Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 4 kwietnia 2019 r. - Bruksela 
Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: data, do której kontrahenci mogą nadal stosować swoje procedury zarządzania ryzykiem w stosunku do niektórych kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP
 Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: data, od której obowiązek rozliczania staje się skuteczny dla niektórych rodzajów kontraktów
 Wniosek o uchylenie immunitetu Georgiosa Epitideiosa
 Wniosek o uchylenie immunitetu Lamprosa Fountoulisa
 Wniosek o uchylenie immunitetu Eleftheriosa Synadinosa
 Państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, w odniesieniu do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej ***I
 Wytyczne dotyczące polityk zatrudnienia państw członkowskich *
 Gospodarowanie odpadami
 Egzekwowanie prawa i szczegółowe zasady dotyczące delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego ***I
 Maksymalny dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu, minimalne przerwy oraz dzienny i tygodniowy czas odpoczynku oraz określanie położenia za pomocą tachografów ***I
 Dostosowanie do zmian w sektorze transportu drogowego ***I
 Wspólne zasady rynku wewnętrznego gazu ziemnego ***I
 Europejski Fundusz Morski i Rybacki ***I
 Ustanowienie planu wieloletniego dotyczącego połowów eksploatujących stada denne w zachodniej części Morza Śródziemnego ***I
 Wzmocnienie zabezpieczeń dowodów tożsamości oraz dokumentów pobytowych wydawanych obywatelom Unii ***I
 Zarządzanie bezpieczeństwem infrastruktury drogowej ***I
 Ogólnoeuropejski indywidualny produkt emerytalny (OIPE) ***I
 Równowaga między życiem zawodowym a prywatnym rodziców i opiekunów ***I
 Ochrona budżetu Unii w przypadku uogólnionych braków w zakresie praworządności w państwach członkowskich ***I
 Europejski Fundusz Społeczny Plus ***I
 Komputeryzacja przepływu wyrobów akcyzowych i nadzór nad nimi ***I
 Ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego (przekształcenie) ***I
 Wieloletni plan odbudowy populacji włócznika śródziemnomorskiego ***I
 Minimalny poziom wyszkolenia marynarzy ***I
 Dostosowanie rocznych płatności zaliczkowych w latach 2021–2023 ***I
 Tymczasowe przywrócenie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych ***I
 Zasięgnięcie opinii Trybunału Sprawiedliwości w kwestii przystąpienia UE do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej
 Traktowanie pod względem podatkowym indywidualnych produktów emerytalnych, w tym ogólnoeuropejskiego indywidualnego produktu emerytalnego

Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: data, do której kontrahenci mogą nadal stosować swoje procedury zarządzania ryzykiem w stosunku do niektórych kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP
PDF 133kWORD 49k
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 28 marca 2019 r. zmieniającego rozporządzenie delegowane (UE) 2016/2251 uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do daty, do której kontrahenci mogą nadal stosować swoje procedury zarządzania ryzykiem w stosunku do niektórych kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP ((C(2019)02530 – 2019/2679(DEA))
P8_TA-PROV(2019)0331B8-0234/2019

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2019)02530),

–  uwzględniając pismo Komisji z dnia 28 marca 2019 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

–  uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 1 kwietnia 2019 r. skierowane do przewodniczącej Konferencji Przewodniczących Komisji,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji(1), w szczególności jego art. 11 ust. 5 i art. 82 ust. 6,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/397 z dnia 19 grudnia 2018 r. zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) 2016/2251 uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do daty, do której kontrahenci mogą nadal stosować swoje procedury zarządzania ryzykiem w stosunku do niektórych kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP(2),

–  uwzględniając zalecenie Komisji Gospodarczej i Monetarnej dotyczące decyzji,

–  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając fakt, że nie wyrażono sprzeciwu w terminie określonym wart. 105 ust. 6 akapity pierwszy i drugi Regulaminu, który upłynął dnia 4 kwietnia 2019 r.,

A.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/397 rozporządzenie ma być stosowane od dnia następującego po dniu, w którym traktaty przestają mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i być stosowane w tym państwie zgodnie z art. 50 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), chyba że umowa o wystąpieniu weszła w życie przed tą datą lub dwuletni okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE, został przedłużony;

B.  mając na uwadze, że w dniu 22 marca 2019 r. Rada Europejska przyjęła decyzję (UE) 2019/476(3) przedłużającą okres przewidziany w art. 50 ust. 3 TUE w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem oraz mając na uwadze, że w związku z tym drugi warunek stosowania rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/397, zgodnie z którym dwuletni okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE, nie został przedłużony, nie zostanie spełniony;

C.  mając na uwadze, że przyczyny leżące u podstaw rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/397 pozostaną bez względu na jakiekolwiek przedłużenie okresu, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE, oraz mając na uwadze, że w dniu 13 lutego 2019 r. Parlament oświadczył, że nie ma zastrzeżeń do rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/397;

D.  mając na uwadze, że Parlament nadal zgadza się co do znaczenia, jakie dla właściwych organów i rynków finansowych ma zwolnienie niektórych transakcji wynikających z nowacji, na ograniczony okres 12 miesięcy, jeżeli kontrahent mający siedzibę w Zjednoczonym Królestwie zostaje zmieniony na kontrahenta w UE-27, i w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje rozporządzenie delegowane z dnia 28 marca 2019 r., które dotyczy nowego sposobu przedłużenia okresu przewidzianego w art. 50 ust. 3 TUE decyzją Rady Europejskiej (UE) nr 2019/476;

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1.
(2) Dz.U. L 71 z 13.3.2019, s. 15.
(3) Decyzja Rady Europejskiej (UE) 2019/476 przyjęta w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem z dnia 22 marca 2019 r. przedłużająca okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE (Dz.U. L 80I z 22.3.2019, s. 1),


Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: data, od której obowiązek rozliczania staje się skuteczny dla niektórych rodzajów kontraktów
PDF 133kWORD 49k
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 28 marca 2019 r. zmieniającego rozporządzenie delegowane (UE) 2015/2205, rozporządzenie delegowane (UE) 2016/592 i rozporządzenie delegowane (UE) 2016/1178 uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do daty, od której obowiązek rozliczania staje się skuteczny dla niektórych rodzajów kontraktów (C(2019)02533 – 2019/2680(DEA))
P8_TA-PROV(2019)0332B8-0235/2019

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2019)02533),

–  uwzględniając pismo Komisji z 28 marca 2019 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

–  uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z 1 kwietnia 2019 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji(1), w szczególności jego art. 5 ust. 2 i art. 82 ust. 6,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/396 z dnia 19 grudnia 2018 r. zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) 2015/2205, rozporządzenie delegowane (UE) 2016/592 i rozporządzenie delegowane (UE) 2016/1178 uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do daty, od której obowiązek rozliczania staje się skuteczny dla niektórych rodzajów kontraktów(2),

–  uwzględniając zalecenie dotyczące decyzji Komisji Gospodarczej i Monetarnej,

–  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając fakt, że nie wyrażono sprzeciwu w terminie określonym wart. 105 ust. 6 akapity pierwszy i drugi Regulaminu, który upłynął dnia 4 kwietnia 2019 r.,

A.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/396 rozporządzenie stosuje się od dnia następującego po dniu, w którym traktaty przestają mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie na podstawie art. 50 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), chyba że umowa o wystąpieniu weszła w życie przed tym dniem lub przedłużony został dwuletni okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE;

B.  mając na uwadze, że 22 marca 2019 r. Rada Europejska przyjęła decyzję (UE) 2019/476(3) przedłużającą okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem oraz mając na uwadze, że w związku z tym nie zostanie spełniony drugi warunek stosowania rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/396, zgodnie z którym dwuletni okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE, nie został przedłużony;

C.  mając na uwadze, że przyczyny leżące u podstaw rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/396 pozostaną – bez względu na jakiekolwiek przedłużenie okresu, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE, oraz mając na uwadze, że 13 lutego 2019 r. Parlament oświadczył, że nie ma zastrzeżeń do rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/396;

D.  mając na uwadze, że Parlament nadal zgadza się co do znaczenia, jakie dla właściwych organów i rynków finansowych ma zwolnienie niektórych transakcji wynikających z nowacji na ograniczony okres 12 miesięcy, jeżeli kontrahent mający siedzibę w Zjednoczonym Królestwie zostaje zmieniony na kontrahenta w UE-27, i w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje rozporządzenie delegowane z dnia 28 marca 2019 r., które dotyczy niedawnego przedłużenia okresu przewidzianego w art. 50 ust. 3 TUE decyzją Rady Europejskiej (UE) nr 2019/476;

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1.
(2) Dz.U. L 71 z 13.3.2019, s. 11.
(3) Decyzja Rady Europejskiej (UE) 2019/476 przyjęta w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem z dnia 22 marca 2019 r. przedłużająca okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE (Dz.U. L 80I z 22.3.2019, s. 1).


Wniosek o uchylenie immunitetu Georgiosa Epitideiosa
PDF 138kWORD 49k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Georgiosa Epitideiosa (2018/2268(IMM))
P8_TA-PROV(2019)0333A8-0185/2019

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Georgiosa Epitideiosa przekazany przez zastępcę prokuratora Sądu Najwyższego Grecji w dniu 12 października 2018 r. w związku z procedurą nr ABM: 2017/10839 i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 13 listopada 2018 r.,

–  po wysłuchaniu wyjaśnień Georgiosa Epitideiosa zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu z dnia 20 września 1976 r. dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich,

–  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r.(1),

–  uwzględniając art. 62 Konstytucji Grecji,

–  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0185/2019),

A.  mając na uwadze, że zastępca prokuratora przy Sądzie Najwyższym Grecji zwrócił się o uchylenie immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego Georgiosa Epitideiosa w związku z możliwym postawieniem zarzutu popełnienia przestępstwa;

B.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swoich państw z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

C.  mając na uwadze, że art. 62 Konstytucji Grecji przewiduje, że podczas kadencji parlamentu posłowie nie mogą być ścigani, aresztowani, więzieni ani poddani innym ograniczeniom, jeśli parlament nie wyrazi na to uprzednio zgody;

D.  mając na uwadze, że wniosek zastępcy prokuratora Sądu Najwyższego Grecji odnosi się do postępowania w sprawie domniemanego naruszenia art. 45 i art. 232A greckiego kodeksu karnego, które dotyczą połączonego naruszenia orzeczenia sądu;

E.  mając na uwadze, że Georgiosa Epitideiosa oskarżono o niezastosowanie się do wyroku tymczasowego nr 3603/2015 wydanego przez jednoosobowy sąd pierwszej instancji w Atenach nakazującego usunięcie wszystkich kamer na parterze i przy wejściu do budynku mieszczącego się przy 73 Odos Grammou w Marousi (Attyka) oraz zapłatę grzywny w wysokości 600 EUR (sześćset euro) za każde przyszłe naruszenie wyroku z dnia 25 maja 2015 r.;

F.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 ust. 8 Regulaminu Komisja Prawna nie może w żadnym przypadku orzekać o winie bądź braku winy posła ani o zasadności wszczęcia wobec niego postępowania karnego na podstawie zarzutów, które są mu stawiane, nawet wtedy, gdy analiza wniosku pozwala właściwej komisji na dokładne zapoznanie się ze szczegółami sprawy;

G.  mając na uwadze, że Parlament Europejski nie może także zajmować stanowiska w sprawie winy bądź braku winy posła ani tego, czy czyny przypisywane posłowi uzasadniają wszczęcie postępowania sądowego, ani też wypowiadać się w kwestii odnośnych cech krajowych systemów prawnych i sądowych;

H.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 5 ust. 2 Regulaminu Parlamentu Europejskiego immunitet parlamentarny nie jest osobistym przywilejem posła, lecz gwarancją niezależności Parlamentu jako całości oraz jego członków;

I.  mając na uwadze, że immunitet parlamentarny ma na celu ochronę Parlamentu i jego członków przed postępowaniami sądowymi w związku z działaniami podejmowanymi w ramach wykonywania obowiązków parlamentarnych, których nie można oddzielić od tych obowiązków;

J.  mając na uwadze, że postępowanie nie dotyczy opinii wyrażonych ani głosów oddanych w ramach wykonywania obowiązków danego posła do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 8 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

K.  mając na uwadze, że na podstawie informacji i wyjaśnień przekazanych w tej sprawie nie ma podstaw, aby podejrzewać, że postępowanie karne wszczęto z zamiarem zaszkodzenia politycznej działalności posła lub jego reputacji, a zatem niezależności Parlamentu (fumus persecutionis);

1.  podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Georgiosa Epitideiosa;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do bezzwłocznego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji władzom greckim i Georgiosowi Epitideiosowi.

(1) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.


Wniosek o uchylenie immunitetu Lamprosa Fountoulisa
PDF 138kWORD 49k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Lamprosa Fountoulisa (2018/2269(IMM))
P8_TA-PROV(2019)0334A8-0183/2019

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Lamprosa Fountoulisa przekazany przez zastępcę prokuratora Sądu Najwyższego Grecji w dniu 12 października 2018 r. w związku z procedurą nr ABM: 2017/10839 i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 13 listopada 2018 r.,

–  po wysłuchaniu wyjaśnień Lamprosa Fountoulisa zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu z dnia 20 września 1976 r. dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich,

–  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r.(1),

–  uwzględniając art. 62 Konstytucji Grecji,

–  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0183/2019),

A.  mając na uwadze, że zastępca prokuratora przy Sądzie Najwyższym Grecji zwrócił się o uchylenie immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego Lamprosa Fountoulisa w związku z możliwym postawieniem zarzutu popełnienia przestępstwa;

B.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swoich państw z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

C.  mając na uwadze, że art. 62 Konstytucji Grecji przewiduje, że podczas kadencji parlamentu posłowie nie mogą być ścigani, aresztowani, więzieni ani poddani innym ograniczeniom, jeśli parlament nie wyrazi na to uprzednio zgody;

D.  mając na uwadze, że wniosek zastępcy prokuratora Sądu Najwyższego Grecji odnosi się do postępowania w sprawie domniemanego naruszenia art. 45 i art. 232A greckiego kodeksu karnego, które dotyczą połączonego naruszenia orzeczenia sądu;

E.  mając na uwadze, że Lamprosa Fountoulisa oskarżono o niezastosowanie się do wyroku tymczasowego nr 3603/2015 wydanego przez jednoosobowy sąd pierwszej instancji w Atenach nakazującego usunięcie wszystkich kamer na parterze i przy wejściu do budynku mieszczącego się przy 73 Odos Grammou w Marousi (Attyka) oraz zapłatę grzywny w wysokości 600 EUR (sześćset euro) za każde przyszłe naruszenie wyroku z dnia 25 maja 2015 r.;

F.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 ust. 8 Regulaminu Komisja Prawna nie może w żadnym przypadku orzekać o winie bądź braku winy posła ani o zasadności wszczęcia wobec niego postępowania karnego na podstawie zarzutów, które są mu stawiane, nawet wtedy, gdy analiza wniosku pozwala właściwej komisji na dokładne zapoznanie się ze szczegółami sprawy;

G.  mając na uwadze, że Parlament Europejski nie może także zajmować stanowiska w sprawie winy bądź braku winy posła ani tego, czy czyny przypisywane posłowi uzasadniają wszczęcie postępowania sądowego, ani też wypowiadać się w kwestii odnośnych cech krajowych systemów prawnych i sądowych;

H.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 5 ust. 2 Regulaminu Parlamentu Europejskiego immunitet parlamentarny nie jest osobistym przywilejem posła, lecz gwarancją niezależności Parlamentu jako całości oraz jego członków;

I.  mając na uwadze, że immunitet parlamentarny ma na celu ochronę Parlamentu i jego członków przed postępowaniami sądowymi w związku z działaniami podejmowanymi w ramach wykonywania obowiązków parlamentarnych, których nie można oddzielić od tych obowiązków;

J.  mając na uwadze, że postępowanie nie dotyczy opinii wyrażonych ani głosów oddanych w ramach wykonywania obowiązków danego posła do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 8 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

K.  mając na uwadze, że na podstawie informacji i wyjaśnień przekazanych w tej sprawie nie ma podstaw, aby podejrzewać, że postępowanie karne wszczęto z zamiarem zaszkodzenia politycznej działalności posła lub jego reputacji, a zatem niezależności Parlamentu (fumus persecutionis);

1.  podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Lamprosa Fountoulisa;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do bezzwłocznego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji władzom greckim i Lamprosowi Fountoulisowi.

(1) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.


Wniosek o uchylenie immunitetu Eleftheriosa Synadinosa
PDF 138kWORD 49k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Eleftheriosa Synadinosa (2018/2270(IMM))
P8_TA-PROV(2019)0335A8-0184/2019

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Eleftheriosa Synadinosa przekazany przez zastępcę prokuratora Sądu Najwyższego Grecji dnia 12 października 2018 r. w związku z procedurą nr ABM: 2017/10839 i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 13 listopada 2018 r.,

–  po wysłuchaniu wyjaśnień Eleftheriosa Synadinosa zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu z dnia 20 września 1976 r. dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich,

–  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r.(1),

–  uwzględniając art. 62 Konstytucji Grecji,

–  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0184/2019),

A.  mając na uwadze, że zastępca prokuratora przy Sądzie Najwyższym Grecji zwrócił się o uchylenie immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego Eleftheriosa Synadinosa w związku z możliwym postawieniem zarzutu popełnienia przestępstwa;

B.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swoich państw z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

C.  mając na uwadze, że art. 62 Konstytucji Grecji przewiduje, że podczas kadencji parlamentu posłowie nie mogą być ścigani, aresztowani, więzieni ani poddani innym ograniczeniom, jeśli parlament nie wyrazi na to uprzednio zgody;

D.  mając na uwadze, że wniosek zastępcy prokuratora Sądu Najwyższego Grecji odnosi się do postępowania w sprawie domniemanego naruszenia art. 45 i art. 232A greckiego kodeksu karnego, które dotyczą połączonego naruszenia orzeczenia sądu;

E.  mając na uwadze, że Eleftheriosa Synadinosa oskarżono o niezastosowanie się do wyroku tymczasowego nr 3603/2015 wydanego przez jednoosobowy sąd pierwszej instancji w Atenach nakazującego usunięcie wszystkich kamer na parterze i przy wejściu do budynku mieszczącego się przy 73 Odos Grammou w Marousi (Attyka) oraz zapłatę grzywny w wysokości 600 EUR (sześćset euro) za każde przyszłe naruszenie wyroku z dnia 25 maja 2015 r.;

F.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 ust. 8 Regulaminu Komisja Prawna nie może w żadnym przypadku orzekać o winie bądź braku winy posła ani o zasadności wszczęcia wobec niego postępowania karnego na podstawie zarzutów, które są mu stawiane, nawet wtedy, gdy analiza wniosku pozwala właściwej komisji na dokładne zapoznanie się ze szczegółami sprawy;

G.  mając na uwadze, że Parlament Europejski nie może także zajmować stanowiska w sprawie winy bądź braku winy posła ani tego, czy czyny przypisywane posłowi uzasadniają wszczęcie postępowania sądowego, ani też wypowiadać się w kwestii odnośnych cech krajowych systemów prawnych i sądowych;

H.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 5 ust. 2 Regulaminu Parlamentu Europejskiego immunitet parlamentarny nie jest osobistym przywilejem posła, lecz gwarancją niezależności Parlamentu jako całości oraz jego członków;

I.  mając na uwadze, że immunitet parlamentarny ma na celu ochronę Parlamentu i jego członków przed postępowaniami sądowymi w związku z działaniami podejmowanymi w ramach wykonywania obowiązków parlamentarnych, których nie można oddzielić od tych obowiązków;

J.  mając na uwadze, że postępowanie nie dotyczy opinii wyrażonych ani głosów oddanych w ramach wykonywania obowiązków danego posła do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 8 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

K.  mając na uwadze, że na podstawie informacji i wyjaśnień przekazanych w tej sprawie nie ma podstaw, aby podejrzewać, że postępowanie karne wszczęto z zamiarem zaszkodzenia politycznej działalności posła lub jego reputacji, a zatem niezależności Parlamentu (fumus persecutionis);

1.  podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Eleftheriosa Synadinosa;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do bezzwłocznego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji władzom greckim i Eleftheriosowi Synadinosowi.

(1) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.


Państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, w odniesieniu do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej ***I
PDF 202kWORD 56k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, w odniesieniu do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii (COM(2018)0745 – C8-0483/2018 – 2018/0390(COD))
P8_TA-PROV(2019)0336A8-0047/2019

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0745),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0483/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 2 kwietnia 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0047/2019),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 4 kwietnia 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... zmieniającego ▌ rozporządzenie (UE) 2018/1806 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii

P8_TC1-COD(2018)0390


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  W dniu 29 marca 2017 r. Zjednoczone Królestwo notyfikowało Radzie Europejskiej zamiar wystąpienia z Unii zgodnie z art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). W dniu 21 marca 2019 r. Rada Europejska uzgodniła przedłużenie okresu przewidzianego w art. 50 ust. 3 TUE do dnia 22 maja 2019 r., pod warunkiem że brytyjska Izba Gmin zatwierdzi Umowę o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej(2) (zwanej dalej "umową o wystąpieniu"). W przypadku gdy brytyjska Izba Gmin nie zatwierdzi umowy o wystąpieniu, Rada Europejska uzgodniła przedłużenie tego okresu do dnia 12 kwietnia 2019 r.

(2)  Na mocy art. 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/38/WE(3) obywatele Unii mają prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, w tym prawo wjazdu na terytorium państw członkowskich bez wizy lub równoważnych formalności.

(3)  W wyniku wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Traktaty i dyrektywa 2004/38/WE, w tym prawo wjazdu na terytorium państw członkowskich bez wizy lub równoważnych formalności, przestaną mieć zastosowanie do obywateli (nationals) Zjednoczonego Królestwa posiadających status British citizens ▌. Konieczne jest zatem włączenie Zjednoczonego Królestwa do jednego z załączników do ▌rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806(4). Załącznik I zawiera wykaz państw trzecich, których obywatele mają obowiązek posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich, a załącznik II zawiera wykaz tych państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z tego obowiązku.

(4)  Gibraltar nie jest częścią Zjednoczonego Królestwa. Prawo Unii ma zastosowanie do Gibraltaru w zakresie przewidzianym w Akcie przystąpienia z 1972 r. wyłącznie na mocy art. 355 ust. 3 TFUE. Dodanie Zjednoczonego Królestwa do części 1 załącznika II do rozporządzenia (UE) 2018/1806 nie obejmie obywateli brytyjskich terytoriów zamorskich (ang. British overseas territories citizens), którzy uzyskali obywatelstwo na podstawie związków z Gibraltarem. Gibraltar należy zatem zamieścić wraz z innymi brytyjskimi terytoriami zamorskimi w wykazie znajdującym się w części 3 załącznika II do rozporządzenia (UE) 2018/1806.

(5)  Kryteria, które należy uwzględnić przy określaniu ▌ – na podstawie indywidualnej oceny każdego przypadku – państw trzecich, których obywatele objęci są obowiązkiem wizowym, oraz państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z tego obowiązku, ustanowiono w ▌art. 1 rozporządzenia (UE) 2018/1806. Kryteria te odnoszą się między innymi do nielegalnej imigracji, porządku i bezpieczeństwa publicznego, korzyści gospodarczych, w szczególności w zakresie turystyki i handlu zagranicznego, oraz do stosunków zewnętrznych Unii z danymi państwami trzecimi, w tym w szczególności w zakresie poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, a także do skutków spójności regionalnej i wzajemności.

(6)  Uwzględniając wszystkie kryteria wymienione w ▌ art. 1 rozporządzenia (UE) 2018/1806, należy zwolnić obywateli (nationals) Zjednoczonego Królestwa posiadających status British citizens z obowiązku wizowego podczas podróży na terytorium państw członkowskich. Biorąc pod uwagę bliskość geograficzną, powiązania między gospodarkami, poziom wymiany handlowej i zakres krótkoterminowych przepływów osób między Zjednoczonym Królestwem a Unią w celach gospodarczych, rekreacyjnych lub innych, ruch bezwizowy powinien ułatwić turystykę i działalność gospodarczą, przynosząc tym samym korzyści Unii.

(7)  Należy zatem włączyć Zjednoczone Królestwo do załącznika II do rozporządzenia (UE) 2018/1806 w odniesieniu do obywateli posiadających status British citizens.

(8)  Niniejsze rozporządzenie opiera się na założeniu, że w celu utrzymywania bliskich stosunków Zjednoczone Królestwo przyzna pełną wzajemność wizową obywatelom wszystkich państw członkowskich. Jeżeli w przyszłości Zjednoczone Królestwo wprowadzi obowiązek wizowy dla obywateli przynajmniej jednego państwa członkowskiego, zastosowanie powinien mieć mechanizm wzajemności przewidziany w ▌art. 7 rozporządzenia (UE) 2018/1806. Parlament Europejski, Rada, Komisja i państwa członkowskie powinny działać niezwłocznie w celu zastosowania tego mechanizmu wzajemności. Komisja powinna stale monitorować przestrzeganie zasady wzajemności i natychmiast informować Parlament Europejski i Radę w razie wystąpienia jakichkolwiek zdarzeń, które mogłyby stanowić naruszenie tej zasady.

(9)  W odniesieniu do Islandii i ▌Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw ▌we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen(5), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE(6).

(10)  W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen(7), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B i C decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE(8).

(11)  W odniesieniu do ▌ Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen(9), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B i C decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE(10).

(12)  Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE(11); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związane ani go nie stosuje.

(13)  Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE(12); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jego przyjęciu i nie jest nim związana ani go nie stosuje.

(14)  Niniejsze rozporządzenie jest aktem opartym na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związanym w rozumieniu, odpowiednio, art. 3 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2003 r., art. 4 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2005 r. oraz art. 4 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2011 r.

(15)  Niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w dniu następującym po dniu, w którym prawo Unii przestaje mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa.

