Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2017/0358(COD)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0295/2018

Teksty złożone :

A8-0295/2018

Debaty :

PV 15/04/2019 - 20
CRE 15/04/2019 - 20

Głosowanie :

PV 16/04/2019 - 8.19
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2019)0377

Teksty przyjęte
PDF 483kWORD 136k
Wtorek, 16 kwietnia 2019 r. - Strasburg Wersja tymczasowa
Nadzór ostrożnościowy nad firmami inwestycyjnymi (dyrektywa) ***I
P8_TA-PROV(2019)0377A8-0295/2018
Rezolucja
 Tekst skonsolidowany

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi oraz zmieniającej dyrektywy 2013/36/UE i 2014/65/UE (COM(2017)0791 – C8-0452/2017 – 2017/0358(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0791),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 53 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0452/2017),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z dnia 22 sierpnia 2018 r.(1),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 kwietnia 2018 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 20 marca 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię przedstawioną przez Komisję Prawną (A8-0295/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

(1) Dz.U. C 378 z 19.10.2018, s. 5.
(2) Dz.U. C 262 z 25.7.2018, s. 35.


Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2019 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... w sprawie nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi oraz zmieniającej dyrektywy 2013/36/UE i 2014/65/UE(1)
P8_TC1-COD(2017)0358

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 53 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego(2),

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(4),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Solidny nadzór ostrożnościowy stanowi integralną część warunków regulacyjnych, w których instytucje finansowe mogą świadczyć usługi w całej Unii. Firmy inwestycyjne wraz z instytucjami kredytowymi podlegają przepisom dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE(5) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013(6) w odniesieniu do ich traktowania ostrożnościowego i nadzoru ostrożnościowego, natomiast wymogi w zakresie udzielania im zezwoleń oraz inne dotyczące ich wymogi organizacyjne i wymogi w zakresie prowadzenia działalności określono w dyrektywie 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(7).

(2)  Istniejące systemy ostrożnościowe ustanowione na mocy rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE w dużej mierze opierają się na kolejnych iteracjach międzynarodowych standardów regulacyjnych określonych przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego dla dużych grup bankowych i jedynie częściowo odnoszą się do szczególnych ryzyk nieodłącznie związanych ze zróżnicowaną działalnością dużej części firm inwestycyjnych. Szczególnymi słabościami i ryzykami nieodłącznie związanymi z tymi firmami inwestycyjnymi należy się zatem zająć za pomocą skutecznych, odpowiednich i proporcjonalnych rozwiązań ostrożnościowych na szczeblu Unii, które pomogą zapewnić równe warunki działania w całej Unii, zagwarantują skuteczny nadzór ostrożnościowy, pozwalając jednocześnie utrzymać kontrolę nad kosztami przestrzegania przepisów, i zapewnią wystarczający kapitał na pokrycie ryzyk, na które narażone są firmy inwestycyjne.

(3)  Należyty nadzór ostrożnościowy powinien zapewniać zarządzanie firmami inwestycyjnymi w sposób prawidłowy i zgodnie z najlepiej pojętym interesem ich klientów. Należy uwzględnić potencjał firm inwestycyjnych i ich klientów do podejmowania nadmiernego ryzyka oraz gradację ryzyka podejmowanego i stwarzanego przez firmy inwestycyjne. Taki nadzór ostrożnościowy powinien również mieć na celu unikanie nakładania nieproporcjonalnie dużego obciążenia administracyjnego na firmy inwestycyjne. Jednocześnie taki nadzór ostrożnościowy powinien umożliwiać osiągnięcie równowagi między zapewnieniem bezpieczeństwa i solidności firm inwestycyjnych a unikaniem nadmiernych kosztów, które mogłyby zagrozić rentowności ich działalności gospodarczej.

(4)  Wiele wymogów wynikających z ram ustanowionych rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 i dyrektywą 2013/36/UE opracowano w celu zaradzenia wspólnym ryzykom, na jakie narażone są instytucje kredytowe. W związku z tym istniejące wymogi są w dużej mierze skalibrowane w taki sposób, aby zachować zdolność instytucji kredytowych do udzielania pożyczek niezależnie od cyklu koniunkturalnego oraz do ochrony deponentów i podatników przed możliwą upadłością; nie mają one natomiast na celu uwzględnienia wszystkich poszczególnych profili ryzyka firm inwestycyjnych. Firmy inwestycyjne nie posiadają dużych detalicznych i korporacyjnych portfeli kredytowych oraz nie przyjmują depozytów. Prawdopodobieństwo, że ich upadłość może mieć szkodliwy wpływ na ogólną stabilność finansową, jest mniejsze niż w przypadku instytucji kredytowych, niemniej jednak stwarzają one ryzyko, któremu należy zaradzić, tworząc solidne ramy. Ryzyka, na jakie jest narażona i jakie stwarza większość firm inwestycyjnych, znacząco różnią się zatem od ryzyk, na jakie są narażone i jakie stwarzają instytucje kredytowe, i różnice te należy wyraźnie odzwierciedlić w unijnych ramach ostrożnościowych.

(5)  Rozbieżności w stosowaniu istniejących ram w poszczególnych państwach członkowskich zagrażają równym warunkom działania dla firm inwestycyjnych w obrębie Unii, utrudniając inwestorom dostęp do nowych możliwości i lepszych sposobów zarządzania ryzykami, na które są narażeni. Rozbieżności te wynikają z ogólnej złożoności stosowania tych ram wobec różnych firm inwestycyjnych w oparciu o świadczone przez nie usługi, w przypadku gdy niektóre organy krajowe dostosowują lub usprawniają ich stosowanie na gruncie prawa krajowego lub w praktykach krajowych. Biorąc pod uwagę, że istniejące ramy ostrożnościowe nie uwzględniają wszystkich ryzyk, na jakie są narażone i jakie stwarzają niektóre rodzaje firm inwestycyjnych, do niektórych firm inwestycyjnych w niektórych państwach członkowskich stosowane są duże narzuty kapitałowe. Należy ustanowić jednolite przepisy uwzględniające te ryzyka w celu zapewnienia zharmonizowanego nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi w całej Unii.

(6)  Wymagany jest zatem szczególny system ostrożnościowy dla firm inwestycyjnych niemających znaczenia systemowego za względu na ich wielkość i wzajemne powiązania z innymi podmiotami finansowymi i gospodarczymi. Firmy inwestycyjne o znaczeniu systemowym powinny jednak nadal podlegać istniejącym ramom ostrożnościowym na podstawie dyrektywy 2013/36/UE i rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Wspomniane firmy inwestycyjne są podzbiorem firm inwestycyjnych, do których ramy ustanowione dyrektywą 2013/36/UE i rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 mają obecnie zastosowanie, i nie korzystają ze specjalnych wyłączeń z żadnego z podstawowych wymogów określonych w tych ramach. Największe i najbardziej wzajemnie powiązane firmy mają modele biznesowe i profile ryzyka podobne do modeli biznesowych i profili ryzyka istotnych instytucji kredytowych – świadczą usługi podobne do usług bankowych i zapewniają zabezpieczenie przed ryzykiem na znaczną skalę. Co więcej, firmy inwestycyjne o znaczeniu systemowym są wystarczająco duże i mają modele biznesowe i profile ryzyka, które stanowią zagrożenie dla stabilności i prawidłowego funkcjonowania rynków finansowych na równi z dużymi instytucjami kredytowymi. W związku z tym te firmy inwestycyjne powinny nadal podlegać przepisom określonym w dyrektywie 2013/36/UE i rozporządzeniu (UE) nr 575/2013.

(7)  Firmy inwestycyjne, które zawierają transakcje na własny rachunek lub gwarantują emisję instrumentów finansowych lub subemisję instrumentów finansowych z gwarancją przejęcia emisji, lub które są członkami rozliczającymi kontrahentów centralnych, mogą mieć modele biznesowe i profile ryzyka podobne do modeli biznesowych i profili ryzyka instytucji kredytowych. Ze względu na ich wielkość i charakter działalności, mogą one stwarzać ryzyka dla stabilności finansowej porównywalne do ryzyk stwarzanych przez instytucje kredytowe. Właściwe organy powinny mieć możliwość wprowadzenia wymogu, by podlegały one temu samemu traktowaniu ostrożnościowemu co te instytucje na mocy rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz by spełniały wymogi dotyczące nadzoru ostrożnościowego zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE.

(8)  Mogą istnieć państwa członkowskie, w których organy odpowiedzialne za nadzór ostrożnościowy nad firmami inwestycyjnymi są odrębne od organów, które zajmują się nadzorem zachowań na rynku. Niezbędne jest zatem utworzenie mechanizmu współpracy i wymiany informacji między tymi organami w celu zapewnienia zharmonizowanego nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi w całej Unii, który będzie funkcjonował szybko i skutecznie.

(9)  Firma inwestycyjna może zawierać transakcje za pośrednictwem członka rozliczającego w innym państwie członkowskim. W takiej sytuacji należy ustanowić mechanizm służący wymianie informacji między odpowiednimi właściwymi organami (organem właściwym dla nadzoru ostrożnościowego nad daną firmą inwestycyjną, z jednej strony, a – odpowiednio – odpowiednim organem sprawującym nadzór nad członkiem rozliczającym albo organem sprawującym nadzór nad kontrahentem centralnym (CCP), z drugiej strony) w poszczególnych państwach członkowskich na temat modelu i parametrów wykorzystywanych do obliczania wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego firmy inwestycyjnej w przypadkach gdy takie obliczanie jest wykorzystywane jako podstawa ustalenia wymogów kapitałowych tej firmy inwestycyjnej.

(10)  W celu wspierania harmonizacji standardów i praktyk nadzoru w Unii Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) powinien zachować główne kompetencje w zakresie koordynacji i konwergencji praktyk nadzorczych w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi w ramach Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego (ESNF), w ścisłej współpracy z Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA).

(11)  Wymagany poziom kapitału założycielskiego firmy inwestycyjnej powinien opierać się na usługach i rodzajach działalności, do których, odpowiednio, świadczenia i prowadzenia, firma inwestycyjna jest upoważniona ▌zgodnie z dyrektywą 2014/65/WE. Z jednej strony przewidziana w dyrektywie 2013/36/UE możliwość obniżenia przez państwa członkowskie wymaganego poziomu kapitału założycielskiego w szczególnych sytuacjach, a z drugiej nierównomierne wdrożenie tej dyrektywy doprowadziły do sytuacji, w której wymagane poziomy kapitału założycielskiego są różne w poszczególnych krajach Unii. Aby wyeliminować to rozdrobnienie, należy odpowiednio zharmonizować wymagany poziom kapitału założycielskiego w odniesieniu do wszystkich firm inwestycyjnych w Unii.

Z myślą o ograniczeniu barier wobec wejścia na rynek, które mogą obecnie istnieć dla wielostronnych platform obrotu (MTF) lub zorganizowanych platform obrotu (OTF) kapitał założycielski firm inwestycyjnych, które działają jako MTF lub OTF, ustala się na poziomie, o którym mowa w art. 9 ust. 3 niniejszej dyrektywy. W przypadku gdy firmie inwestycyjnej uprawnionej do prowadzenia OTF zezwolono również na zawieranie transakcji na własny rachunek na warunkach przewidzianych w art. 20 dyrektywy 2014/65/UE, jej kapitał założycielski ustala się na poziomie, o którym mowa w art. 9 ust. 1 niniejszej dyrektywy.

(12)  Firmy inwestycyjne zostają wprawdzie wyłączone z zakresu stosowania dyrektywy 2013/36/UE i rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jednakże pewne pojęcia stosowane w kontekście, odpowiednio, dyrektywy 2013/36/UE oraz rozporządzenia (UE) nr 575/2013 zachowują swoje dobrze ugruntowane znaczenie. Aby umożliwić i ułatwić spójne rozumienie takich pojęć w przypadku, gdy są one stosowane – w unijnych aktach prawnych – w odniesieniu do firm inwestycyjnych, zawarte w tychże aktach odniesienia do kapitału założycielskiego firm inwestycyjnych, do uprawnień nadzorczych organów właściwych dla firm inwestycyjnych, do procesu oceny adekwatności kapitału wewnętrznego ▌firm inwestycyjnych, do procesu przeglądu i oceny nadzorczej dokonywanych przez organy właściwe dla firm inwestycyjnych oraz przepisów dotyczących zarządzania i wynagrodzenia mających zastosowanie do firm inwestycyjnych należy traktować jako odnoszące się do odpowiednich przepisów niniejszej dyrektywy.

(13)  Odpowiednie funkcjonowanie rynku wewnętrznego wymaga przejęcia odpowiedzialności za nadzorowanie firmy inwestycyjnej – w szczególności jej wypłacalności i solidności finansowej – przez właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia. Aby zagwarantować skuteczny nadzór nad firmami inwestycyjnymi również w innych państwach członkowskich, w których świadczą one usługi lub posiadają oddział, należy zapewnić bliską współpracę i wymianę informacji z właściwymi organami tych innych państw członkowskich.

(14)  Do celów informacyjnych i nadzorczych, zwłaszcza w celu zapewnienia stabilności systemu finansowego, właściwe organy przyjmujących państw członkowskich powinny w poszczególnych przypadkach mieć możliwość przeprowadzania kontroli na miejscu, kontrolowania działalności oddziałów firm inwestycyjnych na swoim terytorium oraz żądania udzielenia informacji na temat działalności tych oddziałów. Odpowiedzialność za środki nadzorcze wobec tych oddziałów powinna jednak spoczywać na państwie członkowskim pochodzenia.

(15)  W celu ochrony szczególnie chronionych informacji handlowych właściwe organy powinny być związane przepisami dotyczącymi tajemnicy zawodowej podczas wykonywania swoich zadań nadzorczych i wymiany informacji poufnych.

(16)  W celu wzmocnienia nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi oraz ochrony klientów firm inwestycyjnych audytorzy powinni prowadzić bezstronną weryfikację i niezwłocznie powiadamiać właściwe organy o faktach, które mogą mieć poważne konsekwencje dla sytuacji finansowej firmy inwestycyjnej lub dla organizacji takiej firmy pod względem administracyjnym i księgowym.

(17)  Przetwarzanie danych osobowych do celów niniejszej dyrektywy należy przeprowadzać zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679(8) oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 45/2001(9). W szczególności, jeżeli niniejsza dyrektywa zezwala na wymianę danych osobowych z państwami trzecimi, należy zastosować odnośne przepisy określone w rozdziale V rozporządzenia (UE) 2016/679 oraz w art. 9 rozporządzenia (UE) nr 45/2001.

(18)  Aby zapewnić spełnianie obowiązków ustanowionych w niniejszej dyrektywie oraz w [rozporządzeniu (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], państwa członkowskie powinny określić sankcje administracyjne i inne środki administracyjne, które są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. W celu zapewnienia odstraszającego efektu sankcji administracyjnych informacje o ich nałożeniu należy publikować, z wyjątkiem pewnych ściśle określonych przypadków. Aby umożliwić klientom i inwestorom podjęcie świadomej decyzji dotyczącej ich wariantów inwestycyjnych, klienci i inwestorzy powinni mieć dostęp do informacji dotyczących sankcji administracyjnych i środków administracyjnych nałożonych na firmy inwestycyjne.

(19)  W celu wykrywania naruszeń przepisów krajowych transponujących niniejszą dyrektywę oraz naruszeń przepisów [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] państwa członkowskie powinny dysponować niezbędnymi uprawnieniami dochodzeniowymi oraz powinny ustanowić skuteczne i szybkie mechanizmy zgłaszania potencjalnych lub faktycznych naruszeń.

(20)  Firmy inwestycyjne, które nie są uznawane za małe i niepowiązane wzajemnie, powinny dysponować kapitałem wewnętrznym adekwatnym pod względem ilości, jakości i struktury, aby pokryć konkretne ryzyka, na które są lub mogą być narażone. Właściwe organy powinny zapewnić, by firmy inwestycyjne posiadały odpowiednie strategie i procesy służące ocenie i utrzymaniu adekwatności ich kapitału wewnętrznego. Właściwe organy powinny mieć możliwość zwracania się również do małych i niepowiązanych wzajemnie firm o stosowanie podobnych wymogów w stosownych przypadkach.

(21)  Uprawnienia do dokonywania przeglądu nadzorczego i oceny nadzorczej powinny w dalszym ciągu stanowić istotne narzędzie regulacyjne umożliwiające właściwym organom ocenę elementów jakościowych, takich jak m.in. zarządzanie i kontrole wewnętrzne oraz procesy i procedury zarządzania ryzykiem, a także – w razie potrzeby – ustalanie dodatkowych wymogów, w szczególności w zakresie wymogów kapitałowych i wymogów dotyczących płynności, zwłaszcza dla firm inwestycyjnych, które nie są uznawane za małe i niepowiązane wzajemnie, oraz wtedy gdy właściwy organ uzna to za uzasadnione i odpowiednie również dla małych i niepowiązanych wzajemnie firm.

(22)  Zasada równości wynagrodzeń dla pracowników płci męskiej i żeńskiej za taką samą pracę lub pracę takiej samej wartości jest ustanowiona w art. 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Firmy inwestycyjne powinny stosować tę zasadę w konsekwentny sposób. Aby dostosować poziom wynagrodzeń do profilu ryzyka firm inwestycyjnych i aby zagwarantować równe warunki działania, firmy inwestycyjne powinny podlegać jasnym zasadom w zakresie ładu korporacyjnego i zasadom dotyczącym wynagrodzenia neutralnym pod względem płci i uwzględniającym różnice między instytucjami kredytowymi a firmami inwestycyjnymi. Małe i niepowiązane wzajemnie firmy inwestycyjne powinny być jednak wyłączone z tych zasad, ponieważ ustanowione w dyrektywie 2014/65/UE przepisy odnoszące się do wynagrodzenia i ładu korporacyjnego są dostatecznie kompleksowe dla tego rodzaju firm.

(23)  Podobnie w sprawozdaniu Komisji z dnia 28 lipca 2016 r. „Ocena przepisów dotyczących wynagrodzeń na podstawie dyrektywy 2013/36/UE i rozporządzenia (UE) nr 575/2013” wykazano, że określone w dyrektywie 2013/36/UE wymogi dotyczące odroczenia i wypłaty w instrumentach nie są odpowiednie w przypadku małych i nieskomplikowanych firm inwestycyjnych lub w przypadku pracowników o niskim poziomie wynagrodzenia zmiennego. Jasne, spójne i zharmonizowane kryteria identyfikacji firm inwestycyjnych i osób fizycznych wyłączonych ze wspomnianych wymogów są niezbędne w celu zapewnienia konwergencji w zakresie nadzoru ▌i równych warunków działania.

Ze względu na ważną rolę, jaką osoby o wysokich zarobkach odgrywają w kierowaniu działalnością i długoterminowymi wynikami firm inwestycyjnych, należy zapewnić skuteczny nadzór nad praktykami i tendencjami w zakresie wynagrodzeń takich osób. Właściwe organy powinny zatem mieć możliwość monitorowania wynagrodzeń osób o wysokich zarobkach.

(24)  Firmom inwestycyjnym należy zapewnić pewną elastyczność w zakresie wykorzystywania przez nie instrumentów niepieniężnych na potrzeby wypłacania wynagrodzenia zmiennego, o ile instrumenty te skutecznie służą osiągnięciu celu pogodzenia interesów pracowników z interesami różnych zainteresowanych stron, takich jak akcjonariusze i kredytodawcy, i przyczyniają się do dostosowania wynagrodzenia zmiennego do profilu ryzyka firmy inwestycyjnej.

(25)  Przychody firm inwestycyjnych w formie opłat, prowizji lub innych przychodów w odniesieniu do świadczenia różnych usług inwestycyjnych są wysoce nieprzewidywalne. Ograniczenie zmiennego składnika wynagrodzenia do części stałego składnika wynagrodzenia wpłynęłoby na możliwość zmniejszania przez firmę wynagrodzenia w okresach zmniejszonych przychodów i mogłoby prowadzić do zwiększenia podstawowych kosztów stałych firmy, co stwarzałoby ryzyko dla zdolności firmy do przetrwania okresów pogorszenia koniunktury gospodarczej lub zmniejszonych przychodów.

Aby uniknąć tego ryzyka, nie należy nakładać wymogu jednolitego maksymalnego stosunku składników zmiennych i stałych wynagrodzenia na firmy inwestycyjne niemające znaczenia systemowego. Zamiast tego wspomniane firmy inwestycyjne same powinny ustalić odpowiedni stosunek. Niniejsza dyrektywa nie powinna jednak uniemożliwiać państwom członkowskim wdrażania w prawie krajowym środków służących nałożeniu na firmy inwestycyjne bardziej rygorystycznych wymogów pod względem maksymalnego stosunku składników zmiennych i stałych wynagrodzenia. Niniejsza dyrektywa nie powinna również uniemożliwiać państwom członkowskim nakładania maksymalnego stosunku, o którym mowa w poprzednim zdaniu, na wszystkie firmy inwestycyjne lub ich określone rodzaje.

(26)  W państwach członkowskich stosuje się różne struktury zarządzania. W większości przypadków jest to system monistyczny lub dualistyczny. Definicje zastosowane w niniejszej dyrektywie mają obejmować wszystkie istniejące struktury, bez opowiadania się za którąkolwiek z nich. Ich rola jest czysto użytkowa w stosunku do celu polegającego na ustanowieniu przepisów, które mają mieć określony skutek bez względu na krajowe prawo spółek mające zastosowanie do danej instytucji w każdym państwie członkowskim. Definicje nie powinny wpływać zatem na ogólny podział kompetencji zgodnie z krajowym prawem spółek.

(27)  Należy przyjąć, że „organ zarządzający” pełni funkcję wykonawczą i funkcję nadzorczą. Kompetencje i struktura organów zarządzających w poszczególnych państwach członkowskich różnią się. W państwach członkowskich, w których organy zarządzające mają strukturę jednopoziomową, jeden organ zazwyczaj wykonuje zadania zarządcze i nadzorcze. W państwach członkowskich z systemem dwupoziomowym funkcję nadzorczą organu zarządzającego pełni odrębna rada nadzorcza, która nie ma funkcji wykonawczych, zaś funkcję wykonawczą pełni odrębny zarząd, który jest odpowiedzialny za bieżące zarządzanie przedsiębiorstwem. W związku z tym poszczególnym podmiotom w ramach organu zarządzającego przydziela się odrębne zadania.

(28)  W odpowiedzi na rosnące potrzeby społeczeństwa pod względem przejrzystości podatkowej oraz w celu propagowania korporacyjnej odpowiedzialności firm inwestycyjnych należy wymagać od firm inwestycyjnych – o ile nie zakwalifikowano ich jako małe i niepowiązane wzajemnie – ujawniania corocznie niektórych informacji, w tym informacji dotyczących osiągniętych zysków, zapłaconych podatków i wszelkich otrzymanych dotacji publicznych.

(29)  Niniejsza dyrektywa nie powinna uniemożliwiać państwom członkowskim przyjęcia bardziej rygorystycznego podejścia do wynagrodzeń w przypadku otrzymywania przez firmy inwestycyjne nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego.

(30)  Aby uwzględnić ryzyka występujące na szczeblu grupy składającej się wyłącznie z firm inwestycyjnych, metodzie konsolidacji ostrożnościowej wymaganej ▌[rozporządzeniem (UE) nr ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] powinien towarzyszyć grupowy test kapitałowy dla prostszych struktur grupowych. Wyznaczenie organu sprawującego nadzór nad grupą powinno jednak w obu przypadkach opierać się na tych samych zasadach, które stosuje się w przypadku nadzoru skonsolidowanego zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE. Aby zapewnić należytą współpracę, kluczowe elementy środków koordynacji, a w szczególności wymogi informacyjne w sytuacjach nadzwyczajnych lub uzgodnienia dotyczące współpracy i koordynacji, powinny być podobne do kluczowych elementów koordynacji mających zastosowanie w kontekście jednolitego zbioru przepisów dla instytucji kredytowych.

