Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2018/0090(COD)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0029/2019

Teksty złożone :

A8-0029/2019

Debaty :

PV 16/04/2019 - 22
CRE 16/04/2019 - 23

Głosowanie :

PV 17/04/2019 - 8.7
CRE 17/04/2019 - 8.7
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2019)0399

Teksty przyjęte
PDF 346kWORD 112k
Środa, 17 kwietnia 2019 r. - Strasburg Wersja tymczasowa
Lepsze egzekwowanie i modernizacja unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumentów ***I
P8_TA-PROV(2019)0399A8-0029/2019
Rezolucja
 Tekst skonsolidowany

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r., dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/29/WE oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE w odniesieniu do lepszego egzekwowania i unowocześnienia przepisów UE dotyczących ochrony konsumenta (COM(2018)0185 – C8-0143/2018 – 2018/0090(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0185),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0143/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy Protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Radę Związkową Austrii i Riksdag, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 20 września 2018 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 29 marca 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8-0029/2019),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

(1) Dz.U. C 440 z 6.12.2018, s. 66.


Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 17 kwietnia 2019 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/...zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG ▌, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/29/WE oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE w odniesieniu do lepszego egzekwowania i unowocześnienia przepisów UE dotyczących ochrony konsumenta(1)
P8_TC1-COD(2018)0090

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Art. 169 ust. 1 oraz art. 169 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”) stanowi, że Unia ma się przyczyniać do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony konsumentów poprzez środki, które przyjmuje na podstawie art. 114 TFUE. Art. 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stanowi, że w politykach Unii zapewnia się wysoki poziom ochrony konsumentów.

(2)  Przepisy prawne chroniące interesy konsumentów powinny być skutecznie stosowane w całej Unii. Kompleksowa kontrola sprawności przepisów dyrektyw dotyczących prawa konsumenckiego i marketingowego przeprowadzona przez Komisję w 2016 i 2017 r. w ramach programu sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT) wykazała, że skuteczność przepisów Unii w dziedzinie ochrony konsumentów jest zagrożona wskutek braku stosownej wiedzy zarówno wśród przedsiębiorców, jak i konsumentów, a w związku z tym można byłoby częściej wykorzystywać istniejące możliwości dochodzenia roszczeń.

(3)  Unia podjęła już szereg kroków w celu poprawy świadomości wśród konsumentów, przedsiębiorców i prawników na temat praw konsumentów i w celu poprawy egzekwowania praw konsumentów i dochodzenia roszczeń. Nadal istnieją jednak luki ▌w ▌ustawodawstwie krajowym dotyczące prawdziwie skutecznychproporcjonalnych sankcji przyjmowanych w celu odstraszenia i ukarania naruszeń wewnątrzunijnych, niewystarczające indywidualne środki prawne przysługujące konsumentom, którzy doznali uszczerbku w wyniku naruszeń przepisów krajowych dokonujących transpozycji dyrektywy 2005/29/WE(4) i niedoskonałości w postępowaniu o wydanie nakazu zaprzestania szkodliwych praktyk na podstawie dyrektywy 2009/22/WE(5). Rewizja postępowania o wydanie nakazu zaprzestania szkodliwych praktyk powinna być przeprowadzona przy pomocy odrębnego instrumentu zmieniającego i zastępującego dyrektywę 2009/22/WE.

(4)  Dyrektywy 98/6/WE(6), 2005/29/WE i 2011/83/UE(7) nakładają na państwa członkowskie wymóg określenia skutecznych, proporcjonalnych i zniechęcających sankcji za naruszenia przepisów krajowych transponujących niniejsze dyrektywy. Co więcej, art. 21 rozporządzenia (UE) 2017/2394(8) w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów (CPC) nakłada na państwa członkowskie obowiązek podjęcia środków egzekucyjnych, łącznie z wymierzaniem sankcji w skuteczny, wydajny i skoordynowany sposób, aby spowodować zaprzestanie lub zakaz powszechnych naruszeń i powszechnych naruszeń o wymiarze unijnym.

(5)  Obecnie obowiązujące przepisy krajowe dotyczące sankcji różnią się znacząco na terenie Unii. W szczególności nie wszystkie państwa członkowskie zapewniają możliwość nakładania skutecznych, proporcjonalnych i zniechęcających grzywien na przedsiębiorców dokonujących powszechnych naruszeń lub powszechnych naruszeń o wymiarze unijnym. Dlatego należy ulepszyć istniejące przepisy dotyczące sankcji w dyrektywach 98/6/WE, 2005/29/WE i 2011/83/UE i zarazem wprowadzić nowe przepisy dotyczące sankcji w dyrektywie 93/13/EWG(9).

(6)   Państwom członkowskim należy pozostawić wybór rodzaju sankcji, które mają zostać nałożone, oraz ustanowienie w prawie krajowym odpowiednich procedur nakładania sankcji w przypadku naruszenia dyrektyw zmienionych niniejszą dyrektywą.

(7)  W celu ułatwienia bardziej jednolitego stosowania sankcji, w szczególności odnośnie do naruszeń wewnątrzunijnych, powszechnych naruszeń i powszechnych naruszeń o wymiarze unijnym, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2017/2394, należy wprowadzić wspólne niewyczerpujące i orientacyjne kryteria w zakresie stosowania kar. Wspomniane kryteria powinny obejmować na przykład charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia oraz ▌jakiekolwiek odszkodowanie przyznane przez przedsiębiorcę na rzecz konsumentów za spowodowaną szkodę. Powtarzanie naruszeń przez tego samego sprawcę wykazuje tendencję do dokonywania takich naruszeń i dlatego jest istotnym wskaźnikiem powagi czynu i w związku z tym potrzeby podwyższenia poziomu sankcji w celu osiągnięcia skutecznego efektu odstraszającego. Jeżeli dostępne są odpowiednie dane, należy wziąć pod uwagę zyski osiągnięte lub straty uniknięte w związku z naruszeniem ▌. Można również wziąć pod uwagę inne obciążające lub łagodzące czynniki mające zastosowanie do okoliczności sprawy.

(8)  Wspomniane wspólne niewyczerpujące i orientacyjne kryteria w zakresie stosowania kar mogą być nieistotne przy podejmowaniu decyzji dotyczących kar w odniesieniu do każdego naruszenia, w szczególności innego niż ciężkie. Państwa członkowskie powinny także uwzględnić inne ogólne zasady prawa mające zastosowanie do nakładania sankcji, takich jak zasada ne bis in idem.

(9)  Zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) 2017/2394 odnośne właściwe organy krajowe państw członkowskich zajmujące się skoordynowanym postępowaniem podejmują w ramach swojej jurysdykcji wszelkie konieczne środki egzekucyjne wobec przedsiębiorcy odpowiedzialnego za powszechne naruszenie lub powszechne naruszenie o wymiarze unijnym w celu doprowadzenia do zaprzestania lub zakazania tego naruszenia. W stosownych przypadkach ma nakładają na przedsiębiorcę odpowiedzialnego za naruszenie powszechne lub naruszenie powszechne o wymiarze unijnym kary takie jak grzywny lub okresowe kary pieniężne. Środki egzekwowania prawa są podejmowane w sposób skuteczny, sprawny i skoordynowany w celu doprowadzenia do zaprzestania lub zakazania naruszenia powszechnego lub naruszenia powszechnego o wymiarze unijnym. Odnośne właściwe organy, które zajmują się tym skoordynowanym działaniem, starają się podjąć środki egzekucyjne jednocześnie w państwach członkowskich, których dotyczy to naruszenie.

(10)  W celu zapewnienia, aby organy państw członkowskich mogły nakładać skuteczne, proporcjonalne i zniechęcające sankcje w odniesieniu do powszechnych naruszeń prawa konsumentów i powszechnych naruszeń o wymiarze unijnym, które są przedmiotem skoordynowanych postępowań i egzekucji zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/2394, grzywny powinny być wprowadzone jako ▌element sankcji za takie naruszenia. W celu zapewnienia efektu odstraszającego grzywien państwa członkowskie powinny ustalić w ustawodawstwach krajowych maksymalną wysokość grzywny za takie naruszenia na poziomie co najmniej 4 % rocznego obrotu przedsiębiorcy w państwie członkowskim lub państwach członkowskich objętych naruszeniem. W niektórych przypadkach przedsiębiorca może być również grupą przedsiębiorstw.

(11)  Zgodnie z art. 9 i 10 rozporządzenia (UE) 2017/2394, nakładając kary, należy uwzględnić, w odpowiednich przypadkach, charakter, wagę i czas trwania danego naruszenia. Nakładanie kar powinno być proporcjonalne i zgodne z prawem Unii i prawem krajowym, w tym z mającymi zastosowanie gwarancjami proceduralnymi, oraz z zasadami Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Ponadto przyjęte kary powinny być odpowiednie do charakteru naruszenia i ogólnej rzeczywistej lub potencjalnej szkody wynikającej z naruszenia unijnych przepisów prawnych, które chronią interesy konsumentów. Uprawnienia do nakładania kar mają być wykonywane bezpośrednio przez właściwe organy w ramach ich własnych kompetencji lub, w stosownych przypadkach, przez zwrócenie się do innych właściwych organów lub innych organów publicznych, bądź też poprzez zlecanie zadań wyznaczonym podmiotom, jeżeli ma to zastosowanie, lub też poprzez wniesienie powództwa do sądów właściwych o wydanie niezbędnego orzeczenia, w tym, w odpowiednich przypadkach, poprzez wniesienie środka odwoławczego, jeżeli wniosek o wydanie niezbędnego orzeczenia został oddalony.

(12)  Tam gdzie, jako wynik skoordynowanego mechanizmu na podstawie rozporządzenia (UE) 2017/2394, jeden właściwy organ krajowy w rozumieniu tego rozporządzenia nakłada grzywnę na przedsiębiorcę odpowiedzialnego za powszechne naruszenie lub powszechne naruszenie o wymiarze unijnym, powinien on mieć możliwość nałożenia grzywny w wysokości co najmniej 4 % rocznego obrotu przedsiębiorcy we wszystkich państwach członkowskich objętych skoordynowanym postępowaniem egzekucyjnym.

(13)  Nie należy uniemożliwiać państwom członkowskim utrzymywania lub wprowadzania do ich prawodawstw krajowych wyższych maksymalnych, opartych na obrocie grzywien za powszechne naruszenia i powszechne naruszenia o wymiarze unijnym prawa konsumentów, jak określono w rozporządzeniu (UE) 2017/2394. Państwa członkowskie powinny mieć również możliwość opierania takich grzywien na obrotach przedsiębiorcy w skali światowej lub rozszerzenia przepisów dotyczących grzywien na inne naruszenia nieobjęte przepisami niniejszej dyrektywy dotyczącymi art. 21 rozporządzenia (UE) 2017/2394. Ponadto w przypadkach, w których brak jest informacji o rocznych obrotach przedsiębiorcy, państwa członkowskie nie powinny być pozbawione możliwości utrzymywania lub wprowadzania innych przepisów dotyczących grzywien. Wymóg ustalenia grzywny na poziomie nie niższym niż 4 % obrotu przedsiębiorcy nie powinien mieć zastosowania do żadnych dodatkowych przepisów państw członkowskich dotyczących okresowych kar pieniężnych, takich jak grzywny dzienne, za nieprzestrzeganie jakiejkolwiek decyzji, nakazu, środka tymczasowego, zobowiązania przedsiębiorcy lub innego środka mającego na celu udaremnienie naruszenia.

(14)  W dyrektywie 93/13/EWG należy przewidzieć przepisy dotyczące kar w celu wzmocnienia jej skutku odstraszającego. Państwa członkowskie mogą swobodnie decydować o administracyjnej lub sądowej procedurze stosowania kar za naruszenia dyrektywy 93/13/EWG. W szczególności organy administracyjne lub sądy krajowe mogłyby nakładać kary w przypadku stwierdzenia nieuczciwego charakteru klauzul umownych, w tym na podstawie postępowań sądowych wszczętych przez organ administracyjny. Kary mogłyby być również stosowane przez sądy krajowe lub organy administracyjne, w przypadku gdy przedsiębiorca korzysta z warunków umownych wyraźnie określonych jako nieuczciwe we wszystkich okolicznościach zgodnie z prawem krajowym, a także wtedy, gdy przedsiębiorca korzysta z postanowienia umownego, które zostało uznane za nieuczciwe w drodze ostatecznej wiążącej decyzji. Państwa członkowskie mogłyby zdecydować, że organy administracyjne mają również prawo do stwierdzenia nieuczciwego charakteru klauzul umownych. Sądy krajowe lub organy administracyjne mogłyby również nakładać kary za pośrednictwem tej samej decyzji, na mocy której stwierdza się nieuczciwy charakter warunków umownych. Do państw członkowskich należy również ustanowienie odpowiednich mechanizmów koordynacji wszelkich działań na szczeblu krajowym w odniesieniu do indywidualnego dochodzenia roszczeń i kar.