(16)  Należy zatem zmienić rozporządzenie (UE) 2018/1806,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (UE) 2018/1806 wprowadza się następujące zmiany:

1)  art. 6 ust. 2 lit. d) otrzymuje brzmienie:"

„d) bez uszczerbku dla wymogów wynikających z Europejskiego porozumienia w sprawie zniesienia wiz dla uchodźców Rady Europy, podpisanego w Strasburgu w dniu 20 kwietnia 1959 r., osoby posiadające status uchodźcy lub bezpaństwowca oraz inne osoby nieposiadające obywatelstwa jakiegokolwiek państwa, które przebywają w Irlandii i są posiadaczami dokumentu podróży wydanego przez Irlandię i uznawanego przez dane państwo członkowskie.”;

"

2)  w załączniku II część 1 dodaje się następującą pozycję:"

„Zjednoczone Królestwo (z wyłączeniem obywateli brytyjskich (British nationals), o których mowa w części 3)”;

"

3)  w załączniku II tytuł części 3 otrzymuje brzmienie:"

„OBYWATELE BRYTYJSCY (BRITISH NATIONALS), KTÓRZY NIE POSIADAJĄ STATUSU BRITISH CITIZENS”;

"

4)  w załączniku II część 3 po słowach „obywatele brytyjskich terytoriów zamorskich (ang. British Overseas Territories Citizens)” dodaje się następujący tekst:"

„Terytoria te obejmują Anguillę, Bermudy, Brytyjskie Terytorium Antarktyczne, Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego, Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Kajmany, Falklandy, Gibraltar(13), Montserrat, Pitcairn, Wyspę Świętej Heleny, Wyspę Wniebowstąpienia i Tristan da Cunha, Georgię Południową i Sandwich Południowy oraz Turks i Caicos.

______________________________

* Gibraltar jest kolonią Korony Brytyjskiej. Istnieje spór między Hiszpanią a Zjednoczonym Królestwem dotyczący zwierzchnictwa nad Gibraltarem – rozwiązanie dla tego terytorium należy znaleźć w świetle stosownych rezolucji i decyzji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych” .

"

Artykuł 2

Jeżeli Zjednoczone Królestwo wprowadzi obowiązek wizowy dla obywateli przynajmniej jednego państwa członkowskiego, zastosowanie ma mechanizm wzajemności przewidziany w art. 7 rozporządzenia (UE) 2018/1806. Parlament Europejski, Rada, Komisja i państwa członkowskie działają niezwłocznie w celu zastosowania tego mechanizmu wzajemności.

Artykuł 3

▌Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po dniu, w którym prawo Unii przestaje mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa.

▌Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w ...,

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1)Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r.
(2) Dz.U. C 66I z 19.2.2019, s. 1.
(3)Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77).
(4)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806 z dnia 14 listopada 2018 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 303 z 28.11.2018, s. 39).
(5)Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.
(6)Decyzja Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31).
(7)Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.
(8)Decyzja Rady 2008/146/WE z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1).
(9)Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 21.
(10)Decyzja Rady 2011/350/UE z dnia 7 marca 2011 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, odnoszącego się do zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych i do przemieszczania się osób (Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 19).
(11)Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).
(12)Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).
(13).


Wytyczne dotyczące polityk zatrudnienia państw członkowskich *
PDF 128kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie wytycznych dotyczących polityk zatrudnienia państw członkowskich (COM(2019)0151 – C8-0131/2019 – 2019/0056(NLE))
P8_TA-PROV(2019)0337A8-0177/2019

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2019)0151),

–  uwzględniając art. 148 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8‑0131/2019),

–  uwzględniając art. 50 ust. 1 oraz art. 78c Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8-0177/2019),

1.  zatwierdza wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.


Gospodarowanie odpadami
PDF 145kWORD 54k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r. w sprawie gospodarowania odpadami (2019/2557(RSP))
P8_TA-PROV(2019)0338B8-0231/2019

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/851 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniającą dyrektywę 2008/98/WE w sprawie odpadów(1),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/850 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniającą dyrektywę 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów(2),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/852 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniającą dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych(3),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/849 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniającą dyrektywy 2000/53/WE w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, 2006/66/WE w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów i 2012/19/UE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego(4),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych osiąganych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań w dziedzinie klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (rozporządzenie w sprawie działań w dziedzinie klimatu)(5),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającą ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią („dyrektywa w sprawie ekoprojektu”)(6) oraz przyjęte na mocy tej dyrektywy rozporządzenia wykonawcze i dobrowolne porozumienia,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 września 2018 r. w sprawie europejskiej strategii na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 kwietnia 2018 r. w sprawie wdrożenia 7. unijnego programu działań w zakresie środowiska(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2017 r. w sprawie działań UE na rzecz zrównoważonego rozwoju(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie dłuższego cyklu życia produktów: korzyści dla konsumentów i przedsiębiorstw(10),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 31 maja 2018 r. w sprawie wdrożenia dyrektywy w sprawie ekoprojektu (2009/125/WE)(11),

–  uwzględniając wstępne porozumienie polityczne osiągnięte przez współprawodawców w dniu 19 grudnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie ograniczenia wpływu niektórych produktów z tworzyw sztucznych na środowisko,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 stycznia 2017 r. zatytułowany „Znaczenie przetwarzania odpadów w energię w gospodarce o obiegu zamkniętym” (COM(2017)0034),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 16 stycznia 2018 r. w sprawie wdrażania pakietu dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym: warianty podejścia do interakcji między przepisami w zakresie chemikaliów, produktów i odpadów (COM(2018)0032) oraz powiązany z nim dokument roboczy służb Komisji (SWD(2018)0020),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 2 grudnia 2015 r. zatytułowany „Zamknięcie obiegu – plan działania UE dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym” (COM(2015)0614),

–  uwzględniając ponad 60 petycji w sprawie gospodarowania odpadami, które w ciągu ostatnich kilku lat złożyli do Parlamentu Europejskiego obywatele Belgii, Bułgarii, Grecji, Hiszpanii, Polski, Słowacji, Włoch i Zjednoczonego Królestwa,

–  uwzględniając wizyty informacyjne Komisji Petycji złożone w ostatnich latach w Bułgarii, Grecji i we Włoszech w związku z kwestią gospodarowania odpadami, a w szczególności wnioski i szczegółowe zalecenia zawarte w sprawozdaniach z tych wizyt,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 2 lutego 2012 r. w sprawie kwestii zgłaszanej przez składających petycję w związku ze stosowaniem w państwach członkowskich Unii Europejskiej dyrektywy o gospodarowaniu odpadami oraz dyrektyw powiązanych(12),

–  uwzględniając art. 216 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w całej UE osiągnięto postępy w ograniczaniu skutków wytwarzania odpadów dla środowiska i zdrowia ludzkiego, jednak nadal istnieje wiele wyzwań i należy podjąć pilne działania w celu zapewnienia zrównoważonego zarządzania zasobami, zwłaszcza w kontekście stosunkowo dużych ilości nieprzetworzonych odpadów, które nadal trafiają na składowiska w wielu państwach członkowskich;

B.  mając na uwadze, że dwa główne przyszłe wyzwania to ograniczenie ilości wytwarzanych odpadów oraz dostosowanie celów gospodarki odpadami do celów gospodarki o obiegu zamkniętym, w szczególności dzięki zwiększeniu współczynników ponownego użycia i recyklingu;

C.  mając na uwadze, że w dyrektywie 2008/98/WE w sprawie odpadów (dyrektywa o gospodarowania odpadami lub dyrektywa ramowa w sprawie odpadów) za priorytet hierarchii postępowania z odpadami uznano zapobieganie;

D.  mając na uwadze, że niewłaściwe praktyki w dziedzinie gospodarowania odpadami wywierają negatywny wpływ na środowisko w postaci zanieczyszczenia gleby, wody i powietrza; mając na uwadze, że składający petycje zwracali uwagę, iż składowiska i spalarnie uzyskują zezwolenia i są uruchamiane w pobliżu terenów mieszkalnych i rolniczych oraz na obszarach, gdzie warunki geologiczne i hydrogeologiczne nie zostały należycie uwzględnione przez właściwe organy państw członkowskich i gdzie takie obiekty stanowią bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia publicznego;

E.  mając na uwadze, że o ponad 80 % wpływu produktu na środowisko przesądza się na etapie projektowania, które odgrywa istotną rolę w promowaniu zapobiegania powstawaniu odpadów i wspieraniu wszystkich aspektów gospodarki o obiegu zamkniętym, takich jak trwałość, możliwość ulepszenia i naprawy, ponowne użycie i recykling produktu;

F.  mając na uwadze, że oprócz sprzyjania produkcji bardziej zrównoważonych i zasobooszczędnych produktów zasady gospodarki dzielenia się i gospodarki usługowej mogą się również przyczynić do ograniczenia wytwarzania odpadów w Europie;

G.  mając na uwadze, że Komisja wszczęła liczne postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w związku z łamaniem przepisów UE dotyczących gospodarowania odpadami w szeregu państw członkowskich; mając na uwadze, że część z tych spraw skierowano do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, niektóre z nich w ostatnim czasie;

H.  mając na uwadze, że w najnowszym sprawozdaniu Komisji w sprawie wdrażania przepisów UE dotyczących odpadów, obejmującym sprawozdanie w sprawie systemu wczesnego ostrzegania dla państw członkowskich, w przypadku których istnieje ryzyko nieosiągnięcia celu na 2020 r. w zakresie przygotowania do ponownego użycia / recyklingu odpadów komunalnych, stwierdzono, że istnieją poważne luki, które należy szybko usunąć, jeżeli gospodarka o obiegu zamkniętym ma przynieść Europie korzyści środowiskowe i gospodarcze;

I.  mając na uwadze, że z ostatnich danych załączonych do szeregu petycji wynika, iż stan gospodarowania odpadami w kilku państwach członkowskich i regionach nadal stanowi poważny problem, co świadczy o konieczności wyraźnej poprawy wdrażania dyrektywy ramowej w sprawie odpadów i pozostałych przepisów UE dotyczących zapobiegania powstawaniu odpadów i ich przetwarzania;

J.  mając na uwadze, że gospodarka, w której priorytetem są naprawa, ponowne użycie, regeneracja i recykling materiałów, wymaga większego nakładu pracy niż gospodarka bazująca na filozofii unieszkodliwiania odpadów i tym samym stwarza większe możliwości zatrudnienia; mając na uwadze, że właściwe stosowanie obowiązujących przepisów dotyczących zapobiegania powstawaniu odpadów i gospodarowania nimi mogłoby umożliwić stworzenie większej liczby miejsc pracy w sektorach ponownego użycia i recyklingu;

K.  mając na uwadze, że właściwe gospodarowanie odpadami i zapobieganie ich powstawaniu ma zasadnicze znaczenie dla poprawy jakości życia w Europie i zapewnienia nietoksycznego środowiska;

1.  podkreśla, że w licznych petycjach złożonych w związku z brakiem wdrożenia przez państwa członkowskie przepisów dotyczących odpadów wskazano na różne problemy zdrowotne i środowiskowe związane z niewłaściwym gospodarowaniem odpadami, takie jak zła jakość powietrza na obszarach miejskich, zanieczyszczenie zasobów wód gruntowych, nadmierny poziom hałasu i emisje substancji złowonnych;

2.  podkreśla, że finansowanie gospodarowania odpadami ze środków publicznych – czy to na poziomie krajowym, czy unijnym – powinno być spójne z celem polegającym na propagowaniu wdrażania unijnej hierarchii postępowania z odpadami, aby wesprzeć przechodzenie na gospodarkę o bardziej zamkniętym obiegu; uważa zatem, że należy przeznaczać środki finansowe na plany i projekty w dziedzinie zapobiegania powstawaniu odpadów, ich ponownego użycia, selektywnej zbiórki i recyklingu;

3.  wzywa państwa członkowskie do większych postępów w określaniu skutecznych planów i projektów w dziedzinie zapobiegania powstawaniu odpadów, ich ponownego użycia, selektywnej zbiórki i recyklingu, ponieważ takie inicjatywy są niezbędne do zmniejszenia obciążenia środowiskowego powodowanego przez odpady, czerpania korzyści gospodarczych z gospodarki o obiegu zamkniętym i efektywniejszego gospodarowania zasobami; wzywa Komisję, by wspierała państwa członkowskie w działaniach na rzecz wdrażania przepisów, w tym za pośrednictwem pomocy technicznej i funduszy UE; proponuje przyjęcie odpowiednich instrumentów ekonomicznych określonych w dyrektywie ramowej w sprawie odpadów oraz wdrożenie skutecznych i opłacalnych systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta, aby przyspieszyć przechodzenie na gospodarkę o obiegu zamkniętym;

4.  wzywa państwa członkowskie do podjęcia działań na rzecz oczyszczania odpadów i lepszego gospodarowania odpadami (zbieranie, sortowanie i recykling), a także do przyjęcia instrumentów ekonomicznych i zorganizowania kampanii uświadamiających w celu zapobiegania zaśmiecaniu;

5.  z zadowoleniem przyjmuje gotowość Komisji do złożenia wizyt na wysokim szczeblu związanych z przechodzeniem na gospodarkę o obiegu zamkniętym i z gospodarowaniem odpadami w tych państwach członkowskich, w przypadku których istnieje ryzyko nieosiągnięcia celów wyznaczonych na 2020 r. w odniesieniu do odpadów komunalnych, oraz do zaangażowania się we współpracę z odpowiednimi zainteresowanymi stronami, w tym stowarzyszeniami podmiotów lokalnych i regionalnych oraz organizacjami europejskimi, które faktycznie promują kulturę zerowej ilości odpadów i związane z nią strategie;

6.  podkreśla, że państwa członkowskie muszą łagodzić wpływ wytwarzania odpadów na środowisko, w szczególności poprzez ograniczanie ilości wytwarzanych odpadów komunalnych; w związku z tym wzywa państwa członkowskie do przyjęcia środków zapobiegających powstawaniu odpadów, określonych w zmienionej dyrektywie ramowej w sprawie odpadów;

7.  podkreśla, że podmioty krajowe, regionalne i lokalne odgrywają kluczową rolę w gospodarowaniu odpadami oraz w opracowywaniu i wdrażaniu polityki w tym obszarze; przypomina, że spójna polityka w powiązaniu z rozwojem odpowiedniej infrastruktury zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami może zostać wprowadzona jedynie w drodze koordynacji i współpracy na wszystkich szczeblach w UE; zwraca się do Komisji o nagradzanie najlepszych praktyk na wszystkich szczeblach oraz o ułatwianie ich wymiany, a także o konkretne i odpowiednie wspieranie pionierskich projektów;

8.  wzywa państwa członkowskie i sektory przemysłu, jako głównych partnerów w sektorze gospodarowania odpadami, do większego zaangażowania się w promowanie łańcuchów dostaw o obiegu zamkniętym, co zapewni, często po konkurencyjnych cenach, dostęp do wysokiej jakości surowców, które powinny być odzyskiwane w celu dalszego wykorzystania i produkcji;

9.  apeluje o oferowanie szkoleń i promowanie szeregu rodzajów zatrudnienia, w tym wsparcia finansowego dla wysokiej jakości szkoleń i zawodów społecznych, w szczególności w dziedzinie napraw i przygotowywania do ponownego użycia;

10.  jest przekonany, że w celu skuteczniejszego przyspieszenia przechodzenia na gospodarkę o obiegu zamkniętym trzeba odpowiednio promować i wspierać nowe modele biznesowe ukierunkowane na zapobieganie powstawaniu odpadów, ponowne użycie i recykling;

11.  podkreśla, że właściwe wdrożenie pakietu dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym stworzy w całej UE możliwości, w tym inwestycyjne, które pomogą zracjonalizować wykorzystanie zasobów naturalnych;

12.  podkreśla w związku z tym, że wzrost produktywności zasobów dzięki zwiększeniu efektywności i ograniczeniu marnotrawstwa za pomocą takich środków jak ponowne użycie, recykling i regeneracja produktów może w dużym stopniu zmniejszyć zarówno zużycie zasobów, jak i emisje gazów cieplarnianych, co stanowi sedno gospodarki o obiegu zamkniętym; podkreśla, że w gospodarce o obiegu zamkniętym surowce pozostają w obrębie gospodarki i są wykorzystywane w produktywny sposób, dopóki produkt nie przestanie być zdatny do użytku, co zmniejsza zużycie zasobów; uważa w kontekście przepisów dotyczących odpadów, że udoskonalone projektowanie produktów o zamkniętym cyklu życia pomoże zamknąć cykle produkcyjne i doprowadzi do zmiany wzorców produkcji i konsumpcji, co zredukuje poziomy substancji toksycznych i całkowitą ilość odpadów;

13.  zachęca państwa członkowskie, by gwarantowały pełną przejrzystość informacji o wielkości i końcowym przeznaczeniu pozostałości w ramach różnych wariantów przetwarzania odpadów, zwłaszcza wobec tych społeczności, na które obiekty i nowe projekty mają potencjalny wpływ, oraz do konsultowania się z nimi w procesie decyzyjnym; wzywa ponadto państwa członkowskie do pełnego i dokładnego wdrożenia przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (dyrektywa w sprawie oceny oddziaływania na środowisko)(13) oraz innych odnośnych przepisów unijnych mających na celu ochronę środowiska i zdrowia publicznego;

14.  uważa, że selektywne zbieranie odpadów od poszczególnych użytkowników jest skutecznym sposobem uświadamiania społeczeństwu strategicznego znaczenia gospodarki o obiegu zamkniętym oraz narzędziem skuteczniejszego uzyskania wspólnego wysiłku w tym zakresie; podkreśla, że takie systemy pozwalają na lepsze kalkulowanie rodzajów i ilości produkowanych odpadów z gospodarstw domowych i związanych z nimi potrzeb w zakresie przetwarzania, tak aby zmaksymalizować przygotowanie do ponownego użycia i recyklingu, a także umożliwić wprowadzenie bardziej sprawiedliwych zachęt gospodarczych lub środków zniechęcających;

15.  przypomina, że spalanie i składowanie zajmują odpowiednio przedostatnie i ostatnie miejsce w hierarchii postępowania z odpadami;

16.  przypomina, że unieszkodliwianie odpadów niebezpiecznych stanowi szczególne wyzwanie, którego nie można ignorować i któremu należy stawić czoła w odpowiedni sposób; wzywa państwa członkowskie do pełnego wdrożenia przepisów dyrektywy ramowej w sprawie odpadów dotyczących gospodarowania odpadami niebezpiecznymi;

17.  wspiera Komisję w toczących się postępowaniach w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko państwom członkowskim, które nie przestrzegają przepisów dotyczących odpadów; wzywa Komisję do wykorzystania pełnego potencjału systemu wczesnego ostrzegania ustanowionego w zmienionych dyrektywach w sprawie odpadów; sugeruje, by grzywny nakładane przez Komisję były reinwestowane w projekty, które są zgodne z najwyższymi poziomami hierarchii postępowania z odpadami;

18.  ubolewa nad tym, że według składających petycje wydaje się zezwolenia na budowę składowisk odpadów w bliskim sąsiedztwie terenów mieszkalnych i rolniczych; wzywa właściwe organy państw członkowskich do zapewnienia pełnej ochrony zdrowia ludzkiego oraz do przyjęcia środków strukturalnych, które będą miały na celu rozwiązanie problemu zanieczyszczenia wód gruntowych;

19.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 150 z 14.6.2018, s. 109.
(2) Dz.U. L 150 z 14.6.2018, s. 100.
(3) Dz.U. L 150 z 14.6.2018, s. 141.
(4) Dz.U. L 150 z 14.6.2018, s. 93.
(5) Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 26.
(6) Dz.U. L 285 z 31.10.2009, s. 10.
(7) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0352.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0100.
(9) Dz.U. C 334 z 19.9.2018, s. 151.
(10) Dz.U. C 334 z 19.9.2018, s. 60.
(11) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0241.
(12) Dz.U. C 239 E z 20.8.2013, s. 60.
(13) Dz.U. L 26 z 28.1.2012, s. 1.


Egzekwowanie prawa i szczegółowe zasady dotyczące delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego ***I
PDF 318kWORD 122k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2006/22/WE w odniesieniu do wymogów w zakresie egzekwowania prawa oraz ustanawiającej szczegółowe zasady w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE dotyczące delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego (COM(2017)0278 – C8-0170/2017 – 2017/0121(COD))
P8_TA-PROV(2019)0339A8-0206/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0278),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 91 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0170/2017),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 18 stycznia 2018 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 1 lutego 2018 r.(2);

