymaniem czynności egzekucyjnych, wyłącznie z  powodu faktu, że długi te nie zostały spłacone przez dłużnika. Przez podstawowe umowy wzajemne podlegające wykonaniu rozumie się umowy wzajemne podlegające wykonaniu, które są niezbędne do kontynuowania bieżącej działalności przedsiębiorstwa, w tym umowy dotyczących dostaw, których zawieszenie doprowadziłoby do zastoju w działalności dłużnika.

Akapit pierwszy nie uniemożliwia państwom członkowskim zapewnienia takim wierzycielom odpowiednich zabezpieczeń, aby zapobiec pokrzywdzeniu takich wierzycieli w wyniku zastosowania tego akapitu.

Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że niniejszy ustęp ma zastosowanie także do umów wzajemnych podlegających wykonaniu, innych niż podstawowe.

5.  Państwa członkowskie zapewniają, aby wierzyciele nie mogli wstrzymywać się z wykonaniem, rozwiązywać, przyspieszać wykonania lub w jakikolwiek inny sposób zmieniać umów wzajemnych podlegających wykonaniu ze szkodą dla dłużnika na mocy klauzuli umownej przewidującej takie środki, wyłącznie z powodu ▌:

a)  wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania dotyczącego restrukturyzacji zapobiegawczej;

b)  wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych;

c)  wszczęcia postępowania dotyczącego restrukturyzacji zapobiegawczej; lub

d)  przyznania wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych jako takiego.

6.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że wstrzymanie indywidualnych czynności egzekucyjnych nie ma zastosowania do uzgodnień dotyczących kompensowania sald, w tym uzgodnień dotyczących kompensowania upadłościowego, na rynkach finansowych, energetycznych i towarowych, nawet w okolicznościach, gdy nie ma zastosowania art. 31 ust. 1, jeśli takie uzgodnienia podlegają wykonaniu na mocy krajowego prawa upadłości. Wstrzymanie czynności egzekucyjnych ma jednak zastosowanie do egzekucji przez wierzyciela roszczenia wobec dłużnika, które wynika z realizacji uzgodnienia dotyczącego kompensowania sald.

Akapit pierwszy nie ma zastosowania do umów na dostawę towarów, usług lub energii niezbędnych dla działalności przedsiębiorstwa dłużnika, chyba że takie umowy mają postać kontraktu giełdowego będącego przedmiotem obrotu na giełdzie lub innym rynku, który to kontrakt można w każdym momencie zastąpić zgodnie z bieżącą wartość rynkową.

7.  Państwa członkowskie zapewniają, aby samo wygaśnięcie wstrzymania indywidualnych czynności egzekucyjnych bez przyjęcia planu restrukturyzacji nie powodowało wszczęcia postępowania upadłościowego, które mogłoby zakończyć się likwidacją dłużnika, chyba że spełnione są inne określone w prawie krajowym warunki wszczęcia takiego postępowania.

ROZDZIAŁ 3

Plany restrukturyzacji

Artykuł 8

Treść planów restrukturyzacji

1.  Państwa członkowskie wymagają, aby plany restrukturyzacji przedkładane do przyjęcia zgodnie z art. 9, lub przedkładane organowi sądowemu lub administracyjnemu do zatwierdzenia zgodnie z art. 10, zawierały co najmniej następujące informacje:

a)  dane identyfikujące dłużnika ▌;

b)  aktywa i pasywa dłużnika w momencie przedkładania planu restrukturyzacji, w tym wartość aktywów, opis sytuacji ekonomicznej dłużnika i położenia pracowników, oraz opis przyczyn i skali trudności ▌dłużnika;

c)  ▌zainteresowani uczestnicy, których wymienia się indywidualnie lub opisuje▌ według kategorii długów, zgodnie z prawem krajowym, a także ich roszczenia lub udziały objęte planem restrukturyzacji;

d)  w stosownych przypadkach – grupy, na które podzielono zainteresowanych uczestników, w celu przyjęcia planu restrukturyzacji, oraz odpowiednie wartości roszczeń i udziałów każdej grupy;

e)  w stosownych przypadkach – strony, których plan restrukturyzacji nie dotyczy, i które wymienia się indywidualnie lub opisuje ▌według kategorii długów, zgodnie z prawem krajowym, wraz z opisem powodów, dlaczego proponuje się, aby plan ich nie dotyczył;

f)  w stosownych przypadkachdane identyfikujące nadzorcy restrukturyzacyjnego;

g)  warunki planu restrukturyzacji, w tym w szczególności:

(i)  wszelkie proponowane środki restrukturyzacji, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1;

(ii)  w stosownych przypadkach proponowany okres trwania wszelkich proponowanych środków restrukturyzacji;

(iii)  ustalenia dotyczące informowania przedstawicieli pracowników i przeprowadzania z nimi konsultacji zgodnie z prawem Unii i prawem krajowym;

(iv)  w stosownych przypadkach – ogólne skutki w zakresie zatrudnienia, na przykład zwolnienia, organizacja pracy w zmniejszonym wymiarze czasu lub podobne skutki;

(v)  szacowane przepływy finansowe dłużnika, jeżeli tak przewiduje prawo krajowe; oraz

(vi)  wszelkie nowe finansowanie przewidywane w ramach planu restrukturyzacji oraz powody, dla których nowe finansowanie jest niezbędne do realizacji tego planu;

h)  uzasadnienie, w którym wyjaśnia się, dlaczego istnieje racjonalna szansa na to, że plan restrukturyzacji zapobiegnie niewypłacalności dłużnika i zapewni rentowność jego przedsiębiorstwa, w tym warunki wstępne niezbędne dla powodzenia planu. Państwa członkowskie mogą wymagać sporządzenia lub zatwierdzenia uzasadnienia przez eksperta zewnętrznego lub przez nadzorcę restrukturyzacyjnego, jeżeli taki nadzorca został powołany.

2.  Państwa członkowskie udostępniają online kompleksową listę kontrolną dla planów restrukturyzacji, dostosowaną do potrzeb MŚP. Lista kontrolna zawiera praktyczne wskazówki dotyczące sposobu opracowania planu restrukturyzacji zgodnie z prawem krajowym.

Listę kontrolną udostępnia się w języku urzędowym lub językach urzędowych państwa członkowskiego. Państwa członkowskie rozważają udostępnienie listy kontrolnej w co najmniej jednym innym języku, w szczególności w języku używanym w międzynarodowym obrocie gospodarczym. ▌

Artykuł 9

Przyjęcie planów restrukturyzacji

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby bez względu na to, kto występuje z wnioskiem o postępowanie dotyczące restrukturyzacji zapobiegawczej zgodnie z art. 4, dłużnicy mieli prawo przedłożyć plan restrukturyzacji zainteresowanym uczestnikom do przyjęcia.

Państwa członkowskie mogą również przewidzieć, że wierzyciele i nadzorcy restrukturyzacyjni mają prawo przedkładania planów restrukturyzacji oraz przewidują warunki ich przedkładania.

2.  Państwa członkowskie zapewniają ▌zainteresowanym uczestnikom prawo do głosowania w sprawie przyjęcia planu restrukturyzacji.

Strony, których plan restrukturyzacji nie dotyczy, nie mają prawa do głosowania w sprawie przyjęcia tego planu.

3.  Niezależnie od ust. 2 państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu prawa do głosowania następujące grupy:

a)  udziałowcy;

b)  wierzyciele, których roszczenia mają niższy stopień uprzywilejowania niż roszczenia zwykłych wierzycieli niezabezpieczonych w przypadku zastosowania normalnej kolejności zaspokajania w postępowaniu likwidacyjnym; lub

c)  wszelkie strony powiązane z dłużnikiem lub przedsiębiorstwem dłużnika, gdy na mocy prawa krajowego zachodzi konflikt interesów.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby zainteresowani uczestnicy byli traktowani jako odrębne grupy, które odzwierciedlają wystarczającą wspólnotę interesów na podstawie sprawdzalnych kryteriów, zgodnie z prawem krajowym. Tworzy się odrębne grupy do celów przyjęcia planu restrukturyzacji co najmniej dla wierzytelności zabezpieczonych i niezabezpieczonych.

Państwa członkowskie mogą również przewidzieć utworzenie odrębnej grupy dla roszczeń pracowników.

Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że dłużnicy będący MŚP mogą zadecydować o nietraktowaniu zainteresowanych uczestników jako odrębnych grup.

Państwa członkowskie wprowadzają odpowiednie środki w celu zapewnienia, aby tworzenie grup przebiegało w sposób uwzględniający w szczególności ochronę wierzycieli wymagających szczególnego traktowania, takich jak mali dostawcy.

5.  Prawa do głosowania i tworzenie grup podlegają weryfikacji przez organ sądowy lub administracyjny po przedłożeniu wniosku o ▌ zatwierdzenie planu restrukturyzacji.

Państwa członkowskie mogą wymagać, aby organ sądowy lub administracyjny weryfikował i zatwierdzał prawa do głosowania i tworzenie grup na etapie wcześniejszym, niż etap, o którym mowa w ustępie pierwszym.

6.  Plan restrukturyzacji ▌ zostaje przyjęty przez zainteresowanych uczestników, pod warunkiem że uzyska poparcie większości ustalanej na podstawie kwoty ich roszczeń lub wartości udziałów w każdej grupie. Państwa członkowskie mogą dodatkowo wymagać uzyskania większości ustalanej na podstawie liczby zainteresowanych uczestników w każdej grupie.

Państwa członkowskie określają większości wymagane ▌ do przyjęcia planu restrukturyzacji ▌. Większości te nie mogą ▌ przekraczać 75 % kwoty roszczeń lub wartości udziałów w każdej grupie lub, w stosownych przypadkach, 75 % liczby zainteresowanych uczestników w każdej grupie.

7.  Niezależnie od ust. 2–6 państwa członkowskie mogą przewidzieć, że formalne głosowanie w sprawie przyjęcia planu restrukturyzacji ▌ może zostać zastąpione porozumieniem z wymaganą większością.

Artykuł 10

Zatwierdzenie planów restrukturyzacji

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby co najmniej następujące plany restrukturyzacji były wiążące dla stron tylko wówczas, gdy zostały zatwierdzone przez organ sądowy lub administracyjny:

a)  plany restrukturyzacji, które mają wpływ na roszczenia lub udziały zainteresowanych uczestników wyrażających sprzeciw;

b)  plany restrukturyzacji przewidujące nowe finansowanie;

c)  plany restrukturyzacji, które wiążą się z utratą ponad 25 % miejsc pracy, jeżeli na taką utratę zezwala prawo krajowe.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby warunki, na jakich plan restrukturyzacji może zostać zatwierdzony przez organ sądowy lub administracyjny, były jasno określone i obejmowały co najmniej następujące wymogi:

a)  plan restrukturyzacji przyjęto zgodnie z art. 9 ▌;

b)  wierzyciele, których łączy wystarczająca wspólnota interesów, należący do tej samej grupy, są traktowani równo oraz w sposób proporcjonalny do ich roszczenia;

c)  o planie restrukturyzacji powiadomiono zgodnie z prawem krajowym wszystkich ▌zainteresowanych uczestników;

d)  w przypadku gdy istnieją wierzyciele wyrażający sprzeciw, plan restrukturyzacji spełnia kryterium ochrony najlepszych interesów wierzycieli;

e)  w stosownych przypadkach, wszelkie nowe finansowanie jest niezbędne do realizacji planu restrukturyzacji i nie powoduje niesprawiedliwego traktowania interesów wierzycieli.

Zgodność z akapitem pierwszym lit. d) jest weryfikowana przez organ sądowy lub administracyjny tylko wówczas, gdy plan restrukturyzacji jest kwestionowany na tej podstawie.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby organy sądowe lub administracyjne mogły odmówić zatwierdzenia planu restrukturyzacji w sytuacji, gdyby nie stwarzał on racjonalnych szans na zapobieżenie niewypłacalności dłużnika lub zapewnienie rentowności przedsiębiorstwa.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy wymagane jest zatwierdzenie planu restrukturyzacji przez organ sądowy lub administracyjny, aby stał się on wiążący, stosowna decyzja była podejmowana w sposób efektywny w celu zapewnienia szybkiego rozpatrzenia tej kwestii.

Artykuł 11

Zatwierdzenie planu restrukturyzacji wbrew sprzeciwowi grupy wierzycieli

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby plan restrukturyzacji, który nie został zaaprobowany przez zainteresowanych uczestników, jak przewiduje art. 9 ust. 6, w każdej grupie dysponującej prawem do głosowania, mógł zostać zatwierdzony przez organ sądowy lub administracyjny na wniosek dłużnika lub ▌za zgodą dłużnika, oraz mógł stać się wiążący dla ▌grup dysponujących prawem do głosowania i wyrażających sprzeciw, w przypadku gdy ten plan restrukturyzacji spełnia co najmniej następujące warunki:

a)  jest zgodny z art. 10 ust. 2 i 3;

b)  został zaaprobowany przez:

(i)  większość grup zainteresowanych uczestników dysponujących prawem do głosowania, pod warunkiem że co najmniej jedna z tych grup to grupa wierzycieli zabezpieczonych lub grupa uprzywilejowana w stosunku do grupy zwykłych wierzycieli niezabezpieczonych; lub - jeśli ten warunek nie zostanie spełniony,

(ii)  co najmniej jedną grupę zainteresowanych uczestników dysponującą prawem do głosowania lub, w przypadku gdy tak przewidziano w prawie krajowym, stron, które doznały uszczerbku, inną niż grupa udziałowców lub jakakolwiek inna grupa, która na podstawie wyceny dłużnika jako przedsiębiorstwa kontynuującego działalność nie otrzymałaby jakichkolwiek płatności ani nie zachowałaby jakichkolwiek udziałów, lub, w przypadku gdy tak przewidziano w prawie krajowym, można by racjonalnie domniemywać, że nie otrzymałaby jakichkolwiek płatności ani nie zachowałaby jakichkolwiek udziałów, gdyby zastosowano normalną kolejność zaspokajania w postępowaniu likwidacyjnym na mocy prawa krajowego;

c)  zapewnia, aby wyrażające sprzeciw grupy zainteresowanych wierzycieli dysponujące prawem do głosowania były traktowane co najmniej równie korzystnie jak każda inna grupa o takim samym stopniu uprzywilejowania i bardziej korzystnie niż jakakolwiek inna grupa o niższym stopniu uprzywilejowania; oraz

d)  żadna z grup zainteresowanych uczestników nie może na podstawie planu restrukturyzacji otrzymać lub zachować więcej niż pełna kwota swoich roszczeń lub udziałów.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą ograniczyć wymóg uzyskania zgody dłużnika do przypadków, w których dłużnikami są MŚP.

Państwa członkowskie mogą zwiększyć minimalną liczbę grup zainteresowanych uczestników lub, w przypadku gdy tak przewidziano w prawie krajowym, stron, które doznały uszczerbku, których zgoda jest wymagana do zaaprobowania planu zgodnie z lit. b) ppkt (ii) akapitu pierwszego;

2.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. c) państwa członkowskie mogą przewidzieć, że wyrażająca sprzeciw grupa zainteresowanych wierzycieli dysponująca prawem do głosowania jest w pełni zaspakajana w drodze zastosowania tych samych lub równoważnych środków, w przypadku gdy mniej uprzywilejowana grupa ma otrzymać jakąkolwiek płatność lub zachować jakiekolwiek udziały na podstawie planu restrukturyzacji.

Państwa członkowskie mogą utrzymać lub wprowadzić przepisy przewidujące odstępstwa od akapitu pierwszego, w przypadku gdy są one konieczne do osiągnięcia celów planu restrukturyzacji oraz w przypadku gdy plan ten nie powoduje niesprawiedliwego traktowania praw lub interesów któregokolwiek z zainteresowanych uczestników.

Artykuł 12

Udziałowcy

1.  W przypadku gdy państwa członkowskie wyłączają udziałowców ze stosowania art. 9–11, zapewniają w drodze innych środków, aby udziałowcy ci nie mogli bezzasadnie uniemożliwiać lub utrudniać przyjęcia i zatwierdzenia planu restrukturyzacji.

2.  Państwa członkowskie zapewniają także, aby udziałowcy nie mogli bezzasadnie uniemożliwiać lub utrudniać realizacji planu restrukturyzacji.

3.  Na mocy niniejszego artykułu państwa członkowskie mogą dostosować znaczenie pojęcia bezzasadnego uniemożliwiania i utrudniania, aby uwzględnić między innymi: czy dłużnik jest MŚP czy dużym przedsiębiorstwem; proponowane środki restrukturyzacyjne mające wpływ na prawa udziałowców; rodzaj udziałowca; czy dłużnik jest osobą prawną czy fizyczną; lub czy wspólnicy w spółce mają ograniczoną czy nieograniczoną odpowiedzialność.

Artykuł 13

Pracownicy

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby ramy restrukturyzacji zapobiegawczej nie miały wpływu na indywidualne i zbiorowe prawa pracownicze, wynikające z unijnego i krajowego prawa pracy, takie jak:

a)  prawo do negocjacji zbiorowych i działań zbiorowych; oraz

b)  prawo do informacji i konsultacji zgodnie z dyrektywą 2002/14/WE i dyrektywą 2009/38/WE, w szczególności:

(i)  informowanie przedstawicieli pracowników o rozwoju i prawdopodobnym rozwoju działalności przedsiębiorstwa lub zakładu oraz ich sytuacji ekonomicznej, umożliwiając im przedstawienie dłużnikowi obaw dotyczących sytuacji przedsiębiorstwa oraz w odniesieniu do potrzeby rozważenia zastosowania mechanizmów restrukturyzacji;

(ii)  informowanie przedstawicieli pracowników o każdym postępowaniu dotyczącym restrukturyzacji zapobiegawczej, które mogłoby wpłynąć na zatrudnienie, na przykład na zdolność pracowników do odzyskania ich wynagrodzeń i wszelkich przyszłych płatności, w tym wypłat związanych z pracowniczymi programami emerytalnymi;

(iii)  informowanie przedstawicieli pracowników o planach restrukturyzacji oraz konsultowanie się z nimi w tej sprawie, zanim plany restrukturyzacji zostaną przedłożone do przyjęcia zgodnie z art. 9, lub do zatwierdzenia przez organ sądowy lub administracyjny zgodnie z art. 10;

c)  prawa zagwarantowane na mocy dyrektyw 98/59/WE, 2001/23/WE i 2008/94/WE.

2.  W przypadku gdy plan restrukturyzacji obejmuje środki prowadzące do zmian w organizacji pracy lub w stosunkach umownych z pracownikami, środki te są zatwierdzane przez tych pracowników, jeżeli prawo krajowe lub układy zbiorowe przewidują takie zatwierdzenie w takich przypadkach.

Artykuł 14

Wycena przez organ sądowy lub administracyjny

1.  Organ sądowy lub administracyjny podejmuje decyzję w sprawie wyceny przedsiębiorstwa dłużnika tylko wtedy, gdy plan restrukturyzacji został zakwestionowany przez wyrażającego sprzeciw zainteresowanego uczestnika na podstawie:

a)  zarzutu naruszenia kryterium ochrony najlepszych interesów wierzycieli na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 6; albo

b)  zarzutu naruszenia warunków zatwierdzenia planu restrukturyzacji wbrew sprzeciwowi grupy wierzycieli na podstawie art. 11 ust. 1 lit. b) ppkt (ii).

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby do celów podjęcia decyzji o wycenie zgodnie z ust. 1 organy sądowe lub administracyjne mogły powołać lub wysłuchać opinii biegłych o odpowiednich kwalifikacjach.

3.  Do celów ust. 1 państwa członkowskie zapewniają, aby wyrażający sprzeciw zainteresowany uczestnik mógł wnieść skargę do organu sądowego lub administracyjnego odpowiedzialnego za zatwierdzenie planu restrukturyzacji ▌.

Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że taka skarga może być wnoszona w ramach odwołania od decyzji w sprawie zatwierdzenia planu restrukturyzacji.

Artykuł 15

Skutki planów restrukturyzacji

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby plany restrukturyzacji zatwierdzone przez organ sądowy lub administracyjny były wiążące dla wszystkich zainteresowanych uczestników wymienionych lub opisanych zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. c).

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby plan restrukturyzacji nie miał wpływu na wierzycieli, którzy nie są zaangażowani w jego przyjęcie na podstawie prawa krajowego.

Artykuł 16

Odwołania

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby każde odwołanie przewidziane na mocy prawa krajowego od decyzji w sprawie zatwierdzenia lub odrzucenia planu restrukturyzacji wydanej przez organ sądowy było wnoszone do sądu wyższej instancji.

Państwa członkowskie zapewniają, aby odwołanie od decyzji w sprawie zatwierdzenia lub odrzucenia planu restrukturyzacji wydanej przez organ administracyjny było wnoszone do organu sądowego.

2.  Odwołania rozstrzyga się w sposób efektywny w celu zapewnienia szybkiego rozpatrzenia.

3.  Odwołanie od decyzji zatwierdzającej plan restrukturyzacji nie powoduje skutków zawieszających w odniesieniu do wykonania tego planu.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą przewidzieć, że organy sądowe mogą zawiesić wykonanie planu restrukturyzacji lub jego części, w przypadku gdy jest to konieczne i właściwe dla zabezpieczenia interesów strony.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy odwołanie zgodnie z ust. 3 zostało uwzględnione, organ sądowy mógł:

a)  uchylić plan restrukturyzacji; albo

b)  zatwierdzić plan restrukturyzacji – ze zmianami, w przypadku gdy tak przewidziano w prawie krajowym, albo bez zmian.

Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że w przypadku gdy plan zostanie zatwierdzony na mocy akapitu pierwszego lit. b), przyznawane jest odszkodowanie każdej stronie, która poniosła straty pieniężne i której odwołanie zostało uwzględnione.

ROZDZIAŁ 4

Ochrona nowego finansowania, finansowania przejściowego oraz innych transakcji związanych z restrukturyzacją

Artykuł 17

Ochrona nowego finansowania i finansowania przejściowego

1.  Państwa członkowskie zapewniają ▌należytą ochronę nowego finansowania i finansowania przejściowego. W przypadku jakiegokolwiek późniejszego ogłoszenia upadłości dłużnika, co najmniej:

a)  nowe finansowanie i finansowanie przejściowe nie może być uznane za bezskuteczne, nieważne lub niepodlegające wykonaniu; oraz

b)  podmioty zapewniające takie finansowanie nie ponoszą odpowiedzialności cywilnej, administracyjnej ani karnej z tego powodu, że finansowanie takie wiąże się ze szkodą dla ogółu wierzycieli, chyba że obecne są inne dodatkowe przesłanki przewidziane w prawie krajowym.

2.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że ust. 1 ma zastosowanie do nowego finansowania wyłącznie wtedy, gdy plan restrukturyzacji został zatwierdzony przez organ sądowy lub administracyjny, oraz do finansowania przejściowego, które było przedmiotem kontroli ex ante.

3.  Państwa członkowskie mogą wyłączyć ze stosowania ust. 1 finansowanie przejściowe, które zostało przyznane po tym, jak dłużnik stał się niezdolny do spłacania swoich długów w terminie ich wymagalności.

4.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że w związku z późniejszym postępowaniem upadłościowym podmioty zapewniające nowe finansowanie lub finansowanie przejściowe są uprawnione do otrzymania płatności z pierwszeństwem wobec innych wierzycieli, których roszczenia ▌ byłyby w przeciwnym razie tak samo lub bardziej uprzywilejowane.

Artykuł 18

Ochrona innych transakcji związanych z restrukturyzacją

1.  Bez uszczerbku dla art. 17 państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku jakiegokolwiek późniejszego ogłoszenia upadłości dłużnika transakcje, które są racjonalne i niezwłocznie konieczne do negocjowania planu restrukturyzacji ▌, nie mogły zostać uznane za bezskuteczne, nieważne lub niepodlegające wykonaniutego powodu, że takich transakcji dokonano ze szkodą dla ogółu wierzycieli, chyba że obecne są inne dodatkowe przesłanki przewidziane w prawie krajowym.

2.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że ust. 1 ma zastosowanie wyłącznie do przypadków, w których plan został zatwierdzony przez organ sądowy lub administracyjny lub w których takie transakcje były przedmiotem kontroli ex ante.

3.  Państwa członkowskie mogą wyłączyć ze stosowania ust. 1 transakcje, które zostały dokonane po tym, jak dłużnik stał się niezdolny do spłacania swoich długów w terminie ich wymagalności.

4.  Transakcje ▌, o których mowa w ust. 1, obejmują co najmniej:

a)  zapłatę ▌honorariów i kosztów z tytułu negocjowania, przyjęcia lub zatwierdzenia ▌planu restrukturyzacji;

b)  zapłatę ▌honorariów i kosztów z tytułu profesjonalnego doradztwa ściśle związanego z restrukturyzacją ▌;

c)  zapłatę wynagrodzenia pracowników za już wykonaną pracę bez uszczerbku dla innych form ochrony przewidzianych w prawie Unii lub prawie krajowym;

d)  wszelkie ▌płatności i wypłaty dokonane w ramach prowadzenia zwykłej działalności, inne niż te, o których mowa w lit. a)-c).

5.  Bez uszczerbku dla art. 17 państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku jakiegokolwiek późniejszego ogłoszenia upadłości dłużnika transakcje, które są racjonalne i niezwłocznie konieczne do realizacji planu restrukturyzacji i które są dokonywane zgodnie z planem restrukturyzacji zatwierdzonym przez organ sądowy lub administracyjny ▌, nie mogły zostać uznane za bezskuteczne, nieważne lub niepodlegające wykonaniutego powodu, że takich transakcji dokonano ze szkodą dla ogółu wierzycieli, chyba że obecne są inne dodatkowe przesłanki przewidziane w prawie krajowym.

ROZDZIAŁ 5

Obowiązki kadry kierowniczej

Artykuł 19

Obowiązki kadry kierowniczej w przypadku prawdopodobieństwa niewypłacalności

Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy zachodzi prawdopodobieństwo niewypłacalności, kadra kierownicza należycie uwzględniła co najmniej następujące aspekty:

a)  interesy wierzycieli, udziałowców i innych zainteresowanych podmiotów;

b)  potrzebę podjęcia ▌ kroków w celu uniknięcia niewypłacalności; oraz

c)  potrzebę unikania działań, które celowo lub w wyniku rażącego zaniedbania zagrażają rentowności przedsiębiorstwa.

TYTUŁ III

UMORZENIE DŁUGÓW ORAZ ZAKAZ PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI

Artykuł 20

Dostęp do umorzenia długów

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby niewypłacalni przedsiębiorcy mieli dostęp do co najmniej jednego rodzaju postępowania, które może prowadzić do całkowitego umorzenia długów zgodnie z niniejszą dyrektywą.

Państwa członkowskie mogą wymagać zaprzestania prowadzenia działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub zawodowej, której dotyczą długi niewypłacalnego przedsiębiorcy.

2.  Państwa członkowskie, w których warunkiem całkowitego umorzenia długów jest częściowa spłata długu przez przedsiębiorcę, zapewniają, aby obowiązek spłaty związany z tym warunkiem był uzależniony od indywidualnej sytuacji przedsiębiorcy, a w szczególności aby był proporcjonalny do podlegającego zajęciu lub pozostającego do dyspozycji dochodu i majątku przedsiębiorcy w okresie wymaganym dla uzyskania umorzenia długów oraz uwzględniał słuszne interesy wierzycieli.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby przedsiębiorcy, których długi zostały umorzone, mogli korzystać z krajowych ram zapewniających wsparcie dla przedsiębiorstw skierowane do przedsiębiorców, w tym dostępu do stosownych i aktualnych informacji dotyczących tych ram.

Artykuł 21

Okres wymagany dla uzyskania umorzenia długów

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby okres, po którego upływie niewypłacalni przedsiębiorcy mogą uzyskać całkowite umorzenie swoich długów, nie był dłuższy niż trzy lata, począwszy najpóźniej od dnia:

a)  w przypadku postępowania obejmującego plan spłaty wierzycieli – decyzji organu sądowego lub administracyjnego zatwierdzającej plan lub od rozpoczęcia realizacji planu; albo

b)  w przypadku każdego innego postępowania – decyzji organu sądowego lub administracyjnego w sprawie wszczęcia postępowania, lub ustanowienia masy upadłościowej przedsiębiorcy.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby niewypłacalni przedsiębiorcy, którzy wywiązali się ze swoich obowiązków, w przypadku gdy takie obowiązki istnieją w prawie krajowym, uzyskali umorzenie swoich długów wraz z upływem okresu wymaganego dla uzyskania umorzenia długów bez potrzeby składania wniosku do organu sądowego lub administracyjnego o wszczęcie dodatkowego postępowania innego niż te, o których mowa w ust. 1.

Bez uszczerbku dla akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą utrzymać lub wprowadzić przepisy umożliwiające organowi sądowemu lub administracyjnemu weryfikację, czy przedsiębiorcy wywiązali się z obowiązków niezbędnych do uzyskania umorzenia długów.

3.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że całkowite umorzenie długów nie zakłóca kontynuowania postępowania upadłościowego zakładającego sprzedaż i podział majątku przedsiębiorcy wchodzącego w skład masy upadłościowej tego przedsiębiorcy z dniem upływu okresu wymaganego dla uzyskania umorzenia długów.

Artykuł 22

Okres zakazu prowadzenia działalności

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy niewypłacalny przedsiębiorca uzyskał umorzenie długów zgodnie z niniejszą dyrektywą, wszelkie zakazy podejmowania lub kontynuowania działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub zawodowej, wynikające jedynie z faktu, że przedsiębiorca ten jest niewypłacalny, przestały być skuteczne najpóźniej z końcem okresu wymaganego dla uzyskania umorzenia długów.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby z upływem okresu wymaganego dla uzyskania umorzenia długów zakazy, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, przestały być skuteczne bez potrzeby składania wniosku do organu sądowego lub administracyjnego o wszczęcie dodatkowego postępowania innego niż te, o których mowa w art. 21 ust. 1.

Artykuł 23

Odstępstwa

1.  Na zasadzie odstępstwa od art. 20–22 państwa członkowskie utrzymują lub wprowadzają przepisy odmawiające dostępu do umorzenia długów lub ograniczające taki dostęp, lub cofające dostęp do umorzenia długów lub przewidujące dłuższe okresy na potrzeby uzyskania całkowitego umorzenia długów lub dłuższe okresy zakazu prowadzenia działalności, w przypadku gdy, według  prawa krajowego, niewypłacalny przedsiębiorca działał względem wierzycieli lub innych zainteresowanych podmiotów nieuczciwie lub w złej wierze w momencie zaciągania długów, podczas trwania postępowania upadłościowego lub podczas spłacania długów, bez uszczerbku dla przepisów krajowych dotyczących ciężaru dowodu.

2.  Na zasadzie odstępstwa od art. 20–22 państwa członkowskie mogą utrzymać lub wprowadzić przepisy odmawiające dostępu lub ograniczające dostęp, lub cofające dostęp do umorzenia długów, lub przewidujące dłuższe okresy na potrzeby uzyskania całkowitego umorzenia długów lub dłuższe okresy zakazu prowadzenia działalności, w przypadku gdy zachodzą pewne ściśle określone okoliczności i gdy takie odstępstwanależycie uzasadnione, na przykład w przypadku:

a)  gdy niewypłacalny przedsiębiorca istotnie naruszył obowiązki wynikające z planu spłaty wierzycieli lub ▌jakikolwiek inny obowiązek prawny mający na celu zabezpieczenie interesów wierzycieli, w tym obowiązek dotyczący zapewnienia wierzycielom maksymalnego zwrotu z zaangażowanych środków;

b)  gdy niewypłacalny przedsiębiorca nie wywiązuje się z obowiązków w zakresie informacji lub współpracy wynikających z prawa Unii i prawa krajowego;

c)  stanowiących nadużycie wniosków o umorzenie długów;

d)  gdy jest kolejny wniosek o umorzenie długów w określonym okresie po przyznaniu danemu niewypłacalnemu przedsiębiorcy całkowitego umorzenia długów lub po odmowie całkowitego umorzenia długów temu przedsiębiorcy z powodu poważnego naruszenia obowiązków w zakresie informacji lub współpracy;

e)  gdy koszt postępowania prowadzącego do umorzenia długów nie został pokryty; lub

f)  gdy odstępstwo jest niezbędne w celu zagwarantowania równowagi między prawami dłużnika a prawami jednego lub większej liczby wierzycieli.

3.  Na zasadzie odstępstwa od art. 21 państwa członkowskie mogą przewidzieć dłuższe okresy wymagane dla uzyskania umorzenia długów w przypadku gdy ▌:

a)  organ sądowy lub administracyjny zatwierdził lub zarządził środki ochronne w celu zabezpieczenia głównego lokalu niewypłacalnego przedsiębiorcy oraz, w stosownych przypadkach, rodziny przedsiębiorcy, lub składników majątku istotnych dla kontynuowania działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub zawodowej przedsiębiorcy; lub

b)  główny lokal niewypłacalnego przedsiębiorcy oraz, w stosownych przypadkach, rodziny przedsiębiorcy, nie został sprzedany.

4.  Państwa członkowskie mogą wyłączyć szczególne kategorie długów ▌ z umorzenia długów lub ograniczyć dostęp do umorzenia długów, lub ustanowić dłuższy okres wymagany dla uzyskania umorzenia długów, w przypadku gdy takie wyłączenia, ograniczenia lub dłuższe okresy są należycie uzasadnione, na przykład kategorie długów takie jak:

a)  długi zabezpieczone;

b)  długi, które wynikają z sankcji karnych lub w związku z nimi;

c)  długi, które wynikają z odpowiedzialności deliktowej;

d)  długi w zakresie zobowiązań alimentacyjnych wynikających z więzi rodzinnych, z pokrewieństwa, małżeństwa lub powinowactwa;

e)  długi powstałe po złożeniu wniosku o wszczęcie postępowania prowadzącego do umorzenia długów lub po wszczęciu takiego postępowania; oraz

f)  długi, które wynikają z obowiązku pokrycia kosztu postępowania prowadzącego do umorzenia długów.

5.  Na zasadzie odstępstwa od art. 22 państwa członkowskie mogą przewidzieć dłuższe lub bezterminowe zakazy prowadzenia działalności, w przypadku gdy niewypłacalny przedsiębiorca wykonuje zawód:

a)  który podlega szczególnym zasadom etyki lub szczególnym zasadom dotyczącym reputacji lub wiedzy fachowej, a przedsiębiorca naruszył te zasady; lub

b)  polegający na zajmowaniu się zarządzaniem majątkiem innych osób.

Akapit pierwszy ma również zastosowanie w przypadku gdy niewypłacalny przedsiębiorca występuje o dostęp do zawodu, o którym mowa w lit. a) lub b) tego akapitu.