(15)  Przydzielając dochody pochodzące z grzywien, państwa członkowskie powinny ▌rozważyć wzmocnienie ochrony ogólnego interesu konsumentów, jak również innych chronionych interesów publicznych. ▌

(16)  Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby konsumenci, którzy doznali uszczerbku w wyniku nieuczciwych praktyk handlowych, mieli dostęp do środków prawnych w celu wyeliminowania wszystkich skutków tych nieuczciwych praktyk. Jasne ramy prawne indywidualnych środków prawnych ułatwiłyby egzekwowanie na drodze prywatnoprawnej. Konsument powinien mieć dostęp w proporcjonalny i skuteczny sposób do odszkodowania i, w stosownych przypadkach, obniżenia ceny lub rozwiązania umowy. Nie powinno się uniemożliwiać państwom członkowskim utrzymywania lub wprowadzania prawa do innych środków prawnych, takich jak naprawa lub wymiana, dla konsumentów, którzy doznali uszczerbku w wyniku nieuczciwych praktyk handlowych w celu zapewnienia pełnego usunięcia skutków takich praktyk. Nie powinno się uniemożliwiać państwom członkowskim określania warunków stosowania i skutków środków prawnych dla konsumentów. Stosując te środki prawne, w stosownych wypadkach można by uwzględniać wagę i charakter nieuczciwej praktyki handlowej, szkody poniesione przez konsumenta oraz inne istotne okoliczności, takie jak nierzetelność przedsiębiorcy lub naruszenie umowy.

(17)  Kontrola sprawności dyrektyw dotyczących prawa konsumenckiego i marketingowego oraz równoległa ocena dyrektywy 2011/83/UE wykazały również liczbę obszarów, gdzie istniejące przepisy dotyczące ochrony konsumentów powinny zostać zmienione ▌. W kontekście ciągłego rozwoju narzędzi cyfrowych konieczne jest stałe dostosowywanie przepisów w zakresie ochrony konsumentów.

(18)  Przyznanie wyższej pozycji w rankingu lub jakiekolwiek wyeksponowanie ofert komercyjnych wśród wyników wyszukiwania przez dostawców funkcji wyszukiwania internetowego ma istotny wpływ na konsumentów.

(19)  Ranking dotyczy przyznania ofertom przedsiębiorców określonej pozycji względem innych lub wagi nadawanej wynikom wyszukiwania w formie, w jakiej są one prezentowane, organizowane lub komunikowane przez dostawców funkcji wyszukiwania internetowego, w tym w wyniku zastosowania mechanizmów sekwencjonowania algorytmicznego, wystawiania oceny lub opinii, podświetlania wyników lub innych narzędzi wyróżniania, lub też ich kombinacji.

(20)  W związku z tym należy dodać nowy punkt w załączniku I do dyrektywy 2005/29/WE, aby stwierdzić jasno, że zakazane powinny być praktyki polegające na tym, że przedsiębiorca w odpowiedzi na wyszukiwanie internetowe konsumenta dostarcza informacje w formie wyników wyszukiwania bez ujawniania płatnej reklamy lub opłat wnoszonych konkretnie w celu uzyskania wyższej pozycji w rankingu produktów w wynikach wyszukiwania. Jeżeli przedsiębiorca bezpośrednio lub pośrednio zapłacił dostawcy funkcji wyszukiwania internetowego za wyższą pozycję produktu w rankingu wyników wyszukiwania, dostawca funkcji wyszukiwania internetowego powinien w zwięzłej, prostej i czytelnej formie poinformować o tym konsumentów. Płatność pośrednia może mieć formę przyjęcia przez przedsiębiorcę w stosunku do dostawcy funkcji wyszukiwania internetowego dodatkowych zobowiązań wszelkiego rodzaju, które w szczególności skutkują wyższą pozycją w rankingu. Płatność pośrednia może polegać na wyższej prowizji za transakcję, a także na różnych systemach rekompensat, które w szczególności prowadzą do wyższej pozycji w rankingu. Płatności za usługi ogólne, takie jak opłaty za włączenie do listy wyników lub abonament członkowski, które odnoszą się do szerokiego zakresu funkcji oferowanych przedsiębiorcy przez dostawcę funkcji wyszukiwania internetowego, nie należy uznawać za szczególną płatność za uzyskanie wyższej pozycji w rankingu produktów, pod warunkiem że takie płatności nie są przeznaczone na uzyskanie wyższej pozycji w rankingu. Funkcję wyszukiwania internetowego mogą oferować różnego rodzaju przedsiębiorcy internetowi, w tym pośrednicy, tacy jak internetowe platformy handlowe, wyszukiwarki i porównywarki.

(21)  Wymogi dotyczące przejrzystości w odniesieniu do głównych parametrów rankingu reguluje również rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/...(10)(11) w sprawie propagowania sprawiedliwości i przejrzystości dla użytkowników biznesowych korzystających z usług pośrednictwa internetowego. Wymogi dotyczące przejrzystości określone w rozporządzeniu (UE) 2019/...(12)++obejmują szeroki zakres pośredników internetowych, w tym internetowe platformy handlowe, ale mają zastosowanie wyłącznie między przedsiębiorcami a pośrednikami internetowymi. W dyrektywie 2005/29/WE należy zatem wprowadzić podobne wymogi, aby zapewnić konsumentom odpowiednią przejrzystość, z wyjątkiem przypadku dostawców wyszukiwarek internetowych, zobligowanych już na mocy rozporządzenia (UE) 2019/... + + do określania głównych parametrów, które pojedynczo lub łącznie są najistotniejsze w ustalaniu rankingu, oraz względnego znaczenia tych głównych parametrów, przez zamieszczanie w swoich wyszukiwarkach internetowych łatwo i publicznie dostępnego opisu, sporządzonego w prostym i zrozumiałym języku.

(22)  Przedsiębiorcy, którzy umożliwiają konsumentom wyszukiwanie towarów i usług takich jak podróże, zakwaterowanie i wypoczynek, oferowanych przez różnych przedsiębiorców lub konsumentów, powinni informować konsumentów o domyślnych głównych parametrach decydujących o rankingu ofert przedstawianych konsumentowi w wyniku wyszukiwania oraz ich względnym znaczeniu w porównaniu z innymi parametrami. Informacje te powinny być zwięzłe oraz łatwo i bezpośrednio dostępne w dobrze widocznym miejscu. Parametry decydujące o rankingu oznaczają wszelkie ogólne kryteria, procesy, specyficzne sygnały wbudowane w algorytmy lub inne mechanizmy korygowania lub obniżania pozycji stosowane w związku z rankingiem.

(23)  Wymóg w zakresie informacji dotyczących głównych parametrów rankingu pozostaje bez uszczerbku dla dyrektywy (UE) 2016/943(13). Od przedsiębiorców nie należy wymagać ujawniania szczegółowego funkcjonowania mechanizmów ich rankingu, w tym algorytmów. Przedsiębiorcy powinni dostarczyć ogólny opis głównych parametrów rankingu, wyjaśniający najważniejsze domyślne parametry stosowane przez przedsiębiorcę oraz ich względne znaczenie odnośnie do innych parametrów, ale opis ten nie musi być przedstawiany indywidualnie dla każdego wyszukiwania.

(24)  Gdy produkty są oferowane konsumentom przy pomocy internetowych platform handlowych, zarówno internetowa platforma handlowa, jak i będący osobą trzecią dostawca są zaangażowani w dostarczenie informacji udzielanych przed zawarciem umowy, które jest wymagane przez dyrektywę 2011/83/UE. W efekcie konsumenci używający internetowej platformy handlowej mogą nie w pełni rozumieć, kto jest ich kontrahentem i w jaki sposób wpływa to na ich prawa i obowiązki.

(25)  Internetowe platformy handlowe powinny zostać zdefiniowane na potrzeby dyrektywy 2011/83/UE w podobny sposób jak w rozporządzeniu (UE) nr 524/2013(14) i dyrektywie 2016/1148/UE(15). Definicja ta powinna jednak zostać zaktualizowana i być bardziej neutralna z technologicznego punku widzenia w celu objęcia nowych technologii. Dlatego też zamiast pojęcia „strony internetowej” lepiej odwoływać się do oprogramowania, w tym strony internetowej, części strony internetowej lub aplikacji, obsługiwanego przez przedsiębiorcę lub na jego rzecz, zgodnie z pojęciem „interfejsu internetowego”, jak przewiduje rozporządzenie (UE) 2017/2394 i rozporządzenie (UE) 2018/302(16).

(26)  Dyrektywa 2005/29/UE i dyrektywa 2011/83/UE powinny zatem zawierać szczegółowe wymogi dotyczące przejrzystości internetowych platform handlowych w celu poinformowania konsumentów używających internetowych platform handlowych o głównych parametrach decydujących o rankingu ofert oraz o tym, czy zawierają umowę z przedsiębiorcą, czy z osobą niebędącą przedsiębiorcą (taką jak inny konsument) ▌.

(27)  Internetowe platformy handlowe powinny informować konsumentów o tym, czy osoba trzecia oferująca towary, usługi lub treści cyfrowe jest przedsiębiorcą czy podmiotem niebędącym przedsiębiorcą, na podstawie oświadczenia tej osoby trzeciej złożonego na internetowej platformie handlowej. Jeżeli osoba trzecia oferująca towary, usługi lub treści cyfrowe deklaruje swój status jako podmiotu niebędącego przedsiębiorcą, internetowe platformy handlowe powinny zamieszczać krótkie oświadczenie, że prawa konsumentów wynikające z unijnych przepisów w zakresie ochrony konsumentów nie mają zastosowania do zawartej umowy. Ponadto konsumenci powinni być informowani o tym, w jaki sposób obowiązki związane z umową są dzielone między osobę trzecią oferującą towary, usługi lub treści cyfrowe a dostawcę internetowej platformy handlowej. Informacja ta powinna być przekazana w jasny i zrozumiały sposób, a nie tylko przez odniesienie w standardowych warunkach lub innym podobnym dokumencie umownym. Wymagania w zakresie informacji w odniesieniu do internetowych platform handlowych powinny być proporcjonalne i muszą zachowywać równowagę między wysokim poziomem ochrony konsumentów a konkurencyjnością internetowych platform handlowych. Internetowe platformy handlowe, informując konsumenta o zastosowaniu lub braku zastosowania konkretnych praw konsumenta, nie powinny być zobowiązane do ich wyszczególniania. Pozostaje to bez uszczerbku dla wymogów w zakresie informowania konsumentów, które określono w dyrektywie 2011/83/UE, w szczególności w art. 6 ust. 1. Informacja o odpowiedzialności za zapewnienie przestrzegania praw konsumenta zależy od umownych ustaleń pomiędzy internetową platformą handlową i odpowiednimi przedsiębiorcami będącymi osobami trzecimi. Internetowa platforma handlowa może odnosić się do przedsiębiorcy będącego osobą trzecią jako ponoszącego wyłączną odpowiedzialność za przestrzeganie praw konsumenta lub określać zakres jego szczegółowych obowiązków, gdy przejmuje odpowiedzialność za niektóre aspekty umowy, jak np. dostawa lub wykonanie prawa do odstąpienia.

(28)  Zgodnie z art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE(17) internetowe platformy handlowe nie powinny być zobowiązane do weryfikowania statusu prawnego dostawców będących osobami trzecimi. Internetowe platformy handlowe powinny natomiast wymagać od dostawców będących osobami trzecimi, dostarczających produkty do internetowych platform handlowych, określenia swego statusu jako przedsiębiorców lub osób niebędących przedsiębiorcami dla celów prawa konsumentów i przekazania tych informacji internetowej platformie handlowej.

(29)  Biorąc pod uwagę szybkie zmiany technologiczne dotyczące internetowych platform handlowych oraz potrzebę zapewnienia wyższego poziomu ochrony konsumentów, państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyjęcia lub utrzymania w tym celu szczególnych dodatkowych środków. Takie przepisy powinny być proporcjonalne i niedyskryminujące oraz nie powinny naruszać przepisów dyrektywy 2003/31/WE.