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8-0206/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 764
Wniosek dotyczący dyrektywy
Tytuł 1
Wniosek
Wniosek
DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
zmieniająca dyrektywę 2006/22/WE w odniesieniu do wymogów w zakresie egzekwowania prawa oraz ustanawiająca szczegółowe zasady w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE dotyczące delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego
zmieniająca dyrektywę 2006/22/WE w odniesieniu do wymogów w zakresie egzekwowania prawa, ustanawiająca szczegółowe zasady w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE dotyczące delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego oraz zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”)
Poprawka 765
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw -1 (nowy)
(-1)   Zważywszy na wysoki stopień mobilności siły roboczej w sektorze transportu drogowego niezbędne są zasady sektorowe w celu zapewnienia równowagi między swobodą świadczenia usług transgranicznych przez przewoźników, swobodnym przepływem towarów i ochroną socjalną kierowców. Dlatego celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie pewności i jasności prawa, przyczynienie się do harmonizacji przepisów i lepszego ich egzekwowania oraz zwalczanie nielegalnych praktyk i zmniejszenie obciążenia administracyjnego.
Poprawka 766
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1
(1)  W celu utworzenia bezpiecznego, wydajnego i odpowiedzialnego społecznie sektora transportu drogowego konieczne jest zapewnienie odpowiednich warunków pracy i ochrony socjalnej dla kierowców z jednej strony, oraz odpowiednich warunków do prowadzenia działalności i uczciwej konkurencji dla przewoźników, z drugiej strony.
(1)  W celu utworzenia bezpiecznego, wydajnego i odpowiedzialnego społecznie sektora transportu drogowego konieczne jest zapewnienie swobodnego przepływu towarów i swobody świadczenia usług, odpowiednich warunków pracy i ochrony socjalnej kierowców oraz zapewnienie przewoźnikom odpowiedniego i konkurencyjnego środowiska do prowadzenia działalności, przy jednoczesnym poszanowaniu podstawowych wolności, swobody przepływu towarów, zwłaszcza swobody świadczenia usług, które są gwarantowane w traktatach.
Poprawka 767
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1 a (nowy)
(1a)   Wszelkie przepisy krajowe mające zastosowanie do transportu drogowego muszą być proporcjonalne i uzasadnione i nie mogą utrudniać korzystania z podstawowych wolności gwarantowanych w traktacie, takich jak swoboda świadczenia usług, ani pomniejszać ich atrakcyjności w celu utrzymania bądź zwiększenia konkurencyjności Unii, przy jednoczesnym przestrzeganiu warunków pracy i ochrony socjalnej kierowców.
Poprawka 768
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2
(2)  Wysoka mobilność nieodłącznie związana z usługami transportu drogowego wymaga szczególnej uwagi jeżeli chce się zapewnić, aby kierowcy korzystali z przysługujących im praw, oraz aby przewoźnicy nie napotykali na nieproporcjonalne bariery administracyjne, które nadmiernie ograniczają swobodę transgranicznego świadczenia usług.
(2)  Wysoka mobilność nieodłącznie związana z usługami transportu drogowego wymaga szczególnej uwagi, jeżeli chce się zapewnić, aby kierowcy korzystali z przysługujących im praw oraz aby przewoźnicy, którzy w większości są MŚP (90 %) zatrudniającymi mniej niż 10 pracowników, nie napotykali nieproporcjonalnych barier administracyjnych czy nadmiernych i dyskryminacyjnych kontroli, które przesadnie ograniczają swobodę transgranicznego świadczenia usług.
Poprawka 769
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2 a (nowy)
(2a)   Wszelkie przepisy krajowe mające zastosowanie do transportu drogowego muszą być proporcjonalne i uzasadnione, nie mogą utrudniać korzystania z podstawowych wolności gwarantowanych w traktacie, takich jak swobodny przepływ towarów czy swoboda świadczenia usług, ani pomniejszać ich atrakcyjności w celu utrzymania, a nawet zwiększenia konkurencyjności Unii, w tym kosztów produktów i usług, przez przestrzeganie warunków pracy i ochrony socjalnej kierowców, a także przez uwzględnianie specyfiki tego sektora, jako że kierowcy nie są pracownikami delegowanymi, lecz pracownikami o wysokiej mobilności.
Poprawka 770
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3
(3)  Zapewnienie równowagi między lepszymi warunkami socjalnymi i warunkami pracy kierowców a większą swobodą w świadczeniu usług transportu drogowego opartym na uczciwej konkurencji między krajowymi i zagranicznymi przewoźnikami ma zasadnicze znaczenie dla sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(3)  Zapewnienie równowagi między lepszymi warunkami socjalnymi i warunkami pracy kierowców a większą swobodą w świadczeniu usług transportu drogowego opartym na uczciwej, proporcjonalnej i niedyskryminacyjnej konkurencji między krajowymi i zagranicznymi przewoźnikami ma zasadnicze znaczenie dla sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Wobec tego wszelkie krajowe uregulowania prawne lub strategie polityczne stosowane w sektorze transportu na szczeblu krajowym muszą sprzyjać rozwojowi i wzmacnianiu jednolitego europejskiego obszaru transportu i nie mogą w żaden sposób przyczyniać się do fragmentacji rynku wewnętrznego. 
Poprawka 771
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4
(4)  Po dokonaniu oceny skuteczności i wydajności obecnych unijnych przepisów socjalnych w transporcie drogowym wykryto pewne luki w obecnie obowiązujących przepisach i braki w ich egzekwowaniu. Ponadto istnieją liczne rozbieżności pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie interpretowania, stosowania i wdrażania przepisów. Stwarza to niepewność prawną i powoduje nierówne traktowanie kierowców i przewoźników, co ma negatywny wpływ na warunki pracy, warunki socjalne i konkurencję w tym sektorze.
(4)  Po dokonaniu oceny skuteczności i wydajności obecnych unijnych przepisów socjalnych w transporcie drogowym wykryto pewne luki w obecnie obowiązujących przepisach i braki w ich egzekwowaniu, a także nielegalne praktyki, takie jak wykorzystywanie firm przykrywek. Dodatkowy nacisk należy położyć na zwalczanie pracy nierejestrowanej w sektorze transportu. Ponadto istnieją liczne rozbieżności pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie interpretowania, stosowania i wdrażania przepisów, co stwarza znaczne obciążenia administracyjne dla kierowców i przewoźników. Powoduje to niepewność prawa, co ma negatywny wpływ na warunki pracy, warunki socjalne i konkurencję w tym sektorze.
Poprawka 772
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 a (nowy)
(4a)  W celu zagwarantowania prawidłowego stosowania dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 96/71/WE1a i 2014/67/UE1b, należy zaostrzyć kontrole i zacieśnić współpracę na szczeblu UE, aby zwalczać oszustwa dotyczące delegowania kierowców, a także prowadzić surowsze kontrole, by zagwarantować faktyczne odprowadzanie składek na ubezpieczenia społeczne delegowanych kierowców.
_________________
1a.   Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. L 18 z 21.1.1997, s. 1).
1b .Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług i zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz. U. L 159 z 28.05.2014, s. 11).
Poprawka 773
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5
(5)  Odpowiednie, skuteczne i konsekwentne egzekwowanie przepisów dotyczących czasu pracy ma zasadnicze znaczenie dla ochrony warunków pracy kierowców i zapobiegania zakłóceniom konkurencji wynikającym z nieprzestrzegania przepisów. W związku z tym pożądane jest rozszerzenie istniejących, określonych w dyrektywie 2006/22/WE, jednolitych wymogów dotyczących egzekwowania i objęcie nimi kontroli przestrzegania przepisów o czasie pracy, określonych w dyrektywie 2002/15/UE.
(5)  Odpowiednie, skuteczne i konsekwentne egzekwowanie przepisów dotyczących czasu pracy i odpoczynku ma zasadnicze znaczenie dla poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, ochrony warunków pracy kierowców i zapobiegania zakłóceniom konkurencji wynikającym z nieprzestrzegania przepisów. W związku z tym pożądane jest rozszerzenie istniejących, określonych w dyrektywie 2006/22/WE, jednolitych wymogów dotyczących egzekwowania i objęcie nimi kontroli przestrzegania przepisów o czasie pracy, określonych w dyrektywie 2002/15/UE. Możliwość łączenia kontroli czasu jazdy i czasu pracy z kontrolami zasad dotyczących delegowania kierowców powinna być też dostępna bez dodatkowych obciążeń administracyjnych. Kontrole przestrzegania przepisów o czasie pracy powinny ograniczać się do kontroli przeprowadzanych w siedzibie przewoźnika do czasu, kiedy dostępna będzie technologia umożliwiająca skuteczne przeprowadzanie drogowej kontroli czasu jazdy.
Poprawka 774
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 a (nowy)
(5a)   Mając na uwadze szczególny charakter usług transportowych oraz ich bezpośredni wpływ na swobodny przepływ towarów, a także zwracając szczególną uwagę na bezpieczeństwo i pewność ruchu drogowego, należy ograniczyć kontrole drogowe do minimum. Kierowcy nie powinni ponosić odpowiedzialności za dodatkowe obowiązki administracyjne spoczywające na zatrudniających ich przedsiębiorstwach. Przepisy dotyczące czasu pracy powinny być kontrolowane wyłącznie na terenie zakładu przewoźnika.
Poprawka 775
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 b (nowy)
(5b)   Aby umożliwić wydajniejsze, szybsze i częstsze kontrole drogowe przy jednoczesnym zredukowaniu obciążeń administracyjnych dla kierowców, przestrzeganie dyrektywy 2002/15/WE powinno być sprawdzane w ramach kontroli na terenie przedsiębiorstw, a nie kontroli drogowych.
Poprawka 776
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6 a (nowy)
(6a)  W celu rozwoju skutecznej współpracy administracyjnej i wymiany informacji państwa członkowskie powinny dokonać wzajemnego połączenia krajowych rejestrów elektronicznych za pośrednictwem systemu europejskich rejestrów przedsiębiorców transportu drogowego (ERRU) na podstawie art. 16 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Państwa członkowskie powinny przyjąć wszelkie konieczne środki w celu wzajemnego połączenia krajowych rejestrów elektronicznych, tak aby właściwe organy państw członkowskich, łącznie z funkcjonariuszami przeprowadzającymi kontrole drogowe, miały bezpośredni dostęp w czasie rzeczywistym do danych i informacji zawartych w ERRU.
Poprawka 777
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6 b (nowy)
(6b)  W celu ułatwienia bardziej skutecznego i jednolitego stosowania minimalnych warunków wdrażania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, rozporządzenia (UE) nr 165/2014 i dyrektywy 2002/15/WE oraz ułatwienia stosowania się przez przewoźników drogowych do wymogów administracyjnych dotyczących delegowania kierowców Komisja powinna rozwinąć jeden lub kilka modułów systemu IMI na potrzeby przesyłania zgłoszeń delegowania oraz aplikację elektroniczną, która zapewni inspektorom bezpośredni dostęp w czasie rzeczywistym do ERRU i IMI podczas kontroli drogowych.
Poprawka 778
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 7 a (nowy)
(7a)  W celu zapewnienia uczciwej konkurencji i równych warunków działania dla pracowników i przedsiębiorstw należy poczynić postępy na rzecz inteligentnego egzekwowania oraz zagwarantować wszelkiego rodzaju możliwe wsparcie dla pełnego wprowadzenia i stosowania systemów oceny ryzyka. W tym celu organy egzekwowania prawa muszą dysponować dostępem w czasie rzeczywistym do krajowych rejestrów elektronicznych przy jednoczesnym maksymalnym wykorzystaniu europejskich rejestrów przedsiębiorców transportu drogowego (ERRU).
Poprawka 779
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8 a (nowy)
(8a)   Przepisy dotyczące delegowania pracowników mające zastosowanie do operacji transportu drogowego powinny być wyważone i proste oraz powinny stanowić niewielkie obciążenie administracyjne dla państw członkowskich i przedsiębiorstw transportowych. Celem tych przepisów nie powinno być zniechęcanie do prowadzenia działalności poza krajem, w którym przedsiębiorstwo ma siedzibę.
Poprawka 780
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9
(9)  Zwrócono także uwagę na trudności, pojawiające się przy stosowaniu przepisów dotyczących delegowania pracowników, określonych w dyrektywie 96/71/WE15 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zasad dotyczących wymogów administracyjnych określonych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE16 w odniesieniu do wysoce mobilnego sektora transportu drogowego. Nieskoordynowane środki krajowe w zakresie stosowania i egzekwowania przepisów dotyczących delegowania pracowników w sektorze transportu drogowego spowodowały znaczne obciążenia administracyjne dla przewoźników niemających siedziby w Unii. Doprowadziło to do nieuzasadnionych ograniczeń swobody świadczenia transgranicznych usług transportu drogowego, których skutki uboczne są negatywne dla zatrudnienia.
(9)  Zwrócono także uwagę na trudności, pojawiające się przy stosowaniu przepisów dotyczących delegowania pracowników, określonych w dyrektywie 96/71/WE15 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zasad dotyczących wymogów administracyjnych określonych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE16 w odniesieniu do wysoce mobilnego sektora transportu drogowego. Nieskoordynowane środki krajowe w zakresie stosowania i egzekwowania przepisów dotyczących delegowania pracowników w sektorze transportu drogowego spowodowały brak pewności prawa, zakłócenia konkurencji w sektorze transportu oraz znaczne obciążenia administracyjne dla przewoźników niemających siedziby w Unii. Doprowadziło to do nieuzasadnionych ograniczeń swobody świadczenia transgranicznych usług transportu drogowego, których skutki uboczne są negatywne dla zatrudnienia i konkurencyjności przedsiębiorstw transportowych. Konieczne jest zharmonizowanie wymogów administracyjnych i środków kontroli, aby zapobiec niepotrzebnym lub arbitralnym opóźnieniom z punktu widzenia przewoźników.
_________________
_________________
15 Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. L 18 z 21.1.1997, s. 1).
15 Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. L 18 z 21.1.1997, s. 1).
16 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz.U. L 159 z 28.5.2014, s. 11).
16 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz.U. L 159 z 28.5.2014, s. 11).
Poprawka 781
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9 a (nowy)
(9a)  Wymiana danych i informacji oraz współpraca administracyjna i wzajemna pomoc między państwami członkowskimi w celu pełnego przestrzegania przepisów powinny odbywać się za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI), którego podstawę prawną stanowi rozporządzenie (UE) nr 1034/2012. System IMI należy wykorzystywać również do przekazywania i aktualizowania zgłoszeń delegowania między przewoźnikami a właściwymi organami przyjmujących państw członkowskich. Do osiągnięcia tego ostatniego celu konieczne byłoby opracowanie równoległego publicznego interfejsu w obrębie systemu IMI, do którego mieliby dostęp przewoźnicy.
Poprawka 782
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9 b (nowy)
(9b)  Wszystkie podmioty w łańcuchu dostaw towarów powinny ponosić stosowną część odpowiedzialności za naruszenia zasad przewidzianych w niniejszej dyrektywie. Powinno tak być, jeżeli podmiot faktycznie wiedział o naruszeniach lub powinien o nich wiedzieć w świetle wszystkich stosownych okoliczności.
Poprawka 783
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9 c (nowy)
(9c)  Aby zapewnić należyte stosowanie środków kontroli dotyczących delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego zgodnie z przepisami dyrektyw 96/71/WE i 2014/67/UE, należy wzmocnić kontrole i współpracę na szczeblu unijnym w celu zwalczania nadużyć związanych z delegowaniem kierowców.
Poprawka 784
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9 d (nowy)
(9d)  Należy zachęcać wykonawców, by w swojej działalności kierowali się zasadami odpowiedzialności społecznej i korzystali z usług przewoźników transportowych, którzy przestrzegają zasad przewidzianych w niniejszej dyrektywie. Aby ułatwić wykonawcom znalezienie takich przewoźników transportowych, Komisja powinna przeprowadzić ocenę istniejących instrumentów i najlepszych praktyk propagujących odpowiedzialne społecznie postępowanie wszystkich podmiotów w łańcuchu dostaw towarów w celu stworzenia w razie potrzeby europejskiej platformy zaufanych przedsiębiorstw transportowych.
Poprawka 785
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9 e (nowy)
(9e)  Nieprzestrzeganie przepisów dotyczących siedzib przedsiębiorstw wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe prowadzi do rozbieżności na rynku wewnętrznym i przyczynia się do nieuczciwej konkurencji między przedsiębiorstwami. Dlatego należy zaostrzyć warunki dotyczące siedzib przedsiębiorstw wykonujących przewozy międzynarodowe i ułatwić kontrolowanie tych warunków, zwłaszcza w celu zwalczania tworzenia firm przykrywek.
Poprawka 786
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 10 a (nowy)
(10a)   Mając na uwadze, że w Europie brakuje kierowców, należy zdecydowanie poprawić warunki pracy, aby zwiększyć atrakcyjność tego zawodu.
Poprawka 787
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 11
(11)  W celu zapewnienia skutecznego i proporcjonalnego wdrażania dyrektywy 96/71/WE w sektorze transportu drogowego, konieczne jest ustanowienie przepisów sektorowych odzwierciedlających szczególny charakter wysoce mobilnej siły roboczej w sektorze transportu drogowego oraz zapewniających równowagę między ochroną socjalną kierowców i swobodnym transgranicznym świadczeniem usług przez przewoźników.
(11)  W celu zapewnienia skutecznego i proporcjonalnego wdrażania dyrektywy 96/71/WE w sektorze transportu drogowego, konieczne jest ustanowienie przepisów sektorowych odzwierciedlających szczególny charakter wysoce mobilnej siły roboczej w sektorze transportu drogowego oraz zapewniających równowagę między ochroną socjalną kierowców i swobodnym transgranicznym świadczeniem usług przez przewoźników. Przepisy dotyczące delegowania pracowników, zawarte w dyrektywie 96/71/WE, oraz egzekwowania tych przepisów, zawarte w dyrektywie 2014/67/UE, powinny mieć zastosowanie do sektora transportu drogowego zgodnie z niniejszą dyrektywą.
22.3.2019 A8-0206/788
Poprawka 788
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 12
(12)  Takie wyważone kryteria powinny być oparte na koncepcji wystarczająco silnego powiązania kierowcy z terytorium przyjmującego państwa członkowskiego. W związku z tym należy ustanowić próg czasowy, po przekroczeniu którego w odniesieniu do międzynarodowych przewozów zastosowanie mają przepisy dotyczące minimalnej stawki płac i minimalnego płatnego rocznego urlopu obowiązujące w przyjmującym państwie członkowskim. Ten próg czasowy nie powinien mieć zastosowania do przewozów kabotażowych, zdefiniowanych w rozporządzeniach 1072/2009 i 1073/2009, ponieważ cała operacja transportu ma miejsce w przyjmującym państwie członkowskim. W związku z tym przepisy dotyczące minimalnej stawki płac i minimalnego płatnego rocznego urlopu obowiązujące w przyjmującym państwie członkowskim powinny mieć zastosowanie do przewozów kabotażowych niezależnie od częstotliwości i czasu trwania przewozów wykonywanych przez kierowcę.
(12)  Takie wyważone kryteria powinny być oparte na koncepcji wystarczająco silnego powiązania kierowcy z terytorium przyjmującego państwa członkowskiego. To wystarczająco silne powiązanie istnieje w przypadku przewozów kabotażowych, zdefiniowanych w rozporządzeniach 1072/2009 i 1073/2009, ponieważ cała operacja transportu ma miejsce w przyjmującym państwie członkowskim. W związku z tym przepisy dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE powinny mieć zastosowanie do kabotażu.
22.3.2019 A8-0206/789
Poprawka 789
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 12 a (nowy)
(12a)  W przypadku transportu międzynarodowego kierowca w ramach dwustronnego transportu międzynarodowego byłby głównie powiązany z państwem członkowskim siedziby przedsiębiorstwa transportowego, ponieważ kierowca powraca regularnie do państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorstwo transportowe ma swoją siedzibę. Kierowca w ciągu jednego przejazdu może zrealizować kilka przewozów dwustronnych. Z drugiej strony wystarczająco silne powiązanie z terytorium przyjmującego państwa członkowskiego występuje, gdy kierowca realizuje w tym państwie członkowskim inne rodzaje przewozów, szczególnie przewozy międzynarodowe inne niż przewozy dwustronne.
Poprawka 790
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 12 b (nowy)
(12b)  W celu zapewnienia efektywnego wykorzystania zasobów transportowych, uwzględnienia realiów operacyjnych i ograniczenia liczby pustych przebiegów, co jest ważnym elementem realizacji celów porozumienia paryskiego w zakresie ograniczania emisji CO2, należy przewidzieć możliwość świadczenia ograniczonej liczby dodatkowych operacji w transporcie drogowym bez stosowania przepisów dotyczących delegowania pracowników. Operacje te obejmują czynności wykonywane w trakcie lub po dwustronnej operacji transportu międzynarodowego z państwa członkowskiego siedziby i przed podróżą powrotną do państwa członkowskiego siedziby.
Poprawka 791
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 12 c (nowy)
(12c)  Jeżeli kierowca wykonuje operację transportu kombinowanego, charakter świadczonej usługi w czasie początkowego lub końcowego odcinka drogowego jest ściśle powiązany z państwem członkowskim siedziby, jeżeli ten odcinek drogowy sam w sobie stanowi przewóz dwustronny. Z drugiej strony wystarczająco silne powiązanie z terytorium przyjmującego państwa członkowskiego występuje, gdy przewóz realizowany na odcinku drogowym odbywa się w przyjmującym państwie członkowskim lub ma charakter przewozu międzynarodowego innego niż dwustronny, a zatem w takim przypadku powinny obowiązywać przepisy o delegowaniu.
Poprawka 792
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 12 d (nowy)
(12d)   Ponieważ nie istnieje wystarczająco silne powiązanie kierowcy z terytorium państwa członkowskiego tranzytu, przewozy tranzytowe nie powinny być uznawane za sytuacje delegowania. Należy również wyjaśnić, iż fakt, że pasażerowie wysiadają z autobusu podczas postoju ze względów higienicznych, nie zmienia kwalifikacji przewozu.
Poprawka 793
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 12 e (nowy)
(12e)  Sektor transportu drogowego charakteryzuje się wysokim stopniem mobilności i wymaga wspólnego podejścia do pewnych aspektów wynagrodzenia w tym sektorze. Przedsiębiorstwa transportowe potrzebują pewności prawa co do przepisów i wymogów, których muszą przestrzegać. Przepisy te i wymogi powinny być jasne, zrozumiałe i łatwo dostępne dla przedsiębiorstw transportowych, a także powinny umożliwiać skuteczne przeprowadzanie kontroli. Ważne jest, aby nowe przepisy nie wprowadzały zbędnych obciążeń administracyjnych oraz aby należycie uwzględniały interesy MŚP.
Poprawka 794
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 12 f (nowy)
(12f)  W przypadkach, w których zgodnie z krajowym prawem, tradycjami i praktykami oraz przy poszanowaniu autonomii partnerów społecznych warunki zatrudnienia, o których mowa w art. 3 dyrektywy 96/71/WE, są określone w układach zbiorowych zgodnie z art. 3 ust. 1 i 8 tej dyrektywy, państwa członkowskie powinny zapewniać, aby zgodnie z dyrektywą 2014/67/UE te warunki były udostępniane bez przeszkód i w przejrzysty sposób przedsiębiorstwom transportowym z innych państw członkowskich oraz kierowcom delegowanym, a także powinny dążyć do zaangażowania partnerów społecznych w tym zakresie. Odpowiednie informacje powinny w szczególności obejmować różnorodne wynagrodzenia i ich części składowe, w tym części wynagrodzeń przewidzianych w lokalnie lub regionalnie stosowanych układach zbiorowych, metodę wykorzystywaną do wyliczania należnego wynagrodzenia i, w stosownych przypadkach, kryteria klasyfikacji w ramach różnych kategorii płacowych. Zgodnie z dyrektywą (UE) 2018/957 zmieniającą dyrektywę 96/71/WE na przedsiębiorstwa transportowe nie należy nakładać kar za brak zgodności z tymi częściami wynagrodzeń, metodą wykorzystywaną do wyliczania należnego wynagrodzenia i, w stosownych przypadkach, kryteriami klasyfikacji w ramach różnych kategorii płacowych, które nie są publicznie dostępne.
Poprawka 795
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13
(13)  W celu zapewnienia skutecznego i efektywnego egzekwowania zasad sektorowych dotyczących delegowania pracowników oraz aby uniknąć niewspółmiernych obciążeń administracyjnych dla przewoźników niebędących rezydentami, należy ustanowić szczególne wymogi administracyjne i kontrolne w sektorze transportu drogowego, przy pełnym wykorzystaniu narzędzi kontroli, takich jak tachografy cyfrowe.
(13)  W celu zapewnienia skutecznego i efektywnego egzekwowania zasad sektorowych dotyczących delegowania pracowników oraz aby uniknąć niewspółmiernych obciążeń administracyjnych dla przewoźników niebędących rezydentami, należy ustanowić szczególne wymogi administracyjne i kontrolne w sektorze transportu drogowego, przy pełnym wykorzystaniu narzędzi kontroli, takich jak tachografy cyfrowe. W celu ograniczenia do minimum stopnia złożoności obowiązków ustanowionych niniejszą dyrektywą i dyrektywą 96/71/WE państwa członkowskie powinny móc nakładać na przewoźników wyłącznie wymogi administracyjne wyszczególnione w niniejszej dyrektywie, które dostosowano do sektora transportu drogowego.
Poprawka 796
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 a (nowy)
(13a)   W celu jak największego ograniczenia obciążeń administracyjnych i obciążeń związanych z zarządzaniem dokumentami przez kierowcę przewoźnicy powinni udostępniać – na wniosek właściwych organów państwa członkowskiego siedziby przewoźnika – wszystkie konieczne dokumenty zgodnie z rozdziałem III dyrektywy 2014/67/UE dotyczącym wzajemnej pomocy i współpracy między państwami członkowskimi.
Poprawka 797
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 b (nowy)
(13b)   W celu ułatwienia wdrożenia, stosowania i egzekwowania przepisów niniejszej dyrektywy należy wykorzystywać w państwach członkowskich system wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI) ustanowiony rozporządzeniem (UE) nr 1024/2012, aby usprawnić transgraniczną wymianę informacji między władzami regionalnymi i lokalnymi. Korzystnym rozwiązaniem byłoby również rozszerzenie funkcjonalności IMI o możliwość składania i przesyłania zwykłych oświadczeń.
Poprawka 798
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 c (nowy)
(13c)   W celu zmniejszenia obciążenia administracyjnego dla przewoźników będących często małymi i średnimi przedsiębiorstwami odpowiednim rozwiązaniem byłoby uproszczenie procesu przesyłania przez przewoźników zgłoszeń delegowania dzięki zastosowaniu standardowych formularzy zawierających pewne wcześniej określone elementy przetłumaczone na wszystkie języki urzędowe Unii.
Poprawka 799
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 d (nowy)
(13d)   Powszechne wdrożenie i stosowanie zasad dotyczących delegowania pracowników do wykonywania pracy w transporcie drogowym mogłoby wpłynąć na strukturę unijnego sektora transportu drogowego towarów. W związku z tym państwa członkowskie i Komisja powinny ściśle monitorować skutki tego procesu.
Poprawka 800
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 e (nowy)
(13e)   Egzekwowanie powinno skupiać się na kontrolach przeprowadzanych na terenie przedsiębiorstw. Kontrole drogowe nie powinny być wykluczone, ale należy je przeprowadzać w sposób niedyskryminacyjny wyłącznie w odniesieniu do listów przewozowych lub ich wersji elektronicznych, potwierdzeń rejestracji wstępnej i zaświadczenia o powrocie do państwa siedziby przewoźnika lub państwa zamieszkania kierowcy. Kontrole drogowe powinny w pierwszej kolejności dotyczyć danych z tachografów, co ma istotne znaczenie dla ustalenia aktywności kierowcy i pojazdu w okresie czterech kolejnych tygodni, a także zasięgu geograficznego tej aktywności. Rejestrowanie kodu państwa może być pomocne w tym względzie.
Poprawka 801