6.  Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla przepisów krajowych dotyczących zakazu prowadzenia działalności zarządzonego przez organ sądowy lub administracyjny innego niż te, o których mowa w art. 22.

Artykuł 24

Łączenie postępowań dotyczących długów wynikających z działalności zawodowej i postępowań dotyczących długów prywatnych

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku, gdy niewypłacalni przedsiębiorcy mają długi dotyczące działalności zawodowej powstałe w ramach prowadzenia przez nich działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub zawodowej, a także długi prywatne zaciągnięte poza ramami tej działalności, i długów tych nie da się racjonalnie rozdzielić, takie długi, jeżeli podlegają umorzeniu, były przedmiotem jednego postępowania w celu uzyskania całkowitego umorzenia długów.

2.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że w przypadku gdy długi powstałe w wyniku prowadzenia działalności zawodowej można oddzielić od długów prywatnych, długi te są – w celu uzyskania całkowitego umorzenia długów – przedmiotem odrębnych, ale skoordynowanych postępowań albo tego samego postępowania.

TITLE IV

ŚRODKI ZWIĘKSZAJĄCE SKUTECZNOŚĆ POSTĘPOWAŃ DOTYCZĄCYCH RESTRUKTURYZACJI, NIEWYPŁACALNOŚCI I UMORZENIA DŁUGÓW

Artykuł 25

Organy sądowe i administracyjne

Bez uszczerbku dla niezależności sądów oraz wszelkich różnic w organizacji sądownictwa w całej Unii, państwa członkowskie zapewniają, aby ▌:

a)  członkowie organów sądowych i administracyjnych prowadzący postępowania dotyczące restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów odbyli odpowiednie szkolenia i mieli wiedzę fachową niezbędną do wykonywania swoich obowiązków; oraz

b)  postępowania dotyczące restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów były prowadzone w  sposób efektywny w celu zapewnienia szybkiego rozpatrzenia.

Artykuł 26

Nadzorcy w postępowaniach dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby:

a)  nadzorcy powoływani przez organ sądowy lub administracyjny w postępowaniach dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów (zwani dalej „nadzorcami”) odbyli odpowiednie szkolenia i mieli wiedzę fachową niezbędną do wykonywania swoich obowiązków;

b)  warunki kwalifikowalności, a także procedura powoływania, odwoływania i rezygnacji nadzorców były jasne, przejrzyste i sprawiedliwe;

c)  przy powoływaniu nadzorcy w konkretnej sprawie, w tym w sprawach z elementami transgranicznymi, należycie były brane pod uwagę doświadczenie i wiedza fachowa nadzorcy oraz specyfika danej sprawy; oraz

d)  w celu uniknięcia konfliktu interesów – dłużnicy i wierzyciele mieli możliwość wniesienia sprzeciwu wobec wyboru lub powołania nadzorcy albo możliwość wystąpienia o jego zmianę.

2.  Komisja ułatwia wymianę najlepszych praktyk między państwami członkowskimi w celu poprawy jakości szkoleń w całej Unii, w tym przez wymianę doświadczeń oraz narzędzia służące budowaniu zdolności.

Artykuł 27

Nadzór nad nadzorcami i ich wynagrodzenie ▌

1.  Państwa członkowskie ustanawiają odpowiednie mechanizmy nadzorcze i regulacyjne w celu zapewnienia skutecznego nadzoru nad pracą nadzorców, aby ich usługi były świadczone w sposób efektywny i kompetentny oraz – w odniesieniu do zaangażowanych stron – bezstronny i niezależny. Mechanizmy te obejmują również środki zapewniające rozliczalność nadzorców, którzy nie dopełnili swoich obowiązków.

2.  Państwa członkowskie zapewniają publiczną dostępność informacji dotyczących organów lub podmiotów sprawujących nadzór nad nadzorcami.

3.  Państwa członkowskie mogą zachęcać nadzorców do opracowywania i przestrzegania kodeksów postępowania.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby wynagrodzenie nadzorców było regulowane przepisami, które są spójne z celem zakładającym skuteczne prowadzenie postępowań ▌.

Państwa członkowskie zapewniają, aby wprowadzone zostały odpowiednie procedury umożliwiające rozstrzyganie wszelkich sporów dotyczących wynagrodzenia ▌.

Artykuł 28

Korzystanie z elektronicznych środków komunikacji

Państwa członkowskie zapewniają, aby w postępowaniach dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów strony postępowania, nadzorca oraz organ sądowy lub administracyjny mieli możliwość dokonania przy użyciu środków komunikacji elektronicznej – w tym także w sytuacjach transgranicznych – co najmniej następujących czynności:

a)  zgłaszanie roszczeń;

b)  przedstawianie planów restrukturyzacji lub planów spłat wierzycieli ▌;

c)  powiadomienia wierzycieli;

d)  wnoszenie skarg i odwołań.

TYTUŁ V

MONITOROWANIE POSTĘPOWAŃ DOTYCZĄCYCH RESTRUKTURYZACJI, NIEWYPŁACALNOŚCI I UMORZENIA DŁUGÓW

Artykuł 29

Gromadzenie danych

1.  ▌Państwa członkowskie co roku, na poziomie krajowym, gromadzą i agregują dane dotyczące postępowań dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów, w podziale na rodzaj postępowania, oraz obejmujące co najmniej następujące elementy:

a)  liczba postępowań, o których przeprowadzenie wystąpiono lub które wszczęto, w przypadku gdy takie wszczęcie przewidziano w prawie krajowym, oraz postępowań, które są w toku lub które zostały zakończone;

b)  średni czas trwania postępowań – od momentu przedłożenia wniosku lub od momentu wszczęcia postępowania, w przypadku gdy takie wszczęcie przewidziano w prawie krajowym, do momentu zakończenia postępowania;

c)  liczba postępowań innych niż te wymagane na podstawie lit. d), w podziale na rodzaje wyników;

d)  liczba wniosków o postępowania restrukturyzacyjne uznanych za niedopuszczalne, odrzuconych lub wycofanych przed wszczęciem postępowania.

2.  Państwa członkowskie co roku, na poziomie krajowym, gromadzą i agregują dane dotyczące liczby dłużników, którzy zostali objęci postępowaniami restrukturyzacyjnymi lub postępowaniami upadłościowymi i w przypadku których, w trzyletnim okresie poprzedzającym przedłożenie wniosku lub wszczęcie takich postępowań, w przypadku gdy takie wszczęcie przewidziano w prawie krajowym, zatwierdzono plan restrukturyzacji w ramach wcześniejszego postępowania restrukturyzacyjnego w zastosowaniu tytułu II.

3.  Państwa członkowskie mogą co roku, na poziomie krajowym, gromadzić i agregować dane dotyczące:

a)  średniego kosztu każdego rodzaju postępowania;

b)  średnich stóp odzysku w odniesieniu do wierzycieli zabezpieczonych i niezabezpieczonych, a w stosownych przypadkach – innych rodzajów wierzycieli, odrębnie ▌;

c)  liczby przedsiębiorców, którzy po przeprowadzeniu postępowania na podstawie art. 1 ust. 1 lit. b) zakładają nowe przedsiębiorstwo;

d)  liczby zlikwidowanych miejsc pracy związanych z postępowaniami dotyczącymi restrukturyzacji i niewypłacalności.

4.  Państwa członkowskie podają dane, o których mowa w ust. 1 lit. a)–c), oraz – w stosownych przypadkach i o ile są dostępne – dane, o których mowa w ust. 3, w podziale w zależności od:

a)  wielkości dłużników, którzy nie są osobami fizycznymi;

b)  tego, czy dłużnicy, którzy są objęci postępowaniami dotyczącymi restrukturyzacji lub niewypłacalności, są osobami fizycznymi czy osobami prawnymi; oraz

c)  ▌tego, czy postępowania prowadzące do umorzenia długów dotyczą tylko przedsiębiorców czy wszystkich osób fizycznych.

5.  Państwa członkowskie mogą gromadzić i agregować dane, o których mowa w ust. 1-4, korzystając z techniki doboru próby, która zapewnia reprezentatywność pod względem ich wielkości i różnorodności.

6.  Państwa członkowskie gromadzą i agregują dane, o których mowa w ust. 1, 2, 4, oraz, w stosownych przypadkach, w ust. 3, za pełne lata kalendarzowe kończące się w dniu 31 grudnia każdego roku, począwszy od ▌pierwszego pełnego roku kalendarzowego następującego po dniu rozpoczęcia stosowania aktów wykonawczych, o których mowa w ust. 7. Dane te przekazuje się co roku Komisji, przy użyciu standardowego formularza przekazywania danych, do dnia 31 grudnia roku kalendarzowego następującego po roku, w odniesieniu do którego zgromadzono dane.

7.  Komisja określa wzór formularza przekazywania danych, o którym mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 30 ust. 2.

8.  Komisja publikuje na swojej stronie internetowej dane przekazywane zgodnie z ust. 6 w sposób przystępny i przyjazny dla użytkownika.

Artykuł 30

Procedura komitetowa

1.  Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

W przypadku gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i stosuje się art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

TYTUŁ VI

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 31

Związki z innymi aktami ustawodawczymi oraz instrumentami międzynarodowymi

1.  Następujące akty ustawodawcze stosuje się niezależnie od niniejszej dyrektywy:

a)  dyrektywa 98/26/WE;

b)  dyrektywa 2002/47/WE; oraz

c)  rozporządzenie (UE) nr 648/2012.

2.   Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla wymogów ochronnych dotyczących środków pieniężnych, nałożonych na instytucje płatnicze na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366(26) i na instytucje pieniądza elektronicznego na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE(27).

3.  Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla stosowania Konwencji o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym oraz protokołu do tej konwencji dotyczącego kwestii właściwych dla sprzętu lotniczego, podpisanych w Kapsztadzie w dniu 16 listopada 2001 r., których niektóre państwa członkowskie są stronami w momencie przyjęcia niniejszej dyrektywy.

Artykuł 32

Zmiana w dyrektywie (UE) 2017/1132

W art. 84 dyrektywy (UE) 2017/1132 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„4. Państwa członkowskie odstępują od stosowania art. 58 ust. 1, art. 68, 72, 73 i 74, art. 79 ust. 1 lit. b), art. 80 ust. 1 i art. 81 w zakresie i przez okres, w jakim odstępstwa takie są niezbędne do ustanowienia ram restrukturyzacji zapobiegawczej przewidzianych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/...▌*.

Akapit pierwszy pozostaje bez uszczerbku dla zasady równego traktowania udziałowców.

__________________________

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/… z dnia … w sprawie ram restrukturyzacji zapobiegawczej, umorzenia długów i zakazów prowadzenia działalności oraz w sprawie środków zwiększających skuteczność postępowań dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów, a także zmieniająca dyrektywę (UE) 2017/1132 (dyrektywa o restrukturyzacji i upadłości) (Dz.U. …).”.

"

Artykuł 33

Klauzula przeglądowa

Nie później niż w dniu .... [siedem lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy], a następnie co pięć lat, Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie dotyczące stosowania i skutków niniejszej dyrektywy, w tym zastosowania tworzenia grup i zasad głosowania w odniesieniu do wierzycieli wymagających szczególnego traktowania, takich jak pracownicy. Na podstawie tej oceny Komisja przedłoży w stosownym przypadku wniosek ustawodawczy, uwzględniając dodatkowe środki mające na celu konsolidację i harmonizację prawnych ram restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów.

Artykuł 34

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie przyjmują i publikują do dnia ... [dwa lata od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy], przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem przepisów niezbędnych do wykonania art. 28 lit. a), b) i c), które są przyjmowane i publikowane do dnia ... [pięć lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy], oraz przepisów niezbędnych do wykonania art. 28 lit. d), które są przyjmowane i publikowane do dnia ... [siedem lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy]. Tekst tych przepisów niezwłocznie przekazują Komisji.

Państwa członkowskie stosują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy od dnia ... [dwa lata od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy], z wyjątkiem przepisów niezbędnych do wykonania art. 28 lit. a), b) i c), które stosuje się od dnia ... [pięć lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy], oraz przepisów niezbędnych do wykonania art. 28 lit. d), które stosuje się od dnia ... [siedem lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy].

2.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie, które napotkają szczególne trudności w wykonaniu niniejszej dyrektywy, mają możliwość skorzystać z przedłużenia, maksymalnie o rok, okresu wykonania przewidzianego w ust. 1. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o potrzebie skorzystania z tej opcji przedłużenia okresu wykonania do dnia ... [18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy].

3.  Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 35

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 36

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w ….

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 209 z 30.6.2017, s. 21.
(2) Dz.U. C 342 z 12.10.2017, s. 43.
(3)Dz.U. C ▌209 z 30.6.2017, s. ▌21.
(4)Dz.U. C 342 z 12.10.2017, s. 43.
(5)Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 28 marca 2019 r.
(6)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 19).
(7)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19).
(8)Zalecenie Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczące definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36).
(9)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1).
(10)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).
(11)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1).
(12)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 909/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie usprawnienia rozrachunku papierów wartościowych w Unii Europejskiej i w sprawie centralnych depozytów papierów wartościowych, zmieniające dyrektywy 98/26/WE i 2014/65/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 236/2012 (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 1).
(13)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190).
(14)Dyrektywa Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (Dz.U. L 225 z 12.8.1998, s. 16).
(15)Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82 z 22.3.2001, s. 16).
(16)Dyrektywa 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiająca ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej (Dz.U. L 80 z 23.3.2002, s. 29).
(17)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283 z 28.10.2008, s. 36).
(18)Dyrektywa 2009/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie ustanowienia europejskiej rady zakładowej lub trybu informowania pracowników i konsultowania się z nimi w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym (Dz.U. L 122 z 16.5.2009, s. 28).
(19)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 73).
(20)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
(21)Dyrektywa 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych (Dz.U. L 166 z 11.6.1998, s. 45).
(22)Dyrektywa 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych (Dz.U. L 168 z 27.6.2002, s. 43).
(23)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1132 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie niektórych aspektów prawa spółek (Dz.U. L 169 z 30.6.2017, s. 46).
(24)Dz.U. C 369 z 17.12.2011, s. 14.
(25)Dz.U. C 236 z 21.7.2017, s. 2.
(26)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35).
(27)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością, zmieniająca dyrektywy 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylająca dyrektywę 2000/46/WE (Dz.U. L 267 z 10.10.2009, s. 7).


Przepisy dotyczące wykonywania praw autorskich i praw pokrewnych mające zastosowanie do niektórych transmisji online oraz retransmisji programów telewizyjnych i radiowych ***I
PDF 255kWORD 63k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 28 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego przepisy dotyczące wykonywania praw autorskich i praw pokrewnych mające zastosowanie do niektórych transmisji online prowadzonych przez organizacje radiowe i telewizyjne oraz do retransmisji programów telewizyjnych i radiowych (COM(2016)0594 – C8-0384/2016 – 2016/0284(COD))
P8_TA-PROV(2019)0322A8-0378/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0594),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0384/2016),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 oraz art. 53 ust. 1 i art. 62 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 25 stycznia 2017 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 18 stycznia 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 i 39 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinie przedstawione przez Komisję Kultury i Edukacji, Komisję Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisję Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8-0378/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 28 marca 2019 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... ustanawiającej przepisy dotyczące wykonywania praw autorskich i praw pokrewnych mające zastosowanie do niektórych transmisji online prowadzonych przez organizacje radiowe i telewizyjne oraz do reemisji programów telewizyjnych i radiowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady nr 93/83/EWG

P8_TC1-COD(2016)0284


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 53 ust. 1 i art. 62,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Aby przyczynić się do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego, należy umożliwić szersze rozpowszechnianie w państwach członkowskich programów telewizyjnych i radiowych pochodzących z innych państw członkowskich, z korzyścią dla użytkowników w całej Unii, poprzez ułatwienie udzielania licencji na korzystanie z praw autorskich i praw pokrewnych w odniesieniu do utworów i przedmiotów praw pokrewnych zawartych w nadaniach niektórych rodzajów programów telewizyjnych i radiowych. Programy telewizyjne i radiowe są ważnym narzędziem promowania różnorodności kulturowej i językowej, spójności społecznej oraz coraz większego dostępu do informacji.

(2)  Rozwój technologii cyfrowych i internetu zmienił sposób rozpowszechniania programów telewizyjnych i radiowych oraz sposób dostępu do takich programów. Coraz więcej użytkowników chciałoby posiadać dostęp do programów telewizyjnych i radiowych, zarówno w czasie rzeczywistego nadawania, jak i na żądanie, za pośrednictwem tradycyjnych kanałów takich jak przekaz satelitarny czy sieć kablowa, a także w ramach usług online. W związku z tym organizacje radiowe i telewizyjne oprócz nadawania własnych programów telewizyjnych i radiowych coraz częściej oferują dodatkowe usługi online związane z takimi nadaniami, takie jak usługi typu simulcasting czy catch-up. Reemitenci, którzy gromadzą nadawane programy telewizyjne i radiowe w pakiety i przekazują je użytkownikom równocześnie z pierwotną transmisją tych programów, bez zmian i w całości, wykorzystują różne techniki reemisji, takie jak sieć kablowa, przekaz satelitarny, transmisja cyfrowa drogą naziemną, przekaz w systemach sieci mobilnych lub sieci zamkniętych opartych na protokole IP czy otwarty internet. Ponadto reemitenci, którzy rozpowszechniają programy telewizyjne i radiowe wśród użytkowników korzystają z różnych sposobów uzyskiwania sygnału będącego nośnikiem programów od organizacji radiowych i telewizyjnych, w tym za pomocą wprowadzania bezpośredniego. Wśród użytkowników obserwuje się rosnące zapotrzebowanie na dostęp do programów telewizyjnych i radiowych, które pochodzą nie tylko z ich państwa członkowskiego, lecz również z innych państw członkowskich. Do grona takich użytkowników należą członkowie mniejszości językowych Unii oraz osoby, które mieszkają w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie ich pochodzenia.

(3)  ▌Organizacje radiowe i telewizyjne transmitują każdego dnia przez wiele godzin programy telewizyjne i radiowe. Programy te zawierają różnorodne treści, np. utwory audiowizualne, muzyczne, literackie czy graficzne, które na mocy prawa Unii chronione są prawem autorskim lub prawami pokrewnymi. Skutkuje to złożonym procesem weryfikacji lub pozyskiwania praw należących do wielu podmiotów uprawnionych i dotyczących różnych kategorii utworów i przedmiotów praw pokrewnych. Często zdarza się, że prawa należy zweryfikować lub pozyskać w krótkim terminie, w szczególności w przypadku opracowywania programów informacyjnych czy publicystycznych. Aby udostępniać swoje usługi online za granicą, organizacje radiowe i telewizyjne muszą posiadać wymagane prawa do utworów i przedmiotów praw pokrewnych dla wszystkich terytoriów, których to dotyczy, przez co kwestia weryfikacji lub pozyskiwania takich praw staje się jeszcze bardziej złożona.

(4)  Reemitenci zwykle oferują wiele programów obejmujących wiele utworów i przedmiotów praw pokrewnych i mają bardzo mało czasu na uzyskanie niezbędnych licencji, co powoduje, że obciążenie związane z weryfikacją lub pozyskiwaniem praw jest dla nich bardzo duże. W przypadku autorów, producentów i innych podmiotów uprawnionych występuje również ryzyko, że ich utwory i przedmioty praw pokrewnych będą eksploatowane bez zezwolenia lub bez wypłaty godziwego wynagrodzenia. Takie wynagrodzenie za reemisję ich utworów i przedmiotów praw pokrewnych ma istotne znaczenie dla zapewnienia zróżnicowanej oferty treści, co leży również w interesie konsumentów.

(5)  Prawa dotyczące utworów i przedmiotów praw pokrewnych zostały zharmonizowane między innymi w dyrektywie 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(4) oraz w dyrektywie 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(5), które oferują wysoki poziom ochrony podmiotów uprawnionych.

(6)  Dyrektywa Rady nr 93/83/EWG(6) ułatwia transgraniczny przekaz satelitarny i transgraniczną retransmisję drogą kablową programów telewizyjnych i radiowych z innych państw członkowskich. Przepisy tej dyrektywy dotyczące transmisji prowadzonych przez organizacje radiowe i telewizyjne są jednak ograniczone do transmisji satelitarnych, a zatem nie mają zastosowania do dodatkowych usług online związanych z nadaniami. Ponadto, przepisy dotyczące retransmisji programów telewizyjnych i radiowych z innych państw członkowskich są ograniczone do równoczesnej, niezmienionej i pełnej retransmisji w systemie kablowym lub mikrofalowym i nie obejmują retransmisji z wykorzystaniem innych technologii.

(7)  Należy zatem ułatwić transgraniczne świadczenie dodatkowych usług online związanych z nadaniami, oraz reemisji programów telewizyjnych i radiowych pochodzących z innych państw członkowskich poprzez dostosowanie ram prawnych w odniesieniu do wykonywania praw autorskich i praw pokrewnych dotyczących tych działań. Tego dostosowania powinno się dokonać uwzględniając finansowanie i produkcję treści kreatywnych, a w szczególności utworów audiowizualnych.

(8)  Zakresem stosowania niniejszej dyrektywy powinny zostać objęte dodatkowe usługi online, oferowane przez organizację radiową lub telewizyjną, mające wyraźny i zależny związek z nadaniami tych organizacji radiowych i telewizyjnych. Usługi te obejmują usługi dające dostęp do programów telewizyjnych i radiowych w sposób ściśle linearny, równocześnie z nadaniem, oraz usługi dające dostęp do programów telewizyjnych i radiowych nadanych wcześniej przez organizację radiową lub telewizyjną, w określonym czasie po ich nadaniu tzw. „usługi catch-up”. Dodatkowe usługi online objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy obejmują ponadto usługi dające dostęp do materiałów, które wzbogacają lub w inny sposób poszerzają programy telewizyjne i radiowe nadawane przez organizację radiową lub telewizyjną, między innymi poprzez zapowiedzi, poszerzanie, uzupełnianie lub ocenę treści danego programu. Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie do dodatkowych usług online świadczonych użytkownikom przez organizacje radiowe i telewizyjne wraz z usługami nadawczymi. Powinna mieć ona też zastosowanie do dodatkowych usług online, do których – pomimo ich wyraźnego i zależnego związku z nadaniem – użytkownicy mogą mieć dostęp oddzielnie od usługi nadawczej bez konieczności uprzedniego uzyskania przez nich dostępu do tej usługi nadawczej, na przykład za pośrednictwem abonamentu. Nie wpływa to na swobodę oferowania przez organizacje radiowe i telewizyjne takich dodatkowych usług online nieodpłatnie lub za opłatą. Zapewnianie dostępu do poszczególnych utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, które zostały włączone do programu telewizyjnego lub radiowego lub ▌do utworów lub przedmiotów praw pokrewnych niepowiązanych z żadnym programem nadawanym przez organizację radiową lub telewizyjną, poprzez usługi takie jak zapewniające dostęp do poszczególnych utworów muzycznych lub audiowizualnych, albumów muzycznych lub nagrań wideo, na przykład usługi wideo na żądanie, nie powinny wchodzić w zakres usług objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.

(9)  Aby ułatwić weryfikację lub pozyskiwanie praw do celów transgranicznego świadczenia dodatkowych usług online, należy ustanowić zasadę państwa pochodzenia w odniesieniu do wykonywania praw autorskich i praw pokrewnych odnośnie do czynności mających miejsce w trakcie świadczenia dodatkowej usługi online, w trakcie dostępu do tej usługi lub korzystania z niej. Zasada ta powinna obejmować weryfikację lub pozyskiwanie wszystkich praw niezbędnych dla organizacji radiowej lub telewizyjnej do publicznego komunikowania lub publicznego udostępniania jej własnych programów podczas świadczenia dodatkowych usług online, w tym weryfikację lub pozyskiwanie wszelkich praw autorskich i praw pokrewnych do utworów lub przedmiotów praw pokrewnych wykorzystywanych w programach, na przykład praw do fonogramów lub wykonań. Zasada państwa pochodzenia powinna mieć zastosowanie wyłącznie do relacji między podmiotami uprawnionymi lub jednostkami reprezentującymi podmioty uprawnione, takimi jak organizacje zbiorowego zarządzania, a organizacjami radiowymi i telewizyjnymi oraz wyłącznie do celów świadczenia dodatkowej usługi online, dostępu do niej lub korzystania z niej. Zasada państwa pochodzenia nie powinna mieć zastosowania do dalszego publicznego komunikowania utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, drogą przewodową lub bezprzewodową, lub do dalszego publicznego udostępniania utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, drogą przewodową lub bezprzewodową, w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym, ani do późniejszego zwielokrotniania utworów lub przedmiotów praw pokrewnych zawartych w dodatkowej usłudze online.

(10)  Z uwagi na specyfikę mechanizmów finansowania i licencjonowania niektórych utworów audiowizualnych, które często oparte są na wyłącznej licencji terytorialnej, właściwe jest, by w odniesieniu do programów telewizyjnych ograniczyć zakres stosowania zasady państwa pochodzenia określonej w niniejszej dyrektywie do niektórych rodzajów programów. Do tych rodzajów programów powinny należeć programy informacyjne i publicystyczne, a także własne produkcje organizacji radiowej lub telewizyjnej, finansowane wyłącznie przez nią, także w przypadku, gdy fundusze wykorzystywane przez organizację radiową lub telewizyjną na potrzeby finansowania jej produkcji pochodzą ze środków publicznych. Do celów niniejszej dyrektywy produkcje własne organizacji radiowych i telewizyjnych należy rozumieć jako obejmujące produkcje realizowane przez organizację radiową lub telewizyjną z wykorzystaniem zasobów własnych, ale nie produkcje zlecone przez organizację radiową lub telewizyjną producentom, którzy są od niej niezależni, ani koprodukcje. Z tych samych powodów na mocy niniejszej dyrektywy zasada państwa pochodzenia nie powinna mieć zastosowania do telewizyjnych transmisji wydarzeń sportowych. Zasada państwa pochodzenia powinna mieć zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy programy są wykorzystywane przez organizację radiową lub telewizyjną w ramach jej własnych dodatkowych usług online. Nie powinna mieć ona zastosowania do udzielania licencji na produkcję własną organizacji radiowej lub telewizyjnej osobom trzecim, w tym innym organizacjom radiowym i telewizyjnym. Zasada państwa pochodzenia nie powinna wpływać na swobodę podmiotów uprawnionych i organizacji radiowych i telewizyjnych w zakresie ustalania, zgodnie z prawem Unii, ograniczeń korzystania z ich praw, w tym ograniczeń terytorialnych.

(11)  Zasada państwa pochodzenia określona w niniejszej dyrektywie nie powinna skutkować nałożeniem na organizacje radiowe i telewizyjne obowiązku komunikowania lub publicznego udostępniania programów w ramach ich dodatkowych usług online lub świadczenia takich dodatkowych usług online w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym znajduje się ich główne przedsiębiorstwo.

(12)  Ponieważ na mocy niniejszej dyrektywy uznaje się, że świadczenie dodatkowej usługi online, dostęp do niej lub korzystanie z niej następuje wyłącznie w państwie członkowskim, w którym organizacja radiowa lub telewizyjna posiada główne przedsiębiorstwo, podczas gdy faktycznie usługę tę można świadczyć transgranicznie w innych państwach członkowskich, należy zapewnić, by przy ustalaniu wynagrodzenia za dane prawa strony uwzględniały wszystkie aspekty dodatkowej usługi online, takie jak: cechy usługi, w tym czas dostępności w internecie programów objętych usługą, odbiorcy, w tym odbiorcy w państwie członkowskim, w którym organizacja radiowa lub telewizyjna posiada główne przedsiębiorstwo oraz w innych państwach członkowskich, w których uzyskiwany jest dostęp do dodatkowej usługi online i korzysta się z tej usługi, oraz udostępniane wersje językowe. Powinno być jednak możliwe stosowanie określonych metod ustalania wysokości wynagrodzenia należnego z tytułu praw podlegających zasadzie państwa pochodzenia, takich jak metody bazujące na przychodach organizacji radiowej lub telewizyjnej uzyskanych z usługi online, stosowane w szczególności przez organizacje radiowe.

(13)  Ze względu na zasadę swobody umów w dalszym ciągu możliwe będzie ograniczanie korzystania z praw, których dotyczy zasada państwa pochodzenia określona w niniejszej dyrektywie, ▌o ile wszelkie takie ograniczenia będą zgodne z prawem Unii.

(14)  Reemitenci ▌mogą stosować różne technologie ▌przy dokonywaniu równoczesnej, niezmienionej i pełnej reemisji pierwotnej transmisji nadawanych programów telewizyjnych i radiowych z innego państwa członkowskiego do powszechnego odbioru ▌. Reemitenci mogą uzyskiwać sygnał będący nośnikiem programu od organizacji radiowych i telewizyjnych, które same przekazują ten sygnał do odbioru publicznego, na różne sposoby, na przykład w drodze wychwytywania sygnału przekazywanego przez organizacje radiowe i telewizyjne lub odbioru sygnału bezpośrednio od tych organizacji w procesie technicznym wprowadzania bezpośredniego. Usługi takich reemitentów mogą być oferowane za pośrednictwem przekazu satelitarnego, przekazu cyfrowego drogą naziemną, przekazu w systemach sieci mobilnych lub sieci zamkniętych opartych na protokole IP i podobnych sieci lub za pośrednictwem usług dostępu do internetu zdefiniowanych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120(7). Reemitenci wykorzystujący takie technologie do celów swoich reemisji powinni zatem być objęci zakresem stosowania niniejszej dyrektywy i korzystać z mechanizmu wprowadzającego obowiązkowe zbiorowe zarządzanie prawami. Aby zapewnić odpowiednie zabezpieczenia przed nieuprawnionym wykorzystaniem utworów i przedmiotów praw pokrewnych, co ma szczególne znaczenie w przypadku usług płatnych, usługi reemisji oferowane za pośrednictwem usług dostępu do internetu powinny być włączone w zakres stosowania niniejszej dyrektywy wyłącznie wówczas, gdy usługi reemisji są świadczone w środowisku, w którym do reemisji uzyskują dostęp tylko uprawnieni użytkownicy, a zapewniony poziom ochrony treści jest porównywalny do poziomu ochrony treści przekazywanych w sieciach zarządzanych, takich jak sieci kablowe lub sieci zamknięte oparte na protokole IP, w których reemitowane treści są kodowane. Wymogi te powinny być wykonalne i odpowiednie.

(15)  Aby dokonać reemisji pierwotnych transmisji programów telewizyjnych i radiowych, reemitenci muszą uzyskać zezwolenie od podmiotów wyłącznych praw do publicznego komunikowania utworów lub przedmiotów praw pokrewnych. Aby zagwarantować pewność prawa reemitentom ▌oraz aby zniwelować różnice w prawie krajowym w odniesieniu do takich usług reemisji, zastosowanie powinny mieć zasady podobne do zasad stosowanych wobec retransmisji drogą kablową, określonych w dyrektywie nr 93/83/EWG. Zasady określone w tej dyrektywie obejmują obowiązek wykonania prawa do udzielenia lub odmowy udzielenia zezwolenia reemitentowi za pośrednictwem organizacji zbiorowego zarządzania. Zgodnie z tymi zasadami prawo do udzielenia lub odmowy udzielenia zezwolenia jako takie pozostaje niezmienione, a regulacji podlega w pewnym zakresie jedynie wykonywanie tego prawa. Podmioty uprawnione powinny otrzymać odpowiednie wynagrodzenie za reemisję swoich utworów i przedmiotów praw pokrewnych. Przy ustalaniu rozsądnych warunków udzielania licencji na reemisję zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE(8), w tym wysokości opłat licencyjnych, powinno się uwzględniać między innymi wartość ekonomiczną użytkowania praw w obrocie handlowym, w tym wartość przypisywaną środkom reemisji. Powyższe powinno pozostawać bez uszczerbku dla zbiorowego wykonywania prawa wykonawców i producentów fonogramu do jednorazowego godziwego wynagrodzenia za publiczne odtwarzanie fonogramów opublikowanych w celach handlowych, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115/WE, oraz dla dyrektywy 2014/26/UE, a w szczególności dla jej przepisów dotyczących praw podmiotów uprawnionych w odniesieniu do wyboru organizacji zbiorowego zarządzania.

(16)  Niniejsza dyrektywa powinna umożliwiać by umowy między organizacją zbiorowego zarządzania a reemitentami, w zakresie praw, które podlegają obowiązkowemu zbiorowemu zarządzaniu na mocy niniejszej dyrektywy, mogły zostać rozszerzone w taki sposób, aby miały zastosowanie do praw podmiotów uprawnionych, które nie są reprezentowane przez tę organizację zbiorowego zarządzania, bez możliwości wykluczania przez te podmioty uprawnione ich utworów lub przedmiotów praw pokrewnych ze stosowania tego mechanizmu. W przypadkach gdy istnieje więcej niż jedna organizacja zbiorowego zarządzania zarządzająca prawami odnośnej kategorii na terytorium danego państwa członkowskiego, to państwo członkowskie, w odniesieniu do którego terytorium reemitent ubiega się o weryfikację lub pozyskanie prawa do reemisji, powinno stwierdzić, która organizacja zbiorowego zarządzania lub które organizacje zbiorowego zarządzania mają prawo do udzielenia lub odmowy udzielenia zezwolenia na reemisję.

(17)  Wszelkie prawa samych organizacji radiowych i telewizyjnych w odniesieniu do własnych nadań, w tym do treści zawartych w programach, nie powinny podlegać obowiązkowemu zbiorowego zarządzaniu prawami mającemu zastosowanie do reemisji. Na ogół reemitentów łączą z organizacjami radiowymi i telewizyjnymi bieżące stosunki handlowe, w związku z czym tożsamość tych organizacji jest reemitentom znana. Wobec tego reemitenci stosunkowo łatwo mogą zweryfikować lub pozyskać prawa od organizacji radiowych i telewizyjnych. Uzyskiwanie niezbędnych licencji od organizacji radiowych i telewizyjnych nie jest zatem dla reemitentów tak dużym obciążeniem, jak uzyskiwanie licencji od podmiotów uprawnionych do utworów i przedmiotów praw pokrewnych zawartych w reemitowanych przez nich programach telewizyjnych i radiowych. Nie ma zatem potrzeby uproszczenia procesu udzielania licencji w odniesieniu do praw organizacji radiowych i telewizyjnych. Należy jednak zapewnić, by w przypadkach podejmowania negocjacji przez organizacje radiowe i telewizyjne oraz reemitentów, negocjacje te prowadzone były w dobrej wierze, jeżeli chodzi o udzielanie licencji na prawa do reemisji objęte niniejszą dyrektywą. Dyrektywa 2014/26/UE przewiduje podobne zasady odnośnie do organizacji zbiorowego zarządzania.