(31)  Z jednej strony Komisja powinna być w stanie przedłożyć Radzie zalecenia dotyczące negocjacji umów między Unią a państwami trzecimi w sprawie praktycznego sprawowania nadzoru nad zgodnością z grupowym testem kapitałowym nad firmami inwestycyjnymi, których jednostki dominujące mają siedzibę w państwach trzecich, oraz nad firmami inwestycyjnymi prowadzącymi działalność w państwach trzecich, których jednostki dominujące mają siedzibę w Unii. Z drugiej strony państwa członkowskie i EUNB powinny być także w stanie ustanawiać porozumienia administracyjne z państwami trzecimi, aby wykonywać swoje zadania nadzorcze.

(32)  W celu zapewnienia pewności prawa i unikania dublowania się obecnych ram ostrożnościowych mających zastosowanie zarówno do instytucji kredytowych, jak i firm inwestycyjnych, oraz ram ustanowionych niniejszą dyrektywą, wprowadza się zmiany do rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE w celu wyłączenia firm inwestycyjnych z zakresu ich stosowania. Firmy inwestycyjne wchodzące w skład grupy bankowej powinny jednak nadal podlegać tym przepisom rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE, które są istotne dla grupy bankowej, takim jak przepisy dotyczące unijnej pośredniej jednostki dominującej, o której mowa w [art. 21b] dyrektywy 2013/36/UE, i przepisy dotyczące konsolidacji ostrożnościowej określone w części pierwszej tytuł 2 rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

(33)  Konieczne jest określenie kroków, jakie muszą podjąć przedsiębiorstwa w celu potwierdzenia, czy wchodzą one w zakres definicji instytucji kredytowej określonej w art. 4. ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i czy w związku z tym muszą uzyskać zezwolenie na działalność jako instytucja kredytowa. Ponieważ niektóre firmy inwestycyjne prowadzą już działalność, o której mowa w sekcji A pkt 3 i 6 załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE, konieczne jest również zapewnienie jasności co do ciągłości każdego zezwolenia udzielonego na prowadzenie tej działalności. Właściwe organy powinny w szczególności zapewnić, by przejście z obecnych do nowych ram oferowało firmom inwestycyjnym wystarczającą pewność regulacyjną.

(34)  W celu zapewnienia skutecznego nadzoru istotne jest, aby przedsiębiorstwa spełniające warunki określone w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 złożyły wniosek o zezwolenie na działalność jako instytucja kredytowa. Właściwe organy powinny zatem mieć możliwość nałożenia sankcji na przedsiębiorstwa, które nie złożą wniosku o takie zezwolenie.

(35)  Z chwilą jej wejścia w życie zmiana definicji „instytucji kredytowej” w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 wprowadzona rozporządzeniem [rozporządzenie (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] może objąć firmy inwestycyjne, które już prowadzą działalność na podstawie zezwolenia wydanego zgodnie z dyrektywą 2014/65/UE. Przedsiębiorstwom tym należy zezwolić na dalsze prowadzenie działalności na podstawie posiadanego zezwolenia na działalność jako firma inwestycyjna do momentu wydania zezwolenia na działalność jako instytucja kredytowa. Takie firmy inwestycyjne powinny złożyć wniosek o udzielenie zezwolenia na działalność jako instytucja kredytowa najpóźniej wtedy, gdy średnia całkowita miesięczna wartość ich aktywów przekracza którykolwiek z progów określonych w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 przez okres dwunastu kolejnych miesięcy. Jeżeli firma inwestycyjna przekracza którykolwiek z progów określonych w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy, należy obliczyć średnią całkowitą miesięczną wartość jej aktywów, biorąc pod uwagę okres dwunastu kolejnych miesięcy poprzedzający ten dzień. Takie firmy inwestycyjne powinny złożyć wniosek o zezwolenie na działalność jako instytucja kredytowa w ciągu roku i jednego dnia po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.

(36)  Zmiana definicji „instytucji kredytowej” w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 wprowadzona rozporządzeniem [rozporządzenie (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] może również dotyczyć przedsiębiorstw, które złożyły już wniosek o zezwolenie na działalność jako firma inwestycyjna zgodnie z dyrektywą 2014/65/UE i w przypadku których wniosek ten nie został jeszcze rozpatrzony. Takie wnioski należy przekazać właściwym organom na podstawie dyrektywy 2013/36/UE i rozpatrzyć je zgodnie z przepisami dotyczącymi udzielenia zezwolenia określonymi w tej dyrektywie, jeżeli przewidziana całkowita wartość aktywów przedsiębiorstwa osiąga którykolwiek z progów określonych w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

(37)  Przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, powinny również podlegać wszystkim wymogom w zakresie dostępu do działalności instytucji kredytowych określonym w tytule III dyrektywy 2013/36/UE, w tym przepisom dotyczącym cofnięcia zezwolenia zgodnie z art. 18 tej dyrektywy. Należy jednak zmienić art. 18 tej dyrektywy aby zapewnić, by właściwe organy mogły również cofnąć zezwolenie udzielone instytucji kredytowej w sytuacji, gdy ta instytucja kredytowa wykorzystuje zezwolenie wyłącznie w celu prowadzenia działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, a jej średnia całkowita wartość aktywów jest przez okres 5 kolejnych lat niższa niż wartości progowe określone w tymże artykule 4 ust. 1 pkt 1 lit. b).

(38)  Zgodnie z art. 39 dyrektywy 2014/65/UE firmy z państw trzecich, które świadczą usługi finansowe w UE, podlegają krajowym systemom prawnym, które mogą wymagać utworzenia oddziału w państwie członkowskim. Aby ułatwić regularne monitorowanie i ocenę działalności prowadzonej przez firmy z państw trzecich za pośrednictwem oddziałów utworzonych w Unii, właściwe organy powinny być informowane o skali i zakresie usług świadczonych i działalności prowadzonej na ich terytorium za pośrednictwem oddziałów.

(39)  Konkretne odesłania w dyrektywie 2014/59/UE, w dyrektywie 2011/61/UE i w dyrektywie 2009/65/WE do przepisów, które mają zastosowanie do firm inwestycyjnych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 i w dyrektywie 2013/36/UE i które przestaną mieć zastosowanie z dniem rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy i [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], należy zaktualizować, dostosowując je do odpowiednich odesłań w niniejszej dyrektywie i [rozporządzeniu (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

(40)  EUNB we współpracy z ESMA opublikował sprawozdanie oparte na dogłębnej analizie podstawowej, zgromadzonych danych i konsultacjach w zakresie szczególnego systemu ostrożnościowego dla wszystkich firm inwestycyjnych niemających znaczenia systemowego, które służy jako podstawa zmienionych ram ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych.

(41)  Aby zapewnić zharmonizowane stosowanie niniejszej dyrektywy EUNB należy powierzyć obowiązek opracowania projektów standardów technicznych mających na celu sprecyzowanie informacji, które organy państwa pochodzenia i organy państwa przyjmującego powinny wymieniać w kontekście nadzoru, określenie sposobu dokonywania przez firmy inwestycyjne oceny skali ich działalności do celów wymogów w zakresie zarządzania wewnętrznego oraz w szczególności określenie, czy stanowią one małe i niepowiązane wzajemnie firmy. W standardach technicznych należy również sprecyzować, którzy pracownicy mają znaczący wpływ na profil ryzyka firm do celów przepisów dotyczących wynagrodzeń, oraz określić instrumenty dodatkowe Tier I i instrumenty Tier II, które zaliczają się do wynagrodzenia zmiennego. W standardach technicznych należy także określić elementy oceny zakresu stosowania wymogów w zakresie zarządzania wewnętrznego, przejrzystości, traktowania ryzyka i wynagrodzeń, a także kwestie związane z nakładaniem dodatkowych wymogów kapitałowych przez właściwe organy oraz funkcjonowaniem kolegiów organów nadzoru.

(42)  Aby zapewnić jednolite stosowanie niniejszej dyrektywy oraz uwzględnić zmiany na rynkach finansowych, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do doprecyzowania definicji zawartych w niniejszej dyrektywie, ocen kapitału wewnętrznego i ocen ryzyka firm inwestycyjnych oraz uprawnień właściwych organów do przeglądu i oceny nadzorczej. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(43)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszej dyrektywy, mając na uwadze w szczególności przyjęcie projektu wykonawczych standardów technicznych opracowanych przez EUNB dotyczących wymogów w zakresie wymiany informacji między właściwymi organami, a także aby uwzględnić zmiany warunków gospodarczych i monetarnych w odniesieniu do poziomów wymogów w zakresie kapitału założycielskiego dla firm inwestycyjnych, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011(10).

(44)  Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, tj. ustanowienie skutecznych i proporcjonalnych ram ostrożnościowych w celu zapewnienia, by firmy inwestycyjne posiadające zezwolenie na prowadzenie działalności w całej Unii działały w oparciu o solidne podstawy finansowe oraz były zarządzane w prawidłowy sposób, w tym w najlepiej pojętym interesie ich klientów, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich skalę i skutki możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na szczeblu unijnym, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(45)  Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających(11) państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji jednego lub większej liczby dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

TYTUŁ I

PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy dotyczące:

a)  kapitału założycielskiego firm inwestycyjnych;

b)  uprawnień i narzędzi nadzorczych na potrzeby nadzoru ostrożnościowego sprawowanego przez właściwe organy nad firmami inwestycyjnymi;

c)  nadzoru ostrożnościowego sprawowanego nad firmami inwestycyjnymi przez właściwe organy w sposób, który jest zgodny z przepisami określonymi w [rozporządzeniu (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]];

d)  wymogów w zakresie publikowania przez właściwe organy informacji w obszarze regulacji ostrożnościowej firm inwestycyjnych oraz nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi.

Artykuł 2 

Zakres stosowania

1.  Niniejszą dyrektywę stosuje się do firm inwestycyjnych, które posiadają zezwolenie i są objęte nadzorem na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE(12).

2.  W drodze odstępstwa od ust. 1, tytuł IV i V niniejszej dyrektywy nie ma zastosowania do firm inwestycyjnych, o których mowa w art. 1 ust. 2 i 6 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], w przypadku których nadzór pod kątem spełniania wymogów ostrożnościowych na mocy tytułu VII i VIII dyrektywy 2013/36/UE, sprawowany jest zgodnie z art. 1 ust. 3 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

Artykuł 3

Definicje

1.  Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

1)  „przedsiębiorstwo usług pomocniczych” oznacza przedsiębiorstwo, którego główna działalność polega na posiadaniu majątku lub zarządzaniu nim, zarządzaniu usługami przetwarzania danych lub na wszelkiej innej podobnej działalności o charakterze pomocniczym w stosunku do głównej działalności co najmniej jednej firmy inwestycyjnej;

2)  „zezwolenie” oznacza zezwolenie na działalność jako firma inwestycyjna zgodnie z art. 5 dyrektywy 2014/65/UE;

3)  „oddział” oznacza oddział zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 30 dyrektywy 2014/65/UE;

4)  „bliskie powiązania” oznaczają bliskie powiązania zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 35 dyrektywy 2014/65/UE;

5)  „właściwy organ” oznacza organ lub podmiot publiczny państwa członkowskiego oficjalnie uznany w prawie krajowym, który na mocy prawa krajowego jest uprawniony do nadzorowania firm inwestycyjnych zgodnie z niniejszą dyrektywą w ramach systemu nadzoru funkcjonującego w danym państwie członkowskim;

6)  „podmioty prowadzące handel towarami i uprawnieniami do emisji” oznaczają podmioty prowadzące handel towarami i uprawnieniami do emisji zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt (145) rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

7)  „kontrola” oznacza stosunek zachodzący między jednostką dominującą i jej jednostką zależną, jak opisano w art. 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE(13) lub w standardach rachunkowości, którym podlega firma inwestycyjna zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002(14), bądź też podobny stosunek między jakąkolwiek osobą fizyczną lub prawną i przedsiębiorstwem;

8)  „zgodność z grupowym testem kapitałowym” oznacza zachowanie zgodności z wymogami art. 7 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] przez jednostkę dominującą w grupie firm inwestycyjnych;

9)  „instytucja kredytowa” oznacza instytucję kredytową zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

10)  „instrumenty pochodne” oznaczają instrumenty pochodne zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 29 rozporządzenia (UE) nr 600/2014(15);

11)  „instytucja finansowa” oznacza instytucję finansową zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 13 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]];

12)  „polityka wynagrodzeń neutralna pod względem płci” oznacza politykę wynagrodzeń opartą na zasadzie równości wynagrodzeń dla pracowników i pracownic za tę samą pracę lub pracę o tej samej wartości;

13)  „grupa” oznacza grupę zdefiniowaną w art. 2 pkt 11 dyrektywy 2013/34/UE;

14)  „organ sprawujący nadzór nad grupą” oznacza właściwy organ, który odpowiada za nadzór nad zgodnością z grupowym testem kapitałowym unijnych dominujących firm inwestycyjnych oraz firm inwestycyjnych kontrolowanych przez unijne dominujące inwestycyjne spółki holdingowe lub unijne dominujące finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej;

15)  „państwo członkowskie pochodzenia” oznacza macierzyste państwo członkowskie zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 55 lit. a) dyrektywy 2014/65/UE;

16)  „przyjmujące państwo członkowskie” oznacza przyjmujące państwo członkowskie zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 56 dyrektywy 2014/65/UE;

17)  „kapitał założycielski” oznacza kapitał, który jest wymagany w celu uzyskania zezwolenia na działalność jako firma inwestycyjna i którego kwota i rodzaj są określone w art. 9 i 11;

18)  „firma inwestycyjna” oznacza firmę inwestycyjną zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 2014/65/UE;

19)  „grupa firm inwestycyjnych” oznacza grupę firm inwestycyjnych zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 26 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]];

20)  „inwestycyjna spółka holdingowa” oznacza inwestycyjną spółkę holdingową zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 24 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]];

21)  „usługi inwestycyjne i działalność inwestycyjna” oznaczają usługi inwestycyjne i działalność inwestycyjną zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 2 dyrektywy 2014/65/UE;

22)  „organ zarządzający” oznacza organ zarządzający zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 36 dyrektywy 2014/65/UE;

23)  „organ zarządzający w ramach swojej funkcji nadzorczej” oznacza organ zarządzający działający w roli obejmującej nadzorowanie i monitorowanie procesu podejmowania decyzji przez kierownictwo;

24)  „finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej” oznacza finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej zdefiniowaną w art. 2 pkt 15 dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(16);

25)  „spółka holdingowa o profilu mieszanym” oznacza jednostkę dominującą niebędącą finansową spółką holdingową, inwestycyjną spółką holdingową, instytucją kredytową, firmą inwestycyjną ani finansową spółką holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu dyrektywy 2002/87/WE, do której jednostek zależnych należy co najmniej jedna firma inwestycyjna;

26)  „kadra kierownicza wyższego szczebla” oznacza kadrę kierowniczą wyższego szczebla zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 37 dyrektywy 2014/65/UE;

27)  „jednostka dominująca” oznacza przedsiębiorstwo dominujące zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 32 dyrektywy 2014/65/UE;

28)  „jednostka zależna” oznacza przedsiębiorstwo zależne zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 33 dyrektywy 2014/65/UE;

29)  „ryzyko systemowe” oznacza ryzyko systemowe zdefiniowane w art. 3 ust. 1 pkt 10 dyrektywy 2013/36/UE.

30)  „unijna dominująca firma inwestycyjna” oznacza unijną dominującą firmę inwestycyjną zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 57 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]];

31)  „unijna dominująca inwestycyjna spółka holdingowa” oznacza unijną dominującą inwestycyjną spółkę holdingową zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 58 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]];

32)  „unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej” oznacza unijną dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 59 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

2.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 58 w celu doprecyzowania:

a)  definicji ustanowionych w ust. 1 celem zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy;

b)  definicji ustanowionych w ust. 1 celem uwzględnienia przy stosowaniu niniejszej dyrektywy zmian zachodzących na rynkach finansowych.

TYTUŁ II

WŁAŚCIWE ORGANY

Artykuł 4

Wyznaczenie właściwych organów i ich uprawnienia

1.  Państwa członkowskie wyznaczają jeden lub więcej właściwych organów, które wykonują funkcje i obowiązki przewidziane w niniejszej dyrektywie i w [rozporządzeniu (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]]. Państwa członkowskie informują Komisję, EUNB i ESMA o wyznaczeniu takich organów, a jeżeli wyznaczono więcej niż jeden właściwy organ, informują również o funkcjach i obowiązkach każdego właściwego organu.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, by właściwe organy sprawowały nadzór nad działalnością firm inwestycyjnych, a w stosownych przypadkach nad działalnością inwestycyjnych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej, w celu oceny zgodności z wymogami określonymi w niniejszej dyrektywie i w [rozporządzeniu (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

3.  Państwa członkowskie zapewniają, by właściwe organy posiadały wszystkie niezbędne uprawnienia, w tym uprawnienie do przeprowadzania kontroli na miejscu zgodnie z art. 14, do uzyskania informacji niezbędnych do oceny zgodności firm inwestycyjnych, a w stosownych przypadkach inwestycyjnych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej, z wymogami określonymi w niniejszej dyrektywie i w [rozporządzeniu (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] oraz do prowadzenia dochodzeń w odniesieniu do możliwych naruszeń tych wymogów.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, by właściwe organy posiadały specjalistyczną wiedzę, zasoby, zdolność operacyjną, uprawnienia oraz niezależność, których wymaga wykonywanie określonych w niniejszej dyrektywie funkcji związanych z nadzorem ostrożnościowym, dochodzeniami i sankcjami.

5.  Państwa członkowskie wymagają od firm inwestycyjnych przedkładania właściwym dla nich właściwym organom wszelkich informacji potrzebnych do oceny przestrzegania przez firmy inwestycyjne przepisów krajowych, które transponują niniejszą dyrektywę, oraz przepisów [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]]. Mechanizmy kontroli wewnętrznej oraz procedury administracyjne i księgowe firm inwestycyjnych muszą umożliwiać właściwym organom sprawdzenie w każdej chwili przestrzegania wymienionych przepisów przez te podmioty.

6.  Państwa członkowskie zapewniają, by firmy inwestycyjne rejestrowały wszystkie swoje transakcje oraz dokumentowały systemy i procesy, które podlegają przepisom niniejszej dyrektywy i [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], w sposób umożliwiający właściwym organom ocenę w każdej chwili przestrzegania przepisów krajowych, które transponują niniejszą dyrektywę, oraz przepisów [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

Artykuł 5

Uprawnienie dyskrecjonalne właściwych organów do objęcia niektórych firm inwestycyjnych wymogami rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1.  Właściwe organy mogą podjąć decyzję o stosowaniu wymogów rozporządzenia (UE) nr 575/2013 zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. c) [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] do danej firmy inwestycyjnej, która prowadzi dowolny z rodzajów działalności, o których mowa w sekcji A pkt 3 i 6 załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE, jeżeli całkowita wartość skonsolidowanych aktywów tej firmy inwestycyjnej przekracza 5 mld EUR, obliczona jako średnia z ostatnich 12 kolejnych miesięcy, i spełniony jest dowolny z następujących warunków:

a)  firma inwestycyjna prowadzi te rodzaje działalności na taką skalę, że upadłość lub trudności finansowe tej firmy mogą prowadzić do ryzyka systemowego zgodnie z definicją w art. 3 ust. 1 pkt 10) dyrektywy 2013/36/UE;

b)  firma inwestycyjna jest członkiem rozliczającym zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych];

c)  właściwy organ uzna to za uzasadnione w świetle wielkości, charakteru, skali i złożoności działań danej firmy inwestycyjnej, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności i w odniesieniu do jednego lub większej liczby następujących czynników:

(i)  znaczenia dla gospodarki Unii lub gospodarki danego państwa członkowskiego;

(ii)  znaczenia działalności transgranicznej tej firmy;

(iii)  wzajemnych powiązań firmy inwestycyjnej z systemem finansowym.

2.  Ust. 1 nie ma zastosowania do podmiotu prowadzącego handel towarami i uprawnieniami do emisji, przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania ani zakładu ubezpieczeń.

3.  W przypadku gdy właściwy organ podejmie decyzję o stosowaniu wymogów rozporządzenia (UE) 575/2013 do firmy inwestycyjnej zgodnie z ust. 1, ta firma inwestycyjna zostaje objęta nadzorem pod kątem zgodności z wymogami ostrożnościowymi zgodnie z tytułem VII i VIII dyrektywy 2013/36/UE.

4.  W przypadku gdy właściwy organ postanowi odwołać decyzję podjętą zgodnie z ust. 1, informuje o tym niezwłocznie firmę inwestycyjną.

Bez uszczerbku dla uprawnienia dyskrecjonalnego właściwego organu do podjęcia decyzji zgodnie z ust. 1, ust. 1 przestaje mieć zastosowanie, jeżeli firma inwestycyjna nie spełnia już warunku dotyczącego progu, o którym mowa w tym ustępie, obliczonego za okres 12 kolejnych miesięcy.

5.  Właściwe organy informują EUNB o wszelkich decyzjach podjętych na mocy ust. 1, 3 i 4.

6.  EUNB, w porozumieniu z ESMA, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu doprecyzowania kryteriów określonych w ust. 1 lit. a) i b) oraz zapewnienia ich spójnego stosowania.

EUNB przedkłada Komisji wspomniane projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [dwanaście miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 6

Współpraca w obrębie państwa członkowskiego

1.  Właściwe organy prowadzą ścisłą współpracę z organami lub podmiotami publicznymi, które odpowiadają za nadzór nad instytucjami kredytowymi i instytucjami finansowymi w danym państwie członkowskim. Państwa członkowskie wymagają, by te właściwe organy oraz te organy lub podmioty publiczne niezwłocznie wymieniały się wszelkimi informacjami o podstawowym znaczeniu lub informacjami istotnymi dla wykonywania ich funkcji i obowiązków.

2.  Właściwe organy, które są inne niż właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 67 dyrektywy 2014/65/UE, ustanawiają mechanizm współpracy z tymi organami i mechanizm wymiany wszelkich informacji, które są istotne dla wykonywania ich odpowiednich funkcji i obowiązków.

Artykuł 7

Współpraca w ramach Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego

Podczas wykonywania swoich obowiązków właściwe organy uwzględniają zbieżność narzędzi nadzorczych oraz praktyk nadzorczych przy stosowaniu przepisów prawa przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy i [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

Państwa członkowskie zapewniają, by:

a)  właściwe organy, będące stronami Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego (ESNF), współpracowały w duchu zaufania i pełnego wzajemnego poszanowania, w szczególności przy zapewnianiu przepływu stosownych, wiarygodnych i wyczerpujących informacji między nimi a pozostałymi stronami tego systemu;

b)  właściwe organy uczestniczyły w działaniach EUNB i – w stosownych przypadkach – w kolegiach organów nadzoru, o których mowa w art. 44 i 116 dyrektywy 2013/36/UE;

c)  właściwe organy dokładały wszelkich starań w celu zapewnienia zgodności z wytycznymi i zaleceniami wydawanymi przez EUNB zgodnie z art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010(17) i reagowały na ostrzeżenia i zalecenia wydawane przez Europejska Radę ds. Ryzyka Systemowego (ERRS) zgodnie z art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010(18);

d)  właściwe organy ściśle współpracowały z ERRS;

e)  zadania i uprawnienia powierzone właściwym organom nie utrudniały wykonywania obowiązków tych właściwych organów jako członków EUNB lub ERRS lub obowiązków wynikających z przepisów niniejszej dyrektywy i [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

Artykuł 8

Unijny wymiar działań nadzorczych

Wykonując swoje ogólne obowiązki, właściwe organy z każdego państwa członkowskiego należycie uwzględniają potencjalny wpływ swoich decyzji na stabilność systemów finansowych w ▌pozostałych zainteresowanych państwach członkowskich, jak również w Unii jako całości oraz w szczególności w sytuacjach nadzwyczajnych, w oparciu o informacje dostępne w danym czasie.