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 f (nowy)
(13f)   Komisja powinna regularnie dokonywać oceny wpływu stosowania i egzekwowania przepisów dotyczących delegowania pracowników do pracy w branży transportu drogowego i przedstawiać sprawozdania Parlamentowi i Radzie, a także powinna sporządzać wnioski mające na celu dalsze uproszczenie tych zasad i ograniczenie obciążenia administracyjnego.
Poprawka 802
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 g (nowy)
(13g)   Z uwagi na konieczność szczególnego traktowania sektora transportu, w którym delegowanie stanowi nieodłączną część pracy kierowców, termin, od którego dyrektywa 96/71/UE będzie miała zastosowanie do sektora transportu, powinien zbiec się z datą wejścia w życie zmiany dyrektywy 2006/22/WE w odniesieniu do wymogów w zakresie egzekwowania prawa oraz szczegółowych zasad w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE dotyczących delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego.
Poprawka 803
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 h (nowy)
(13h)   W celu dostosowania załączników do niniejszej dyrektywy do zmian w zakresie najlepszych praktyk należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów prawnych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zakresie zmian tych załączników. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa*. W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.
Poprawka 804
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 14 a (nowy)
(14a)  Wymiana informacji w ramach skutecznej współpracy administracyjnej i wzajemnej pomocy między państwami członkowskimi powinna być zgodna z przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych określonymi w rozporządzeniu (UE) 2016/679.
Poprawka 805
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 14 b (nowy)
(14b)   Przepisy gwarantujące dobre warunki socjalne na europejskim rynku przewozów drogowych powinny być przestrzegane przez wszystkich partnerów w łańcuchu dostaw. W celu stworzenia europejskiego rynku wewnętrznego zrównoważonego pod kątem gospodarczym i socjalnym należy ustanowić i wdrożyć łańcuch odpowiedzialności obejmujący wszystkie podmioty w łańcuchu logistycznym. Egzekwowanie przejrzystości i odpowiedzialności oraz poprawa poziomu równości społeczno-gospodarczej zwiększą atrakcyjność zawodu kierowcy i będą sprzyjać zdrowej konkurencji.
Poprawka 806
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera a
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 2 – ustęp 1 – akapit 2
Kontrole te obejmują każdego roku szeroki i reprezentatywny przekrój pracowników wykonujących czynności związane z przewozem, kierowców, przedsiębiorstw i pojazdów objętych zakresem stosowania rozporządzeń (WE) nr 561/2006 i (UE) nr 165/2014 oraz pracowników wykonujących czynności związane z przewozem i kierowców objętych zakresem dyrektywy 2002/15/WE.
Kontrole te obejmują każdego roku szeroki i reprezentatywny przekrój pracowników wykonujących czynności związane z przewozem, kierowców, przedsiębiorstw i pojazdów objętych zakresem stosowania rozporządzeń (WE) nr 561/2006 i (UE) nr 165/2014, a w przypadku kontroli na terenie przedsiębiorstw – pracowników wykonujących czynności związane z przewozem i kierowców objętych zakresem dyrektywy 2002/15/WE. Państwa członkowskie organizują kontrole drogowe w celu sprawdzenia, czy wdrażane są przepisy dyrektywy 2002/15/WE, dopiero po wprowadzeniu technologii umożliwiającej skuteczne przeprowadzanie kontroli. Do tego czasu kontrole te przeprowadza się wyłącznie na terenie przedsiębiorstwa transportowego.
Poprawka 807
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera b
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 2 – ustęp 3 – akapit 1
Każde państwo członkowskie organizuje kontrole w taki sposób, aby obejmowały one co najmniej 3% dni przepracowanych przez kierowców pojazdów objętych zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, rozporządzenia (UE) nr 165/2014 i dyrektywy 2002/15/WE.
Każde państwo członkowskie organizuje kontrole w taki sposób, aby obejmowały one co najmniej 3% dni przepracowanych przez kierowców pojazdów objętych zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, rozporządzenia (UE) nr 165/2014 i dyrektywy 2002/15/WE. Po przeprowadzeniu kontroli drogowej, jeżeli kierowca nie jest w stanie okazać co najmniej jednego wymaganego dokumentu, może on kontynuować przewóz, a przewoźnik w państwie członkowskim siedziby ma obowiązek okazać wymagane dokumenty za pośrednictwem właściwych organów.
Poprawka 808
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera c
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 2 – ustęp 4
4.  Informacje przedkładane Komisji zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zawierają liczbę kierowców poddanych kontrolom drogowym, liczbę kontroli na terenie przedsiębiorstw, liczbę skontrolowanych dni roboczych oraz liczbę i rodzaj ujawnionych naruszeń z zaznaczeniem, czy wykonywany był przewóz osób czy rzeczy.”;
4.  Informacje przedkładane Komisji zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr561/2006 zawierają liczbę kierowców poddanych kontrolom drogowym, liczbę kontroli na terenie przedsiębiorstw, liczbę dni roboczych skontrolowanych na terenie przedsiębiorstw oraz liczbę i rodzaj ujawnionych naruszeń z zaznaczeniem, czy wykonywany był przewóz osób czy rzeczy.
Poprawka 809
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 a (nowy)
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 5
3a)  art. 5 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 5
Artykuł 5
Kontrole skoordynowane
Kontrole skoordynowane
Co najmniej sześć razy w roku Państwa Członkowskie podejmują skoordynowane kontrole drogowe kierowców i pojazdów objętych zakresem stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85. Kontrole takie podejmowane są w tym samym czasie przez organy kontrolne dwóch lub więcej Państw Członkowskich, przy czym każdy z tych organów działa na własnym terytorium.
Co najmniej sześć razy w roku państwa członkowskie podejmują skoordynowane kontrole drogowe i kontrole na terenie przedsiębiorstw dotyczące kierowców i pojazdów objętych zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub (UE) nr 165/2014. Kontrole takie podejmowane są w tym samym czasie przez organy kontrolne dwóch lub więcej Państw Członkowskich, przy czym każdy z tych organów działa na własnym terytorium. Streszczenie wyników tych skoordynowanych kontroli jest udostępniane publicznie zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych.”
Poprawka 810
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 6 – ustęp 1
1.  Kontrole na terenie przedsiębiorstw są planowane z uwzględnieniem dotychczasowych doświadczeń w zakresie różnych rodzajów transportu i przedsiębiorstw. Prowadzi się je także w przypadkach gdy kontrole drogowe ujawniły poważne naruszenia przepisów rozporządzeń (WE) nr 561/2006, (UE) nr 165/2014 lub dyrektywy 2002/15/WE.
1.  Kontrole na terenie przedsiębiorstw są planowane z uwzględnieniem dotychczasowych doświadczeń w zakresie różnych rodzajów transportu i przedsiębiorstw. Prowadzi się je także w przypadkach, gdy kontrole drogowe ujawniły poważne naruszenia przepisów rozporządzeń (WE) nr 561/2006 i (UE) nr 165/2014.
Poprawka 811
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4 a (nowy)
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 7 – ustęp 1 – litera b
4a)  art. 7 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
b)  przekazywanie Komisji co dwa lata sprawozdania statystycznego zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85;
„b) przekazywanie Komisji co dwa lata sprawozdania statystycznego zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 561/2006;”
Poprawka 812
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6 – litera -a (nowa)
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 8 – ustęp 1 – wprowadzenie
-a)  art. 8 ust. 1 wprowadzenie otrzymuje brzmienie:
1.  Informacje wzajemnie udostępniane na podstawie art. 17 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 lub art. 19 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 są wymieniane pomiędzy wyznaczonymi organami, o których powiadomiono Komisję zgodnie z art. 7 ust. 2:
1.  Informacje wzajemnie udostępniane na podstawie art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub art. 40 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 są wymieniane pomiędzy wyznaczonymi organami, o których powiadomiono Komisję zgodnie z art. 7:
Poprawka 813
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6 – litera a
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 8 – ustęp 1 – litera b
b)  na uzasadniony wniosek państwa członkowskiego w indywidualnych przypadkach.
b)  na konkretny wniosek państwa członkowskiego w indywidualnych przypadkach, pod warunkiem że wymagane informacje nie są dostępne w drodze bezpośredniego sprawdzenia w krajowych rejestrach elektronicznych, o których mowa w art. 16 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.
Poprawka 814
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6 – litera b
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 8 – ustęp 1 a – akapit 1
1a.  Państwa członkowskie przekazują informacje, o które zwrócą się inne państwa członkowskie, zgodnie z ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu w terminie 25 dni roboczych od otrzymania wniosku w przypadkach wymagających dogłębnej analizy lub obejmujących kontrole na terenie zainteresowanych przedsiębiorstw. Krótszy termin może zostać uzgodniony wspólnie przez państwa członkowskie. W pilnych przypadkach lub w przypadkach wymagających prostego sprawdzenia rejestrów, takich jak system oceny ryzyka, wymagane informacje są przedstawiane w ciągu trzech dni roboczych.
1a.  Państwa członkowskie przekazują informacje, o które zwrócą się inne państwa członkowskie, zgodnie z ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu w terminie 10 dni roboczych od otrzymania wniosku. W należycie uzasadnionych przypadkach wymagających dogłębnej analizy lub obejmujących kontrole na terenie zainteresowanych przedsiębiorstw termin ten wynosi 20 dni roboczych. Krótszy termin może zostać uzgodniony wspólnie przez państwa członkowskie. W pilnych przypadkach lub w przypadkach wymagających prostego sprawdzenia rejestrów, takich jak system oceny ryzyka, wymagane informacje są przedstawiane w ciągu trzech dni roboczych.
Poprawka 815
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6 – litera b
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 8 – ustęp 1 a – akapit 2
W przypadku gdy państwo członkowskie, do którego wniosek był skierowany, uzna, że nie jest on wystarczająco uzasadniony, informuje o tym państwo członkowskie, które złożyło wniosek w ciągu 10 dni roboczych. Państwo członkowskie, które złożyło wniosek, przedstawia dalsze informacje na poparcie wniosku. Jeżeli nie jest to możliwe, państwo członkowskie może odrzucić wniosek.
W przypadku gdy państwo członkowskie, do którego wniosek był skierowany, uzna, że nie jest on wystarczająco uzasadniony, informuje o tym państwo członkowskie, które złożyło wniosek w ciągu pięciu dni roboczych. Państwo członkowskie, które złożyło wniosek, przedstawia dalsze informacje na poparcie wniosku. Jeżeli nie jest to możliwe, państwo członkowskie może odrzucić wniosek.
Poprawka 816
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6 – litera b
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 8 – ustęp 1 a – akapit 3
Jeżeli udzielenie informacji zażądanych we wniosku, lub przeprowadzenie kontroli lub dochodzenia jest trudne lub niemożliwe, dane państwo członkowskie informuje o tym wnioskujące państwo członkowskie w ciągu 10 dni roboczych, podając przyczyny. Zainteresowane państwa członkowskie omawiają ze sobą wszelkie pojawiające się trudności w celu znalezienia dla nich rozwiązania.
Jeżeli udzielenie informacji zażądanych we wniosku lub przeprowadzenie kontroli lub dochodzenia jest trudne lub niemożliwe, państwo członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, informuje o tym wnioskujące państwo członkowskie w ciągu pięciu dni roboczych i podaje powody, aby należycie uzasadnić, dlaczego udzielenie stosownych informacji jest trudne lub niemożliwe. Zainteresowane państwa członkowskie omawiają ze sobą wszelkie pojawiające się trudności w celu znalezienia dla nich rozwiązania.
Poprawka 817
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6 – litera b
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 8 – ustęp 1 a – akapit 3 a (nowy)
Jeżeli Komisja dowie się o utrzymującym się problemie z wymianą informacji lub o stałym odmawianiu udzielenia informacji, może podjąć wszelkie niezbędne środki, by zaradzić tej sytuacji, obejmujące w razie potrzeby wszczęcie postępowania i w ostateczności nałożenie sankcji na państwo członkowskie.
Poprawka 818
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6 – litera b a (nowa)
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 8 – ustęp 2
ba)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.  Państwa Członkowskie dążą do ustanowienia systemów dla elektronicznej wymiany informacji. Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2, Komisja określi wspólną metodę efektywnej wymiany informacji.
2.  W drodze odstępstwa od art. 21 dyrektywy 2014/67/UE wymiana informacji między właściwymi organami państw członkowskich, o której mowa w ust. 1 i 1a niniejszego artykułu, jest prowadzona za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI) ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 1024/2012. Właściwe organy państw członkowskich mają bezpośredni dostęp w czasie rzeczywistym do danych znajdujących się w krajowych rejestrach elektronicznych za pośrednictwem systemu europejskich rejestrów przedsiębiorców transportu drogowego (ERRU), o którym mowa w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.
Poprawka 819
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6 – litera b b (nowa)
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 8 – ustęp 2 a
bb)  w art. 8 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2a. Komisja stworzy do 2020 r. aplikację elektroniczną wspólną dla wszystkich państw członkowskich, która zapewni inspektorom bezpośredni dostęp w czasie rzeczywistym do ERRU i IMI podczas kontroli drogowych i kontroli na terenie przedsiębiorstw. Aplikacja ta zostanie opracowana w ramach projektu pilotażowego.”
Poprawka 820
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 – litera a
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit 2
Komisja przyjmuje, w drodze aktów wykonawczych, wspólny wzór obliczania stopnia ryzyka w przedsiębiorstwach, w którym uwzględnia się liczbę, wagę i częstotliwość występowania naruszeń, jak również wyniki kontroli, w przypadku gdy nie stwierdzono naruszeń oraz fakt, czy przedsiębiorstwo transportu drogowego stosuje inteligentne tachografy, zgodnie z rozdziałem II rozporządzenia (UE) nr 165/2014, we wszystkich swoich pojazdach. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 12 ust. 2 niniejszej dyrektywy.
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 15a ustanawiających wspólny wzór obliczania stopnia ryzyka w przedsiębiorstwach, w którym uwzględnia się liczbę, wagę i częstotliwość występowania naruszeń, jak również wyniki kontroli, w przypadku gdy nie stwierdzono naruszeń, oraz fakt, czy przedsiębiorstwo transportu drogowego stosuje inteligentne tachografy, zgodnie z rozdziałem II rozporządzenia (UE) nr 165/2014, w swoich pojazdach.
Poprawka 821
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 – litera b a (nowa)
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 9 – ustęp 3 – akapit 1
ba)  ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
3.  Wstępny wykaz naruszeń rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85 jest zamieszczony w załączniku III.
3.  Wstępny wykaz naruszeń rozporządzeń (WE) nr 561/2006(UE) nr 165/2014 jest zamieszczony w załączniku III.
Poprawka 822
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 – litera b b (nowa)
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 9 – ustęp 3 – akapit 2
bb)  ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
W celu udzielenia wytycznych dotyczących wagi naruszeń przepisów rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i nr 3820/85 Komisja może, w razie potrzeby, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2, dostosować załącznik III w celu ustalenia wytycznych dotyczących ogólnego zakresu naruszeń, z podziałem na kategorie w zależności od ich wagi.
„W celu udzielenia wytycznych dotyczących wagi naruszeń przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub (UE) nr 165/2014 Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 15a zmieniających załącznik III w celu ustalenia wytycznych dotyczących ogólnego zakresu naruszeń, z podziałem na kategorie w zależności od ich wagi.”;
Poprawka 823
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 – litera b c (nowa)
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 9 – ustęp 3 – akapit 3
bc)  ust. 3 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
Kategoria obejmująca najpoważniejsze naruszenia powinna obejmować przypadki, w których naruszenie odpowiednich przepisów rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85 stwarza poważne ryzyko śmierci lub poważnych obrażeń ciała.
Kategoria obejmująca najpoważniejsze naruszenia powinna obejmować przypadki, w których naruszenie odpowiednich przepisów rozporządzeń (WE) nr 561/2006 lub (UE) nr 165/2014 stwarza poważne ryzyko śmierci lub poważnych obrażeń ciała.”;
Poprawka 824
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 – litera c
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 9 – ustęp 4
4.  Aby ułatwić prowadzenie ukierunkowanych kontroli drogowych, dane zawarte w krajowym systemie oceny ryzyka muszą być dostępne w momencie kontroli dla wszystkich właściwych organów kontroli danego państwa członkowskiego.;
4.  Aby ułatwić prowadzenie ukierunkowanych kontroli drogowych, dane zawarte w krajowym systemie oceny ryzyka oraz w krajowych rejestrach przedsiębiorstw i operacji transportowych muszą być dostępne w momencie kontroli dla wszystkich właściwych organów kontroli danego państwa członkowskiego za pośrednictwem co najmniej wspólnej dla wszystkich państw członkowskich aplikacji elektronicznej, za pomocą której organy te będą mieć bezpośredni dostęp w czasie rzeczywistym do ERRU.
Poprawka 825
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 – litera c
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 9 – ustęp 5
5.  Państwa członkowskie udostępniają informacje zawarte w krajowym systemie oceny ryzyka na wniosek lub bezpośrednio wszystkim właściwym organom innych państw członkowskich zgodnie z terminami określonymi w art. 8.”;
5.  Państwa członkowskie udostępniają informacje zawarte w krajowym systemie oceny ryzyka bezpośrednio za pomocą interoperacyjnych krajowych rejestrów elektronicznych, o których mowa w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wszystkim właściwym organom innych państw członkowskich. (popr. 228,229,230, 231). W związku z tym wymiana informacji i danych na temat naruszeń popełnianych przez przewoźników i oceny ryzyka odbywa się w sposób zbiorczy w drodze wymiany komunikatów z poszczególnych rejestrów krajowych państw członkowskich za pomocą ERRU.
Poprawka 826
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 11 – ustęp 3
3.  Komisja ustanawia w drodze aktów wykonawczych wspólne podejście do rejestrowania i kontrolowania okresów „innej pracy”, zgodnie z definicją zawartą w art. 4 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, oraz w okresach co najmniej jednego tygodnia, w czasie których kierowca jest poza pojazdem. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 12 ust. 2.”;
3.  Zgodnie z art. 15a Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych określających wspólne podejście do rejestrowania i kontrolowania okresów „innej pracy”, zgodnie z definicją zawartą w art. 4 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, w tym formę rejestrowania i szczególne przypadki, w których ma to nastąpić, a także do rejestrowania i kontrolowania okresów co najmniej jednego tygodnia, w czasie których kierowca jest poza pojazdem i nie może prowadzić żadnej działalności za jego pomocą.
Poprawka 827
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8 a (nowy)
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 12
8a)  art. 12 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 12
„Artykuł 12
Procedura zgody
Procedura zgody
1.  Komisja jest wspierana przez komitet utworzony na mocy art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.
1.  Komisja jest wspierana przez komitet ustanowiony zgodnie z art. 42 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 165/2014. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.  Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Poprawka 828
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8 b (nowy)
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 13 – litera b
8b)  art. 13 lit. b) otrzymuje brzmienie:
b)  wspierania spójnego podejścia i ujednoliconej wykładni przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 przez organy kontrolne;
„b) wspierania spójnego podejścia i ujednoliconej wykładni przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przez organy kontrolne;
Poprawka 829
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8 c (nowy)
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 14
8c)  art. 14 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 14
„Artykuł 14
Negocjacje z państwami trzecimi
Negocjacje z państwami trzecimi
Po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Wspólnota podejmie negocjacje z odpowiednimi państwami trzecimi w celu stosowania zasad odpowiadających ustanowionym w niniejszej dyrektywie.
Po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Unia podejmie negocjacje z odpowiednimi państwami trzecimi w celu stosowania zasad odpowiadających ustanowionym w niniejszej dyrektywie.
Do czasu zakończenia tych negocjacji Państwa Członkowskie włączą dane dotyczące kontroli pojazdów z państw trzecich do informacji przekazywanych Komisji zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85.
Do czasu zakończenia tych negocjacji państwa członkowskie włączą dane dotyczące kontroli pojazdów z państw trzecich do informacji przekazywanych Komisji zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
Poprawka 830
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8 d (nowy)
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 15
8d)  art. 15 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 15
„Artykuł 15
Aktualizacja załączników
Aktualizacja załączników
Zmiany postanowień załączników, niezbędne do ich dostosowania do rozwoju najlepszych praktyk, przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2.
Zgodnie z art. 15a Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zmieniających załączniki I i II w celu wprowadzenia niezbędnych dostosowań do zmian w najlepszych praktykach.
Poprawka 831
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 8 e (nowy)
Dyrektywa 2006/22/WE
Artykuł 15 a (nowy)
8e)  dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 15a
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1.   Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2.   Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 9 ust. 3 i art. 15, powierza się Komisji na okres 5 lat od dnia [data wejścia w życie niniejszej dyrektywy]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
3.   Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 9 ust. 3 i art. 15, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.
4.   Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.
5.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
6.   Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 9 ust. 3 i art. 15 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”
Poprawka 832
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 – litera -a (nowa)
Dyrektywa 2006/22/WE
Załącznik I – część A – punkt 1
-a)  w części A pkt 1) otrzymuje brzmienie:
1)  dzienne i tygodniowe czasy prowadzenia pojazdu, przerwy i dzienne oraz tygodniowe okresy odpoczynku; wykresówki z dni poprzednich, które powinny znajdować się w pojeździe zgodnie z art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 lub dane z tego samego okresu przechowywane na karcie kierowcy lub w pamięci urządzenia rejestrującego zgodnie z postanowieniami załącznika II do niniejszej dyrektywy lub na wydruku;
1) dzienne i tygodniowe czasy prowadzenia pojazdu, przerwy i dzienne oraz tygodniowe okresy odpoczynku; wykresówki z dni poprzednich, które powinny znajdować się w pojeździe zgodnie z art. 36 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, lub dane z tego samego okresu przechowywane na karcie kierowcy lub w pamięci urządzenia rejestrującego zgodnie z postanowieniami załącznika II do niniejszej dyrektywy lub na wydruku;
Poprawka 833
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 – litera -a a (nowa)
Dyrektywa 2006/22/WE
Załącznik I – część A – punkt 2
-aa)  w części A pkt 2) otrzymuje brzmienie:
2)   dla okresu, o którym mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, jako przypadki przekroczenia dozwolonej prędkości pojazdu traktuje się wszelkie okresy trwające ponad jedną minutę, w których prędkość pojazdu przekracza 90 km/h dla pojazdów kategorii N3 lub 105 km/h dla pojazdów kategorii M3 (kategorie N3 i M3 zdefiniowane są w załączniku II A do dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep1a;
2) dla okresu, o którym mowa w art. 36 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, jako przypadki przekroczenia dozwolonej prędkości pojazdu traktuje się wszelkie okresy trwające ponad jedną minutę, w których prędkość pojazdu przekracza 90 km/h dla pojazdów kategorii N3 lub 105 km/h dla pojazdów kategorii M3 (zgodnie z definicją kategorii N3 i M3 w dyrektywie 2007/46/WE1a);
__________________
__________________
1a Dz.U. L 42 z 23.2.1970, s. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2006/28/WE (Dz.U. L 65 z 7.3.2006, s. 27).
1a Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa).
Poprawka 834
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 – litera -a b (nowa)
Dyrektywa 2006/22/WE
Załącznik I – część A – punkt 4
-ab)  w części A pkt 4) otrzymuje brzmienie:
4)  prawidłowe działanie urządzenia rejestrującego (stwierdzenie możliwych nadużyć urządzenia lub karty kierowcy lub wykresówki) lub, w razie potrzeby, obecność dokumentów, o których mowa w art. 14 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85.
4) prawidłowe działanie urządzenia rejestrującego (stwierdzenie możliwych nadużyć urządzenia lub karty kierowcy lub wykresówki) lub, w razie potrzeby, obecność dokumentów, o których mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006;”;
Poprawka 835
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 – litera a
Dyrektywa 2006/22/WE
Załącznik I – część A – punkt 6
6)  tygodniowy czas pracy, określony w art. 4 i 5 dyrektywy 2002/15/WE.
6)  tygodniowy czas pracy, określony w art. 4 i 5 dyrektywy 2002/15/WE, pod warunkiem że technologia umożliwia przeprowadzenie skutecznych kontroli.
Poprawka 836
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 – litera b a (nowa)
Dyrektywa 2006/22/WE
Załącznik I – część B – akapit 2
ba)  w części B akapit drugi otrzymuje brzmienie:
Jeśli wykryto naruszenie przepisów, Państwo Członkowskie może, w razie potrzeby, zbadać wspólną odpowiedzialność innych osób nakłaniających lub osób współdziałających przy naruszeniu przepisów w łańcuchu transportowym, takich jak spedytorzy, nadawcy ładunku lub podwykonawcy, w tym sprawdzić, czy umowy na usługi transportowe umożliwiają przestrzeganie przepisów rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85.
„Jeśli wykryto naruszenie przepisów, państwo członkowskie może, w razie potrzeby, zbadać wspólną odpowiedzialność innych osób nakłaniających lub osób współdziałających przy naruszeniu przepisów w łańcuchu transportowym, takich jak spedytorzy, nadawcy ładunku lub podwykonawcy, w tym sprawdzić, czy umowy na usługi transportowe umożliwiają przestrzeganie przepisów rozporządzeń (WE) nr 561/2006 i (UE) nr 165/2014.”;
Poprawka 837
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 2 – akapit 1