(30)  Definicje treści cyfrowych i usług cyfrowych w dyrektywie 2011/83/UE powinny zostać dostosowane do definicji zawartych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/...(18)(19). Treści cyfrowe, które podlegają przepisom dyrektywy (UE) 2019/...(20)++, obejmują pojedynczą dostawę, szereg pojedynczych dostaw lub dostawę ciągłą przez pewien czas. Kryterium dostawy ciągłej nie powinna być koniecznie jej długoterminowość. Przypadki takie jak transmisja strumieniowa na żywo krótkiego filmu wideo należy uznać za dostawę ciągłą przez pewien czas, niezależnie od faktycznej długości trwania pliku audiowizualnego. Dlatego dokonanie rozróżnienia między niektórymi rodzajami treści cyfrowych i usług cyfrowych może być trudne, ponieważ i jedne, i drugie mogą wiązać się z ciągłą dostawą zapewnianą przez przedsiębiorcę przez cały czas trwania umowy ▌. Przykładem usług cyfrowych są usługi wymiany treści wideo i audio oraz inne usługi przechowywania plików online, edycja tekstów lub gry oferowane w chmurze, usługi przechowywania danych w chmurze, poczty elektronicznej, mediów społecznościowych i aplikacji działających w oparciu o chmury obliczeniowe. Ciągłe zaangażowanie dostawcy usług uzasadnia zastosowanie przepisów dotyczących prawa do odstąpienia od umowy zawartych w dyrektywie 2011/83/UE, które skutecznie umożliwiają konsumentowi przetestowanie usługi i podjęcie decyzji, czy chce nadal z niej korzystać, w ciągu 14-dniowego okresu, licząc od zawarcia umowy. ▌Umowy na dostawę treści cyfrowych, które nie są dostarczane na trwałym nośniku, charakteryzują się jednorazowym dostarczeniem konsumentowi określonego fragmentu lub fragmentów treści cyfrowych, takich jak określone pliki muzyczne lub pliki wideo. Pozostają one objęte wyjątkiem od prawa do odstąpienia od umowy określonym w art. 16 lit. m), który stanowi, że konsument traci prawo do odstąpienia od umowy, gdy wykonanie umowy się zaczęło, np. pobranie lub strumieniowe odtwarzanie ▌treści, za wyraźną uprzednią zgodą konsumenta na rozpoczęcie świadczenia w czasie trwania okresu, w którym przysługuje prawo do odstąpienia, oraz po przyjęciu przez niego do wiadomości, że utraci przysługujące mu prawo do odstąpienia od umowy. W razie wątpliwości co do tego, czy umowa jest umową o świadczenie usług, czy umową o dostarczanie treści cyfrowych, które nie są dostarczane na trwałym nośniku, należy stosować przepisy dotyczące prawa do odstąpienia od umowy odnośnie do usług.

(31)  Treści cyfrowe i usługi cyfrowe są często dostarczane na podstawie umów, w których konsument nie ponosi opłaty pieniężnej, ale dostarcza przedsiębiorcy dane osobowe. Dyrektywa 2011/83/UE ma już zastosowanie do umów o dostarczenie treści cyfrowych, które nie są dostarczane za pomocą trwałego nośnika (np. dostarczenie treści cyfrowych w trybie online), bez względu na to, czy konsument ponosi opłatę pieniężną czy dostarcza dane osobowe. Z kolei dyrektywa 2011/83/UE ma jedynie zastosowanie do umów o świadczenie usług, łącznie z usługami cyfrowymi, zgodnie z którymi konsument płaci lub zobowiązuje się zapłacić cenę. W rezultacie wspomniana dyrektywa nie ma zastosowania do umów o usługi cyfrowe, na podstawie których konsument dostarcza przedsiębiorcy dane osobowe bez ponoszenia opłaty. Uwzględniając ich podobieństwa i wymienność płatnych usług cyfrowych i usług cyfrowych dostarczanych w zamian za dane osobowe, powinny być one przedmiotem tych samych przepisów na podstawie dyrektywy 2011/83/UE.

(32)  Należy zapewnić spójność pomiędzy zakresem zastosowania dyrektywy 2011/83/UE i dyrektywy (UE) 2019/... (21), która ma zastosowanie w odniesieniu do umów o dostarczenie treści lub usług cyfrowych, na podstawie których konsument dostarcza lub zobowiązuje się dostarczyć przedsiębiorcy dane osobowe.

(33)  Dlatego też zakres zastosowania dyrektywy 2011/83/UE powinien zostać rozszerzony o umowy, na podstawie których przedsiębiorca dostarcza lub zobowiązuje się dostarczyć usługę cyfrową konsumentowi, a konsument dostarcza lub zobowiązuje się dostarczyć dane osobowe. Podobnie dyrektywa powinna mieć zastosowanie do umów o dostarczenie treści cyfrowych, które nie są dostarczane na trwałym nośniku, ilekroć konsument dostarcza lub zobowiązuje się dostarczyć przedsiębiorcy dane osobowe, z wyjątkiem sytuacji, gdy dane osobowe dostarczone przez konsumenta są przetwarzane przez przedsiębiorcę wyłącznie w celu dostarczenia treści cyfrowych lub usługi i przedsiębiorca nie przetwarza tych danych w żadnym innym celu. Wszelkie przetwarzanie danych osobowych powinno być zgodne z rozporządzeniem (UE) 2016/679.

(34)  W celu zapewnienia pełnej zgodności z dyrektywą (UE) 2019/...(22), jeżeli treści cyfrowe lub usługi cyfrowe nie są dostarczane w zamian za opłatę, dyrektywa 2011/83/UE nie ma również zastosowania do sytuacji, gdy przedsiębiorca gromadzi dane osobowe ▌jedynie w celu dostosowania się do wymogów prawa, które go obowiązują. Takie sytuacje powinny obejmować przypadki, w których rejestracja konsumenta jest wymagana przez obowiązujące przepisy dla celów bezpieczeństwa i identyfikacji ▌.

(35)  Dyrektywa 2011/83/UE nie ma również zastosowania do przypadków, w których przedsiębiorca gromadzi jedynie metadane, takie jak informacje dotyczące urządzenia należącego do konsumenta lub historia przeglądania ▌, z wyjątkiem przypadków uznanych za umowę zgodnie z prawem krajowym. Nie ma ona również zastosowania do sytuacji, w których konsument w przypadku niezawarcia umowy z przedsiębiorcą jest narażony na reklamy wyłącznie w celu uzyskania dostępu do treści cyfrowych lub usługi cyfrowej. Państwa członkowskie powinny jednak dysponować swobodą w zakresie rozszerzenia zakresu stosowania przepisów dyrektywy 2011/83/UE do takich przypadków lub odmiennego uregulowania takich sytuacji, które są wyłączone z zakresu stosowania wspomnianej dyrektywy.

(36)  Pojęcie funkcjonalności powinno odnosić się do sposobów, w jakie można wykorzystywać treści cyfrowe lub usługę cyfrową.Na przykład brak lub występowanie ograniczeń technicznych takich jak ochrona za pośrednictwem zarządzania prawami cyfrowymi lub kodowanie regionalne może mieć wpływ na zdolność spełnienia przez treści cyfrowe lub usługę cyfrową wszystkich funkcji zgodnych z ich przeznaczeniem. Pojęcie interoperacyjności oznacza poziom zdolności treści cyfrowych lub usługi cyfrowej do współdziałania z urządzeniem lub oprogramowaniem innymi niż te, z którymi zazwyczaj współdziałają treści lub usługi cyfrowe tego samego rodzaju. Prawidłowe funkcjonowanie obejmowałoby na przykład zdolność treści cyfrowych lub usługi cyfrowej do wymiany informacji z takim oprogramowaniem lub urządzeniem oraz do wykorzystywania uzyskanych informacji. Pojęcie kompatybilności jest zdefiniowane w dyrektywie (UE) 2019/...(23).

(37)  Art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 8 dyrektywy 2011/83/UE nakładają na przedsiębiorców wymóg, odpowiednio w odniesieniu do umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa lub umów zawieranych na odległość, otrzymania uprzedniej zgody konsumenta na rozpoczęcie wykonania przed upływem terminu, w którym przysługuje prawo do odstąpienia od umowy. W art. 14 ust. 4 lit. a) przewidziano sankcję umowną, gdy wspomniany wymóg nie jest spełniony przez przedsiębiorcę, a mianowicie konsument nie musi płacić za dostarczone usługi. W związku z tym wymóg otrzymania wyraźnej zgody ma zastosowanie jedynie w przypadku usług, łącznie z usługami cyfrowymi, świadczonych za opłatą pieniężną. Dlatego też należy zmienić art. 7 ust. 3. i art. 8 ust. 8 w taki sposób, aby ciążący na przedsiębiorcach wymóg otrzymania uprzedniej zgody od konsumenta miał zastosowanie jedynie do umów o świadczenie usług, które nakładają na konsumenta obowiązek zapłaty.

(38)  Art. 16 lit. m) dyrektywy 2011/83/UE przewiduje wyjątek od prawa do odstąpienia od umowy w odniesieniu do treści cyfrowych, które nie są dostarczane na trwałym nośniku, jeżeli konsument wyraził uprzednią zgodę na rozpoczęcie wykonania przed upływem terminu na odstąpienie od umowy i uznał utratę tego prawa. Art. 14 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2011/83/UE przewiduje sankcję umowną w przypadku, gdy wymóg ten nie jest spełniony przez przedsiębiorcę, a mianowicie gdy konsument nie musi płacić za wykorzystane treści cyfrowe. Wymóg otrzymania wyraźnej zgody i potwierdzenia konsumenta jest w związku z tym istotny jedynie w przypadku treści cyfrowych dostarczanych za opłatą. Dlatego też należy zmienić art. 16 lit. m) w taki sposób, aby ciążący na przedsiębiorcach wymóg otrzymania uprzedniej zgody i potwierdzenia od konsumenta miał zastosowanie jedynie do umów, które nakładają na konsumenta obowiązek zapłaty.

(39)  Art. 7 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE określa wymogi w zakresie informacji dla „zaproszenia do zakupu” produktu za określoną cenę. Wspomniane wymogi w zakresie informacji mają zastosowanie jedynie na etapie promocji, podczas gdy dyrektywa 2011/83/UE nakłada ten i inne, bardziej szczegółowe wymogi w zakresie informacji na późniejszym etapie przed zawarciem umowy (tj. tuż przed zawarciem umowy przez konsumenta). W rezultacie przedsiębiorcy mogą być zobowiązani do dostarczenia takiej samej informacji w reklamie (np. reklama online na stronie internetowej) i na etapie przed zawarciem umowy (np. na stronach ich sklepów internetowych).

(40)  Wymogi w zakresie informacji określone w art. 7 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE zawierają informację dla konsumenta o stosowanej przez przedsiębiorcę procedurze rozpatrywania reklamacji. Ustalenia oceny adekwatności wykazują, że wspomniana informacja jest bardziej istotna na etapie przed zawarciem umowy, który reguluje dyrektywa 2011/83/UE. Wymóg dotyczący dostarczenia wspomnianej informacji w zaproszeniach do zakupu na etapie reklamy, określony w dyrektywie 2005/29/WE, powinien być w związku z tym skreślony.

(41)  Art. 6 ust. 1 lit. h) dyrektywy 2011/83/UE wymaga od przedsiębiorców umożliwienia konsumentom dostępu do informacji udzielanych przed zawarciem umowy dotyczących prawa do odstąpienia od umowy, łącznie z wzorem formularza odstąpienia od umowy określonym w załączniku I część B do dyrektywy. Art. 8 ust. 4 dyrektywy 2011/83/UE przewiduje wymogi dotyczące informacji udzielanych przed zawarciem umowy, jeżeli umowa jest zawarta przy pomocy środka porozumiewania się na odległość, w którym miejsce na informacje lub czas ich wyświetlania są ograniczone, np. telefonicznie, przez głosowego asystenta zakupów lub przez SMS. Obowiązkowe wymogi dotyczące informacji udzielanych przed zawarciem umowy, które mają zostać dostarczone przy pomocy lub za pośrednictwem środka porozumiewania się na odległość, obejmują informacje dotyczące prawa do odstąpienia od umowy, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. h). W związku z tym obejmują one również przepis dotyczący wzoru formularza odstąpienia od umowy określonego w załączniku I część B do dyrektywy. Przepis dotyczący wzoru formularza odstąpienia od umowy jest jednak niewykonalny, gdy umowa jest zawarta przy pomocy środka takiego jak telefon lub głosowy asystent zakupów i może nie być technicznie wykonalny w sposób przystępny dla użytkownika przy pomocy innych środków komunikacji na odległość objętych art. 8 ust. 4. Należy zatem wyłączyć przepisy dotyczące wzoru formularza odstąpienia od umowy z informacji, które przedsiębiorcy są zobowiązani dostarczyć w każdym przypadku przy pomocy lub za pośrednictwem określonych środków komunikacji na odległość używanych do zawierania umów zgodnie z art. 8 ust. 4 dyrektywy 2011/83/UE.