(18)  Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące praw do reemisji wykonywanych przez organizacje radiowe i telewizyjne w odniesieniu do ich własnych transmisji nie powinny ograniczać podmiotom uprawnionym możliwości przeniesienia praw na organizację radiową lub telewizyjną albo organizację zbiorowego zarządzania, a tym samym zapewnienia sobie bezpośredniego udziału w wynagrodzeniach wypłacanych przez reemitenta.

(19)  Państwa członkowskie powinny móc stosować przepisy dotyczące reemisji określone w niniejszej dyrektywie i przepisy dotyczące retransmisji określone w dyrektywie nr 93/83/EWG do sytuacji, gdy zarówno pierwotna transmisja, jak i reemisja odbywają się na ich terytorium.

(20)  Aby zagwarantować pewność prawa i utrzymać wysoki poziom ochrony podmiotów uprawnionych, właściwe jest ustalenie, że gdy organizacje radiowe i telewizyjne przekazują swój sygnał będący nośnikiem programu w drodze wprowadzania bezpośredniego jedynie dystrybutorom sygnału, nie przekazując swoich programów bezpośrednio odbiorcom, zaś dystrybutorzy sygnału przekazują ten sygnał będący nośnikiem programu odbiorcom, aby umożliwić im oglądanie lub wysłuchanie programów, wówczas uznaje się, że miała miejsce tylko pojedyncza czynność publicznego komunikowania, w której uczestniczą, przez swój udział, organizacje radiowe i telewizyjne oraz dystrybutorzy sygnału. Organizacje radiowe i telewizyjne oraz dystrybutorzy sygnału powinni zatem uzyskać od podmiotów uprawnionych zezwolenie na własny udział w pojedynczej czynności publicznego komunikowania. Udział organizacji radiowej i telewizyjnej oraz dystrybutora sygnału w tej pojedynczej czynności publicznego komunikowania nie powinien skutkować wspólną odpowiedzialnością tych podmiotów za to publiczne komunikowanie. Państwa członkowskie powinny nadal móc swobodnie decydować o warunkach uzyskania zezwolenia na taką pojedynczą czynność publicznego komunikowania, w tym o stosownych płatnościach na rzecz danych podmiotów uprawnionych, z uwzględnieniem odpowiedniego zakresu korzystania z utworów i przedmiotów praw pokrewnych przez organizację radiową lub telewizyjną oraz dystrybutora sygnału w ramach pojedynczej czynności publicznego komunikowania . Na dystrybutorach sygnału, podobnie jak na reemitentach, spoczywa znaczne obciążenie związane z weryfikacją lub pozyskiwaniem praw, z wyjątkiem praw posiadanych przez organizacje radiowe i telewizyjne. Państwom członkowskim należy zatem umożliwić postanowienie, że dystrybutorzy sygnału korzystają z mechanizmu obowiązkowego zbiorowego zarządzania prawami dotyczącymi ich transmisji, w ten sam sposób i w takim samym zakresie, jak reemitenci w odniesieniu do reemisji objętych zakresem stosowania dyrektywy nr 93/83/EWG i niniejszej dyrektywy. W przypadku gdy dystrybutorzy sygnału jedynie udostępniają organizacjom radiowym i telewizyjnym „środki techniczne”, w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w celu zapewnienia odbioru nadania lub poprawy odbioru tego nadania, dystrybutorów sygnału nie należy uznawać za uczestniczących w czynności publicznego komunikowania.

(21)  W przypadku, gdy organizacje radiowe i telewizyjne przekazują swój sygnał będący nośnikiem programu bezpośrednio odbiorcom, prowadząc tym samym pierwotną czynność transmisji, a jednocześnie transmitują ten sygnał innym organizacjom w procesie technicznym wprowadzania bezpośredniego, np. w celu zapewnienia jakości sygnału do celów reemisji, wówczas transmisje tych innych organizacji stanowią czynność publicznego komunikowania odrębną od czynności publicznego udostępniania prowadzonej przez organizację radiową lub telewizyjną. W takich sytuacjach zastosowanie powinny mieć przepisy dotyczące reemisji określone w niniejszej dyrektywie oraz przepisy o retransmisji określone w dyrektywie nr 93/83/EWG, w brzmieniu zmienionym niniejszą dyrektywą.

(22)  W celu zapewnienia skutecznego zbiorowego zarządzania prawami oraz właściwego podziału dochodów uzyskanych w ramach mechanizmu obowiązkowego zbiorowego zarządzania wprowadzonego niniejszą dyrektywą ważne jest, aby organizacje zbiorowego zarządzania prowadziły odpowiednią dokumentację członkostwa, licencji i wykorzystania utworów i przedmiotów praw pokrewnych, zgodnie z obowiązkami w zakresie przejrzystości określonymi w dyrektywie 2014/26/UE.

(23)  Aby zapobiec obchodzeniu stosowania zasady państwa pochodzenia poprzez przedłużanie obowiązujących już umów dotyczących wykonywania praw autorskich i praw pokrewnych związanych ze świadczeniem dodatkowej usługi online, dostępem do niej lub korzystaniem z niej, należy zastosować zasadę państwa pochodzenia także do obowiązujących umów, jednak z zachowaniem okresu przejściowego. W tym okresie przejściowym zasada ta nie powinna mieć zastosowania do tych obowiązujących umów, co w razie potrzeby zapewni czas na ich dostosowanie zgodnie z niniejszą dyrektywą. Należy też wprowadzić okres przejściowy, aby umożliwić organizacjom radiowym i telewizyjnym, dystrybutorom sygnału i podmiotom uprawnionym dostosowanie się do nowych zasad dotyczących korzystania z utworów i przedmiotów praw pokrewnych w drodze wprowadzania bezpośredniego określonych w przepisach niniejszej dyrektywy dotyczących transmisji programów w drodze wprowadzania bezpośredniego.

(24)   Zgodnie z zasadami lepszego stanowienia prawa w określonym terminie po wejściu w życie niniejszej dyrektywy należy przeprowadzić jej przegląd, w tym jej przepisów dotyczących wprowadzania bezpośredniego, aby ocenić m.in. korzyści wynikające z niej dla konsumentów unijnych, jej wpływ na branżę twórczą w Unii i na poziom inwestycji w nowe treści, a zatem również korzyści związane ze zwiększoną różnorodnością kulturową w Unii.

(25)  Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Mimo iż niniejsza dyrektywa może stanowić ingerencję w wykonywanie praw podmiotów uprawnionych w zakresie, w jakim ma miejsce obowiązkowe zbiorowe zarządzanie do celów wykonywania prawa do publicznego komunikowania w odniesieniu do usług reemisji, niezbędne jest wprowadzenie stosowania obowiązkowego zbiorowego zarządzania w ukierunkowany sposób i ograniczenie go do konkretnych usług ▌.

(26)  Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie wspieranie transgranicznego świadczenia dodatkowych usług online w odniesieniu do niektórych rodzajów programów i ułatwianie reemisji programów telewizyjnych i radiowych pochodzących z innych państw członkowskich, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich rozmiary i skutki możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. Jeżeli chodzi o transgraniczne świadczenie dodatkowych usług online, niniejsza dyrektywa nie zobowiązuje organizacji radiowych i telewizyjnych do świadczenia takich usług za granicą. Nie zobowiązuje ona również reemitentów, aby włączali do swoich usług programy telewizyjne i radiowe pochodzące z innych państw członkowskich. Niniejsza dyrektywa dotyczy wyłącznie wykonywania niektórych praw do reemisji w zakresie niezbędnym do uproszczenia udzielania licencji na korzystanie z praw autorskich i praw pokrewnych w związku z takimi usługami i w odniesieniu do programów telewizyjnych i radiowych pochodzących z innych państw członkowskich.

(27)  Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających(9), państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o transpozycji, jednego lub większej liczby dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy, prawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy, których celem jest poprawa transgranicznego dostępu do większej liczby programów telewizyjnych i radiowych przez ułatwienie weryfikacji lub pozyskiwania praw w związku ze świadczeniem usług online, które mają charakter dodatkowy w stosunku do nadawania niektórych rodzajów programów telewizyjnych i radiowych, oraz w związku z reemisją programów telewizyjnych i radiowych. Niniejsza dyrektywa ustanawia również przepisy dotyczące transmisji programów telewizyjnych i radiowych w drodze wprowadzania bezpośredniego.

Artykuł 2

Definicje

Na potrzeby niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

1)  „dodatkowa usługa online” oznacza usługę online polegającą na przekazywaniu do powszechnego odbioru, przez organizację radiową lub telewizyjną lub pod jej kontrolą i na jej odpowiedzialność, programów telewizyjnych lub radiowych równocześnie z ich nadawaniem lub w określonym czasie po ich nadaniu przez tę organizację oraz na przekazywaniu do powszechnego odbioru wszelkich materiałów dodatkowych w stosunku do takiego nadania ▌;

2)  „reemisja” oznacza przeznaczoną do powszechnego odbioru równoczesną, niezmienioną i pełną reemisję – inną niż retransmisja drogą kablową zdefiniowana w dyrektywie nr 93/83/EWG ▌– przeznaczonej do powszechnego odbioru pierwotnej transmisji programów telewizyjnych lub radiowych z innego państwa członkowskiego, jeżeli taka pierwotna transmisja odbywa się drogą przewodową lub bezprzewodową, w tym satelitarną, lecz nie jest transmisją online, pod warunkiem że:

a)  reemisji dokonuje podmiot inny niż organizacja radiowa lub telewizyjna, która przeprowadziła pierwotną transmisję lub pod której kontrolą i na której odpowiedzialność taka pierwotna transmisja została przeprowadzona, niezależnie od sposobu, w jaki reemitent otrzymuje sygnał będący nośnikiem programu od organizacji radiowej lub telewizyjnej w celu reemisji; oraz

b)  w przypadku, gdy reemisja dokonywana jest za pośrednictwem usługi dostępu do internetu zdefiniowanej w art. 2 akapit drugi pkt 2 rozporządzeniu (UE) 2015/2120 jest ona prowadzona w środowisku kontrolowanym;

3)  „środowisko kontrolowane” oznacza środowisko, w którym reemitent dokonuje zabezpieczonej reemisji do upoważnionych użytkowników;

4)  „wprowadzanie bezpośrednie” oznacza proces techniczny, za pomocą którego organizacja radiowa lub telewizyjna przesyła swój sygnał będący nośnikiem programu organizacji innej niż organizacja radiowa lub telewizyjna w taki sposób, że sygnał ten nie jest publicznie dostępny w trakcie tego przesyłu.

ROZDZIAŁ II

DODATKOWE USŁUGI ONLINE ŚWIADCZONE PRZEZ ORGANIZACJE RADIOWE I TELEWIZYJNE

Artykuł 3

Stosowanie zasady państwa pochodzenia do dodatkowych usług online

1.  Czynności publicznego komunikowania utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, drogą przewodową lub bezprzewodową, i publicznego udostępniania utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, drogą przewodową lub bezprzewodową, w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie w przez siebie wybranym, w odniesieniu do:

a)  programów radiowych; oraz

b)  programów telewizyjnych:

(i)  informacyjnych i publicystycznych; lub

(ii)  będących własnymi produkcjami organizacji radiowej lub telewizyjnej w całości przez nią finansowanymi,

w ramach świadczenia dodatkowej usługi online przez organizację radiową lub telewizyjną lub pod jej kontrolą i na jej odpowiedzialność, jak również czynności zwielokrotniania takich utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, niezbędne w celu świadczenia takiej dodatkowej usługi online, umożliwienia dostępu do niej lub korzystania z niej w odniesieniu do wymienionych powyżej programów uznaje się, do celów wykonywania praw autorskich i praw pokrewnych dotyczących tych czynności, za mające miejsce wyłącznie w państwie członkowskim, w którym organizacja radiowa lub telewizyjna posiada swoje główne przedsiębiorstwo.

Akapit pierwszy lit. b) nie ma zastosowania do nadawania wydarzeń sportowych oraz zawartych w nich utworów i przedmiotów praw pokrewnych.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby strony ustalając wysokość wynagrodzenia za korzystanie z praw, do których zastosowanie ma zasada państwa pochodzenia określona w ust. 1, uwzględniały wszystkie aspekty świadczenia dodatkowej usługi online, takie jak jej cechy, w tym czas dostępności online programów udostępnianych w ramach tej usługi, jej odbiorcy oraz dostępne wersje językowe.

Akapit pierwszy nie wyklucza możliwości ustalenia wysokości wynagrodzenia na podstawie przychodów organizacji radiowej lub telewizyjnej.

3.  Zasada państwa pochodzenia określona w ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla swobody umów przysługującej podmiotom uprawnionym oraz organizacjom radiowym i telewizyjnym, która pozwala im uzgodnić, zgodnie z prawem Unii, ograniczenia w odniesieniu do korzystania z takich praw, w tym praw objętych dyrektywą 2001/29/WE.

ROZDZIAŁ III

REEMISJA PROGRAMÓW TELEWIZYJNYCH I RADIOWYCH

Artykuł 4

Wykonywanie praw do reemisji przez podmioty uprawnione inne niż organizacje radiowe i telewizyjne

1.  Dokonanie reemisji wymaga zezwolenia podmiotów posiadających wyłączne prawa w zakresie publicznego komunikowania.

Państwa członkowskie zapewniają, aby podmioty uprawnione mogły wykonywać swoje prawa do udzielenia lub odmowy udzielenia zezwolenia na reemisję wyłącznie za pośrednictwem organizacji zbiorowego zarządzania.

2.  Jeżeli podmiot uprawniony nie powierzył w zarząd prawa, o którym mowa w ust. 1 akapit drugi, organizacji zbiorowego zarządzania, uznaje się, że prawo do udzielenia lub odmowy udzielenia zezwolenia na reemisję w imieniu tego podmiotu ma organizacja zbiorowego zarządzania prawami do tej samej kategorii utworów na terytorium państwa członkowskiego, w odniesieniu do którego reemitent ubiega się o weryfikację lub pozyskanie prawa do reemisji.

Jednakże jeżeli na terytorium państwa członkowskiego, w odniesieniu do którego terytorium reemitent ubiega się o weryfikację lub pozyskanie prawa do reemisji, zarządzaniem prawami do tej kategorii utworów zajmuje się więcej niż jedna organizacja zbiorowego zarządzania, ▌organizację właściwą lub organizacje właściwe uprawnione do udzielenia lub odmowy udzielenia zezwolenia na reemisję wskazuje to państwo członkowskie.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby podmiotowi uprawnionemu, który nie powierzył swoich praw w zarząd, przysługiwały te same prawa i obowiązki wynikające z umowy między reemitentem a organizacją lub organizacjami zbiorowego zarządzania, które działają zgodnie z ust. 2, co podmiotom uprawnionym, które powierzyły prawa w zarząd tej organizacji lub tym organizacjom. Państwa członkowskie zapewniają również, aby ten podmiot uprawniony mógł dochodzić swoich praw w terminie ustalonym przez dane państwo członkowskie, nie krótszym jednak niż trzy lata od daty reemisji, która zawierała jego utwór lub przedmioty praw pokrewnych.

Artykuł 5

Wykonywanie praw do reemisji przez organizacje radiowe i telewizyjne

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby art. 4 nie miał zastosowania do praw do reemisji wykonywanych przez organizację radiową lub telewizyjną w odniesieniu do jej własnych transmisji, niezależnie od tego, czy dane prawa należą do tej organizacji, czy też zostały na nią przeniesione przez inny podmiot uprawniony.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy organizacje radiowe i telewizyjne oraz reemitenci podejmują negocjacje dotyczące zezwolenia na reemisję na mocy niniejszej dyrektywy, negocjacje te prowadzone były w dobrej wierze.

Artykuł 6

Mediacja

Państwa członkowskie zapewniają, aby możliwe było skorzystanie z pomocy mediatora lub mediatorów zgodnie z art. 11 dyrektywy nr 93/83/EWG w przypadku, gdy między organizacją zbiorowego zarządzania a reemitentem lub między reemitentem a organizacją radiową lub telewizyjną nie została zawarta umowa dotycząca zezwolenia na reemisję nadawanych programów.

Artykuł 7

Reemisje pierwotnej transmisji pochodzącej z tego samego państwa członkowskiego

Państwa członkowskie mogą postanowić, że gdy zarówno pierwotna transmisja, jak i reemisja, odbywają się na ich terytorium, stosuje się przepisy niniejszego rozdziału i rozdziału III dyrektywy nr 93/83/EWG.

ROZDZIAŁ IV

TRANSMISJA PROGRAMÓW W DRODZE wprowadzania bezpośredniego

Artykuł 8

Transmisja programów w drodze wprowadzania bezpośredniego

1.  W przypadku, gdy organizacja radiowa lub telewizyjna przekazuje sygnał będący nośnikiem programu dystrybutorowi sygnału w drodze wprowadzania bezpośredniego, a jednocześnie sama nie przekazuje tego sygnału bezpośrednio odbiorcom, zaś dystrybutor sygnału przekazuje ten sygnał odbiorcom, wówczas organizację radiową lub telewizyjną i dystrybutora sygnału uznaje się za uczestniczących w pojedynczej czynności publicznego komunikowania, w odniesieniu do której wymagane jest uzyskanie przez tę organizację i tego dystrybutora zezwolenia podmiotów uprawnionych. Państwa członkowskie mogą określić warunki uzyskania zezwolenia od podmiotów uprawnionych.

2.  Państwa członkowskie mogą postanowić, że art. 4, 5, i 6 niniejszej dyrektywy stosuje się odpowiednio do wykonywania przez podmioty uprawnione prawa do udzielenia lub odmowy udzielenia dystrybutorom sygnału zezwolenia na transmisję, o której mowa w ust. 1, prowadzoną za pomocą jednego ze środków technicznych, o których mowa w art. 1 ust. 3 dyrektywy nr 93/83/EWG lub w art. 2 pkt 2 niniejszej dyrektywy.

ROZDZIAŁ V

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 9

Zmiany w dyrektywie nr 93/83/EWG

Art. 1 ust. 3 dyrektywy nr 93/83/EWG otrzymuje brzmienie:"

„3. Do celów niniejszej dyrektywy »retransmisja drogą kablową« oznacza równoczesną, niezmienioną i pełną retransmisję – w systemie kablowym lub mikrofalowym, przeznaczoną do odbioru publicznego – pierwotnej transmisji z innego państwa członkowskiego programów telewizyjnych lub radiowych prowadzonej drogą przewodową lub bezprzewodową, w tym satelitarną, przeznaczonej do odbioru publicznego, niezależnie od sposobu, w jaki operator usługi retransmisji drogą kablową otrzymuje sygnał będący nośnikiem programu od organizacji radiowej lub telewizyjnej do celów retransmisji.”.

"

Artykuł 10

Przegląd

1.  Do dnia … [6 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy] Komisja dokonuje przeglądu niniejszej dyrektywy i przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie zawierające główne ustalenia. Sprawozdanie to jest publikowane i podawane do wiadomości publicznej na stronie internetowej Komisji.

2.  Państwa członkowskie terminowo przedkładają Komisji odpowiednie informacje potrzebne do przygotowania sprawozdania, o którym mowa w ust. 1.

Artykuł 11

Przepis przejściowy

Umowy w sprawie wykonywania praw autorskich i praw pokrewnych dotyczących czynności publicznego komunikowania utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, drogą przewodową lub bezprzewodową, i publicznego udostępniania utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, drogą przewodową lub bezprzewodową, w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie, następujących w trakcie świadczenia dodatkowej usługi online, a także czynności zwielokrotniania niezbędnych do celów świadczenia takiej usługi online, dostępu do niej lub korzystania z niej obowiązujące w dniu ... [2 lata od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy] podlegają art. 3 od dnia ... [4 lata od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy], jeżeli wygasają po tej dacie.

Uzyskane zezwolenia dotyczące czynności publicznego komunikowania objęte zakresem stosowania art. 8 obowiązujące w dniu … [2 lata od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy] podlegają art. 8 od dnia … [6 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy], jeżeli wygasają po tej dacie.

Artykuł 12

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie do dnia … [2 lata od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy]. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Sposób dokonywania takiego odniesienia określany jest przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 13

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 14

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 125 z 21.4.2017, s. 27.
(2)Dz.U. C 125 z 21.4.2017, s. 27.
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 28 marca 2019 r.
(4)Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167 z 22.6.2001, s. 10).
(5)Dyrektywa 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 28).
(6)Dyrektywa Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz.U. L 248 z 6.10.1993, s. 15).
(7) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiające środki dotyczące dostępu do otwartego internetu oraz zmieniające dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (Dz.U. L 310 z 26.11.2015, s. 1).
(8)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 84 z 20.3.2014, s. 72).
(9) Dz.U. C 369 z 17.12.2011, s. 14.


Ustanowienie programu „Kreatywna Europa” (2021–2027) ***I
PDF 337kWORD 99k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 28 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego program „Kreatywna Europa” (2021–2027) oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 1295/2013 (COM(2018)0366 – C8-0237/2018 – 2018/0190(COD))
P8_TA-PROV(2019)0323A8-0156/2019