1a.  Te szczegółowe przepisy mają zastosowanie do kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorstwa z siedzibą w państwie członkowskim podejmujące jeden ze środków wykraczających poza granice państwowe, wymienionych w art. 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy 96/71/WE.
2.  Państwa członkowskie nie stosują przepisów art. 3 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) i c) dyrektywy 96/71/WE do kierowców w sektorze transportu drogowego zatrudnionych przez przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 1 ust. 3 lit. a) wspomnianej dyrektywy, wykonujących przewozy międzynarodowe zdefiniowane w rozporządzeniach nr 1072/2009 i 1073/2009 w przypadku gdy okres delegowania do pracy na ich terytorium jest krótszy lub równy liczbie 3 dni w okresie jednego miesiąca kalendarzowego.
2.  Kierowcy nie uznaje się za pracownika delegowanego do celów dyrektywy 96/71/WE, jeżeli wykonuje on przewozy dwustronne.
Do celów niniejszej dyrektywy dwustronny przewóz towarów to przewożenie towarów na podstawie umowy przewozowej z państwa członkowskiego siedziby zdefiniowanego w art. 2 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 do innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego lub z innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego do państwa członkowskiego siedziby.
2a.  Począwszy od dnia, w którym kierowcy ręcznie rejestrują przekroczenie granicy zgodnie z art. 34 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, państwa członkowskie stosują również przewidziane w ust. 2 zwolnienie dotyczące przewozu towarów, jeżeli:
—  kierowca wykonuje dwustronny przewóz towarów, a oprócz tego jedną czynność załadunku lub rozładunku w państwach członkowskich lub państwach trzecich, przez które przejeżdża, pod warunkiem że nie wykonuje załadunku i rozładunku towarów w tym samym państwie członkowskim.
Jeżeli po przewozie dwustronnym, który rozpoczęto w państwie członkowskim siedziby i w czasie którego nie wykonywano dodatkowych czynności, następuje przewóz dwustronny do państwa członkowskiego siedziby, odstępstwo obowiązuje podczas maksymalnie dwóch dodatkowych czynności załadunku lub rozładunku, z zastrzeżeniem spełnienia powyższych warunków.
Zwolnienie to ma zastosowanie wyłącznie do dnia, od którego inteligentne tachografy spełniające wymogi rejestrowania przekroczenia granicy i dodatkowych czynności, o których mowa w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 165/2014, będą instalowane w pojazdach rejestrowanych w państwie członkowskim po raz pierwszy, zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia. Począwszy od tego dnia, zwolnienie, o którym mowa w akapicie pierwszym, ma zastosowanie wyłącznie do kierowców korzystających z pojazdów wyposażonych w inteligentny tachograf zgodnie z art. 8, 9 i 10 tego rozporządzenia.
2b.  Kierowcy wykonującego okazjonalne lub regularne międzynarodowe przewozy pasażerów zdefiniowane w rozporządzeniu (WE) nr 1073/2009 nie uznaje się za pracownika delegowanego do celów dyrektywy 96/71/WE, jeżeli:
—  zabiera pasażerów w państwie członkowskim siedziby i wysadza ich w innym państwie członkowskim lub państwie trzecim lub
—  zabiera pasażerów w państwie członkowskim lub państwie trzecim i wysadza ich w państwie członkowskim siedziby lub
—  zabiera i wysadza pasażerów w państwie członkowskim siedziby do celów wycieczek lokalnych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1073/2009.
2c.  Kierowcę wykonującego przewozy kabotażowe określone w rozporządzeniach (WE) nr 1072/2009 i 1073/2009 uznaje się za pracownika delegowanego zgodnie z dyrektywą 96/71/WE.
2d.  Z zastrzeżeniem art. 2 ust. 1 dyrektywy 96/71/WE kierowcy nie uznaje się za pracownika delegowanego na terytorium państwa członkowskiego, przez które przejeżdża tranzytem i nie wykonuje w nim załadunku ani rozładunku towaru oraz nie zabiera ani nie wysadza pasażerów.
2e.  W przypadku gdy kierowca wykonuje początkowy lub końcowy odcinek drogowy przewozu kombinowanego określonego w dyrektywie 92/106/EWG, nie jest uznawany za pracownika delegowanego do celów dyrektywy 96/71/WE, jeżeli na sam ten odcinek drogowy składają się operacje przewozu dwustronnego określone w ust. 2.
2f.  Państwa członkowskie zapewniają, aby zgodnie z dyrektywą 2014/67/UE warunki zatrudnienia, o których mowa w art. 3 dyrektywy 96/71/WE, określone w układach zbiorowych zgodnie z art. 3 ust. 1 i 8 tej dyrektywy, były udostępniane w przystępnej i przejrzystej postaci przedsiębiorstwom transportowym z innych państw członkowskich oraz kierowcom delegowanym. Odpowiednie informacje obejmują w szczególności poszczególne wynagrodzenia i ich składowe, w tym składowe wynagrodzeń przewidziane w układach zbiorowych mających zastosowanie na szczeblu lokalnym lub regionalnym, metodę zastosowaną do wyliczania należnego wynagrodzenia, a w stosownych przypadkach kryteria klasyfikacji do poszczególnych kategorii płacowych. Zgodnie z dyrektywą (UE) 2018/957/UE zmieniającą dyrektywę 96/71/WE przedsiębiorstwa transportowe nie są karane za brak zgodności z tymi postanowieniami dotyczącymi części wynagrodzeń, metody stosowanej do wyliczania należnego wynagrodzenia, a w stosownych przypadkach kryteriów klasyfikacji do poszczególnych kategorii płacowych, które nie są publicznie dostępne.
2g.  Przedsiębiorstwa transportowe prowadzące działalność w państwie niebędącym państwem członkowskim nie mogą być traktowane w sposób bardziej uprzywilejowany niż przedsiębiorstwa prowadzące działalność w państwie członkowskim.
Przyznając dostęp do rynku UE przedsiębiorstwom transportu drogowego mającym siedziby w państwach trzecich, państwa członkowskie wdrażają w umowach dwustronnych z tymi państwami trzecimi środki równoważne z dyrektywą 96/71/WE i niniejszą dyrektywą [XX/XX] (lex specialis). Państwa członkowskie dążą również do wdrożenia takich równoważnych środków w kontekście porozumień wielostronnych z państwami trzecimi. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o odnośnych postanowieniach umów dwustronnych i wielostronnych zawartych przez nie z państwami trzecimi.
Aby zapewnić odpowiednią kontrolę tych równoważnych środków dotyczących delegowania pracowników przez przewoźników z państw trzecich, państwa członkowskie zapewniają wdrożenie w kontekście Umowie europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) zmienionych przepisów rozporządzenia (UE) XXX/XXX w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografu [rozporządzenie zmieniające rozporządzenie (UE) 165/2014].
Poprawka 838
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 2 – akapit 2
W przypadku, gdy okres delegowania jest dłuższy niż 3 dni, państwa członkowskie stosują przepisy art. 3 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) i c) dyrektywy 96/71/WE w odniesieniu do całego okresu delegowania pracowników na ich terytorium w okresie jednego miesiąca kalendarzowego, o którym mowa w akapicie pierwszym.
skreśla się
Poprawka 839
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 3 – wprowadzenie
3.   Do celów wyliczenia okresów delegowania, o których mowa w ust. 2:
skreśla się
Poprawka 840
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 3 – litera a
a)   dzienny okres pracy przez okres krótszy niż sześć godzin spędzonych na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego uważa się za pół dnia;
skreśla się
Poprawka 841
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 3 – litera b
b)   dzienny okres pracy przez okres co najmniej sześciu godzin spędzonych na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego uważa się za cały dzień;
skreśla się
Poprawka 842
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 3 – litera c
c)  przerwy i okresy odpoczynku oraz okresy gotowości spędzone na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego uważa się za okres pracy.
skreśla się
Or. en
Poprawka 843
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 4 – wprowadzenie
4.  Państwa członkowskie mogą wprowadzać wyłącznie następujące wymogi administracyjne i środki kontrolne:
4.  Na zasadzie odstępstwa od art. 9 dyrektywy 2014/67/UE państwa członkowskie mogą wprowadzać wyłącznie następujące wymogi administracyjne i środki kontrolne:
Poprawka 844
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 4 – litera a – wprowadzenie
a)  obowiązek przewoźnika drogowego mającego siedzibę w innym państwie członkowskim do przesłania zgłoszenia delegowania właściwym organom krajowym, najpóźniej w momencie rozpoczęcia delegowania, w postaci elektronicznej w jednym z języków urzędowych przyjmującego państwa członkowskiego lub w języku angielskim, zawierającego następujące informacje:
a)  spoczywający na przewoźniku drogowym mającym siedzibę w innym państwie członkowskim obowiązek przedłożenia właściwym organom krajowym państwa członkowskiego, do którego kierowca jest delegowany, zgłoszenia i jego wszelkich aktualizacji w postaci elektronicznej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI) ustanowionego na mocy rozporządzenia (UE) nr 1024/2012, najpóźniej w momencie rozpoczęcia delegowania, w jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej, przy czym zgłoszenie to zawiera wyłącznie następujące informacje:
Poprawka 845
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 4 – litera a – podpunkt i
(i)  tożsamość przewoźnika drogowego;
(i)  tożsamość przewoźnika drogowego, przez wskazanie wewnątrzwspólnotowego numeru identyfikacji podatkowej lub numeru licencji wspólnotowej;
Poprawka 846
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 4 – litera a – podpunkt iii
(iii)  przewidywana liczba i tożsamość kierowców;
(iii)  informacje o delegowanym kierowcy obejmujące następujące dane: tożsamość, państwo zamieszkania, państwo, w którym opłacane są składki na ubezpieczenie społeczne, numer zabezpieczenia społecznego i numer prawa jazdy;
Poprawka 847
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 4 – litera a – podpunkt iv
(iv)  przewidywany czas trwania delegowania, przewidywane daty rozpoczęcia i zakończenia delegowania;
(iv)  przewidywana data rozpoczęcia i szacowany czas trwania oraz data zakończenia delegowania, a także prawo, któremu podlega umowa o pracę;
Poprawka 848
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 4 – litera a – podpunkt iv a (nowy)
(iva)  w przypadku przewoźników transportu drogowego towarów: tożsamość i dane kontaktowe odbiorców, jeżeli przewoźnik nie stosuje e-CMR;
Poprawka 849
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 - ustęp 4 – litera a – podpunkt vi a (nowy)
(via)  w przypadku przewoźników transportu drogowego towarów: adresy miejsca(miejsc) załadunku i rozładunku, jeżeli przewoźnik nie stosuje e-CMR.
Poprawka 850
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 4 – litera b
b)  zobowiązanie kierowców do prowadzenia i udostępniania na żądanie w trakcie kontroli drogowej, w formie papierowej lub elektronicznej, kopii zgłoszenia delegowania i dowodu operacji transportu odbywającej się w przyjmującym państwie członkowskim, np. elektroniczny list przewozowy (e-CMR) lub dowody, o których mowa w art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009.
b)  zobowiązanie przewoźnika drogowego do dopilnowania, by kierowca miał do dyspozycji na żądanie w trakcie kontroli drogowej, w formie papierowej lub elektronicznej, kopię zgłoszenia delegowania i dowodu operacji transportu odbywającej się w przyjmującym państwie członkowskim, np. elektroniczny list przewozowy (e-CMR) lub dowody, o których mowa w art.8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr1072/2009.
Poprawka 851
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 4 – litera c
c)  zobowiązanie kierowców do prowadzenia i udostępniania na żądanie w trakcie kontroli drogowej zapisów tachografu, a w szczególności zapisów dotyczących kodów krajów państw członkowskich, w których kierowca przebywał podczas prowadzenia operacji międzynarodowego transportu drogowego lub przewozów kabotażowych;
c)  zobowiązanie przewoźnika drogowego do zapewnienia, aby kierowca miał do dyspozycji na żądanie w trakcie kontroli drogowej zapisy tachografu, a w szczególności zapisy dotyczące kodów krajów państw członkowskich, w których kierowca przebywał podczas prowadzenia operacji międzynarodowego transportu drogowego lub przewozów kabotażowych;
Poprawka 852
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 4 – litera c a (nowa)
ca)  podczas kontroli drogowych, o których mowa w lit. b) i c) niniejszego artykułu, kierowca ma prawo skontaktować się z siedzibą główną, zarządzającym transportem lub inną osobą bądź innym podmiotem, który może dostarczyć żądane dokumenty;
Poprawka 854
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 4 – litera d
d)  zobowiązanie kierowców do prowadzenia i udostępniania na żądanie w trakcie kontroli drogowej, w formie papierowej lub elektronicznej, kopii umowy o pracę lub dokumentu równoważnego w rozumieniu art. 3 dyrektywy Rady 91/533/EWG20, przetłumaczonej na jeden z języków urzędowych przyjmującego państwa członkowskiego lub na język angielski;
skreśla się
__________________
20 Dyrektywa Rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy (Dz.U. L 288 z 18.10.1991, s. 32).
Poprawka 855
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 4 – litera e
e)  zobowiązanie kierowców do udostępniania na żądanie w trakcie kontroli drogowej, w formie papierowej lub elektronicznej, kopii odcinków wypłaty za ostatnie dwa miesiące; podczas kontroli drogowej kierowca musi mieć możliwość skontaktowania się z siedzibą główną, zarządzającym transportem lub inną osobą lub podmiotem, który może dostarczyć mu tę kopię;
skreśla się
Poprawka 853
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 4 – litera f
f)   obowiązek przewoźnika drogowego do wydania, po okresie delegowania, w formie papierowej lub elektronicznej, kopii dokumentów, o których mowa w lit. b), c) i e), na wniosek organów przyjmującego państwa członkowskiego w rozsądnym okresie czasu;
f)   zobowiązanie przewoźnika drogowego do wysłania za pośrednictwem interfejsu publicznego IMI, po okresie delegowania […] kopii dokumentów, o których mowa w lit. b) i c), na wniosek organów przyjmującego państwa członkowskiego, do którego pracownik został delegowany, a także dokumentacji dotyczącej wynagrodzenia delegowanych kierowców za okres delegowania oraz umowy o pracę lub równoważnego dokumentu w rozumieniu art. 3 dyrektywy Rady 91/533/EWG1a, rozliczeń czasu pracy i dowodów płatności.
Przewoźnik drogowy przedstawia żądaną dokumentację za pośrednictwem interfejsu publicznego IMI w terminie 2 miesięcy od daty złożenia wniosku.
Jeżeli przewoźnik drogowy nie przekaże całej wymaganej dokumentacji za pośrednictwem interfejsu publicznego IMI w określonym terminie, właściwe organy państwa członkowskiego, w którym nastąpiło delegowanie, mogą – zgodnie z art. 6 i 7 dyrektywy 2014/67 – zwrócić się o pomoc do właściwych organów państwa członkowskiego, w którym przewoźnik ma siedzibę. Jeżeli taki wniosek został złożony za pośrednictwem IMI, właściwe organy państwa członkowskiego, w którym przewoźnik ma siedzibę, mają dostęp do zgłoszenia delegowania i innych istotnych informacji przedłożonych przez przewoźnika za pośrednictwem interfejsu publicznego IMI.
Właściwe organy państwa członkowskiego, w którym przewoźnik ma siedzibę, zapewniają, by dokumenty wymagane przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym nastąpiło delegowanie, zostały dostarczone za pośrednictwem IMI w terminie 25 dni roboczych od daty złożenia wniosku.
__________________
1a Dyrektywa Rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy (Dz.U. L 288 z 18.10.1991, s. 32).
Poprawka 856
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 5
5.  Do celów ust. 4 lit. a), przewoźnik drogowy może dostarczyć zgłoszenie delegowania obejmujące okres nieprzekraczający sześciu miesięcy.
5.  Do celów ust. 4 lit. a), przewoźnik drogowy może dostarczyć zgłoszenie obejmujące okres nieprzekraczający sześciu miesięcy.
Poprawka 857
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 5 a (nowy)
5a.  Informacje zawarte w zgłoszeniach są zapisywane w repozytorium IMI do celów kontroli, gdzie – przez okres 18 miesięcy – są bezpośrednio i w czasie rzeczywistym dostępne dla wszystkich właściwych organów innych państw członkowskich wyznaczonych zgodnie z art. 3 dyrektywy 2014/67/UE, art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 i art. 7 dyrektywy 2006/22/WE.
Właściwy organ krajowy może umożliwić partnerom społecznym dostęp do informacji zgodnie z prawem krajowym i praktykami krajowymi, pod warunkiem że informacje te:
–  dotyczą delegowania na terytorium danego państwa członkowskiego;
–  są wykorzystywane do celów egzekwowania przepisów dotyczących delegowania oraz
–  przetwarzanie danych odbywa się zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych.
Poprawka 858
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 5 b (nowy)
5b.  Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu opracowania standardowych formularzy we wszystkich językach urzędowych Unii do wykorzystania przez składających zgłoszenia za pośrednictwem interfejsu publicznego IMI, określa funkcje zgłoszenia w IMI i jak należy przedstawić w zgłoszeniu informacje, o których mowa w ust. 4 lit. a) ppkt (i)–(via), a także dba o to, aby informacje zawarte w zgłoszeniach były automatycznie tłumaczone na język przyjmującego państwa członkowskiego. Akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 2a ust. 2.
Poprawka 859
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 5 c (nowy)
5c.   Państwa członkowskie unikają zbędnych opóźnień we wdrażaniu środków kontroli, które mogą mieć wpływ na czas trwania i przewidywane daty delegowania.
Poprawka 860
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 5 d (nowy)
5d.   Właściwe organy w państwach członkowskich ściśle ze sobą współpracują i udzielają sobie wzajemnej pomocy oraz przekazują wszelkie istotne informacje na warunkach określonych w dyrektywie 2014/67/UE i rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009.
Poprawka 861
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 a (nowy)
Artykuł 2a
1.   Komisję wspiera komitet ustanowiony zgodnie z art. 42 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 165/2014. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Poprawka 862
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 b (nowy)
Artykuł 2b
Państwa członkowskie przewidują kary wobec nadawców ładunków, spedytorów, wykonawców i podwykonawców z tytułu nieprzestrzegania art. 2 niniejszej dyrektywy, jeżeli wiedzą oni lub w świetle wszystkich stosownych okoliczności powinni wiedzieć, że zlecane przez nich usługi transportowe naruszają postanowienia niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy oraz przyjmują wszystkie środki niezbędne do zapewnienia ich wdrożenia. Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące.
Poprawka 863
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 c (nowy)
Artykuł 2c
Komisja dokonuje oceny istniejących instrumentów i najlepszych praktyk propagujących odpowiedzialne społecznie postępowanie wszystkich podmiotów w łańcuchu dostaw towarów i w razie potrzeby występuje z wnioskiem ustawodawczym w celu stworzenia europejskiej platformy zaufania do dnia... [dwa lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy].
Poprawka 864
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 d (nowy)
Artykuł 2d
Inteligentne egzekwowanie
1.   Z zastrzeżeniem dyrektywy 2014/67/UE oraz z myślą o lepszym egzekwowaniu obowiązków zapisanych w art. 2 niniejszej dyrektywy państwa członkowskie zapewniają stosowanie na swoim terytorium spójnej krajowej strategii egzekwowania przepisów. Strategia ta koncentruje się na przedsiębiorstwach o wysokim stopniu ryzyka, o których mowa w art. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/22/WE.
2.   Każde państwo członkowskie dopilnowuje, aby kontrole przewidziane w art. 2 dyrektywy 2006/22/WE obejmowały, w stosownych przypadkach, kontrolę delegowania i aby kontrole te były przeprowadzane bez dyskryminacji, zwłaszcza bez dyskryminacji ze względu na tablice rejestracyjne pojazdów wykorzystywanych w delegowaniu.
3.   Państwa członkowskie ukierunkowują kontrole na przedsiębiorstwa zaklasyfikowane jako przedsiębiorstwa o podwyższonym ryzyku naruszenia postanowień art. 2 niniejszej dyrektywy, które mają do nich zastosowanie. W tym celu państwa członkowskie – w ramach systemu klasyfikacji ryzyka, jaki ustanowiły na mocy art. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/22/WE i rozszerzyły zgodnie z art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 – traktują ryzyko takiego naruszenia jako zagrożenie samo w sobie.
4.   Do celów ust. 3 państwa członkowskie mają dostęp do istotnych informacji i danych zapisanych, przetworzonych lub przechowywanych w inteligentnym tachografie, o którym mowa w rozdziale II rozporządzenia (UE) nr 165/2014, w zgłoszeniach delegowania, o których mowa w art. 2 ust. 4 niniejszej dyrektywy, i w elektronicznych dokumentach przewozowych, takich jak elektroniczne listy przewozowe na podstawie Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (e-CMR).
5.   Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych w celu określenia cech danych, do których mają dostęp państwa członkowskie, warunków wykorzystywania takich danych i specyfikacji technicznych dotyczących ich przekazywania i dostępu do nich, przy czym w aktach tych określa się w szczególności:
(a)   szczegółowy wykaz informacji i danych, do których muszą mieć dostęp właściwe organy krajowe, a w tym co najmniej czas i lokalizacja przejść granicznych, załadunek i rozładunek, numer rejestracyjny pojazdu i dane kierowcy;
(b)   prawa dostępu właściwych organów, w stosownych przypadkach zróżnicowane w zależności od rodzaju właściwego organu, rodzaju dostępu oraz celu wykorzystania danych;
(c)   specyfikacje techniczne dotyczące przekazywania danych, o których mowa w lit. a), lub dostępu do nich, w tym, w stosownych przypadkach, maksymalny okres przechowywania danych, zróżnicowany w razie potrzeby w zależności od rodzaju danych.
6.   Wszelkie dane osobowe, o których mowa w niniejszym artykule, są dostępne i przechowywane nie dłużej niż jest to absolutnie niezbędne do celów, do których dane zostały zgromadzone lub w związku z którymi są dalej przetwarzane. Gdy takie dane nie są już dłużej potrzebne do tych celów, zostają zniszczone.
7.   Co najmniej trzy razy w roku państwa członkowskie przeprowadzają skoordynowane kontrole drogowe pod kątem delegowania, przy czym mogą je wykonywać łącznie z kontrolami prowadzonymi zgodnie z art. 5 dyrektywy 2006/22/WE. Kontrole te podejmowane są jednocześnie przez organy krajowe odpowiedzialne za egzekwowanie przepisów w dziedzinie delegowania pracowników z co najmniej dwóch państw członkowskich, przy czym każdy z tych organów działa na własnym terytorium. Po przeprowadzeniu skoordynowanych kontroli drogowych państwa członkowskie wymieniają się informacjami na temat liczby i rodzaju stwierdzonych naruszeń.
Streszczenie wyników tych skoordynowanych kontroli jest udostępniane publicznie zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych.
Poprawka 865
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 e (nowy)
Artykuł 2e
Zmiana rozporządzenia (UE) nr 1024/2012
W załączniku do rozporządzenia (UE) nr 1024/2012 dodaje się punkty w brzmieniu:
„12A. Dyrektywa 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń (WE) nr 561/2006 i (UE) nr 165/2014 oraz dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylająca dyrektywę Rady 88/599/EWG: Artykuł 8
12b.   Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniająca dyrektywę 2006/22/WE w odniesieniu do wymogów w zakresie egzekwowania prawa oraz ustanowienia szczegółowych zasad dotyczących dyrektyw 96/71/WE i 2014/67/UE w kwestii delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego: art. 2 ust. 5.
Poprawka 866
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3
Artykuł 3
Sprawozdawczość i przegląd
1.  Komisja oceni wykonanie niniejszej dyrektywy, w szczególności wpływ art. 2, do dnia [3 lata od daty transpozycji niniejszej dyrektywy] i przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy. W stosownych przypadkach sprawozdaniu Komisji towarzyszy wniosek ustawodawczy.
1.  Państwa członkowskie składają Komisji coroczne sprawozdania z wdrażania niniejszej dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do inteligentnego egzekwowania prawa, o którym mowa w art. 2d, oraz do potencjalnych trudności w egzekwowaniu prawa.
Aby umożliwić ocenę skuteczności informacji dotyczących egzekwowania prawa, w sprawozdaniu podaje się informacje na temat skuteczności:
–  inteligentnych tachografów, o których mowa w rozdziale II rozporządzenia (UE) nr 165/2014;
–  wykorzystywania systemów IMI, o których mowa w art. 2 ust. 5a i 5b niniejszej dyrektywy;
–  wykorzystywania elektronicznych dokumentów transportowych, takich jak elektroniczne listy przewozowe na podstawie Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (e-CMR);
–  wymiany informacji między właściwymi organami za pośrednictwem ERRU i IMI, a także informacji na temat skuteczności bezpośredniego dostępu organów w czasie rzeczywistym zarówno do ERRU, jak i IMI za pośrednictwem aplikacji UE podczas kontroli drogowych, zgodnie z art. 8 i 9 dyrektywy 2006/22/WE; oraz
–  wdrożenia programu szkoleniowego mającego pomóc kierowcom i wszystkim innym podmiotom uczestniczącym w procedurze, w tym przedsiębiorstwom, organom administracyjnym, inspektorom, w dostosowaniu się do nowych przepisów i wymogów, które ich dotyczą.
2.  Po przedłożeniu sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, Komisja regularnie dokonuje oceny niniejszej dyrektywy i przedkłada wyniki oceny Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
2.  Komisja może przyjmować akty wykonawcze określające formę sprawozdań, o których mowa w ust. 1, i ustanawiające wytyczne dotyczące tych sprawozdań.
Te akty wykonawcze mogą zawierać przepisy wymagające od państw członkowskich przekazywania Komisji danych dotyczących przepływów ruchu oraz danych dotyczących państw członkowskich rejestracji pojazdów, od których pobrano opłaty w systemach poboru opłat drogowych w państwach członkowskich, jeżeli takie dane istnieją, do celów oceny skuteczności wykonywania niniejszej dyrektywy.
3.  W stosownych przypadkach do sprawozdań, o których mowa w ust. 1 i 2, dołącza są odpowiednie wnioski.
3.  Nie później niż dnia 31 grudnia 2025 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie wykonania i skutków niniejszej dyrektywy, w szczególności w zakresie skuteczności egzekwowania prawa, w tym w odniesieniu do analizy kosztów i korzyści stosowania czujników wagowych do celów automatycznej rejestracji punktów załadunku/rozładunku. W stosownych przypadkach Komisja dołącza do sprawozdania wniosek ustawodawczy. Sprawozdanie to podawane jest do wiadomości publicznej.
Poprawka 867
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 a (nowy)
Artykuł 3a
Szkolenia
Aby zapewnić zgodność z przepisami niniejszej dyrektywy, zarówno Komisja, jak i państwa członkowskie opracowują kompleksowy i zintegrowany program szkoleń i dostosowania do nowych norm i wymogów dla kierowców i pozostałych podmiotów uczestniczących w procedurze: przedsiębiorstw, organów administracyjnych, funkcjonariuszy odpowiedzialnych za kontrole.
Poprawka 868
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – akapit 1
Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia [...] r. [termin transpozycji będzie możliwie najkrótszy i zasadniczo nie będzie przekraczać dwóch lat] r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 30 lipca 2020 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
Poprawka 869
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – akapit 1 a (nowy)
Ze względu na uznany wysoki stopień mobilności transportu sektor ten jest zwolniony z obowiązku stosowania środków wynikających z aktu ustawodawczego zmieniającego dyrektywę 96/71/WE do czasu wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Poprawka 870
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – akapit 1 b (nowy)
Sektor transportu jest zwolniony z obowiązku stosowania środków wynikających z aktu ustawodawczego zmieniającego dyrektywę 96/71/WE do czasu wejścia w życie wymogów dotyczących egzekwowania prawa określających szczegółowe przepisy dotyczące transportu na mocy niniejszej dyrektywy.