TYTUŁ III

KAPITAŁ ZAŁOŻYCIELSKI

Artykuł 9

Kapitał założycielski

1.  Kapitał założycielski firmy inwestycyjnej wymagany zgodnie z art. 15 dyrektywy 2014/65/UE w celu uzyskania zezwolenia na świadczenie usług inwestycyjnych lub prowadzenie działalności inwestycyjnej wyszczególnionych w sekcji A pkt 3 i 6 ▌załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE wynosi 750 000 EUR.

2.  Kapitał założycielski firmy inwestycyjnej wymagany zgodnie z art. 15 dyrektywy 2014/65/UE w celu uzyskania zezwolenia na świadczenie usług inwestycyjnych lub prowadzenie działalności inwestycyjnej wyszczególnionych w sekcji A pkt 1, 2, 4, 5 lub 7 załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE przez firmę inwestycyjną, która nie ma uprawnień do przechowywania środków pieniężnych klienta lub papierów wartościowych należących do jej klientów, wynosi 75 000 EUR.

▌Kapitał założycielski firmy inwestycyjnej wymagany zgodnie z art. 15 dyrektywy 2014/65/UE od firm inwestycyjnych innych niż te, o których mowa w ust. 1 i 2, wynosi 150 000 EUR.

—  ▌

W drodze odstępstwa kapitał założycielski firmy inwestycyjnej mającej zezwolenie na świadczenie usług inwestycyjnych lub prowadzenie działalności inwestycyjnej wyszczególnionych w sekcji A pkt 9 załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE, jeżeli firma ta zawiera lub ma uprawnienia do zawierania transakcji na własny rachunek, wynosi 750 000 EUR.

Artykuł 10

Odniesienia do kapitału założycielskiego w dyrektywie 2013/36/UE

Odniesienia do poziomów kapitału założycielskiego określone w art. 9 niniejszej dyrektywy należy, z dniem rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy, rozumieć jako zastępujące odniesienia do poziomów kapitału założycielskiego określonych w dyrektywie 2013/36/UE w następujący sposób:

a)  odniesienie do kapitału założycielskiego firm inwestycyjnych w art. 28 dyrektywy 2013/36/UE należy rozumieć jako odniesienie do art. 9 ust. 1 niniejszej dyrektywy;

b)  odniesienia do kapitału założycielskiego firm inwestycyjnych w art. 29 i 31 dyrektywy 2013/36/UE należy rozumieć jako odniesienia do art. 9 ust. 2 lub 3 niniejszej dyrektywy, w zależności od rodzaju usług inwestycyjnych i działalności inwestycyjnej danej firmy inwestycyjnej;

c)  odniesienie do kapitału założycielskiego w art. 30 dyrektywy 2013/36/UE należy rozumieć jako odniesienie do art. 9 ust. 1 niniejszej dyrektywy.

Artykuł 11

Struktura kapitału założycielskiego

Struktura kapitału założycielskiego firmy inwestycyjnej jest zgodna z art. 9 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

TYTUŁ IV

NADZÓR OSTROŻNOŚCIOWY

ROZDZIAŁ 1

Zasady nadzoru ostrożnościowego

Sekcja 1

Kompetencje i obowiązki państwa członkowskiego pochodzenia i przyjmującego państwa członkowskiego

Artykuł 12

Kompetencje właściwych organów państwa członkowskiego pochodzenia

Za nadzór ostrożnościowy nad firmą inwestycyjną odpowiedzialne są właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia, bez uszczerbku dla tych przepisów niniejszej dyrektywy, które nakładają ten obowiązek na właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego.

Artykuł 13

Współpraca między właściwymi organami różnych państw członkowskich

1.  Właściwe organy różnych państw członkowskich prowadzą ścisłą współpracę w celu realizacji swoich obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy i z [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], w szczególności niezwłocznie wymieniając się informacjami na temat firm inwestycyjnych, w tym:

a)  informacji na temat struktury zarządzania i własności w firmie inwestycyjnej;

b)  informacji na temat spełniania wymogów kapitałowych przez firmę inwestycyjną;

c)  informacjami na temat spełniania wymogów dotyczących ryzyka koncentracji i płynności firmy inwestycyjnej;

d)  informacji na temat procedur administracyjnych i księgowych oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej w firmie inwestycyjnej;

e)  wszelkich innych istotnych czynników, które mogą wpływać na ryzyko stwarzane przez firmę inwestycyjną.

2.  Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia niezwłocznie przekazują właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego wszelkie informacje i ustalenia, które uzyskały w ramach nadzoru nad działalnością danej firmy inwestycyjnej i które mają związek z potencjalnymi problemami oraz ryzykami stwarzanymi przez tę firmę inwestycyjną, zagrażającymi ochronie klientów lub stabilności systemu finansowego w przyjmującym państwie członkowskim.

3.  Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia działają na podstawie informacji przekazanych przez właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego, stosując wszelkie niezbędne środki, aby uniknąć potencjalnych problemów i ryzyk, o których mowa w ust. 2, lub im zaradzić. Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia na wniosek właściwych organów przyjmującego państwa członkowskiego wyjaśniają im szczegółowo sposób, w jaki uwzględniły informacje i ustalenia przekazane przez właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego.

4.  Jeżeli po przekazaniu informacji i ustaleń, o których mowa w ust. 2, właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego uznają, że właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia nie zastosowały niezbędnych środków, o których mowa w ust. 3, wówczas właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego mogą, po poinformowaniu właściwych organów państwa członkowskiego pochodzenia, EUNBESMA, zastosować stosowne środki, aby chronić klientów, na rzecz których świadczone są usługi, lub by chronić stabilność systemu finansowego.

Właściwe organy mogą kierować do EUNB sprawy, w których wniosek o współpracę, w szczególności dotyczący wymiany informacji, został odrzucony, lub gdy w odpowiednim terminie nie podjęto w sprawie tego wniosku żadnych działań. Bez uszczerbku dla art. 258 TFUE, EUNB może w takich przypadkach podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010. EUNB może też z własnej inicjatywy, zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia, podjąć działania mające na celu umożliwienie właściwym organom wypracowania porozumienia w sprawie wymiany informacji na mocy niniejszego artykułu.

5.  Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia, które nie zgadzają się ze środkami zastosowanymi przez właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego, mogą skierować daną sprawę do EUNB, który podejmuje działania zgodnie z procedurą określoną w art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010. W przypadku podjęcia działań przez EUNB zgodnie z tym artykułem, przyjmuje on decyzję w terminie jednego miesiąca.

6.  Do celów oceny spełnienia warunku, o którym mowa w art. 23 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych], właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia firmy inwestycyjnej mogą zwrócić się do właściwych organów państwa członkowskiego pochodzenia członka rozliczającego o przekazanie informacji dotyczących modelu i parametrów dotyczących depozytu zabezpieczającego, wykorzystywanych do obliczania wymogu dotyczącego tego depozytu dla danej firmy inwestycyjnej.

7.  EUNB, w porozumieniu z ESMA, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia wymogów dotyczących rodzaju i charakteru informacji, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

8.  EUNB, w porozumieniu z ESMA, opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych służących ustanowieniu standardowych formularzy, szablonów i procedur do celów wymiany informacji, które mogą ułatwić nadzór nad firmami inwestycyjnymi.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

9.  EUNB przedstawi Komisji projekty standardów technicznych, o których mowa w ust. 7 i 8, do dnia [18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r.

Artykuł 14

Kontrola na miejscu i inspekcja oddziałów ustanowionych w innym państwie członkowskim

1.  W przypadku gdy firma inwestycyjna działająca na podstawie zezwolenia udzielonego w innym państwie członkowskim prowadzi działalność za pośrednictwem oddziału, przyjmujące państwa członkowskie zapewniają właściwym organom państwa członkowskiego pochodzenia, po uprzednim zawiadomieniu właściwych organów przyjmującego państwa członkowskiego, możliwość przeprowadzania na miejscu – samodzielnie lub za pośrednictwem osób, które organ ten wyznaczył do tego celu – kontroli informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1, i inspekcji takich oddziałów.

2.  Właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego, do celów nadzoru i jeśli uznają to za istotne z uwagi na stabilność systemu finansowego przyjmującego państwa członkowskiego, są uprawnione do przeprowadzania w indywidualnych przypadkach kontroli na miejscu i inspekcji działalności prowadzonej przez oddziały firm inwestycyjnych na terytorium tego państwa członkowskiego oraz do żądania od oddziału udostępnienia informacji na temat jego działalności.

Przed przeprowadzeniem takich kontroli i inspekcji właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego konsultują się niezwłocznie z właściwymi organami państwa członkowskiego pochodzenia.

Po przeprowadzeniu wspomnianych kontroli i inspekcji właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego jak najszybciej przekazują właściwym organom państwa członkowskiego pochodzenia uzyskane informacje i ustalenia, które istotne dla oceny ryzyka danej firmy inwestycyjnej.

Sekcja 2

Tajemnica zawodowa i obowiązek powiadamiania

Artykuł 15

Tajemnica zawodowa i wymiana informacji poufnych

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by właściwe organy oraz wszystkie osoby, które są lub były pracownikami tych organów, w tym osoby, o których mowa w art. 76 ust. 1 dyrektywy 2014/65/UE, były objęte zobowiązaniem do zachowania tajemnicy zawodowej do celów niniejszej dyrektywy oraz [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

Bez uszczerbku dla przypadków podlegających przepisom prawa karnego informacje poufne, które takie organy i osoby uzyskują w trakcie pełnienia swoich obowiązków, mogą być ujawniane jedynie w postaci skróconej lub zbiorczej, pod warunkiem że nie można zidentyfikować poszczególnych firm inwestycyjnych ani osób.

W przypadku gdy firma inwestycyjna ogłosiła upadłość lub podlega przymusowej likwidacji, informacje poufne, które nie dotyczą stron trzecich, mogą zostać ujawnione w ramach postępowania sądowego w sprawach cywilnych lub gospodarczych, jeżeli są one niezbędne do przeprowadzenia tego postępowania.

2.  Właściwe organy wykorzystują informacje poufne zgromadzone, otrzymane w drodze wymiany lub przekazane na podstawie niniejszej dyrektywy i [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] wyłącznie do celu wykonywania swoich obowiązków, w szczególności:

a)  w celu monitorowania przepisów ostrożnościowych określonych w niniejszej dyrektywie i [rozporządzeniu (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]];

b)  w celu nałożenia sankcji;

c)  w odwoławczych postępowaniach administracyjnych dotyczących decyzji wydanych przez właściwe organy;

d)  w postępowaniach sądowych wszczętych na mocy art. 23.

3.  Osoby fizyczne i prawne lub organy inne niż właściwe organy otrzymujące informacje poufne na podstawie niniejszej dyrektywy i [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] wykorzystują te informacje wyłącznie do celów wyraźnie określonych przez właściwe organy lub zgodnie z prawem krajowym.

4.  Właściwe organy mogą wymieniać informacje poufne do celów opisanych w ust. 2, mogą wyraźnie określić, w jaki sposób informacje te mają być traktowane, a także mogą wyraźnie ograniczyć wszelkie dalsze przekazywanie tych informacji.

5.  Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie uniemożliwia właściwym organom przekazywania informacji poufnych Komisji Europejskiej, jeżeli informacje te są niezbędne do wykonywania uprawnień Komisji.

6.  Właściwe organy mogą przekazywać informacje poufne EUNB, ESMA, ERRS, bankom centralnym państw członkowskich, ESBC oraz EBC, w ramach ich kompetencji jako władz monetarnych oraz, w stosownych przypadkach, organom publicznym odpowiedzialnym za nadzorowanie systemów płatniczych i systemów rozrachunku, jeżeli informacje te są niezbędne do wykonywania ich zadań.

Artykuł 16

Porozumienia administracyjne dotyczące wymiany informacji z państwami trzecimi

76 celów wykonywania ich zadań nadzorczych na mocy niniejszej dyrektywy lub [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] oraz w celu wymiany informacji właściwe organy państw członkowskich, EUNB i ESMA, zgodnie z, odpowiednio, art. 33 rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010, mogą zawierać porozumienia administracyjne z organami nadzoru w państwach trzecich, a także z organami i podmiotami w państwach trzecich odpowiedzialnymi za następujące zadania, wyłącznie wtedy gdy ujawniane informacje podlegają gwarancjom zachowania tajemnicy zawodowej co najmniej równoważnym gwarancjom określonym w art. 15 niniejszej dyrektywy:

a)  nadzorowanie instytucji finansowych i rynków finansowych, w tym nadzorowanie podmiotów finansowych mających zezwolenie na prowadzenie działalności jako kontrahenci centralni, o ile CCP zostali uznani zgodnie z art. 25 rozporządzenia (UE) nr 648/2012;

b)  prowadzenie postępowań w sprawie likwidacji i upadłości firm inwestycyjnych i postępowań w innych podobnych sprawach;

c)  nadzorowanie organów zaangażowanych w postępowania w sprawie likwidacji i upadłości firm inwestycyjnych i postępowania w innych podobnych sprawach;

d)  prowadzenie ustawowych badań instytucji finansowych lub instytucji, które zarządzają systemami rekompensat;

e)  nadzorowanie osób zobowiązanych do wykonywania ustawowych badań sprawozdań finansowych instytucji finansowych;

f)  nadzorowanie osób działających na rynkach uprawnień do emisji w celu zapewnienia skonsolidowanego obrazu rynków finansowych i kasowych;

g)  nadzorowanie osób działających na rynkach instrumentów pochodnych opartych na towarach rolnych w celu zapewnienia skonsolidowanego obrazu rynków finansowych i kasowych.

Artykuł 17

Obowiązki osób odpowiedzialnych za badanie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych

Państwa członkowskie zapewniają, by każda osoba upoważniona zgodnie z dyrektywą 2006/43/WE(19) i wykonująca w firmie inwestycyjnej zadania opisane w art. 73 dyrektywy 2009/65/WE(20) lub w art. 34 dyrektywy 2013/34/UE lub jakiekolwiek inne ustawowe zadania była zobowiązana do bezzwłocznego powiadamiania właściwych organów o wszelkich faktach lub decyzjach dotyczących danej firmy inwestycyjnej lub dotyczących przedsiębiorstwa blisko powiązanego z tą firmą inwestycyjną, które:

a)  stanowią istotne naruszenie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych określonych na podstawie niniejszej dyrektywy;

b)  mogą naruszać ciągłość funkcjonowania firmy inwestycyjnej; lub

c)  mogą prowadzić do odmowy zatwierdzenia sprawozdań finansowych lub mogą prowadzić do wydania opinii z zastrzeżeniami.

Sekcja 3

Sankcje, uprawnienia dochodzeniowe i prawo do odwołania

Artykuł 18

Sankcje administracyjne i inne środki administracyjne

1.  Bez uszczerbku dla uprawnień nadzorczych, o których mowa w rozdziale 2 sekcja 4, w tym uprawnień dochodzeniowych i uprawnień właściwych organów do nakładania środków zaradczych oraz prawa państw członkowskich do wprowadzania i nakładania sankcji karnych, państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji administracyjnych i innych środków administracyjnych oraz zapewniają, by ich właściwe organy mogły nakładać takie sankcji i środki w odniesieniu do naruszeń przepisów krajowych transponujących niniejszą dyrektywę oraz przepisów [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], w których uwzględniają wystąpienie następujących przypadków:

a)  firma inwestycyjna nie posiada wewnętrznych zasad zarządzania określonych w art. 26;

b)  firma inwestycyjna nie przekazuje właściwym organom informacji dotyczących przestrzegania obowiązku spełnienia wymogów kapitałowych określonych w art. 11 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] lub przekazuje informacje niekompletne lub niedokładne, naruszając tym samym art. 54 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia;

c)  firma inwestycyjna nie przekazuje właściwym organom informacji dotyczących ryzyka koncentracji lub przekazuje informacje niekompletne lub niedokładne, naruszając tym samym art. 54 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]];

d)  firma inwestycyjna doprowadza do powstania ryzyka koncentracji przekraczającego limity określone w art. 37 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], bez uszczerbku dla przepisów art. 38 i 39 tego rozporządzenia;

e)  firma inwestycyjna wielokrotnie lub stale nie posiada płynnych aktywów, naruszając tym samym art. 43 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], bez uszczerbku dla przepisów art. 44 tego rozporządzenia;

f)  firma inwestycyjna nie ujawnia informacji lub przekazuje informacje niekompletne lub niedokładne, naruszając tym samym przepisy ustanowione w części szóstej [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]];

g)  firma inwestycyjna dokonuje płatności na rzecz posiadaczy instrumentów włączonych do funduszy własnych firmy inwestycyjnej, podczas gdy w art. 28, 52 lub 63 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 zakazuje się takich płatności na rzecz posiadaczy instrumentów włączonych do funduszy własnych;

h)  stwierdzono, że firma inwestycyjna dopuściła się poważnego naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z dyrektywą (UE) 2015/849(21);

i)  firma inwestycyjna zezwoliła osobie lub osobom niespełniającym wymogów art. 91 dyrektywy 2013/36/UE na objęcie lub zachowanie funkcji członka organu zarządzającego.

Państwa członkowskie, które nie wprowadzają przepisów dotyczących sankcji administracyjnych w przypadku naruszeń podlegających krajowemu prawu karnemu, informują Komisję o odpowiednich przepisach prawa karnego.

Sankcje administracyjne i inne środki administracyjne muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

2.  Sankcje administracyjne i inne środki administracyjne, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy, obejmują następujące sankcje i środki:

a)  podanie do publicznej wiadomości informacji wskazującej osobę fizyczną lub prawną, firmę inwestycyjną, inwestycyjną spółkę holdingową lub finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej odpowiedzialne za naruszenie oraz wskazującej charakter naruszenia;

b)  nakaz zobowiązujący odpowiedzialną osobę fizyczną lub prawną do zaprzestania określonego postępowania oraz powstrzymania się od jego ponownego podejmowania;

c)  tymczasowy zakaz sprawowania funkcji w firmach inwestycyjnych wobec członków organu zarządzającego firmy inwestycyjnej lub wobec każdej innej osoby fizycznej;

d)  w przypadku osoby prawnej, administracyjne sankcje finansowe w maksymalnej wysokości 10 % całkowitych rocznych obrotów netto przedsiębiorstwa w poprzednim roku obrachunkowym, w tym dochodu brutto, który obejmuje odsetki należne i podobne przychody, dochód z akcji i innych papierów wartościowych o stałej lub zmiennej stopie dochodu oraz należności z tytułu prowizji lub opłat;

e)  w przypadku osoby prawnej, administracyjne sankcje finansowe w maksymalnej wysokości równej dwukrotności kwoty korzyści uzyskanych lub strat unikniętych w wyniku naruszenia, w przypadku gdy możliwe jest ustalenie kwoty tych korzyści lub strat;

f)  w przypadku osoby fizycznej – administracyjne sankcje finansowe wynoszące maksymalnie 5 000 000 EUR lub, w przypadku państw członkowskich, których walutą nie jest euro, równowartość tej kwoty w walucie krajowej na dzień [dzień wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r.

W przypadku gdy przedsiębiorstwo, o którym mowa w lit. d), jest jednostką zależną, właściwy dochód brutto stanowi dochód brutto za poprzedni rok obrachunkowy wynikający ze skonsolidowanego sprawozdania finansowego jednostki dominującej najwyższego szczebla.

Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadku naruszenia przez firmę inwestycyjną przepisów krajowych transponujących przepisy niniejszej dyrektywy lub przepisów [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] właściwe organy mogły stosować sankcje wobec członków organu zarządzającego oraz innych osób fizycznych odpowiedzialnych za naruszenie w świetle prawa krajowego.

3.  Państwa członkowskie zapewniają uwzględnianie przez właściwe organy – przy ustalaniu rodzaju sankcji lub środków administracyjnych, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości administracyjnych sankcji finansowych – wszelkich istotnych okoliczności, w tym w stosownych przypadkach:

a)  wagi naruszenia i czasu jego trwania;

b)  stopnia odpowiedzialności osób fizycznych lub prawnych odpowiedzialnych za dane naruszenie;

c)  sytuacji finansowej osób fizycznych lub prawnych odpowiedzialnych za dane naruszenie, w tym wysokości całkowitych obrotów osób prawnych lub rocznego dochodu osób fizycznych;

d)  skali korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez osoby prawne odpowiedzialne za dane naruszenie;

e)  wszelkich strat poniesionych przez osoby trzecie w wyniku naruszenia;

f)  poziomu współpracy z odpowiednimi właściwymi organami;

g)  uprzednich naruszeń popełnionych przez osoby fizyczne lub prawne odpowiedzialne za dane naruszenie;

h)  wszelkich potencjalnych skutków systemowych naruszenia.

Artykuł 19

Uprawnienia dochodzeniowe

Państwa członkowskie zapewniają, by właściwe organy posiadały wszelkie uprawnienia w zakresie gromadzenia informacji i uprawnienia dochodzeniowe konieczne do wykonywania ich funkcji, w tym:

a)  uprawnienie do zażądania informacji od następujących osób fizycznych lub prawnych:

(i)  firm inwestycyjnych mających siedzibę w danym państwie członkowskim;

(ii)  inwestycyjnych spółek holdingowych mających siedzibę w danym państwie członkowskim;

(iii)  finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej mających siedzibę w danym państwie członkowskim;

(iv)  holdingów mieszanych mających siedzibę w danym państwie członkowskim;

(v)  osób należących do podmiotów, o których mowa w ppkt (i)–(iv);

(vi)  osób trzecich, którym podmioty wymienione w ppkt (i)–(iv) zleciły funkcje operacyjne lub działalność operacyjną na zasadzie outsourcingu;

b)  uprawnienie do prowadzenia wszelkich niezbędnych dochodzeń dotyczących wszelkich osób, o których mowa w lit. a), mających siedzibę lub znajdujących się w danym państwie członkowskim, w tym prawo:

(i)  żądania przedłożenia dokumentów przez osoby, o których mowa w lit. a);

(ii)  badania ksiąg i dokumentacji osób, o których mowa w lit. a), oraz sporządzania kopii lub wyciągów z tych ksiąg i tej dokumentacji;

(iii)  uzyskiwania wyjaśnień w formie pisemnej lub ustnej od osób, o których mowa w lit. a), lub od ich przedstawicieli lub członków personelu;

(iv)  przesłuchiwania wszelkich innych odpowiednich osób ▌do celów gromadzenia informacji związanych z przedmiotem dochodzenia;

c)  uprawnienie do prowadzenia wszelkich niezbędnych inspekcji w lokalach osób prawnych, o których mowa w lit. a), i wszelkich innych przedsiębiorstw objętych nadzorem nad zgodnością z grupowym testem kapitałowym, w przypadku gdy właściwy organ jest organem sprawującym nadzór nad grupą, z zastrzeżeniem uprzedniego powiadomienia innych stosownych właściwych organów.

Artykuł 20

Publikowanie informacji o nałożonych sankcjach i środkach administracyjnych

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by właściwe organy bez zbędnej zwłoki publikowały na swojej urzędowej stronie internetowej informacje na temat wszelkich sankcji i środków administracyjnych, które nałożono zgodnie z art. 18 i od których nie wniesiono odwołania lub w przypadku których wniesienie odwołania nie jest już możliwe. Taka publikacja obejmuje informacje na temat rodzaju i charakteru naruszenia oraz tożsamości osoby fizycznej lub prawnej, na którą nałożono sankcję lub środek. Informacje publikuje się dopiero po poinformowaniu danej osoby o nałożeniu przedmiotowych sankcji i środków oraz tylko w zakresie, w jakim publikacja ta jest niezbędna i proporcjonalna.

2.  W przypadku gdy państwa członkowskie zezwalają na publikowanie informacji o sankcjach lub środkach administracyjnych nałożonych zgodnie z art. 18, od których wniesiono odwołanie, właściwe organy publikują na swojej urzędowej stronie internetowej również informacje o statusie postępowania odwoławczego i o jego wyniku.