(42)  Art. 16 pkt a) dyrektywy 2011/83/UE przewiduje wyjątek od prawa do odstąpienia od umowy w odniesieniu do umów o świadczenie usług, w ramach których usługa została w pełni wykonana, jeśli rozpoczęto spełnianie świadczenia za wyraźną uprzednią zgodą konsumenta oraz po uznaniu przez niego, że utraci przysługujące mu prawo do odstąpienia od umowy z chwilą pełnego wykonania umowy przez przedsiębiorcę. Z kolei art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 8 dyrektywy 2011/83/UE, które określają obowiązki przedsiębiorcy w sytuacji, gdy wykonanie umowy rozpoczęło się przed upływem terminu do odstąpienia, nakładają na przedsiębiorców jedynie obowiązek otrzymania uprzedniej wyraźnej zgody od konsumenta, ale już bez konieczności uznania przez niego, że utraci przysługujące mu prawo do odstąpienia od umowy z chwilą pełnego wykonania umowy. Dla zapewnienia spójności między wyżej wspomnianymi przepisami prawnymi – w art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 8 dyrektywy 2011/83/UE należy nałożyć na przedsiębiorcę obowiązek zadbania również o to, by konsument przyjął do wiadomości, że utraci przysługujące mu prawo do odstąpienia od umowy z chwilą pełnego wykonania umowy. Ponadto należy dostosować brzmienie art. 16 pkt a) do zmian wprowadzonych w art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 8, na podstawie których ciążący na przedsiębiorcach wymóg otrzymania uprzedniej zgody od konsumenta ma zastosowanie jedynie do umów o świadczenie usług, które nakładają na konsumenta obowiązek zapłaty. Państwa członkowskie powinny jednak mieć możliwość, by wymogu zadbania o uznanie przez konsumenta, że utraci prawo odstąpienia od umowy z chwilą pełnego wykonania umowy, nie stosować do umów o świadczenie usług, w przypadku których konsument wyraźnie zażądał od przedsiębiorcy, aby przyjechał do niego w celu dokonania naprawy. Art. 16 pkt c) dyrektywy 2011/83/UE przewiduje wyjątek od prawa do odstąpienia od umowy w przypadku dostarczenia towarów wyprodukowanych według specyfikacji konsumenta lub wyraźnie zindywidualizowanych. Wyjątek ten obejmuje na przykład produkcję i instalację mebli dostosowanych do indywidualnych życzeń w domu konsumenta, kiedy dokonuje się to w ramach jednej umowy sprzedaży.

(43)  Uznaje się, że wyjątek od prawa do odstąpienia od umowy przewidziany w art. 16 pkt b) dyrektywy 2011/83/UE ma zastosowanie również do umów o indywidualne dostawy energii niesieciowej, gdyż jej cena jest zależna od wahań na rynkach towarowych lub rynkach energii, które nie dają się kontrolować przez przedsiębiorcę i które mogą wystąpić w okresie odstąpienia.

(44)  Art. 14 ust. 4 dyrektywy 2011/83/UE określa warunki, w jakich, w przypadku wykonania prawa do odstąpienia od umowy, konsument nie ponosi kosztów wykonania usług, zapewnienia podstawowych usług publicznych i dostarczenia treści cyfrowych niedostępnych na trwałym nośniku. Jeśli którykolwiek z tych warunków jest spełniony, konsument nie musi ponosić opłaty za usługę, podstawowe usługi publiczne czy treści cyfrowe otrzymane przed wykonaniem prawa do odstąpienia. W odniesieniu do treści cyfrowych jednym z tych niekumulatywnych warunków, o których mowa w art. 14 ust. 4 lit. b) ppkt (iii), jest brak dostarczenia potwierdzenia umowy, łącznie z potwierdzeniem uprzedniej wyraźnej zgody konsumenta na rozpoczęcie wykonywania umowy przed upływem terminu, w którym przysługuje prawo do odstąpienia, oraz uznaniem przez niego, że utraci przysługujące mu prawo do odstąpienia od umowy. Warunek ten nie jest jednak uwzględniony wśród warunków utraty prawa do odstąpienia od umowy, o których mowa w art. 16 lit. m), co powoduje niepewność w kwestii możliwości powołania się przez konsumenta na art. 14 ust. 4 lit. b) ppkt (iii) w wypadku, gdy spełnione są pozostałe dwa warunki określone w art. 14 ust. 4 lit. b), i w konsekwencji zostaje utracone prawo do odstąpienia od umowy zgodnie z art. 16 lit. m). Warunek, o którym mowa w art. 14 ust. 4 lit. b) ppkt (iii), powinien zatem zostać dodany do art. 16 lit. m), aby umożliwić konsumentowi skorzystanie z prawa do odstąpienia od umowy w przypadku, gdy warunek ten nie jest spełniony, i tym samym dochodzenie praw przewidzianych w art. 14 ust. 4.

(45)  Przedsiębiorcy mogą w zindywidualizowany sposób ustalać cenę swoich ofert dla konkretnych konsumentów lub konkretnych kategorii konsumentów w oparciu o zautomatyzowane podejmowanie decyzji i profilowanie zachowań konsumentów pozwalające przedsiębiorcom ocenić siłę nabywczą konsumentów. Konsumenci powinni wobec tego być jasno informowani, gdy przedstawiona im cena jest spersonalizowana na podstawie zautomatyzowanej decyzji, tak aby mogli uwzględnić potencjalne ryzyko przy podejmowaniu decyzji. A zatem w dyrektywie 2011/83/UE należy dodać konkretny wymóg dotyczący informacji, tak aby konsument był informowany, kiedy cena jest spersonalizowana na podstawie zautomatyzowanego podejmowania decyzji. Wymóg ten nie powinien mieć zastosowania do takich technik jak dynamiczne ustalanie ceny lub ustalanie ceny w czasie rzeczywistym, które wiążą się z bardzo elastyczną i szybką zmianą ceny w reakcji na wymogi rynku, o ile nie obejmują personalizacji w oparciu o zautomatyzowane podejmowanie decyzji. Ten wymóg w zakresie informacji nie narusza rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679(24), które przewiduje m.in. przysługujące każdej osobie prawo do tego, by nie być poddawaną zautomatyzowanemu podejmowaniu indywidualnych decyzji, w tym także profilowaniu.

(46)  Uwzględniając rozwój technologii, należy skreślić odniesienie do numeru faksu z listy środków komunikacji w art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2011/83/UE, ponieważ faks jest rzadko stosowany i w znacznej mierze przestarzały.

(47)  Przy podejmowaniu decyzji o zakupie konsumenci w coraz większym stopniu polegają na opiniach i rekomendacjach innych konsumentów. Zatem gdy przedsiębiorcy zapewniają dostęp do opinii konsumentów o produktach, powinni informować, czy zastosowano procesy i procedury mające zagwarantować, że publikowane opinie pochodzą od konsumentów, którzy kupili produkty lub z nich korzystali. Jeżeli takie procesy lub procedury są stosowane, powinny prezentować informacje na temat sposobu przeprowadzania kontroli i jasno informować konsumentów o tym, jak opinie są przetwarzane, np. czy zamieszcza się wszystkie opinie, tak pozytywne, jak negatywne, czy opinie te są sponsorowane lub czy mają na nie wpływ stosunki umowne z jakimś przedsiębiorcą. Należy więc również uznać za nieuczciwą praktykę handlową wprowadzanie konsumentów w błąd poprzez stosowanie oświadczeń, według których oceny produktu są zamieszczone przez konsumentów, którzy faktycznie używali produktu lub go kupili, jeżeli nie podjęto rozsądnych i proporcjonalnych kroków w celu zagwarantowania, że pochodzą one od takich konsumentów. Kroki te mogłyby obejmować np. środki techniczne służące temu, by zweryfikować wiarygodność osoby zamieszczającej ocenę, zwracając się do niej o informacje, które potwierdzą, czy konsument rzeczywiście zakupił produkt lub z niego korzystał.

(48)  Przepisy dotyczące ocen i rekomendacji konsumenckich pozostają bez uszczerbku dla powszechnej i zgodnej z prawem praktyki reklamowej polegającej na wygłaszaniu przesadzonych twierdzeń lub twierdzeń, których nie należy rozumieć dosłownie.

(49)  Należy zakazać przedsiębiorcom publikowania fałszywych ocen i rekomendacji konsumenckich, takich jak polubienia w mediach społecznościowych, lub zlecania ich zamieszczania innym osobom z myślą o promowaniu własnych produktów, a także manipulowania ocenami i rekomendacjami konsumenckimi, np. poprzez publikowanie tylko pozytywnych opinii i usuwanie negatywnych. Może to mieć miejsce również poprzez ekstrapolację rekomendacji zamieszczonych w mediach społecznościowych, w przypadku gdy pozytywna interakcja użytkownika z pewnymi treściami internetowymi jest wiązana z innymi, lecz powiązanymi treściami, lub przenoszona do nich, co stwarza wrażenie, że użytkownik ten zajmuje pozytywne stanowisko również wobec tych powiązanych treści.

(50)  Należy też zakazać przedsiębiorcom odsprzedawania konsumentom biletów na imprezy kulturalne i sportowe, które nabyli z wykorzystaniem oprogramowania takiego jak boty, co pozwala im kupować bilety w liczbie przekraczającej limity techniczne nałożone przez pierwotnego sprzedawcę biletów lub obchodzić wszelkie inne środki techniczne wprowadzone przez pierwotnego sprzedawcę w celu zapewnienia dostępności biletów dla wszystkich osób. Ten konkretny zakaz nie narusza wszelkich innych środków krajowych, jakie państwa członkowskie mogą przedsięwziąć w celu ochrony uzasadnionych interesów konsumentów oraz zapewnienia polityki kulturalnej i szerokiego dostępu wszystkich osób do imprez kulturalnych i sportowych, takich jak regulowanie ceny odsprzedaży biletów.

(51)  Art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej gwarantuje wolność prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z prawem Unii oraz ustawodawstwami i praktykami krajowymi. Wprowadzenie na rynki państw członkowskich towarów określonych jako identyczne, w sytuacji, gdy produkty te w sposób istotny różnią się składem lub właściwościami, może jednak wprowadzić konsumentów w błąd i spowodować u nich podjęcie decyzji, której by w przeciwnym wypadku nie podjęli.

(52)  Dlatego też taką praktykę należy kwalifikować jako sprzeczną z dyrektywą 2005/29/WE opartą na podstawie oceny przewidywanych warunków zwrotu dla konkretnego przypadku. W celu ułatwienia stosowania istniejącego prawa przez organy państw członkowskich ds. konsumentów i żywności w zawiadomieniu Komisji z 26.9.2017 „dotyczącym zastosowania prawa UE w zakresie żywności i ochrony konsumenta w odniesieniu do kwestii związanych z podwójną jakością produktów – szczególny przypadek żywności” przedstawiono wytyczne dotyczące zastosowania aktualnych przepisów UE do przypadków ▌podwójnej jakości żywności (25). W tym kontekście Wspólne Centrum Badawcze Komisji przedstawiło wspólne podejście do porównawczego testowania żywności(26).

(53)  Doświadczenie w zakresie egzekwowania prawa pokazuje jednak, że w braku wyraźnego przepisu może nie być jasne dla konsumentów, przedsiębiorców i właściwych organów krajowych, które praktyki handlowe mogą być sprzeczne z dyrektywą 2005/29/WE. Dlatego też dyrektywa 2005/29/WE powinna zostać zmieniona w celu zapewnienia pewności prawnej zarówno przedsiębiorcom, jak i organom egzekwującym prawo poprzez wyraźne odniesienie do wprowadzania towaru na rynek jako identycznego z towarem wprowadzonym na rynki w innych państwach członkowskich, gdzie towar ten w sposób istotny różni się składem lub właściwościami. Właściwe organy ocenią takie praktyki i rozważą każdy przypadek z osobna w odniesieniu do przepisów niniejszej dyrektywy. Podejmując taką ocenę, właściwe organy powinny uwzględnić, czy takie rozróżnienie jest łatwe do zauważenia dla konsumentów, prawo przedsiębiorcy do dostosowania towarów tej samej marki do różnych rynków geograficznych z uwagi na uzasadnione i obiektywne czynniki, takie jak ustawodawstwo krajowe, dostępność lub sezonowość surowych produktów ▌lub dobrowolne strategie mające na celu poprawę dostępu do zdrowej i pożywnej żywności, jak również prawo przedsiębiorcy do oferowania towarów tej samej marki w opakowaniach o różnej wadze lub rozmiarze na różnych rynkach geograficznych. Właściwe organy powinny ocenić, czy takie rozróżnienie jest łatwe do zidentyfikowania przez konsumentów, biorąc pod uwagę dostępność i adekwatność informacji. Jest ważne, aby konsumenci byli informowani o zróżnicowaniu towarów ze względu na uzasadnione i obiektywne czynniki. Przedsiębiorcy powinni mieć swobodę dostarczania takich informacji na różne sposoby, które umożliwią konsumentom dostęp do niezbędnych informacji. Przedsiębiorcy powinni zasadniczo preferować rozwiązania alternatywne wobec podawania informacji na etykiecie towarów. Należy przestrzegać odpowiednich przepisów i zasad sektorowych UE dotyczących swobodnego przepływu towarów.