(1) Dz.U. C 197 z 8.6.2018, s. 45.
(2) Dz.U. C 176 z 23.5.2018, s. 57.


Maksymalny dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu, minimalne przerwy oraz dzienny i tygodniowy czas odpoczynku oraz określanie położenia za pomocą tachografów ***I
PDF 278kWORD 90k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego czasu odpoczynku oraz rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (COM(2017)0277 – C8-0167/2017 – 2017/0122(COD))
P8_TA-PROV(2019)0340A8-0205/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0277),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 91 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0167/2017),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 18 stycznia 2018 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8-0205/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 346
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1
(1)  Dobre warunki pracy kierowców i uczciwe warunki prowadzenia działalności dla przedsiębiorstw transportu drogowego mają podstawowe znaczenie dla utworzenia bezpiecznego, efektywnego i społecznie odpowiedzialnego sektora transportu drogowego. W celu ułatwienia tego procesu konieczne jest, aby unijne przepisy socjalne w transporcie drogowym były jasne, adekwatne do zakładanych celów, łatwe do zastosowania i egzekwowania oraz wprowadzane w życie w skuteczny i konsekwentny sposób w całej Unii.
(1)  Dobre warunki pracy kierowców i uczciwe warunki prowadzenia działalności dla przedsiębiorstw transportu drogowego mają podstawowe znaczenie dla utworzenia bezpiecznego, efektywnego, społecznie odpowiedzialnego i niedyskryminującego sektora transportu drogowego, który jest w stanie przyciągnąć wykwalifikowanych pracowników. W celu ułatwienia tego procesu konieczne jest, aby unijne przepisy socjalne w transporcie drogowym były jasne, proporcjonalne, adekwatne do zakładanych celów, łatwe do zastosowania i egzekwowania oraz wprowadzane w życie w skuteczny i konsekwentny sposób w całej Unii.
Poprawka 347
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 2
(2)  Po dokonaniu oceny skuteczności i wydajności wdrażania istniejących unijnych przepisów socjalnych w transporcie drogowym, a w szczególności rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady9 stwierdzono pewne braki w obowiązujących ramach prawnych. Niejasne i nieodpowiednie przepisy dotyczące tygodniowego odpoczynku, miejsc odpoczynku, przerw przy pracy w obsadzie kilkuosobowej oraz brak przepisów dotyczących powrotu kierowców do domu prowadzą do rozbieżnych interpretacji i praktyk w zakresie egzekwowania przepisów w państwach członkowskich. Kilka państw członkowskich niedawno jednostronnie przyjęło środki jeszcze bardziej zwiększające niepewność prawną i nierówne traktowanie kierowców i przewoźników.
(2)  Po dokonaniu oceny skuteczności i wydajności wdrażania istniejących unijnych przepisów socjalnych w transporcie drogowym, a w szczególności rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady9, stwierdzono pewne braki we wdrażaniu ram prawnych. Niejasne przepisy dotyczące tygodniowego odpoczynku, miejsc odpoczynku, przerw przy pracy w obsadzie kilkuosobowej oraz brak przepisów dotyczących powrotu kierowców do domu lub innego wybranego przez nich miejsca prowadzą do rozbieżnych interpretacji i praktyk w zakresie egzekwowania przepisów w państwach członkowskich. Kilka państw członkowskich niedawno jednostronnie przyjęło środki jeszcze bardziej zwiększające niepewność prawną i nierówne traktowanie kierowców i przewoźników.
Tymczasem ustalenia dotyczące maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu określone w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 skutecznie przyczyniają się do poprawy warunków socjalnych kierowców pojazdów, a także do poprawy ogólnego bezpieczeństwa na drogach, dlatego też należy podjąć działania, aby zagwarantować ich przestrzeganie.
–––––––––––––––––––––––
––––––––––––––––––––––
9 Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. L 102 z 11.4.2006, s. 1).
9 Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. L 102 z 11.4.2006, s. 1).
Poprawka 348
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 2 a (nowy)
(2a)   Ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego i egzekwowanie prawa wszyscy kierowcy powinni być w pełni świadomi zarówno przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu i czasu odpoczynku, jak i dostępności miejsc odpoczynku. Dlatego też właściwe jest, aby państwa członkowskie opracowały wytyczne, w których niniejsze rozporządzenie zostanie przedstawione w jasny i prosty sposób, które dostarczą przydatnych informacji na temat parkingów i miejsc odpoczynku oraz w których podkreślone zostanie znaczenie walki z problemem zmęczenia.
Poprawka 349
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 2 b (nowy)
(2b)   Ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego powinno się zachęcać przedsiębiorstwa transportowe do przyjęcia kultury bezpieczeństwa, która obejmowałaby strategie i procedury bezpieczeństwa wydane przez kierownictwo wyższego szczebla, zaangażowanie ze strony bezpośredniego kierownictwa we wdrażanie polityki bezpieczeństwa oraz gotowość pracowników do przestrzegania zasad bezpieczeństwa. Należy wyraźnie skoncentrować się na kwestiach związanych z bezpieczeństwem transportu drogowego, takich jak zmęczenie, odpowiedzialność, planowanie podróży, system dyżurów, płace uzależnione od wyników i zarządzanie „dokładnie na czas”.
Poprawka 350
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3
(3)  W ocenie ex post rozporządzenia (WE) nr 561/2006 potwierdzono, że niespójne i nieskuteczne egzekwowanie unijnych przepisów socjalnych wynika głównie z niejasnych przepisów, niewydajnego wykorzystania narzędzi kontroli oraz niewystarczającej współpracy administracyjnej między państwami członkowskimi.
(3)  W ocenie ex post rozporządzenia (WE) nr 561/2006 potwierdzono, że niespójne i nieskuteczne egzekwowanie unijnych przepisów socjalnych wynika głównie z niejasnych przepisów, niewydajnego i nierównego wykorzystania narzędzi kontroli oraz niewystarczającej współpracy administracyjnej między państwami członkowskimi, co pogłębia fragmentaryzację europejskiego rynku wewnętrznego.
Poprawka 351
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
(4)  Jasne, odpowiednie i jednakowo egzekwowane przepisy mają również zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia celów polityki w zakresie poprawy warunków pracy kierowców, a w szczególności zapewnienia niezakłóconej konkurencji między przewoźnikami oraz przyczynienia się do bezpieczeństwa drogowego wszystkich użytkowników dróg.
(4)  Jasne, odpowiednie i jednakowo egzekwowane przepisy mają również zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia celów polityki w zakresie poprawy warunków pracy kierowców, a w szczególności zapewnienia niezakłóconej i uczciwej konkurencji między przewoźnikami oraz przyczynienia się do bezpieczeństwa drogowego wszystkich użytkowników dróg.
Poprawka 352
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4 a (nowy)
(4a)   Wszelkie przepisy krajowe mające zastosowanie do transportu drogowego muszą być proporcjonalne i uzasadnione oraz nie mogą utrudniać ani ograniczać atrakcyjności korzystania z podstawowych swobód zagwarantowanych w traktacie, takich jak swobodny przepływ towarów i swoboda świadczenia usług, tak aby utrzymać, a nawet poprawić konkurencyjność Unii Europejskiej.
Poprawka 353/rev
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4 b (nowy)
(4b)  Aby zapewnić równe warunki prowadzenia działalności w sektorze transportu drogowego w całej Europie, niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do wszystkich pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 2,4 tony wykorzystywanych w transporcie międzynarodowym.
Poprawka 354
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5 a (nowy)
(5a)   Przewóz towarów różni się zasadniczo od przewozu osób. Kierowcy autokarów pozostają w bliskim kontakcie z pasażerami i powinni móc robić przerwy w bardziej elastyczny sposób, nie wydłużając czasu prowadzenia pojazdu lub nie skracając czasu odpoczynku i długości przerw.
Poprawka 355
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6
(6)  Kierowcy wykonujący długodystansowe międzynarodowe operacje transportowe spędzają dużo czasu poza domem. Obecne wymogi dotyczące regularnego tygodniowego odpoczynku niepotrzebnie przedłużają te okresy. Wskazane jest zatem, aby dostosować przepis dotyczący regularnego tygodniowego odpoczynku w taki sposób, aby kierowcom łatwiej było wykonywać operacje transportowe zgodnie z przepisami i wracać do domów na regularny tygodniowy odpoczynek oraz pobierać pełną rekompensatę za wszelkie skrócone tygodniowe okresy odpoczynku. Konieczne jest również zapewnienie, by operatorzy organizowali pracę kierowców w taki sposób, aby te okresy spędzane poza domem nie były zbyt długie.
(6)  Kierowcy wykonujący długodystansowe międzynarodowe operacje transportowe spędzają dużo czasu poza domem. Obecne wymogi dotyczące regularnego tygodniowego odpoczynku niepotrzebnie przedłużają te okresy. Wskazane jest zatem, aby dostosować przepis dotyczący regularnego tygodniowego odpoczynku w taki sposób, aby kierowcom łatwiej było wykonywać operacje transportowe zgodnie z przepisami i wracać do domów lub wybranych przez nich miejsc na regularny tygodniowy odpoczynek oraz pobierać pełną rekompensatę za wszelkie skrócone tygodniowe okresy odpoczynku. Konieczne jest również zapewnienie, by operatorzy organizowali pracę kierowców w taki sposób, aby te okresy spędzane poza domem nie były zbyt długie. Gdy kierowca postanowi spędzić czas odpoczynku w domu, przedsiębiorstwo transportowe powinno zapewnić mu możliwość powrotu.
Poprawka 356
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 a (nowy)
(6a)   Jeżeli przewiduje się, że praca, jaką kierowca wykonuje na rzecz pracodawcy, obejmie inne czynności niż zadania zawodowego prowadzenia pojazdu, takie jak załadunek/rozładunek, znalezienie miejsca parkingowego, utrzymanie pojazdu, przygotowanie drogi itp., czas wykonania tych czynności należy uwzględnić w ustalaniu czasu pracy kierowcy, możliwości odpowiedniego odpoczynku i wynagrodzenia.
Poprawka 357
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 b (nowy)
(6b)   W celu ochrony warunków pracy kierowców w miejscach załadunku i rozładunku właściciele i operatorzy takich miejsc powinni zapewnić kierowcy dostęp do pomieszczeń sanitarnych.
Poprawka 358
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 c (nowy)
(6c)  Szybki rozwój techniki niesie za sobą rozwój coraz bardziej zaawansowanych systemów jazdy autonomicznej. W przyszłości systemy te mogą umożliwić zróżnicowane wykorzystanie pojazdów, których prowadzenie nie wymaga kierowcy. Może to zaowocować nowymi możliwościami działania, takimi jak jazda w kolumnie ciężarówek. W związku z tym konieczne będzie dostosowanie obowiązujących przepisów, w tym przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku, dlatego też ważne są postępy na szczeblu grupy roboczej EKG ONZ. Komisja przedstawi sprawozdanie z oceny stosowania systemów jazdy autonomicznej wykorzystywanych w państwach członkowskich oraz w razie potrzeby wniosek ustawodawczy, w którym uwzględnione zostaną korzyści płynące z technologii jazdy autonomicznej. Celem tego ustawodawstwa będzie zagwarantowanie bezpieczeństwa drogowego, równych warunków działania oraz odpowiednich warunków pracy, a także umożliwienie UE promowania nowych innowacyjnych technologii i praktyk.
Poprawka 359
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7
(7)  Istnieją różnice między państwami członkowskimi w kwestii interpretacji i wdrażania wymogów w zakresie tygodniowego odpoczynku w odniesieniu do miejsca, w którym ten odpoczynek ma się odbywać. Należy zatem doprecyzować wymóg zagwarantowania, aby kierowcy mieli zapewnione odpowiednie zakwaterowanie do odbywania regularnego tygodniowego odpoczynku, jeżeli ma on miejsce z dala od domu.
(7)  Istnieją różnice między państwami członkowskimi w kwestii interpretacji i wdrażania wymogów w zakresie tygodniowego odpoczynku w odniesieniu do miejsca, w którym ten odpoczynek ma się odbywać. Aby zapewnić dobre warunki pracy i bezpieczeństwo kierowców, należy zatem doprecyzować wymóg zagwarantowania, że kierowcy będą mieli zapewnione wysokiej jakości i dostosowane do obu płci zakwaterowanie lub inne miejsce wybrane przez kierowcę i opłacone przez pracodawcę do odbywania regularnego tygodniowego odpoczynku, jeżeli ma on miejsce z dala od domu. Państwa członkowskie powinny zapewnić dostępność wystarczającej liczby bezpiecznych parkingów dostosowanych do potrzeb kierowców.
Poprawka 360
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 a (nowy)
(7a)  Specjalne miejsca parkingowe powinny dysponować pełną infrastrukturą niezbędną dla dobrych warunków odpoczynku, tj. urządzeniami sanitarnymi i zapewniającymi bezpieczeństwo, infrastrukturą kuchenną itp.
Poprawka 361
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 b (nowy)
(7b)  Odpowiednie miejsca odpoczynku mają kluczowe znaczenie dla poprawy warunków pracy kierowców w sektorze i utrzymania bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ponieważ odpoczynek w kabinie kierowcy jest charakterystycznym elementem sektora transportu i w niektórych przypadkach jest pożądany z punktu widzenia wygody i stosowności, kierowcy powinni mieć możliwość odpoczynku w pojeździe, jeżeli jest on wyposażony w odpowiednie miejsce do spania. Dlatego też państwa członkowskie nie powinny nadmiernie utrudniać lub uniemożliwiać tworzenia specjalnych miejsc parkingowych.
Poprawka 362
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 c (nowy)
(7c)  Zmienione wytyczne dotyczące TEN-T przewidują tworzenie miejsc parkingowych przy autostradach co około 100 km, aby zapewnić użytkownikom korzystającym z dróg w celach handlowych miejsca parkingowe o odpowiednim poziomie bezpieczeństwa i ochrony, dlatego też należy zachęcać państwa członkowskie do wdrażania wytycznych dotyczących TEN-T oraz do odpowiedniego wspierania bezpiecznych i właściwie dostosowanych parkingów oraz inwestycji w nie.
Poprawka 363
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 d (nowy)
(7d)  Aby zapewnić dobrej jakości i przystępne cenowo miejsca odpoczynku, Komisja i państwa członkowskie powinny zachęcać do zakładania przedsiębiorstw społecznych, handlowych, publicznych oraz innych, które zajmowałyby się obsługą tych miejsc.
Poprawka 364
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 8 a (nowy)
(8a)  Wiele przewozów drogowych na terytorium Unii obejmuje pokonywanie niektórych odcinków trasy w transporcie promowym lub kolejowym. Należy zatem wprowadzić jasne i odpowiednie przepisy dotyczące okresów odpoczynku i przerw przy wykonywaniu takich przewozów.
Poprawka 365
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9 a (nowy)
(9a)  W celu zapewnienia skutecznego egzekwowania przepisów istotne jest, by właściwe organy, prowadząc kontrole drogowe, były w stanie stwierdzić, że w dniu kontroli oraz w ciągu poprzedzających ją 56 dni przestrzegano czasu prowadzenia pojazdu i czasu odpoczynku.
Poprawka 366
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9 b (nowy)
(9b)   Aby zapewnić jasność, zrozumiałość i możliwość egzekwowania przepisów, kierowcy muszą mieć dostęp do informacji. Cel ten należy osiągnąć w drodze koordynacji przez Komisję. Kierowcy powinni również otrzymywać informacje o miejscach odpoczynku i bezpiecznych parkingach, aby móc lepiej planować przejazdy. Koordynacja przez Komisję powinna również obejmować uruchomienie bezpłatnej infolinii służącej do ostrzegania służb kontrolnych o przypadkach wywierania nadmiernej presji na kierowców, oszustw lub zachowań niezgodnych z prawem.
Poprawka 367
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9 c (nowy)
(9c)  Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 zobowiązuje państwa członkowskie, by, oceniając reputację, stosowały wspólną klasyfikację naruszeń. Państwa członkowskie powinny podjąć wszystkie niezbędne środki, aby zapewnić, że przepisy krajowe dotyczące sankcji mających zastosowanie do naruszeń rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i rozporządzenia (UE) nr 165/2014 będą wdrażane w sposób skuteczny, proporcjonalny i odwodziły od ich popełniania. Konieczne są dalsze działania w celu zapewnienia, że wszystkie sankcje stosowane przez państwa członkowskie będą niedyskryminacyjne i proporcjonalne do wagi naruszenia.
Poprawka 368
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11
(11)  W celu zwiększenia efektywności egzekwowania przepisów socjalnych należy w pełni wykorzystać potencjał obecnych i przyszłych systemów tachografu. W związku z tym funkcje tachografu powinny zostać ulepszone, aby umożliwić bardziej precyzyjne określanie położenia, w szczególności podczas międzynarodowych operacji transportowych.
(11)  W celu zwiększenia efektywności egzekwowania przepisów socjalnych obecne systemy inteligentnego tachografu powinny być obowiązkowe w transporcie międzynarodowym. W związku z tym funkcje tachografu powinny zostać ulepszone, aby umożliwić bardziej precyzyjne określanie położenia.
Poprawka 369
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11 a (nowy)
(11a)   Szybki rozwój nowych technologii i digitalizacja w całej gospodarce Unii oraz potrzeba zapewnienia równych szans wszystkim przedsiębiorstwom w międzynarodowym transporcie drogowym sprawiają, że konieczne jest skrócenie okresu przejściowego przewidzianego na zainstalowanie inteligentnych tachografów w zarejestrowanych pojazdach. Inteligentny tachograf przyczyni się do uproszczenia kontroli, a tym samym ułatwi pracę organów krajowych.
Poprawka 370
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11 b (nowy)
(11b)   Mając na uwadze powszechne korzystanie ze smartfonów oraz stały rozwój ich funkcji, a także rozmieszczenie systemu Galileo, który oferuje coraz szersze możliwości lokalizacji w czasie rzeczywistym wykorzystywane już w wielu urządzeniach mobilnych, Komisja powinna zbadać możliwości opracowania i uzyskania certyfikacji dla aplikacji na urządzenia mobilne, która będzie oferować takie same korzyści co inteligentny tachograf, po tych samych powiązanych kosztach.
Poprawka 371
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11 c (nowy)
(11c)  W celu zagwarantowania kierowcom odpowiednich norm bezpieczeństwa i higieny pracy konieczne jest stworzenie bezpiecznych parkingów, odpowiednich urządzeń sanitarnych i zakwaterowania wysokiej jakości lub modernizacja istniejącej infrastruktury. W Unii powinna istnieć odpowiednia sieć parkingów.
Poprawka 372
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12 a (nowy)
(12a)  Zwraca uwagę, że przewóz towarów różni się od przewozu osób. Kierowcy autokarów pozostają w bliskim kontakcie z pasażerami i powinni mieć możliwość korzystania z odpowiedniejszych warunków w ramach niniejszego rozporządzenia bez wydłużania czasu prowadzenia pojazdu lub skracania czasu odpoczynku i długości przerw. Wobec tego Komisja oceni, czy można przyjąć specjalne przepisy dla tego sektora, zwłaszcza przepisy dotyczące kierowców wykonujących okazjonalne przewozy, jak określono w art. 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych.
Poprawka 373
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera -a a (nowa)
(-1)  w art. 2 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:
„-aa) rzeczy w transporcie międzynarodowym, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 2,4 tony lub”;
Poprawka 374
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 3 – ustęp 1 – litera a a
(-1a)   art. 3 lit.aa) otrzymuje brzmienie:
aa)  pojazdami lub zespołami pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej masie nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do przewozu materiałów, sprzętu lub urządzeń do użytku kierowcy w trakcie pracy, które to pojazdy są używane wyłącznie w promieniu 100 km od bazy przedsiębiorstwa oraz pod warunkiem że prowadzenie takich pojazdów nie stanowi głównego zajęcia kierowcy;
„aa) pojazdami lub zespołami pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej masie nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do przewozu materiałów, sprzętu lub urządzeń do użytku kierowcy w trakcie pracy lub do dostawy towarów, które wyprodukowano ręcznie w zakładzie zatrudniającym danego kierowcę, które to pojazdy są używane wyłącznie w promieniu 150 km od bazy przedsiębiorstwa oraz pod warunkiem że prowadzenie takich pojazdów nie stanowi głównego zajęcia kierowcy.”;
Poprawka 375
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 3 – litera h a (nowa)
1a)  w art. 3 dodaje się literę w brzmieniu:
„ha) lekkimi pojazdami użytkowymi wykorzystywanymi do przewozu towarów, w przypadku gdy przewóz nie odbywa się na zasadzie wynajmu lub za wynagrodzeniem, lecz na własny rachunek przedsiębiorstwa lub kierowcy oraz gdy kierowanie pojazdem nie stanowi głównej działalności osoby prowadzącej pojazd;”;
Poprawka 376
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 4 – litera r
r)  „niehandlowy przewóz” oznacza każdy przewóz drogowy inny niż na zasadzie wynajmu, za wynagrodzeniem lub na własny rachunek, za który nie otrzymuje się wynagrodzenia i który nie generuje żadnego dochodu.”;
r)  „niehandlowy przewóz” oznacza każdy przewóz drogowy inny niż na zasadzie wynajmu, za wynagrodzeniem lub na własny rachunek, za który nie otrzymuje się wynagrodzenia i który nie generuje żadnego dochodu ani obrotu.”;
Poprawka 377
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 4 – litera r a (nowa)
(2a)   w art. 4 dodaje się literę w brzmieniu:
„ra) „miejsce zamieszkania” oznacza miejsce zameldowania kierowcy w państwie członkowskim;”
Poprawka 378
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 b (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 5 – ustęp 1
(2b)   art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
1.  Minimalny wiek konduktorów wynosi 18 lat.
1. Minimalny wiek kierowców wynosi 18 lat.”;
Poprawka 379
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 8 – ustęp 6 – akapit 1
a)  ust. 6 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
skreśla się
„6. W ciągu czterech kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej:
a)  cztery regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub
b)  dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku trwające co najmniej 45 godzin i dwa skrócone tygodniowe okresy odpoczynku trwające co najmniej 24 godziny.
Do celów lit. b) skrócone tygodniowe okresy odpoczynku należy zrekompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu.
Poprawka 381
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 8 – ustęp 7
7.  Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku powinien bezpośrednio poprzedzać regularny tygodniowy odpoczynek wynoszący przynajmniej 45 godzin lub następować bezpośrednio po nim.”;
7.  Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się w połączeniu z regularnym tygodniowym odpoczynkiem wynoszącym przynajmniej 45 godzin.”;
Poprawka 382
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera c
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 8 – ustęp 8 a – wprowadzenie
8a.  Regularne tygodniowe okresy odpoczynku oraz odpoczynek tygodniowy trwający ponad 45 godzin wykorzystywany jako rekompensata za wcześniejszy skrócony tygodniowy okres odpoczynku nie może odbywać się w pojeździe. Odbywają się one w odpowiednim miejscu zakwaterowania wyposażonym w odpowiednie miejsce do spania i pomieszczenia sanitarne;
8a.  Regularne tygodniowe okresy odpoczynku oraz odpoczynek tygodniowy trwający ponad 45 godzin wykorzystywany jako rekompensata za wcześniejszy skrócony tygodniowy okres odpoczynku nie może odbywać się w pojeździe. Odbywają się one w miejscu zakwaterowania wysokiej jakości i przyjaznym dla obu płci, poza kabiną pojazdu, wyposażonym w odpowiednie pomieszczenia sanitarne i miejsce do spania dla kierowcy. Odpoczynek odbywa się w następującym miejscu:
Poprawka 383
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera c
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 8 – ustęp 8 a – litera a
a)  zapewnionym przez pracodawcę, lub
a)  zapewnionym bądź opłaconym przez pracodawcę, lub
Poprawka 384
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera c
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 8 – ustęp 8 a – litera b
b)  w domu lub w innej prywatnej lokalizacji wybranej przez kierowcę.
b)  w miejscu zamieszkania kierowcy lub w innej wybranej przez niego prywatnej lokalizacji.
Poprawka 385
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera c
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 8 – ustęp 8 b – akapit 1
8b.  Przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby umożliwić kierowcom odbywanie przynajmniej jednego regularnego tygodniowego odpoczynku lub tygodniowego odpoczynku trwającego dłużej niż 45 godzin wykorzystywanego jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku w domu, w okresie trzech kolejnych tygodni.”;
8b.  Przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby umożliwić kierowcom odbywanie przynajmniej jednego regularnego tygodniowego odpoczynku lub tygodniowego odpoczynku trwającego dłużej niż 45 godzin wykorzystywanego jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku w miejscu zamieszkania lub w innym miejscu wybranym przez kierowcę przed upływem każdego okresu czterech kolejnych tygodni. Nie później niż dwa tygodnie przed okresem odpoczynku kierowca informuje przedsiębiorstwo transportowe na piśmie, czy spędzi go w miejscu innym niż miejsce zamieszkania. Jeżeli kierowca zdecyduje się spędzić okres odpoczynku w miejscu zamieszkania, przedsiębiorstwo transportowe zapewnia mu niezbędne środki powrotu do tego miejsca. Przedsiębiorstwo dokumentuje, w jaki sposób spełnia ten obowiązek, i przechowuje tę dokumentację na swoim terenie, aby móc ją przedstawić na żądanie organów kontrolnych.”;
Poprawka 386
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera c
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 8 – ustęp 8 b – akapit 1 a (nowy)
W art. 8 ust. 8b dodaje się akapit w brzmieniu:
„Kierowca składa oświadczenie, że regularny tygodniowy okres odpoczynku lub okres odpoczynku trwający ponad 45 godzin wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku został wykorzystany w wybranym przez niego miejscu. Oświadczenie przechowuje się na terenie przedsiębiorstwa.”
Poprawka 380
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera c a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 8 – ustęp 9 a (nowy)
ca)  dodaje się ustęp w brzmieniu:
„9a. Nie później niż... [dwa lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego] Komisja ocenia i informuje Parlament i Radę, czy można przyjąć odpowiedniejsze przepisy dotyczące kierowców wykonujących okazjonalne przewozy osób, jak określono w art. 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych.”
Poprawka 387
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 5 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 8 a (nowy)
5a)  Dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 8a
1.  Do [sześciu miesięcy po dacie wejścia w życia niniejszego rozporządzenia] państwa członkowskie przekazują Komisji informacje o lokalizacji parkingów specjalnych na ich terytoriach, a następnie powiadamiają o wszelkich zmianach dotyczących tych informacji. Komisja zamieszcza listę wszystkich publicznie dostępnych parkingów specjalnych na jednej oficjalnej stronie internetowej, która jest regularnie aktualizowana.
2.  Wszystkie parkingi posiadające przynajmniej udogodnienia i cechy określone w załączniku 1 i które figurują na liście opublikowanej przez Komisję zgodnie z ust. 2 mogą wskazywać przy wjeździe, że posiadają status parkingów specjalnych.
3.  Państwa członkowskie zapewniają przeprowadzanie regularnych kontroli losowych, aby weryfikować spełnianie przez parkingi kryteriów parkingu specjalnego określonych w załączniku.
4.  Państwa członkowskie prowadzą postępowania w sprawie skarg dotyczących parkingów specjalnych, które nie spełniają kryteriów określonych w załączniku.
5.  Państwa członkowskie zachęcają do tworzenia parkingów specjalnych zgodnie z przepisami art. 39 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1315/2013.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2020 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące dostępności odpowiednich miejsc odpoczynku dla kierowców i bezpiecznych parkingów. Do sprawozdania zostanie dołączony projekt rozporządzenia ustanawiającego normy i procedury certyfikacji parkingów specjalnych, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu. Sprawozdanie to będzie co roku uaktualniane na podstawie informacji gromadzonych przez Komisję zgodnie z ust. 5 i będzie zawierać wykaz proponowanych działań mających na celu zwiększenie liczby i poprawę jakości odpowiednich miejsc odpoczynku dla kierowców i bezpiecznych parkingów.”
Poprawka 388
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 9 – ustęp 1
1.  Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8, w przypadku gdy kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem i wykorzystuje regularny dzienny okres odpoczynku lub skrócony tygodniowy okres odpoczynku, okres ten można przerwać nie więcej niż dwukrotnie innymi czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę. Podczas tego regularnego dziennego okresu odpoczynku lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku kierowca ma do dyspozycji koję lub kuszetkę.
1.  Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8, w przypadku gdy kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem i wykorzystuje regularny dzienny okres odpoczynku lub skrócony tygodniowy okres odpoczynku, okres ten można przerwać nie więcej niż dwukrotnie innymi czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę. Podczas tego regularnego dziennego okresu odpoczynku lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku kierowca ma do dyspozycji kabinę sypialną, koję lub kuszetkę.
Poprawka 389
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 9 – ustęp 1 a (nowy)
6a)  w art. 9 dodaje się następujący ustęp:
„1a. Odstępstwo przewidziane w ust. 1 może zostać rozszerzone na regularne tygodniowe okresy odpoczynku, jeżeli podróż promem lub pociągiem trwa minimalnie 12 godzin. Podczas tego regularnego tygodniowego okresu odpoczynku kierowca ma do dyspozycji kabinę sypialną.”
Poprawka 390
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 10 – ustęp 1
6a)  w art. 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