3.  Właściwe organy publikują informacje o sankcjach lub środkach administracyjnych nałożonych zgodnie z art. 18 z zachowaniem anonimowości w każdej z poniższych sytuacji:

a)  sankcja została nałożona na osobę fizyczną, a opublikowanie danych osobowych tej osoby jest środkiem nieproporcjonalnym;

b)  opublikowanie tych informacji zagroziłoby prowadzonemu dochodzeniu karnemu lub stabilności rynków finansowych;

c)  opublikowanie tych informacji spowodowałoby nieproporcjonalną szkodę dla firm inwestycyjnych lub osób fizycznych, które są zaangażowane w sprawę.

4.  Właściwe organy zapewniają, by informacje publikowane zgodnie z niniejszym artykułem pozostawały dostępne na ich urzędowej stronie internetowej przez co najmniej pięć lat. Dane osobowe mogą być publikowane na urzędowej stronie internetowej właściwego organu tylko wtedy, gdy zezwalają na to mające zastosowanie przepisy o ochronie danych.

Artykuł 21

Zgłaszanie sankcji do EUNB

Właściwe organy informują EUNB o sankcjach i środkach administracyjnych nałożonych zgodnie z art. 18, wszelkich odwołaniach od tych sankcji i środków oraz o wynikach tych odwołań. EUNB prowadzi centralną bazę danych o zgłoszonych mu sankcjach i środkach administracyjnych wyłącznie do celów wymiany informacji między właściwymi organami. Do tej bazy danych mogą mieć dostęp wyłącznie właściwe organy i ESMA; baza ta jest regularnie, co najmniej raz w roku, aktualizowana.

EUNB prowadzi stronę internetową zawierającą odsyłacze do informacji każdego właściwego organu na temat sankcji i środków administracyjnych nałożonych przez niego zgodnie z art. 18 i wskazuje okres, przez który każde państwo członkowskie publikuje informacje o sankcjach i środkach administracyjnych.

Artykuł 22

Zgłaszanie naruszeń

1.  Państwa członkowskie zapewniają ustanowienie przez właściwe organy skutecznych i niezawodnych mechanizmów umożliwiających szybkie zgłaszanie właściwym organom potencjalnych lub faktycznych naruszeń przepisów krajowych transponujących niniejszą dyrektywę i przepisów [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

Mechanizmy te muszą zawierać następujące elementy:

a)  szczególne procedury odbierania i rozpatrywania takich zgłoszeń oraz podejmowania wobec nich działań następczych, w tym ustanowienie bezpiecznych kanałów komunikacji;

b)  stosowną ochronę pracowników firm inwestycyjnych, którzy zgłaszają naruszenia popełnione w firmie inwestycyjnej, przed środkami odwetowymi, dyskryminacją lub innymi rodzajami niesprawiedliwego traktowania przez daną firmę inwestycyjną;

c)  ochronę danych osobowych zarówno osoby, która zgłasza naruszenie, jak i osoby fizycznej, której zarzuca się popełnienie tego naruszenia, zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679;

d)  przejrzyste zasady zapewniające zachowanie we wszelkich przypadkach poufności tożsamości osoby, która zgłasza naruszenia popełnione w danej firmie inwestycyjnej, chyba że jej ujawnienia wymaga prawo krajowe w związku z dalszymi dochodzeniami lub późniejszym postępowaniem administracyjnym lub sądowym.

2.  Państwa członkowskie wymagają, aby firmy inwestycyjne posiadały odpowiednie procedury zgłaszania przez swoich pracowników naruszeń wewnątrz firmy za pośrednictwem specjalnego i niezależnego kanału. Te procedury mogą być zapewniane przez partnerów społecznych, o ile procedury te oferują taką samą ochronę jak ochrona, o której mowa w ust. 1 lit. b), c) i d).

Artykuł 23

Prawo do odwołania

Państwa członkowskie zapewniają prawo do odwołania od decyzji i środków podjętych przez właściwe organy zgodnie z [rozporządzeniem (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] lub z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi przyjętymi zgodnie z niniejszą dyrektywą.

ROZDZIAŁ 2

Proces przeglądu

Sekcja 1

PROCES OCENY ADEKWATNOŚCI KAPITAŁU WEWNĘTRZNEGO I OCENY RYZYKA

Artykuł 24

Kapitał wewnętrzny i aktywa płynne

1.  Firmy inwestycyjne, które nie spełniają warunków określonych w art. 12 ust. 1 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] posiadają należyte, skuteczne i kompleksowe rozwiązania, strategie i procesy służące do oceny i stałego utrzymywania poziomów, rodzajów i struktury kapitału wewnętrznego i aktywów płynnych, które uważają za adekwatne do zabezpieczenia rodzaju i skali ryzyka, ▌które firmy te mogą stwarzać dla innych oraz na które same są lub mogą być narażone.

2.  Rozwiązania, strategie i procesy, o których mowa w ust. 1, odpowiednie i proporcjonalne w stosunku do charakteru, skali i złożoności działalności danej firmy inwestycyjnej. Są one poddawane regularnym przeglądom wewnętrznym.

Właściwe organy mogą zwrócić się do firm inwestycyjnych, które spełniają warunki określone w art. 12 ust. 1 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], o stosowanie wymogów przewidzianych w niniejszym artykule w zakresie, jaki właściwe organy uznają za stosowny.

Sekcja 2

Zarządzanie wewnętrzne, przejrzystość, traktowanie ryzyka i wynagrodzenia

Artykuł 25

Zakres do celów stosowania przepisów niniejszej sekcji

—  ▌

1.  Przepisy niniejszej sekcji nie mają zastosowania, jeżeli na podstawie art. 12 ust. 1 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] firma inwestycyjna stwierdzi, że spełnia wszystkie warunki określone ▌w tym przepisie.

2.  W przypadku gdy firma inwestycyjna, która nie spełniała wszystkich warunków określonych w ▌art. 12 ust. 1 [rozporządzenia ▌(UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], następnie je spełni, przepisy niniejszej sekcji przestają mieć zastosowanie dopiero po upływie 6 miesięcy od dnia, w którym warunki zostały spełnione. Przepisy niniejszej sekcji przestają mieć zastosowanie do firmy inwestycyjnej po upływie okresu wspomnianego w poprzednim zdaniu wyłącznie wtedy, gdy przez cały ten okres firma inwestycyjna spełniała warunki określone w art. 12 ust. 1 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] w sposób nieprzerwany i odpowiednio powiadomiła właściwy organ.

3.  W przypadku gdy firma inwestycyjna stwierdzi, że nie spełnia już wszystkich warunków określonych w art. 12 ust. 1 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], powiadamia o tym właściwy organ i w ciągu 12 miesięcy od dnia, w którym dokonano oceny, zapewnia zgodność z przepisami niniejszej sekcji ▌.

4.  Państwa członkowskie wymagają od firm inwestycyjnych, aby stosowały przepisy ustanowione w art. 32 w odniesieniu do wynagrodzenia przyznanego za świadczone usługi lub osiągnięte wyniki w roku obrachunkowym następującym po roku obrachunkowym, w którym dokonano oceny określonej w ust. 3.

—  ▌

W przypadku gdy zastosowanie mają przepisy niniejszej sekcji i stosowany jest art. 8 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], państwa członkowskie zapewniają, by przepisy niniejszej sekcji były stosowane do firm inwestycyjnych na zasadzie indywidualnej.

W przypadku gdy zastosowanie mają przepisy niniejszej sekcji i stosowany jest art. 7 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], państwa członkowskie zapewniają, by przepisy niniejszej sekcji były stosowane do firm inwestycyjnych na zasadzie indywidualnej i skonsolidowanej. W drodze odstępstwa od zdania pierwszego, przepisy niniejszej sekcji nie mają zastosowania do jednostek zależnych uwzględnionych w sytuacji skonsolidowanej pod względem ostrożnościowym, zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 12 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], i mających siedzibę w państwach trzecich, jeżeli jednostka dominująca w Unii może wykazać właściwym organom, że stosowanie przepisów niniejszej sekcji jest niezgodne z prawem państwa trzeciego, w którym dana jednostka zależna ma siedzibę.

—  ▌

Artykuł 26

Zarządzanie wewnętrzne

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by firmy inwestycyjne posiadały solidne zasady zarządzania, obejmujące wszystkie poniższe elementy:

a)  jasną strukturę organizacyjną z dobrze określonymi, przejrzystymi i spójnymi zakresami odpowiedzialności;

b)  skuteczne procedury służące identyfikacji ryzyk, na które firmy inwestycyjne są lub mogą być narażone lub które stwarzają lub mogą stwarzać dla innych, zarządzaniu tymi ryzykami, ich monitorowaniu i zgłaszaniu;

c)  odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej obejmujące należyte procedury administracyjne i księgowe;

d)  polityki i praktyki w zakresie wynagrodzeń, które są zgodne z zasadami należytego i skutecznego zarządzania ryzykiem i sprzyjają takiemu zarządzaniu ryzykiem.

Polityki i praktyki w zakresie wynagrodzeń są neutralne pod względem płci.

2.  Podczas ustanawiania zasad, o których mowa w ust. 1, uwzględnia się kryteria określone w art. 28–33 ▌niniejszej dyrektywy .

3.  Zasady, o których mowa w ust. 1, muszą być odpowiednie i proporcjonalne w stosunku do charakteru, skali i złożoności ryzyk nieodłącznie związanych z modelem biznesowym oraz działalnością danej firmy inwestycyjnej.

4.  EUNB, w porozumieniu z ESMA, publikuje wytyczne w sprawie stosowania zasad zarządzania, o których mowa w ust. 1.

EUNB, w porozumieniu z ESMA, publikuje, zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, wytyczne dla firm inwestycyjnych w sprawie polityk wynagrodzeń neutralnych pod względem płci.

W ciągu dwóch lat od daty opublikowania tych wytycznych EUNB przedstawi – na podstawie informacji zgromadzonych przez właściwe organy – sprawozdanie na temat stosowania przez firmy inwestycyjne polityk wynagrodzeń neutralnych pod względem płci.

Artykuł 27

Sprawozdawczość w odniesieniu do poszczególnych państw

1.  Państwa członkowskie wymagają od firm inwestycyjnych, które mają oddział lub jednostkę zależną będącą instytucją finansową zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w państwie członkowskim lub w państwie trzecim innym niż państwo, w którym udzielono zezwolenia firmie inwestycyjnej, aby corocznie ujawniały, w podziale na państwa członkowskie i państwa trzecie, następujące informacje:

a)  nazwę, charakter działalności i lokalizację geograficzną każdej jednostki zależnej i każdego oddziału;

b)  obrót;

c)  liczbę pracowników w przeliczeniu na pełne etaty;

d)  zysk lub stratę przed opodatkowaniem;

e)  podatek dochodowy;

f)  otrzymane dotacje publiczne.

2.  Informacje, o których mowa w ust. 1, podlegają badaniu zgodnie z dyrektywą 2006/43/WE i są załączane, w miarę możliwości, do rocznych sprawozdań finansowych danej firmy inwestycyjnej lub, w stosownych przypadkach, do jej skonsolidowanych sprawozdań finansowych.

Artykuł 28

Traktowanie ryzyka

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by organ zarządzający firmy inwestycyjnej zatwierdzał strategie i polityki dotyczące gotowości firmy inwestycyjnej do podejmowania ryzyka, zarządzania ryzykiem oraz monitorowania i ograniczania ryzyk, na które jest lub może być narażona firma inwestycyjna, uwzględniając otoczenie makroekonomiczne oraz cykl koniunkturalny firmy inwestycyjnej, a także aby przeprowadzał okresowe przeglądy tych strategii i polityk.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, by organ zarządzający poświęcał wystarczająco dużo czasu na zapewnienie właściwego uwzględnienia kwestii, o których mowa w ust. 1, oraz przeznaczył adekwatne zasoby na zarządzanie wszystkimi istotnymi ryzykami, na które narażona jest firma inwestycyjna.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, by firmy inwestycyjne ustanowiły zasady podległości służbowej wobec organu zarządzającego w odniesieniu do wszystkich istotnych ryzyk oraz wszystkich strategii w zakresie zarządzania ryzykiem i ich zmian.

4.  ▌Państwa członkowskie wymagają, aby wszystkie firmy inwestycyjne, które nie spełniają kryteriów określonych w art. 32 ust. 4 lit. a), ustanowiły komitet ds. ryzyka złożony z członków organu zarządzającego, którzy nie pełnią żadnej funkcji wykonawczej w danej firmie inwestycyjnej.

Członkowie komitetu ds. ryzyka, o którym mowa w akapicie pierwszym, dysponują odpowiednią wiedzą, umiejętnościami i umiejętnościami fachowymi, by w pełni zrozumieć i monitorować strategię firmy inwestycyjnej w zakresie ryzyka i gotowość firmy inwestycyjnej do podejmowania ryzyka oraz zarządzać tą strategią w zakresie ryzyka i gotowością do podejmowania ryzyka. Członkowie ci zapewniają, by komitet ds. ryzyka udzielał porad organowi zarządzającemu w odniesieniu do całościowej bieżącej i przyszłej gotowości firmy inwestycyjnej do podejmowania ryzyka oraz jej strategii w zakresie ryzyka, a także pomagał organowi zarządzającemu w nadzorowaniu wdrażania tej strategii przez kadrę kierowniczą wyższego szczebla. Organ zarządzający pozostaje całościowo odpowiedzialny za strategie i polityki w zakresie ryzyka stosowane przez firmę.

—  ▌

5.  Państwa członkowskie zapewniają, by organ zarządzający w ramach swojej funkcji nadzorczej, a jeżeli ustanowiony został komitet ds. ryzyka – również i ten komitet, miały dostęp do informacji dotyczących ryzyka, na jakie firma inwestycyjna jest lub może być narażona.

Artykuł 29

Traktowanie ryzyka

1.  Właściwe organy zapewniają, by firmy inwestycyjne posiadały solidne strategie, polityki, procesy i systemy do celów identyfikacji, pomiaru, zarządzania i monitorowania w odniesieniu do:

a)  istotnych źródeł i skutków ryzyka dla klientów oraz wszelkich istotnych skutków dla funduszy własnych;

b)  istotnych źródeł i skutków ryzyka dla rynku oraz wszelkich istotnych skutków dla funduszy własnych;

c)  istotnych źródeł ryzyka dla firmy inwestycyjnej, w szczególności mogących zmniejszyć poziom dostępnych funduszy własnych;

d)  ryzyka utraty płynności w różnych odpowiednich horyzontach czasowych, w tym w perspektywie śróddziennej, tak aby zapewnić, by dana firma inwestycyjna utrzymywała adekwatne poziomy zasobów płynnych, w tym w odniesieniu do przeciwdziałania istotnym źródłom ryzyka określonych w lit. a)–c).

Strategie, polityki, procesy i systemy są proporcjonalne do złożoności, profilu ryzyka i zakresu działalności firmy inwestycyjnej oraz do tolerancji ryzyka określonej przez organ zarządzający, a także odzwierciedlają znaczenie firmy inwestycyjnej w każdym państwie członkowskim, w którym ta firma inwestycyjna prowadzi działalność.

Do celów akapitu pierwszego lit. a) i akapitu drugiego uwzględnia się przepisy prawa krajowego regulujące wyodrębnianie przechowywanych środków pieniężnych klientów.

Do celów akapitu pierwszego lit. a) firmy inwestycyjne biorą pod uwagę wykupienie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzenia działalności zawodowej jako skutecznego narzędzia w zarządzaniu ryzykami.

Do celów lit. c) istotne źródła ryzyka dla samej firmy inwestycyjnej obejmują, stosownie do przypadku, istotne zmiany wartości księgowej aktywów, w tym wszelkich roszczeń należnych od agentów, roszczeń z tytułu niewykonania zobowiązań przez klientów lub kontrahentów, pozycji w instrumentach finansowych, walutach obcych i towarach oraz zobowiązań na rzecz programów emerytalnych ze zdefiniowanymi świadczeniami.

Firmy inwestycyjne należycie uwzględniają wszelkie istotne skutki dla funduszy własnych, w przypadku gdy wymienione ryzyka nie są w odpowiedni sposób pokryte wymogami kapitałowymi obliczonymi zgodnie z art. 11 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

2.  Właściwe organy wymagają, by firmy inwestycyjne, biorąc pod uwagę rentowność i trwałość ich modeli i strategii biznesowych, należycie uwzględniały – na wypadek konieczności zlikwidowania lub zaprzestania działalności – wymogi i konieczne zasoby, które są realistyczne, pod względem horyzontu czasowego i utrzymania funduszy własnych i zasobów płynnych, przez cały czas trwania procesu wychodzenia z rynku.

3.  Na zasadzie odstępstwa od art. 25 przepisy ust. 1 lit. a), c) ▌i d) mają zastosowanie do firm inwestycyjnych, które spełniają warunki określone w art. 12 ust. 1 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

4.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 58 w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy, tak aby zapewnić solidne strategie, polityki, procesy i systemy firm inwestycyjnych. Komisja uwzględnia przy tym zmiany na rynkach finansowych, w szczególności pojawianie się nowych produktów finansowych, zmiany w standardach rachunkowości oraz zmiany, które ułatwiają konwergencję praktyk nadzorczych.

Artykuł 30

Polityka wynagrodzeń

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by firmy inwestycyjne, ustanawiając i stosując swoje polityki wynagrodzeń dla kategorii personelu obejmujących kadrę kierowniczą wyższego szczebla, osoby podejmujące ryzyko działalności i personel sprawujący funkcje kontrolne oraz dla wszystkich pracowników, którzy otrzymują łączne wynagrodzenie równe co najmniej najniższemu wynagrodzeniu kadry kierowniczej wyższego szczebla i osób podejmujących ryzyko działalności i których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka firmy inwestycyjnej lub aktywów, którymi zarządza, zachowały zgodność z następującymi zasadami:

a)  polityka wynagrodzeń jest jasno udokumentowana i proporcjonalna do wielkości, organizacji wewnętrznej i charakteru, a także zakresu i złożoności działalności firmy inwestycyjnej;

b)  polityka wynagrodzeń jest neutralna pod względem płci;

c)  polityka wynagrodzeń jest zgodna z należytym i skutecznym zarządzaniem ryzykiem oraz sprzyja takiemu zarządzaniu ryzykiem;

d)  polityka wynagrodzeń jest zgodna ze strategią biznesową i celami firmy inwestycyjnej oraz uwzględnia długoterminowe skutki decyzji inwestycyjnych;

e)  polityka wynagrodzeń obejmuje środki służące unikaniu konfliktu interesów, zachęca do odpowiedzialnego prowadzenia działalności gospodarczej i promuje świadomość ryzyka i ostrożne podejmowanie ryzyka;

f)  organ zarządzający w ramach swojej funkcji nadzorczej przyjmuje politykę wynagrodzeń i okresowo dokonuje jej przeglądu, a także ponosi ogólną odpowiedzialność za nadzorowanie jej wdrażania;

g)  stan wdrożenia polityki wynagrodzeń podlega co najmniej raz w roku scentralizowanemu i niezależnemu przeglądowi wewnętrznemu przez jednostki sprawujące funkcje kontrolne;

h)  pracownicy sprawujący funkcje kontrolne są niezależni od jednostek organizacyjnych, które nadzorują, posiadają odpowiednie uprawnienia i otrzymują wynagrodzenie zgodnie z osiągnięciem celów związanych z ich funkcjami, niezależnie od wyników obszarów działalności, które kontrolują;

i)  wynagrodzenie pracowników wysokiego szczebla zajmujących się zarządzaniem ryzykiem oraz zgodnością z przepisami jest bezpośrednio nadzorowane przez komitet ds. wynagrodzeń, o którym mowa w art. 33, lub, jeżeli nie powołano takiego komitetu, przez organ zarządzający w ramach swojej funkcji nadzorczej;

j)  polityka wynagrodzeń, uwzględniająca krajowe przepisy dotyczące ustalania płac, obejmuje wyraźnie wyodrębnione kryteria stosowane do określania:

(i)  podstawowego stałego wynagrodzenia, które przede wszystkim odzwierciedla odpowiednie doświadczenie zawodowe i zakres odpowiedzialności organizacyjnej przewidziany w opisie stanowiska jako element warunków zatrudnienia;

(ii)  wynagrodzenia zmiennego, które odzwierciedla stałe i dostosowane do ryzyka wyniki osiągane przez pracownika, a także wyniki wykraczające poza zakres obowiązków wyrażony w opisie stanowiska;

k)  stałe składniki stanowią na tyle dużą część łącznego wynagrodzenia, aby możliwe było prowadzenie całkowicie elastycznej polityki dotyczącej zmiennych składników wynagrodzenia, w tym niewypłacanie zmiennego składnika wynagrodzenia.

2.  Do celów ust. 1 lit. k) państwa członkowskie zapewniają, by firmy inwestycyjne w swoich politykach wynagrodzeń określiły odpowiedni stosunek składników stałych łącznego wynagrodzenia do składników zmiennych, uwzględniając działalność gospodarczą firmy inwestycyjnej i związane z nią ryzyka, a także wpływ, który różne kategorie osób, o których mowa w ust. 1, mają na profil ryzyka firmy inwestycyjnej.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, by firmy inwestycyjne ustanowiły i stosowały zasady, o których mowa w ust. 1, w sposób odpowiedni do ich wielkości i organizacji wewnętrznej oraz do charakteru, zakresu i złożoności ich działalności.

4.  EUNB, w porozumieniu z ESMA, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia odpowiednich kryteriów ustalania kategorii osób, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka firmy inwestycyjnej, o których mowa w ust. 1. EUNB i ESMA należycie uwzględniają zalecenie Komisji z dnia 30 kwietnia 2009 r. w sprawie polityki wynagrodzeń w sektorze usług finansowych (2009/384/WE) oraz obowiązujące wytyczne w dziedzinie wynagrodzeń na podstawie dyrektyw UCITS, ZAFI i MiFID II, a także dążą do zminimalizowania odchyleń od obowiązujących przepisów.

EUNB przedkłada Komisji wspomniane projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 31

Firmy inwestycyjne, które czerpią korzyści z nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego

Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadkach gdy firma inwestycyjna czerpie korzyści z tytułu nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego określonego w art. 2 ust. 1 pkt 28 dyrektywy 2014/59/UE ▌:

a)  nie wypłacała ona członkom organu zarządzającego żadnego wynagrodzenia zmiennego;

b)  jeżeli wynagrodzenie zmienne wypłacane pracownikom niebędącym członkami organu zarządzającego stałoby w sprzeczności z możliwością utrzymania należytej bazy kapitałowej firmy inwestycyjnej oraz terminowym zaprzestaniem korzystania przez nią z nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego, wynagrodzenie zmienne ▌ograniczało się do odsetka przychodów netto ▌.