(54)  Chociaż sprzedaż poza lokalem przedsiębiorstwa stanowi uzasadniony i powszechnie uznawany kanał, jak sprzedaż w lokalu przedsiębiorcy i sprzedaż na odległość, pewne szczególnie agresywne lub wprowadzające w błąd praktyki marketingowe lub sprzedażowe w kontekście ▌wizyt w domu konsumenta ▌lub ▌wycieczek ▌, o których mowa w art. 2 ust. 8 dyrektywy 2011/83/UE, mogą wywierać nacisk na konsumentów do dokonania zakupu towarów lub usług, których w przeciwnym wypadku by nie kupili i/lub zakupów za wygórowane ceny często wiążące się z natychmiastowym obowiązkiem zapłaty. Takie praktyki często obierają sobie za cel starszych lub innych podatnych na zagrożenie konsumentów. Niektóre państwa członkowskie uznają takie praktyki za niepożądane i uważają za konieczne ograniczenie pewnych form i aspektów sprzedaży poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu dyrektywy 2011/83/UE, takich jak agresywne lub wprowadzające w błąd praktyki marketingowe lub sprzedawanie w kontekście nieumówionych wizyt w domu konsumenta lub wycieczek ▌. W przypadku gdy takie ograniczenia są przyjmowane ze względów innych niż ochrona konsumenta, takich jak interes publiczny lub poszanowanie życia prywatnego konsumentów chronionych przez art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, nie wchodzą one w zakres stosowania dyrektywy 2005/29/WE.

(55)  Zgodnie z zasadą pomocniczości oraz z myślą o ułatwieniu wykonania należy zatem wyjaśnić, że dyrektywa 2005/29/WE pozostaje bez uszczerbku dla swobody wprowadzania przez państwa członkowskie przepisów krajowych w celu dalszej ochrony uzasadnionych interesów konsumentów przed nieuczciwymi praktykami handlowymi w kontekście nieumówionych wizyt przedsiębiorcy w ich prywatnych domach mających na celu oferowanie lub sprzedaż produktów lub w kontekście wycieczek organizowanych przez przedsiębiorcę w celu promowania lub sprzedaży produktów konsumentom, wtedy gdy takie przepisy są uzasadnione ze względu na ochronę konsumentów. Wszelkie takie przepisy powinny być proporcjonalne i niedyskryminujące oraz nie powinny zakazywać tych kanałów sprzedaży jako takich. Przepisy krajowe przyjęte przez państwa członkowskie mogłyby np. określać porę dnia, w której wizyty w domach konsumentów bez ich wyraźnego żądania są niedozwolone, lub zakazywać takich wizyt, jeżeli konsument wyraźnie zaznaczył, że są one nie do zaakceptowania, lub określać procedurę płatności. Ponadto przepisy te mogłyby ustanawiać zasady większej ochrony w obszarach zharmonizowanych dyrektywą 2011/83/UE. Należy zatem zmienić dyrektywę 2011/83/UE, aby umożliwić państwom członkowskim przyjęcie środków krajowych w celu zapewnienia dłuższego okresu na prawo do odstąpienia od umowy oraz w celu zastosowania odstępstwa od szczególnych wyjątków od prawa do odstąpienia od umowy. Państwa członkowskie powinny być zobowiązane do zawiadamiania Komisji o jakichkolwiek krajowych przepisach przyjętych w tym względzie, tak by Komisja mogła udostępnić te informacje wszystkim zainteresowanym stronom i monitorować proporcjonalny charakter i zgodność z prawem wspomnianych środków.

(56)  Jeżeli chodzi o agresywne i wprowadzające w błąd praktyki w kontekście imprez organizowanych w miejscach innych niż lokal przedsiębiorstwa, dyrektywa 2005/29/WE pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich warunków prowadzenia działalności gospodarczej lub systemów wydawania zezwoleń, które państwa członkowskie mogą stosować wobec przedsiębiorstw. Ponadto dyrektywa 2005/29/WE pozostaje bez uszczerbku dla krajowych przepisów prawa zobowiązań umownych, w szczególności dla postanowień dotyczących ważności, zawierania lub skutków umowy. Agresywnych i wprowadzających w błąd praktyk w kontekście imprez organizowanych poza lokalem przedsiębiorstwa można zakazać pod warunkiem dokonania indywidualnej oceny zgodnie z art. 5–9 dyrektywy 2005/29/WE. Ponadto załącznik I do dyrektywy 2005/29/WE zawiera ogólny zakaz stosowania praktyk, w przypadku których przedsiębiorca stwarza wrażenie, że nie działa w celu związanym z jego zawodem, oraz praktyk stwarzających wrażenie, że konsument nie może opuścić lokalu, dopóki nie zostanie zawarta umowa. Komisja powinna ocenić, czy obowiązujące przepisy zapewniają odpowiedni poziom ochrony konsumentów i narzędzia umożliwiające państwom członkowskim skuteczne zajęcie się takimi praktykami.

(57)  Dlatego też niniejsza dyrektywa nie powinna wpływać na prawo krajowe w dziedzinie prawa umów odnośnie do tych aspektów prawa umów, które nie są przez nią uregulowane. Zatem nie powinna naruszać prawa krajowego regulującego na przykład zawieranie lub ważność umowy w takich wypadkach jak brak zgodnych oświadczeń woli czy prowadzenie działalności handlowej bez zezwolenia.

(58)  Aby zapewnić obywatelom dostęp do aktualnych informacji na temat przysługujących im unijnych praw konsumenckich i środków dochodzenia roszczeń, internetowy punkt kontaktowy, który ma stworzyć Komisja, powinien w miarę możliwości być przyjazny dla użytkownika, kompatybilny z urządzeniami mobilnymi, łatwo dostępny i nadawać się do wykorzystania przez wszystkich, w tym i osoby niepełnosprawne („projektowanie dla wszystkich”).

(59)  Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną z dnia 28 września 2011 r. państw członkowskich i Komisji dotyczącą dokumentów wyjaśniających(27), państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji, jednego lub więcej dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione.

(60)  Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie lepsze egzekwowanie i unowocześnienie przepisów prawnych chroniących konsumentów, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na skalę i skutki tego działania możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zmiany w dyrektywie 2005/29/WE

W dyrektywie 2005/29/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 2 akapit pierwszy wprowadza się następujące zmiany:

a)  lit. c) otrzymuje brzmienie:"

„c) »produkt« oznacza każdy towar lub usługę, w tym nieruchomości, usługi cyfrowe i treści cyfrowe, a także prawa i obowiązki;”;

"

b)  dodaje się litery w brzmieniu:"

„m) »ranking« oznacza przyznanie produktom określonej pozycji względem innych, prezentowane, organizowane lub komunikowane przez przedsiębiorcę, niezależnie od środków technologicznych wykorzystanych do takiej prezentacji, organizacji lub komunikacji;

   n) »internetowa platforma handlowa« oznacza usługę, która umożliwia konsumentom zawieranie umów na odległość z innymi przedsiębiorcami lub konsumentami z wykorzystaniem oprogramowania, w tym strony internetowej, części strony internetowej lub aplikacji, obsługiwanego przez przedsiębiorcę lub na jego rzecz.”;

"

2)  w art. 3 ust. 5 i 6 otrzymują następujące brzmienie: ▌"

„5. „Niniejsza dyrektywa nie uniemożliwia państwom członkowskim przyjęcia przepisów mających na celu ochronę uzasadnionych interesów konsumentów w odniesieniu do agresywnych lub wprowadzających w błąd praktyk marketingowych lub sprzedażowych w kontekście nieumówionych wizyt przedsiębiorcy w domu konsumenta lub ▌wycieczek ▌ organizowanych przez przedsiębiorcę w celu promowania lub sprzedaży produktów konsumentom. ▌Takie przepisy są proporcjonalne, niedyskryminujące i znajdują uzasadnienie ze względu na ochronę konsumenta.

6.   Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o przepisach krajowych zastosowanych na podstawie ust. 5, a także o wszelkich późniejszych zmianach. Konsumenci i przedsiębiorcy mają łatwy dostęp do tych informacji na specjalnej stronie internetowej Komisji.”;

"

3)  w art. 6 ust. 2 dodaje się literę w brzmieniu:"

c) każdy rodzaj wprowadzenia towaru na rynek w jednym państwie członkowskim jako identycznego z towarem wprowadzonym na rynki w ▌innych państwach członkowskich, w sytuacji gdy towar ten w sposób istotny różni się składem lub właściwościami, o ile nie przemawiają za tym uzasadnione i obiektywne czynniki.”;

"

4)   w art. 7 ▌wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 4 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  lit. d) otrzymuje brzmienie:"

d) uzgodnienia dotyczące sposobu płatności, dostawy lub wykonania, jeżeli odbiegają one od wymogów staranności zawodowej;”;

"

(ii)  dodaje się literę w brzmieniu:"

„f) w odniesieniu do produktów oferowanych na internetowych platformach handlowych, to, czy osoba trzecia oferująca produkty jest przedsiębiorcą, czy nie, na podstawie oświadczenia tej osoby trzeciej złożonego na internetowej platformie handlowej.”;

"

b)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„4a. Gdy zapewnia się konsumentom możliwość wyszukiwania produktów oferowanych przez różnych przedsiębiorców lub przez konsumentów na podstawie zapytania przez podanie słowa kluczowego, wyrażenia lub innej wartości wejściowej, niezależnie od tego, gdzie transakcje mogą ostatecznie zostać zawarte, za istotne uważa się ogólne informacje udostępniane w specjalnej części interfejsu internetowego, która jest bezpośrednio i łatwo dostępna ze strony, na której prezentowane są wyniki wyszukiwania, dotyczące głównych parametrów decydujących o rankingu produktów prezentowanych konsumentowi w wyniku wyszukiwania oraz relatywne znaczenie tych parametrów względem innych parametrów. Niniejszy ustęp nie ma zastosowania do dostawców wyszukiwarek internetowych w rozumieniu rozporządzenia (UE) 2019/...*(28).

__________________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/… z dnia … (Dz.U. …).”;

"

c)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„6. Gdy przedsiębiorca zapewnia dostęp do opinii konsumentów o produktach, za istotne uznaje się informacje o tym, czy i jak przedsiębiorca zapewnia, by publikowane opinie pochodziły od konsumentów, którzy kupili produkt lub z niego korzystali.”;

"

5)  dodaje się artykuł ▌w brzmieniu:"

„Artykuł 11a

Dochodzenie roszczeń

1.  ▌Konsumenci, którzy doznali uszczerbku w wyniku nieuczciwych praktyk handlowych, mają dostęp do proporcjonalnych i skutecznych środków prawnych, w tym prawo do odszkodowania za szkodę poniesioną przez konsumenta i w stosownych przypadkach do obniżenia ceny lub rozwiązania umowy. Państwa członkowskie mogą określić warunki stosowania i skutki tych środków prawnych. Państwa członkowskie mogą w stosownych przypadkach uwzględnić wagę i charakter nieuczciwej praktyki handlowej, szkodę poniesioną przez konsumenta oraz inne istotne okoliczności.