1.  Przedsiębiorstwo transportowe nie może wypłacać kierowcom zatrudnionym lub pozostającym w jego dyspozycji żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatku do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej odległości i/lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu lub zachęcać do naruszeń niniejszego rozporządzenia.
„1. Przedsiębiorstwo transportowe nie może wypłacać kierowcom zatrudnionym lub pozostającym w jego dyspozycji żadnego dodatkowego wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatku do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej odległości, prędkości dostarczenia i/lub ilości przewożonych towarów, jeżeli ich stosowanie zachęca do naruszeń niniejszego rozporządzenia.”
Poprawka 391
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 12 – akapit 2
Pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu, kierowca może odstąpić od przepisów art. 8 ust. 2 i art. 8 ust. 6 akapit drugi, aby być w stanie dojechać do odpowiedniego zakwaterowania, o którym mowa w art. 8 ust. 8a, aby odbyć tam swój dzienny lub tygodniowy odpoczynek. Takie odstępstwo nie może powodować przekroczenia dziennego lub tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu ani skrócenia dziennych lub tygodniowych okresów odpoczynku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do odpowiedniego zakwaterowania.”;
O ile nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu, kierowca może wyjątkowo odstąpić od przepisów art. 6 ust. 1 i 2 po odbyciu odpoczynku trwającego 30 minut, aby być w stanie dojechać w ciągu dwóch godzin do bazy pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje i gdzie rozpoczyna się tygodniowy okres odpoczynku kierowcy. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wydruku z urządzenia rejestrującego. Czas do dwóch godzin podlega rekompensacie równoważnym okresem odpoczynku do wykorzystania łącznie z którymkolwiek okresem odpoczynku przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu.
Poprawka 392
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 13 – ustęp 1 – litera d
7a)  art. 13 ust. 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:
d)  pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony, używanymi przez operatorów świadczących usługi powszechne określone w art. 2 ust. 13 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług do dostarczania przesyłek w ramach usług powszechnych.
„d) pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony, używanymi przez operatorów świadczących usługi powszechne określone w art. 2 ust. 13 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług do dostarczania przesyłek w ramach przesyłek pocztowych zdefiniowanych w art. 2 ust. 6 dyrektywy 97/67/WE.
Poprawka 393
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 b (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 13 – ustęp 1 – litera e
7b)   art. 13 ust. 1 lit. e) otrzymuje brzmienie:
e)  pojazdami poruszającymi się wyłącznie po wyspach o powierzchni nieprzekraczającej 2300 km2 w strefach, które nie są połączone z resztą terytorium kraju mostem, brodem, lub tunelem przeznaczonym dla pojazdów silnikowych;
„(e) pojazdami poruszającymi się wyłącznie po wyspach lub po regionach oddzielonych od pozostałej części terytorium kraju o powierzchni nieprzekraczającej 2 300 km2, które nie są połączone z resztą terytorium kraju mostem, brodem lub tunelem przeznaczonym dla pojazdów silnikowych ani nie graniczą z żadnym innym państwem członkowskim;”
Poprawka 394
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7 c (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 13 – ustęp 1 – litera p a (nowa)
7c)  w art. 13 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:
„pa) pojazdami lub zespołami pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej masie nieprzekraczającej 44 ton wykorzystywanymi przez przedsiębiorstwo budowlane w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa oraz pod warunkiem, że prowadzenie takich pojazdów nie stanowi głównego zajęcia kierowcy.”
Poprawka 395
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 14 – ustęp 2
2.  W nagłych przypadkach państwa członkowskie mogą zezwalać, w wyjątkowych okolicznościach, na tymczasowe odstępstwa na okres nieprzekraczający 30 dni, które powinny być należycie uzasadnione i niezwłocznie zgłoszone Komisji.
2.  W nagłych przypadkach państwa członkowskie mogą zezwalać, w wyjątkowych okolicznościach, na tymczasowe odstępstwa na okres nieprzekraczający 30 dni, które powinny być należycie uzasadnione i niezwłocznie zgłoszone Komisji.
Informacje te są publikowane na specjalnej ogólnie dostępnej stronie internetowej prowadzonej przez Komisję Europejską we wszystkich językach urzędowych UE.
Poprawka 396
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 15
Państwa członkowskie zapewniają objęcie kierowców pojazdów, o których mowa w art. 3 lit. a) przepisami krajowymi zapewniającymi odpowiednią ochronę w zakresie dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu oraz obowiązkowych przerw i okresów odpoczynku. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o odpowiednich krajowych przepisach mających zastosowanie do takich kierowców.
Państwa członkowskie zapewniają objęcie kierowców pojazdów, o których mowa w art. 3 lit. a) przepisami krajowymi zapewniającymi odpowiednią ochronę w zakresie dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu oraz obowiązkowych przerw i okresów odpoczynku. Z myślą o poprawie warunków pracy kierowców oraz bezpieczeństwie drogowym i egzekwowaniu przepisów państwa członkowskie zapewniają parkingi i miejsca odpoczynku, wolne od śniegu i lodu w okresie zimowym, zwłaszcza w najbardziej oddalonych lub peryferyjnych regionach Unii Europejskiej.
Poprawka 397
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 17 – ustęp 3 a (nowy)
9a)  w art. 17 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3a. Sprawozdanie zawiera ocenę stosowania systemów jazdy autonomicznej w państwach członkowskich oraz możliwości rejestrowania przez kierowcę okresu, w którym włączony jest system jazdy autonomicznej, i w stosownych przypadkach towarzyszy mu wniosek ustawodawczy w sprawie zmiany niniejszego rozporządzenia, obejmujący wymogi niezbędne do rejestrowania przez kierowcę tych danych w inteligentnym tachografie.”;
Poprawka 398
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 19 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące nakładania kar w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (UE) nr 165/2014 oraz podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania. Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne do wagi naruszenia, jak określono zgodnie z załącznikiem III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady12, odstraszające oraz niedyskryminujące. Jakiekolwiek naruszenie niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (UE) nr 165/2014 nie może powodować nałożenia więcej niż jednej kary lub prowadzenia więcej niż jednego postępowania. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o przyjętych środkach oraz przepisach dotyczących kar w terminie określonym w art. 29 akapit drugi. Powiadamiają również niezwłocznie o wszelkich późniejszych zmianach ich dotyczących. Komisja odpowiednio informuje o nich państwa członkowskie.
1.  Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące nakładania kar w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (UE) nr 165/2014 oraz podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania. Kary te muszą być skuteczne i proporcjonalne do wagi naruszeń, jak wskazano w załączniku III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, odstraszające oraz niedyskryminujące. Żadne naruszenie niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (UE) nr 165/2014 nie może podlegać więcej niż jednej karze lub więcej niż jednemu postępowaniu. W terminie określonym w art. 29 akapit drugi państwa członkowskie powiadamiają Komisję o przyjętych przepisach i środkach, a także o metodach i kryteriach oceny ich proporcjonalności ustalonych na szczeblu krajowym. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają o wszelkich późniejszych zmianach, które ich dotyczą. Komisja informuje państwa członkowskie o tych przepisach i środkach oraz o wszelkich ich zmianach.
Informacje te są publikowane na specjalnej ogólnie dostępnej stronie internetowej prowadzonej przez Komisję we wszystkich językach urzędowych UE, zawierającej szczegółowe informacje dotyczące takich kar stosowanych w państwach członkowskich UE.
__________________
__________________
12 Dyrektywa 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylająca dyrektywę Rady 88/599/EWG (Dz.U. L 102 z 11.4.2006, s. 35).
12 Dyrektywa 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylająca dyrektywę Rady 88/599/EWG (Dz.U. L 102 z 11.4.2006, s. 35).
Poprawka 399
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Artykuł 25 – ustęp 2
2.  W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające wspólne podejścia zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
2.  W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające wspólne podejścia do wykonania niniejszego rozporządzenia, zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
Poprawka 400
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006
Załącznik (nowy)
(12a)  dodaje się załącznik w brzmieniu:
„Minimalne wymogi dotyczące parkingów
Część A: Infrastruktura usługowa
1)  Toalety oraz krany z wodą, czyste i funkcjonujące oraz regularnie sprawdzane:
–  na maksymalnie 10 miejsc parkingowych przynajmniej jedno pomieszczenie sanitarne z czterema toaletami;
–  na 10–25 miejsc parkingowych przynajmniej jedno pomieszczenie sanitarne z ośmioma toaletami;
–  na 25–50 miejsc parkingowych przynajmniej dwa pomieszczenia sanitarne, każde z 10 toaletami;
–  na 50–75 miejsc parkingowych przynajmniej dwa pomieszczenia sanitarne, każde z 15 toaletami;
–  na 75–125 miejsc parkingowych przynajmniej cztery pomieszczenia sanitarne, każde z 15 toaletami;
–  na ponad 125 miejsc parkingowych przynajmniej sześć pomieszczeń sanitarnych, każde z 15 toaletami.
2)  Prysznice czyste i funkcjonujące oraz regularnie sprawdzane:
–  na maksymalnie 10 miejsc parkingowych przynajmniej jedno pomieszczenie sanitarne z dwoma prysznicami;
–  na 25–50 miejsc parkingowych przynajmniej dwa pomieszczenia sanitarne, każde z pięcioma prysznicami;
–  na 50–75 miejsc parkingowych przynajmniej dwa pomieszczenia sanitarne, każde z 10 prysznicami;
–  na 75–125 miejsc parkingowych przynajmniej cztery pomieszczenia sanitarne, każde z 12 prysznicami;
–  na ponad 125 miejsc parkingowych przynajmniej sześć pomieszczeń sanitarnych, każde z 15 prysznicami.
3)  Odpowiedni dostęp do wody pitnej.
4)  Odpowiednie urządzenia kuchenne, snack-bar lub restauracja.
5)  Sklep oferujący różnorodne produkty spożywcze, napoje itp. na miejscu lub w pobliżu.
6)  Pojemniki na odpady w dostatecznej ilości i o wystarczającej pojemności.
7)  Schronienie przed deszczem lub słońcem w pobliżu parkingu.
8)  Dostępny plan awaryjny / plan zarządzania / kontakty w nagłych wypadkach znane pracownikom.
9)  Stoły piknikowe z ławkami lub rozwiązania alternatywne dostępne w odpowiedniej liczbie.
10)  Specjalne sieci Wi-Fi.
11)  Bezgotówkowy system rezerwacji, płatności i fakturowania.
12)  System wskazywania wolnych miejsc na parkingu, zarówno na miejscu, jak i w internecie.
13)  Infrastruktura dostosowana do obu płci.
Część B: Infrastruktura bezpieczeństwa
1)  Teren parkingu jest odgrodzony od otoczenia, np. za pomocą ciągłego ogrodzenia lub innej bariery, co uniemożliwia lub utrudnia przypadkowy wjazd i zamierzony bezprawny wjazd na teren parkingu.
2)  Wstęp na parking mogą mieć jedynie użytkownicy parkingu dla samochodów ciężarowych oraz pracownicy tego parkingu.
3)  Istnieje system zapisu cyfrowego (przynajmniej 25 klatek na sekundę). System zapisuje w sposób ciągły lub w trybie reagowania na ruch.
4)  Zainstalowany jest system telewizji przemysłowej, który jest w stanie objąć całe ogrodzenie i zapewnia wyraźne rejestrowanie wszystkich zdarzeń w pobliżu ogrodzenia lub przy samym ogrodzeniu (rejestrowanie za pomocą systemu telewizji przemysłowej).
5)  Teren jest nadzorowany przez patrole lub w inny sposób.
6)  Wszelkie zdarzenia o charakterze przestępczym są zgłaszane pracownikom parkingu dla samochodów ciężarowych oraz policji. Jeżeli to możliwe, pojazd musi pozostać na parkingu w oczekiwaniu na instrukcje policji.
7)  Pasy ruchu samochodów i ścieżki dla pieszych są stale oświetlone.
8)  Zapewnione jest bezpieczeństwo pieszych w wyznaczonych częściach parkingów.
9)  Parkingi są nadzorowane za pomocą odpowiednich i proporcjonalnych kontroli bezpieczeństwa.
10)  Wyraźnie widoczne są numery telefonu służb ratowniczych.”;
Poprawka 401
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt -1 (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 1 – ustęp 1
-1)  w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
1.  W niniejszym rozporządzeniu określono obowiązki i wymogi w odniesieniu do budowy, instalacji, użytkowania, sprawdzania i kontrolowania tachografów stosowanych w transporcie drogowym w celu weryfikacji zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, dyrektywą 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady14 i dyrektywą Rady 92/6/EWG15.
„1. W niniejszym rozporządzeniu określono obowiązki i wymogi w odniesieniu do budowy, instalacji, użytkowania, sprawdzania i kontrolowania tachografów stosowanych w transporcie drogowym w celu weryfikacji zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, dyrektywą 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady14 i dyrektywą Rady 92/6/EWG15, rozporządzeniem (WE) nr 1072/2009, dyrektywą Rady 92/106/EWG15a, dyrektywą 96/71/WE i dyrektywą 2014/67/UE, jeżeli chodzi o delegowanie pracowników w transporcie drogowym, oraz dyrektywą ustanawiającą szczegółowe zasady w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE oraz dyrektywy 2014/67/UE w zakresie delegowania kierowców w transporcie drogowym.
__________________
__________________
14 Dyrektywa 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (Dz.U. L 80 z 23.3.2002, s. 35).
14 Dyrektywa 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (Dz.U. L 80 z 23.3.2002, s. 35).
15 Dyrektywa Rady 92/6/EWG z dnia 10 lutego 1992 r. w sprawie montowania i zastosowania urządzeń ograniczenia prędkości w niektórych kategoriach pojazdów silnikowych we Wspólnocie (Dz.U. L 57 z 2.3.1992, s. 27).
15 Dyrektywa Rady 92/6/EWG z dnia 10 lutego 1992 r. w sprawie montowania i zastosowania urządzeń ograniczenia prędkości w niektórych kategoriach pojazdów silnikowych we Wspólnocie (Dz.U. L 57 z 2.3.1992, s. 27).
15a Dyrektywa Rady 92/106/EWG z dnia 7 grudnia 1992 r. w sprawie ustanowienia wspólnych zasad dla niektórych typów transportu kombinowanego towarów między państwami członkowskimi (Dz.U. L 368 z 17.12.1992, s. 38).
Poprawka 402
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt -1 a (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 2 – ustęp 2 – litera h a (nowa)
-1a)  w art. 2 ust. 2 dodaje się literę w brzmieniu:
„ha) »inteligentny tachograf« oznacza tachograf cyfrowy wykorzystujący usługę określania pozycji opartą na systemie nawigacji satelitarnej, automatycznie określający swoje położenie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.”;
Poprawka 403
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt -1 b (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 3 – ustęp 4
-1b)  w art. 3 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
4.  Piętnaście lat po terminie, od którego obowiązuje wymóg wyposażania nowo rejestrowanych pojazdów w tachograf, zgodnie z art. 8, 9 i 10, pojazdy użytkowane w innym państwie członkowskim niż państwo ich rejestracji muszą być wyposażone w taki tachograf.
„4. Nie później niż1 ... [Dz.U.: 3 lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego] w inteligentny tachograf zostaną wyposażone następujące pojazdy:
a)  pojazdy użytkowane w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie rejestracji, które są wyposażone w tachograf analogowy,
b)  pojazdy użytkowane w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie rejestracji, które są wyposażone w tachograf cyfrowy odpowiadający specyfikacjom określonym w załączniku IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 obowiązującym do dnia 30 września 2011 r.; lub
c)  pojazdy użytkowane w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie rejestracji, które są wyposażone w tachograf cyfrowy odpowiadający specyfikacjom określonym w załączniku IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 obowiązującym od dnia 1 października 2011 r.
__________________
Zakładając wejście w życie pakietu drogowego w 2019 r., akt wykonawczy Komisji dotyczący inteligentnych tachografów, wersja 2, do 2019/2020 (zob. art. 11 poniżej), następnie etapowe podejście do modernizacji.”;
Poprawka 404
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt -1 c (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 3 – ustęp 4 a (nowy)
-1c)  w art. 3 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„4a. Do dnia ... [Dz.U.: 4 lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego] pojazdy użytkowane w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie rejestracji, które są wyposażone w tachograf cyfrowy zgodny z załącznikiem IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 obowiązującym od dnia 1 października 2012 r., są wyposażone w inteligentny tachograf.”
Poprawka 405
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt -1 d (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 3 – ustęp 4 b (nowy)
-1d)  w art. 3 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„4b. Do dnia ... [Dz.U.: 5 lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego] pojazdy użytkowane w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie rejestracji, które są wyposażone w inteligentny tachograf zgodny z załącznikiem IC do rozporządzenia (UE) 2016/7991 są wyposażone w inteligentny tachograf.”
_____________________________
1 Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych (Dz.U. L 139 z 26.5.2016, s. 1).
Poprawka 406
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt -1 e (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 4 – ustęp 2 – tiret 3 a (nowe)
(-1e)   w art. 4 ust. 2 dodaje się tiret w brzmieniu:
„– posiadają pamięć o pojemności wystarczającej do przechowywania wszystkich danych wymaganych na mocy niniejszego rozporządzenia;”;
Poprawka 407
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt -1 f (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 7 – ustęp 1
(-1f)  art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby przetwarzanie danych osobowych w kontekście niniejszego rozporządzenia odbywało się wyłącznie do celów kontroli zgodności z niniejszym rozporządzeniem i z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, zgodnie z dyrektywami 95/46/WE i 2002/58/WE oraz pod nadzorem organu nadzorczego państwa członkowskiego, o którym mowa w art. 28 dyrektywy 95/46/WE.
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby przetwarzanie danych osobowych w kontekście niniejszego rozporządzenia odbywało się wyłącznie do celów kontroli zgodności z niniejszym rozporządzeniem i z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, dyrektywą 2002/15/WE, dyrektywą Rady 92/6/EWG, dyrektywą Rady 92/106/EWG, rozporządzeniem (WE) nr 1072/2009, dyrektywą 96/71/WE i dyrektywą 2014/67/UE w zakresie delegowania pracowników w sektorze transportu drogowego oraz z dyrektywą ustanawiającą szczegółowe zasady w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE oraz dyrektywy 2014/67/UE, które dotyczą delegowania kierowców w transporcie drogowym, zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 i dyrektywą 2002/58/WE oraz pod nadzorem organu nadzorczego państwa członkowskiego, o którym mowa w art. 51 rozporządzenia (UE) nr 2016/679.”;
Poprawka 408
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt -1 g (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 7 – ustęp 2 – wprowadzenie
(-1g)  W art. 7 ust. 2, część wprowadzająca otrzymuje brzmienie :
2.  W szczególności państwa członkowskie zapewniają ochronę danych osobowych przed wykorzystaniem w inny sposób niż w ścisłym związku z niniejszym rozporządzeniem i z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, zgodnie z ust. 1, w odniesieniu do:
2. W szczególności państwa członkowskie zapewniają ochronę danych osobowych przed wykorzystaniem w inny sposób niż w ścisłym związku z niniejszym rozporządzeniem i z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, dyrektywą 2002/15/WE, dyrektywą Rady 92/6/EWG, dyrektywą Rady 92/106/EWG, rozporządzeniem (WE) nr 1072/2009, dyrektywą 96/71/WE oraz dyrektywą 2014/67/UE w zakresie delegowania pracowników w transporcie drogowym oraz z dyrektywą ustanawiającą szczegółowe zasady w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE oraz dyrektywy 2014/67/UE, które dotyczą delegowania kierowców w transporcie drogowym, zgodnie z ust. 1, w odniesieniu do:”;
Poprawka 409
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 1
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 8 – ustęp 1 – akapit 1 – tiret 2
–  co trzy godziny skumulowanego czasu prowadzenia pojazdu i za każdym razem, kiedy pojazd przekracza granicę,”;
–  co trzy godziny skumulowanego czasu prowadzenia pojazdu i za każdym razem, kiedy pojazd przekracza granicę państwa członkowskiego,”;
Poprawka 410
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 1
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 8 – ustęp 1 – akapit 1 – tiret 2 a (nowe)
–  za każdym razem, kiedy dokonuje się załadunku lub rozładunku pojazdu;
Poprawka 411
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 1 a (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 8 – ustęp 1 – akapit 1 a (nowy)
(1a)  w art. 8 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
„Aby ułatwić weryfikację zgodności przez organy kontrolne, inteligentny tachograf rejestruje również, czy pojazd był wykorzystywany do transportu towarów lub pasażerów, zgodnie z wymogami rozporządzenia (WE) nr 561/2006.”;
Poprawka 412
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 1 b (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 8 – ustęp 1 – akapit 2 a (nowy)
(1b)  w art. 8 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
„Pojazdy zarejestrowane po raz pierwszy w dniu... [24 miesiące po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego] są wyposażone w tachograf zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tiret drugie oraz z art. 8 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia.”;
Poprawka 413/rev
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 1 c (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 9 – ustęp 2
1c)  art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.   Piętnaście lat po terminie, od którego obowiązuje wymóg wyposażania nowo zarejestrowanych pojazdów w tachograf, zgodnie z niniejszym artykułem i art. 8 i 10 niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie wyposażają w odpowiednim zakresie swoje organy kontrolne w urządzenia do wczesnego zdalnego wykrywania niezbędne do umożliwienia przekazywania danych, o których mowa w niniejszym artykule, uwzględniając ich szczegółowe wymogi i strategie egzekwowania prawa. Do tego czasu państwa członkowskie mogą decydować o tym, czy wyposażać swoje organy kontrolne w takie urządzenia do wczesnego zdalnego wykrywania.
2. Do dnia... [Dz.U.: 1 rok po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia] państwa członkowskie wyposażają w odpowiednim zakresie swoje organy kontrolne w urządzenia do wczesnego zdalnego wykrywania niezbędne do umożliwienia przekazywania danych, o których mowa w niniejszym artykule, uwzględniając ich szczegółowe wymogi i strategie egzekwowania prawa. Do tego czasu państwa członkowskie mogą decydować o tym, czy wyposażać swoje organy kontrolne w takie urządzenia do wczesnego zdalnego wykrywania.”;
Poprawka 414
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 1 d (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 9 – ustęp 3
(1d)  art. 9 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
3.  Łączność z tachografem, o której mowa w ust. 1, jest nawiązywana wyłącznie na żądanie wysłane z urządzenia organów kontrolnych. Podlega ona zabezpieczeniu w celu zapewnienia integralności danych oraz uwierzytelnienia urządzeń rejestrujących i kontrolnych. Dostęp do przesyłanych danych ograniczony jest do organów kontrolnych upoważnionych do kontroli naruszeń rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i niniejszego rozporządzenia oraz do warsztatów w zakresie niezbędnym do sprawdzenia poprawnego funkcjonowania tachografu.
3. Łączność z tachografem, o której mowa w ust. 1, jest nawiązywana wyłącznie na żądanie wysłane z urządzenia organów kontrolnych. Podlega ona zabezpieczeniu w celu zapewnienia integralności danych oraz uwierzytelnienia urządzeń rejestrujących i kontrolnych. Dostęp do przesyłanych danych ograniczony jest do organów kontrolnych upoważnionych do kontroli naruszeń unijnych aktów prawnych określonych w art. 7 ust. 1 i niniejszego rozporządzenia oraz do warsztatów w zakresie niezbędnym do sprawdzenia poprawnego funkcjonowania tachografu.”;
Poprawka 415
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 1 e (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 11 – akapit 1
(1e)  art. 11 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
W celu zapewnienia zgodności inteligentnych tachografów z zasadami i wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, Komisja, w drodze aktów wykonawczych, przyjmuje szczegółowe przepisy konieczne do jednolitego stosowania art. 8, 9 i 10, z wyłączeniem wszelkich przepisów, które przewidywałyby rejestrowanie przez tachograf dodatkowych informacji. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 42 ust. 3.
W celu zapewnienia zgodności inteligentnych tachografów z zasadami i wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, Komisja, w drodze aktów wykonawczych, przyjmuje szczegółowe przepisy konieczne do jednolitego stosowania art. 8, 9 i 10, z wyłączeniem wszelkich przepisów, które przewidywałyby rejestrowanie przez tachograf dodatkowych informacji.
Do dnia... [Dz.U.: 12 miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego] Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające szczegółowe zasady rejestrowania wszelkich przypadków przekraczania granicy przez pojazd, o którym mowa w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tiret drugie oraz art. 8 ust. 1 akapit drugi.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 42 ust. 3.”;
Poprawka 416
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 1 f (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 34 – ustęp 5 – litera b – podpunkt iv
1f)  art. 34 ust. 5 lit. b) ppkt (iv) otrzymuje brzmienie:
(iv)  pod symbolem20190404-P8_TA-PROV(2019)0340_PL-p0000002.png: przerwy lub odpoczynek.
(iv) pod symbolem20190404-P8_TA-PROV(2019)0340_PL-p0000003.png: przerwy, odpoczynek, urlop roczny lub zwolnienie lekarskie,
pod symbolem „prom/pociąg”: Oprócz symbolu20190404-P8_TA-PROV(2019)0340_PL-p0000004.png: okres odpoczynku spędzany na promie lub w pociągu zgodnie z wymogami art. 9 rozporządzenia (WE) 561/2006.”;
Poprawka 417
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 2
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 34 – ustęp 7 – akapit 1
7.  Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy, a także, informację dotyczącą tego, gdzie i kiedy przekroczył granicę w pojeździe, po przybyciu do odpowiedniego miejsca postoju. Państwa członkowskie mogą wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na ich terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że te państwa członkowskie powiadomiły Komisję o tych szczegółowych danych geograficznych przed dniem 1 kwietnia 1998 r.
7.  Jeżeli tachograf nie może automatycznie zarejestrować przekroczenia granicy, kierowca wprowadza symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy, a także informację dotyczącą tego, gdzie i kiedy przekroczył granicę, po przybyciu do pierwszego możliwego i dostępnego miejsca postoju. Po przekroczeniu granicy nowego państwa w rubryce BEGIN na tachografie wpisuje się kod tego kraju. Państwa członkowskie mogą wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na ich terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że te państwa członkowskie powiadomiły Komisję o tych szczegółowych danych geograficznych przed dniem 1 kwietnia 1998 r.
Poprawka 418
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 2 a (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 34 – ustęp 7 a (nowy)
2a)   w art. 34 dodaje się akapit w brzmieniu:
„7a. Kierowcy odbywają szkolenie w zakresie prawidłowego użytkowania tachografu w celu pełnego wykorzystania sprzętu. Kierowca nie może ponosić odpowiedzialności za koszty szkolenia, które powinien zapewnić jego pracodawca.”;
Poprawka 419
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 2 b (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 34 – ustęp 7 b (nowy)
2b)   w art. 34 dodaje się akapit w brzmieniu:
„7b. W zakresie prawidłowego odczytywania i monitorowania tachografu powinna zostać przeszkolona maksymalna liczba organów kontrolnych.”;
Poprawka 420
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 2 c (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 36 – ustęp 1 – podpunkt i
2c)  w art. 36 ust. 1 ppkt (i) otrzymuje brzmienie:
(i)   wykresówki z bieżącego dnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 28 dni;
(i) wykresówki z bieżącego dnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 56 dni;”;
Poprawka 421
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 2 d (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 36 – ustęp 1 – podpunkt iii
2d)  w art. 36 ust. 1 ppkt (iii) otrzymuje brzmienie:
(iii)  wszelkie zapisy odręczne oraz wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
„(iii) wszelkie zapisy odręczne oraz wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 56 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006.”;
Poprawka 422
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 2 e (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 165/2014
Artykuł 36 – ustęp 2 – podpunkt ii
2e)  w art. 36 ust. 2 ppkt (ii) otrzymuje brzmienie:
(ii)   wszelkie zapisy odręczne oraz wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
(ii) wszelkie zapisy odręczne oraz wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 56 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006.”;