Artykuł 32

Wynagrodzenie zmienne

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by wszelkie wynagrodzenia zmienne przyznawane i wypłacane przez firmę inwestycyjną kategoriom personelu, o których mowa w art. 30 ust. 1, były zgodne z następującymi wymogami na tych samych warunkach co warunki określone w art. 30 ust. 3:

a)  w przypadku wynagrodzeń zmiennych zależnych od wyników podstawą do określenia łącznej wysokości wynagrodzenia zmiennego jest ocena wyników danego pracownika i danej jednostki organizacyjnej w połączeniu z oceną całościowych wyników firmy inwestycyjnej;

b)  przy ocenie indywidualnych wyników pracowników bierze się pod uwagę kryteria finansowe i niefinansowe;

c)  podstawą dla oceny wyników, o której mowa w lit. a), jest wieloletni okres, w którym uwzględnia się cykl koniunkturalny firmy inwestycyjnej oraz jej ryzyko prowadzenia działalności;

d)  wynagrodzenie zmienne nie ma wpływu na zdolność firmy inwestycyjnej do zapewnienia należytej bazy kapitałowej;

e)  wynagrodzenie zmienne jest gwarantowane jedynie w przypadku nowych pracowników ▌ i tylko w pierwszym roku zatrudnienia nowych pracowników oraz jeżeli firma ma silną bazę kapitałową;

f)  płatności z tytułu przedterminowego rozwiązania umowy o pracę odzwierciedlają wyniki osiągnięte przez pracownika w dłuższym okresie i nie wynagradzają złych wyników ani uchybień;

g)  pakiety wynagrodzenia w związku z odprawami lub płatnościami z tytułu przedterminowego rozwiązania umów poprzedniego zatrudnienia są zgodne z długoterminowymi interesami firmy inwestycyjnej;

h)  pomiary wyników stosowane jako podstawa do obliczania puli wynagrodzenia zmiennego uwzględniają wszystkie rodzaje obecnego i przyszłego ryzyka oraz koszty kapitału i płynności wymaganych zgodnie z rozporządzeniem (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych];

i)  przyznając zmienne składniki wynagrodzenia w obrębie firmy inwestycyjnej, uwzględnia się także wszelkie rodzaje obecnego i przyszłego ryzyka;

j)  na co najmniej 50 % wynagrodzenia zmiennego składają się następujące instrumenty:

(i)  akcje lub, w zależności od struktury prawnej danej firmy inwestycyjnej, równoważne tytuły własności;

(ii)  instrumenty związane z akcjami lub, w zależności od struktury prawnej danej firmy inwestycyjnej, równoważne instrumenty niepieniężne;

(iii)  instrumenty dodatkowe w Tier I lub instrumenty w Tier II lub inne instrumenty, które mogą zostać w pełni przekształcone w instrumenty kapitału podstawowego Tier I lub które mogą podlegać odpisowi obniżającemu wartość i które odpowiednio odzwierciedlają jakość kredytową firmy inwestycyjnej kontynuującej działalność;

(iv)  instrumenty niepieniężne, które odzwierciedlają skład instrumentów w zarządzanych portfelach;

k)  w drodze odstępstwa od lit. j), w przypadku gdy firma inwestycyjna nie emituje żadnego z wymienionych w tej literze instrumentów, właściwe organy krajowe mogą wyrazić zgodę na stosowanie alternatywnych mechanizmów służących realizacji tych samych celów;

l)  co najmniej 40 % wynagrodzenia zmiennego jest odroczone na okres trwający od trzech do pięciu lat, stosownie do przypadku, w zależności od cyklu koniunkturalnego firmy inwestycyjnej, charakteru jej działalności, związanych z nią ryzyk i działań danego pracownika, z wyjątkiem przypadku szczególnie wysokiego wynagrodzenia zmiennego, w przypadku którego co najmniej 60 % jego kwoty podlega odroczeniu;

m)  do 100 % wynagrodzenia zmiennego podlega redukcji w sytuacji, gdy firma inwestycyjna uzyskuje słabsze lub ujemne wyniki finansowe, w tym w drodze ustaleń dotyczących zmniejszenia wysokości lub cofnięcia wypłaty, co podlega określonym przez firmy inwestycyjne kryteriom, które w szczególności obejmują sytuacje, w których członek personelu:

(i)  uczestniczył w działaniach, których wynikiem były znaczne straty dla firmy inwestycyjnej, lub był odpowiedzialny za takie działania;

(ii)  nie jest już uznawany za osobę spełniającą wymogi dotyczące kompetencji i reputacji;

n)  polityka w zakresie uznaniowych świadczeń emerytalnych jest zgodna ze strategią działalności, celami, wartościami i długoterminowymi interesami firmy inwestycyjnej.

2.  Do celów ust. 1 państwa członkowskie zapewniają, by:

a)  osoby fizyczne, o których mowa w art. 30 ust. 1, nie korzystały z osobistych strategii hedgingowych ani ubezpieczeń dotyczących wynagrodzenia i odpowiedzialności w celu podważania zasad, o których mowa w ust. 1;

b)  zmienne wynagrodzenie nie było wypłacane za pomocą instrumentów lub metod finansowych ułatwiających obchodzenie przepisów niniejszej dyrektywy lub rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych].

3.  Do celów ust. 1 lit. j) instrumenty, o których mowa w tym przepisie, podlegają odpowiednim zasadom ograniczającym rozporządzanie nimi, służącym dostosowaniu zachęt motywujących osobę fizyczną do długoterminowych interesów danej firmy inwestycyjnej, jej wierzycieli i klientów. Państwa członkowskie lub ich właściwe organy mogą wprowadzać ograniczenia co do rodzajów i form tych instrumentów lub zakazać stosowania niektórych z nich do celów wynagrodzenia zmiennego.

Do celów ust. 1 lit. l) wynagrodzenie zmienne płatne w ramach uzgodnień o odroczeniu wypłaty przysługuje nie wcześniej niż wynika to z zasady proporcjonalności.

Do celów ust. 1 lit. n), jeżeli pracownik opuszcza firmę inwestycyjną przed osiągnięciem wieku emerytalnego, firma inwestycyjna zatrzymuje uznaniowe świadczenia emerytalne przez okres pięciu lat w postaci instrumentów, o których mowa w lit. j). Pracownikowi, który osiąga wiek emerytalny, uznaniowe świadczenia emerytalne wypłaca się w formie instrumentów, o których mowa w lit. j), przy czym ustanawia się ograniczenie rozporządzania przedmiotowymi instrumentami przez tego pracownika na okres pięciu lat.

4.  Przepisy ust. 1 lit. j) i l) oraz ust. 3 akapit trzeci nie mają zastosowania do:

a)  firmy inwestycyjnej, której ▌wartość aktywów bilansowych i pozabilansowych średnio nie przekracza 100 mln EUR w czteroletnim okresie bezpośrednio poprzedzającym dany rok obrachunkowy;

b)  osoby fizycznej, której roczne wynagrodzenie zmienne nie przekracza 50 000 EUR i nie stanowi więcej niż jednej czwartej całkowitego rocznego wynagrodzenia tej osoby.

5.  W drodze odstępstwa od ust. 4 lit. a) państwo członkowskie może podwyższyć próg, o którym mowa w tym przepisie, pod warunkiem że firma inwestycyjna spełnia następujące kryteria:

a)  firmy inwestycyjne, w odniesieniu do których państwo członkowskie korzysta z tego przepisu nie stanowią, w państwie członkowskim, w którym mają siedzibę, jednej z trzech największych firm inwestycyjnych pod względem całkowitej wartości aktywów;

b)  firma inwestycyjna nie podlega żadnym obowiązkom lub podlega uproszczonym obowiązkom w zakresie sporządzania planów naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 4 dyrektywy 2014/59/UE;

c)  wielkość bilansowej i pozabilansowej działalności firm inwestycyjnych zaliczanej do portfela handlowego nie przekracza 150 mln EUR;

d)  wielkość bilansowej i pozabilansowej działalności firmy inwestycyjnej na rynku instrumentów pochodnych nie przekracza 100 mln EUR;

e)  próg nie przekracza 300 mln EUR; oraz

f)  podwyższenie progu jest właściwe, uwzględniając charakter i zakres działalności firmy, jej organizację wewnętrzną lub, w stosownych przypadkach, charakterystykę grupy, do której firma należy.

6.  W drodze odstępstwa od ust. 4 lit. a), państwo członkowskie może obniżyć próg, o którym mowa w tym przepisie, pod warunkiem że obniżenie progu jest właściwe, uwzględniając charakter i zakres działalności firmy, jej organizację wewnętrzną lub, w stosownych przypadkach, charakterystykę grupy, do której firma należy.

7.  W drodze odstępstwa od ust. 4 lit. b) państwo członkowskie może zdecydować, że pracownicy uprawnieni do rocznego wynagrodzenia zmiennego ▌poniżej progu i odsetka, o których mowa w tej literze, nie podlegają przewidzianemu w tym przepisie odstępstwu ze względu na specyfikę rynku krajowego pod względem praktyk w zakresie wynagrodzenia lub ze względu na charakter obowiązków i profil stanowiska tych pracowników.

—  ▌

8.  EUNB, w porozumieniu z ESMA, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia klas instrumentów, które spełniają warunki określone w ust. 1 lit. j) ppkt (iii), a także w celu określenia ewentualnych alternatywnych mechanizmów określonych w ust. 1 lit. k).

EUNB przedkłada Komisji wspomniane projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

9.  EUNB, w porozumieniu z ESMA, przyjmuje wytyczne, które ułatwiają wdrożenie przepisów ust. 4, 5 i 6 i zapewniają ich spójne stosowanie.

Artykuł 33

Komitet ds. wynagrodzeń

1.  Państwa członkowskie zapewniają, ▌by firmy inwestycyjne, które nie spełniają kryteriów określonych w art. 32 ust. 4 lit. a), ustanowiły komitet ds. wynagrodzeń. Skład komitetu ds. wynagrodzeń jest zrównoważony pod względem płci oraz komitet wydaje kompetentne i niezależne opinie na temat polityk i praktyk w zakresie wynagrodzeń oraz zachęt wprowadzonych z myślą o zarządzaniu ryzykiem, kapitałem i płynnością. Komitet ds. wynagrodzeń może być ustanawiany na poziomie grupy.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, ▌by komitet ds. wynagrodzeń odpowiadał za przygotowanie decyzji dotyczących wynagrodzeń, w tym decyzji, które mają wpływ na ryzyko i zarządzanie ryzykiem w danej firmie inwestycyjnej i które mają być podejmowane przez organ zarządzający. Przewodniczący oraz członkowie komitetu ds. wynagrodzeń są członkami organu zarządzającego, którzy nie sprawują żadnych funkcji wykonawczych w danej firmie inwestycyjnej. Jeżeli w prawie krajowym przewiduje się reprezentację pracowników w organie zarządzającym, w komitecie ds. wynagrodzeń jest co najmniej jeden przedstawiciel pracowników.

3.  Przygotowując decyzje, o których mowa w ust. 2, komitet ds. wynagrodzeń bierze pod uwagę interes publiczny oraz długoterminowe interesy akcjonariuszy i inwestorów danej firmy inwestycyjnej oraz innych zainteresowanych stron związanych z daną firmą.

Artykuł 34

Nadzór nad polityką wynagrodzeń

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by właściwe organy gromadziły informacje ujawniane zgodnie z art. 51 akapit pierwszy lit. c) [...] i d) [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], a także informacje przekazywane przez firmy inwestycyjne na temat zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć, oraz by wykorzystywały te informacje w celu przeprowadzania analiz porównawczych tendencji i praktyk w dziedzinie wynagrodzeń.

Właściwe organy przekazują te informacje EUNB.

2.  EUNB wykorzystuje informacje przekazywane przez właściwe organy zgodnie z ust. 1 i 4 do przeprowadzania analiz porównawczych tendencji i praktyk w dziedzinie wynagrodzeń w skali Unii.

3.  EUNB, w porozumieniu z ESMA, publikuje wytyczne dotyczące stosowania prawidłowej polityki wynagrodzeń. W tych wytycznych należy uwzględnić przynajmniej wymogi, o których mowa w art. 30–33, i zasady prawidłowej polityki wynagrodzeń określone w zaleceniu Komisji 2009/384/WE(22).

4.  Państwa członkowskie zapewniają, by firmy inwestycyjne przekazywały właściwym organom ▌informacje na temat liczby osób fizycznych w firmie inwestycyjnej, których wynagrodzenie wynosi co najmniej 1 mln EUR w danym roku obrachunkowym, w przedziałach wynagrodzenia wynoszących 1 mln EUR, w tym informacje dotyczące ich zakresu obowiązków, obszaru działalności oraz głównych składników wynagrodzenia, premii, nagrody długookresowej i składek emerytalnych.

Państwa członkowskie zapewniają, by firmy inwestycyjne przekazywały właściwym organom, na ich wniosek dane liczbowe dotyczące całkowitego wynagrodzenia każdego członka organu zarządzającego lub kadry kierowniczej wyższego szczebla.

Właściwe organy przekazują informacje, o których mowa w akapitach pierwszym i drugim, EUNB, który publikuje je na zasadzie zbiorczej dla państw członkowskich pochodzenia we wspólnym formacie sprawozdawczym. EUNB, w porozumieniu z ESMA, może opracować wytyczne mające na celu ułatwienie wdrożenia przepisów niniejszego ustępu i zapewnienie spójności gromadzonych informacji.

Artykuł 35

Sprawozdanie EUNB na temat ryzyk środowiskowych, społecznych i z zakresu ładu korporacyjnego

EUNB przygotowuje sprawozdanie w sprawie uwzględnienia w procesie przeglądu i oceny nadzorczej ryzyka kryteriów technicznych dotyczących ekspozycji z tytułu działań powiązanych zasadniczo z celami środowiskowymi, społecznymi i z zakresu ładu korporacyjnego, aby dokonać oceny możliwych źródeł i skutków takich ryzyk dla firm inwestycyjnych, z uwzględnieniem systematyki środowiskowej, społecznej i z zakresu ładu korporacyjnego [dodać odniesienie do tekstu prawnego, gdy będzie dostępny].

W sprawozdaniu EUNB, o którym mowa w akapicie pierwszym, uwzględnia się co najmniej następujące elementy:

a)  definicję ryzyk środowiskowych, społecznych i z zakresu ładu korporacyjnego, ryzyk fizycznych oraz ryzyk przejścia związanych z przechodzeniem do bardziej zrównoważonej gospodarki, w tym ryzyk związanych z utratą wartości aktywów wskutek zmian regulacyjnych, kryteria i wskaźniki ilościowe i jakościowe odpowiednie do oceny takich ryzyk, a także metodę oceny, czy takie ryzyka mogą wystąpić w perspektywie krótko-, średnio- lub długoterminowej oraz czy mogłyby mieć istotne skutki finansowe dla firmy inwestycyjnej;

b)  ocenę, czy znaczna koncentracja określonych aktywów może zwiększyć ryzyka środowiskowe, społeczne i z zakresu ładu korporacyjnego, ryzyka fizyczne oraz ryzyka przejścia dla danej firmy inwestycyjnej;

c)  opis procesów, które firma inwestycyjna może stosować w celu identyfikacji i oceny ryzyk środowiskowych, społecznych i z zakresu ładu korporacyjnego, ryzyk fizycznych i ryzyk przejścia oraz w celu zarządzania nimi;

d)  kryteria, parametry i wskaźniki, które organy sprawujące nadzór i firmy inwestycyjne mogą wykorzystywać do oceny skutków krótko-, średnio- i długoterminowych ryzyk środowiskowych, społecznych i z zakresu ładu korporacyjnego w ramach procesu przeglądu i oceny nadzorczej.

EUNB przedstawia sprawozdanie ze swoich ustaleń Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji do dnia ... [dwa lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy].

Na podstawie tego sprawozdania EUNB może w stosownym przypadku przyjąć wytyczne co do włączania do procesu przeglądu i oceny nadzorczej kryteriów dotyczących ryzyk środowiskowych, społecznych i z zakresu ładu korporacyjnego, uwzględniające ustalenia zawarte w sprawozdaniu EUNB, o którym mowa w niniejszym artykule.

Sekcja 3

Proces przeglądu i oceny nadzorczej

Artykuł 36

Przegląd i ocena nadzorcza

1.  Właściwe organy dokonują – w zakresie, w jakim jest to istotne i konieczne, z uwzględnieniem wielkości, profilu ryzyka i modelu biznesowego firmy inwestycyjnej – przeglądu rozwiązań, strategii, procesów i mechanizmów wdrożonych przez firmy inwestycyjne w celu zastosowania się do przepisów niniejszej dyrektywy i [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] oraz oceniają ▌wymienione poniżej elementy, stosownie do okoliczności i potrzeb, aby zapewnić prawidłowe zarządzanie ryzykiem, na które są narażone firmy inwestycyjne, i uwzględnienie tego ryzyka:

a)  ryzyko, o którym mowa w art. 29;

b)  lokalizację geograficzną ekspozycji firmy inwestycyjnej;

c)  model biznesowy firmy inwestycyjnej;

d)  ocenę ryzyka systemowego, z uwzględnieniem identyfikacji i pomiaru ryzyka systemowego zgodnie z art. 23 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 lub zaleceniami ERRS;

e)  ryzyk, na które narażone jest bezpieczeństwo sieci i systemów informacyjnych firm inwestycyjnych, aby zapewnić poufność, integralność i dostępność ich procesów oraz danych i aktywów;

f)  ekspozycję firm inwestycyjnych na ryzyko stopy procentowej wynikające z działalności w ramach portfela bankowego;

g)  zasady zarządzania firm inwestycyjnych i zdolność członków organu zarządzającego do wykonywania swoich obowiązków.

Do celów niniejszego ustępu właściwe organy należycie uwzględniają fakt posiadania przez firmy inwestycyjne ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzenia działalności zawodowej.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, by właściwe organy ustaliły częstotliwość i intensywność przeglądów i ocen, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę wielkość, ▌charakter, skalę i złożoność działalności danej firmy inwestycyjnej oraz, w stosownych przypadkach, jej znaczenie systemowe, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności.

—  ▌

▌Właściwe organy decydują indywidualnie dla każdego przypadku, czy i w jakiej formie zostaną przeprowadzone przegląd i ocena w odniesieniu do firm inwestycyjnych, które spełniają warunki określone w art. 12 ust. 1 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], jedynie wtedy, gdy uznają to za niezbędne ze względu na wielkość, charakter, skalę i złożoność działalności tych firm.

Do celów akapitu pierwszego uwzględnia się przepisy prawa krajowego regulujące wyodrębnianie przechowywanych środków pieniężnych klientów.

3.  Przeprowadzając przegląd i ocenę, o których mowa w ust. 1 lit. g), właściwe organy mają dostęp do porządków obrad, protokołów posiedzeń i dokumentacji uzupełniającej dotyczących posiedzeń organu zarządzającego i jego komitetów, a także do wyników wewnętrznych lub zewnętrznych ocen działalności organu zarządzającego.

4.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 58 w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy, aby zapewnić, by rozwiązania, strategie, procesy i mechanizmy stosowane przez firmy inwestycyjne gwarantowały prawidłowe zarządzanie ryzykiem oraz uwzględnienie tego ryzyka. Komisja uwzględnia przy tym zmiany na rynkach finansowych, w szczególności pojawianie się nowych produktów finansowych, zmiany w standardach rachunkowości oraz zmiany, które ułatwiają konwergencję praktyk nadzorczych.

Artykuł 37

Bieżący przegląd pozwolenia na stosowanie modeli wewnętrznych

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by właściwe organy regularnie, a co najmniej raz na 3 lata, dokonywały przeglądu spełniania przez firmy inwestycyjne wymogów dotyczących pozwolenia na stosowanie modeli wewnętrznych, o których mowa w art. 22 [rozporządzenia (UE) ---/----[rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]]. Właściwe organy uwzględniają w szczególności zmiany w działalności danej firmy inwestycyjnej i w stosowaniu tych modeli w odniesieniu do nowych produktów oraz dokonują przeglądu i oceny tego, czy dana firma inwestycyjna stosuje dobrze opracowane i aktualne techniki i praktyki w odniesieniu do tych modeli. Właściwe organy zapewniają, by korygowano istotne niedociągnięcia w zakresie uwzględnienia ryzyka w modelach wewnętrznych firmy inwestycyjnej, lub podejmują kroki w celu złagodzenia ich skutków, w tym poprzez nałożenie narzutów kapitałowych lub narzucenie wyższych mnożników.

2.  Jeżeli w odniesieniu do modeli wewnętrznych dotyczących ryzyka dla rynku liczne przekroczenia, o których mowa w art. 366 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, wskazują, że modele te nie są lub przestały być dokładne, właściwe organy cofają pozwolenie na stosowanie modeli wewnętrznych lub wprowadzają odpowiednie środki zapewniające ich niezwłoczne ulepszenie w określonym terminie.

3.  Jeżeli firma inwestycyjna, która otrzymała pozwolenie na stosowanie modeli wewnętrznych, przestała spełniać wymogi konieczne do stosowania tych modeli, właściwe organy wymagają, aby wykazała ona, że skutek braku zgodności nie ma istotnego znaczenia, lub przedstawiła plan spełnienia tych wymogów i ustaliła termin realizacji tego planu. Właściwe organy wymagają poprawienia przedstawionego planu, jeżeli w wyniku jego realizacji uzyskanie pełnej zgodności jest mało prawdopodobne lub jeżeli ustalony termin jest nieodpowiedni.

Jeżeli mało prawdopodobne jest, że firma inwestycyjna będzie w stanie spełnić wymogi w ustalonym terminie, lub jeżeli nie wykazała ona w zadowalający sposób, że skutek braku zgodności nie ma istotnego znaczenia, państwa członkowskie zapewniają, by właściwe organy cofnęły pozwolenie na stosowanie modeli wewnętrznych lub ograniczyły je do obszarów, w których zgodność jest zapewniona lub w których zgodność może zostać osiągnięta w odpowiednim terminie.

4.  EUNB analizuje modele wewnętrzne różnych firm inwestycyjnych oraz sposób, w jaki firmy inwestycyjne wykorzystują modele wewnętrzne w odniesieniu do podobnych ryzyk lub ekspozycji. EUNB przekazuje stosowne informacje ESMA.

Aby promować spójne, skuteczne i efektywne praktyki nadzorcze, EUNB opracowuje – w oparciu o tę analizę i zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 – wytyczne zawierające wartości referencyjne dotyczące tego, w jaki sposób firmy inwestycyjne powinny stosować modele wewnętrzne, oraz sposobów, w jaki podobne ryzyka lub ekspozycje powinny być traktowane przy pomocy tych modeli wewnętrznych.

Państwa członkowskie zachęcają właściwe organy do uwzględnienia tej analizy i tych wytycznych w przeglądzie, o którym mowa w ust. 1.

Sekcja 4

Środki i uprawnienia nadzorcze

Artykuł 38

Środki nadzorcze

Właściwe organy zobowiązują firmy inwestycyjne do stosowania na wczesnym etapie środków koniecznych do zaradzenia następującym problemom:

a)  firma inwestycyjna nie spełnia wymogów niniejszej dyrektywy lub [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]];

b)  właściwe organy dysponują dowodami, że prawdopodobne jest, że dana firma inwestycyjna naruszy przepisy [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] lub przepisy transponujące niniejszą dyrektywę w ciągu najbliższych 12 miesięcy.

Artykuł 39

Uprawnienia nadzorcze

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by właściwe organy posiadały niezbędne uprawnienia nadzorcze do interwencji w skuteczny i proporcjonalny sposób w działania firm inwestycyjnych w zakresie sprawowanych przez te organy funkcji.

2.  Do celów art. 36, art. 37 ust. 3 i art. 38 oraz do celów stosowania [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] właściwe organy dysponują uprawnieniami do:

a)  wymagania od firm inwestycyjnych posiadania dodatkowego kapitału przewyższającego wymogi, które określono w art. 11 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], na warunkach określonych w art. 40 niniejszej dyrektywy, lub dostosowania wymaganego kapitału i aktywów płynnych w razie istotnych zmian w działalności tych firm inwestycyjnych;

b)  wymagania wzmocnienia rozwiązań, procesów, mechanizmów oraz strategii wdrożonych zgodnie z art. 24 i 26;

c)  wymagania od firm inwestycyjnych przedstawienia w ciągu jednego roku planu spełnienia wymogów nadzorczych zgodnie z niniejszą dyrektywą i z [rozporządzeniem (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] oraz określenia terminu wdrożenia tego planu oraz wymagania wprowadzenia poprawek do tego planu dotyczących jego zakresu i terminu jego wdrożenia;

d)  wymagania od firm inwestycyjnych stosowania szczególnej polityki w zakresie rezerw lub szczególnego traktowania aktywów w kontekście wymogów kapitałowych;

e)  ograniczania działalności, operacji lub sieci firm inwestycyjnych lub żądania zbycia rodzajów działalności, które stwarzają nadmierne ryzyka dla solidności finansowej firmy inwestycyjnej;

f)  wymagania ograniczenia ryzyka nieodłącznie związanego z działalnością, produktami i systemami firm inwestycyjnych, w tym działalnością zleconą na zasadzie outsourcingu;

g)  wymagania od firm inwestycyjnych ograniczenia wysokości zmiennego składnika wynagrodzenia jako odsetka przychodów netto, w przypadku gdy ten zmienny składnik wynagrodzenia utrudnia utrzymanie prawidłowej bazy kapitałowej;

h)  wymagania od firm inwestycyjnych przeznaczenia zysków netto na zwiększenie funduszy własnych;

i)  ograniczenia lub zakazania dokonywania przez firmę inwestycyjną wypłat zysków lub odsetek na rzecz akcjonariuszy, udziałowców lub posiadaczy instrumentów dodatkowych w Tier I, w przypadku gdy zakaz taki nie stanowi zdarzenia niewykonania zobowiązania przez firmę inwestycyjną;

j)  nakładania dodatkowych obowiązków sprawozdawczych lub zwiększenia ich częstotliwości w stosunku do obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie i w [rozporządzeniu (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], w tym w zakresie sprawozdawczości na temat sytuacji kapitałowej i poziomu płynności;

k)  nakładania szczególnych wymogów dotyczących płynności zgodnie z przepisami określonymi w art. 42;

l)  wymagania ujawniania dodatkowych informacji;

m)  wymagania od firm inwestycyjnych ograniczenia ryzyk, na które narażone jest bezpieczeństwo sieci i systemów informacyjnych firm inwestycyjnych, aby zapewnić poufność, integralność i dostępność ich procesów oraz danych i aktywów.