2.  Te środki prawne pozostają bez uszczerbku dla stosowania innych środków prawnych dostępnych dla konsumentów na mocy prawa Unii lub prawa krajowego.”;

"

6)  art. 13 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 13

Sankcje

1.  Państwa członkowskie ustanawiają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie działania niezbędne do zapewnienia stosowania tych sankcji. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby przy ▌nakładaniu sankcji uwzględniano w stosownych przypadkach następujące niewyczerpujące i orientacyjne kryteria:

   a) charakter, wagę, skalę i czas trwania ▌dokonanego naruszenia;

   b) jakiekolwiek działanie podjęte przez przedsiębiorcę w celu złagodzenia lub zlikwidowania szkody poniesionej przez konsumentów;

   c) jakiekolwiek wcześniejsze naruszenia dokonane przez przedsiębiorcę;
   d) zyski osiągnięte lub straty uniknięte przez przedsiębiorcę w związku z naruszeniem, jeżeli dostępne są odpowiednie dane;
   e) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem (UE) 2017/2394;
   f) jakiekolwiek inne okoliczności obciążające lub łagodzące mające zastosowanie w danej sprawie.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby w sytuacjach gdy sankcje mają zostać nałożone zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) 2017/2394, sankcje te przewidywały albo możliwość nakładania grzywien w ramach procedur administracyjnych, albo możliwość wszczęcia postępowania sądowego w celu nałożenia grzywien, albo obie te możliwości, przy czym maksymalna wysokość tych grzywien wynosi co najmniej 4 % rocznego obrotu przedsiębiorcy w państwie członkowskim lub państwach członkowskich objętych naruszeniem. Nie naruszając przepisów tego rozporządzenia, z krajowych względów konstytucyjnych państwa członkowskie mogą ograniczyć nakładanie grzywien do:

   a) przypadków naruszenia art. 6, 7, 8, 9 i załącznika I; oraz
   b) przypadków dalszego stosowania przez przedsiębiorcę praktyki handlowej, która została uznana za nieuczciwą przez właściwy organ krajowy lub sąd, gdy naruszenie nie jest objęte lit. a).

4.  W odniesieniu do przypadków gdy grzywnę nakłada się zgodnie z ust. 3, ale informacje o rocznym obrocie przedsiębiorcy nie są dostępne, państwa członkowskie wprowadzają możliwość nakładania grzywien, których maksymalna wysokość wynosi co najmniej 2 mln EUR.

5.  Najpóźniej w dniu ... [data transpozycji niniejszej dyrektywy zmieniającej] r. państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych zasadach, a następnie niezwłocznie powiadamiają ją o wszelkich zmianach mających wpływ na te zasady.”;

"

7)  ▌W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:

a)  dodaje się punkt w brzmieniu:"

„11a. Podawanie wyników wyszukiwania w odpowiedzi na wyszukiwanie internetowe konsumenta bez wyraźnego ujawnienia płatnej reklamy lub płatności dokonanej specjalnie w celu uzyskania wyższej pozycji produktów w rankingu w ramach wyników wyszukiwania.”;

"

b)  dodaje się punkty w brzmieniu:"

„23a. Odsprzedaż konsumentom biletów na imprezy, jeżeli przedsiębiorca nabył je z wykorzystaniem środków automatycznych w celu obejścia nałożonych ograniczeń co do liczby biletów, które dana osoba może kupić, lub wszelkich innych zasad mających zastosowanie do zakupu biletów.

23b.  Twierdzenie, że opinie o produkcie zostały dodane przez konsumentów, którzy rzeczywiście korzystali z produktu lub go kupili, choć nie podjęto uzasadnionych i proporcjonalnych kroków w celu sprawdzenia, czy opinie te pochodzą od takich konsumentów.

23c.  Przedstawianie lub zlecenie innej osobie prawnej lub fizycznej przedstawiania fałszywych opinii konsumentów lub rekomendacji lub wypaczanie opinii konsumentów lub rekomendacji w mediach społecznościowych w celu promowania produktów.”.

"

Artykuł 2

Zmiany w dyrektywie 2011/83/UE

W dyrektywie 2011/83/UE wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)  pkt 3 otrzymuje brzmienie:"

„3) »towary« oznaczają towary w rozumieniu art. 2 pkt 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/ ...*(29);

__________________

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... dnia ... (Dz.U. ...).”;

"

(b)   dodaje się literę ▌w brzmieniu:"

„4a) »dane osobowe« oznaczają dane osobowe w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia (UE) 2016/679;”;

"

c)   pkt 5 i 6 otrzymują brzmienie:"

5) »umowa sprzedaży« oznacza każdą umowę, na mocy której przedsiębiorca przenosi lub zobowiązuje się do przeniesienia własności towarów na konsumenta, w tym każdą umowę, której przedmiotem są zarówno towary, jak i usługi;

   6) »umowa o świadczenie usług« oznacza każdą umowę inną niż umowa sprzedaży, na mocy której przedsiębiorca świadczy lub zobowiązuje się do świadczenia usługi, w tym usługi cyfrowej, na rzecz konsumenta▌;”;

"

(d)   pkt 11 otrzymuje brzmienie:"

„11) »treści cyfrowe« oznaczają treści cyfrowe w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/ ...*(30);”;

__________________

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... dnia... (Dz.U. ...).”;

"

(e)   dodaje się litery w brzmieniu:"

„▌16) »usługa cyfrowa« oznacza usługę cyfrową w rozumieniu art. 2 pkt 2 dyrektywy (UE) 2019/...(31)++;

   17) »internetowa platforma handlowa« oznacza ▌usługę, która umożliwia konsumentom zawieranie umów na odległość z innymi przedsiębiorcami lub konsumentami z wykorzystaniem oprogramowania, w tym strony internetowej, części strony internetowej lub aplikacji, obsługiwanego przez przedsiębiorcę lub na jego rzecz;
   18) »dostawca internetowej platformy handlowej« oznacza dostawcę usług, który zapewnia konsumentom internetową platformę handlową;

   19) »kompatybilność« oznacza kompatybilność w rozumieniu art. 2 pkt 10 dyrektywy (UE) 2019/...(32);
   20) »funkcjonalność« oznacza funkcjonalność w rozumieniu art. 2 pkt 11 dyrektywy (UE) 2019/...+;
   21) »interoperacyjność« oznacza interoperacyjność w rozumieniu art. 2 pkt 12 dyrektywy (UE) 2019/...+.”;

"

2)  w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie, na warunkach i w zakresie określonym w jej przepisach, do każdej umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, gdy konsument płaci lub zobowiązuje się do zapłaty jej ceny. Ma ona zastosowanie do umów, których przedmiotem jest dostarczanie wody, gazu, energii elektrycznej lub dostarczanie centralnego ogrzewania, w tym również przez dostawców publicznych, w zakresie, w jakim towary te dostarczane są na podstawie umowy.”;

"

b)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„1a. Niniejsza dyrektywa ma również zastosowanie w przypadkach, gdy przedsiębiorca dostarcza lub zobowiązuje się do dostarczania konsumentowi treści cyfrowych, które nie są dostarczane na trwałym nośniku, lub usługi cyfrowej, a konsument dostarcza lub zobowiązuje się dostarczyć przedsiębiorcy dane osobowe, z wyjątkiem przypadku, w którym dane osobowe dostarczone przez konsumenta są przetwarzane przez przedsiębiorcę wyłącznie w celu dostarczenia treści cyfrowych, które nie są dostarczane na trwałym nośniku, lub usługi cyfrowej zgodnie z niniejszą dyrektywą lub w celu spełnienia przez przedsiębiorcę wymogów prawnych, które go obowiązują, i przedsiębiorca nie przetwarza tych danych w żadnym innym celu.”;

"

c)  w ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  lit. k) otrzymuje brzmienie:"

„k) dotyczących pasażerskich usług przewozowych, z wyjątkiem art. 8 ust. 2 oraz art. 19, 21 i 22;”;

"

(ii)  dodaje się literę w brzmieniu:"

„n) dotyczących jakichkolwiek towarów sprzedawanych w drodze egzekucji lub w inny sposób przez władze sądowe.”;

"

3)  w art. 5 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)  lit. e) otrzymuje brzmienie:"

„e) oprócz przypomnienia o istnieniu prawnego obowiązku zapewnienia zgodności towaru, treści cyfrowych i usług cyfrowych z umową istnienie i warunki usług posprzedażnych oraz gwarancje handlowe, w przypadku gdy ma to zastosowanie;”;

"

b)  lit. g) i h) otrzymują brzmienie:"

g) w przypadku gdy ma to zastosowanie – funkcjonalność towarów z elementami cyfrowymi, treści cyfrowych i usług cyfrowych, w tym również mające zastosowanie techniczne środki ich ochrony;

   h) w przypadku gdy ma to zastosowanie – każda mająca znaczenie kompatybilność i interoperacyjność towarów z elementami cyfrowymi, treści cyfrowych i usług cyfrowych ▌, o której przedsiębiorca wie lub co do której można zasadnie oczekiwać, że o niej wiedział;”;

"

4)  w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  lit. c) otrzymuje brzmienie:"

c) pełny adres pocztowy, pod którym przedsiębiorca prowadzi przedsiębiorstwo, jak również numer telefonu przedsiębiorcy oraz adres poczty elektronicznej. Dodatkowo, jeśli przedsiębiorca zapewnia inny środek komunikacji online gwarantujący, że konsument może przetrzymywać pisemną korespondencję z przedsiębiorcą, w tym daty i godziny takiej korespondencji, na trwałym nośniku, informacje te obejmują także szczegółowe informacje dotyczące tych innych środków. Wszystkie te środki komunikacji zapewniane przez przedsiębiorcę umożliwiają konsumentowi szybkie skontaktowanie się z przedsiębiorcą i skuteczne porozumiewanie się z nim. W przypadku gdy ma to zastosowanie przedsiębiorca dostarcza pełny adres pocztowy i dane identyfikujące przedsiębiorcę, w imieniu którego działa.”;

"

(ii)  dodaje się literę w brzmieniu:"

„(ea) w przypadku gdy ma to zastosowanie – informacja o tym, że cena została indywidualnie dostosowana w oparciu o zautomatyzowane podejmowanie decyzji;”;

"

(iii)  lit. l) otrzymuje brzmienie:"

„l) przypomnienie o istnieniu prawnego obowiązku zapewnienia zgodności towarów, treści cyfrowych i usług cyfrowych z umową;”;

"

(iv)  lit. r) i s) otrzymują brzmienie:"

r) w przypadku gdy ma to zastosowanie – funkcjonalność towarów z elementami cyfrowymi, treści cyfrowych i usług cyfrowych, w tym również mające zastosowanie techniczne środki ich ochrony;

   s) w przypadku gdy ma to zastosowanie – każda mająca znaczenie kompatybilność i interoperacyjność towarów z elementami cyfrowymi, treści cyfrowych i usług cyfrowych ▌, o której przedsiębiorca wie lub co do której można zasadnie oczekiwać, że o niej wiedział;”;

"

b)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:"

„4. Informacje, o których mowa w ust. 1 lit. h), i) oraz j), można dostarczyć przy użyciu wzoru pouczenia o odstąpieniu od umowy znajdującego się w załączniku I część A. Przedsiębiorca spełnił wymogi informacyjne określone w ust. 1 lit. h), i) oraz j), jeśli dostarczył konsumentowi to pouczenie, odpowiednio wypełnione. Odniesienia do okresu, w którym przysługuje prawo do odstąpienia, wynoszącego 14 dni zawarte we wzorze pouczenia o odstąpieniu od umowy znajdującym się w załączniku I część A zastępuje się odniesieniami do okresu, w którym przysługuje prawo do odstąpienia, wynoszącego 30 dni w przypadkach, gdy państwa członkowskie przyjęły przepisy zgodnie z art. 9 ust. 1a.”;

"

5)  dodaje się następujący artykuł ▌:"

Artykuł 6a

Dodatkowe szczegółowe wymagania w zakresie informacji dla umów zawartych na internetowych platformach handlowych

1.  Przed związaniem konsumenta jakąkolwiek umową zawieraną na odległość lub jakąkolwiek ofertą w tym zakresie na internetowej platformie handlowej, dostawca tej platformy, nie naruszając przepisów dyrektywy 2005/29/WE, dostarcza w sposób jasny i zrozumiały oraz odpowiedni do środków porozumiewania się na odległość następujące informacje:

   a) ogólne informacje udostępnione w specjalnej części interfejsu internetowego, która jest bezpośrednio i łatwo dostępna ze strony, na której oferty są prezentowane, dotyczące głównych parametrów decydujących o rankingu, w rozumieniu art. 2 akapit pierwszy lit. m) dyrektywy 2005/29/WE, ofert przedstawionych konsumentowi w wyniku wyszukiwania oraz relatywnego znaczenia tych parametrów względem innych parametrów;
   b) czy osoba trzecia oferująca towary, usługi lub treści cyfrowe jest przedsiębiorcą czy nie, na podstawie oświadczenia tej osoby trzeciej złożonego na internetowej platformie handlowej;
   c) że, jeżeli osoba trzecia oferująca towary, usługi lub treści cyfrowe nie jest przedsiębiorcą, prawa konsumentów wynikające z przepisów Unii w dziedzinie ochrony konsumentów nie mają zastosowania do ▌tej umowy; ▌
   d) w przypadku gdy ma to zastosowanie – jak obowiązki związane z umową są podzielone między osobę trzecią oferującą towary, usługi lub treści cyfrowe a dostawcę internetowej platformy handlowej. Informacje te pozostają bez uszczerbku dla odpowiedzialności, którą internetowa platforma handlowa lub przedsiębiorca może ponosić ▌w odniesieniu do ▌umowy na mocy prawa Unii lub prawa krajowego.