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0366),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 167 ust. 5 oraz art. 173 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0237/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 12 grudnia 2018 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 6 lutego 2019 r.(2),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji oraz opinię przedstawioną przez Komisję Budżetową (A8-0156/2019),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1
(1)  Kultura, dziedzictwo kulturowe i różnorodność kulturowa mają wielką wartość dla europejskiego społeczeństwa z perspektywy kulturowej, środowiskowej, społecznej i gospodarczej, w związku z czym powinny być promowane i wspierane. W deklaracji rzymskiej z dnia 25 marca 2017 r., a także na posiedzeniu Rady Europejskiej w grudniu 2017 r. stwierdzono, że edukacja i kultura są kluczem do budowania integracyjnych i spójnych społeczeństw dla wszystkich i do utrzymania konkurencyjności Europy.
(1)  Kultura, sztuka, dziedzictwo kulturowe i różnorodność kulturowa mają wielką wartość dla europejskiego społeczeństwa z perspektywy kulturowej, edukacyjnej, demokratycznej, środowiskowej, społecznej, praw człowieka i gospodarczej, w związku z czym powinny być promowane i wspierane. W deklaracji rzymskiej z dnia 25 marca 2017 r., a także na posiedzeniu Rady Europejskiej w grudniu 2017 r. stwierdzono, że edukacja i kultura są kluczem do budowania integracyjnych i spójnych społeczeństw dla wszystkich i do utrzymania konkurencyjności Europy.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 2
(2)  Zgodnie z art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) Unia opiera się na wartościach poszanowania godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji, równości, państwa prawnego, jak również poszanowania praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości. Wartości te są wspólne państwom członkowskim w społeczeństwie opartym na pluralizmie, niedyskryminacji, tolerancji, sprawiedliwości, solidarności oraz na równości kobiet i mężczyzn. Wartości te zostały ponadto potwierdzone i wyrażone w prawach, wolnościach i zasadach zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, która na mocy art. 6 TUE ma taką samą moc prawną jak Traktaty.
(2)  Zgodnie z art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) Unia opiera się na wartościach poszanowania godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji, równości, państwa prawnego, jak również poszanowania praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości. Wartości te są wspólne państwom członkowskim w społeczeństwie opartym na pluralizmie, niedyskryminacji, tolerancji, sprawiedliwości, solidarności oraz na równości kobiet i mężczyzn. Wartości te zostały ponadto potwierdzone i wyrażone w prawach, wolnościach i zasadach zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), która na mocy art. 6 TUE ma taką samą moc prawną jak Traktaty. Konkretnie wolność wypowiedzi i informacji zapisana jest w art. 11 Karty, a wolność sztuk i nauk w art. 13 Karty.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
(4)  W komunikacie Komisji pt. „Nowy europejski program na rzecz kultury”15 Komisja określiła cele Unii dla sektora kultury i sektora kreatywnego. Celem programu jest wykorzystanie potencjału kultury i różnorodności kulturowej na rzecz spójności społecznej i dobrobytu społecznego, wspieranie transgranicznego wymiaru sektora kultury i sektora kreatywnego, wspieranie ich zdolności do rozwoju, wspieranie kreatywności opartej na kulturze w dziedzinie edukacji i innowacji a także tworzenie miejsc pracy, stymulowanie wzrostu gospodarczego oraz wzmacnianie międzynarodowych stosunków kulturalnych. Program „Kreatywna Europa”, wraz z innymi programami Unii, powinien wspierać wdrażanie Nowego europejskiego programu na rzecz kultury. Jest to również zgodne z konwencją UNESCO z 2005 r. w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego, która weszła w życie w dniu 18 marca 2007 r. i której Unia jest stroną.
(4)  W komunikacie Komisji pt. „Nowy europejski program na rzecz kultury”15 Komisja określiła cele Unii dla sektora kultury i sektora kreatywnego. Celem programu jest wykorzystanie potencjału kultury i różnorodności kulturowej na rzecz spójności społecznej i dobrobytu społecznego, wspieranie transgranicznego wymiaru sektora kultury i sektora kreatywnego, wspieranie ich zdolności do rozwoju, wspieranie kreatywności opartej na kulturze w dziedzinie edukacji i innowacji a także tworzenie miejsc pracy, stymulowanie wzrostu gospodarczego oraz wzmacnianie międzynarodowych stosunków kulturalnych. Program „Kreatywna Europa”, wraz z innymi programami Unii, powinien wspierać wdrażanie Nowego europejskiego programu na rzecz kultury, biorąc pod uwagę, że wewnętrzną wartość kultury i ekspresji twórczej należy zawsze chronić i promować, a twórczość artystyczna znajduje się w centrum projektów współpracy. Wspieranie Nowego europejskiego programu na rzecz kultury jest również zgodne z konwencją UNESCO z 2005 r. w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego, która weszła w życie w dniu 18 marca 2007 r. i której Unia jest stroną.
__________________
__________________
15 COM(2018)0267.
15 COM(2018)0267.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4 a (nowy)
(4a)  Unijne strategie polityczne UE uzupełnią i dodadzą wartości interwencjom państw członkowskich w obszarze kultury i twórczości. Skutki takich strategii politycznych należy regularnie oceniać, uwzględniając wskaźniki jakościowe i ilościowe, takie jak korzyści dla obywateli i ich aktywne uczestnictwo, korzyści dla gospodarki UE pod względem wzrostu i miejsc pracy oraz efektów mnożnikowych w innych sektorach gospodarki oraz umiejętności i kompetencji osób pracujących w sektorze kultury i sektorze kreatywnym.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4 b (nowy)
(4b)  Celami niniejszego programu są zachowanie i rozwój dziedzictwa kulturowego Europy. Celem te zostały uznane również za nieodłączne elementy prawa do wiedzy na temat dziedzictwa kulturowego i uczestnictwa w życiu kulturalnym chronionego Konwencją ramową Rady Europy w sprawie znaczenia dziedzictwa kulturowego dla społeczeństwa (konwencją z Faro), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2011 r. Konwencja ta podkreśla rolę dziedzictwa kulturowego w budowie pokojowego i demokratycznego społeczeństwa oraz w procesie zrównoważonego rozwoju i propagowaniu różnorodności kulturowej.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5
(5)  Promowanie europejskiej różnorodności kulturowej zależy od istnienia prężnego i odpornego sektora kultury i sektora kreatywnego, które będą w stanie tworzyć, produkować i rozpowszechniać swoje dzieła dla szerokiego i zróżnicowanego kręgu odbiorców europejskich. Zwiększa to potencjał ich działalności i przyczynia się do zrównoważonego wzrostu i tworzenia miejsc pracy. Ponadto promowanie kreatywności przyczynia się do zwiększenia konkurencyjności i innowacji w łańcuchach wartości w przemyśle. Pomimo niedawnych postępów europejski rynek kulturalny i kreatywny są nadal rozdrobnione zgodnie z przebiegiem krajowych granic państwowych i językowych, co nie pozwala sektorowi kultury i sektorowi kreatywnemu na pełne czerpanie korzyści z jednolitego rynku europejskiego, a w szczególności z jednolitego rynku cyfrowego.
(5)  Promowanie europejskiej różnorodności kulturowej i świadomości wspólnych korzeni ma swoje źródło w swobodzie artystycznego wyrazu, zdolnościach i kompetencjach artystów i podmiotów kultury, jak też w istnieniu prężnego i odpornego sektora kultury i sektora kreatywnego w sferze publicznej i prywatnej oraz w możliwości tworzenia, unowocześniania i produkowania dzieł przez przedstawicieli tych sektorów, a także rozpowszechniania ich dla szerokiego i zróżnicowanego kręgu odbiorców europejskich. Zwiększa to potencjał ich działalności, rozszerza dostęp do treści twórczych i intensyfikuje ich promowanie oraz przyczynia się do zrównoważonego wzrostu i tworzenia miejsc pracy. Ponadto promowanie kreatywności i nowej wiedzy przyczynia się do zwiększenia konkurencyjności i innowacji w łańcuchach wartości w przemyśle. Należy przyjąć szersze podejście do edukacji artystycznej i kulturalnej i badań artystycznych, przechodząc od modelu STEM (nauki przyrodnicze, technologia, inżynieria, sztuka i matematyka) do modelu STEAM (nauki przyrodnicze, technologia, inżynieria, sztuka i matematyka); Pomimo niedawnych postępów w dziedzinie wspomagania tłumaczeń pisemnych i tłumaczeń ścieżek dialogowych europejski rynek kulturalny i kreatywny są nadal rozdrobnione zgodnie z przebiegiem krajowych granic państwowych i językowych. Szanując specyfikę każdego rynku, można zrobić więcej, aby pozwolić sektorowi kultury i sektorowi kreatywnemu na pełne czerpanie korzyści z jednolitego rynku europejskiego, a w szczególności z jednolitego rynku cyfrowego, w tym przez branie pod uwagę ochrony praw własności intelektualnej.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5 a (nowy)
(5a)  Transformacja cyfrowa stanowi zmianę paradygmatu i jest jednym z największych wyzwań dla sektora kultury i sektora kreatywnego. Innowacje cyfrowe zmieniły nawyki, relacje oraz modele produkcji i konsumpcji zarówno na poziomie osobistym, jak i społecznym, a także powinny wzmocnić ekspresję kulturową i twórczą oraz narrację kulturową i twórczą, z poszanowaniem szczególnej wartości sektora kultury i sektora kreatywnego w środowisku cyfrowym.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6
(6)  Program powinien uwzględniać dwoisty charakter sektora kultury i sektora kreatywnego, uznając, z jednej strony, wewnętrzną i artystyczną wartość kultury, a z drugiej strony wartość ekonomiczną tych sektorów, w tym ich szerszy wkład we wzrost i konkurencyjność, kreatywność i innowacyjność. Wymaga to silnego europejskiego sektora kultury i sektora kreatywnego, w szczególności dynamicznego europejskiego przemysłu audiowizualnego, z uwzględnieniem możliwości dotarcia do szerokiego kręgu odbiorców oraz jego znaczenia gospodarczego, w tym dla innych sektorów kreatywnych oraz turystyki kulturalnej. Jednak konkurencja na światowych rynkach audiowizualnych w dalszym ciągu wzrasta ze względu na coraz intensywniejszy cyfrowy przełom (m.in. zmiany w produkcji i konsumpcji mediów oraz rosnącą pozycję globalnych platform w dystrybucji treści). W związku z tym istnieje potrzeba zwiększenia wsparcia dla przemysłu europejskiego.
(6)  Program powinien uwzględniać dwoisty charakter sektora kultury i sektora kreatywnego, uznając, z jednej strony, wewnętrzną i artystyczną wartość kultury, a z drugiej strony wartość ekonomiczną tych sektorów, w tym ich szerszy wkład we wzrost i konkurencyjność, kreatywność i innowacyjność, dialog międzykulturowy, spójność społeczną oraz generowanie wiedzy. Wymaga to silnego europejskiego sektora kultury i sektora kreatywnego, zarówno w sferze dochodowej, jak i niedochodowej, w szczególności dynamicznego europejskiego przemysłu audiowizualnego, z uwzględnieniem możliwości dotarcia do szerokiego kręgu odbiorców na szczeblu lokalnym, krajowym i unijnym oraz jego znaczenia gospodarczego, w tym dla innych sektorów kreatywnych oraz turystyki kulturalnej, a także rozwoju regionalnego, lokalnego i rozwoju obszarów miejskich. Jednak konkurencja na światowych rynkach audiowizualnych w dalszym ciągu wzrasta ze względu na coraz intensywniejszy cyfrowy przełom (m.in. zmiany w produkcji i konsumpcji mediów oraz rosnącą pozycję globalnych platform w dystrybucji treści). W związku z tym istnieje potrzeba zwiększenia wsparcia dla przemysłu europejskiego.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 a (nowy)
(6a)  Aktywne obywatelstwo europejskie, wspólne wartości, kreatywność i innowacyjność potrzebują solidnej podstawy, na której mogłyby się rozwijać. Program powinien wspierać edukację filmową i audiowizualną, w szczególności wśród osób małoletnich i młodzieży.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7
(7)  Skuteczność programu wymaga uwzględnienia specyfiki poszczególnych sektorów, szczególnego charakteru ich różnych grup docelowych i konkretnych potrzeb, zwłaszcza poprzez indywidualne podejścia w ramach komponentu poświęconego sektorowi audiowizualnemu, komponentu poświęconego pozostałym sektorom kultury i sektorom kreatywnym oraz komponentu międzysektorowego.
(7)  Skuteczność programu wymaga uwzględnienia specyfiki poszczególnych sektorów i stojących przed nimi wyzwań, szczególnego charakteru ich różnych grup docelowych i konkretnych potrzeb, zwłaszcza poprzez indywidualne podejścia w ramach komponentu poświęconego sektorowi audiowizualnemu, komponentu poświęconego pozostałym sektorom kultury i sektorom kreatywnym oraz komponentu międzysektorowego. Program powinien zapewniać równe wsparcie wszystkim sektorom kultury i sektorom kreatywnym za pośrednictwem planów horyzontalnych zorientowanych na wspólne potrzeby. W oparciu o programy pilotażowe oraz działania przygotowawcze i badania, w ramach programu należy wdrażać działania sektorowe wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 a (nowy)
(7a)  Muzyka, we wszystkich jej wyrazach i formach, zwłaszcza muzyka współczesna i muzyka na żywo, stanowi ważny element dziedzictwa kulturowego, artystycznego i gospodarczego Unii Europejskiej. Jest to element spójności społecznej, integracji wielokulturowej, socjalizacji młodzieży i służy jako kluczowy instrument wzbogacenia kultury, w tym turystyki kulturalnej. W związku z tym sektor muzyczny powinien być szczególnym przedmiotem działań szczegółowych realizowanych w ramach komponentu KULTURA niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do dystrybucji środków finansowych i ukierunkowanych działań. Dostosowane do potrzeb zaproszenia do składania wniosków i środki powinny pomóc w zwiększeniu konkurencyjności sektora muzycznego i pokonać niektóre szczególne wyzwania, z którymi musi się on mierzyć.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 b (nowy)
(7b)  Należy wzmocnić wsparcie Unii w dziedzinie międzynarodowych stosunków kulturalnych. W ramach programu powinno dążyć się do wniesienia wkładu w realizację trzeciego celu strategicznego Nowego europejskiego programu na rzecz kultury przez wykorzystanie kultury i dialogu międzykulturowego jako czynników napędowych zrównoważonego rozwoju społecznego i gospodarczego. W Europie i na całym świecie nowe strategie polityczne w dziedzinie kultury napędzają miasta. Liczne kreatywne społeczności gromadzą się w ośrodkach, inkubatorach i wyspecjalizowanych miejscach na całym świecie. UE powinna odgrywać kluczową rolę w tworzeniu sieci tych społeczności z UE i państw trzecich oraz wspierać interdyscyplinarną współpracę w zakresie umiejętności artystycznych, kreatywnych i cyfrowych.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 8
(8)  Celem komponentu międzysektorowego jest wykorzystanie potencjału współpracy między różnymi sektorami kultury i sektorami kreatywnymi. Wspólne podejście przekrojowe może przynieść korzyści związane z transferem wiedzy i usprawnieniami administracyjnymi.
(8)  Celem komponentu międzysektorowego jest sprostanie wspólnym wyzwaniom i wykorzystanie potencjału współpracy między różnymi sektorami kultury i sektorami kreatywnymi. Wspólne podejście przekrojowe może przynieść korzyści związane z transferem wiedzy i usprawnieniami administracyjnymi.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9
(9)  Wspieranie unijnych polityk jednolitego rynku cyfrowego wymaga interwencji Unii w sektorze audiowizualnym. Dotyczy to w szczególności modernizacji ram prawa autorskiego oraz proponowanego rozporządzenia w sprawie transmisji online prowadzonych przez organizacje radiowe i telewizyjne16, a także wniosku w sprawie zmiany dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE17. Mają one na celu zwiększenie zdolności podmiotów europejskiego sektora audiowizualnego w zakresie finansowania, tworzenia i rozpowszechniania utworów, które mogą być wystarczająco widoczne w różnych mediach (m.in. telewizja, kino lub wideo na żądanie) i które są atrakcyjne dla publiczności na coraz bardziej otwartym i konkurencyjnym rynku w Europie i na świecie. Należy zwiększyć skalę wsparcia w celu uwzględnienia ostatnich zmian na rynku, a w szczególności wzmocnienia pozycji globalnych platform dystrybucji w porównaniu z nadawcami krajowymi, którzy tradycyjnie inwestują w produkcję utworów europejskich.
(9)  Wspieranie unijnych polityk jednolitego rynku cyfrowego wymaga interwencji Unii w sektorze audiowizualnym. Dotyczy to w szczególności modernizacji ram prawa autorskiego oraz proponowanego rozporządzenia w sprawie transmisji online prowadzonych przez organizacje radiowe i telewizyjne16, a także dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/2018/UE17. Mają one na celu zwiększenie zdolności podmiotów europejskiego sektora audiowizualnego w zakresie finansowania, tworzenia i rozpowszechniania utworów różnego formatu w różnych mediach (m.in. telewizja, kino lub wideo na żądanie) i takich, które są atrakcyjne dla publiczności na coraz bardziej otwartym i konkurencyjnym rynku w Europie i na świecie. Należy zwiększyć skalę wsparcia w celu uwzględnienia ostatnich zmian na rynku, a w szczególności wzmocnienia pozycji globalnych platform dystrybucji w porównaniu z nadawcami krajowymi, którzy tradycyjnie inwestują w produkcję utworów europejskich.
__________________
__________________
16 COM(2016)0594.
16 COM(2016)0594.
17 COM/2016/0287.
17 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1808 z dnia 14 listopada 2018 r. zmieniająca dyrektywę 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) ze względu na zmianę sytuacji na rynku (Dz.U. L 303 z 28.11.2018, s. 69).
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10
(10)  Specjalne działania w ramach programu „Kreatywna Europa”, takie jak znak dziedzictwa europejskiego, Europejskie Dni Dziedzictwa, europejskie nagrody w dziedzinie muzyki współczesnej, rockowej i pop, literatury, dziedzictwa kulturowego i architektury, a także Europejskie Stolice Kultury, bezpośrednio dotarły do milionów obywateli Unii i dowiodły, że europejska polityka kulturalna przynosi korzyści gospodarcze i społeczne, a zatem działania te powinny być kontynuowane i, w miarę możliwości, rozszerzane
(10)  Specjalne działania w ramach programu „Kreatywna Europa”, takie jak znak dziedzictwa europejskiego, Europejskie Dni Dziedzictwa, europejskie nagrody w dziedzinie muzyki współczesnej, rockowej i pop, literatury, dziedzictwa kulturowego i architektury, a także Europejskie Stolice Kultury, bezpośrednio dotarły do milionów obywateli Unii i dowiodły, że europejska polityka kulturalna przynosi korzyści gospodarcze i społeczne, a zatem działania te powinny być kontynuowane i, w miarę możliwości, rozszerzane Program powinien wspierać tworzenie sieci kontaktów pomiędzy miejscami, którym nadano znak dziedzictwa europejskiego.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10 a (nowy)
(10a)  Program „Kreatywna Europa” w ramach rozporządzenia (UE) nr 1295/2013 przyczynił się do powstania innowacyjnych i udanych projektów, które zaowocowały dobrymi praktykami w zakresie ponadnarodowej współpracy europejskiej w sektorze kultury i sektorze kreatywnym. To z kolei zwiększyło europejską różnorodność kulturową dla odbiorców oraz przełożyło się na społeczne i gospodarcze korzyści europejskiej polityki kulturalnej. Aby zwiększyć skuteczność, sukcesy takie należy uwydatniać i w miarę możliwości powiększać.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10 b (nowy)
(10b)  W osiąganie celów programu i ich dalszy rozwój należy aktywnie zaangażować podmioty na wszystkich poziomach w sektorze kultury i sektorze kreatywnym. Jako że formalne zaangażowanie zainteresowanych stron w model uczestniczącego zarządzania Europejskim Rokiem Dziedzictwa Kulturowego ustanowionym na mocy decyzji (UE) 2017/864 Parlamentu Europejskiego i Rady1a okazało się być skuteczne we włączaniu kultury do głównego nurtu polityki, zaleca się zastosowanie tego modelu także do niniejszego programu. Ten model uczestniczącego zarządzania powinien obejmować podejście przekrojowe w celu tworzenia synergii między różnymi programami i inicjatywami Unii w dziedzinie kultury i kreatywności.
___________________
1a Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/864 z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie Europejskiego Roku Dziedzictwa Kulturowego (2018) (Dz.U. L 131 z 20.5.2017, s. 1).
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10 c (nowy)
(10c)  W ramach działań specjalnych wchodzących w zakres programu „Kreatywna Europa” należy uwzględnić sztandarowe międzysektorowe działanie mające na celu pokazanie europejskiej kreatywności i różnorodności kulturowej państwom członkowskim UE i państwom trzecim. Działanie powinno podkreślać doskonałość europejskiej kreatywności opartej na kulturze, uruchamiając wzajemne innowacje w szeroko rozumianej gospodarce za pomocą przyznawania specjalnej nagrody.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11
(11)  Kultura ma kluczowe znaczenie dla wzmacniania integracyjnych spójnych społeczności. W kontekście presji migracyjnej kultura odgrywa ważną rolę w integracji migrantów, aby mogli poczuć się częścią społeczeństw przyjmujących i aby ułatwić rozwijanie dobrych stosunków między migrantami i społecznościami przyjmującymi.
(11)  Kultura ma kluczowe znaczenie dla wzmacniania integracyjnych, spójnych i refleksyjnych społeczności, dla ożywiania terytoriów i promowania integracji społecznej osób znajdujących się w niekorzystnej sytuacji. W kontekście presji migracyjnej kultura odgrywa ważną rolę w tworzeniu integracyjnych przestrzeni dla dialogu międzykulturowego oraz w integracji migrantów i uchodźców, aby mogli poczuć się częścią społeczeństw przyjmujących i aby ułatwić rozwijanie dobrych stosunków między migrantami i społecznościami przyjmującymi.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11 a (nowy)
(11a)  Kultura tworzy i promuje zrównoważoność gospodarczą, społeczną i środowiskową. Powinna zatem znajdować się w centrum politycznych strategii rozwoju. Należy podkreślić wkład kultury w dobrobyt całego społeczeństwa. Zgodnie z deklaracją z Davos z 22 stycznia 2018 r. zatytułowaną „Ku wysokiej jakości Baukultur dla Europy” należy zatem promować nowe zintegrowane podejście do kształtowania wysokiej jakości środowiska zbudowanego, które jest ugruntowane w kulturze, wzmacnia spójność społeczną, zapewnia zrównoważenie środowiska oraz przyczynia się do zdrowia i dobrostanu ogółu ludności. W podejściu tym nie powinno się kłaść nacisku wyłącznie na obszary miejskie, lecz koncentrować się przede wszystkim na wzajemnym połączeniu obszarów peryferyjnych, oddalonych i wiejskich. Pojęcie Baukultur obejmuje wszystkie czynniki, które mają bezpośredni wpływ na jakość życia obywateli i społeczności, przez co w bardzo konkretny sposób wspiera integrację, spójność i zrównoważony rozwój.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11 b (nowy)
(11b)  Priorytetowe znaczenie ma umożliwienie osobom z niepełnosprawnościami większego dostępu do dóbr i usług kultury i audiowizualnych, jako narzędzi sprzyjających ich pełnemu rozwojowi osobistemu i aktywnemu uczestnictwu, a tym samym przyczyniających się do stworzenia prawdziwie integracyjnego i solidarnego społeczeństwa. W związku z tym program powinien promować i zwiększać uczestnictwo w kulturze w całej Unii, zwłaszcza w odniesieniu do osób z niepełnosprawnościami i znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, a także zamieszkujących obszary wiejskie i oddalone.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12
(12)  Wolność artystyczna jest fundamentem prężnego sektora kultury i sektora kreatywnego, w tym sektora mediów informacyjnych. Program powinien propagować przenikanie działań oraz współpracę między sektorem audiowizualnym a sektorem wydawniczym w celu promowania pluralistycznego środowiska medialnego.
(12)  Swoboda wypowiedzi artystycznej i kulturalnej, wolność wypowiedzi i pluralizm mediów stanowią centralne elementy prężnego sektora kultury i sektora kreatywnego oraz sektora mediów informacyjnych. Program powinien propagować przenikanie działań oraz współpracę między sektorem audiowizualnym a sektorem wydawniczym w celu promowania pluralistycznego i niezależnego środowiska medialnego zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE1a. Program powinien zapewniać wsparcie dla nowych specjalistów w dziedzinie mediów oraz przyczyniać się do rozwoju krytycznego myślenia wśród obywateli przez promowanie umiejętności korzystania z mediów, w szczególności wśród młodzieży.
__________________
1a Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1).
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12 a (nowy)
(12a)  Mobilność artystów i pracowników sektora kultury związana z rozwojem umiejętności, uczeniem się, świadomością międzykulturową, współtworzeniem, koprodukcją, obiegiem i rozpowszechnianiem dzieł sztuki oraz udziałem w targach międzynarodowych i festiwalach to warunek konieczny dla lepiej powiązanego, silniejszego i bardziej zrównoważonego sektora kultury i sektora kreatywnego w Europie. Tego typu mobilność jest często ograniczana brakiem statusu prawnego, trudnościami związanymi z uzyskiwaniem wiz i okresami obowiązywania pozwoleń, ryzykiem podwójnego opodatkowania oraz niepewnymi i niestabilnymi warunkami zabezpieczenia społecznego.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13
(13)  Zgodnie z art. 8 i 10 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), wszystkie działania w ramach programu powinny wspierać uwzględnianie aspektu płci i celów związanych z niedyskryminacją, a w stosownych przypadkach określać odpowiednie kryteria dotyczące równowagi płci.
(13)  Zgodnie z art. 8 i 10 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), wszystkie działania w ramach programu powinny wspierać uwzględnianie aspektu płci i celów związanych z niedyskryminacją, a w stosownych przypadkach określać odpowiednie kryteria dotyczące równowagi płci i różnorodności. Program powinien dążyć do zagwarantowania, że uczestnictwo w programie i projektach realizowanych w ramach programu dorówna różnorodności europejskiego społeczeństwa i ja odzwierciedli. Działania prowadzone w ramach programu powinny być monitorowane i raportowane w celu ustalenia skuteczności programu w tym zakresie oraz umożliwienia decydentom podejmowania bardziej świadomych decyzji w odniesieniu do przyszłych programów.
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13 a (nowy)
(13a)  Sferę artystyczną i kultury w Unii Europejskiej charakteryzuje bardzo duża obecność kobiet, które są autorkami, profesjonalistkami, nauczycielkami oraz mają coraz większy udział wśród odbiorców kultury. Jak pokazują jednak badania i ekspertyzy, takie jak Europejska Sieć Audiowizualna Kobiet dla reżyserek filmowych i projekt „We Must” w dziedzinie muzyki, istnieją różnice w wynagrodzeniu między kobietami i mężczyznami, a kobiety mają mniejsze możliwości realizacji swoich dzieł i podejmowania decyzji w instytucjach kulturalnych, artystycznych i kreatywnych. Dlatego konieczne jest promowanie kobiecych talentów i rozpowszechnianie ich dzieł, tak aby wspierać kariery artystyczne kobiet.
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 14 a (nowy)
(14a)  Zgodnie z wnioskami sformułowanymi w następstwie Europejskiego Roku Dziedzictwa Kulturowego 2018 w ramach programu należy zwiększyć możliwości współpracy i obrony w tym sektorze przez wsparcie działań związanych z dziedzictwem Europejskiego Roku Dziedzictwa Kulturowego 2018 i jego bilans. W tym kontekście należy wskazać na deklarację Rady Ministrów Kultury z listopada 2018 r. i deklaracje z okazji uroczystości jej zakończenia, która odbyła się 7 grudnia 2018 r. Program powinien przyczyniać się do długoterminowej zrównoważonej ochrony europejskiego dziedzictwa kulturowego przez działania na rzecz wspierania rzemieślników wykwalifikowanych w tradycyjnych zawodach związanych z restaurowaniem dziedzictwa kulturowego.
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 15
(15)  Zgodnie z komunikatem Komisji „Ku zintegrowanemu podejściu do dziedzictwa kulturowego w Europie” z dnia 22 lipca 2014 r.19, odpowiednie polityki i instrumenty powinny zapewnić długotrwałą i stabilną wartość europejskiego dziedzictwa kulturowego oraz stworzyć bardziej zintegrowane podejście do jego ochrony, uwydatnienia jego wartości i wspierania działań z nim związanych.
(15)  Zgodnie z komunikatem Komisji „Ku zintegrowanemu podejściu do dziedzictwa kulturowego w Europie” z dnia 22 lipca 2014 r.19, odpowiednie polityki i instrumenty powinny zapewnić długotrwałą i stabilną wartość europejskiego dziedzictwa kulturowego – historycznego, teraźniejszego, materialnego i niematerialnego – oraz stworzyć bardziej zintegrowane podejście do jego ochrony, zachowania, adaptacji, rozpowszechniania, uwydatniania jego wartości i wspierania działań z nim związanych przez wspieranie wysokiej jakości i skoordynowanej wymiany wiedzy zawodowej oraz rozwijanie wspólnych wysokich norm jakości dla sektora oraz mobilności pracujących w nim osób. Dziedzictwo kulturowe stanowi integralną część europejskiej spójności i wspiera powiązanie tradycji z innowacjami. Zachowanie dziedzictwa kulturowego i wspieranie artystów oraz twórców rzemiosła powinno być priorytetem programu.
__________________
__________________
19 COM/2014/0477.
19 COM/2014/0477.
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 15 a (nowy)
(15a)  Program powinien przyczyniać się do angażowania obywateli i organizacji społeczeństwa obywatelskiego w kulturę i społeczeństwo, do promowania edukacji kulturalnej oraz do publicznego udostępniania wiedzy i dziedzictwa kulturowego. Program powinien także wspierać jakość i innowacje w zakresie tworzenia i ochrony także dzięki synergiom między obszarami kultury, sztuki, nauki, badań naukowych i technologii.
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 16 a (nowy)
(16a)  Zgodnie ze sprawozdaniem w sprawie spójnej polityki UE dla sektora kultury i sektora kreatywnego z dnia 13 grudnia 2016 r. wspieranie sektora kultury i sektora kreatywnego będzie zagadnieniem przekrojowym. Projekty powinny być zintegrowane w ramach programu w celu wspierania nowych modeli biznesowych i umiejętności, tradycyjnego know-how oraz przełożenia kreatywnych i interdyscyplinarnych rozwiązań na wartość ekonomiczną i społeczną. Ponadto należy w pełni wykorzystać potencjalne synergie istniejące między strategiami politycznymi UE, tak aby efektywnie używać środków dostępnych w ramach unijnych programów – takich jak „Horyzont Europa”, instrument „Łącząc Europę”, Erasmus +, EaSI oraz InvestEU.
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 18
(18)  Państwa trzecie będące członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) mogą uczestniczyć w programach Unii w ramach współpracy ustanowionej na mocy Porozumienia EOG, które przewiduje wprowadzenie w życie programów w drodze decyzji wydanej na mocy tego porozumienia. Państwa trzecie mogą uczestniczyć w programie również na podstawie innych instrumentów prawnych. Do niniejszego rozporządzenia należy wprowadzić odpowiedni przepis szczegółowy przyznający niezbędne uprawnienia i prawa dostępu właściwemu urzędnikowi zatwierdzającemu, Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu pozwalające im na całościowe wykonywanie ich odpowiednich kompetencji.
(18)  Państwa trzecie będące członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) mogą uczestniczyć w programach Unii w ramach współpracy ustanowionej na mocy Porozumienia EOG, które przewiduje wprowadzenie w życie programów w drodze decyzji wydanej na mocy tego porozumienia. Państwa trzecie mogą uczestniczyć w programie również na podstawie innych instrumentów prawnych. Do niniejszego rozporządzenia należy wprowadzić odpowiedni przepis szczegółowy przyznający niezbędne uprawnienia i prawa dostępu właściwemu urzędnikowi zatwierdzającemu, Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu pozwalające im na całościowe wykonywanie ich odpowiednich kompetencji. Wkłady państw trzecich na rzecz programu powinny być przedmiotem corocznych sprawozdań dla władzy budżetowej.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 22
(22)  Europejska Akademia Filmowa, od momentu jej utworzenia, wypracowała wyjątkową wiedzę ekspercką i znajduje się w uprzywilejowanej pozycji, by stworzyć ogólnoeuropejską społeczność filmowców i specjalistów z branży filmowej, promować i rozpowszechniać europejskie filmy poza granicami krajów produkcji oraz rozwijać prawdziwie europejską publiczność. Orkiestra powinna zatem kwalifikować się do bezpośredniego wsparcia Unii.
(22)  Europejska Akademia Filmowa, od momentu jej utworzenia, dzięki swojej wiedzy eksperckiej i wyjątkowej pozycji, przyczyniała się do tworzenia ogólnoeuropejskiej społeczności filmowców i specjalistów z branży filmowej, rozpowszechniania europejskich filmów poza granicami krajów produkcji i wspierania rozwoju transgranicznej publiczności w różnym wieku. W ramach współpracy z Parlamentem Europejskim przy przyznawaniu Nagrody Filmowej LUX Akademia powinna zatem w drodze wyjątku kwalifikować się do bezpośredniego wsparcia Unii. Bezpośrednie wsparcie musi być jednak powiązane z negocjowanym między obiema stronami porozumieniem o współpracy, zawierającym konkretne misje i cele, i powinno być wypłacane dopiero po jego zawarciu. Nie wyklucza to ubiegania się przez Europejską Akademię Filmową o finansowanie innych inicjatyw i projektów w ramach różnych komponentów programu.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 23
(23)  Młodzieżowa Orkiestra Unii Europejskiej, od momentu jej utworzenia, wypracowała wyjątkową wiedzę ekspercką w zakresie promowania dialogu międzykulturowego, wzajemnego poszanowania i zrozumienia poprzez kulturę. Szczególny charakter Młodzieżowej Orkiestry Unii Europejskiej polega na tym, że jest to orkiestra europejska, która przekracza granice kultur i składa się z młodych muzyków wybranych na podstawie surowych kryteriów artystycznych w wyniku organizowanych co roku rygorystycznych przesłuchań we wszystkich państwach członkowskich. Orkiestra powinna zatem kwalifikować się do bezpośredniego wsparcia Unii.
(23)  Młodzieżowa Orkiestra Unii Europejskiej, od momentu jej utworzenia, wypracowała wyjątkową wiedzę ekspercką w zakresie promowania dialogu międzykulturowego, wzajemnego poszanowania i zrozumienia poprzez kulturę, a także w zakresie wzmacniania profesjonalizmu swoich młodych muzyków, zapewniając im umiejętności niezbędne do kariery w sektorze kultury i sektorze kreatywnym. Państwa członkowskie i instytucje Unii, w tym kolejno przewodniczący Komisji i Parlamentu Europejskiego, uznały zasługi Orkiestry Unii Europejskiej . Wyjątkowość Młodzieżowej Orkiestry Unii Europejskiej polega na tym, że jest to orkiestra europejska, która przekracza granice kultur i składa się z młodych muzyków wybranych na podstawie surowych kryteriów artystycznych w wyniku organizowanych co roku rygorystycznych i transparentnych przesłuchań we wszystkich państwach członkowskich. Orkiestra powinna zatem w drodze wyjątku kwalifikować się do bezpośredniego wsparcia Unii na podstawie szczególnych misji i celów definiowanych przez Komisję i podlegających regularnej ocenie. Aby zapewnić sobie to wsparcie Młodzieżowa Orkiestra Unii Europejskiej powinna zwiększyć swoją widoczność, dążyć do osiągnięcia bardziej zrównoważonej reprezentacji muzyków ze wszystkich państw członkowskich, jak też zróżnicować swoje dochody, aktywnie pozyskując wsparcie finansowe ze źródeł innych niż unijne.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 26
(26)  Wsparcie finansowe należy wykorzystywać w celu skorygowania niedoskonałości rynku lub nieoptymalnych sytuacji w zakresie inwestycji w proporcjonalny sposób, a działania nie powinny powielać ani wypierać finansowania prywatnego ani zakłócać konkurencji na rynku wewnętrznym. Działania powinny charakteryzować się wyraźną europejską wartością dodaną.