Do celów lit. j) właściwe organy mogą nałożyć na firmy inwestycyjne dodatkowe obowiązki sprawozdawcze lub zwiększyć ich częstotliwość wyłącznie wtedy, gdy przekazanie informacji nie prowadzi do ich powielenia i gdy spełniony jest jeden z następujących warunków:

a)  spełniony jest jeden z warunków, o których mowa w art. 38 lit. a) i b);

b)  właściwy organ uważa, że niezbędne jest zgromadzenie dowodów, o których mowa w art. 38 lit. b);

c)  dodatkowe informacje są wymagane do celów procesu przeglądu i oceny nadzorczej firmy inwestycyjnej, o którym mowa w art. 36.

Informacje uznaje się za powielone, jeżeli właściwy organ posiada już te same lub praktycznie takie same informacje, jeżeli organ ten może wygenerować te informacje lub może uzyskać je w inny sposób niż wyegzekwowanie wymogu przekazania tych informacji przez firmę inwestycyjną. Właściwy organ nie wymaga przekazania dodatkowych informacji, jeżeli informacje są dostępne właściwemu organowi w innym formacie lub w innym stopniu szczegółowości niż dodatkowe informacje podlegające przekazaniu, a ten inny format lub poziom szczegółowości nie uniemożliwia organowi wygenerowania zasadniczo podobnych informacji.

Artykuł 40

Dodatkowy wymóg kapitałowy

1.  Właściwe organy nakładają dodatkowy wymóg kapitałowy, o którym mowa w art. 39 ust. 2 lit. a), wyłącznie w przypadku, gdy na podstawie przeglądów dokonanych zgodnie z art. 36 i 37 stwierdzą, że dana firma inwestycyjna znajduje się w jednej z następujących sytuacji:

a)  firma inwestycyjna jest narażona na ryzyka lub elementy ryzyka, lub stwarza dla innych ryzyka, które są istotne i które nie objęte lub są niewystarczająco objęte wymogiem kapitałowym, a szczególnie wymogami kapitałowymi opartymi o współczynnik K, określonym w części trzeciej lub czwartej [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]];

b)  firma inwestycyjna nie spełnia wymogów określonych w art. 24 i 26, a zastosowanie innych środków nadzorczych prawdopodobnie nie doprowadzi w wystarczającym stopniu i we właściwym czasie do poprawy rozwiązań, procesów, mechanizmów i strategii;

c)  korekty związane z ostrożną wyceną portfela handlowego niewystarczające, aby umożliwić firmie inwestycyjnej, w normalnych warunkach rynkowych, sprzedanie lub zabezpieczenie w krótkim czasie swoich pozycji bez ponoszenia znaczących strat;

d)  ocena przeprowadzona zgodnie z art. 37 wykazuje, że niespełnienie wymogów dotyczących uzyskania pozwolenia na stosowanie modeli wewnętrznych prawdopodobnie doprowadzi do nieadekwatnych poziomów kapitału;

e)  firma inwestycyjna wielokrotnie nie jest w stanie osiągnąć lub utrzymać odpowiedniego poziomu dodatkowego kapitału określonego w art. 41.

2.  Do celów ust. 1 lit. a) uznaje się, że wymogi kapitałowe określone w części trzeciej i czwartej [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] nie obejmują ryzyk lub elementów ryzyka bądź obejmują je w niewystarczającym stopniu tylko wtedy, gdy poziomy, rodzaje i struktura kapitału, który właściwy organ uznał za adekwatny na podstawie przeglądu nadzorczego oceny przeprowadzonej przez firmy inwestycyjne zgodnie z art. 24 ust. 1, są wyższe niż wymóg kapitałowy dla firmy inwestycyjnej określony w części trzeciej lub czwartej [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

Do celów akapitu pierwszego kapitał uznawany za adekwatny ▌może obejmować ryzyka lub elementy ryzyka, które są wyraźnie wyłączone z zakresu wymogu kapitałowego określonego w części trzeciej lub czwartej [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

3.  Właściwe organy określają poziom dodatkowego kapitału wymaganego na podstawie art. 39 ust. 2 lit. a) jako różnicę między kapitałem uznawanym za adekwatny zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu a wymogiem kapitałowym określonym w części trzeciej lub czwartej [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

4.  Właściwe organy wymagają od firm inwestycyjnych spełnienia dodatkowego wymogu kapitałowego, o którym mowa w art. 39 ust. 2 lit. a), przy czym fundusze własne podlegają następującym warunkom:

a)  co najmniej trzy czwarte dodatkowego wymogu kapitałowego jest spełnione za pomocą kapitału Tier I;

b)  co najmniej trzy czwarte kapitału Tier I składa się z kapitału podstawowego Tier I;

c)  wspomniane fundusze własne nie są wykorzystywane w celu spełnienia któregokolwiek z wymogów kapitałowych określonych w art. 11 ust. 1 lit. a), b) i c) [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

5.  Właściwe organy uzasadniają na piśmie swoją decyzję o nałożeniu dodatkowego wymogu kapitałowego, o którym mowa w art. 39 ust. 2 lit. a), jasno przedstawiając pełną ocenę elementów, o których mowa w ust. 1–4 niniejszego artykułu. W przypadku określonym w ust. 1 lit. d) niniejszego artykułu obejmuje to podanie konkretnych powodów, dla których poziom kapitału określony zgodnie z art. 41 ust. 1 nie jest już uznawany za wystarczający.

6.  EUNB, w porozumieniu z ESMA, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających sposób pomiaru ryzyk i elementów ryzyka, o których mowa w ust. 2, w tym ryzyk lub elementów ryzyka, które są wyraźnie wyłączone z zakresu wymogu kapitałowego określonego w części trzeciej lub czwartej [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

EUNB zapewnia, by projekty regulacyjnych standardów technicznych obejmowały orientacyjne wskaźniki ilościowe dla kwot dodatkowego kapitału, o którym mowa w art. 39 ust. 2 lit. a), z uwzględnieniem całego zakresu różnych modeli biznesowych i form prawnych, jakie mogą przyjąć firmy inwestycyjne, oraz by były proporcjonalne pod względem:

a)  obciążeń związanych z ich wdrożeniem, spoczywających na firmach inwestycyjnych i właściwych organach;

b)  możliwości, że wyższy poziom wymogów kapitałowych mających zastosowanie w przypadku, gdy firmy inwestycyjne nie stosują modeli wewnętrznych, może uzasadniać nałożenie niższych wymogów kapitałowych w przypadku oceny ryzyk i elementów ryzyka zgodnie z ust. 2.

EUNB przedkłada Komisji wspomniane projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

7.  Właściwe organy mogą nałożyć dodatkowy wymóg kapitałowy zgodnie z ust. 1–6 na firmy inwestycyjne, które spełniają warunki określone w art. 12 ust. 1 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], na podstawie oceny indywidualnych przypadków oraz wtedy gdy właściwy organ uzna to za uzasadnione.

Artykuł 41

Wytyczne dotyczące adekwatności kapitałowej

1.  Właściwe organy mogą – z uwzględnieniem zasady proporcjonalności i współmiernie do wielkości, znaczenia systemowego, charakteru, skali i złożoności działalności prowadzonej przez firmy inwestycyjne, które nie spełniają warunków określonych w art. 12 ust. 1 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] – wymagać od tych firm, by posiadały poziom kapitału, który zgodnie z art. 24 w sposób wystarczający przewyższa wymogi określone w części trzeciej [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] i w niniejszej dyrektywie, w tym dodatkowe wymogi kapitałowe, o których mowa w art. 39 ust. 2 lit. a), w celu zapewnienia, by: wahania koniunktury gospodarczej nie prowadziły do naruszenia tych wymogów lub nie zagrażały zdolności firmy inwestycyjnej do likwidacji i zaprzestania działalności w uporządkowany sposób.

2.  Właściwe organy w stosownych przypadkach ▌poddają przeglądowi poziom kapitału ustalony przez każdą firmę inwestycyjną, która nie spełnia warunków określonych w art. 12 ust. 1 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], zgodnie z ust. 1 oraz w stosownych przypadkach przekazują wnioski z tego przeglądu danej firmie inwestycyjnej, w tym wszelkie oczekiwania odnośnie do korekt poziomu kapitału ustanowionego zgodnie z ust. 1. Taka informacja musi zawierać termin dokonania korekty wymaganej przez właściwe organy.

Artykuł 42

Szczególne wymogi dotyczące płynności

1.  Właściwe organy nakładają szczególne wymogi dotyczące płynności, o których mowa w art. 39 ust. 2 lit. k), jedynie w przypadkach gdy na podstawie przeglądów dokonanych zgodnie z art. 38 i 39 stwierdzą, że firma inwestycyjna, która nie spełnia kryteriów określonych w art. 12 ust. 1 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] lub która spełnia te kryteria, ale nie została zwolniona z wymogu dotyczącego płynności zgodnie z art. 43 ust. 1 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], znajduje się w jednej z następujących sytuacji:

a)  firma inwestycyjna jest narażona na ryzyko płynności lub elementy ryzyka płynności, które są istotne i które nie są objęte lub są niewystarczająco objęte wymogiem dotyczącym płynności określonym w części piątej [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]];

b)  firma inwestycyjna nie spełnia wymogów określonych w art. 24 i 26, a zastosowanie innych środków administracyjnych prawdopodobnie nie doprowadzi w wystarczającym stopniu i we właściwym czasie do poprawy rozwiązań, procesów, mechanizmów i strategii.

2.  Do celów ust. 1 lit. a) uznaje się, że wymóg dotyczący płynności określony w części piątej [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] nie obejmuje ryzyka płynności lub elementów ryzyka płynności lub obejmuje je w niewystarczającym stopniu tylko wtedy, gdy poziomy i rodzaje płynności, które właściwy organ uznał za adekwatne na podstawie przeglądu nadzorczego oceny przeprowadzonej przez firmy inwestycyjne zgodnie z art. 24 ust. 1, są wyższe niż wymóg dotyczący płynności dla firmy inwestycyjnej określony w części piątej [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

3.  Właściwe organy określają szczególny poziom płynności wymagany na podstawie art. 39 ust. 2 lit. k) jako różnicę między poziomem płynności uznawanym za adekwatny zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu a wymogiem dotyczącym płynności określonym w części piątej [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

4.  Właściwe organy określają szczególny poziom płynności wymagany na podstawie art. 39 ust. 2 lit. k) jako różnicę między poziomem płynności uznawanym za adekwatny zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu a wymogiem dotyczącym płynności określonym w części piątej [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

5.  Właściwe organy uzasadniają na piśmie swoją decyzję o nałożeniu szczególnego wymogu dotyczącego płynności, o którym mowa w art. 39 ust. 2 lit. k), jasno przedstawiając pełną ocenę elementów, o których mowa w ust. 1–3 niniejszego artykułu.

6.  EBA, w porozumieniu z ESMA, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia – w sposób, który jest odpowiedni do wielkości, struktury i organizacji wewnętrznej firm inwestycyjnych oraz do charakteru, zakresu i złożoności ich działalności – metody pomiaru ryzyka płynności i elementów ryzyka płynności, o których mowa w ust. 2.

EUNB przedkłada Komisji wspomniane projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r. Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 43

Współpraca z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

▌Właściwe organy informują odpowiednie organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o dodatkowym kapitale wymaganym na mocy art. 39 ust. 2 lit. a) w przypadku firmy inwestycyjnej, która jest objęta zakresem dyrektywy 2014/59/UE, oraz o wszelkich oczekiwaniach odnośnie do korekt, o których mowa w art. 41 ust. 2, w odniesieniu do takiej firmy inwestycyjnej.

Artykuł 44

Wymogi dotyczące publikacji

Państwa członkowskie uprawniają właściwe organy do:

a)  nakładania na firmy inwestycyjne, które nie spełniają kryteriów określonych w art. 12 ust. 1 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], oraz firmy inwestycyjne, o których mowa w art. 46 ust. 2 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], wymogu publikowania informacji, o których mowa w art. 46 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], częściej niż raz do roku oraz ustalania terminów tej publikacji;

b)  nakładania na firmy inwestycyjne, które nie spełniają kryteriów określonych w art. 12 ust. 1 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], oraz firmy inwestycyjne, o których mowa w art. 46 ust. 2 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], korzystania z określonych środków przekazu i miejsc, w szczególności ich stron internetowych, do celów publikacji innych niż sprawozdania finansowe;

c)  nakładania na jednostki dominujące wymogu corocznego publikowania, w pełnej formie albo poprzez zamieszczenie odniesień do równoważnych informacji, opisu ich struktury prawnej oraz struktury zarządzania i struktury organizacyjnej grupy firm inwestycyjnych zgodnie z art. 26 ust. 1 niniejszej dyrektywy oraz art. 10 dyrektywy 2014/65/UE.

Artykuł 45

Obowiązek informowania EUNB

1.  Właściwe organy przekazują EUNB informacje na temat:

a)  ich procesu przeglądu i oceny, o którym mowa w art. 36;

b)  metody zastosowanej w odniesieniu do decyzji, o których mowa w art. 39–41.

EUNB przekazuje ESMA informacje, o których mowa w niniejszym ustępie.

c)  poziomu ustanowionych przez państwa członkowskie sankcji, o których mowa w art. 18.

2.  EUNB, w porozumieniu z ESMA, ocenia informacje przekazane przez właściwe organy w celu rozwijania spójności procesu przeglądu i oceny nadzorczej. W celu uzupełnienia swojej oceny EUNB, po konsultacji z ESMA, może się zwrócić do właściwych organów ▌o dodatkowe informacje na zasadzie proporcjonalności i zgodnie z art. 37 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

EUNB publikuje na swojej stronie internetowej w ujęciu zbiorczym informacje, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c).

EUNB przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stopnia zbieżności w stosowaniu przepisów niniejszego rozdziału między państwami członkowskimi. EUNB w stosownych przypadkach przeprowadza wzajemne oceny zgodnie z art. 30 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010. EUNB przekazuje stosowne informacje ESMA.

EUNB i ESMA wydają wytyczne skierowane do właściwych organów zgodnie z, odpowiednio, art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 i art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 w celu bardziej szczegółowego określenia – w sposób, który jest odpowiedni do wielkości, struktury i organizacji wewnętrznej firm inwestycyjnych oraz do charakteru, zakresu i złożoności ich działalności – wspólnych procedur i metod dotyczących procesu przeglądu i oceny nadzorczej, o których mowa w ust. 1, oraz oceny traktowania ryzyk, o których mowa w art. 29.

ROZDZIAŁ 3

Nadzór nad grupami firm inwestycyjnych

NADZÓR SKONSOLIDOWANY NAD GRUPAMI FIRM INWESTYCYJNYCH I NADZÓR NAD ZGODNOŚCIĄ Z GRUPOWYM TESTEM KAPITAŁOWYM

Artykuł 46

Określenie organu sprawującego nadzór nad grupą

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by w sytuacji, w której na czele grupy firm inwestycyjnych stoi unijna dominująca firma inwestycyjna, nadzór skonsolidowany lub, odpowiednio, nadzór nad zgodnością z grupowym testem kapitałowym sprawował właściwy organ tej ▌unijnej dominującej firmy inwestycyjnej.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, by w sytuacji, w której jednostka dominująca firmy inwestycyjnej jest unijną dominującą inwestycyjną spółką holdingową lub unijną dominującą finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, nadzór skonsolidowany lub, odpowiednio, nadzór nad zgodnością z grupowym testem kapitałowym sprawował właściwy organ tej firmy inwestycyjnej ▌.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, by w sytuacji, w której jednostką dominującą co najmniej dwóch firm inwestycyjnych, które uzyskały zezwolenie w co najmniej dwóch państwach członkowskich, jest ta sama unijna dominująca inwestycyjna spółka holdingowa lub ta sama unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, nadzór skonsolidowany lub, odpowiednio, nadzór nad zgodnością z grupowym testem kapitałowym był sprawowany przez właściwy organ firmy inwestycyjnej posiadającej zezwolenie w państwie członkowskim, w którym utworzona została inwestycyjna spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, by w sytuacji, w której jednostki dominujące co najmniej dwóch firm inwestycyjnych, które uzyskały zezwolenie w co najmniej dwóch państwach członkowskich, obejmują więcej niż jedną inwestycyjną spółkę holdingowa lub finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej, których siedziby główne znajdują się w różnych państwach członkowskich, a w każdym z tych państw członkowskich znajduje się firma inwestycyjna, nadzór skonsolidowany lub, odpowiednio, nadzór nad zgodnością z grupowym testem kapitałowym był sprawowany przez właściwy organ firmy inwestycyjnej o największej sumie bilansowej.

5.  Państwa członkowskie zapewniają, by w sytuacji, w której jednostką dominującą co najmniej dwóch firm inwestycyjnych, które uzyskały zezwolenie w Unii, jest ta sama unijna inwestycyjna spółka holdingowa lub ta sama unijna finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, przy czym żadna z tych firm inwestycyjnych nie uzyskała zezwolenia w państwie członkowskim, w którym utworzono inwestycyjną spółkę holdingową lub finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej, nadzór skonsolidowany lub, odpowiednio, nadzór nad zgodnością z grupowym testem kapitałowym był sprawowany przez właściwy organ firmy inwestycyjnej o największej sumie bilansowej.

6.  Właściwe organy mogą – na mocy wspólnego porozumienia – odstąpić od kryteriów, o których mowa w ust. 3–5, jeżeli ich zastosowanie nie byłoby właściwe w celu sprawowania skutecznego nadzoru skonsolidowanego lub, odpowiednio, nadzoru nad zgodnością z grupowym testem kapitałowym, biorąc pod uwagę dane firmy inwestycyjne oraz znaczenie działalności prowadzonej przez nie w odnośnych państwach członkowskich, i wyznaczyć inny właściwy organ w celu sprawowania nadzoru nad zgodnością z grupowym testem kapitałowym. W takich przypadkach właściwe organy przed podjęciem jakiejkolwiek tego rodzaju decyzji zapewniają możliwość wyrażenia opinii na temat tej planowanej decyzji, stosownie do przypadku, unijnej dominującej inwestycyjnej spółce holdingowej, unijnej dominującej finansowej spółce holdingowej o działalności mieszanej lub firmie inwestycyjnej o największej sumie bilansowej. Właściwe organy powiadamiają Komisję i EUNB o każdej decyzji.

Artykuł 47

Wymogi dotyczące informowania w sytuacjach nadzwyczajnych

W przypadku wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej, w tym sytuacji określonej w art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 lub sytuacji niekorzystnych zmian na rynkach, która to sytuacja potencjalnie zagraża płynności rynku i stabilności systemu finansowego w którymkolwiek z państw członkowskich, w którym podmioty należące do grupy firm inwestycyjnych otrzymały zezwolenie, organ sprawujący nadzór nad grupą określony zgodnie z art. 46, z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 1 sekcja 2 niniejszego tytułu, zawiadamia w najkrótszym możliwym terminie EUNB, ERRS i wszelkie odpowiednie właściwe organy oraz przekazuje im wszystkie informacje kluczowe dla realizacji ich zadań.

Artykuł 48

Kolegia organów nadzoru

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by organ sprawujący nadzór nad grupą określony zgodnie z art. 46 mógł, w stosownych przypadkach, ustanowić kolegia organów nadzoru w celu ułatwienia wykonywania zadań, o których mowa w niniejszym artykule, oraz w celu koordynacji i współpracy z odpowiednimi organami nadzoru z państw trzecich, w szczególności gdy jest to konieczne do celów stosowania art. 23 ust. 1 lit. c) i art. 23 ust. 2 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], aby dokonywać wymiany i aktualizacji stosownych informacji na temat modelu dotyczącego depozytu zabezpieczającego z organami nadzoru kwalifikujących się kontrahentów centralnych.

2.  Kolegia organów nadzoru zapewniają ramy umożliwiające organowi sprawującemu nadzór nad grupą, EUNB i pozostałym właściwym organom wykonywanie następujących zadań:

a)  zadań, o których mowa w art. 47;

b)  koordynowania wniosków o udzielenie informacji, gdy jest to konieczne w celu ułatwienia nadzoru na zasadzie skonsolidowanej, zgodnie z art. 7 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]];

c)  koordynowania wniosków o udzielenie informacji w przypadkach gdy kilka właściwych organów firm inwestycyjnych należących do tej samej grupy musi zwrócić się do właściwego organu państwa członkowskiego pochodzenia członka rozliczającego lub do właściwego organu kwalifikującego się kontrahenta centralnego o informacje na temat modelu i parametrów dotyczących depozytu zabezpieczającego stosowanych do obliczania wymogu dotyczącego tego depozytu dla odnośnych firm inwestycyjnych;

d)  wymiany informacji między wszystkimi właściwymi organami oraz z EUNB zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, a także z ESMA zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010;

e)  osiągnięcia porozumienia, w stosownych przypadkach, odnośnie do powierzania zadań i delegowania obowiązków między właściwymi organami na zasadzie dobrowolności;

f)  zwiększenia efektywności nadzoru poprzez dążenie do unikania zbędnego powielania wymogów nadzorczych.

3.  W stosownych przypadkach kolegia organów nadzoru można również ustanawiać w przypadku, gdy ▌jednostki zależne grupy firm inwestycyjnych, na której czele stoi unijna firma inwestycyjna, unijna dominująca inwestycyjna spółka holdingowa lub unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, znajdują się w państwie trzecim.

4.  Zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 EUNB bierze udział w posiedzeniach kolegiów organów nadzoru.

5.  Następujące organy posiadają status członków w kolegium organów nadzoru:

a)  właściwe organy odpowiedzialne za nadzór nad jednostkami zależnymi grupy firm inwestycyjnych, na której czele stoi unijna firma inwestycyjna, unijna dominująca inwestycyjna spółka holdingowa lub unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej;

b)  w stosownych przypadkach, organy nadzoru z państw trzecich, z zastrzeżeniem wymogów poufności, które zdaniem wszystkich właściwych organów są równorzędne z wymogami określonymi w rozdziale I sekcja 2 niniejszego tytułu.

6.  Organ sprawujący nadzór nad grupą określony zgodnie z art. 46 przewodniczy posiedzeniom kolegium i przyjmuje decyzje. Ten organ sprawujący nadzór nad grupą z wyprzedzeniem i wyczerpująco powiadamia wszystkich członków kolegium o organizacji tych posiedzeń, głównych zagadnieniach do omówienia oraz o działaniach, które należy przeanalizować. Organ sprawujący nadzór nad grupą w odpowiednim czasie wyczerpująco informuje także wszystkich członków kolegium o decyzjach podjętych w trakcie tych posiedzeń lub zastosowanych środkach.

Przyjmując decyzje, organ sprawujący nadzór nad grupą uwzględnia zasadność działalności nadzorczej, która ma zostać zaplanowana lub podlegać koordynacji przez organy, o których mowa w ust. 5.

Ustanowienie i funkcjonowanie kolegiów formalnie zatwierdza się poprzez ustalenia sporządzone na piśmie.