2.  Nie naruszając przepisów dyrektywy 2000/31/WE, niniejszy artykuł nie uniemożliwia państwom członkowskim nakładania na internetowe platformy handlowe dodatkowych wymagań w zakresie informacji. Takie przepisy są proporcjonalne, niedyskryminujące i znajdują uzasadnienie ze względu na ochronę konsumenta.”;

"

6)  art. 7 ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

3. W przypadku gdy konsument chce, aby świadczenie usług lub dostarczanie wody, gazu, energii elektrycznej, w przypadku gdy nie są one wystawione na sprzedaż w ograniczonej objętości lub w ustalonej ilości, lub dostarczanie centralnego ogrzewania, rozpoczęły się w okresie, w którym przysługuje prawo do odstąpienia, przewidzianym w art. 9 ust. 2, a umowa nakłada na konsumenta obowiązek zapłaty, przedsiębiorca wymaga od konsumenta zgłoszenia takiego wyraźnego żądania na trwałym nośniku. Przedsiębiorca zwraca się również do konsumenta o przyjęcie do wiadomości, że z chwilą pełnego wykonania umowy przez przedsiębiorcę konsument nie ma już prawa do odstąpienia od umowy.”;

"

7)  w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

(a)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:"

4. Jeżeli umowa jest zawarta przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, przewidującego ograniczoną przestrzeń lub czas na przedstawienie informacji, przed zawarciem takiej umowy przedsiębiorca dostarcza, z wykorzystaniem lub za pośrednictwem tego konkretnego środka, przynajmniej informacje przed zawarciem umowy dotyczące głównych cech towarów lub usług, oznaczenia przedsiębiorcy, łącznej ceny, prawa do odstąpienia od umowy, czasu trwania umowy, a jeśli umowa została zawarta na czas nieoznaczony – warunków rozwiązania umowy, o których to informacjach mowa w art. 6 ust. 1 lit. a), b), e), h) i o), z wyjątkiem wzoru formularza odstąpienia od umowy określonego w załączniku I część B, o którym mowa w lit. h). Pozostałe informacje, o których mowa w art. 6 ust. 1, w tym formularz odstąpienia od umowy, przekazywane są przez przedsiębiorcę konsumentowi w odpowiedni sposób zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.”;

"

(b)  ust. 8 otrzymuje brzmienie:"

8. W przypadku gdy konsument chce, aby świadczenie usług lub dostarczanie wody, gazu lub energii elektrycznej, w przypadku gdy nie są one wystawione na sprzedaż w ograniczonej objętości lub w ustalonej ilości, lub dostarczanie centralnego ogrzewania rozpoczęły się w okresie, w którym przysługuje prawo do odstąpienia, przewidzianym w art. 9 ust. 2, a umowa nakłada na konsumenta obowiązek zapłaty, przedsiębiorca wymaga od konsumenta zgłoszenia wyraźnego żądania. Przedsiębiorca zwraca się również do konsumenta o przyjęcie do wiadomości, że z chwilą pełnego wykonania umowy przez przedsiębiorcę konsument nie ma już prawa do odstąpienia od umowy.”;

"

8)  w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

a)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„1a. Państwa członkowskie mogą przyjąć przepisy, zgodnie z którymi okres, w którym przysługuje prawo do odstąpienia, wynoszący 14 dni, o którym mowa w ust. 1, zostaje wydłużony do 30 dni w przypadku umów zawieranych w kontekście nieumówionych wizyt przedsiębiorcy w domu konsumenta lub wycieczek organizowanych przez przedsiębiorcę w celu promowania lub sprzedaży produktów konsumentom, z myślą o ochronie uzasadnionych interesów konsumentów w odniesieniu do agresywnych lub wprowadzających w błąd praktyk marketingowych lub sprzedażowych. Takie przepisy są proporcjonalne, niedyskryminujące i znajdują uzasadnienie ze względu na ochronę konsumenta.”;

"

b)  w ust. 2 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:"

„2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 10 okres, w którym przysługuje prawo do odstąpienia i o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, wygasa po upływie 14 dni albo 30 dni w przypadku, gdy państwa członkowskie przyjęły przepisy zgodnie z ust. 1a niniejszego artykułu, od:”;

"

9)  art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. Jeżeli przedsiębiorca udzielił konsumentowi informacji przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu w ciągu 12 miesięcy od dnia, o którym mowa w art. 9 ust. 2, okres, w którym przysługuje prawo do odstąpienia, wygasa po upływie 14 dni albo 30 dni w przypadku, gdy państwa członkowskie przyjęły przepisy zgodnie z art. 9 ust. 1a, od dnia, w którym konsument otrzymał te informacje.”;

"

10)  w art. 13▌ dodaje się następujące ustępy:"

4. W odniesieniu do danych osobowych konsumenta, przedsiębiorca musi wypełnić zobowiązania mające zastosowanie na mocy rozporządzenia (UE) 2016/679.

5.  Przedsiębiorca powstrzymuje się od wykorzystywania jakichkolwiek treści, innych niż dane osobowe, dostarczonych lub wytworzonych przez konsumenta w trakcie korzystania z treści cyfrowych lub usługi cyfrowej dostarczonych przez przedsiębiorcę, z wyjątkiem sytuacji, gdy takie treści:

   a) nie są użyteczne poza kontekstem treści cyfrowych lub usługi cyfrowej dostarczonych przez przedsiębiorcę;
   b) dotyczą wyłącznie działalności konsumenta realizowanej w trakcie korzystania z treści cyfrowych lub usługi cyfrowej dostarczonych przez przedsiębiorcę;
   c) zostały zagregowane z innymi danymi przez przedsiębiorcę i nie mogą zostać zdezagregowane lub ich zdezagregowanie wymagałoby niewspółmiernych wysiłków; lub
   d) zostały wygenerowane wspólnie przez konsumenta wraz z innymi osobami, a inni konsumenci nadal mogą wykorzystywać te treści.

6.  Z wyjątkiem przypadków, o których mowa w ust. 5 lit. a), b) lub c), przedsiębiorca, na wniosek konsumenta, udostępnia konsumentowi wszelkie treści inne niż dane osobowe, dostarczone lub wytworzone przez konsumenta w trakcie korzystania z treści cyfrowych lub usługi cyfrowej dostarczonych przez przedsiębiorcę.

7.  Konsument ma prawo odzyskać te treści cyfrowe od dostawcy nieodpłatnie, bez przeszkód ze strony przedsiębiorcy, w rozsądnym terminie i w powszechnie używanym formacie nadającym się do odczytu maszynowego.

8.  W przypadku odstąpienia od umowy przedsiębiorca może uniemożliwić konsumentowi dalsze korzystanie z treści cyfrowych lub usługi cyfrowej, zwłaszcza przez zablokowanie konsumentowi dalszego dostępu do treści cyfrowych lub usługi cyfrowej albo przez zablokowanie konta konsumenta, nie naruszając przepisów ust. 6.”;

"

11)  w art. 14 wprowadza się następujące zmiany:

a)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„2a. W przypadku odstąpienia od umowy konsument powstrzymuje się od korzystania z treści cyfrowych lub usługi cyfrowej i udostępniania ich osobom trzecim.”;

"

b)  ▌ust. 4 lit. b) ppkt (i) otrzymuje brzmienie:"

„(i) konsument nie udzielił uprzednio swojej wyraźnej zgody na rozpoczęcie spełniania świadczenia przed zakończeniem 14-dniowego albo 30-dniowego okresu, o którym mowa w art. 9;”;

"

12)  w art. 16 wprowadza się następujące zmiany:

a)  pkt a) otrzymuje brzmienie:"

a) umów o świadczenie usług, w ramach których usługa została w pełni wykonana, oraz, w wypadku gdy umowa nakłada na konsumenta obowiązek zapłaty, jeżeli rozpoczęto spełnianie świadczenia za wyraźną uprzednią zgodą konsumenta oraz po przyjęciu przez niego do wiadomości, że utraci przysługujące mu prawo do odstąpienia od umowy z chwilą pełnego wykonania umowy przez przedsiębiorcę;”;

"

b)  pkt m) otrzymuje brzmienie:"

m) umów o dostarczanie treści cyfrowych, które nie są dostarczane na trwałym nośniku, jeśli rozpoczęto spełnianie świadczenia i, jeżeli umowa nakłada na konsumenta obowiązek zapłaty, w przypadku gdy:

   (i) konsument wyraził uprzednio wyraźną zgodę na rozpoczęcie świadczenia w czasie trwania okresu, w którym przysługuje prawo do odstąpienia;
   (ii) konsument przyjął do wiadomości, że tym samym traci prawo do odstąpienia od umowy; oraz
   (iii) przedsiębiorca dostarczył potwierdzenie zgodnie z art. 7 ust. 2 lub art. 8 ust. 7.”;

"

c)  dodaje się następujące akapity:"

„Państwa członkowskie mogą zastosować odstępstwo od wyjątków od prawa do odstąpienia od umowy wskazanych w ust. 1 lit. a), b), c) i e) w przypadku umów zawieranych w kontekście nieumówionych wizyt przedsiębiorcy w domu konsumenta lub wycieczek organizowanych przez przedsiębiorcę w celu promowania lub sprzedaży produktów konsumentom, z myślą o ochronie uzasadnionych interesów konsumentów w odniesieniu do agresywnych lub wprowadzających w błąd praktyk marketingowych lub sprzedażowych. Takie przepisy są proporcjonalne, niedyskryminujące i znajdują uzasadnienie ze względu na ochronę konsumenta.

Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że konsument traci prawo do odstąpienia od umowy w przypadku umów o świadczenie usług, w przypadku których usługa została w pełni wykonana i gdy konsument wyraźnie zażądał od przedsiębiorcy, aby przyjechał do niego w celu dokonania naprawy, jeżeli rozpoczęto spełnianie świadczenia za wyraźną uprzednią zgodą konsumenta, jeżeli umowa nakłada na konsumenta obowiązek zapłaty.”;

"

13)  art. 24 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 24

Sankcje

1.  Państwa członkowskie ustanawiają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie działania niezbędne do zapewnienia stosowania tych sankcji. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby przy ▌nakładaniu sankcji uwzględniano w stosownych przypadkach następujące niewyczerpujące i orientacyjne kryteria:

   a) charakter, wagę, skalę i czas trwania ▌dokonanego naruszenia;

   b) jakiekolwiek działanie podjęte przez przedsiębiorcę w celu złagodzenia lub zlikwidowania szkody poniesionej przez konsumentów;

   c) jakiekolwiek wcześniejsze naruszenia dokonane przez przedsiębiorcę;
   d) zyski osiągnięte lub straty uniknięte przez przedsiębiorcę w związku z naruszeniem, jeżeli dostępne są odpowiednie dane;
   e) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem (UE) 2017/2394;
   f) jakiekolwiek inne okoliczności obciążające lub łagodzące mające zastosowanie w danej sprawie.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby w sytuacjach gdy sankcje mają zostać nałożone zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) 2017/2394, sankcje te przewidywały albo możliwość nakładania grzywien w ramach procedur administracyjnych, albo możliwość wszczęcia postępowania sądowego w celu nałożenia grzywien, albo obie te możliwości, przy czym maksymalna wysokość tych grzywien wynosi co najmniej 4 % rocznego obrotu przedsiębiorcy w państwie członkowskim lub państwach członkowskich objętych naruszeniem.

4.  W odniesieniu do przypadków gdy grzywnę nakłada się zgodnie z ust. 3, ale informacje o rocznym obrocie przedsiębiorcy nie są dostępne, państwa członkowskie wprowadzają możliwość nakładania grzywien, których maksymalna wysokość wynosi co najmniej 2 mln EUR.