(26)  Wsparcie finansowe należy wykorzystywać w celu skorygowania niedoskonałości rynku lub nieoptymalnych sytuacji w zakresie inwestycji w proporcjonalny sposób, a działania nie powinny powielać ani wypierać finansowania prywatnego ani zakłócać konkurencji na rynku wewnętrznym. Działania powinny charakteryzować się wyraźną europejską wartością dodaną oraz być dobrze dopasowane do konkretnych projektów, które wspierają. Program powinien uwzględniać nie tylko wartość ekonomiczną projektów, lecz także ich wymiar kulturowy i kreatywny oraz specyfikę danych sektorów.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 26 a (nowy)
(26a)  Działania w ramach programów ustanowionych na podstawie rozporządzenia .../...[Instrument Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej]1a i rozporządzenia [IPA III]1b powinien również być wykorzystywany do finansowania działań w ramach międzynarodowego wymiaru tego programu. Działania te powinny być wdrażane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
__________________
1a 2018/0243(COD).
1b 2018/0247(COD).
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 27
(27)  Jednym z największych wyzwań w sektorze kultury i sektorze kreatywnym jest ich dostęp do finansowania umożliwiającego im wzrost, utrzymanie lub zwiększenie konkurencyjności lub umiędzynarodowienie działalności. Cele polityki niniejszego programu powinny być również realizowane za pomocą instrumentów finansowych i gwarancji budżetowych w ramach segmentu(-ów) polityki funduszu „InvestEU”
(27)  Sektor kultury i sektor kreatywny są innowacyjnymi, odpornymi i rozwijającymi się sektorami europejskiej gospodarki, które generują wartość ekonomiczną i kulturową z własności intelektualnej i indywidualnej kreatywności. Niemniej jednak ich fragmentacja oraz niematerialny charakter ich aktywów ograniczają im dostęp do prywatnego finansowania. Jednym z największych wyzwań dla sektora kulturalnego i kreatywnego jest zwiększenie ich dostępu do finansowania, które jest niezbędne do wzrostu, utrzymania lub dalszego rozwoju ich konkurencyjności na poziomie międzynarodowym. Cele polityki niniejszego programu powinny być również realizowane za pomocą instrumentów finansowych i gwarancji budżetowych, zwłaszcza dla MŚP, w ramach segmentu(-ów) polityki funduszu „InvestEU” zgodnie z praktykami opracowanymi w ramach systemu poręczeń na rzecz sektora kultury i sektora kreatywnego ustanowionego w rozporządzeniu (UE) nr 1295/2013.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 28
(28)  Biorąc pod uwagę wiedzę techniczną niezbędną do oceny wniosków dotyczących konkretnych działań w ramach programu, należy przewidzieć, by w stosownych przypadkach komisje oceniające mogły składać się z ekspertów zewnętrznych.
(28)  Wpływ, jakość i efektywność realizacji projektu powinny stanowić kluczowe kryteria oceny przy wyborze danego projektu. Biorąc pod uwagę wiedzę techniczną niezbędną do oceny wniosków dotyczących konkretnych działań w ramach programu, należy przewidzieć, by w stosownych przypadkach komisje oceniające mogły składać się z ekspertów zewnętrznych, którzy powinni posiadać doświadczenie zawodowe i w zakresie zarządzania związane z obszarem, którego dotyczy oceniany wniosek. W stosownych przypadkach należy brać pod uwagę potrzebę zapewnienia ogólnej spójności z celami angażowania publiki i różnorodności..
Poprawka 37
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 29
(29)  Program powinien zawierać realistyczny i wykonalny system wskaźników efektywności, który będzie towarzyszył jego działaniom oraz monitorował jego efektywność. Monitorowanie to, a także działania informacyjne i komunikacyjne związane z programem i jego działaniami, powinny opierać się na trzech komponentach programu.
(29)  Program powinien zawierać realistyczny i wykonalny system ilościowych i jakościowych wskaźników efektywności który będzie towarzyszył jego działaniom oraz monitorował jego efektywność z uwzględnieniem wewnętrznej wartości sztuki i kultury. Takie wskaźniki efektywności powinny zostać opracowane z udziałem zainteresowanych stron. Monitorowanie to, a także działania informacyjne i komunikacyjne związane z programem i jego działaniami, powinny opierać się na trzech komponentach programu. Komponenty te powinny uwzględniać jeden ze wskaźników ilościowych i jakościowych lub więcej takich wskaźników. Wskaźniki te powinny być oceniane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 29 a (nowy)
(29a)  Biorąc pod uwagę, jak złożone i trudne jest gromadzenie, analizowanie i dostosowywanie danych oraz pomiar oddziaływania polityki kulturalnej i określanie wskaźników, Komisja powinna wzmocnić współpracę swoich służb, takich ja Wspólne Centrum Badawcze i Eurostat, z myślą o gromadzeniu odpowiednich danych. Komisja powinna działać we współpracy z centrami doskonałości w Unii, krajowymi urzędami statystycznymi i organizacjami mającymi znaczenie dla sektora kultury i sektora kreatywnego w Europie oraz we współpracy z Radą Europy, Organizacją Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) i UNESCO.
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 32
(32)  Rodzaje finansowania i metody wdrażania na podstawie tego rozporządzenia powinny być wybierane w zależności od ich możliwości osiągnięcia szczegółowych celów działań i zapewnienia rezultatów, biorąc pod uwagę w szczególności koszty kontroli, obciążenie administracyjne oraz przewidywane ryzyko nieprzestrzegania przepisów. Pod uwagę należy wziąć korzystanie z płatności ryczałtowych, stawek ryczałtowych i kosztów jednostkowych, a także formę finansowania niepowiązanego z kosztami, o którym mowa w art. 125 ust. 1 rozporządzenia finansowego.
(32)  Rodzaje finansowania i metody wdrażania na podstawie tego rozporządzenia powinny być wybierane w zależności od możliwości osiągnięcia szczegółowych celów działań i zapewnienia rezultatów przez wykonawcę projektu, biorąc pod uwagę w szczególności wielkość danego wykonawcy i projektu, koszty kontroli, obciążenie administracyjne oraz przewidywane ryzyko nieprzestrzegania przepisów. Pod uwagę należy wziąć korzystanie z płatności ryczałtowych, stawek ryczałtowych i kosztów jednostkowych, a także formę finansowania niepowiązanego z kosztami, o którym mowa w art. 125 ust. 1 rozporządzenia finansowego.
Poprawka 40
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 33 a (nowy)
(33a)  W celu zoptymalizowania synergii między unijnymi funduszami i instrumentami zarządzanymi bezpośrednio należy ułatwić udzielanie wsparcia na potrzeby operacji, które już otrzymały pieczęć doskonałości.
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 34
(34)  Zgodnie z art. 94 decyzji Rady 2013/755/UE28 osoby i podmioty z siedzibą w krajach i terytoriach zamorskich kwalifikują się do finansowania z zastrzeżeniem zasad i celów programu oraz ewentualnych uzgodnień mających zastosowanie do państwa członkowskiego, z którym dany kraj lub terytorium zamorskie są powiązane.
(34)  Zgodnie z art. 94 decyzji Rady 2013/755/UE28 osoby i podmioty z siedzibą w krajach i terytoriach zamorskich kwalifikują się do finansowania z zastrzeżeniem zasad i celów programu oraz ewentualnych uzgodnień mających zastosowanie do państwa członkowskiego, z którym dany kraj lub terytorium zamorskie są powiązane. Przy realizacji programu należy wziąć pod uwagę ograniczenia wynikające z oddalenia tych państw lub terytoriów, a ich rzeczywisty udział musi być monitorowany i regularnie poddawany ocenie.
__________________
__________________
28 Decyzja Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”) (Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1).
28 Decyzja Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”) (Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1).
Poprawka 42
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 34 a (nowy)
(34a)  Zgodnie z art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy podjąć środki w celu zwiększenia udziału regionów najbardziej oddalonych we wszystkich działaniach. Należy wspierać wymiany w ramach programów wspierania mobilności artystów i przepływu ich dzieł oraz współpracę między osobami i organizacjami z tych regionów oraz państw sąsiednich i trzecich. Umożliwi to obywatelom skorzystanie w równym stopniu z przewagi konkurencyjnej, jaką oferują sektor kultury i sektor kreatywny, w szczególności ze wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Działania te należy monitorować i poddawać regularnej ocenie.
Poprawka 43
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 36
(36)  W celu zapewnienia sprawnej realizacji programu koszty poniesione przez beneficjenta przed złożeniem wniosku o dotację, w szczególności koszty związane z prawami własności intelektualnej, można uznać za kwalifikowalne, pod warunkiem że są bezpośrednio związane z realizacją działań objętych wsparciem.
(36)  W celu zapewnienia ciągłości wspierającego finansowania przewidzianego w ramach programu i pokrycia rosnącego niedopasowania poziomu płynności, jakiego doświadczają beneficjenci, koszty poniesione przez beneficjenta przed złożeniem wniosku o dotację, w szczególności koszty związane z prawami własności intelektualnej, muszą zostać uznane za kwalifikowalne, pod warunkiem że są bezpośrednio związane z realizacją działań objętych wsparciem.
Poprawka 44
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 38
(38)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze dotyczące przyjęcia programu prac. Uprawnienia te są wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011. Należy zapewnić prawidłowe zamknięcie poprzedniego programu, w szczególności w odniesieniu do kontynuowania wieloletnich ustaleń w zakresie zarządzania nim, takich jak finansowanie pomocy technicznej i administracyjnej. Od dnia [1 stycznia 2021 r.] pomoc techniczna i administracyjna powinna zapewnić, w stosownych przypadkach, zarządzanie akcjami, które nie zostały jeszcze zakończone w ramach poprzedniego programu do [31 grudnia 2020 r.].
(38)  Należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE w celu przyjmowania programów prac. Należy zapewnić prawidłowe zamknięcie poprzedniego programu, w szczególności w odniesieniu do kontynuowania wieloletnich ustaleń w zakresie zarządzania nim, takich jak finansowanie pomocy technicznej i administracyjnej. Od dnia [1 stycznia 2021 r.] pomoc techniczna i administracyjna powinna zapewnić, w stosownych przypadkach, zarządzanie akcjami, które nie zostały jeszcze zakończone w ramach poprzedniego programu do [31 grudnia 2020 r.].
___________________________
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
Poprawka 45
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 38 a (nowy)
(38a)  W celu zapewnienia skutecznej i wydajnej realizacji programu Komisja powinna zadbać o wyeliminowanie zbędnych biurokratycznych obciążeń dla wnioskodawców na etapie składania wniosków lub na etapie ich rozpatrywania.
Poprawka 46
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 38 b
(38b)  Szczególną uwagę należy zwrócić na projekty na małą skalę oraz ich wartość dodaną, zważywszy na specyfikę europejskiego sektora kultury i sektora kreatywnego.
Poprawka 47
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 2
2)  „sektor kultury i sektor kreatywny” oznaczają wszystkie sektory, których działalność opiera się na wartościach kulturowych lub na artystycznej i innej, indywidualnej lub zbiorowej, twórczej ekspresji. W zakres działań mogą wchodzić rozwój, tworzenie, produkcja, rozpowszechnianie i ochrona dóbr i usług zawierających elementy kulturalnej, artystycznej lub innej twórczej ekspresji, a także funkcje pokrewne, takie jak edukacja lub zarządzanie. Działania te będą miały potencjał tworzenia innowacji i miejsc pracy, w szczególności z tytułu własności intelektualnej. Wspomniane sektory obejmują między innymi architekturę, archiwa, biblioteki i muzea, rękodzieło artystyczne, sektor audiowizualny (w tym film, telewizję, gry wideo i multimedia), materialne i niematerialne dziedzictwo kulturowe, wzornictwo (w tym wzornictwo odzieżowe), festiwale, muzykę, literaturę, sztuki widowiskowe, książki, działalność wydawniczą, radio i sztuki wizualne;
2)  „sektor kultury i sektor kreatywny” oznaczają wszystkie sektory, których działalność opiera się na wartościach kulturowych lub na artystycznej i innej, indywidualnej lub zbiorowej, twórczej ekspresji i praktykach, niezależnie od tego, czy działalność ta ma charakter rynkowy czy nierynkowy. W zakres działań mogą wchodzić rozwój, tworzenie, produkcja, rozpowszechnianie i ochrona praktyk, dóbr i usług zawierających elementy kulturalnej, artystycznej lub innej twórczej ekspresji, a także funkcje pokrewne, takie jak edukacja lub zarządzanie. Wiele z tych działań ma potencjał tworzenia innowacji i miejsc pracy, w szczególności z tytułu własności intelektualnej. Wspomniane sektory obejmują między innymi architekturę, archiwa, biblioteki i muzea, rękodzieło artystyczne, sektor audiowizualny (w tym film, telewizję, gry wideo i multimedia), materialne i niematerialne dziedzictwo kulturowe, muzykę, literaturę, sztuki widowiskowe, książki, działalność wydawniczą, radio, sztuki wizualne, festiwale oraz wzornictwo, w tym wzornictwo odzieżowe;
Poprawka 48
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – punkt 1 – litera -a (nowa)
-a)  zapewnianie wkładu w uznawanie i promowanie wewnętrznej wartości kultury, ochrona i promowanie jakości europejskiej kultury i kreatywności jako charakterystycznego wymiaru rozwoju osobistego, kształcenia, spójności społecznej, wolności wypowiedzi i opinii, wolności sztuk, wzmocnienie i szerzenie demokracji, krytycznego myślenia, poczucia przynależności i obywatelstwa oraz jako źródła dla pluralizmu mediów i krajobrazu kulturalnego;
Poprawka 49
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – punkt 1 – litera a
a)  wspieranie współpracy europejskiej w zakresie różnorodności kulturowej i językowej oraz dziedzictwa kulturowego i językowego;
a)  wspieranie współpracy europejskiej w zakresie różnorodności kulturowej, artystycznej i językowej, w tym przez wzmacnianie roli artystów i podmiotów działających w dziedzinie kultury, jakości europejskiej twórczości kulturalnej i artystycznej oraz wspólnego materialnego i niematerialnego europejskiego dziedzictwa kulturowego;
Poprawka 50
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – punkt 1 – litera b
b)  wzmacnianie konkurencyjności europejskiego sektora kultury i sektora kreatywnego, w szczególności sektora audiowizualnego.
b)  wzmacnianie konkurencyjności całego europejskiego sektora kultury i sektora kreatywnego oraz zwiększanie ich znaczenia gospodarczego , w szczególności sektora audiowizualnego, przez tworzenie miejsc pracy w tych sektorach i podnoszenie ich innowacyjności.
Poprawka 51
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – punkt 2 – litera a
a)  wzmacnianie gospodarczego, społecznego i zewnętrznego wymiaru współpracy na poziomie europejskim w celu rozwijania i propagowania europejskiej różnorodności kulturowej i europejskiego dziedzictwa kulturowego, zwiększenia konkurencyjności europejskiego sektora kultury i sektora kreatywnego oraz zacieśniania międzynarodowych stosunków kulturalnych;
a)  wzmacnianie gospodarczego, artystycznego, kulturalnego, społecznego i zewnętrznego wymiaru współpracy na poziomie europejskim w celu rozwijania i propagowania europejskiej różnorodności kulturowej i europejskiego materialnego i niematerialnego dziedzictwa kulturowego, zwiększenia konkurencyjności i innowacyjności europejskiego sektora kultury i sektora kreatywnego oraz zacieśniania międzynarodowych stosunków kulturalnych;
Poprawka 52
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – punkt 2 – litera a a (nowa)
aa)  promowanie sektora kultury i sektora kreatywnego, w tym sektora audiowizualnego, wspieranie artystów, podmiotów, rzemieślników oraz zaangażowania odbiorców, ze szczególnym naciskiem na równouprawnienie płci i niewystarczająco reprezentowane grupy;
Poprawka 53
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – punkt 2 – litera b
b)  wspieranie konkurencyjności i skalowalności europejskiego przemysłu audiowizualnego;
b)  wspieranie konkurencyjności, innowacyjności i skalowalności europejskiego przemysłu audiowizualnego, w szczególności MŚP, niezależnych przedsiębiorstw produkcyjnych i organizacji działających w sektorze kultury i sektorze kreatywnym, a także promowanie jakości działań europejskiego sektora audiowizualnego w zrównoważony sposób mający na celu zrównoważone podejście sektorowe i geograficzne;
Poprawka 54
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – punkt 2 – litera c
c)  promowanie współpracy politycznej i działań innowacyjnych wspierających wszystkie komponenty programu, w tym promowanie zróżnicowanego i pluralistycznego środowiska medialnego, umiejętności korzystania z mediów i włączenia społecznego.
c)  promowanie współpracy politycznej i innowacyjnych działań , w tym nowych modeli biznesowych i modeli zarządzania oraz rozwiązań kreatywnych wspierających wszystkie aspekty programu oraz cały sektor kultury i sektor kreatywny, w tym ochronę wolności wypowiedzi artystycznej i promowanie różnorodnych , niezależnych i pluralistycznych środowisk kulturalnych i medialnych , umiejętności korzystania z mediów , umiejętności cyfrowych, edukacji kulturalnej i artystycznej, równości płci, aktywnego obywatelstwa, dialogu międzykulturowego, odporności i włączenia społecznego , zwłaszcza w odniesieniu do osób z niepełnosprawnościami, w tym dzięki większej dostępności dóbr i usług kulturalnych;
Poprawka 55
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – punkt 2 – litera c a (nowa)
ca)  promowanie mobilności artystów oraz podmiotów działających w sektorze kultury i sektorze kreatywnym, a także obiegu ich utworów;
Poprawka 56
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – punkt 2 – litera c b (nowa)
cb)  zapewnianie sektorowi kultury i sektorowi kreatywnemu odpowiedniego zestawu wskaźników jakościowych i ilościowych w celu opracowania spójnego systemu ewaluacji i oceny skutków, również tych o wymiarze międzysektorowym.
Poprawka 57
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – punkt 3 – litera c
c)  „komponent MIĘDZYSEKTOROWY” obejmuje działania we wszystkich sektorach kultury i sektorach kreatywnych.
c)  „komponent MIĘDZYSEKTOROWY” obejmuje działania we wszystkich sektorach kultury i sektorach kreatywnych, w tym w sektorze mediów informacyjnych.
Poprawka 58
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 a (nowy)
Artykuł 3a
Europejska wartość dodana
Z uznaniem inherentnej i gospodarczej wartość kultury i kreatywności oraz poszanowaniem jakości i pluralizmu wartości i polityk Unii.
W ramach programu wspierane są jedynie te akcje i działania, które posiadają potencjalną europejską wartość dodaną i które przyczyniają się do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 3.
Europejską wartość dodaną akcji i działań realizowanych w ramach programu zapewnia się na przykład dzięki:
a)  ponadnarodowemu charakterowi działań i przedsięwzięć stanowiących uzupełnienie programów regionalnych, krajowych, międzynarodowych oraz innych programów i polityk Unii, jak również wpływowi tych działań i przedsięwzięć na dostęp obywateli do kultury oraz aktywne zaangażowanie, kształcenie, włączenie społeczne i dialog międzykulturowy;
b)  rozwojowi i promowaniu transnarodowej i międzynarodowej współpracy między podmiotami w sektorze kultury i sektorze kreatywnym, w tym artystami, specjalistami z branży audiowizualnej, organizacjami i MŚP działającymi w sektorze kultury i sektorze kreatywnym oraz podmiotami sektora audiowizualnego, z naciskiem na stymulowanie bardziej kompleksowych, szybkich, skutecznych i długoterminowych odpowiedzi na globalne wyzwania, w szczególności transformację cyfrową;
c)  korzyściom skali oraz wzrostowi i tworzeniu miejsc pracy, którym sprzyja wsparcie udzielane przez Unię i które przyczyniają się do powstawania większych możliwości pozyskiwania dodatkowych środków finansowych (efekt dźwigni);
d)  zapewnieniu równych warunków działania w sektorze kultury i sektorze kreatywnym przez uwzględnienie specyfiki różnych państw, w tym krajów lub regionów o szczególnej sytuacji geograficznej lub językowej, takich jak regiony najbardziej oddalone określone w art. 349 TFUE oraz kraje lub terytoria zamorskie podlegające władzy państwa członkowskiego wymienione w załączniku II do TFUE;
e)  promowaniu narracji na temat wspólnych europejskich korzeni i różnorodności.
Poprawka 59
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – akapit 1 – litera -a (nowa)
-a)  promowanie artystycznego wyrazu i twórczości artystycznej;
Poprawka 60
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – akapit 1 – litera -a a (nowa)
-aa)  rozwijanie talentów, kompetencji i umiejętności oraz stymulowanie współpracy i innowacji w całym łańcuchu sektora kultury i sektora kreatywnego, w tym dziedzictwa;
Poprawka 61
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – akapit 1 – litera a
a)  wzmocnienie transgranicznego wymiaru europejskich podmiotów działających w sektorze kultury i sektorze kreatywnym oraz rozpowszechnianie utworów europejskich;
a)  wzmocnienie transgranicznego wymiaru europejskich podmiotów działających w sektorze kultury i sektorze kreatywnym, rozpowszechniania ich dzieł oraz podnoszenie ich widoczności, w tym w ramach programów rezydencji, imprez objazdowych, wydarzeń, warsztatów, wystaw i festiwali, oraz ułatwianie wymiany najlepszych praktyk i wzmacnianie zdolności zawodowych;
Poprawka 62
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – akapit 1 – litera b
b)  zwiększenie uczestnictwa w kulturze w całej Europie;
b)  zwiększenie dostępu do kultury, uczestnictwa w niej i świadomości kulturalnej oraz zwiększenie zaangażowania obywateli w kulturę w całej Europie, zwłaszcza w odniesieniu do osób z niepełnosprawnościami lub osób ze środowisk znajdujących się w niekorzystnej sytuacji;
Poprawka 63
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – akapit 1 – litera c
c)  przyczynianie się do zwiększenia odporności społecznej i włączenia społecznego za pośrednictwem kultury i dziedzictwa kulturowego;
c)  przyczynianie się do zwiększenia odporności społecznej i  zwiększanie włączenia społecznego, dialogu międzykulturowego i demokratycznego oraz takiej wymiany za pośrednictwem sztuk, kultury i dziedzictwa kulturowego;
Poprawka 64
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – akapit 1 – litera d
d)  wzmocnienie zdolności europejskiego sektora kultury i sektora kreatywnego do rozwijania się oraz tworzenia miejsc pracy i generowania wzrostu gospodarczego;
d)  wzmocnienie zdolności europejskiego sektora kultury i sektora kreatywnego do rozwijania się i unowocześniania, tworzenia dzieł kultury. generowania i rozwijania kluczowych kompetencji, wiedzy, umiejętności, nowych praktyk artystycznych oraz zrównoważonych miejsc pracy i zrównoważonego wzrostu, a także przyczyniania się do rozwoju lokalnego i regionalnego;
Poprawka 65
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – akapit 1 – litera d a (nowa)
da)  wspieranie zdolności zawodowych osób w sektorze kultury i sektorze kreatywnym, wzmacnianie ich pozycji dzięki odpowiednim środkom;
Poprawka 66
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – akapit 1 – litera e
e)  wzmocnienie tożsamości europejskiej i europejskich wartości dzięki świadomości kulturalnej, edukacji artystycznej i kreatywności opartej na kulturze w edukacji;
e)  wzmocnienie tożsamości europejskiej, aktywności obywatelskiej i poczucia wspólnoty oraz wartości demokratycznych dzięki świadomości kulturalnej, dziedzictwu kulturowemu, ekspresji, krytycznemu myśleniu, ekspresji twórczej, widoczności i uznaniu dla twórców, sztuce, edukacji artystycznej i kreatywności opartej na kulturze w formalnym, nieformalnym lub incydentalnym uczeniu się przez całe życie;
Poprawka 67
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – akapit 1 – litera f
f)  promowanie budowania międzynarodowego potencjału europejskiego sektora kultury i sektora kreatywnego w celu umiędzynarodowienia ich działalności;
f)  promowanie budowania międzynarodowego potencjału europejskiego sektora kultury i sektora kreatywnego, w tym inicjatyw oddolnych i mikroorganizacji, w celu umiędzynarodowienia ich działalności;
Poprawka 68
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – akapit 1 – litera g
g)  wniesienie wkładu w globalną strategię Unii dotyczącą stosunków międzynarodowych poprzez dyplomację kulturalną;
g)  wniesienie wkładu w globalną strategię Unii dotyczącą międzynarodowych stosunków kulturalnych przez wysiłki na rzecz zapewnienia długotrwałych skutków strategii dzięki podejściu opartemu na kontaktach międzyludzkich, z zaangażowaniem sieci kulturalnych, społeczeństwa obywatelskiego i organizacji oddolnych.
Poprawka 69
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – akapit 2 a (nowy)
Jako element działań szczegółowych realizowanych w ramach komponentu „KULTURA” sektor muzyczny jest brany pod szczególną uwagę przy dystrybucji środków finansowych i ukierunkowanych działaniach. Dostosowane do potrzeb zaproszenia do składania wniosków i środki pomogą w zwiększeniu konkurencyjności sektora muzycznego i pokonać niektóre szczególne wyzwania, z którymi musi się on mierzyć.
Poprawka 70
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – akapit 1 – litera a
a)  wspieranie talentów i umiejętności oraz stymulowanie współpracy i innowacji w procesie tworzenia i produkcji europejskich utworów audiowizualnych;
a)  wspieranie talentów, kompetencji, umiejętności i wykorzystywania technologii cyfrowych oraz stymulowanie współpracy, mobilności i innowacji w procesie tworzenia i produkcji europejskich utworów audiowizualnych, w tym ponad granicami;
Poprawka 71
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – akapit 1 – litera b
b)  zwiększenie dystrybucji kinowej i dystrybucji w internecie europejskich utworów audiowizualnych oraz zapewnienie szerszego transgranicznego dostępu do nich, w tym poprzez innowacyjne modele biznesowe i wykorzystanie nowych technologii;
b)  zwiększenie ponadnarodowego i międzynarodowego rozpowszechniania i dystrybucji w internecie i poza nim, zwłaszcza dystrybucji kinowej europejskich utworów audiowizualnych w nowym środowisku cyfrowym;
Poprawka 72
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – akapit 1 – litera b a (nowa)
ba)  zapewnienie szerszego dostępu do unijnych utworów audiowizualnych dla odbiorców międzynarodowych, w szczególności przez promocję, wydarzenia, działania promujące znajomość dzieł sztuki filmowej oraz festiwale;
Poprawka 73
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – akapit 1 – litera b b (nowa)
bb)  wzmocnienie dziedzictwa audiowizualnego i ułatwianie dostępu do audiowizualnych archiwów i bibliotek jako źródeł pamięci, ich wspieranie i promowanie, kształcenie, ponowne wykorzystywanie i nową działalność, w tym za pośrednictwem najnowszych technologii cyfrowych;
Poprawka 74
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – akapit 1 – litera c
c)  promowanie europejskich dzieł audiowizualnych i wspieranie rozwoju widowni na terenie Europy i poza jej granicami.
c)  promowanie europejskich dzieł audiowizualnych i wspieranie zaangażowania publiczności w każdym wieku, w szczególności młodych odbiorców i osób z niepełnosprawnościami, w celu proaktywnego i legalnego korzystania z utworów audiowizualnych w Europie i poza nią oraz w celu dzielenia się treściami stworzonymi przez użytkowników, w tym przez promowanie edukacji filmowej i audiowizualnej .
Poprawka 75
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – akapit 2
Priorytety te realizowane są poprzez wsparcie dla tworzenia, promowania, udostępnienia i rozpowszechniania europejskich utworów, które mają potencjał dotarcia do szerokiego grona odbiorców na terenie Europy i poza jej granicami, a tym samym przez dostosowanie się do zmian na rynku i towarzyszenie wdrażaniu dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych.
Priorytety te realizowane są poprzez wsparcie dla tworzenia, promowania, udostępnienia i rozpowszechniania europejskich utworów szerzących wartości europejskie i wspólną tożsamość, które mają potencjał dotarcia do szerokiego grona odbiorców w każdym wieku na terenie Europy i poza jej granicami, a tym samym przez dostosowanie się do zmian na rynku i towarzyszenie wdrażaniu dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych.
Poprawka 76
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – akapit 1 – litera a
a)  wspieranie międzysektorowej transnarodowej współpracy politycznej, w tym w zakresie roli kultury dla włączenia społecznego oraz promowanie wiedzy o programie i wspieranie możliwości przenoszenia wyników;
a)  wspieranie międzysektorowej transnarodowej współpracy politycznej, w tym w zakresie promowania roli kultury dla włączenia społecznego, w szczególności w odniesieniu do osób z niepełnosprawnościami oraz w celu wzmacniania demokracji i promowania wiedzy o programie i wspieranie możliwości przenoszenia wyników, tak aby zwiększyć widoczność programu;
Poprawka 77
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – akapit 1 – litera b
b)  promowanie innowacyjnego podejścia do tworzenia, udostępniania, dystrybucji i promocji treści w sektorze kultury i sektorze kreatywnym;
b)  promowanie innowacyjnego podejścia do tworzenia treści artystycznych i badań artystycznych, do udostępniania, dystrybucji utworów artystycznych, z uwzględnieniem ochrony praw autorskich, w sektorze kultury i sektorze kreatywnym, z uwzględnieniem wymiaru rynkowego i nierynkowego;
Poprawka 78
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – akapit 1 – litera c
c)  promowanie przekrojowych działań obejmujących różne sektory w celu dostosowania się do strukturalnych zmian, które czekają sektor mediów, w tym poprawy wolności, zróżnicowania i pluralistycznego charakteru środowiska mediów, wysokiej jakości dziennikarstwa i umiejętności korzystania z mediów:
c)  promowanie przekrojowych działań obejmujących różne sektory w celu dostosowania się do strukturalnych i technologicznych zmian, które czekają sektor mediów, w tym poprawy wolności, zróżnicowania i pluralistycznego charakteru środowiska mediów, etyki zawodowej w dziennikarstwie, krytycznego myślenia i umiejętności korzystania z mediów, w szczególności wśród ludzi młodych, przez pomoc w dostosowaniu się do nowych narzędzi i formatów medialnych oraz przeciwdziałanie rozpowszechnianiu dezinformacji;
Poprawka 79
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – akapit 1 – litera d
d)  tworzenie i wspieranie biur programu w celu promowania programu w poszczególnych krajach, a także pobudzanie transgranicznej współpracy w sektorze kultury i sektorze kreatywnym.
d)  tworzenie biur programu i wspieranie ich aktywnego zaangażowania w państwach uczestniczących w celu promowania programu w tych państwach, w uczciwy i wyważony sposób, w tym przez działania służące tworzeniu sieci kontaktów w terenie, oraz wspieranie wnioskodawców w związku z programem i zapewnianie podstawowych informacji na temat innych odpowiednich możliwości wsparcia dostępnych w ramach programów finansowanych przez Unię, a także pobudzanie transgranicznej współpracy i wymiany najlepszych praktyk w sektorze kultury i sektorze kreatywnym.
Poprawka 80
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 1 – akapit 1
Pula środków finansowych na realizację programu na lata 2021–2027 wynosi 1 850 000 000 EUR według cen bieżących.
Pula środków finansowych na realizację programu na lata 2021–2027 wynosi 2 806 000 000 EUR według cen stałych.
Poprawka 81
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 1 – akapit 2 – tiret 1
–  do 609 000 000 EUR na realizację celu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) (komponent KULTURA);
–  nie mniej niż 33 % na realizację celu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) (komponent KULTURA);
Poprawka 82
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 1 – akapit 2 – tiret 2
–  do 1 081 000 000 EUR na realizację celu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. b) (komponent MEDIA);
–  nie mniej niż 58 % na realizację celu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. b) (komponent MEDIA);
Poprawka 83
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 1 – akapit 2 – tiret 3
–  do 160 000 000 EUR na działania, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. c) (komponent MIĘDZYSEKTOROWY);
–  do 9 % na działania, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. c) (komponent MIĘDZYSEKTOROWY), przy zapewnieniu przydziału środków finansowych dla każdego krajowego biura programu „Kreatywna Europa” co najmniej na poziomie równym przydziałowi środków finansowych przewidzianemu w rozporządzeniu (WE) nr 1295/2013.
Poprawka 84
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 3
3.  Oprócz puli środków finansowych wskazanej w ust. 1, oraz w celu promowania międzynarodowego wymiaru programu dodatkowe wkłady finansowe mogą być udostępniane z instrumentów finansowania zewnętrznego [Instrumentu Sąsiedztwa, Rozwoju i Współpracy Międzynarodowej oraz Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA III)] w celu wspierania działań realizowanych i zarządzanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Wkłady te są finansowane zgodnie z rozporządzeniami ustanawiającymi te instrumenty.
3.  Oprócz puli środków finansowych wskazanej w ust. 1, oraz w celu promowania międzynarodowego wymiaru programu dodatkowe wkłady finansowe mogą być udostępniane z instrumentów finansowania zewnętrznego [Instrumentu Sąsiedztwa, Rozwoju i Współpracy Międzynarodowej oraz Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA III)] w celu wspierania działań realizowanych i zarządzanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Wkłady te są finansowane zgodnie z rozporządzeniami ustanawiającymi te instrumenty i są przedmiotem corocznych sprawozdań dla władzy budżetowej, wraz z wkładami państw trzecich na rzecz tego programu.
Poprawka 85
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 1 – akapit 1 a (nowy)
Państwa trzecie mogą uczestniczyć w strukturach zarządzania programami i forach zainteresowanych podmiotów w celu ułatwienia wymiany informacji.
Poprawka 151
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 2
2.  Udział państw, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i c) w komponencie MEDIA i komponencie MIĘDZYSEKTOROWYM podlega spełnieniu warunków określonych w dyrektywie 2010/13/UE.
2.  Udział państw, o których mowa w ust. 1 lit. a) – d) w komponencie MEDIA i komponencie MIĘDZYSEKTOROWYM podlega spełnieniu warunków określonych w dyrektywie 2010/13/UE.
Poprawka 86
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Porozumienia z państwami trzecimi stowarzyszonymi z programem na mocy niniejszego rozporządzenia są ułatwione dzięki procedurom szybszym niż procedury przewidziane w rozporządzeniu (UE) nr 1295/2013. Aktywnie promuje się porozumienia z nowymi państwami.
Poprawka 87
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 1
1.  Dostęp do programu jest otwarty dla organizacji międzynarodowych działających w obszarach objętych programem, zgodnie z rozporządzeniem finansowym.
1.  Dostęp do programu jest otwarty dla organizacji międzynarodowych działających w obszarach objętych programem, jak UNESCO, Rada Europy, za pośrednictwem lepiej zorganizowanej współpracy z Europejskimi Szlakami Kulturowymi i Euroimages, obserwatorium EUIPO, Światową Organizacją Własności Intelektualnej oraz OECD, na potrzeby realizacji celów programu i zgodnie z rozporządzeniem finansowym.
Poprawka 152
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 2
2.  Unia będzie członkiem Europejskiego Obserwatorium Audiowizualnego przez okres trwania programu. Udział Unii w Obserwatorium przyczynia się do realizacji priorytetów komponentu MEDIA. Komisja reprezentuje Unię w zakresie kontaktów z Obserwatorium. Komponent MEDIA wnosi wkład finansowy na rzecz członkostwa Unii w Obserwatorium w celu wspomagania gromadzenia i analizy danych w sektorze audiowizualnym;
2.  Unia będzie członkiem Europejskiego Obserwatorium Audiowizualnego przez okres trwania programu. Udział Unii w Obserwatorium przyczynia się do realizacji priorytetów komponentu MEDIA. Komisja reprezentuje Unię w zakresie kontaktów z Obserwatorium. Komponent MEDIA wnosi wkład finansowy na rzecz członkostwa Unii w Obserwatorium oraz gromadzenia i analizy danych w sektorze audiowizualnym;