7.  W przypadku braku zgody na przyjętą przez organ sprawujący nadzór nad grupą decyzję w sprawie funkcjonowania kolegiów organów nadzoru, każdy z zainteresowanych właściwych organów może skierować sprawę do EUNB i zwrócić się o pomoc EUNB zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

EUNB może – z własnej inicjatywy zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia – podjąć również działania wspierające właściwe organy w przypadku braku porozumienia w sprawie funkcjonowania kolegiów organów nadzoru na mocy niniejszego artykułu.

8.  EUNB, w porozumieniu z ESMA, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu doprecyzowania warunków, na których kolegia organów nadzoru wykonują swoje zadania, o których mowa w ust. 1.

EUNB przedkłada Komisji wspomniane projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 49

Wymogi dotyczące współpracy

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by organ sprawujący nadzór nad grupą i właściwe organy, o których mowa w art. 48 ust. 5, wzajemnie przedstawiały sobie wszystkie wymagane istotne informacje, w tym informacje dotyczące:

a)  określenia struktury prawnej oraz struktury zarządzania grupy firm inwestycyjnych, w tym jej struktury organizacyjnej, obejmującej wszystkie podmioty objęte regulacją i podmioty nieobjęte regulacją, jednostki zależne nieobjęte regulacją i jednostki dominujące, oraz określenia właściwych organów właściwych dla podmiotów objętych regulacją wchodzących w skład danej grupy firm inwestycyjnych;

b)  procedur gromadzenia informacji od firm inwestycyjnych wchodzących w skład danej grupy firm inwestycyjnych oraz procedur weryfikacji tych informacji;

c)  wszelkich niekorzystnych zmian sytuacji w firmach inwestycyjnych lub w innych jednostkach wchodzących w skład grupy firm inwestycyjnych, mogących mieć poważny wpływ na te firmy inwestycyjne;

d)  wszystkich znaczących sankcji i wyjątkowych środków zastosowanych przez właściwe organy zgodnie z przepisami krajowymi transponującymi niniejszą dyrektywę;

e)  wprowadzenia szczególnego wymogu kapitałowego na podstawie art. 39 niniejszej dyrektywy.

2.  Zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 właściwe organy i organ sprawujący nadzór nad grupą mogą powiadomić EUNB, jeżeli istotnych informacji nie przekazano zgodnie z ust. 1 bez zbędnej zwłoki lub jeżeli wniosek o współpracę, w szczególności dotyczący wymiany istotnych informacji, został odrzucony lub nie podjęto w jego sprawie żadnych działań w rozsądnym terminie.

EUNB może, zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 i z własnej inicjatywy, wspierać właściwe organy w opracowywaniu spójnych praktyk w zakresie współpracy.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, by przed przyjęciem decyzji, która może być istotna dla zadań nadzorczych innych właściwych organów, właściwe organy konsultowały się ze sobą w sprawach:

a)  zmian w strukturze akcjonariatu, w strukturze organizacyjnej lub w strukturze zarządzania firm inwestycyjnych wchodzących w skład danej grupy, które to zmiany wymagają zatwierdzenia lub zezwolenia ze strony właściwych organów;

b)  znaczących sankcji nałożonych na firmy inwestycyjne przez właściwe organy lub wszelkich innych nadzwyczajnych środków zastosowanych przez te organy;

c)  szczególnych wymogów kapitałowych nałożonych zgodnie z art. 39.

4.  W przypadku, gdy właściwe organy mają nałożyć znaczące sankcje lub zastosować inne nadzwyczajne środki, o których mowa w ust. 3 lit. b), organy te konsultują się z organem sprawującym nadzór nad grupą.

5.  W drodze odstępstwa od ust. 3 właściwy organ nie ma obowiązku konsultować się z innymi właściwymi organami w przypadkach pilnych lub jeżeli taka konsultacja mogłaby zagrozić skuteczności ich decyzji, przy czym w takim przypadku właściwy organ niezwłocznie informuje pozostałe zainteresowane właściwe organy o swojej decyzji o niekonsultowaniu się.

Artykuł 50

Weryfikacja informacji dotyczących podmiotów znajdujących się w innych państwach członkowskich

1.  Jeżeli zaistnieje potrzeba potwierdzenia przez właściwe organy w jednym państwie członkowskim informacji na temat firm inwestycyjnych, inwestycyjnych spółek holdingowych, finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej, instytucji finansowych, przedsiębiorstw usług pomocniczych, holdingów mieszanych lub jednostek zależnych znajdujących się w innym państwie członkowskim, w tym jednostek zależnych będących zakładami ubezpieczeń, państwa członkowskie zapewniają, by właściwe organy tego drugiego państwa członkowskiego przeprowadziły taką weryfikację zgodnie z ust. 2.

2.  Właściwe organy, które otrzymały wniosek na podstawie ust. 1, podejmują dowolne z następujących działań:

a)  samodzielnie przeprowadzają weryfikację w zakresie swoich kompetencji;

b)  zezwalają właściwym organom, które złożyły ten wniosek, na przeprowadzenie weryfikacji;

c)  zwracają się do audytora bądź eksperta o przeprowadzenie weryfikacji w sposób bezstronny i o szybkie przekazanie jej wyników.

Do celów przepisów lit. a) i c) właściwe organy, które złożyły wniosek, są uprawnione do uczestniczenia w weryfikacji.

Sekcja 2

Inwestycyjne spółki holdingowe, finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej i holdingi mieszane

Artykuł 51

Objęcie spółek holdingowych nadzorem nad zgodnością z grupowym testem kapitałowym

Państwa członkowskie zapewniają objęcie inwestycyjnych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej nadzorem nad zgodnością z grupowym testem kapitałowym.

Artykuł 52

Kwalifikacje dyrektorów

Państwa członkowskie wymagają, aby członkowie organu zarządzającego inwestycyjnej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej cieszyli się odpowiednio dobrą opinią i posiadali wystarczającą wiedzę, umiejętności i doświadczenie do skutecznego wykonywania swoich obowiązków, z uwzględnieniem roli danej inwestycyjnej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.

Artykuł 53

Holdingi mieszane

1.  Państwa członkowskie wprowadzają przepis, zgodnie z którym w sytuacji, w której jednostką dominującą firmy inwestycyjnej ▌jest ▌holding mieszany, właściwe organy odpowiedzialne za nadzór nad firmą inwestycyjną mogą:

a)  wymagać od holdingu mieszanego przedstawienia wszelkich informacji, które mogą być istotne dla nadzoru nad tą firma inwestycyjną;

b)  nadzorować transakcje między firmą inwestycyjną a holdingiem mieszanym i jego jednostkami zależnymi, a także wymagać od firmy inwestycyjnej posiadania odpowiednich procesów zarządzania ryzykiem i mechanizmów kontroli wewnętrznej, w tym rzetelnych procedur sprawozdawczych i księgowych, na potrzeby rozpoznawania, pomiaru, monitorowania i kontrolowania tych transakcji.

2.  Państwa członkowskie wprowadzają przepis, zgodnie z którym właściwe organy mogą przeprowadzać kontrole na miejscu w celu zweryfikowania informacji otrzymanych od holdingów mieszanych i od ich jednostek zależnych lub zlecać takie kontrole inspektorom zewnętrznym.

Artykuł 54

Sankcje

Zgodnie z rozdziałem 2 sekcja 3 niniejszego tytułu państwa członkowskie zapewniają możliwość nakładania sankcji administracyjnych lub podejmowania innych środków administracyjnych mających na celu wyeliminowanie lub złagodzenie stwierdzonych naruszeń lub zlikwidowanie przyczyn takich naruszeń w stosunku do inwestycyjnych spółek holdingowych, finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej oraz holdingów mieszanych lub osób faktycznie nimi zarządzających, które naruszają przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne przyjęte w celu transponowania przepisów niniejszego rozdziału.

Artykuł 55

Ocena nadzoru sprawowanego przez państwa trzecie i innych technik nadzoru

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadku gdy co najmniej dwie firmy inwestycyjne, które są jednostkami zależnymi tej samej jednostki dominującej mającej siedzibę główną w państwie trzecim, nie podlegają skutecznemu nadzorowi na poziomie grupy, właściwy organ ocenił, czy firmy inwestycyjne podlegają nadzorowi sprawowanemu przez organ nadzoru z państwa trzeciego, który jest równoważny nadzorowi określonemu w niniejszej dyrektywie oraz w części pierwszej [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]].

2.  Jeżeli z oceny, o której mowa w ust. 1, wynika, że tego rodzaju równoważny nadzór nie ma zastosowania, państwa członkowskie ▌zezwalają na stosowanie odpowiednich technik nadzoru, które osiągają cele nadzoru zgodnie z art. 7 lub 8 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]]. Decyzję dotyczącą wspomnianych technik nadzoru podejmuje właściwy organ, który przejąłby rolę organu sprawującego nadzór nad grupą w przypadku, gdyby jednostka dominująca miała swoją siedzibę w Unii, po przeprowadzeniu konsultacji z pozostałymi zainteresowanymi właściwymi organami. Informacje o wszelkich środkach zastosowanych na podstawie niniejszego ustępu przekazuje się pozostałym zainteresowanym właściwym organom, EUNB oraz Komisji.

3.  Właściwy organ, który przejąłby rolę organu sprawującego nadzór nad grupą w przypadku, gdyby jednostka dominująca miała swoją siedzibę w Unii, może w szczególności wymagać ustanowienia inwestycyjnej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej w Unii oraz zastosować art. 7 lub 8 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] wobec tej inwestycyjnej spółki holdingowej lub ▌finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.

Artykuł 56

Współpraca z organami nadzoru z państw trzecich

Komisja, na wniosek państwa członkowskiego albo działając z własnej inicjatywy, może przedkładać Radzie zalecenia w sprawie negocjowania z państwem trzecim lub państwami trzecimi umów dotyczących środków sprawowania nadzoru nad zgodnością z grupowym testem kapitałowym następujących firm inwestycyjnych:

a)  firm inwestycyjnych, których jednostka dominująca ma siedzibę główną w państwie trzecim;

b)  firm inwestycyjnych, które znajdują się w państwach trzecich i których jednostka dominująca ma siedzibę główną w Unii.

TYTUŁ V

PUBLIKACJA INFORMACJI PRZEZ WŁAŚCIWE ORGANY

Artykuł 57

Wymogi dotyczące publikacji

1.  Właściwe organy podają do wiadomości publicznej wszystkie następujące informacje:

a)  teksty przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych oraz ogólne wytyczne przyjęte w danym państwie członkowskim na podstawie niniejszej dyrektywy;

b)  sposoby korzystania z opcji i uprawnień dyskrecjonalnych dostępnych na podstawie niniejszej dyrektywy i [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]];

c)  ogólne kryteria i metody stosowane podczas przeglądu i oceny nadzorczej, o których mowa w art. 36;

d)  zbiorcze dane statystyczne w zakresie kluczowych aspektów wdrażania niniejszej dyrektywy i [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] w ich państwie członkowskim, w tym liczbę i charakter środków nadzorczych zastosowanych zgodnie z art. 39 ust. 2 list. a) oraz sankcji administracyjnych nałożonych zgodnie z art. 18.

2.  Informacje opublikowane zgodnie z ust. 1 są wystarczająco kompleksowe i dokładne, aby umożliwić dokonanie znaczącego porównania zastosowania przepisów ust. 1 lit. b), c) i d) przez właściwe organy poszczególnych państw członkowskich.

3.  Informacje są publikowane w jednakowym formacie i regularnie uaktualniane. Publikowane informacje są dostępne pod jednym wspólnym adresem elektronicznym.

4.  EUNB, w porozumieniu z ESMA, opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia formatu, struktury, spisu treści i daty corocznej publikacji informacji wymienionych w ust. 1.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

5.  EUNB przedstawi Komisji projekty wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w ust. 4, do dnia [18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r.

TYTUŁ VI

AKTY DELEGOWANE I WYKONAWCZE

Artykuł 58

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 3 ust. 2, art. 29 ust. 4 i art. 36 ust. 4, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia [data wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r.

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 3 ust. 2, art. 29 ust. 4 i art. 36 ust. 4, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.  Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.

5.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 3 ust. 2, art. 29 ust. 4 i art. 36 ust. 4 wchodzi w życie tylko wtedy, jeżeli Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie [dwóch miesięcy] od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub jeżeli, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o [dwa miesiące] z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 59

Akty wykonawcze

Ustalenia dotyczące standardowych formularzy, szablonów i procedur do celów spełnienia wymogów w zakresie wymiany informacji, które mogą ułatwić nadzór nad firmami inwestycyjnymi, przewidziane w art. 13 ust. 8, przyjmuje się jako akty wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 60 ust. 2.

Artykuł 60

Procedura komitetowa

1.  Komisję wspiera Europejski Komitet Bankowy utworzony decyzją Komisji 2004/10/WE(23). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

TYTUŁ VII

ZMIANY W INNYCH DYREKTYWACH

Artykuł 61

Zmiany w dyrektywie 2013/36/UE

W dyrektywie 2013/36/UE wprowadza się następujące zmiany:

1)  w tytule skreśla się wyrazy „i firmami inwestycyjnymi”;

2)  art. 1 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy dotyczące:

   a) warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności;
   b) uprawnień i narzędzi nadzorczych w zakresie nadzoru ostrożnościowego sprawowanego przez właściwe organy nad instytucjami kredytowymi;
   c) nadzoru ostrożnościowego sprawowanego nad instytucjami kredytowymi przez właściwe organy w sposób, który jest zgodny z przepisami określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013;
   d) wymogów w zakresie publikowania przez właściwe organy informacji w obszarze regulacji ostrożnościowej instytucji kredytowych oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi.”;

"

3)  w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do ▌instytucji.”;

"

b)  skreśla się ust. 2 i 3;

c)  skreśla się ust. 5 pkt 1;

d)  ust. 6 otrzymuje brzmienie:"

„▌6. Na użytek art. 34 i tytułu VII rozdział 3 podmioty, o których mowa w ust. 5 pkt 3–24 ▌niniejszego artykułu, uznaje się za instytucje finansowe.”;

"

4)  w art. 3 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)  pkt 3 otrzymuje brzmienie:"

„▌3) »instytucja« oznacza instytucję, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;”;

"

b)  skreśla się pkt 4;

5)  art. 5 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 5

Koordynacja wewnątrz państw członkowskich

Państwa członkowskie, w których istnieje więcej niż jeden właściwy organ sprawujący nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi i instytucjami finansowymi, podejmują wymagane środki w celu zapewnienia koordynacji prac tych organów.”;

"

6)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 8a

Szczególne wymogi w zakresie zezwoleń dla instytucji kredytowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1.  Państwa członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, które uzyskały już zezwolenie na podstawie tytułu II dyrektywy 2014/65/UE, przedłożyły wniosek o udzielenie zezwolenia zgodnie z art. 8 najpóźniej w dniu:

   a) gdy średnia miesięczna całkowita wartość aktywów obliczona za okres dwunastu kolejnych miesięcy przekroczy 30 mld EUR; lub
   b) gdy – w sytuacji gdy średnia miesięczna całkowita wartość aktywów obliczona za okres dwunastu kolejnych miesięcy jest niższa niż 30 mld EUR – całkowita wartość skonsolidowanych aktywów wszystkich przedsiębiorstw należących do grupy, do której należy przedsiębiorstwo, prowadzących dowolny z rodzajów działalności, o których mowa w sekcji A pkt 3 i 6 załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE, i których całkowita wartość aktywów obliczona jako średnia za okres dwunastu kolejnych miesięcy jest niższa niż 30 mld EUR, przekroczy kwotę 30 mld EUR.

2.  Przedsiębiorstwa, o których mowa w ust. 1, mogą w dalszym ciągu prowadzić działalność, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, do czasu uzyskania zezwolenia, o którym mowa w tym ustępie.

3.  W drodze odstępstwa od ust. 1 przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, które w dniu [data wejścia w życie dyrektywy (UE) ---/---- [dyrektywa dotycząca firm inwestycyjnych] -1 dzień] r. prowadzą działalność jako firmy inwestycyjne posiadające zezwolenie na mocy dyrektywy 2014/65/UE, składają wniosek o zezwolenie zgodnie z art. 8 do dnia [1 rok +1 dzień od wejścia w życie dyrektywy (UE) ---/---- [dyrektywa dotycząca firm inwestycyjnych]] r.

4.  Jeżeli po otrzymaniu informacji zgodnie z art. [95a] dyrektywy 2014/65/UE właściwy organ stwierdzi, że dane przedsiębiorstwo powinno otrzymać zezwolenie na działalność jako instytucja kredytowa zgodnie z art. 8 niniejszej dyrektywy, właściwy organ powiadamia przedsiębiorstwo i właściwy organ określony w art. 4 ust. 1 pkt 26 dyrektywy 2014/65/UE oraz przejmuje odpowiedzialność za procedurę udzielania zezwolenia od dnia tego powiadomienia.

5.  W przypadku ponownego udzielenia zezwolenia organ udzielający zezwolenia zapewnia, by proces przebiegał tak płynnie, jak to możliwe, oraz by zostały uwzględnione informacje dotyczące istniejących zezwoleń.

6.  EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia:

   a) informacji, które przedsiębiorstwo ma przekazać właściwym organom we wniosku o udzielenie zezwolenia, w tym programu działalności, o którym mowa w art. 10;
   b) metody obliczania wartości progowych, o których mowa w ust. 1.

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w lit. a) i b), zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

EUNB przedkłada Komisji wspomniane projekty standardów technicznych do dnia ... [dwanaście miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r.”;

"

7)  w art. 18 dodaje się następującą literę:"

„aa) wykorzystuje zezwolenie wyłącznie w celu prowadzenia działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, a jej średnia całkowita wartość aktywów jest niższa niż wartości progowe określone w tym artykule przez okres 5 kolejnych lat;”;

"

8)  w art. 20 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. Wykaz zawierający nazwę wszystkich instytucji kredytowych, którym udzielono zezwolenia, jest publikowany przez EUNB na jego stronie internetowej oraz co najmniej raz w roku aktualizowany.”;

"

b)  dodaje się następujący ustęp:"

„3a. W wykazie, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, umieszcza się nazwy przedsiębiorstw, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, i wskazuje się, że są one instytucjami kredytowymi. W wykazie zaznacza się także wszelkie zmiany w stosunku do poprzedniej wersji wykazu.”;

"

9)  art. 21b ust. 5 otrzymuje brzmienie:"

„5. Do celów niniejszego artykułu:

   a) całkowita wartość aktywów w Unii grupy z państwa trzeciego jest sumą następujących wartości:
   (i) kwoty całkowitych aktywów każdej instytucji w Unii należącej do grupy z państwa trzeciego, która to kwota wynika z ich skonsolidowanego bilansu lub z poszczególnych bilansów, w przypadku gdy bilans instytucji nie jest skonsolidowany; oraz
   (ii) kwoty całkowitych aktywów każdego oddziału grupy z państwa trzeciego posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w Unii zgodnie z niniejszą dyrektywą, dyrektywą 2014/65/UE lub rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014*.
   b) termin »instytucja« obejmuje również firmy inwestycyjne.”;

"

10)  skreśla się tytuł IV;

11)  art. 51 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"

„Właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego mogą zwrócić się do organu sprawującego nadzór skonsolidowany – w przypadkach, gdy zastosowanie ma art. 112 ust. 1 – lub do właściwych organów państwa członkowskiego pochodzenia z wnioskiem o uznanie oddziału instytucji kredytowej za istotny.”;

"

12)  art. 53 ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. Ust. 1 nie stanowi przeszkody dla wymiany informacji między właściwymi organami ani dla przekazywania informacji ERRS, EUNB lub Europejskiemu Urzędowi Nadzoru (Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) ( »EUNGiPW«) ustanowionemu rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010* przez właściwe organy zgodnie z niniejszą dyrektywą, rozporządzeniem (UE) nr 575/2013, [dyrektywą (UE) ---/---- [dyrektywa dotycząca firm inwestycyjnych] w sprawie nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi], z [rozporządzeniem (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] i z innymi dyrektywami mającymi zastosowanie do instytucji kredytowych oraz z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1092/2010, z art. 31, 35 i 36 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 oraz art. 31 i 36 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010. Do informacji tych zastosowanie ma ust. 1.

_______________________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84).”;

"

13)  w art. 66 ust. 1 dodaje się następującą literę:"

„aa) prowadzenia przynajmniej jednego rodzaju działalności, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, i przekroczenia wartości progowej wskazanej w tym artykule bez zezwolenia na działalność jako instytucja kredytowa;”;

"

14)  w art. 76 ust. 5 skreśla się ostatnie zdanie;

15)  art. 86 ust. 11 otrzymuje brzmienie:"

„11. Właściwe organy zapewniają posiadanie przez instytucje planów restrukturyzacji płynności określających właściwe strategie i odpowiednie środki wykonawcze w celu pokrycia ewentualnego braku płynności, w tym w stosunku do oddziałów mających siedzibę w innych państwach członkowskich. Właściwe organy zapewniają, by plany te były testowane przez instytucje co najmniej raz do roku, uaktualniane na podstawie rezultatów alternatywnych scenariuszy określonych w ust. 8, zgłaszane kadrze kierowniczej wyższego szczebla i przez nią zatwierdzane, tak aby można było odpowiednio dostosować wewnętrzne polityki i procesy. Instytucje podejmują z wyprzedzeniem konieczne działania operacyjne w celu zapewnienia możliwości natychmiastowego wdrożenia planów restrukturyzacji płynności. Takie działania operacyjne obejmują posiadanie zabezpieczenia dostępnego w trybie natychmiastowym na potrzeby pozyskania finansowania z banku centralnego. Obejmuje to posiadanie zabezpieczenia w walucie innego państwa członkowskiego, w razie potrzeby, lub w walucie państwa trzeciego, w stosunku do którego instytucja kredytowa posiada ekspozycje, oraz, jeżeli jest to konieczne z punktu widzenia operacyjnego, na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, którego waluty dotyczy jej ekspozycja.”;

"

16)  w art. 110 skreśla się ust. 2;

17)  art. 111 otrzymuje brzmienie:"

Artykuł 111

Określenie organu sprawującego nadzór skonsolidowany

1.  W przypadku gdy jednostka dominująca jest dominującą instytucją kredytową w państwie członkowskim lub unijną dominującą instytucją kredytową, nadzór skonsolidowany sprawowany jest przez właściwy organ, który indywidualnie nadzoruje tę jednostkę dominującą lub unijną dominującą instytucję kredytową.

W przypadku gdy jednostka dominująca jest dominującą firmą inwestycyjną w państwie członkowskim lub unijną dominującą firmą inwestycyjną i przynajmniej jedna z jej jednostek zależnych jest instytucją kredytową, nadzór skonsolidowany sprawowany jest przez właściwy organ tej instytucji kredytowej lub – w przypadku gdy występuje kilka instytucji kredytowych – instytucji kredytowej o największej sumie bilansowej.

2.  W przypadku gdy jednostką dominującą instytucji jest dominująca finansowa spółka holdingowa z państwa członkowskiego, dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej z państwa członkowskiego, unijna dominująca finansowa spółka holdingowa lub unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, nadzór skonsolidowany sprawowany jest przez właściwy organ, który indywidualnie nadzoruje tę instytucję.

3.  W przypadku gdy co najmniej dwie instytucje posiadające zezwolenie w Unii mają tę samą dominującą finansową spółkę holdingową z państwa członkowskiego, dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej z państwa członkowskiego, unijną dominującą finansową spółkę holdingową lub unijną dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej, nadzór skonsolidowany sprawowany jest przez:

   a) właściwy organ instytucji kredytowej, jeżeli w ramach grupy występuje tylko jedna instytucja kredytowa;
   b) właściwy organ instytucji kredytowej o największej sumie bilansowej, jeżeli w ramach grupy występuje kilka instytucji kredytowych.

4.  W przypadku gdy konsolidacja jest wymagana zgodnie z art. 18 ust. 3 lub 6 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 nadzór skonsolidowany sprawowany jest przez właściwy organ instytucji kredytowej o największej sumie bilansowej.