5.  Najpóźniej w dniu ... [data transpozycji niniejszej dyrektywy zmieniającej] r. państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych zasadach, a następnie niezwłocznie powiadamiają ją o wszelkich zmianach mających wpływ na te zasady.”;

"

14)  w art. 29 ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. W przypadku gdy państwo członkowskie korzysta z którejkolwiek z opcji regulacyjnych, o których mowa w art. 3 ust. 4, art. 6 ust. 7, art. 6 ust. 8, art. 7 ust. 4, art. 8 ust. 6, art. 9 ust. 1a, art. 9 ust. 3 i art. 16 akapit drugi, informuje o tym, a także o wszelkich późniejszych zmianach, Komisję do dnia ... [data transpozycji wskazana w art. 5 niniejszej dyrektywy zmieniającej].”;

"

15)  w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:

a)  w części A wprowadza się następujące zmiany:

(i)  ▌akapit trzeci pod „Prawo do odstąpienia od umowy” otrzymuje brzmienie:"

„Aby skorzystać z prawa do odstąpienia od umowy, muszą Państwo poinformować nas [2] o swojej decyzji o odstąpieniu od niniejszej umowy w drodze jednoznacznego oświadczenia (na przykład pismo wysłane pocztą lub pocztą elektroniczną). Mogą Państwo skorzystać z wzoru formularza odstąpienia od umowy, jednak nie jest to obowiązkowe. [3]”;

"

(ii)  punkt drugi pod „Instrukcje wypełniania” otrzymuje brzmienie:"

„[2.] Proszę wpisać Państwa nazwę/nazwisko, pełny adres pocztowy, numer telefonu i adres e‑mail.”;

"

b)  część B tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:"

„Adresat [w tym miejscu przedsiębiorca powinien wpisać nazwę przedsiębiorcy, pełny adres pocztowy oraz ▌adres e-mail]:”.

"

Artykuł 3

Zmiany w dyrektywie 93/13/WE

W dyrektywie 93/13/EWG wprowadza się następujące zmiany:

dodaje się artykuł ▌ w brzmieniu:"

Artykuł 8b

1.  Państwa członkowskie ustanawiają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie działania niezbędne do zapewnienia stosowania tych sankcji. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

2.  Państwa członkowskie mogą ograniczyć stosowanie takich sankcji do sytuacji, w których warunki umowne są jednoznacznie określone w prawie krajowym jako nieuczciwe we wszystkich okolicznościach lub w których sprzedawca lub dostawca nadal stosuje warunki umowne, które zostały uznane za nieuczciwe w ostatecznej decyzji podjętej zgodnie z art. 7 ust. 2.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby przy ▌nakładaniu sankcji uwzględniano w stosownych przypadkach następujące niewyczerpujące i orientacyjne kryteria:

   a) charakter, wagę, skalę i czas trwania ▌dokonanego naruszenia;

   b) jakiekolwiek działanie podjęte przez sprzedawcę lub dostawcę w celu złagodzenia lub zlikwidowania szkody poniesionej przez konsumentów;

   c) jakiekolwiek wcześniejsze naruszenia dokonane przez sprzedawcę lub dostawcę;
   d) zyski osiągnięte lub straty uniknięte przez sprzedawcę lub dostawcę w związku z naruszeniem, jeżeli dostępne są odpowiednie dane;
   e) sankcje nałożone na sprzedawcę lub dostawcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem (UE) 2017/2394;
   f) jakiekolwiek inne okoliczności obciążające lub łagodzące mające zastosowanie w niniejszej sprawie.

4.  Nie naruszając przepisów ust. 2, państwa członkowskie zapewniają, aby w sytuacjach gdy sankcje mają zostać nałożone zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) 2017/2394, sankcje te przewidywały albo możliwość nakładania grzywien w ramach procedur administracyjnych, albo możliwość wszczęcia postępowania sądowego w celu nałożenia grzywien, albo obie te możliwości, przy czym maksymalna wysokość tych grzywien wynosi co najmniej 4 % rocznego obrotu sprzedawcy lub dostawcy w państwie członkowskim lub państwach członkowskich objętych naruszeniem.

5.  W odniesieniu do przypadków gdy grzywnę nakłada się zgodnie z ust. 4, ale informacje o rocznym obrocie sprzedawcy lub dostawcy nie są dostępne, państwa członkowskie wprowadzają możliwość nakładania grzywien, których maksymalna wysokość wynosi co najmniej 2 mln EUR.

6.  Najpóźniej w dniu ... [data transpozycji niniejszej dyrektywy zmieniającej] r. państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych zasadach, a następnie niezwłocznie powiadamiają ją o wszelkich zmianach mających wpływ na te zasady.”;

"

Artykuł 4

Zmiany w dyrektywie 98/6/WE

W dyrektywie 98/6/WE wprowadza się następujące zmiany:

a)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 6a

1.  W każdym ogłoszeniu o obniżce ceny podaje się wcześniejszą cenę stosowaną przez podmiot gospodarczy przez określony okres przed zastosowaniem obniżki ceny.

2.  Wcześniejsza cena oznacza najniższą cenę stosowaną przez podmiot gospodarczy przez określony okres, który nie może być krótszy niż miesiąc przed zastosowaniem obniżki ceny.

3.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć inne przepisy dla towarów, które ulegają szybkiemu zepsuciu bądź mają krótki termin przydatności do użycia.

4.  Jeżeli dany produkt znajduje się w obrocie krócej niż 30 dni, państwa członkowskie mogą przewidzieć krótszy okres niż podany w ust. 2.

5.  Państwa członkowskie mogą postanowić, że jeżeli obniżka ceny jest stopniowo zwiększana, wcześniejsza cena jest ceną bez obniżki sprzed pierwszego zastosowania obniżki ceny.”;

"

b)   art. 8 otrzymuje brzmienie:"

Artykuł 8

1.  Państwa członkowskie ustanawiają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie działania niezbędne do zapewnienia stosowania tych sankcji. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby przy ▌nakładaniu sankcji uwzględniano w stosownych przypadkach następujące niewyczerpujące i orientacyjne kryteria:

   a) charakter, wagę, skalę i czas trwania ▌dokonanego naruszenia;

   b) jakiekolwiek działanie podjęte przez przedsiębiorcę w celu złagodzenia lub zlikwidowania szkody poniesionej przez konsumentów;

   c) jakiekolwiek wcześniejsze naruszenia dokonane przez podmiot gospodarczy;
   d) zyski osiągnięte lub straty uniknięte przez podmiot gospodarczy w związku z naruszeniem, jeżeli dostępne są odpowiednie dane;
   e) sankcje nałożone na podmiot gospodarczy za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem (UE) 2017/2394;
   f) jakiekolwiek inne okoliczności obciążające lub łagodzące mające zastosowanie w danej sprawie.

3.  Najpóźniej w dniu ... [data transpozycji niniejszej dyrektywy zmieniającej] r. państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych zasadach, a następnie niezwłocznie powiadamiają ją o wszelkich zmianach mających wpływ na te zasady.”.

"

Artykuł 5

Informacje na temat praw konsumentów

Komisja zapewnia, by obywatele poszukujący informacji na temat przysługujących im praw konsumentów oraz pozasądowego rozstrzygania sporów mogli korzystać z internetowego punktu kontaktowego, za pośrednictwem jednolitego portalu cyfrowego ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1724(33), umożliwiającego im:

a)  dotarcie do aktualnych informacji na temat praw konsumentów przysługujących im na mocy unijnych przepisów w jasny, zrozumiały i łatwo dostępny sposób; oraz

b)  złożenie skargi za pośrednictwem platformy internetowego rozstrzygania sporów utworzonej na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013(34) oraz do właściwego Europejskiego Centrum Konsumenckiego, zależnie od zaangażowanych stron.

Artykuł 6

Sprawozdanie Komisji i przegląd

Najpóźniej ... [2 lata od daty rozpoczęcia stosowania] Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy. Sprawozdanie to obejmuje w szczególności ocenę przepisów niniejszej dyrektywy odnoszących się do:

a)  imprez organizowanych w miejscach innych niż lokal przedsiębiorcy; oraz

b)  przypadków towarów wprowadzanych na rynek jako identyczne, ale znacząco różniących się składem lub właściwościami, w tym tego, czy przypadki te powinny podlegać bardziej rygorystycznym wymogom, w tym zakazowi w załączniku I do dyrektywy 2005/29/WE, oraz tego, czy konieczne są bardziej szczegółowe przepisy dotyczące informacji na temat różnicowania towarów.

Do sprawozdania dołącza się w razie potrzeby wniosek ustawodawczy.

Artykuł 7

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do ... [24 miesięcy od daty przyjęcia] przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia ... [6 miesięcy po upływie terminu transpozycji].

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 8

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 9

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1)* TEKST NIE BYŁ JESZCZE PRZEDMIOTEM FINALIZACJI PRAWNO-JĘZYKOWEJ.
(2)Dz.U. C 440 z 6.12.2018, s. 66.
(3)Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2019 r.
(4)Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 22).
(5)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów (Dz.U. L 110 z 1.5.2009, s. 30).
(6)Dyrektywa 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz.U. L 80 z 18.3.1998, s. 27).
(7)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 64).
(8)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylające rozporządzenie (WE) nr 2006/2004, Dz.U. L 345 z 27.12.2017, s. 1.
(9)Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95 z 21.4.1993, s. 29).
(10) Rozporządzenie (UE) 2019/... Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia... (Dz.U...).
(11)+ Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS nr/RR (2018/0112(COD)) oraz wstawić w przypisie numer, datę, tytuł i odniesienie do publikacji tej dyrektywy w Dz.U.
(12)++ Dz.U.: proszę wstawić w treści numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS nr/RR (2018/0112(COD)).
(13) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/943 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony niejawnego know-how i niejawnych informacji handlowych (tajemnic przedsiębiorstwa) przed ich bezprawnym pozyskiwaniem, wykorzystywaniem i ujawnianiem (Dz.U. L 157 z 15.6.2016, s. 1).
(14)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (rozporządzenie w sprawie ODR w sporach konsumenckich) (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 1).
(15)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii (Dz.U. L 194 z 19.7.2016, s. 1).
(16)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/302 z dnia 28 lutego 2018 r. w sprawie nieuzasadnionego blokowania geograficznego oraz innych form dyskryminacji klientów ze względu na przynależność państwową, miejsce zamieszkania lub miejsce prowadzenia działalności na rynku wewnętrznym oraz w sprawie zmiany rozporządzeń (WE) nr 2006/2004 oraz (UE) 2017/2394 i dyrektywy 2009/22/WE (Dz.U. L 60 I z 2.3.2018, s. 1).
(17)Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. L 178 z 17.7.2000, s. 1).
(18) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... z dnia... (Dz.U...).
(19)+ Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer dyrektywy zawartej w dokumencie PE-CONS 26/19 (2015/0287(COD)) oraz wstawić w przypisie numer, datę, tytuł i odniesienie do publikacji tej dyrektywy w Dz.U.
(20)++ Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer dyrektywy zawartej w dokumencie PE-CONS 26/19 (2015/0287(COD)).
(21)+ Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer dyrektywy zawartej w dokumencie PE-CONS 26/19 (2015/0287(COD)).
(22)+ Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer dyrektywy zawartej w dokumencie PE-CONS 26/19 (2015/0287(COD)).
(23)+ Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer dyrektywy zawartej w dokumencie PE-CONS 26/19 (2015/0287(COD)).
(24)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).
(25)C(2017) 6532.
(26) https://ec.europa.eu/jrc/sites/jrcsh/files/eu_harmonised_testing_methodology__framework_for_selecting_and_testing_of_food_products_to_assess_quality_related_characteristics.pdf
(27)Dz.U. C 369 z 17.12.2011, s. 14.
(28)+Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS nr/RR (2018/0112(COD)) oraz wstawić w przypisie numer, datę, tytuł i odniesienie do publikacji tego rozporządzenia w Dz.U.
(29)+ Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer dyrektywy zawartej w dokumencie PE-CONS 27/19 (2015/0288(COD)) oraz wstawić w przypisie numer, datę, tytuł i odniesienie do publikacji tej dyrektywy w Dz.U.
(30)+ Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer dyrektywy zawartej w dokumencie PE-CONS 26/19 (2015/0287(COD)) oraz wstawić w przypisie numer, datę, tytuł i odniesienie do publikacji tej dyrektywy w Dz.U.
(31)++ Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer dyrektywy zawartej w dokumencie PE-CONS 26/19 (2015/0287(COD)).
(32)+ Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer dyrektywy zawartej w dokumencie PE-CONS 26/19 (2015/0287(COD)).
(33) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1724 z dnia 2 października 2018 r. w sprawie utworzenia jednolitego portalu cyfrowego w celu zapewnienia dostępu do informacji, procedur oraz usług wsparcia i rozwiązywania problemów, a także zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 1).
(34) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (rozporządzenie w sprawie ODR w sporach konsumenckich) (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 1).

Ostatnia aktualizacja: 25 kwietnia 2019Informacja prawna