Poprawka 88
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 a (nowy)
Artykuł 9a
Gromadzenie danych na temat sektora kultury i sektora kreatywnego
Komisja wzmacnia współpracę w ramach swoich służb, takich jak Wspólne Centrum Badawcze i Eurostat w celu gromadzenia odpowiednich danych statystycznych służących do pomiaru i analizy oddziaływania polityki kulturalnej. Przy realizacji tego zadania Komisja współpracuje z centrami doskonałości w Europie i z krajowymi instytutami statystycznymi oraz we współpracy z Radą Europy, OECD i UNESCO. W ten sposób przyczynia się do osiągnięcia celów komponentu KULTURA i uważnie śledzi dalszy rozwój polityki kulturalnej, również przez włączanie zainteresowanych podmiotów w na wczesnym etapie w analizę i dostosowywanie wskaźników wspólnych dla różnych sektorów lub wskaźników dotyczących poszczególnych obszarów działalności. Komisja regularnie przedstawia Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie na temat tej działalności.
Poprawka 89
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 3
3.  Działania łączone w ramach niniejszego programu realizowane są zgodnie z [rozporządzeniem InvestEU] oraz tytułem X rozporządzenia finansowego.
3.  Działania łączone w ramach programu realizowane są zgodnie z tytułem X rozporządzenia finansowego i procedurami ustanowionymi w [rozporządzeniu InvestEU]. Specjalny system poręczeń utworzony w ramach programu „Kreatywna Europa” jest kontynuowany na podstawie [rozporządzenia InvestEU] i uwzględnia wdrażanie praktyk opracowanych w ramach systemu poręczeń na rzecz sektora kultury i sektora kreatywnego ustanowionego w rozporządzeniu (UE) nr 1295/2013.
Poprawka 90
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 4
4.  Z wkładów na mechanizm wzajemnego ubezpieczenia można pokryć ryzyko związane z odzyskiwaniem środków należnych od beneficjentów i wkłady te uznaje się za wystarczającą gwarancję w ramach rozporządzenia finansowego. Zastosowanie mają przepisy określone w [art. XXX] rozporządzenia XXX [rozporządzenia, które zastąpi rozporządzenie w sprawie Funduszu Gwarancyjnego].
4.  Z wkładów na mechanizm wzajemnego ubezpieczenia można pokryć ryzyko związane z odzyskiwaniem środków należnych od beneficjentów i wkłady te uznaje się za wystarczającą gwarancję w ramach rozporządzenia finansowego. Zastosowanie mają przepisy określone w [art. X] rozporządzenia XXX [rozporządzenia, które zastąpi rozporządzenie w sprawie Funduszu Gwarancyjnego], oparte na już opracowanych praktykach wdrażania oraz uwzględniające te praktyki.
Poprawka 91
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 4 a (nowy)
4a.  Aby promować międzynarodowy wymiar programu, programy ustanowione na mocy rozporządzenia …/… [Instrument Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej] i rozporządzenia …/… [IPA III] wnoszą wkład finansowy w działania ustanowione na mocy niniejszego rozporządzenia. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do wykorzystywania tych programów, przy jednoczesnym zapewnieniu zgodności z poszczególnymi regulującymi je rozporządzeniami.
Poprawka 92
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 1
1.  Program jest realizowany w ramach programów prac, o których mowa w art. 110 rozporządzenia finansowego. W stosownych przypadkach programy prac określają całkowitą kwotę zarezerwowaną na działania łączone.
1.  Program jest realizowany w ramach rocznych programów prac, o których mowa w art. 110 rozporządzenia finansowego. Przyjęcie programów prac jest poprzedzone konsultacjami z różnymi zainteresowanymi podmiotami w celu zapewnienia, aby planowane działania stanowiły jak najlepsze wsparcie dla poszczególnych sektorów, których dotyczą. W stosownych przypadkach programy prac określają całkowitą kwotę zarezerwowaną na działania łączone, które nie mogą mieć pierwszeństwa przed bezpośrednim finansowaniem dotacji.
Cele ogólne i szczegółowe oraz powiązane priorytety polityczne i działania programu, a także środki budżetowe przydzielone na poszczególne działania są szczegółowo określane w rocznych programach prac. Roczny program prac zawiera także orientacyjny harmonogram wdrażania.
Poprawka 93
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 2
2.  Program prac jest przyjmowany przez Komisję w drodze aktu wykonawczego.
2.  Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 19 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia przez ustanowienie rocznych programów prac.
Poprawka 94
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Zaproszenia do składania wniosków mogą uwzględniać konieczność zapewnienia odpowiedniego wsparcia dla projektów o małej skali w ramach komponentu KULTURA za pośrednictwem środków, które mogą obejmować wyższe poziomy współfinansowania.
Poprawka 95
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 1 b (nowy)
1b.  Dotacje są przyznawane z uwzględnieniem następujących cech danego projektu:
a)  jakość projektu;
b)  oddziaływanie;
c)  jakość i wydajność jego wdrażania;
Poprawka 96
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 2
2.  Komisja oceniająca może składać się z ekspertów zewnętrznych.
2.  Komisja oceniająca może składać się z ekspertów zewnętrznych. Jej członkowie spotykają się osobiście lub zdalnie.
Eksperci mają doświadczenie zawodowe związane z ocenianą dziedziną. Komitet oceniający może zwrócić się o opinię do ekspertów z państwa, z którego pochodzi wniosek.
Poprawka 97
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 3
3.  Na zasadzie odstępstwa od art. [130 ust.2] rozporządzenia finansowego i w należycie uzasadnionych przypadkach koszty poniesione przez beneficjenta przed złożeniem wniosku o dotację można uznać za kwalifikowalne, pod warunkiem że są bezpośrednio związane z realizacją działań objętych wsparciem.
3.  Na zasadzie odstępstwa od art. [130 ust.2] rozporządzenia finansowego i w należycie uzasadnionych przypadkach koszty poniesione przez beneficjenta przed złożeniem wniosku o dotację uznaje się za kwalifikowalne, pod warunkiem że są bezpośrednio związane z realizacją działań objętych wsparciem.
Poprawka 98
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 5 – wprowadzenie
5.  Następujące podmioty mogą otrzymywać dotacje bez zaproszenia do składania wniosków:
5.  Następujące podmioty mogą wyjątkowo otrzymywać dotacje bez zaproszenia do składania wniosków, na podstawie szczególnych misji i celów określanych przez Komisję i podlegających regularnej ocenie zgodnie z celami programu:
Poprawka 99
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 5 – litera a
a)  Europejska Akademia Filmowa;
a)  Europejska Akademia Filmowa w kontekście współpracy z Parlamentem Europejskim przy Nagrodzie Filmowej LUX, na podstawie porozumienia o współpracy wynegocjowanego i podpisanego przez strony i we współdziałaniu z Europa Cinemas; do czasu zawarcia porozumienia o współpracy odnośne środki odprowadza się do rezerwy;
Poprawka 100
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 5 – litera b
b)  Młodzieżowa Orkiestra Unii Europejskiej.
b)  Młodzieżowa Orkiestra Unii Europejskiej na swoją działalność, w tym regularny nabór i szkolenie młodych muzyków ze wszystkich państw członkowskich za pośrednictwem programów rezydentury, które oferują mobilność i możliwość występowania na festiwalach i w ramach tras objazdowych w Unii i na poziomie międzynarodowym oraz przyczyniają się do europejskiego obiegu kulturalnego ponad granicami i do umiędzynarodowienia karier młodych muzyków, dążąc jednocześnie do zapewnienia równowagi geograficznej wśród uczestników; Młodzieżowa Orkiestra Unii Europejskiej stale dywersyfikuje swoje dochody przez aktywne poszukiwanie wsparcia finansowego z nowych źródeł w celu zmniejszenia zależności od unijnych środków finansowych; działania Młodzieżowej Orkiestry Unii Europejskiej są zgodne z programem oraz celami i priorytetami komponentu KULTURA, w szczególności pod względem angażowania odbiorców.
Poprawka 101
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 15 – akapit 1
Komisja, we współprac y z państwami członkowskimi, zapewnia ogólną spójność programu ze stosownymi politykami i programami – w szczególności dotyczącymi równowagi płci, edukacji, młodzieży i solidarności, zatrudnienia i włączenia społecznego, badań naukowych i innowacji, przemysłu i przedsiębiorstw, rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich, środowiska i działań w dziedzinie klimatu, polityki spójności, polityki regionalnej i miejskiej, pomocy państwa oraz współpracy międzynarodowej i rozwoju – oraz komplementarność wobec tych polityk i programów.
Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, zapewnia ogólną spójność programu ze stosownymi politykami i programami – w szczególności dotyczącymi równowagi płci, edukacji, w szczególności edukacji cyfrowej i umiejętności korzystania z mediów, młodzieży i solidarności, zatrudnienia i włączenia społecznego, w szczególności w odniesieniu do grup marginalizowanych i mniejszości, badań naukowych i innowacji, w tym innowacji społecznych, przemysłu i przedsiębiorstw, rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich, środowiska i działań w dziedzinie klimatu, polityki spójności, polityki regionalnej i miejskiej, zrównoważonej turystyki pomocy państwa, mobilności oraz współpracy międzynarodowej i rozwoju, także w celu promowania efektywnego wykorzystywania środków publicznych;
Komisja zapewnia, w przypadku stosowania procedur ustanowionych w [Programie InvestEU] do celów niniejszego programu, by uwzględniały one praktyki opracowane w ramach systemu poręczeń na rzecz sektora kultury i sektora kreatywnego ustanowionego w rozporządzeniu (UE) nr 1295/2013.
Poprawka 102
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 16 – ustęp 2 – litera b
b)  spełnia minimalne wymagania dotyczące jakości w ramach tego zaproszenia do składania wniosków;
b)  spełnia wysokie wymagania dotyczące jakości w ramach tego zaproszenia do składania wniosków;
Poprawka 103
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 16 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Wnioski, w przypadku których przyznano pieczęć doskonałości, mogą otrzymać wsparcie finansowe bezpośrednio z innych programów i z funduszy przewidzianych w rozporządzeniu [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów COM (2018)0375] zgodnie z jego art. 67 ust. 5, pod warunkiem że są zgodne z celami programu. Komisja zapewnia, aby kryteria wyboru i przyznawania środków w odniesieniu do projektów, którym przyznano pieczęć doskonałości, były spójne, jasne i przejrzyste dla potencjalnych beneficjentów.
Poprawka 104
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 16 a (nowy)
Artykuł 16a
System poręczeń na rzecz sektora kultury i sektora kreatywnego w ramach InvestEU
1.  Wsparcie finansowe z nowego Programu InvestEU opiera się na celach i kryteriach systemu poręczeń na rzecz sektora kultury i sektora kreatywnego, z uwzględnieniem specyfiki sektora.
2.  Program InvestEU zapewnia:
a)  dostęp do finansowania dla MŚP oraz dla mikro-, małych i średnich organizacji w sektorze kultury i sektorze kreatywnym;
b)  gwarancje uczestniczącym pośrednikom finansowym z każdego państwa uczestniczącego w systemie poręczeń;
c)  uczestniczącym pośrednikom finansowym dodatkową wiedzę ekspercką do celów oceny ryzyka związanego z MŚP oraz mikro-, małymi i średnimi organizacjami oraz ich projektami kulturalnymi i kreatywnymi;
d)  wielkość finansowania dłużnego, udostępnianego MŚP oraz mikro-, małym i średnim organizacjom;
e)  MŚP oraz mikro-, małym i średnim organizacjom w różnych regionach i sektorach zdolność do budowania zdywersyfikowanego portfela pożyczek oraz do przedstawiania planu marketingowego i promocyjnego;
f)  następujące rodzaje pożyczek: inwestycje w aktywa rzeczowe oraz aktywa niematerialne i prawne, z wyłączeniem osobistych zabezpieczeń; przenoszenie własności przedsiębiorstw; kapitał obrotowy, jak np. finansowanie przejściowe, środki służące zniwelowaniu luki kapitałowej, przepływy pieniężne i linie kredytowe.
Poprawka 105
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Komponentom towarzyszy wspólny zestaw wskaźników jakościowych. Każdemu komponentowi towarzyszy specjalny zestaw wskaźników.
Poprawka 106
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 2
2.  Aby zapewnić skuteczną ocenę programu pod względem realizacji jego celów, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 19 w celu opracowania przepisów dotyczących ram monitorowania i oceny, w tym zmian do załącznika II, mających dostosować lub uzupełnić wskaźniki tam gdzie jest to niezbędne do celów monitorowania i oceny.
2.  Aby zapewnić skuteczną ocenę programu pod względem realizacji jego celów, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 19 w celu opracowania przepisów dotyczących ram monitorowania i oceny, w tym zmian do załącznika II, mających dostosować lub uzupełnić wskaźniki. Komisja przyjmie akt delegowany w sprawie wskaźników do dnia 31 grudnia 2022 r.
Poprawka 107
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Dostępne dane liczbowe dotyczące kwoty środków na zobowiązania i środków na płatności, których potrzeba byłoby do sfinansowania projektów wyróżnionych „Pieczęcią doskonałości”, podaje się co roku do wiadomości obu organów władzy budżetowej, co najmniej 3 miesiące przed datą publikacji ich stanowisk w sprawie budżetu Unii na następny rok, zgodnie ze wspólnie uzgodnionym kalendarzem rocznej procedury budżetowej.
Poprawka 108
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 2
2.  Ocena śródokresowa programu przeprowadzana jest z chwilą, gdy dostępne są wystarczające informacje na temat realizacji programu, jednak nie później niż w ciągu czterech lat od rozpoczęcia realizacji programu.
2.  Przegląd śródokresowy programu przeprowadzany jest do 30 czerwca 2024 r.
Do dnia 31 grudnia 2024 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie śródokresowe sprawozdanie z oceny.
Komisja przedkłada, w razie konieczności i na podstawie przeglądu śródokresowego, wniosek ustawodawczy w sprawie zmiany niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 109
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 3
3.  Po zakończeniu realizacji programu, lecz nie później niż dwa lata po upływie okresu określonego w art. 1, Komisja przeprowadza ocenę końcową programu.
3.  Po zakończeniu realizacji programu, lecz nie później niż dwa lata po upływie okresu określonego w art. 1, Komisja przedkłada ocenę końcową programu.
Poprawka 110
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 20 – ustęp 1
1.  Odbiorcy finansowania unijnego uznają pochodzenie i zapewniają eksponowanie finansowania unijnego (w szczególności podczas promowania działań i ich wyników) poprzez dostarczanie spójnych, skutecznych i proporcjonalnych informacji skierowanych do różnych grup odbiorców, w tym do mediów i opinii publicznej.
1.  Odbiorcy finansowania unijnego uznają pochodzenie i zapewniają eksponowanie finansowania unijnego (w szczególności podczas promowania działań i ich wyników) poprzez dostarczanie spójnych, skutecznych i proporcjonalnych informacji skierowanych do różnych grup odbiorców, w tym do mediów i opinii publicznej, w szczególności nazwy programu oraz – w przypadku działań finansowanych w ramach komponentu MEDIA – logo komponentu MEDIA. Komisja opracowuje logo komponentu KULTURA, które wykorzystuje się w związku z działaniami finansowanymi w ramach tego komponentu.
Poprawka 111
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 1 – akapit 1 – akapit 1 – litera a
a)  projekty współpracy;
a)  transnarodowe projekty współpracy z wyraźnym rozróżnieniem na projekty o małej, średniej i dużej skali oraz ze szczególnym uwzględnieniem mikro- i małych organizacji kulturalnych;
Poprawka 112
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 1 – akapit 1 – akapit 1 – litera d
d)  mobilność artystów oraz podmiotów działających w sektorze kultury i sektorze kreatywnym;
d)  mobilność artystów, rzemieślników oraz podmiotów działających w sektorze kultury i sektorze kreatywnym w ramach ich działalności transnarodowej, w tym pokrywanie kosztów związanych z działalnością artystyczną oraz obiegiem utworów artystycznych i kulturalnych;
Poprawka 113
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 1 – akapit 1 – akapit 1 – litera e
e)  wsparcie na rzecz umiędzynarodowienia organizacji działających w sektorze kultury i sektorze kreatywnym;
e)  wsparcie na rzecz umiędzynarodowienia organizacji działających w sektorze kultury i sektorze kreatywnym oraz rozwoju w zakresie budowy potencjału;
Poprawka 114
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 1 – akapit 1 – akapit 2 – litera a
a)  Wsparcie dla sektora muzycznego: promowanie różnorodności, kreatywności i innowacji w dziedzinie muzyki, w szczególności dystrybucji utworów muzycznych w Europie i poza nią, działania szkoleniowe i zdobywanie nowej publiczności dla europejskiego repertuaru, jak i wspieranie gromadzenia i analizowania danych;
a)  Wsparcie dla sektora muzycznego: promowanie różnorodności, kreatywności i innowacji w dziedzinie muzyki, w szczególności w sektorze muzyki na żywo, również przez tworzenie sieci kontaktów, dystrybucji i promocji różnego rodzaju europejskich utworów muzycznych i repertuaru muzycznego w Europie i poza nią, szkolenia, udział w działaniach związanych z muzyką i dostęp do muzyki, zdobywanie nowej publiczności, eksponowanie i docenianie twórców, promotorów i artystów, w szczególności młodych i debiutujących, a także wspieranie gromadzenia i analizowania danych;
Poprawka 115
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 1 – akapit 1 – akapit 2 – litera b
b)  Wsparcie dla sektora księgarskiego i wydawniczego: ukierunkowane działania promujące różnorodność, kreatywność i innowacje, w szczególności tłumaczeniepromowanie europejskiej literatury w różnych państwach Europy i poza jej granicami, szkolenia i wymiany dla osób zawodowo związanych z branżą, autorów i tłumaczy, jak i transnarodowe projekty związane ze współpracą, innowacją i rozwojem w branży;
b)  Wsparcie dla sektora księgarskiego i wydawniczego: ukierunkowane działania promujące różnorodność, innowacje, w szczególności tłumaczenie, dostosowanie w formatach dostępnych dla osób z niepełnosprawnościami, promowanie europejskiej literatury w różnych państwach Europy i poza jej granicami, również za pośrednictwem bibliotek, szkolenia i wymiany dla osób zawodowo związanych z branżą, autorów i tłumaczy, jak i transnarodowe projekty związane ze współpracą, innowacją i rozwojem w branży;
Poprawka 116
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 1 – akapit 1 – akapit 2 – litera c
c)  Wsparcie dla sektora architektury i sektora dziedzictwa kulturowego: ukierunkowane działania na rzecz mobilności podmiotów działających w sektorze, budowanie zdolności, rozwój widowni oraz umiędzynarodowienie dziedzictwa kulturowego i sektora architektury, promowanie podejścia Baukultur, wspieranie zachowania, ochrony i rozwoju dziedzictwa kulturowego i jego wartości poprzez zwracanie uwagi na te tematy, tworzenie sieci kontaktów i działania w zakresie wzajemnego uczenia się;
c)  Wsparcie dla sektorów dziedzictwa kulturowego i dla architektury: ukierunkowane działania na rzecz mobilności podmiotów działających w sektorze, badania naukowe, ustanawianie standardów wysokiej jakości, budowanie zdolności, dzielenie się wiedzą fachową i umiejętnościami w przypadku rzemieślników, angażowanie widowni, wspieranie zachowania, ochrony, regeneracja przestrzeni życiowej, ponowne wykorzystanie adaptacyjne, promowanie podejścia Baukultur, rozpowszechnianie, rozwój i umiędzynarodowienie dziedzictwa kulturowego i jego wartości poprzez zwracanie uwagi na te tematy, tworzenie sieci kontaktów, działania w zakresie wzajemnego uczenia się;
Poprawka 117
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 1 – akapit 1 – akapit 2 – litera d
d)  Wsparcie dla innych sektorów: ukierunkowane działania na rzecz rozwoju kreatywnych aspektów sektorów mody i wzornictwa oraz turystyki kulturalnej, jak i ich promowanie poza granicami Unii Europejskiej.
d)  Wsparcie dla innych sektorów: ukierunkowane działania promocyjne na rzecz rozwoju kreatywnych aspektów innych sektorów, w tym sektorów mody i wzornictwa, oraz zrównoważonej turystyki kulturalnej, a także ich promowanie poza granicami Unii Europejskiej.
Poprawka 118
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 1 – akapit 1 – akapit 2 a (nowy)
Wsparcie dla całego sektora kultury i sektora kreatywnego w obszarach wspólnego zapotrzebowania, natomiast działanie sektorowe może być rozwijane stosownie do potrzeb w przypadkach, gdy charakter podsektora uzasadnia podejście ukierunkowane. Podejście horyzontalne przyjmuje się w przypadku transnarodowych projektów dotyczących współpracy, mobilności i umiędzynarodowienia, w tym w ramach programów rezydencji, imprez objazdowych, wydarzeń, występów na żywo, wystaw i festiwali, a także dotyczących promowania różnorodności, kreatywności i innowacji, szkolenia i wymiany dla osób zawodowo związanych z branżą, budowania zdolności, tworzenia sieci kontaktów, umiejętności, rozwoju widowni oraz gromadzenia i analizy danych. Działania sektorowe korzystają z budżetów proporcjonalnych do sektorów określonych jako priorytety. Działania sektorowe powinny pomóc w pokonywaniu szczególnych wyzwań stojących przed różnymi priorytetowymi sektorami określonymi w niniejszym załączniku, w oparciu o istniejące projekty pilotażowe i działania przygotowawcze.
Poprawka 119
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 1 – akapit 1 – akapit 3 – wprowadzenie
Specjalne działania służące zaprezentowaniu i urzeczywistnieniu europejskiej różnorodności kulturowej i europejskiego dziedzictwa kulturowego oraz przyczyniające się do dialogu międzykulturowego:
Specjalne działania służące zaprezentowaniu i urzeczywistnieniu europejskiej tożsamości i jej różnorodności kulturowej i europejskiego dziedzictwa kulturowego oraz przyczyniające się do dialogu międzykulturowego:
Poprawka 120
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 1 – akapit 1 – akapit 3 – litera b
b)  znak dziedzictwa europejskiego – zapewnienie wsparcia finansowego na podstawie decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1194/2011/UE34;
b)  znak dziedzictwa europejskiego – zapewnienie wsparcia finansowego na podstawie decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1194/2011/UE34 oraz sieć obiektów, którym przyznano znak dziedzictwa europejskiego;
__________________
__________________
34 Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1194/2011/UE z dnia 16 listopada 2011 r. ustanawiająca działanie Unii Europejskiej na rzecz Znaku Dziedzictwa Europejskiego (Dz.U. L 303 z 22.11.2011, s. 1).
34 Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1194/2011/UE z dnia 16 listopada 2011 r. ustanawiająca działanie Unii Europejskiej na rzecz Znaku Dziedzictwa Europejskiego (Dz.U. L 303 z 22.11.2011, s. 1).
Poprawka 121
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 1 – akapit 1 – akapit 3 – litera c
c)  unijne nagrody w dziedzinie kultury;
c)  unijne nagrody w dziedzinie kultury, w tym Europejska Nagroda Teatralna;
Poprawka 122
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 1 – akapit 1 – akapit 3 – litera d a (nowa)
da)  działania ukierunkowane na produkcje interdyscyplinarne związane z Europą i jej wartościami;
Poprawka 123
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 2 – akapit 1 – wprowadzenie
Priorytety programu w ramach komponentu MEDIA, o którym mowa w art. 5, uwzględniają różnice między państwami pod względem produkcji treści audiowizualnych, ich dystrybucji i dostępu do nich, jak i rozmiaru i specyfiki odpowiednich rynków i są one realizowane między innymi poprzez:
Priorytety programu w ramach komponentu MEDIA, o którym mowa w art. 5, uwzględniają wymogi dyrektywy 2010/13/UE oraz różnice między państwami pod względem produkcji treści audiowizualnych, ich dystrybucji i dostępu do nich, jak i rozmiaru i specyfiki odpowiednich rynków i są one realizowane między innymi poprzez:
Poprawka 124
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 2 – akapit 1 – litera a
a)  rozwijanie utworów audiowizualnych;
a)  rozwijanie europejskich utworów audiowizualnych, w szczególności filmów i produkcji telewizyjnych, takich jak filmy fabularne, krótkometrażowe, dokumentalne, filmy dla dzieci i filmy animowane, a także utworów interaktywnych, takich jak wysokiej jakości narracyjne gry wideo i multimedia o dużym potencjale rozpowszechniania transgranicznego przez europejskie niezależne firmy producenckie;
Poprawka 125
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 2 – akapit 1 – litera b
b)  produkcję innowacyjnych treści telewizyjnych i scenariuszy serialowych;
b)  produkcję innowacyjnych treści telewizyjnych o wysokiej jakości i scenariuszy serialowych dla odbiorców w każdym wieku przez wspieranie europejskich niezależnych firm producenckich;
Poprawka 126
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 2 – akapit 1 – litera b a (nowa)
ba)  wsparcie inicjatyw poświęconych tworzeniu i promowaniu utworów związanych z historią integracji europejskiej i narracjami europejskimi;
Poprawka 127
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 2 – akapit 1 – litera c
c)  narzędzia reklamowe i marketingowe, również internetowe oraz poprzez stosowanie analizy danych, aby bardziej wyeksponować utwory europejskie, zwiększyć ich widoczność, dostęp transgraniczny i oglądalność;
c)  narzędzia promocyjne, reklamowe i marketingowe, również internetowe oraz poprzez stosowanie analizy danych, aby bardziej wyeksponować utwory europejskie, zwiększyć ich widoczność, dostęp transgraniczny i oglądalność;
Poprawka 128
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 2 – akapit 1 – litera d
d)  wsparcie międzynarodowej sprzedaży i obiegu niekrajowych utworów europejskich na wszystkich platformach, również poprzez skoordynowane strategie dystrybucyjne obejmujące kilka państw;
d)  wsparcie międzynarodowej sprzedaży i obiegu niekrajowych utworów europejskich na wszystkich platformach, ukierunkowanych na zarówno małe, jak i duże produkcje, również poprzez skoordynowane strategie dystrybucyjne obejmujące kilka państw, z napisami, dubbingiem i audiodeskrypcją;
Poprawka 129
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 2 – akapit 1 – litera d a (nowa)
da)  działania mające na celu wspieranie państw o małych możliwościach w poprawie ich zidentyfikowanych niedociągnięć;
Poprawka 130
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 2 – akapit 1 – litera e
e)  wsparcie wymian między przedsiębiorcami i tworzenie sieci kontaktów, aby ułatwiać europejskie i międzynarodowe koprodukcje;
e)  wsparcie wymian między przedsiębiorcami i tworzenie sieci kontaktów, aby ułatwiać europejskie i międzynarodowe koprodukcje i obieg utworów europejskich;
Poprawka 131
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 2 – akapit 1 – litera e a (nowa)
ea)  wsparcie dla europejskich sieci twórców audiowizualnych z różnych państw w celu wspierania kreatywnych talentów w sektorze audiowizualnym;
Poprawka 132
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 2 – akapit 1 – litera e b (nowa)
eb)  konkretne środki przyczyniające się do sprawiedliwego traktowania kreatywnych talentów w sektorze audiowizualnym;
Poprawka 133
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 2 – akapit 1 – litera g
g)  inicjatywy propagujące rozwój widowniedukację filmową, skierowane głównie do młodej publiczności;
g)  inicjatywy propagujące rozwój i angażowanie widowni, w szczególności w kinach, oraz edukację filmową i audiowizualną, skierowane głównie do młodej publiczności;
Poprawka 134
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 2 – akapit 1 – litera h
h)  działania w zakresie szkoleń i mentoringu, zwiększające umiejętność przystosowania się podmiotów sektora audiowizualnego do zmian na rynkach i technologii cyfrowych;
h)  działania w zakresie szkoleń i mentoringu, zwiększające umiejętność przystosowania się podmiotów sektora audiowizualnego, w tym rzemieślników, do zmian na rynkach i technologii cyfrowych;
Poprawka 135
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 2 – akapit 1 – litera i
i)  europejską sieć operatorów wideo na żądanie (VoD), w ramach której udostępnia się w znacznej części niekrajowe filmy europejskie;
i)  co najmniej jedną europejską sieć operatorów wideo na żądanie (VoD), w ramach której udostępnia się w znacznej części niekrajowe filmy europejskie;
Poprawka 136
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 2 – akapit 1 – litera j
j)  europejską sieć festiwali, na których prezentuje się w znacznej części niekrajowe filmy europejskie;
j)  europejskie festiwale i sieci festiwali, na których prezentuje się i promuje się różnorodne europejskie utwory audiowizualne, w tym w znacznej części niekrajowe filmy europejskie;
Poprawka 137
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 2 – akapit 1 – litera k
k)  europejską sieć operatorów kin, w których wyświetla się w znacznej części niekrajowe filmy europejskie;
k)  europejską sieć operatorów kin, w których wyświetla się w znacznej części niekrajowe filmy europejskie, przyczyniającą się do zwiększenia roli kin w łańcuchu wartości i zwracającą uwagę na pokazy publiczne jako doświadczenie społeczne;
Poprawka 138
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 2 – akapit 1 – litera l
l)  konkretne środki przyczyniające się do bardziej zrównoważonego udziału kobiet i mężczyzn w sektorze audiowizualnym;
l)  konkretne środki, w tym działania w zakresie mentoringu i tworzenia sieci kontaktów, przyczyniające się do bardziej zrównoważonego udziału kobiet i mężczyzn w sektorze audiowizualnym;
Poprawka 139
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 2 – akapit 1 – litera n a (nowa)
na)  wsparcie na rzecz rozpowszechniania telewizyjnych produkcji kulturalnych w internecie i poza nim oraz wielojęzycznego dostępu do nich, w tym za pomocą napisów, w celu promowania bogactwa i różnorodności europejskiego dziedzictwa kulturowego, twórczości współczesnej i języków.
Poprawka 140
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 3 – akapit 1 – akapit 1 – litera a
a)  rozwój polityki, międzynarodową wymianę doświadczeń oraz wiedzy eksperckiej, wzajemne uczenie się i tworzenie sieci między organizacjami sektora kultury i sektora kreatywnego oraz osobami odpowiedzialnymi za wyznaczanie kierunków polityki;
a)  rozwój polityki, międzynarodową wymianę doświadczeń oraz wiedzy eksperckiej, wzajemne uczenie się, w tym mentoring partnerski dla nowych uczestników programu, podnoszenie świadomości i tworzenie sieci między organizacjami sektora kultury i sektora kreatywnego oraz osobami odpowiedzialnymi za wyznaczanie kierunków polityki, także w ramach stałego dialogu strukturalnego z zainteresowanymi podmiotami oraz w ramach forum sektora kultury i sektora kreatywnego w celu wzmocnienia dialogu i ukierunkowania polityki sektorowej;
Poprawka 141
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 3 – akapit 1 – akapit 2 – litera a
a)  zachęcanie do nowych form twórczości na styku różnych części sektora kultury i sektora kreatywnego, na przykład poprzez wykorzystanie innowacyjnych technologii;
a)  zachęcanie do nowych form twórczości na styku różnych części sektora kultury i sektora kreatywnego oraz z podmiotami z innych sektorów, na przykład poprzez wykorzystanie innowacyjnych technologii oraz mentoring w tym zakresie w ramach organizacji kulturalnych i przy współpracy za pośrednictwem za pośrednictwem ośrodków cyfrowych;
Poprawka 142
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 3 – akapit 1 – akapit 2 – litera b a (nowa)
ba)  działania ukierunkowane na produkcje interdyscyplinarne związane z Europą i jej wartościami;
Poprawka 143
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 3 – akapit 1 – akapit 3 – litera a
a)  promowanie programu na poziomie krajowym i dostarczanie informacji o różnych rodzajach dostępnego w ramach unijnych polityk wsparcia finansowego;
a)  promowanie programu na poziomie krajowym i dostarczanie istotnych informacji o różnych rodzajach dostępnego w ramach unijnych polityk wsparcia finansowego oraz o kryteriach, procedurze i wynikach oceny;
Poprawka 144
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 3 – akapit 1 – akapit 3 – litera b
b)  pobudzanie współpracy transgranicznej między specjalistami, instytucjami, platformami i sieciami w obszarach i sektorach polityki objętych programem i między nimi;
b)  pomaganie potencjalnym beneficjentom w procedurach składania wniosków, pobudzanie współpracy transgranicznej i wymiany najlepszych praktyk między specjalistami, instytucjami, platformami i sieciami w obszarach i sektorach polityki objętych programem i między nimi;
Poprawka 145
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 3 – akapit 1 – akapit 3 – litera c
c)  wspieranie Komisji w działaniach związanych z zapewnianiem właściwych informacji oraz rozpowszechnianiem rezultatów programu wśród obywateli.
c)  wspieranie Komisji w działaniach związanych z zapewnianiem w sposób oddolny i odgórny właściwych informacji oraz rozpowszechnianiem rezultatów programu wśród obywateli i podmiotów.
Poprawka 146
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 3 – akapit 1 – akapit 4 – litera a
a)  podjęcie kwestii strukturalnych zmian, które czekają sektor mediów poprzez propagowanie i monitorowanie różnorodnego i pluralistycznego środowiska mediów;
a)  podjęcie kwestii zmian strukturalnych i technologicznych, które czekają sektor mediów informacyjnych poprzez propagowanie niezależnego i pluralistycznego środowiska mediów oraz wspieranie niezależnego monitorowania w celu oceny ryzyka i wyzwań dla pluralizmu i wolności mediów;
Poprawka 147
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 3 – akapit 1 – akapit 4 – litera b
b)  wspieranie wysokich standardów produkcji mediów poprzez zacieśnianie współpracy, transgraniczne dziennikarstwo oparte na współpracy i treści wysokiej jakości;
b)  wspieranie wysokich standardów produkcji mediów poprzez zacieśnianie współpracy, umiejętności cyfrowe, transgraniczne dziennikarstwo oparte na współpracy i treści wysokiej jakości oraz zrównoważone medialne modele ekonomiczne w celu zapewnienia etyki zawodowej w dziennikarstwie;
Poprawka 148
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 3 – akapit 1 – akapit 4 – litera c
c)  promowanie umiejętności korzystania z mediów, umożliwiające obywatelom wyrobienia krytycznego spojrzenia na media.
c)  promowanie umiejętności korzystania z mediów, umożliwiające obywatelom, w szczególności ludziom młodym, wyrobienie krytycznego spojrzenia na media oraz wspieranie tworzenia unijnej platformy służącej wymianie praktyk i strategii z zakresu umiejętności korzystania z mediów między wszystkimi państwami członkowskimi, w tym za pośrednictwem uniwersyteckich sieci radiowych i medialnych zajmujących się Europą, oraz oferowanie pracownikom mediów informacyjnych programy szkoleniowe mające na celu rozpoznawanie i zwalczanie dezinformacji.
Poprawka 149
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – punkt 3 – akapit 1 – akapit 4 – litera c a (nowa)
ca)  wspieranie i gwarantowanie dialogu politycznego i dialogu ze społeczeństwem obywatelskim na temat zagrożeń dla wolności mediów i ich pluralizmu w Europie;
Poprawka 150
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – ustęp -1 (nowy)
-1.  WSPÓLNE JAKOŚCIOWE I ILOŚCIOWE WSKAŹNIKI ODDZIAŁYWANIA W RAMACH PROGRAMU
1)  Korzyści dla obywateli i społeczności;
2)  Korzyści w odniesieniu do wzmocnienia europejskiej różnorodności kulturowej i dziedzictwa kulturowego;
3)  Korzyści dla gospodarki i miejsc pracy w Unii, w szczególności dla sektora kultury i sektora kreatywnego oraz dla MŚP;
4)  Uwzględnienie polityk Unii, w tym międzynarodowych stosunków kulturalnych;
5)  Europejska wartość dodana projektów;
6)  Jakość partnerstw i projektów kulturalnych;
7)  Liczba osób mających dostęp do europejskich utworów sektora kultury i sektora kreatywnego objętych wsparciem w ramach programu;
8)  Liczba stanowisk pracy związanych z finansowanymi projektami;
9)  Równowaga płci, w razie potrzeby, mobilność i wzmocnienie pozycji podmiotów działających w sektorze kultury i sektorze kreatywnym.