5.  W drodze odstępstwa od ust. 1 akapit drugi, od ust. 3 lit. b) i od ust. 4, w przypadku gdy właściwy organ sprawuje nadzór indywidualny nad więcej niż jedną instytucją kredytową w ramach grupy, organem sprawującym nadzór skonsolidowany jest właściwy organ, który sprawuje nadzór indywidualny nad co najmniej jedną instytucją kredytową w ramach grupy, jeżeli łączna wartość sum bilansowych tych nadzorowanych instytucji kredytowych jest wyższa niż łączna wartość sum bilansowych instytucji kredytowych nadzorowanych indywidualnie przez dowolny inny właściwy organ.

6.  W szczególnych przypadkach właściwe organy mogą na mocy wspólnego porozumienia odstąpić od kryteriów określonych w ust. 1, 3 i 4 i wyznaczyć inny właściwy organ do celów sprawowania nadzoru skonsolidowanego, w przypadku gdy stosowanie kryteriów określonych w tych przepisach byłoby niewłaściwe, z uwzględnieniem odnośnych instytucji i relatywnego znaczenia działalności prowadzonej przez nie w poszczególnych państwach członkowskich lub potrzeby zapewnienia ciągłości nadzoru skonsolidowanego sprawowanego przez ten sam właściwy organ. W takich przypadkach unijna instytucja dominująca, unijna dominująca finansowa spółka holdingowa, unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej lub instytucja o największej sumie bilansowej, zależnie od przypadku, mają prawo do bycia wysłuchanymi zanim właściwe organy podejmą decyzję.

7.  Właściwe organy niezwłocznie powiadamiają Komisję i EUNB o każdym porozumieniu objętym zakresem ust. 6.”;

"

18)  art. 114 ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. W przypadku wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej, w tym sytuacji określonej w art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 lub sytuacji niekorzystnych zmian na rynkach, która to sytuacja potencjalnie zagraża płynności na rynku i stabilności systemu finansowego w którymkolwiek z państw członkowskich, gdzie podmioty grupy otrzymały zezwolenie na działalność lub gdzie mają siedzibę istotne oddziały, o których mowa w art. 51, organ sprawujący nadzór skonsolidowany, z zastrzeżeniem rozdziału 1 sekcja 2 oraz, w stosownych przypadkach, tytułu IV rozdział I sekcja 2 [dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) ---/---- [dyrektywa dotycząca firm inwestycyjnych]]*, zawiadamia w najkrótszym możliwym terminie EUNB i organy, o których mowa w art. 58 ust. 4 i art. 59, oraz przekazuje im wszystkie informacje kluczowe dla realizacji ich zadań. Obowiązki te dotyczą wszystkich właściwych organów.

____________________

* [Dyrektywa (UE) ---/---- Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia … r. w sprawie …..].”;

"

19)  w art. 116 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. Właściwe organy wchodzące w skład kolegiów organów nadzoru oraz EUNB ściśle ze sobą współpracują. Wymogi poufności wynikające z tytułu VII rozdział 1 sekcja II niniejszej dyrektywy i, w stosownych przypadkach, tytułu IV rozdział I sekcja 2 [dyrektywy (UE) ---/---- [dyrektywa dotycząca firm inwestycyjnych]] nie uniemożliwiają właściwym organom wymiany informacji poufnych w ramach kolegiów organów nadzoru. Ustanowienie i funkcjonowanie kolegiów organów nadzoru nie wpływa na prawa i obowiązki właściwych organów wynikające z niniejszej dyrektywy i rozporządzenia (UE) nr 575/2013.”;

"

b)  ust. 6 otrzymuje brzmienie:"

„6. W kolegiach organów nadzoru mogą uczestniczyć właściwe organy odpowiedzialne za nadzór nad jednostkami zależnymi unijnej dominującej instytucji lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej, lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, a także właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego, w którym mają siedzibę istotne oddziały, o których mowa w art. 51, w stosownych przypadkach banki centralne wchodzące w skład ESBC, a także organy nadzoru z państw trzecich, w stosownych przypadkach i z zastrzeżeniem wymogów poufności równoważnych – zdaniem wszystkich właściwych organów – wymogom określonym w tytule VII rozdział 1 sekcja II niniejszej dyrektywy oraz, w stosownych przypadkach, w tytule IV rozdział I sekcja 2 [dyrektywy (UE) ---/---- [dyrektywa dotycząca firm inwestycyjnych]].”;

"

c)  ust. 9 otrzymuje brzmienie:"

„9. Z zastrzeżeniem wymogów poufności wynikających z tytułu VII rozdział 1 sekcja II niniejszej dyrektywy oraz, w stosownych przypadkach, z tytułu IV rozdział I sekcja 2 [dyrektywy (UE) ---/---- [dyrektywa dotycząca firm inwestycyjnych]], organ sprawujący nadzór skonsolidowany informuje EUNB o działaniach kolegium organów nadzoru, w tym w sytuacjach nadzwyczajnych, oraz przekazuje EUNB wszystkie informacje, które są szczególnie istotne do celów zbieżności praktyk nadzorczych.

W przypadku braku porozumienia między właściwymi organami w sprawie funkcjonowania kolegiów organów nadzoru, każdy z zainteresowanych właściwych organów może skierować sprawę do EUNB i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

EUNB może – z własnej inicjatywy zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia – podjąć również działania wspierające właściwe organy w przypadku braku porozumienia w sprawie funkcjonowania kolegiów organów nadzoru na mocy niniejszego artykułu.”;

"

20)  art. 125 ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. Informacje uzyskane w ramach nadzoru skonsolidowanego, w szczególności wszelka wymiana informacji między właściwymi organami przewidziana w niniejszej dyrektywie, podlegają wymogom zachowania tajemnicy zawodowej lub służbowej, co najmniej równoważnym wymogom, o których mowa w art. 53 ust. 1 niniejszej dyrektywy w odniesieniu do instytucji kredytowych lub na mocy art. 15 [dyrektywy (UE) ---/---- [dyrektywa dotycząca firm inwestycyjnych]].”;

"

21)  w art. 128 skreśla się akapit drugi;

22)  w art. 129 skreśla się ust. 2, 3 i 4;

23)  w art. 130 skreśla się ust. 2, 3 i 4;

24)  art. 143 ust. 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:"

„d) nie naruszając przepisów ustanowionych w tytule VII rozdział 1 sekcja II niniejszej dyrektywy oraz, w stosownych przypadkach, przepisów ustanowionych w tytule IV rozdział 1 sekcja 2 [dyrektywy (UE) ---/---- [dyrektywa dotycząca firm inwestycyjnych]] – zbiorcze dane statystyczne w zakresie kluczowych aspektów wdrażania zasad ostrożnościowych w każdym państwie członkowskim, w tym liczbę i charakter środków nadzorczych podjętych zgodnie z art. 102 ust. 1 lit. a) oraz kar administracyjnych nałożonych zgodnie z art. 65.”.

"

Artykuł 62

Zmiany w dyrektywie 2014/59/UE

W dyrektywie 2014/59/UE wprowadza się następujące zmiany:

1)  art. 2 ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie:"

„3) »firma inwestycyjna« oznacza firmę inwestycyjną zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 23 [rozporządzenia (UE) ---/----* [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]], objętą wymogiem dotyczącym kapitału założycielskiego określonym w art. 9 ust. 1 [dyrektywy (UE) ---/---- [dyrektywa dotycząca firm inwestycyjnych]];”;

"

2)  art. 45 ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Zgodnie z art. 67 ust. 4 [rozporządzenia (UE) ---/----* [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] odesłania do art. 92 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do wymogów w zakresie funduszy własnych firm inwestycyjnych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 niniejszej dyrektywy, należy rozumieć w następujący sposób:

   odesłania do art. 92 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do łącznego współczynnika kapitałowego w niniejszej dyrektywie oznaczają odesłanie do art. 11 ust. 1 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]];
   odesłania do art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko w niniejszej dyrektywie oznaczają odesłanie do mającego zastosowanie wymogu w art. 11 ust. 1 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] pomnożonego przez 12,5.

Zgodnie z art. 67 ust. 4 [rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] odesłania do art. 104a dyrektywy 2013/36/UE w odniesieniu do dodatkowego wymogu w zakresie funduszy własnych firm inwestycyjnych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 niniejszej dyrektywy, należy rozumieć jako odesłanie do art. 40 [dyrektywy (UE) ---/---- [dyrektywa dotycząca firm inwestycyjnych]].”.

"

Artykuł 63

Zmiany w dyrektywie 2014/65/UE

W dyrektywie 2014/65/UE wprowadza się następujące zmiany:

1)  art. 8 lit. c) otrzymuje brzmienie:"

c) nie spełnia już warunków, na których podstawie zezwolenie zostało udzielone, takich jak zgodność z warunkami określonymi w [rozporządzeniu (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]];”;

"

2)  art. 15 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 15

Finansowanie kapitału założycielskiego

Państwa członkowskie zapewniają, by właściwe organy nie udzielały zezwolenia, o ile firma inwestycyjna nie posiada wystarczającego kapitału założycielskiego zgodnie z wymogami określonymi w art. 9 [dyrektywy (UE) ---/---- [dyrektywa dotycząca firm inwestycyjnych]], przy uwzględnieniu charakteru danej usługi inwestycyjnej lub działalności inwestycyjnej.”;

"

3)  art. 41 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 41

Udzielenie zezwolenia

1.  Właściwy organ państwa członkowskiego, w którym firma z państwa trzeciego utworzyła lub zamierza utworzyć swój oddział, udziela zezwolenia tylko w przypadku, gdy właściwy organ upewnił się, że:

   a) warunki określone w art. 39 zostały spełnione; oraz
   b) oddział firmy z państwa trzeciego będzie w stanie przestrzegać przepisów, o których mowa w ust. 2 i 3.

Właściwy organ informuje firmę z państwa trzeciego w terminie sześciu miesięcy od złożenia kompletnego wniosku o tym, czy zezwolenie zostało udzielone.

2.  Oddział firmy z państwa trzeciego, której udzielono zezwolenia zgodnie z ust. 1, wypełnia obowiązki określone w art. 16–20, 23, 24, 25 i 27, art. 28 ust. 1, a także art. 30, 31 i 32 niniejszej dyrektywy oraz w art. 3–26 rozporządzenia (UE) nr 600/2014 oraz w środkach przyjętych na ich podstawie, a także podlega nadzorowi ze strony właściwego organu w państwie członkowskim, w którym udzielono zezwolenia.

W odniesieniu do kwestii objętych niniejszą dyrektywą państwa członkowskie nie nakładają żadnych dodatkowych wymogów w zakresie organizacji i funkcjonowania oddziału i nie traktują żadnego oddziału firm z państw trzecich w sposób bardziej korzystny niż firmy z Unii.

Państwa członkowskie zapewniają, by właściwe organy powiadamiały corocznie EUNGiPW o wykazie oddziałów firm z państw trzecich, które działają na ich terytorium.

EUNGiPW publikuje corocznie wykaz oddziałów firm z państw trzecich działających w Unii zawierający nazwy firm z państw trzecich, do których należą dane oddziały.

3.  Oddział firmy z państwa trzeciego, której udzielono zezwolenia zgodnie z ust. 1, przekazuje corocznie właściwemu organowi, o którym mowa w ust. 2, następujące informacje:

   a) informacje dotyczące skali i zakresu usług świadczonych i działalności ▌prowadzonej przez ten oddział w danym państwie członkowskim;
   b) w odniesieniu do firm prowadzących działalność określoną w sekcji A pkt 3 załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE – ich miesięczne minimalne, średnie i maksymalne ekspozycje wobec kontrahentów z UE;
   c) w odniesieniu do firm świadczących usługi określone w sekcji A pkt 6 załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE – łączną wartość instrumentów finansowych pochodzących od kontrahentów z UE w ramach gwarantowanej emisji lub subemisji z gwarancją przejęcia emisji w ciągu ostatnich 12 miesięcy;
   d) informacje dotyczące obrotu i zbiorczej wartości aktywów odpowiadających usługom i działalności, o których mowa w lit. a);
   e) szczegółowy opis mechanizmów ochrony inwestorów dostępnych dla klientów oddziału, w tym praw tych klientów wynikających z systemu rekompensat dla inwestorów, o którym mowa w art. 39 ust. 2 lit. f);
   f) informacje dotyczące polityki i mechanizmów zarządzania ryzykiem stosowanych przez oddział przy świadczeniu usług i prowadzeniu działalności, o których mowa w lit. a).
   g) informacje na temat zasad zarządzania, w tym osób pełniących najważniejsze funkcje w działalności danego oddziału;
   h) wszelkie inne informacje, które właściwy organ uzna za niezbędne, by umożliwić kompleksowe monitorowanie działalności oddziału.

Właściwe organy przekazują EUNGiPW, na jego wniosek, następujące informacje:

   a) informacje dotyczące wszelkich zezwoleń dla oddziałów, które uzyskały zezwolenie zgodnie z ust. 1, i wszelkich późniejszych zmian tych zezwoleń;
   b) informacje dotyczące skali i zakresu usług świadczonych i działalności prowadzonej przez oddział posiadający zezwolenie w danym państwie członkowskim;
   c) informacje dotyczące obrotu i całkowitej wartości aktywów odpowiadających usługom i działalności, o których mowa w lit. b);
   d) nazwę grupy z państwa trzeciego, do której należy oddział posiadający zezwolenie.

4.  Właściwe organy, o których mowa w ust. 2, organy właściwe dla jednostek stanowiących część tej samy grupy, do której należą oddziały firm z państw trzecich, którym udzielono zezwolenia zgodnie z ust. 1, oraz EUNGiPW i EUNB ściśle współpracują w celu zapewnienia, by cała działalność tej grupy w Unii podlegała kompleksowemu, spójnemu i skutecznemu nadzorowi zgodnie z niniejszą dyrektywą, rozporządzeniem (UE) nr 600/2014, dyrektywą 2013/36/UE, rozporządzeniem (UE) nr 575/2013, dyrektywą [dyrektywa (UE) ---/----* [dyrektywa dotycząca firm inwestycyjnych] i rozporządzeniem [rozporządzenie (UE) ---/----* [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych].

5.  EUNGiPW opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia formatu, w jakim informacje, o których mowa w ust. 3, mają być zgłaszane ▌.

EUNGiPW przedkłada Komisji wspomniane projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia [dziewięć miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy].

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

"

4)  art. 42 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 42

Świadczenie usług z wyłącznej inicjatywy klienta

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadku gdy klient detaliczny lub klient profesjonalny w rozumieniu sekcji II załącznika II, mający siedzibę lub znajdujący się w Unii doprowadzi z własnej wyłącznej inicjatywy do świadczenia usługi inwestycyjnej lub prowadzenia działalności inwestycyjnej przez firmę z państwa trzeciego, wymóg uzyskania zezwolenia ustanowiony w art. 39 nie ma zastosowania do świadczenia tej usługi lub prowadzenia tej działalności przez firmę z państwa trzeciego na rzecz tej osoby, co obejmuje stosunki związane konkretnie ze świadczeniem tej usługi lub prowadzeniem działalności.

Bez uszczerbku dla relacji wewnątrzgrupowych, w przypadku gdy firma z państwa trzeciego, w tym za pośrednictwem podmiotu działającego w jej imieniu lub mającego z nią bliskie powiązania lub innej osoby działającej w imieniu takiego podmiotu, oferuje swoje usługi klientom lub potencjalnym klientom w Unii, nie jest to uznawane za usługę świadczoną z własnej wyłącznej inicjatywy klienta.

2.  Inicjatywa takich klientów, o której mowa w ust. 1, nie uprawnia firmy z państwa trzeciego do sprzedaży temu klientowi inaczej niż za pośrednictwem oddziału, w przypadku gdy jego utworzenia wymaga prawo krajowe, nowych kategorii produktów inwestycyjnych lub usług inwestycyjnych.”;

"

5)  art. 49 ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Państwa członkowskie wymagają, aby rynki regulowane przyjęły systemy minimalnej wielkości zmiany ceny dla akcji, kwitów depozytowych, funduszy inwestycyjnych typu ETF, świadectw i innych podobnych instrumentów finansowych, a także dla wszelkich innych instrumentów finansowych, dla których opracowuje się regulacyjne standardy techniczne zgodnie z ust. 4. Stosowanie minimalnych wielkości zmiany ceny nie uniemożliwia rynkom regulowanym kojarzenia zleceń o dużej skali według wartości pośredniej między bieżącymi cenami kupna i sprzedaży.”;

"

6)  w art. 81 ust. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:"

„a) sprawdzenia, czy spełnione zostały warunki regulujące podejmowanie działalności przez firmy inwestycyjne, oraz dla ułatwienia monitorowania takiej działalności, procedur administracyjnych i rachunkowych oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej;”;

"

7)  dodaje się art. 95 a w brzmieniu:"

„Artykuł 95a

Przepisy przejściowe w zakresie zezwoleń dla instytucji kredytowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

Właściwe organy informują właściwy organ, o którym mowa w art. 8 dyrektywy 2013/36/UE, jeżeli przewidywana całkowita wartość aktywów przedsiębiorstwa, które złożyło wniosek o zezwolenie na podstawie tytułu II niniejszej dyrektywy przed dniem [data wejścia w życie dyrektywy (UE) ---/---- [dyrektywa dotycząca firm inwestycyjnych]] r. w celu prowadzenia rodzajów działalności, o których mowa w sekcji A pkt 3 i 6 załącznika I, przekracza 30 mld EUR, oraz informuje o tym fakcie wnioskodawcę.”.

"

Artykuł 64

Zmiana w dyrektywie 2011/61/UE

W dyrektywie 2011/61/UE wprowadza się następujące zmiany:

art. 9 ust. 5 dyrektywy 2011/61/UE otrzymuje brzmienie:"

„5. Niezależnie od ust. 3 wysokość funduszy własnych ZAFI nie może być nigdy niższa od kwoty wymaganej na mocy art. 13 [rozporządzenia (UE) ---/----* [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych].”.

"

Artykuł 65

Zmiana w dyrektywie 2009/65/WE

W dyrektywie 2009/65/WE wprowadza się następującą zmianę:

art. 7 ust. 1 lit. a) ppkt (iii) dyrektywy 2009/65/WE otrzymuje brzmienie:"

„(iii) niezależnie od wysokości wymaganych kwot, fundusze własne spółki zarządzającej nie mogą być w żadnym wypadku niższe niż kwota ustalona w art. 13 [rozporządzenia (UE) ---/----* [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych].”.

"

Artykuł 66

Zmiana w dyrektywie 2002/87/WE

art. 2 pkt 7 otrzymuje brzmienie:"

„7) »zasady sektorowe« oznaczają ustawodawstwo Unii dotyczące nadzoru ostrożnościowego nad podmiotami objętymi regulacją, w szczególności dyrektywy 2014/65/UE i 2013/36/UE, rozporządzenie (UE) nr 575/2013 i 2009/138/WE, [rozporządzenie (UE) ---/----* [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych] i dyrektywę (UE) ---/---- [dyrektywa dotycząca firm inwestycyjnych]];”.

"

—  ▌

TYTUŁ VIII ▌

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 67

Przegląd

Do dnia ... [trzy lata po dacie rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy i rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] r. Komisja, w ścisłej współpracy z EUNB i ESMA, przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w stosownych przypadkach wraz z wnioskiem ustawodawczym, sprawozdanie dotyczące:

a)  przepisów dotyczących wynagrodzenia ustanowionych w niniejszej dyrektywie oraz w rozporządzeniu (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych], a także w dyrektywie w sprawie UCITS oraz w dyrektywie w sprawie ZAFI w celu uzyskania równych warunków działania dla wszystkich firm inwestycyjnych prowadzących działalność w Unii, w tym stosowania tych przepisów;

b)  adekwatności wymogów w zakresie sprawozdawczości i ujawniania informacji ustanowionych w niniejszej dyrektywie i w rozporządzeniu (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych], z uwzględnieniem zasady proporcjonalności;

c)  oceny – uwzględniającej sprawozdanie EUNB, o którym mowa w art. 35, oraz systematykę zrównoważonego finansowania [dodać odniesienie do tekstu prawnego, gdy będzie dostępny] – tego, czy:

(i)  ryzyka środowiskowe, społeczne i z zakresu ładu korporacyjnego należy rozważyć w kontekście wewnętrznych zasad zarządzania firmą inwestycyjną;

(ii)  ryzyka środowiskowe, społeczne i z zakresu ładu korporacyjnego należy rozważyć w kontekście polityki wynagrodzeń w firmie inwestycyjnej;

(iii)  ryzyka środowiskowe, społeczne i z zakresu ładu korporacyjnego należy rozważyć w kontekście traktowania ryzyka; oraz

(iv)   ryzyka środowiskowe, społeczne i z zakresu ładu korporacyjnego należy uwzględnić w procesie przeglądu i oceny nadzorczej;

d)  skuteczności rozwiązań w zakresie przekazywania informacji na podstawie niniejszej dyrektywy;

e)  współpracy Unii i państw członkowskich z państwami trzecimi w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy i rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych];

f)  stosowania niniejszej dyrektywy i rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych] wobec firm inwestycyjnych na podstawie ich struktury prawnej i modelu własnościowego;

g)  ryzyka zakłócenia systemu finansowego z poważnymi negatywnymi skutkami dla systemu finansowego i gospodarki realnej, jakie mogą stwarzać firmy inwestycyjne, oraz odpowiednich narzędzi makroostrożnościowych służących zaradzeniu takiemu ryzyku i zastąpieniu wymogów przewidzianych w art. 36 ust. 1 lit. d) niniejszej dyrektywy;

h)  warunków, na jakich właściwe organy mogą stosować wobec firm inwestycyjnych, zgodnie z art. 5, wymogi rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Artykuł 68

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia [18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.

2.  Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia [data rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (UE) ---/---- [rozporządzenie dotyczące firm inwestycyjnych]] r.

3.  Państwa członkowskie przekazują Komisji i EUNB tekst przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

W przypadku gdy dokumenty towarzyszące powiadomieniu o środkach transpozycji przekazane przez państwa członkowskie nie są wystarczające do pełnej oceny zgodności przepisów transponujących z określonymi przepisami niniejszej dyrektywy, Komisja może na wniosek EUNB w ramach wykonywania jego zadań zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1093/2010 lub z własnej inicjatywy wymagać od państw członkowskich przekazania bardziej szczegółowych informacji dotyczących transpozycji i wykonania tych przepisów i niniejszej dyrektywy.

4.  Przepisy, o których mowa w ust. 1, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.

Artykuł 69

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Do celów nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji firm inwestycyjnych odesłania do dyrektywy 2013/36/UE w innych aktach Unii należy rozumieć jako odesłania do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 70

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w ...,

W imieniu Parlamentu Europejskiego Przewodniczący

W imieniu Rady Przewodniczący

(1)* TEKST NIE BYŁ JESZCZE PRZEDMIOTEM FINALIZACJI PRAWNO-JĘZYKOWEJ.
(2)Dz.U. C 378 z 19.10.2018, s. 5.
(3)Opinia z dnia 19 kwietnia 2018 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).
(4)Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r.
(5)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).
(6)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).
(7)Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. L 145 z 30.4.2004, s. 1).
(8)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).
(9)Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).
(10)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję(Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
(11)Dz.U. C 369 z 17.12.2011, s. 14.
(12)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349).
(13)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19).
(14)Rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (Dz.U. L 243 z 11.9.2002, s. 1).
(15)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 84).
(16)Dyrektywa 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 35 z 11.2.2003, s. 1).
(17)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12).
(18)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 1).
(19)Dyrektywa 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylająca dyrektywę Rady 84/253/EWG (Dz.U. L 157 z 9.6.2006, s. 87).
(20)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32).
(21)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73).
(22)Zalecenie Komisji 2009/384/WE z dnia 30 kwietnia 2009 r. w sprawie polityki wynagrodzeń w sektorze usług finansowych (Dz.U. L 120 z 15.5.2009, s. 22).
(23)Decyzja Komisji 2004/10/WE z dnia 5 listopada 2003 r. ustanawiająca Europejski Komitet Bankowy (Dz.U. L 3 z 7.1.2004, s. 36).

Ostatnia aktualizacja: 17 kwietnia 2019Informacja prawna