(1) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.
(2) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.


„Erasmus”: unijny program na rzecz kształcenia, szkolenia, młodzieży i sportu ***I
PDF 427kWORD 125k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 28 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego „Erasmus”: unijny program na rzecz kształcenia, szkolenia, młodzieży i sportu oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 1288/2013 (COM(2018)0367 – C8-0233/2018 – 2018/0191(COD))
P8_TA(2019)0324A8-0111/2019

Prace nad tym tekstem wciąż trwają, aby umożliwić publikację w wybranym języku. Wersja PDF lub WORD jest już dostępna. Proszę kliknąć na ikonę w prawym górnym rogu.


Ustanowienie ram ułatwiających zrównoważone inwestycje ***I
PDF 345kWORD 102k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 28 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje (COM(2018)0353 – C8-0207/2018 – 2018/0178(COD))
P8_TA-PROV(2019)0325A8-0175/2019

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0353),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0207/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 17 października 2018 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 5 grudnia 2018 r.(2),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając wspólne obrady Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności na podstawie art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej i Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0175/2019),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 80
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6
(6)  W marcu 2018 r. Komisja opublikowała swój plan działania „Finansowanie zrównoważonego wzrostu gospodarczego”25, w którym określono ambitną i kompleksową strategię w zakresie zrównoważonego finansowania. Jednym z celów określonych w tym planie działania jest ukierunkowanie przepływów kapitału na zrównoważone inwestowanie w celu osiągnięcia zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu. Utworzenie systemu jednolitej klasyfikacji zrównoważonych działań jest najważniejszym i najpilniejszym zadaniem przewidzianym w planie działania. W planie działania podkreślono, że podstawą dla ukierunkowania przepływów kapitału na zrównoważoną działalność powinno być wspólne rozumienie pojęcia „zrównoważony”. Na pierwszym etapie jasne wskazówki dotyczące działalności uznawanych za przyczyniające się do realizacji celów środowiskowych, powinny pomóc inwestorom w uzyskaniu informacji o inwestycjach finansujących działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo. Dalsze wskazówki dotyczące działalności wspierających inne cele zrównoważonego rozwoju, w tym cele społeczne, mogą zostać opracowane na późniejszym etapie.
(6)  W marcu 2018 r. Komisja opublikowała swój plan działania „Finansowanie zrównoważonego wzrostu gospodarczego”25, w którym określono ambitną i kompleksową strategię w zakresie zrównoważonego finansowania. Jednym z celów określonych w tym planie działania jest ukierunkowanie przepływów kapitału na zrównoważone inwestowanie w celu osiągnięcia zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu. Utworzenie systemu jednolitej klasyfikacji oraz wskaźników określających stopień zrównoważenia działań jest najważniejszym i najpilniejszym zadaniem przewidzianym w planie działania. W planie działania podkreślono, że podstawą dla ukierunkowania przepływów kapitału na zrównoważoną działalność powinno być wspólne, całościowe zrozumienie wpływu działalności gospodarczej i inwestycji na zrównoważenie środowiskowe i efektywne gospodarowanie zasobami. Na pierwszym etapie jasne wskazówki dotyczące działalności uznawanych za przyczyniające się do realizacji celów środowiskowych powinny pomóc inwestorom w uzyskaniu informacji o inwestycjach finansujących działalność gospodarczą odpowiednio do ich stopnia zrównoważenia. Uznając cele ONZ dotyczące zrównoważonego rozwoju oraz konkluzje Rady Europejskiej z dnia 20 czerwca 2017 r., należy również opracować dalsze wskazówki dotyczące działalności wspierających inne cele zrównoważonego rozwoju, w tym cele społeczne i cele w zakresie sprawowania rządów, co pozwoli na pełną, spójną, kompleksową, zintegrowaną i skuteczną realizację Agendy 2030.
_________________
_________________
25 COM(2018) 97 final.
25 COM(2018) 97 final.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 a (nowy)
(6a)  Uznając pilną potrzebę przeciwdziałania zmianie klimatu, należy jednak mieć na uwadze, że wąskie ukierunkowanie na ekspozycje na emisje dwutlenku węgla może powodować negatywne skutki uboczne w wyniku przekierowywania przepływów inwestycyjnych do miejsc, które stwarzają inne zagrożenia środowiskowe. W związku z tym należy wprowadzić odpowiednie zabezpieczenia w celu zapewnienia, aby działalność gospodarcza nie szkodziła realizacji innych celów środowiskowych, takich jak różnorodność biologiczna i efektywność energetyczna. Inwestorzy potrzebują porównywalnych i całościowych informacji na temat zagrożeń dla środowiska i ich wpływu, aby ocenić swoje portfele nie tylko pod względem ekspozycji na emisje dwutlenku węgla.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 b (nowy)
(6b)  Biorąc pod uwagę pilną potrzebę podjęcia działań w kilku powiązanych ze sobą obszarach degradacji środowiska i nadmiernego zużycia zasobów, należy przyjąć systemowe podejście do gwałtownie rosnących negatywnych tendencji, takich jak utrata różnorodności biologicznej, nadmierne zużycie zasobów na świecie, pojawianie się nowych zagrożeń, w tym niebezpiecznych substancji chemicznych i koktajli chemicznych, niedobór składników odżywczych, zmiana klimatu, niszczenie ozonu, zakwaszanie oceanów, wyczerpywanie się wody słodkiej oraz zmiana systemu społeczno-przyrodniczego. W związku z tym działania, które mają zostać podjęte, muszą sięgać w przyszłość i muszą być adekwatne do skali nadchodzących wyzwań. Skala tych wyzwań wymaga przyjęcia całościowego i ambitnego podejścia oraz stosowania rygorystycznej zasady ostrożności.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 a (nowy)
(7a)  W sprawozdaniu z własnej inicjatywy Parlamentu Europejskiego w sprawie zrównoważonych finansów z dnia 29 maja 2018 r. określono podstawowe elementy wskaźników i systematyki zrównoważonego rozwoju jako zachętę do zrównoważonych inwestycji. Należy zapewnić spójność odpowiednich przepisów.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 8 a (nowy)
(8a)  Skala wyzwania wymaga stopniowego przestawienia całego systemu finansowego na wspieranie gospodarki, tak aby mogła ona funkcjonować w zrównoważony sposób. W tym celu należy włączyć zrównoważone finanse do głównego nurtu, a także należy wziąć pod uwagę wpływ zrównoważenia na produkty i usługi finansowe.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9
(9)  Oferowanie produktów finansowych służących realizacji celów zrównoważenia środowiskowego jest skutecznym sposobem kierowania inwestycji prywatnych w stronę zrównoważonych działalności. Wymogi krajowe dotyczące wprowadzania do obrotu produktów finansowych i obligacji korporacyjnych jako zrównoważonych inwestycji, w szczególności wymogi ustanowione w celu umożliwienia właściwym podmiotom rynkowym korzystania z oznakowania krajowego, mają na celu zwiększenie zaufania inwestorów, zapewnienie widoczności i rozwiązanie problemów związanych z „pseudoekologicznym marketingiem”. „Pseudoekologiczny marketing” oznacza praktykę pozyskiwania nieuczciwej przewagi konkurencyjnej dzięki wprowadzaniu do obrotu produktu finansowego jako przyjaznego dla środowiska, kiedy w rzeczywistości produkt ten nie spełnia podstawowych norm środowiskowych. Obecnie tylko kilka państw członkowskich dysponuje systemami oznakowania. Systemy te opierają się na różnych systematykach klasyfikujących działalności gospodarcze zrównoważone środowiskowo. Biorąc pod uwagę zobowiązania polityczne wynikające z porozumienia paryskiego oraz te określone na poziomie Unii, prawdopodobnie coraz więcej państw członkowskich ustanowi systemy oznakowania lub inne wymogi nakładane na podmioty rynkowe, dotyczące produktów finansowych lub obligacji korporacyjnych wprowadzanych do obrotu jako zrównoważone środowiskowo. Państwa członkowskie będą przy tym stosować własne systematyki krajowe w celu ustalenia, które inwestycje można uznać za zrównoważone. Jeśli takie wymogi krajowe będą opierać się na różnych kryteriach klasyfikacji działalności gospodarczej jako zrównoważonej środowiskowo, inwestorzy będą niechętnie dokonywać inwestycji transgranicznych ze względu na trudności w porównywaniu różnych możliwości inwestycyjnych. Ponadto podmioty gospodarcze, które chciałyby przyciągać inwestycje z całej Unii, musiałyby spełniać różne kryteria w różnych państwach członkowskich, aby ich działalność mogła zostać zaklasyfikowana jako zrównoważona środowiskowo do celów zgodności z różnym oznakowaniem. W związku z tym brak jednolitych kryteriów zwiększy koszty oraz znacznie zniechęci podmioty gospodarcze, utrudniając dostęp do transgranicznych rynków kapitałowych na potrzeby zrównoważonych inwestycji. Oczekuje się, że przeszkody w dostępie do transgranicznych rynków kapitałowych na potrzeby pozyskiwania środków na zrównoważone projekty będą narastać. W związku z tym należy zharmonizować na poziomie Unii kryteria pozwalające ustalić, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo, aby zlikwidować przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego oraz zapobiec ich pojawianiu się w przyszłości. Dzięki takiej harmonizacji podmiotom gospodarczym będzie łatwiej pozyskiwać transgraniczne środki na swoją ekologiczną działalność, ponieważ możliwe będzie porównanie ich działalności gospodarczej w oparciu o jednolite kryteria, które pozwalają uznać daną działalność za aktywa bazowe dla inwestycji zrównoważonych środowiskowo. Ułatwi to zatem przyciąganie transgranicznych inwestycji w Unii.
(9)  Oferowanie produktów finansowych służących realizacji celów zrównoważenia środowiskowego jest skutecznym sposobem stopniowego przekierowania inwestycji prywatnych z działalności wywierających negatywny wpływ na środowisko w stronę bardziej zrównoważonych działalności. Wymogi krajowe dotyczące wprowadzania do obrotu produktów finansowych, usług i obligacji korporacyjnych jako zrównoważonych inwestycji zdefiniowanych w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności wymogi ustanowione w celu umożliwienia właściwym podmiotom rynkowym korzystania z oznakowania krajowego, mają na celu zwiększenie zaufania inwestorów i ich świadomości zagrożeń, zapewnienie widoczności i rozwiązanie problemów związanych z „pseudoekologicznym marketingiem”. „Pseudoekologiczny marketing” oznacza praktykę pozyskiwania nieuczciwej przewagi konkurencyjnej dzięki wprowadzaniu do obrotu produktu finansowego jako przyjaznego dla środowiska, kiedy w rzeczywistości produkt ten nie spełnia podstawowych norm środowiskowych. Obecnie tylko kilka państw członkowskich dysponuje systemami oznakowania. Systemy te opierają się na różnych systematykach klasyfikujących działalności gospodarcze zrównoważone środowiskowo. Biorąc pod uwagę zobowiązania polityczne wynikające z porozumienia paryskiego oraz te określone na poziomie Unii, prawdopodobnie coraz więcej państw członkowskich ustanowi systemy oznakowania lub inne wymogi nakładane na podmioty rynkowe, dotyczące produktów finansowych lub obligacji korporacyjnych wprowadzanych do obrotu jako zrównoważone środowiskowo. Państwa członkowskie będą przy tym stosować własne systematyki krajowe w celu ustalenia, które inwestycje można uznać za zrównoważone. Jeśli takie wymogi krajowe będą opierać się na różnych kryteriach i wskaźnikach klasyfikacji działalności gospodarczej jako zrównoważonej środowiskowo, inwestorzy będą niechętnie dokonywać inwestycji transgranicznych ze względu na trudności w porównywaniu różnych możliwości inwestycyjnych. Ponadto podmioty gospodarcze, które chciałyby przyciągać inwestycje z całej Unii, musiałyby spełniać różne kryteria w różnych państwach członkowskich, aby ich działalność mogła zostać zaklasyfikowana jako zrównoważona środowiskowo do celów zgodności z różnym oznakowaniem. Brak jednolitych kryteriów i wskaźników przekieruje inwestycje w sposób nieskuteczny środowiskowo, a w niektórych przypadkach w sposób wywołujący efekt odwrotny od zamierzonego, oraz doprowadzi do nieosiągnięcia celów w zakresie środowiska i zrównoważenia. W związku z tym taki brak zwiększa koszty oraz znacznie zniechęca podmioty gospodarcze, utrudniając dostęp do transgranicznych rynków kapitałowych na potrzeby zrównoważonych inwestycji. Oczekuje się, że przeszkody w dostępie do transgranicznych rynków kapitałowych na potrzeby pozyskiwania środków na zrównoważone projekty będą narastać. W związku z tym należy stopniowo harmonizować na poziomie Unii kryteria i wskaźniki pozwalające ustalić stopień zrównoważenia danej działalności gospodarczej, aby zlikwidować przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego oraz zapobiec ich pojawianiu się w przyszłości. Dzięki takiej harmonizacji informacji, wskaźników i kryteriów podmiotom gospodarczym będzie łatwiej pozyskiwać transgraniczne środki na swoją zrównoważoną środowiskowo działalność, ponieważ możliwe będzie porównanie ich działalności gospodarczej w oparciu o jednolite kryteria i wskaźniki, które pozwalają uznać daną działalność za aktywa bazowe dla inwestycji zrównoważonych środowiskowo. Ułatwi to zatem przyciąganie transgranicznych inwestycji w Unii.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9 a (nowy)
(9a)   Aby Unia mogła wywiązać się ze swoich zobowiązań środowiskowych i klimatycznych, należy zmobilizować inwestycje prywatne. Osiągnięcie tego wymaga długoterminowego planowania, a także stabilności regulacyjnej i przewidywalności dla inwestorów. Aby zagwarantować spójne ramy polityczne dla zrównoważonych inwestycji, ważne jest zatem, aby przepisy niniejszego rozporządzenia opierały się na obowiązującym prawodawstwie unijnym.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10
(10)  Ponadto, jeżeli uczestnicy rynku nie wyjaśnią inwestorom, w jaki sposób działalności, w które inwestują, przyczyniają się do realizacji celów środowiskowych, lub jeśli w swoich wyjaśnieniach użyją różnych pojęć „zrównoważonej” działalności gospodarczej, sprawdzenie i porównanie takich różnych produktów finansowych będzie dla inwestorów nieproporcjonalnie uciążliwe. Stwierdzono, że powyższa sytuacja może zniechęcać inwestorów do inwestowania w ekologiczne produkty finansowe. Ponadto brak zaufania inwestorów ma istotny negatywny wpływ na rynek zrównoważonych inwestycji. Wykazano również, że przepisy krajowe lub inicjatywy rynkowe zastosowane lub podjęte w celu rozwiązania tego problemu w granicach krajowych doprowadzą do rozdrobnienia rynku wewnętrznego. Jeśli uczestnicy rynku finansowego ujawnią, w jaki sposób produkty finansowe, uznawane przez nich za przyjazne dla środowiska, służą realizacji celów środowiskowych, oraz użyją do tego wspólnych w całej Unii kryteriów działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo, pomoże to inwestorom w porównywaniu przyjaznych dla środowiska możliwości inwestycyjnych w kontekście transgranicznym. Inwestorzy będą z większą pewnością inwestować w ekologiczne produkty finansowe w całej Unii, usprawniając funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(10)  Ponadto, jeżeli uczestnicy rynku nie ujawnią, w jaki sposób działalności, w które inwestują, przyczyniają się w sposób negatywny lub pozytywny do realizacji celów środowiskowych, lub jeśli w swoich wyjaśnieniach stopnia zrównoważenia środowiskowego działalności gospodarczej użyją różnych wskaźników i kryteriów pozwalających ustalić wpływ, sprawdzenie i porównanie różnych produktów finansowych będzie dla inwestorów nieproporcjonalnie uciążliwe. Stwierdzono, że powyższa sytuacja może zniechęcać inwestorów do inwestowania w zrównoważone produkty finansowe. Ponadto brak zaufania inwestorów ma istotny negatywny wpływ na rynek zrównoważonych inwestycji. Wykazano również, że przepisy krajowe lub inicjatywy rynkowe zastosowane lub podjęte w celu rozwiązania tego problemu w granicach krajowych doprowadzą do rozdrobnienia rynku wewnętrznego. Jeśli uczestnicy rynku finansowego ujawnią, w jaki sposób produkty finansowe, uznawane przez nich za przyjazne dla środowiska, służą realizacji celów środowiskowych, oraz użyją do tego wspólnych w całej Unii kryteriów działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo, pomoże to inwestorom w porównywaniu wpływu na środowisko możliwości inwestycyjnych w kontekście transgranicznym i zachęci spółki, w których dokonano inwestycji do uczynienia ich modeli biznesowych bardziej zrównoważonymi. Inwestorzy będą z większą pewnością inwestować w ekologiczne produkty finansowe w całej Unii, usprawniając funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10 a (nowy)
(10a)  Aby zapewnić istotny wpływ na środowisko i szerzej zakrojony wpływ na zrównoważony rozwój, zmniejszyć niepotrzebne obciążenie administracyjne uczestników rynku finansowego i innych zainteresowanych stron oraz ułatwić wzrost europejskich rynków finansowych finansujących zrównoważoną działalność gospodarczą, taksonomia powinna opierać się na zharmonizowanych, porównywalnych i jednolitych kryteriach i wskaźnikach, w tym co najmniej na wskaźnikach dotyczących gospodarki o obiegu zamkniętym. Wskaźniki te należy dostosować do ujednoliconej metodyki oceny cyklu życia i stosować w ramach wszystkich unijnych inicjatyw regulacyjnych. Wskaźniki te powinny stanowić podstawę oceny działalności gospodarczej, ryzyka inwestycyjnego i wpływu na środowisko. Należy unikać nakładania się na siebie przepisów, co byłoby niezgodne z zasadami lepszego stanowienia prawa i nie odpowiadałoby proporcjonalności oraz celowi stworzenia spójnej terminologii i jasnych ram regulacyjnych. Należy również unikać niepotrzebnego obciążania zarówno organów, jak i instytucji finansowych. Z tej samej perspektywy zakres i stosowanie technicznych kryteriów kwalifikacji, a także powiązanie z innymi inicjatywami powinny być jasno określone przed wprowadzeniem w życie systematyki i odnośnych kryteriów. Ustanowienie zharmonizowanych kryteriów dla działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo nie powinno podważać kompetencji państw członkowskich w różnych obszarach polityki. Wymogi niniejszego rozporządzenia powinny być stosowane w sposób proporcjonalny do małych i nieskomplikowanych instytucji zdefiniowanych w niniejszym rozporządzeniu.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10 b (nowy)
(10b)  Wskaźniki należy zharmonizować na podstawie istniejących zobowiązań określonych na przykład w ramach prac Komisji, Europejskiej Agencji Środowiska i OECD, i powinny one obejmować wpływ środowiskowy na CO2 i inne emisje, różnorodność biologiczną, wytwarzanie odpadów, wykorzystywanie energii i odnawialnych źródeł energii, surowce, wodę oraz bezpośrednie i pośrednie użytkowanie gruntów, określony w opracowanych przez Komisję ramach monitorowania gospodarki o obiegu zamkniętym (COM/2018/29 final), planie działania UE dotyczącym gospodarki o obiegu zamkniętym (COM/2015/0614 final) oraz w rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie oszczędnego gospodarowania zasobami: ku gospodarce o obiegu zamkniętym (2014/2208(INI)). Ponadto wskaźniki powinny być opracowane również przy uwzględnieniu zaleceń grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. wsparcia finansowania gospodarki o obiegu zamkniętym Komisji Europejskiej. Komisja powinna ocenić, w jaki sposób zintegrować pracę tej grupy ekspertów z Grupą Ekspertów Technicznych. Wskaźniki powinny uwzględniać uznane międzynarodowe zrównoważone standardy.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11
(11)  Aby zlikwidować istniejące przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego i zapobiec pojawianiu się takich przeszkód w przyszłości, państwa członkowskie powinny mieć obowiązek stosowania wspólnego pojęcia inwestycji zrównoważonych środowiskowo przy określaniu wymogów wobec podmiotów rynkowych na potrzeby oznakowania produktów finansowych lub obligacji korporacyjnych wprowadzanych do obrotu jako produkty zrównoważone środowiskowo na poziomie krajowym. Z tych samych powodów zarządzający funduszami i inwestorzy instytucjonalni, którzy twierdzą, że realizują cele środowiskowe, powinni stosować takie samo pojęcie inwestycji zrównoważonych środowiskowo przy ujawnianiu informacji, w jaki sposób realizują te cele.
(11)  Aby zlikwidować istniejące przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego i zapobiec pojawianiu się takich przeszkód w przyszłości, państwa członkowskie i Unia powinny mieć obowiązek stosowania wspólnej koncepcji dotyczącej stopnia zrównoważenia środowiskowego inwestycji przy określaniu wymogów wobec podmiotów rynkowych na potrzeby oznakowania produktów finansowych, usług lub obligacji korporacyjnych wprowadzanych do obrotu jako produkty zrównoważone środowiskowo na poziomie krajowym. Z tych samych powodów zarządzający funduszami i inwestorzy instytucjonalni, którzy twierdzą, że realizują cele środowiskowe, powinni stosować takie samo pojęcie inwestycji zrównoważonych środowiskowo oraz takie same wskaźniki, miary i kryteria oceny wpływu na środowisko przy ujawnianiu informacji, w jaki sposób realizują te cele.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12
(12)  Ustanowienie kryteriów działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo może zachęcić przedsiębiorstwa do dobrowolnego informowania na swoich stronach internetowychprowadzonej działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo. Taka informacja nie tylko pomoże właściwym podmiotom na rynkach finansowych łatwo zidentyfikować, które przedsiębiorstwa prowadzą działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo, ale również ułatwi tym przedsiębiorstwom pozyskiwanie środków finansowych na swoją działalność ekologiczną.
(12)  Informacjawpływie działalności na środowisko pomoże właściwym podmiotom na rynkach finansowych łatwo zidentyfikować i określić stopień zrównoważenia środowiskowego działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorstwa, a także ułatwi tym przedsiębiorstwom pozyskiwanie środków finansowych.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13
(13)  Unijna klasyfikacja działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo powinna umożliwić opracowanie przyszłych polityk unijnych, w tym ogólnounijnych norm dla produktów finansowych zrównoważonych środowiskowo, i ostateczne wprowadzenie oznakowań formalnie uznających zgodność z tymi normami w całej Unii. Jednolite wymogi prawne pozwalające zaklasyfikować inwestycje jako inwestycje zrównoważone środowiskowo, w oparciu o jednolite kryteria działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo, są niezbędne jako odniesienie dla przyszłego prawodawstwa Unii mającego ułatwiać dokonywanie takich inwestycji.
(13)  Ogólnounijne wskaźniki przydatne do określania wpływu działalności gospodarczej na środowisko powinny umożliwić opracowanie przyszłych polityk i strategii unijnych, w tym ogólnounijnych norm dla produktów finansowych zrównoważonych środowiskowo, i ostateczne wprowadzenie oznakowań formalnie uznających zgodność z tymi normami w całej Unii, a także powinny stanowić podstawę innych środków gospodarczych, regulacyjnych i ostrożnościowych. Jednolite wymogi prawne pozwalające określić stopień zrównoważenia środowiskowego inwestycji w oparciu o jednolite kryteria służące ustaleniu stopnia zrównoważenia środowiskowego działalności gospodarczej i wspólne wskaźniki oceny wpływu inwestycji na środowisko są niezbędne jako odniesienie dla przyszłego prawodawstwa Unii mającego ułatwiać przekierowanie inwestycji wywierających negatywny wpływ na środowisko na inwestycje wywierające pozytywny wpływ na środowisko.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 14
(14)  W kontekście osiągania celów zrównoważonego rozwoju w Unii okazało się, że decyzje polityczne, na przykład utworzenie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych, skutecznie przyczyniają się do przekierowania inwestycji sektora prywatnego – obok wydatków publicznych – na inwestycje zrównoważone. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/101727 przewiduje docelowy udział inwestycji związanych z klimatem w portfelu projektów infrastrukturalnych i innowacyjnych w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych w wysokości 40 %. Wspólne kryteria działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo mogą stanowić podstawę przyszłych podobnych inicjatyw UE wspierających inwestycje przyczyniające się do realizacji celów związanych z klimatem lub innych celów środowiskowych.
(14)  W kontekście osiągania celów zrównoważonego rozwoju w Unii okazało się, że decyzje polityczne, na przykład utworzenie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych, mogą skutecznie przyczynić się do uruchamiania i przekierowania inwestycji sektora prywatnego – obok wydatków publicznych – na inwestycje zrównoważone. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/101727przewiduje docelowy udział horyzontalnych inwestycji związanych z klimatem w portfelu projektów infrastrukturalnych i innowacyjnych w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych w wysokości 40 %. Wspólne kryteria działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo i wspólne wskaźniki oceny wpływu na środowisko mogą stanowić podstawę przyszłych podobnych inicjatyw UE uruchamiających inwestycje przyczyniające się do realizacji celów związanych z klimatem lub innych celów środowiskowych.
__________________
__________________
27 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2396 z dnia 13 grudnia 2017 r. zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1316/2013 oraz (UE) 2015/1017 w odniesieniu do przedłużenia okresu obowiązywania Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych oraz wprowadzenia usprawnień technicznych dla tego Funduszu i Europejskiego Centrum Doradztwa Inwestycyjnego (Dz.U. L 345 z 27.12.2017, s. 34).
27 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2396 z dnia 13 grudnia 2017 r. zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1316/2013 oraz (UE) 2015/1017 w odniesieniu do przedłużenia okresu obowiązywania Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych oraz wprowadzenia usprawnień technicznych dla tego Funduszu i Europejskiego Centrum Doradztwa Inwestycyjnego (Dz.U. L 345 z 27.12.2017, s. 34).
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 15
(15)  Aby uniknąć fragmentacji rynku oraz szkód dla interesów konsumentów ze względu na różne koncepcje działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo, wymogi krajowe, które podmioty rynkowe powinny spełniać, jeśli chcą wprowadzać do obrotu produkty finansowe lub obligacje korporacyjne jako produkty zrównoważone środowiskowo, powinny opierać się na jednolitych kryteriach działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo. Wspomniane podmioty rynkowe obejmują uczestników rynku finansowego oferujących ekologiczne produkty finansowe oraz przedsiębiorstwa niefinansowe emitujące ekologiczne obligacje korporacyjne.
(15)  Aby uniknąć fragmentacji rynku oraz szkód dla interesów konsumentów ze względu na różne koncepcje dotyczące stopnia zrównoważenia środowiskowego działalności gospodarczej, wymogi krajowe, które podmioty rynkowe powinny spełniać, jeśli chcą wprowadzać do obrotu produkty finansowe lub obligacje korporacyjne zdefiniowane w niniejszym rozporządzeniu jako produkty zrównoważone środowiskowo, powinny opierać się na jednolitych kryteriach działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo. Wspomniane podmioty rynkowe obejmują uczestników rynku finansowego oferujących zrównoważone produkty finansowe oraz przedsiębiorstwa niefinansowe emitujące zrównoważone obligacje korporacyjne.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 17
(17)  Aby uniknąć obchodzenia obowiązku ujawniania informacji, obowiązek ten powinien mieć również zastosowanie w przypadku, gdy produkty finansowe są oferowane jako mające charakterystykę zbliżoną do inwestycji zrównoważonych środowiskowo, w tym inwestycji służących ochronie środowiska w szerokim znaczeniu. Uczestnicy rynku finansowego nie powinni być zobowiązani do inwestowania wyłącznie w działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo, określoną na podstawie technicznych kryteriów kwalifikacji zdefiniowanych w niniejszym rozporządzeniu. Powinno się ich zachęcać do informowania Komisji, gdy ich zdaniem działalność gospodarczą, która nie spełnia technicznych kryteriów kwalifikacji lub w przypadku której takich kryteriów dotychczas nie ustalono, należy uznać za zrównoważoną środowiskowo, aby ułatwić Komisji ocenę zasadności uzupełnienia lub aktualizacji tych technicznych kryteriów kwalifikacji.
(17)  Aby uniknąć obchodzenia obowiązku ujawniania informacji, obowiązek ten powinien mieć również zastosowanie do wszystkich produktów finansowych oferowanych jako mające charakterystykę zbliżoną do inwestycji zrównoważonych środowiskowo, w tym inwestycji służących ochronie środowiska w szerokim znaczeniu. Uczestnicy rynku finansowego nie powinni być zobowiązani do inwestowania wyłącznie w działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo, określoną na podstawie technicznych kryteriów kwalifikacji zdefiniowanych w niniejszym rozporządzeniu. Należy zachęcać uczestników rynku finansowego i inne podmioty do informowania Komisji, jeżeli uważają, że nie ustanowiono jeszcze technicznych kryteriów przeglądu istotnych dla finansowanych przez nich działań, a tym samym, że ich produkty finansowe należy uznać za zrównoważone środowiskowo, aby ułatwić Komisji ocenę zasadności uzupełnienia lub aktualizacji tych technicznych kryteriów kwalifikacji.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 18
(18)  Należy również sporządzić wyczerpującą listę celów środowiskowych na potrzeby ustalenia, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo.
(18)  W celu określenia stopnia zrównoważenia środowiskowego działalności gospodarczej należy sporządzić wyczerpujący wykaz celów środowiskowych w oparciu o wskaźniki mierzące wpływ na środowisko, uwzględniając jego wpływ na cały łańcuch wartości w przemyśle oraz zapewniając spójność z istniejącym prawodawstwem unijnym, takim jak pakiet „Czysta Energia”.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 20
(20)  W odniesieniu do każdego celu środowiskowego należy określić jednolite kryteria pozwalające ustalić, które rodzaje działalności gospodarczej wnoszą istotny wkład w realizację danego celu. Jednym z elementów takich jednolitych kryteriów powinno być unikanie istotnych szkód dla realizacji któregokolwiek z celów środowiskowych określonych w niniejszym rozporządzeniu. Ma to na celu uniknięcie sytuacji, w której inwestycje są uważane za zrównoważone środowiskowo, mimo że działalność gospodarcza, która czerpie korzyści z tych inwestycji, szkodzi środowisku w zakresie przekraczającym jej wkład w realizację celu środowiskowego. Warunki dotyczące istotnego wkładu oraz nieprzynoszenia istotnych szkód powinny pozwolić, aby inwestycje w działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo rzeczywiście przyczyniały się do realizacji celów środowiskowych.
(20)  W odniesieniu do każdego celu środowiskowego należy określić jednolite kryteria oparte na informacjach przekazanych za pomocą zharmonizowanych wskaźników, pozwalające ustalić, które rodzaje działalności gospodarczej wnoszą istotny wkład w realizację danego celu. Jednym z elementów takich jednolitych kryteriów powinno być unikanie istotnych szkód dla realizacji któregokolwiek z celów środowiskowych określonych w niniejszym rozporządzeniu. Ma to na celu uniknięcie sytuacji, w której inwestycje są uważane za zrównoważone środowiskowo, mimo że działalność gospodarcza, która czerpie korzyści z tych inwestycji, szkodzi środowisku w zakresie przekraczającym jej wkład w realizację celu środowiskowego. Warunki dotyczące istotnego wkładu oraz nieprzynoszenia istotnych szkód powinny pozwolić, aby inwestycje w działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo rzeczywiście przyczyniały się do realizacji celów środowiskowych.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 22
(22)  Biorąc pod uwagę szczegóły techniczne, które są niezbędne do oceny wpływu działalności gospodarczej na środowisko, oraz szybko zmieniający się charakter zarówno nauki, jak i techniki, należy regularnie dostosowywać kryteria działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo do tych zmian. Aby kryteria były aktualne oraz opierały się na dowodach naukowych i informacjach przekazywanych przez ekspertów i właściwe zainteresowane strony, warunki dotyczące istotnego wkładu i istotnej szkody powinny być określane bardziej szczegółowo dla różnych rodzajów działalności gospodarczej i podlegać regularnej aktualizacji. W tym celu Komisja powinna określić szczegółowe i odpowiednio skalibrowane techniczne kryteria kwalifikacji dla różnych rodzajów działalności gospodarczej na podstawie informacji technicznych przekazanych w ramach wielostronnej Platformy ds. zrównoważonego finansowania.
(22)  Biorąc pod uwagę szczegóły techniczne, które są niezbędne do oceny wpływu działalności gospodarczej na środowisko, oraz szybko zmieniający się charakter zarówno nauki, jak i techniki, należy regularnie dostosowywać kryteria właściwe dla ustalenia stopnia zrównoważenia środowiskowego działalności gospodarczej do tych zmian. Aby kryteria i wskaźniki były aktualne oraz opierały się na dowodach naukowych i informacjach przekazywanych przez ekspertów i właściwe zainteresowane strony, warunki dotyczące istotnego wkładu i istotnej szkody powinny być określane bardziej szczegółowo dla różnych rodzajów działalności gospodarczej i podlegać regularnej aktualizacji. W tym celu Komisja powinna określić szczegółowe i odpowiednio skalibrowane techniczne kryteria kwalifikacji i zestaw zharmonizowanych wskaźników dla różnych rodzajów działalności gospodarczej na podstawie informacji technicznych przekazanych w ramach wielostronnej Platformy ds. zrównoważonego finansowania.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 23
(23)  Niektóre rodzaje działalności gospodarczej mają negatywny wpływ na środowisko, a istotny wkład w realizację przynajmniej jednego celu środowiskowego można osiągnąć poprzez ograniczenie tego negatywnego wpływu. W odniesieniu to takich rodzajów działalności gospodarczej należy określić techniczne kryteria kwalifikacji, które wymagałyby znacznej poprawy efektywności środowiskowej w porównaniu do, między innymi, średniej branżowej. W takich kryteriach należy również uwzględnić długoterminowy wpływ konkretnej działalności gospodarczej.
(23)  Niektóre rodzaje działalności gospodarczej mają negatywny wpływ na środowisko, a istotny wkład w realizację przynajmniej jednego celu środowiskowego można osiągnąć poprzez ograniczenie tego negatywnego wpływu. W odniesieniu to takich rodzajów działalności gospodarczej należy określić techniczne kryteria kwalifikacji, które wymagałyby znacznej poprawy efektywności środowiskowej w porównaniu do, między innymi, średniej branżowej, aby ustalić, czy dana działalność może zapewnić znaczący wkład w osiągnięcie co najmniej jednego celu środowiskowego. W takich kryteriach należy również uwzględnić długoterminowy wpływ (tzn. ponad 3 lata)konkretnej działalności gospodarczej, zwłaszcza korzyści ekologiczne związane z korzystaniem z produktów i usług oraz wkład półproduktów, co powinno służyć ocenie sumy etapów wytwarzania i wykorzystania w ramach całej wartości dodanej oraz sumy cyklu życia.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 24
(24)  Działalności gospodarczej nie powinno się uznawać za zrównoważoną środowiskowo, jeśli przynosi ona więcej szkód niż korzyści dla środowiska. Techniczne kryteria kwalifikacji powinny określać minimalne wymogi niezbędne do uniknięcia istotnych szkód dla realizacji innych celów. Podczas ustanawiania i aktualizacji technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja powinna zapewnić, by kryteria te opierały się na dostępnych dowodach naukowych i były regularnie aktualizowane. W przypadku, gdy ocena naukowa nie pozwala na określenie ryzyka z dostateczną pewnością, zastosowanie, zgodnie z art. 191 TFUE, powinna mieć zasada ostrożności.
(24)  Działalności gospodarczej nie powinno się uznawać za zrównoważoną środowiskowo, jeśli nie przynosi korzyści netto dla środowiska. Techniczne kryteria kwalifikacji powinny określać minimalne wymogi niezbędne do uniknięcia istotnych szkód dla realizacji innych celów. Podczas ustanawiania i aktualizacji technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja powinna zapewnić, by kryteria te były rozsądne, proporcjonalne i oparte na dostępnych dowodach naukowych i uwzględniały cały łańcuch wartości oraz cykl życia technologii. Komisja powinna zapewnić też, by były one regularnie aktualizowane. W przypadku, gdy ocena naukowa nie pozwala na określenie ryzyka z dostateczną pewnością, zastosowanie, zgodnie z art. 191 TFUE, powinna mieć zasada ostrożności.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 25
(25)  Podczas ustanawiania i aktualizacji technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja powinna uwzględnić właściwe prawo Unii, jak również już istniejące nielegislacyjne instrumenty unijne, w tym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 66/201037, unijny system ekozarządzania i audytu38 unijne kryteria dotyczące ekologicznych zamówień publicznych39 oraz bieżące prace nad przepisami dotyczącymi śladu środowiskowego produktów i organizacji40. Aby uniknąć niepotrzebnych niespójności z klasyfikacjami działalności gospodarczej, obowiązującymi już do innych celów, Komisja powinna również uwzględnić klasyfikacje statystyczne dotyczące sektora towarów i usług środowiskowych, a mianowicie klasyfikację działalności i wydatków związanych z ochroną środowiska (CEPA) oraz klasyfikację działalności związanych z gospodarką zasobami (CReMA)41.
(25)  Podczas ustanawiania i aktualizacji technicznych kryteriów kwalifikacji i zestawu zharmonizowanych wskaźników Komisja powinna uwzględnić właściwe prawo Unii, jak również już istniejące nielegislacyjne instrumenty unijne, w tym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 66/201037, unijny system ekozarządzania i audytu38, unijne kryteria dotyczące ekologicznych zamówień publicznych39, platformę Komisji na rzecz gospodarki o obiegu zamkniętym, europejską platformę oceny cyklu życia oraz bieżące prace nad przepisami dotyczącymi śladu środowiskowego produktów i organizacji40. Aby uniknąć niepotrzebnych niespójności z klasyfikacjami działalności gospodarczej, obowiązującymi już do innych celów, Komisja powinna również uwzględnić klasyfikacje statystyczne dotyczące sektora towarów i usług środowiskowych, a mianowicie klasyfikację działalności i wydatków związanych z ochroną środowiska (CEPA) oraz klasyfikację działalności związanych z gospodarką zasobami (CReMA)41.
__________________
__________________
37 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 66/2010 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie oznakowania ekologicznego UE (Dz.U. L 27 z 30.1.2010, s. 1).
37 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 66/2010 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie oznakowania ekologicznego UE (Dz.U. L 27 z 30.1.2010, s. 1).
38 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1221/2009 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie dobrowolnego udziału organizacji w systemie ekozarządzania i audytu we Wspólnocie (EMAS), uchylające rozporządzenie (WE) nr 761/2001 oraz decyzje Komisji 2001/681/WE i 2006/193/WE (Dz.U. L 342 z 22.12.2009, s. 1–45).
38 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1221/2009 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie dobrowolnego udziału organizacji w systemie ekozarządzania i audytu we Wspólnocie (EMAS), uchylające rozporządzenie (WE) nr 761/2001 oraz decyzje Komisji 2001/681/WE i 2006/193/WE (Dz.U. L 342 z 22.12.2009, s. 1–45).
39 Komunikat Komisji do Parlamentu europejskiego, Rady, Europejskiego komitetu ekonomiczno-społecznego oraz Komitetu regionów – Zamówienia publiczne na rzecz poprawy stanu środowiska SEC(2008) 2124 SEC(2008) 2125 SEC(2008) 2126 COM/2008/0400 final.
39 Komunikat Komisji do Parlamentu europejskiego, Rady, Europejskiego komitetu ekonomiczno-społecznego oraz Komitetu regionów – Zamówienia publiczne na rzecz poprawy stanu środowiska SEC(2008) 2124 SEC(2008) 2125 SEC(2008) 2126 COM/2008/0400 final.
40 2013/179/UE: Zalecenie Komisji z dnia 9 kwietnia 2013 r. w sprawie stosowania wspólnych metod pomiaru efektywności środowiskowej w cyklu życia produktów i organizacji oraz informowania o niej (Dz.U. L 124 z 4.5.2013, s. 1–210).
40 2013/179/UE: Zalecenie Komisji z dnia 9 kwietnia 2013 r. w sprawie stosowania wspólnych metod pomiaru efektywności środowiskowej w cyklu życia produktów i organizacji oraz informowania o niej (Dz.U. L 124 z 4.5.2013, s. 1–210).
41 Załączniki IV i V do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 538/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 691/2011 w sprawie europejskich rachunków ekonomicznych środowiska (Dz.U. L 158 z 27.5.2014).
41 Załączniki IV i V do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 538/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 691/2011 w sprawie europejskich rachunków ekonomicznych środowiska (Dz.U. L 158 z 27.5.2014).
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 26
(26)  Podczas ustanawiania i aktualizacji technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja powinna uwzględnić w ramach analizy kosztów i korzyści również specyfikę sektora infrastruktury oraz środowiskowe, społeczne i gospodarcze efekty zewnętrzne. W tym względzie Komisja powinna wziąć pod uwagę pracę organizacji międzynarodowych, np. OECD, oraz właściwe unijne prawodawstwo i normy, w tym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/42/WE42, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE43, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE44, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE45, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE46 oraz aktualną metodykę. W tym kontekście techniczne kryteria kwalifikacji powinny promować odpowiednie ramy zarządzania, uwzględniające czynniki środowiskowe, społeczne i związane z ładem korporacyjnym, o których mowa w popieranych przez ONZ zasadach odpowiedzialnego inwestowania47, na wszystkich etapach cyklu życia projektu.
(26)  Podczas ustanawiania i aktualizacji technicznych kryteriów kwalifikacji i i zharmonizowanych wskaźników Komisja powinna uwzględnić w ramach analizy kosztów i korzyści również specyfikę różnych sektorów oraz środowiskowe, społeczne i gospodarcze efekty zewnętrzne. W tym względzie Komisja powinna wziąć pod uwagę pracę organizacji międzynarodowych, np. OECD, oraz właściwe unijne prawodawstwo i normy, w tym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/42/WE42, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE43, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE44, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE45, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE46 oraz aktualną metodykę. W tym kontekście techniczne kryteria kwalifikacji i wskaźniki powinny promować odpowiednie ramy zarządzania, uwzględniające czynniki środowiskowe, społeczne i związane z ładem korporacyjnym, o których mowa w popieranych przez ONZ zasadach odpowiedzialnego inwestowania47, na wszystkich etapach cyklu życia projektu.
__________________
__________________
42 Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197 z 21.7.2001, s. 30).
42 Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197 z 21.7.2001, s. 30).
43 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 26 z 28.1.2012, s. 1).
43 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 26 z 28.1.2012, s. 1).
44 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 1).
44 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 1).
45 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 65).
45 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 65).
46 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylająca dyrektywę 2004/17/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 243).
46 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylająca dyrektywę 2004/17/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 243).
47 https://www.unpri.org/download?ac=1534.
47 https://www.unpri.org/download?ac=1534.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 26 a (nowy)
(26a)  Przy określaniu technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja powinna również uwzględnić środki przejściowe dotyczące działań wspierających przechodzenie na bardziej zrównoważoną gospodarkę niskoemisyjną. W przypadku przedsiębiorstw, które obecnie prowadzą działalność gospodarczą wysoce szkodliwą dla środowiska, powinny istnieć zachęty do szybkiego przejścia do stanu zrównoważonego pod względem środowiskowym lub przynajmniej bezproblemowego pod względem środowiskowym. Techniczne kryteria kwalifikacji powinny sprzyjać takim procesom przejściowym tam, gdzie mają one miejsce. Jeżeli większa część przedsiębiorstw, które prowadzą określone szkodliwe działania, jest wyraźnie zaangażowana w takie przejście, kryteria kwalifikacji mogą to uwzględnić.Istnienie poważnych działań przejściowych można wykazać między innymi poprzez trwałe wysiłki w zakresie badań i rozwoju, duże projekty inwestycyjne w zakresie nowych i bardziej zrównoważonych pod względem środowiskowym technologii lub konkretne plany przejściowe przynajmniej na wczesnych etapach wdrażania. Istnienie poważnych działań przejściowych można wykazać między innymi poprzez stałe wysiłki w zakresie badań i rozwoju, duże projekty inwestycyjne w zakresie nowych i bardziej zrównoważonych technologii lub konkretne plany przejściowe przynajmniej na wczesnym etapie wdrażania.
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 27
(27)  Aby uniknąć zakłócania konkurencji przy pozyskiwaniu środków finansowych na działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo, techniczne kryteria kwalifikacji powinny zapewniać, by wszystkie rodzaje działalności gospodarczej prowadzonej w danym sektorze można było zaklasyfikować jako zrównoważone środowiskowo i by były one traktowane jednakowo, jeśli w równym stopniu przyczyniają się do realizacji jednego lub większej liczby celów środowiskowych określonych w niniejszym rozporządzeniu. Potencjalne możliwości wkładu w realizację tych celów środowiskowych mogą jednak różnić się między sektorami, co powinno zostać odzwierciedlone w przedmiotowych kryteriach. Niemniej jednak – w ramach każdego sektora – kryteria te nie powinny w nieuczciwy sposób stawiać określonych rodzajów działalności gospodarczej w gorszej sytuacji od innych rodzajów działalności gospodarczej, jeśli jedne i drugie w takim samym stopniu przyczyniają się realizacji celów środowiskowych.
(27)  Aby zachęcić do zrównoważonej środowiskowo innowacyjności oraz uniknąć zakłócania konkurencji przy pozyskiwaniu środków finansowych na działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo, techniczne kryteria kwalifikacji powinny zapewniać, by wszystkie rodzaje działalności gospodarczej prowadzonej w makrosektorach (tzn. sektorach NACE takich jak rolnictwo, leśnictwo i rybołówstwo, produkcja, dostawy energii elektrycznej, gazu, pary i klimatyzacji, budownictwo, transport i usługi magazynowania) można było zaklasyfikować jako zrównoważone środowiskowo i by były one traktowane jednakowo, jeśli w równym stopniu przyczyniają się do realizacji jednego lub większej liczby celów środowiskowych określonych w niniejszym rozporządzeniu, bez istotnego uszczerbku dla osiągania innych celów środowiskowych określonych w art. 3 i 12. Potencjalne możliwości wkładu w realizację tych celów środowiskowych mogą jednak różnić się między sektorami, co powinno zostać odzwierciedlone w przedmiotowych kryteriach kwalifikacji. Niemniej jednak – w ramach każdego makrosektora gospodarczego – kryteria te nie powinny w nieuczciwy sposób stawiać określonych rodzajów działalności gospodarczej w gorszej sytuacji od innych rodzajów działalności gospodarczej, jeśli jedne i drugie w takim samym stopniu przyczyniają się realizacji celów środowiskowych, bez istotnego uszczerbku dla osiągania innych celów środowiskowych określonych w art. 3 i 12.
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 27 a (nowy)
(27a)  Działalność zrównoważona środowiskowo jest rezultatem technologii i produktów opracowywanych w całym łańcuchu wartości. Z tego powodu techniczne kryteria kwalifikacji powinny uwzględniać rolę całego łańcucha wartości, od przetwarzania surowców po produkt końcowy i jego fazę odpadową, w ostatecznym osiągnięciu działalności zrównoważonej środowiskowo.
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 27 b (nowy)
(27b)   Aby uniknąć zakłóceń w dobrze funkcjonujących łańcuchach wartości, w technicznych kryteriach kwalifikacji należy uwzględnić fakt, że prowadzenie działalności zrównoważonej środowiskowo jest możliwe dzięki technologiom i produktom opracowywanym przez wiele podmiotów gospodarczych.
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 28
(28)  Podczas ustanawiania technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja powinna ocenić, czy przyjęcie tych kryteriów działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo spowoduje powstanie aktywów osieroconych lub oferowanie niespójnych zachęt oraz czy wpłynie to negatywnie na płynność rynków finansowych.
(28)  Podczas ustanawiania technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja powinna ocenić potencjalne ryzyko związane z transformacją, czy tempo przyjmowania tych kryteriów działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo spowoduje powstanie aktywów osieroconych lub oferowanie niespójnych zachęt.
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 30
(30)  Aby zapewnić, że inwestycje są kierowane w stronę działalności gospodarczych, które wywierają największy pozytywny wpływ na realizację celów środowiskowych, Komisja powinna priorytetowo potraktować ustanowienie technicznych kryteriów kwalifikacji dla takich rodzajów działalności gospodarczej, które potencjalnie wnoszą największy wkład w realizację celów środowiskowych.
(30)  Aby zapewnić, że inwestycje są kierowane w stronę działalności gospodarczych, które wywierają największy pozytywny wpływ na realizację celów środowiskowych, Komisja powinna priorytetowo potraktować ustanowienie technicznych kryteriów kwalifikacji dla takich rodzajów działalności gospodarczej, które potencjalnie wnoszą największy wkład w realizację celów środowiskowych. Kryteria kwalifikacji powinny uwzględniać wyniki projektów, aby ułatwić identyfikację i rozwój nowych technologii, a także należycie uwzględnić skalowalność tych technologii.
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 31
(31)  Należy ustanowić odpowiednie techniczne kryteria kwalifikacji dla sektora transportowego, w tym dla aktywów ruchomych, w których powinno się uwzględnić fakt, że sektor transportu, w tym przewozy międzynarodowe, generuje blisko 26 % łącznych emisji gazów cieplarnianych w Unii. Jak wykazano w planie działania na rzecz finansowania zrównoważonego wzrostu gospodarczego48, udział sektora transportowego w dodatkowych rocznych potrzebach inwestycyjnych w zakresie zrównoważonego rozwoju w Unii wynosi 30 %; m.in. sektor ten potrzebuje inwestycji w formie zwiększenia elektryfikacji lub przejścia na czystsze rodzaje transportu poprzez wspieranie przesunięcia międzygałęziowego i zarządzanie ruchem.
(31)  Należy ustanowić odpowiednie techniczne kryteria kwalifikacji dla sektora transportowego, w tym dla aktywów ruchomych, w których powinno się uwzględnić całość cyklu życia technologii oraz fakt, że sektor transportu, w tym przewozy międzynarodowe, generuje blisko 26 % łącznych emisji gazów cieplarnianych w Unii. Jak wykazano w planie działania na rzecz finansowania zrównoważonego wzrostu gospodarczego48, udział sektora transportowego w dodatkowych rocznych potrzebach inwestycyjnych w zakresie zrównoważonego rozwoju w Unii wynosi 30 %; m.in. sektor ten potrzebuje inwestycji w formie zwiększenia elektryfikacji lub przejścia na czystsze rodzaje transportu poprzez wspieranie przesunięcia międzygałęziowego i zarządzanie ruchem.
__________________
__________________
48 COM(2018) 97 final.
48 COM(2018) 97 final.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 32
(32)  Szczególnie istotne jest, aby w trakcie przygotowań do opracowania technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja przeprowadziła odpowiednie konsultacje, zgodnie z wymogami lepszego stanowienia prawa. W proces ustanawiania i aktualizacji technicznych kryteriów kwalifikacji powinny być zaangażowane również właściwe zainteresowane strony; proces ten powinien opierać się na doradztwie ekspertów mających sprawdzoną wiedzę i doświadczenie w przedmiotowych obszarach. W tym celu Komisja powinna utworzyć Platformę ds. zrównoważonego finansowania. Platforma ta powinna składać się z ekspertów reprezentujących zarówno sektor publiczny, jak i prywatny. Przedstawiciele sektora publicznego powinni obejmować ekspertów Europejskiej Agencji Środowiska, Europejskich Urzędów Nadzoru i Europejskiego Banku Inwestycyjnego. Eksperci z sektora prywatnego powinni obejmować przedstawicieli wszystkich właściwych zainteresowanych stron, w tym podmiotów rynku finansowego, uniwersytetów, instytucji badawczych, stowarzyszeń i organizacji. Platforma powinna doradzać Komisji w sprawie opracowywania, analizy i przeglądu technicznych kryteriów kwalifikacji, w tym ich potencjalnego wpływu na wycenę tych aktywów, które w ramach istniejących praktyk rynkowych do czasu przyjęcia technicznych kryteriów kwalifikacji były uważane za aktywa ekologiczne. Platforma powinna również doradzać Komisji w sprawie tego, czy techniczne kryteria kwalifikacji są odpowiednie dla dalszych zastosowań w ramach przyszłych inicjatyw politycznych Unii, ukierunkowanych na ułatwianie zrównoważonych inwestycji.
(32)  Szczególnie istotne jest, aby w trakcie przygotowań do opracowania technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja przeprowadziła odpowiednie konsultacje, zgodnie z wymogami lepszego stanowienia prawa. W proces ustanawiania i aktualizacji technicznych kryteriów kwalifikacji i zharmonizowanych wskaźników powinny być zaangażowane również właściwe zainteresowane strony; proces ten powinien opierać się na dowodach naukowych, wpływie społeczno-ekonomicznym, najlepszych praktykach oraz istniejących pracach i podmiotach, w szczególności platformie Komisji Europejskiej na rzecz gospodarki o obiegu zamkniętym, i doradztwie ekspertów mających sprawdzoną wiedzę i globalne doświadczenie w przedmiotowych obszarach. W tym celu Komisja powinna utworzyć Platformę ds. zrównoważonego finansowania. Platforma ta powinna składać się z szerokiego grona ekspertów reprezentujących zarówno sektor publiczny, jak i prywatny, aby zapewnić należyte uwzględnienie specyfiki wszystkich przedmiotowych sektorów. Przedstawiciele sektora publicznego powinni obejmować ekspertów Europejskiej Agencji Środowiska i krajowych agencji ochrony środowiska, Europejskich Urzędów Nadzoru, Europejskiej Grupy Doradczej ds. Sprawozdawczości Finansowej i Europejskiego Banku Inwestycyjnego. Eksperci z sektora prywatnego powinni obejmować przedstawicieli wszystkich właściwych zainteresowanych stron, w tym podmiotów rynku finansowego i niefinansowego, przedstawicieli gospodarki realnej reprezentujących szeroki zakres sektorów, uniwersytetów, instytucji badawczych, stowarzyszeń i organizacji. W razie potrzeby platforma powinna mieć możliwość zwracania się o poradę do podmiotów niebędących członkami. Platforma powinna doradzać Komisji w sprawie opracowywania, analizy i przeglądu technicznych kryteriów kwalifikacji i zharmonizowanych wskaźników, w tym ich potencjalnego wpływu na wycenę tych aktywów, które w ramach istniejących praktyk rynkowych do czasu przyjęcia technicznych kryteriów kwalifikacji były uważane za aktywa zrównoważone. Platforma powinna również doradzać Komisji w sprawie tego, czy techniczne kryteria kwalifikacji i wskaźniki są odpowiednie dla dalszych zastosowań w ramach przyszłych inicjatyw politycznych Unii, ukierunkowanych na ułatwianie zrównoważonych inwestycji. Platforma powinna doradzać Komisji w zakresie opracowywania zrównoważonych standardów rachunkowości i zintegrowanych standardów sprawozdawczości dla przedsiębiorstw i uczestników rynku finansowego, w tym poprzez zmianę dyrektywy 2013/34/UE.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 33
(33)  Aby określić wymagania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, a w szczególności aby ustanowić i zaktualizować szczegółowe i odpowiednio skalibrowane techniczne kryteria kwalifikacji dla różnych rodzajów działalności gospodarczej, pozwalające ustalić, co stanowi istotny wkład i istotną szkodę dla realizacji celów środowiskowych, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do przekazywania informacji niezbędnych do spełnienia obowiązku ujawniania informacji określonego w art. 4 ust. 3 oraz technicznych kryteriów kwalifikacji, o których mowa w art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 2, art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 2 i art. 11 ust. 2. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te powinny otrzymywać wszelkie dokumenty w tym samym czasie, co eksperci państw członkowskich, a eksperci Parlamentu Europejskiego i Rady powinni systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.
(33)  Aby określić wymagania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, a w szczególności aby ustanowić i zaktualizować szczegółowe i odpowiednio skalibrowane techniczne kryteria kwalifikacji i wskaźniki dla różnych rodzajów działalności gospodarczej, pozwalające ustalić, co stanowi istotny wkład i istotną szkodę dla realizacji celów środowiskowych, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do przekazywania informacji niezbędnych do spełnienia obowiązku ujawniania informacji określonego w art. 4 ust. 3 oraz technicznych kryteriów kwalifikacji, o których mowa w art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 2, art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 2 i art. 11 ust. 2. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje publiczne, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te powinny otrzymywać wszelkie dokumenty w tym samym czasie, co eksperci państw członkowskich, a eksperci Parlamentu Europejskiego i Rady powinni systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 35
(35)  Stosowanie niniejszego rozporządzenia powinno być regularnie poddawane przeglądowi w celu oceny postępów w procesie opracowywania technicznych kryteriów kwalifikacji działalności zrównoważonej środowiskowo, stosowania definicji inwestycji zrównoważonych środowiskowo, oraz oceny tego, czy należy ustanowić mechanizm weryfikacji przestrzegania kryteriów. Taki przegląd powinien również zawierać ocenę, czy zakres niniejszego rozporządzenia należy rozszerzyć w celu uwzględnienia celów zrównoważonego rozwoju społecznego.
(35)  Stosowanie niniejszego rozporządzenia powinno być poddawane przeglądowi regularnie i co najmniej po dwóch latach w celu oceny postępów w procesie opracowywania technicznych kryteriów kwalifikacji i zharmonizowanych wskaźników działalności zrównoważonej środowiskowo i działalności szkodliwej dla środowiska, stosowania definicji inwestycji zrównoważonych środowiskowo lub inwestycji wywierających negatywny wpływ na środowisko oraz oceny tego, czy należy ustanowić mechanizm dalszej weryfikacji przestrzegania kryteriów. Taki przegląd powinien również zawierać ocenę przepisów wymaganych do rozszerzenia zakresu rozporządzenia w celu uwzględnienia celów zrównoważonego rozwoju społecznego. Do dnia 31 marca 2020 r. Komisja powinna, w stosownych przypadkach, opublikować kolejne wnioski ustawodawcze dotyczące ustanowienia mechanizmu weryfikacji przestrzegania kryteriów.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 36
(36)  Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, lecz mogą zostać lepiej osiągnięte na poziomie Unii, ze względu na potrzebę wprowadzenia na poziomie Unii jednolitych kryteriów działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,
(36)  Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, lecz mogą zostać lepiej osiągnięte na poziomie Unii, ze względu na potrzebę wprowadzenia na poziomie Unii jednolitych kryteriów i wskaźników działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,
Poprawki 35, 55, 59, 87 i 96
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1
Artykuł 1
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
Przedmiot i zakres stosowania
1.  Niniejszym rozporządzeniem ustanawia się kryteria służące ustaleniu, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo, w celu określenia stopnia zrównoważenia środowiskowego inwestycji.
1.  Niniejszym rozporządzeniem ustanawia się kryteria służące ustaleniu stopnia wpływu na środowisko i zrównoważenia działalności gospodarczej w celu określenia stopnia zrównoważenia środowiskowego inwestycji .
2.  Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do:
2.  Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do:
a)  przyjętych przez państwa członkowskie lub Unię środków określających wszelkie wymogi nakładane na podmioty rynkowe w odniesieniu do produktów finansowych lub obligacji korporacyjnych, które są wprowadzane do obrotu jako zrównoważone środowiskowo;
a)  przyjętych przez państwa członkowskie lub Unię środków określających wszelkie wymogi nakładane na uczestników rynku finansowego w odniesieniu do produktów finansowych lub obligacji korporacyjnych, które są wprowadzane do obrotu w Unii jako zrównoważone środowiskowo;
b)  uczestników rynku finansowego oferujących produkty finansowe jako inwestycje zrównoważone środowiskowo lub jako inwestycje o podobnych cechach.
b)  uczestników rynku finansowego oferujących w Unii produkty finansowe jako inwestycje zrównoważone środowiskowo lub jako inwestycje o podobnych cechach, oraz
ba)  uczestników rynku finansowego oferujących inne produkty finansowe, z wyjątkiem sytuacji, w których:
(i)  przedstawiają wyjaśnienia, poparte uzasadnionym i satysfakcjonującym właściwe organy dowodem, że działalność gospodarcza finansowana z ich produktów finansowych nie ma znaczącego wpływu na zrównoważony rozwój zgodnie z technicznymi kryteriami kwalifikacji o których mowa w art. 3 i 3a, w którym to przypadku nie mają zastosowania przepisy rozdziału II i III. Takie informacje są przedstawiane w ich prospekcie emisyjnym lub
(ii)  uczestnik rynku finansowego oświadcza w swoim prospekcie emisyjnym, że dany produkt finansowy nie służy celom zrównoważonego rozwoju oraz że produkt ten jest narażony na zwiększone ryzyko wspierania działalności gospodarczej, która nie jest uważana za zrównoważoną na mocy niniejszego rozporządzenia.
2a.  Kryteria, o których mowa w art. 1 ust. 1, stosuje się w sposób proporcjonalny, unikając nadmiernych obciążeń administracyjnych oraz uwzględniając charakter, skalę i złożoność uczestników rynku finansowego i instytucji kredytowych poprzez uproszczone przepisy dotyczące małych i nieskomplikowanych podmiotów, zgodnie z przepisami art. 4 ust. 2d.
2b.  Kryteria, o których mowa w ust. 1, mogą być stosowane do celów wymienionych w tym ustępie przez przedsiębiorstwa nieobjęte art. 1 ust. 2 lub w odniesieniu do innych instrumentów finansowych niż te określone w art. 2 na zasadzie dobrowolności.
2c.   Komisja przyjmuje akt delegowany w celu określenia informacji, które uczestnicy rynków finansowych przedstawiają odpowiednim właściwym organom do celu ust. 2 lit. a).
Poprawki 36, 88 i 89
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2
Artykuł 2
Artykuł 2
Definicje
Definicje
1.  Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1.  Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a)   „inwestycja zrównoważona środowiskowo” oznacza inwestycję, w ramach której finansuje się przynajmniej jedną działalność gospodarczą, która na podstawie niniejszego rozporządzenia kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo;
a)  „inwestycja zrównoważona środowiskowo” oznacza inwestycję, w ramach której finansuje się przynajmniej jedną działalność gospodarczą, która na podstawie niniejszego rozporządzenia kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo;
b)  „uczestnicy rynku finansowego” oznaczają uczestników rynku finansowego w rozumieniu art. 2 lit. a) [wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia w sprawie ujawniania informacji dotyczących zrównoważonych inwestycji i ryzyka dla zrównoważonego rozwoju oraz w sprawie zmiany dyrektywy (UE) 2016/2341];
b)  „uczestnicy rynku finansowego” oznaczają jeden z podmiotów w rozumieniu art. 2 lit. a) [wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia w sprawie ujawniania informacji dotyczących zrównoważonych inwestycji i ryzyka dla zrównoważonego rozwoju oraz w sprawie zmiany dyrektywy (UE) 2016/2341];
(i)  instytucję kredytową w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, zdefiniowaną w [Urząd Publikacji: proszę wstawić odniesienie do odpowiedniego artykułu] rozporządzenia (UE) nr 575/2013];
ba)   „emitent” oznacza emitenta notowanego na giełdzie w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. h) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/71/WE1a i art. 2 lit. h) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/11291b;
c)  „produkty finansowe” oznaczają produkty finansowe w rozumieniu art. 2 lit. j) [wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia w sprawie ujawniania informacji dotyczących zrównoważonych inwestycji ryzyka dla zrównoważonego rozwoju oraz w sprawie zmiany dyrektywy (UE) 2016/2341];
c)  „produkty finansowe” oznaczają zarządzanie portfelem, AFI, ubezpieczeniowy produkt inwestycyjny, produkt emerytalny, program emerytalny lub UCITS, obligacje korporacyjne, jak określono w art. 2 lit. j) [wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia w sprawie ujawniania informacji na temat inwestycji o trwałym charakterze oraz ryzyka zagrażającego stabilności oraz zmieniającego dyrektywę (UE) 2016/2341], a także emisje, o których mowa w dyrektywie 2003/71/WE i rozporządzeniu (UE) 2017/1129;
ca)  „wskaźniki środowiskowe” oznaczają, co najmniej, pomiar wykorzystania zasobów takich jak surowce, energia, energia ze źródeł odnawialnych, woda, wpływ na usługi ekosystemowe, emisje, w tym CO2, wpływ na różnorodność biologiczną oraz użytkowanie gruntów, a także wytwarzanie odpadów, na podstawie dowodów naukowych, opracowanej przez Komisję metodyki oceny cyklu życia oraz zgodnie z opracowanymi przez Komisję ramami monitorowania gospodarki o obiegu zamkniętym (COM/2018/29 final);
cb)  „właściwe organy krajowe” oznaczają właściwe organy lub organy nadzoru państw członkowskich określone w aktach unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010, rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, które to organy są właściwe dla kategorii uczestnika rynku finansowego podlegającego wymogowi dotyczącemu ujawniania informacji, o którym mowa w art. 4 niniejszego rozporządzenia;
cc)  „właściwy europejski organ nadzoru” oznacza Europejski Urząd Nadzoru lub europejskie urzędy nadzoru, określone w aktach unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010, które to organy są właściwe dla kategorii uczestnika rynku finansowego podlegającego wymogowi dotyczącemu ujawniania informacji, o którym mowa w art. 4 niniejszego rozporządzenia;
d)  „łagodzenie zmiany klimatu” oznacza proces polegający na utrzymaniu wzrostu średniej temperatury na świecie o znacznie mniej niż 2 °C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej i ograniczeniu wzrostu temperatury do 1,5 °C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej;
d)  „łagodzenie zmiany klimatu” oznacza procesy, w tym środki przejściowe, wymagane do utrzymania wzrostu średniej temperatury na świecie o znacznie mniej niż 2 °C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej i kontynuowania wysiłków zmierzających do ograniczenia go do 1,5°C powyżej poziomu sprzed epoki przemysłowej, jak określono w porozumieniu paryskim,
e)  „przystosowanie się do zmiany klimatu” oznacza proces przystosowania się do rzeczywistychspodziewanych warunków klimatycznychich skutków;
e)  „przystosowanie się do zmiany klimatu” oznacza proces przystosowania się do rzeczywistejspodziewanej zmiany klimatujej skutków;
f)  „gaz cieplarniany” oznacza gaz cieplarniany wymieniony w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 525/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady49;
f)  „gaz cieplarniany” oznacza gaz cieplarniany wymieniony w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 525/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady49;
g)  „gospodarka o obiegu zamkniętym” oznacza możliwie jak najdłuższe utrzymywanie wartości produktów, materiałów i zasobów w gospodarce oraz minimalizowanie powstawania odpadów, również poprzez stosowanie hierarchii postępowania z odpadami określonej w art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE50;
g)  „gospodarka o obiegu zamkniętym” oznacza możliwie jak najdłuższe utrzymywanie na najwyższym poziomie wartości i użytkowania produktów, materiałów i innych zasobów w gospodarce, i ograniczanie w ten sposób wpływu na środowisko oraz minimalizowanie powstawania odpadów, również poprzez stosowanie hierarchii postępowania z odpadami określonej w art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE50 oraz minimalizowanie wykorzystania zasobów w oparciu o kluczowe wskaźniki gospodarki o obiegu zamkniętym określone w ramach monitorowania postępu w dążeniu do gospodarki o obiegu zamkniętym, obejmujące różne etapy produkcji, zużycie, gospodarowanie odpadami;
h)  „zanieczyszczenie” oznacza:
h)  „zanieczyszczenie” oznacza:
(i)  bezpośrednie lub pośrednie wprowadzenie – w wyniku działalności człowieka – substancji, wibracji, ciepła, hałasu lub innej substancji zanieczyszczającej do powietrza, wody lub ziemi, co może zagrażać zdrowiu ludzi lub jakości środowiska, spowodować szkody materialne, obniżenie walorów środowiskowych lub kolizję z innymi uzasadnionymi sposobami korzystania ze środowiska;
(i)  bezpośrednie lub pośrednie wprowadzenie – w wyniku działalności człowieka – substancji, wibracji, ciepła, hałasu, światła lub innej substancji zanieczyszczającej do powietrza, wody lub ziemi, co może zagrażać zdrowiu ludzi lub jakości środowiska, spowodować szkody materialne, obniżenie walorów środowiskowych lub kolizję z innymi uzasadnionymi sposobami korzystania ze środowiska;
(ii)  w kontekście środowiska morskiego – zanieczyszczenie w rozumieniu art. 3 ust. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE51;
(ii)  w kontekście środowiska morskiego – zanieczyszczenie w rozumieniu art. 3 ust. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE51;
(iia)   zanieczyszczenie zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 33 dyrektywy 2000/60/WE;
i)  „zdrowy ekosystem” oznacza ekosystem, który jest w dobrym stanie fizycznym, chemicznym i biologicznym lub ekosystem o dobrej jakości fizycznej, chemicznejbiologicznej;
i)  „zdrowy ekosystem” oznacza ekosystem, który jest w dobrym stanie fizycznym, chemicznym i biologicznym lub posiada dobrą jakość fizyczną, chemicznąbiologiczną oraz który jest zdolny do samodzielnej reprodukcji lub odbudowy do stanu równowagi i który chroni różnorodność biologiczną;
j)  „efektywność energetyczna” oznacza bardziej efektywne wykorzystanie energii na wszystkich etapach łańcucha energetycznego, od produkcji po zużycie energii końcowej;
j)  „efektywność energetyczna” oznacza bardziej efektywne wykorzystanie energii na wszystkich etapach łańcucha energetycznego, od produkcji po zużycie energii końcowej;
k)  „dobry stan środowiska” oznacza dobry stan środowiska w rozumieniu art. 3 ust. 5 dyrektywy 2008/56/WE;
k)  „dobry stan środowiska” oznacza dobry stan środowiska w rozumieniu art. 3 ust. 5 dyrektywy 2008/56/WE;
l)  „wody morskie” oznaczają wody morskie w rozumieniu w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2008/56/WE;
l)  „wody morskie” oznaczają wody morskie w rozumieniu w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2008/56/WE;
m)  „wody powierzchniowe”, „wody śródlądowe”, „wody przejściowe” i „wody przybrzeżne” mają takie samo znaczenie jak w art. 2 pkt 1, 3, 6 i 7 dyrektywy 2000/60/WE52;
m)  „wody powierzchniowe”, „wody śródlądowe”, „wody przejściowe” i „wody przybrzeżne” mają takie samo znaczenie jak w art. 2 pkt 1, 3, 6 i 7 dyrektywy 2000/60/WE52;
n)  „zrównoważona gospodarka leśna” oznacza wykorzystywanie lasów i gruntów leśnych w taki sposób i z taką intensywnością, by utrzymać ich różnorodność biologiczną, wydajność, potencjał regeneracyjny, żywotność oraz potencjał w zakresie spełniania obecnie, jak i w przyszłości, odpowiednich funkcji ekologicznych, gospodarczych i społecznych, na szczeblu lokalnym, krajowym i globalnym, oraz by nie powodować szkód w innych ekosystemach.
n)  „zrównoważona gospodarka leśna” oznacza wykorzystywanie lasów i gruntów leśnych zgodnie z obowiązującymi przepisami.
__________________
__________________
1a Dyrektywa 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 345 z 31.12.2003, s. 64).
1b Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1129 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym oraz uchylenia dyrektywy 2003/71/WE (Dz.U. L 168 z 30.6.2017, s. 12).
49 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylające decyzję nr 280/2004/WE (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 13).
49 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylające decyzję nr 280/2004/WE (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 13).
50 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3).
50 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3).
51 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiająca ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej) (Dz.U. L 164 z 25.6.2008, s. 19–40).
51 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiająca ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej) (Dz.U. L 164 z 25.6.2008, s. 19–40).
52 Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1).
52 Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1).
Poprawka 37
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3
Artykuł 3
Artykuł 3
Kryteria zrównoważonej środowiskowo działalności gospodarczej
Kryteria zrównoważonej środowiskowo działalności gospodarczej
Do celów określenia stopnia zrównoważenia środowiskowego inwestycji działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo, jeżeli spełnia wszystkie następujące kryteria:
Do celów określenia stopnia zrównoważenia środowiskowego inwestycji działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo, jeżeli spełnia wszystkie następujące kryteria:
a)  działalność gospodarcza przyczynia się znacząco do realizacji przynajmniej jednego z celów środowiskowych określonych w art. 5 zgodnie z art. 6–11;
a)  działalność gospodarcza przyczynia się znacząco do realizacji przynajmniej jednego z celów środowiskowych określonych w art. 5 zgodnie z art. 6–11;
b)  działalność gospodarcza nie szkodzi istotnie realizacji żadnego z celów środowiskowych określonych w art. 5 zgodnie z art. 12;
b)  działalność gospodarcza nie szkodzi istotnie realizacji żadnego z celów środowiskowych określonych w art. 5 zgodnie z art. 12;
c)  działalność gospodarcza jest prowadzona zgodnie z minimalnymi gwarancjami określonymi w art. 13;
c)  działalność gospodarcza jest prowadzona zgodnie z minimalnymi gwarancjami określonymi w art. 13;
d)  działalność gospodarcza spełnia techniczne kryteria kwalifikacji, które Komisja określiła zgodnie z art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 2, art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 2 i art. 11 ust. 2.
d)  działalność gospodarcza spełnia techniczne kryteria kwalifikacji, które Komisja określiła na podstawie zharmonizowanych pomiarów wpływu na zrównoważony rozwój na poziomie przedsiębiorstwa lub planu należącego do działalności gospodarczej oraz zgodnie z art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 2, art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 2 i art. 11 ust. 2.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 a (nowy)
Artykuł 3a
Kryteria działalności gospodarczej wywierającej znaczący negatywny wpływ na środowisko
Do dnia 31 grudnia 2021 r. Komisja przeprowadzi ocenę skutków zmiany niniejszego rozporządzenia w celu rozszerzenia ram dla zrównoważonych inwestycji o ramy, które są wykorzystywane do określenia kryteriów, kiedy i w jaki sposób działalność gospodarcza ma znaczący negatywny wpływ na zrównoważony rozwój.
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4
Artykuł 4
Artykuł 4
Stosowanie kryteriów zrównoważonej środowiskowo działalności gospodarczej
Stosowanie i spełnienie kryteriów służących ustaleniu stopnia zrównoważenia środowiskowego działalności gospodarczej
1.  Państwa członkowskie stosują określone w art. 3 kryteria służące ustaleniu, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo, na potrzeby wszelkich środków określających wymogi nakładane na podmioty rynkowe w odniesieniu do produktów finansowych lub obligacji korporacyjnych, które są wprowadzane do obrotu jako „zrównoważone środowiskowo”.
1.  Państwa członkowskie i Unia stosują określone w art. 3 kryteria służące ustaleniu stopnia zrównoważenia środowiskowego danej działalności gospodarczej na potrzeby wszelkich środków określających wymogi dotyczące zrównoważonego rozwoju nakładane na podmioty rynkowe w odniesieniu do produktów finansowych lub obligacji korporacyjnych.
2.  Uczestnicy rynku finansowego oferujący produkty finansowe jako inwestycje zrównoważone środowiskowo lub jako inwestycje o podobnych cechach, ujawniają informacje na temat tego, w jaki sposób i w jakim stopniu określone w art. 3 kryteria zrównoważonej środowiskowo działalności gospodarczej stosuje się do ustalenia zrównoważenia środowiskowego inwestycji. W przypadku gdy uczestnicy rynku finansowego uznają, że działalność gospodarcza, która nie spełnia technicznych kryteriów kwalifikacji ustanowionych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub w odniesieniu do której te kryteria przeglądu technicznego nie zostały jeszcze określone, powinna zostać uznana za zrównoważoną środowiskowo, mogą o tym powiadomić Komisję.
2.  Uczestnicy rynku finansowego oferujący produkty finansowe lub obligacje korporacyjne ujawniają odpowiednie informacje umożliwiające im ustalenie, czy oferowane przez nich produkty kwalifikują się jako inwestycje zrównoważone środowiskowo zgodnie z kryteriami określonymi w art. 3. W przypadku gdy uczestnicy rynku finansowego uznają, że działalność gospodarcza, w odniesieniu do której techniczne kryteria kwalifikacji nie zostały jeszcze określone, powinna zostać uznana za zrównoważoną środowiskowo, powiadamiają o tym Komisję. Komisja w stosownych przypadkach powiadamia Platformę ds. zrównoważonego finansowania, o której mowa w art. 15, o takich powiadomieniach uczestników rynku finansowego. Uczestnicy rynku finansowego nie oferują produktów finansowych jako inwestycji zrównoważonych środowiskowo lub jako inwestycji o podobnych cechach, jeśli produkty nie te kwalifikują się jako zrównoważone środowiskowo.
2a.   Państwa członkowskie, w ścisłej współpracy z właściwym europejskim organem nadzoru, monitorują informacje, o których mowa w ust. 2. Uczestnicy rynku finansowego przekazują je właściwemu organowi krajowemu, który następnie niezwłocznie przekazuje je właściwemu europejskiemu organowi nadzoru. W przypadku gdy właściwy organ krajowy lub właściwy europejski organ nadzoru nie zgadza się z przekazanymi informacjami, o których mowa w ust. 2 i 2a, uczestnicy rynku finansowego weryfikują i korygują ujawnione informacje.
2b.  Ujawnianie informacji, o których mowa w art. 4, jest zgodne z zasadami uczciwych, jasnych i niewprowadzających w błąd informacji zawartymi w dyrektywie (UE) 2014/65/UE oraz w dyrektywie (UE) 2016/97, a także z uprawnieniami interwencyjnymi, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. c), zgodnymi z uprawnieniami zawartymi w rozporządzeniu nr 600/2014.
2c.  Żadne obowiązki w zakresie ujawniania informacji określone w [Urząd Publikacji: proszę wstawić odniesienie do rozporządzenia w sprawie ujawniania informacji dotyczących zrównoważonych inwestycji i ryzyka dla zrównoważonego rozwoju oraz w sprawie zmiany dyrektywy (UE) 2016/2341] nie są wymagane w niniejszym rozporządzeniu.
2d.  Małe i niezłożone jednostki określone w art. 2.2b i 2.2c podlegają uproszczonym przepisom.