(1) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.


Dostosowanie do zmian w sektorze transportu drogowego ***I
PDF 266kWORD 90k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1071/2009 i rozporządzenie (WE) nr 1072/2009 w celu dostosowania ich do zmian w sektorze (COM(2017)0281 – C8-0169/2017 – 2017/0123(COD))
P8_TA-PROV(2019)0341A8-0204/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0281),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 91 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0169/2017),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 18 stycznia 2018 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 1 lutego 2018 r.(2),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinię przedstawioną przez Komisję Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8-0204/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 110
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 2
(2)  Obecnie, o ile prawo krajowe nie stanowi inaczej, przepisy dotyczące dostępu do zawodu przewoźnika drogowego nie mają zastosowania do przedsiębiorstw wykonujących zawód przewoźnika drogowego transportu rzeczy wyłącznie pojazdami silnikowymi o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 ton lub zespołami pojazdów nieprzekraczającymi tego limitu. Liczba takich przedsiębiorstw, prowadzących działalność zarówno w zakresie transportu krajowego, jak i międzynarodowego, wciąż rośnie. W związku z tym kilka państw członkowskich postanowiło stosować do tych przedsiębiorstw przepisy dotyczące dostępu do zawodu przewoźnika drogowego, przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009. Aby zapewnić minimalny poziom profesjonalizacji segmentu rynku wykorzystującego pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 ton poprzez określenie wspólnych zasad, a tym samym zbliżyć warunki konkurencji między wszystkimi przewoźnikami, należy skreślić ten przepis i nadać obowiązkowy charakter wymogom dotyczącym rzeczywistej i stałej siedziby i odpowiedniej zdolności finansowej.
(2)  Obecnie, o ile prawo krajowe nie stanowi inaczej, przepisy dotyczące dostępu do zawodu przewoźnika drogowego nie mają zastosowania do przedsiębiorstw prowadzących działalność przewoźnika drogowego transportu rzeczy wyłącznie pojazdami silnikowymi o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, łącznie z przyczepami. Liczba takich przedsiębiorstw wciąż rośnie. W związku z tym kilka państw członkowskich postanowiło stosować do tych przedsiębiorstw przepisy dotyczące dostępu do zawodu przewoźnika drogowego, przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009. Przepisy dotyczące dostępu do zawodu przewoźnika drogowego należy stosować jednolicie – unikając przy tym nieproporcjonalnych obciążeń administracyjnych – aby zapobiegać ewentualnym lukom i zapewnić minimalny poziom profesjonalizacji segmentu rynku wykorzystującego pojazdy silnikowe o dopuszczalnej masie całkowitej, łącznie z przyczepami, wynoszącej od 2,4 do 3,5 tony w transporcie międzynarodowym poprzez określenie wspólnych zasad, a tym samym zbliżyć warunki konkurencji między wszystkimi przewoźnikami. Przedsiębiorstwa wykonujące przewozy towarów na własny rachunek nie są objęte tym przepisem, ponieważ rozporządzenie ma zastosowanie wyłącznie do przedsiębiorstw prowadzących zarobkowy przewóz towarów.
Poprawka 111
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 2 a (nowy)
(2a)  W ocenie skutków Komisja szacuje, że w latach 2020–2035 oszczędności dla przedsiębiorstw mogą wynieść od 2,7 do 5,2 mld EUR.
Poprawka 112
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
(4)  Konieczne jest zagwarantowanie, że przewoźnicy drogowi mający siedzibę w danym państwie członkowskim faktycznie i w sposób ciągły w nim obecni oraz prowadzą działalność z tego państwa. W związku z powyższym oraz w świetle zdobytych doświadczeń, konieczne jest doprecyzowanie przepisów dotyczących istnienia rzeczywistej i stałej siedziby.
(4)  Zwalczanie zjawiska tzw. firm przykrywek i zagwarantowanie uczciwej konkurencji i równych warunków działania na rynku wewnętrznym wymaga jaśniejszych kryteriów posiadania siedziby, dokładniejszego monitorowania i egzekwowania oraz lepszej współpracy między państwami członkowskimi. Przewoźnicy drogowi mający siedzibę w danym państwie członkowskim faktycznie i w sposób ciągły powinni być w nim obecni oraz powinni prowadzić faktyczną działalność przewozową w znacznej części z tego państwa. W związku z powyższym oraz w świetle zdobytych doświadczeń, konieczne jest doprecyzowanie i zaostrzenie przepisów dotyczących istnienia rzeczywistej i stałej siedziby, unikając przy tym nieproporcjonalnych obciążeń administracyjnych.
Poprawka 113
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7
(7)  Ze względu na ich potencjał znacznego wpływu na rynek drogowego transportu rzeczy, a także ochrony socjalnej pracowników, do punktów istotnych przy ocenie dobrej reputacji należy dodać poważne naruszenia unijnych przepisów dotyczących delegowania pracowników i prawa właściwego dla zobowiązań umownych.
(7)  Ze względu na ich potencjał znacznego wpływu na rynek drogowego transportu rzeczy, a także ochrony socjalnej pracowników, do punktów istotnych przy ocenie dobrej reputacji należy dodać poważne naruszenia unijnych przepisów dotyczących delegowania pracowników, kabotażu i prawa właściwego dla zobowiązań umownych.
Poprawka 114
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10
(10)  Przedsiębiorstwa wykonujące zawód przewoźnika drogowego transportu rzeczy wyłącznie pojazdami silnikowymi o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 ton lub zespołami pojazdów nieprzekraczającymi tego limitu powinny mieć minimalną zdolność finansową, aby zagwarantować, że dysponują środkami niezbędnymi do stałego i rzetelnego wykonywania przewozów. Ponieważ jednak przewozy te mają na ogół ograniczony zasięg, odpowiednie wymogi powinny być mniej rygorystyczne niż te, które mają zastosowanie do przewoźników wykorzystujących pojazdy lub zespoły pojazdów przekraczające ten limit.
(10)  Przedsiębiorstwa prowadzące działalność przewoźnika drogowego transportu rzeczy wyłącznie pojazdami silnikowymi o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej, łącznie z przyczepami, 2,4 do 3,5 tony i wykonujące międzynarodowe przewozy powinny mieć minimalną zdolność finansową, aby zagwarantować, że dysponują środkami niezbędnymi do stałego i rzetelnego wykonywania przewozów. Ponieważ jednak przewozy wykonywane z wykorzystaniem tych pojazdów mają na ogół ograniczony zasięg, odpowiednie wymogi powinny być mniej rygorystyczne niż te, które mają zastosowanie do przewoźników wykorzystujących pojazdy lub zespoły pojazdów przekraczające ten limit.
Poprawka 115
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11
(11)  Informacje na temat przewoźników znajdujące się w krajowych rejestrach elektronicznych powinny być jak najbardziej kompletne, aby dostarczyć organom krajowym odpowiedzialnym za egzekwowanie odpowiednich przepisów wystarczających informacji o podmiotach gospodarczych będących przedmiotem badania. W szczególności informacje na temat numerów rejestracyjnych pojazdów, którymi dysponują przewoźnicy, liczby zatrudnionych przez nich pracowników, oceny ryzyka i podstawowe informacje finansowe na ich temat powinny umożliwić lepsze krajowe i transgraniczne egzekwowanie przepisów rozporządzeń (WE) nr 1071/2009 i (WE) nr 1072/2009. Należy zatem odpowiednio zmienić przepisy dotyczące krajowego rejestru elektronicznego.
(11)  Informacje na temat przewoźników znajdujące się w krajowych rejestrach elektronicznych powinny być kompletne i aktualne, aby dostarczyć organom krajowym odpowiedzialnym za egzekwowanie odpowiednich przepisów wystarczających informacji o podmiotach gospodarczych będących przedmiotem badania. W szczególności informacje na temat numerów rejestracyjnych pojazdów, którymi dysponują przewoźnicy, liczby zatrudnionych przez nich pracowników i oceny ryzyka powinny umożliwić lepsze krajowe i transgraniczne egzekwowanie przepisów rozporządzeń (WE) nr 1071/2009 i (WE) nr 1072/2009, a także innych istotnych przepisów Unii. Ponadto, aby zapewnić funkcjonariuszom służb porządku publicznego, w tym funkcjonariuszom przeprowadzającym kontrole drogowe, jasny i kompletny obraz sytuacji kontrolowanego przewoźnika, powinno się im zagwarantować bezpośredni dostęp w czasie rzeczywistym do wszystkich istotnych informacji. W związku z tym krajowe rejestry elektroniczne powinny być w pełni interoperacyjne, a dane w nich zawarte bezpośrednio i w czasie rzeczywistym dostępne wszystkim wyznaczonym funkcjonariuszom służb porządku publicznego wszystkich państw członkowskich. Należy zatem odpowiednio zmienić przepisy dotyczące krajowego rejestru elektronicznego.
Poprawka 116
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13
(13)  Przepisy dotyczące transportu krajowego realizowanego na zasadzie tymczasowości przez przewoźników niemających siedziby w przyjmującym państwie członkowskim („kabotaż”) powinny być jasne, proste i łatwe do wyegzekwowania, zasadniczo podtrzymując osiągnięty do tej pory poziom liberalizacji.
(13)  Przepisy dotyczące transportu krajowego realizowanego na zasadzie tymczasowości przez przewoźników niemających siedziby w przyjmującym państwie członkowskim („kabotaż”) powinny być jasne, proste i łatwe do wyegzekwowania.
Poprawka 117
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 14
(14)  W tym celu oraz w celu ułatwienia kontroli i wyeliminowania niepewności, należy znieść ograniczenia dotyczące liczby przewozów kabotażowych wykonywanych po przewozie międzynarodowym, a liczba dni, w czasie których można wykonywać takie przewozy, powinna zostać ograniczona.
(14)  W celu uniknięcia pustych przebiegów należy zezwolić, pod pewnymi warunkami, na przewozy kabotażowe w przyjmującym państwie członkowskim. W tym celu oraz w celu ułatwienia kontroli i wyeliminowania niepewności, należy znieść ograniczenia dotyczące liczby przewozów kabotażowych wykonywanych po przewozie międzynarodowym, a liczba dni, w czasie których można wykonywać takie przewozy, powinna zostać ograniczona.
Poprawka 118
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 14 a (nowy)
(14a)  Aby nie dopuścić do systematycznego wykonywania przewozów kabotażowych, co mogłoby prowadzić do powstania stałej lub ciągłej działalności zakłócającej rynek krajowy, należy skrócić okres, w którym można wykonywać przewozy kabotażowe w jednym przyjmującym państwie członkowskim. Ponadto przewoźnicy nie powinni mieć możliwości wykonywania nowych przewozów kabotażowych w tym samym przyjmującym państwie członkowskim w określonym przedziale czasowym oraz do czasu wykonania przez nich nowego przewozu międzynarodowego z państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorstwo ma siedzibę. Przepis ten pozostaje bez uszczerbku dla działalności w zakresie przewozów międzynarodowych.
Poprawka 119
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 15
(15)  Należy doprecyzować środki, za pomocą których operatorzy transportu drogowego mogą wykazać zgodność z przepisami dotyczącymi przewozów kabotażowych. Należy uznać wykorzystywanie i przekazywanie informacji drogą elektroniczną, co powinno uprościć dostarczanie stosownych dowodów i ich przetwarzanie przez właściwe organy. Używany do tego celu format powinien gwarantować wiarygodność i autentyczność. Ze względu na coraz częstsze stosowanie elektronicznej wymiany informacji w sektorze transportu i logistyki, ważne jest, by zapewnić spójność ram regulacyjnych i przepisów, upraszczając procedury administracyjne.
(15)  Efektywne i skuteczne egzekwowanie przepisów to warunek wstępny uczciwej konkurencji na rynku wewnętrznym. Dalsza cyfryzacja narzędzi egzekwowania ma kluczowe znaczenie, ponieważ uwolni dodatkowe zdolności egzekwowania, ograniczy zbędne obciążenia administracyjne dla przewoźników międzynarodowych, w szczególności dla MŚP, a także pozwoli w większym stopniu skupić się na przewoźnikach o wysokim stopniu ryzyka oraz wykrywać nadużycia. Aby wyeliminować dokumenty przewozowe w formie papierowej, w przyszłości normą powinno stać się korzystanie z dokumentów elektronicznych, w szczególności elektronicznego listu przewozowego na podstawie Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (eCMR). Należy doprecyzować środki, za pomocą których operatorzy transportu drogowego mogą wykazać zgodność z przepisami dotyczącymi przewozów kabotażowych. Należy uznać wykorzystywanie i przekazywanie informacji drogą elektroniczną, co powinno uprościć dostarczanie stosownych dowodów i ich przetwarzanie przez właściwe organy. Używany do tego celu format powinien gwarantować wiarygodność i autentyczność. Ze względu na coraz częstsze stosowanie elektronicznej wymiany informacji w sektorze transportu i logistyki, ważne jest, by zapewnić spójność ram regulacyjnych i przepisów, upraszczając procedury administracyjne.
Poprawka 120
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 15 a (nowy)
(15a)  Zasadnicze znaczenie ma sprawne wprowadzenie nowego inteligentnego tachografu, ponieważ umożliwi on organom odpowiedzialnym za egzekwowanie przepisów przeprowadzającym kontrole drogowe szybsze i skuteczniejsze wykrywanie naruszeń i nieprawidłowości, co przełoży się na lepsze egzekwowanie niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 121
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 16
(16)  Przedsiębiorstwa transportowe są adresatami przepisów dotyczących przewozów międzynarodowych i jako takie ponoszą konsekwencje wszelkich popełnionych przez siebie naruszeń. W celu uniknięcia nadużyć ze strony przedsiębiorstw zamawiających usługi przewozowe u przewoźników drogowego transportu rzeczy, państwa członkowskie powinny jednak przewidzieć również sankcje dla nadawców ładunku i spedytorów w przypadkach świadomego zlecania usług transportowych, które naruszają przepisy rozporządzenia (WE) nr 1072/2009.
(16)  Przedsiębiorstwa transportowe są adresatami przepisów dotyczących przewozów międzynarodowych i jako takie ponoszą konsekwencje wszelkich popełnionych przez siebie naruszeń. W celu uniknięcia nadużyć ze strony przedsiębiorstw zamawiających usługi przewozowe u przewoźników drogowego transportu rzeczy, państwa członkowskie powinny jednak przewidzieć również sankcje dla nadawców ładunku, spedytorów, wykonawców i podwykonawców w przypadkach, gdy wiedzą oni, że usługi przewozowe, które zlecają,naruszają przepisy rozporządzenia (WE) nr 1072/2009. Jeżeli przedsiębiorstwa zamawiające usługi przewozowe zlecają takie usługi przedsiębiorstwom transportowym o niskim stopniu ryzyka, ich odpowiedzialność powinna być zmniejszona.
Poprawka 122
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 16 a (nowy)
(16a)   Proponowany Europejski Urząd ds. Pracy [...] ma wpierać i ułatwiać współpracę i wymianę informacji między właściwymi organami krajowymi w celu skutecznego egzekwowania odpowiednich przepisów Unii. Jeśli chodzi o wsparcie i ułatwianie egzekwowania niniejszego rozporządzenia, Urząd może odgrywać istotną rolę polegającą na ułatwianiu wymiany informacji między właściwymi organami, wspieraniu państw członkowskich w budowaniu zdolności dzięki wymianom pracowników i szkoleniom oraz wspieraniu państw członkowskich w organizowaniu skoordynowanych kontroli. Wzmocniłoby to wzajemne zaufanie między państwami członkowskimi, zwiększyło skuteczność współpracy między właściwymi organami i pomogło w zwalczaniu nadużyć i łamania przepisów.
Poprawka 123
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 16 b (nowy)
(16b)   Należy wzmocnić przepisy dotyczące transportu drogowego, aby zapewnić właściwe stosowanie i egzekwowanie przepisów rozporządzenia Rzym I w taki sposób, aby umowy o pracę odzwierciedlały miejsce zwyczajowego zatrudnienia pracowników. Podstawowe przepisy rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, które uzupełniają rozporządzenie Rzym I i są z nim bezpośrednio powiązane, mają na celu zwalczanie firm przykrywek i zapewnienie odpowiednich kryteriów posiadania siedziby przez przedsiębiorstwa. Należy wzmocnić te przepisy w celu zagwarantowania praw pracowników, którzy tymczasowo pracują poza krajem zwyczajowego zatrudnienia, oraz zapewnienia uczciwej konkurencji między przedsiębiorstwami transportowymi.
Poprawka 124
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a – podpunkt i
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 1 – ustęp 4 – litera a
(i)  w lit. a) skreśla się ppkt (i);
(i)  lit. a) otrzymuje brzmienie:
a)  przedsiębiorstw prowadzących działalność przewoźnika drogowego transportu rzeczy wyłącznie pojazdami silnikowymi, których dopuszczalna masa całkowita, łącznie z przyczepami, nie przekracza 2,4 tony;
aa)  przedsiębiorstw prowadzących działalność przewoźnika drogowego transportu rzeczy wyłącznie pojazdami silnikowymi, których dopuszczalna masa całkowita, łącznie z przyczepami, nie przekracza 3,5 tony i które wykonują jedynie przewozy krajowe;
Poprawka 125
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a – podpunkt ii
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 1 – ustęp 4 – litera b – akapit 2
Wszelkie przewozy drogowe, za które nie otrzymuje się wynagrodzenia i które nie generują żadnych dochodów, takie jak przewóz osób w celach dobroczynnych lub wyłącznie do użytku prywatnego, uznaje się za przewóz wyłącznie do celów niezarobkowych;”;
Wszelkie przewozy drogowe, których celem nie jest osiągnięcie zysku przez kierowcę lub inne osoby, np. usługi o charakterze charytatywnym lub dobroczynnym, uznaje się za przewóz wyłącznie do celów niezarobkowych;”;
Poprawka 126
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera b
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 1 – ustęp 6
b)  dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
skreśla się
„6. Art. 3 ust. 1 lit. b) i d) oraz art. 4, 6, 8, 9, 14, 19 i 21 nie mają zastosowania do przedsiębiorstw wykonujących zawód przewoźnika drogowego transportu rzeczy wyłącznie pojazdami silnikowymi, których dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 ton lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 ton.
Państwa członkowskie mogą jednak:
a)  wymagać od tych przedsiębiorstw stosowania niektórych lub wszystkich przepisów, o których mowa w akapicie pierwszym;
b)  obniżyć limit, o którym mowa w akapicie pierwszym, dla wszystkich lub wybranych rodzajów przewozów drogowych.”;
Poprawka 127
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 5 – ustęp 1 – litera a
„a) posiadać lokal, w którym przechowuje dokumenty dotyczące głównej działalności przedsiębiorstwa, w szczególności: umowy handlowe, dokumenty księgowe, akta dotyczące pracowników, umowy o pracę, dokumenty zawierające dane na temat czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku oraz wszelkie inne dokumenty, do których właściwy organ musi mieć dostęp, aby sprawdzić, czy spełnione zostały warunki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu;”;
„a) posiadać stosowny i odpowiadający skali działalności przedsiębiorstwa lokal, w którym ma on dostęp do oryginałów dokumentów, w formie elektronicznej lub każdej innej, dotyczących głównej działalności przedsiębiorstwa, w szczególności: umów handlowych, dokumentów księgowych, akt dotyczących pracowników, umów o pracę, dokumentów dotyczących zabezpieczenia społecznego, dokumentów zawierających dane na temat kabotażu, delegowania pracowników oraz czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku oraz wszelkich innych dokumentów, do których właściwy organ musi mieć dostęp, aby sprawdzić, czy spełnione zostały warunki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu;”;
Poprawka 128
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera a a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 5 – ustęp 1 – litera a a (nowa)
aa)  dodaje się punkt w brzmieniu:
„aa) pojazdy, o których mowa w lit. b), wykonują w ramach umowy przewozu co najmniej jeden załadunek lub jeden rozładunek towarów co cztery tygodnie w państwie członkowskim siedziby;”;
Poprawka 129
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera b
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 5 – ustęp 1 – litera c
„c) skutecznie i w sposób ciągły prowadzić działalność gospodarczą przy użyciu odpowiedniego sprzętu administracyjnego i urządzeń w lokalu znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego;”;
„c) skutecznie i w sposób ciągły prowadzić działalność gospodarczą przy użyciu odpowiedniego sprzętu i urządzeń w lokalu, o którym mowa w lit. a), znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego;”;
Poprawka 130
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera c
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 5 – ustęp 1 – litera d
„d) zarządzania przewozami realizowanymi z użyciem pojazdów, o których mowa w lit. b), przy użyciu odpowiedniego sprzętu technicznego znajdującego się w tym państwie członkowskim;”;
„d) skutecznego i ciągłego zarządzania przewozami realizowanymi z użyciem pojazdów, o których mowa w lit. b), przy użyciu odpowiedniego sprzętu technicznego znajdującego się w tym państwie członkowskim;”;
Poprawka 131
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera d a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 5 – ustęp 1 – litera f (nowa)
da)  dodaje się lit. f) w brzmieniu:
„f) wykazać jasny związek między realizowanymi przewozami a państwem członkowskim siedziby, posiadać bazę operacyjną i dostęp do miejsc parkingowych do postoju pojazdów w wystarczającej liczbie, aby mogły być regularnie wykorzystywane przez pojazdy, o których mowa w lit. b);”;
Poprawka 132
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera d b (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 5 – ustęp 1 – litera g (nowa)
db)  dodaje się lit. g) w brzmieniu:
„g) rekrutować i zatrudniać kierowców zgodnie z prawem właściwym dla umów o pracę tego państwa członkowskiego;”;
Poprawka 133
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera d c (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 5 – ustęp 1 – litera h (nowa)
dc)  dodaje się lit. h) w brzmieniu:
„h) zapewnić, aby siedziba była miejscem, w którym lub z którego pracownicy zwyczajowo wykonują swoją pracę zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 593/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady1a lub z konwencją rzymską.
_______________________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (Dz.U. L 177 z 4.7.2008, s. 6).”
Poprawka 134
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4 – litera a – podpunkt iii
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 6 – akapit 3 – litera b
(iii)  w akapicie trzecim lit. b) dodaje się ppkt (xi) i (xii) w brzmieniu:
(iii)  w akapicie trzecim lit. b) dodaje się ppkt (xi) i (xiii) w brzmieniu:
„(xi) delegowania pracowników;
„(xi) delegowania pracowników;
(xii)  prawa właściwego dla zobowiązań umownych.”;
(xii)  prawa właściwego dla zobowiązań umownych;
(xiii)  kabotażu.”;
Poprawka 135
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4 – litera c
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 6 – ustęp 2 a – akapit 2 – litera b
b)  określa wagę naruszeń w zależności od ryzyka spowodowania śmierci lub ciężkich obrażeń ciała oraz ryzyka zakłócenia konkurencji na rynku transportu drogowego, w tym poprzez negatywny wpływ na warunki pracy pracowników sektora transportu;
b)  określa wagę naruszeń w zależności od ryzyka spowodowania śmierci lub ciężkich obrażeń ciała lub ryzyka zakłócenia konkurencji na rynku transportu drogowego, w tym poprzez negatywny wpływ na warunki pracy pracowników sektora transportu;
Poprawka 136
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 7 – ustęp 1 – akapit 1
„W celu spełnienia wymogu określonego w art. 3 ust. 1 lit. c) przedsiębiorca musi być w stanie w każdym momencie roku finansowego spełnić swoje zobowiązania finansowe. Przedsiębiorca wykazuje na podstawie rocznych sprawozdań finansowych poświadczonych przez audytora lub odpowiednio upoważnioną osobę, że co roku dysponuje kapitałem własnym wysokości, co najmniej 9 000 EUR w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu i 5 000 EUR na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd. Przedsiębiorstwa wykonujące zawód przewoźnika drogowego transportu rzeczy wyłącznie pojazdami silnikowymi o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 ton lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 ton wykazują na podstawie rocznych sprawozdań finansowych poświadczonych przez audytora lub odpowiednio upoważnioną osobę, że co roku dysponują kapitałem własnym w łącznej wysokości, co najmniej 1 800 EUR w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu i 900 EUR na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd.”;
„W celu spełnienia wymogu określonego w art. 3 ust. 1 lit. c) przedsiębiorca musi być w stanie w każdym momencie roku finansowego spełnić swoje zobowiązania finansowe. Przedsiębiorca wykazuje na podstawie rocznych sprawozdań finansowych poświadczonych przez audytora lub odpowiednio upoważnioną osobę, że co roku dysponuje kapitałem własnym w wysokości co najmniej 9 000 EUR w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu, 5 000 EUR na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej, łącznie z przyczepami, powyżej 3,5 tony oraz 900 EUR na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej, łącznie z przyczepami, wynoszącej od 2,4 do 3,5 tony. Przedsiębiorstwa prowadzące działalność przewoźnika drogowego transportu rzeczy wyłącznie pojazdami silnikowymi o dopuszczalnej masie całkowitej, łącznie z przyczepami, od 2,4 do 3,5 tony wykazują na podstawie rocznych sprawozdań finansowych poświadczonych przez audytora lub odpowiednio upoważnioną osobę, że co roku dysponują kapitałem własnym w łącznej wysokości, co najmniej 1 800 EUR w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu i 900 EUR na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd.”;
Poprawka 137
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 7 – ustęp 2 – akapit 1
2.  W drodze odstępstwa od ust. 1, w przypadku braku poświadczonego rocznego sprawozdania finansowego właściwy organ zezwala przedsiębiorstwu na wykazanie zdolności finansowej za pomocą poświadczenia, takiego jak: gwarancja bankowa, dokument wydany przez instytucję finansową dostępu do kredytów w imieniu przedsiębiorstwa lub inny wiążący dokument potwierdzający, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji kwoty określone w ust. 1 akapit pierwszy.”;
2.  W drodze odstępstwa od ust. 1, w przypadku braku poświadczonego rocznego sprawozdania finansowego, właściwy organ zezwala przedsiębiorstwu na wykazanie zdolności finansowej za pomocą poświadczenia, takiego jak: gwarancja bankowa lub ubezpieczenie, w tym ubezpieczenie od odpowiedzialności zawodowej z jednego lub kilku banków lub innych instytucji finansowych, w tym przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, lub inny wiążący dokument przewidujący solidarną gwarancję za przedsiębiorstwo w odniesieniu do kwot określonych w ust. 1 akapit pierwszy;
Poprawka 138
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 8 – ustęp 5
5a)  art. 8 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
Aby zapewnić uaktualnienie wiedzy zarządzających transportem w zakresie zmian dotyczących sektora transportu, państwa członkowskie mogą promować odbywające się cyklicznie co 10 lat szkolenia w dziedzinach wymienionych w załączniku I.
Aby zapewnić wystarczające uaktualnienie wiedzy osoby lub osób, o których mowa w ust. 1, w zakresie zmian dotyczących sektora transportu, państwa członkowskie mogą promować odbywające się cyklicznie co trzy lata szkolenia w dziedzinach wymienionych w załączniku I.
Poprawka 139
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 12 – ustęp 2 – akapit 2
8)  w art. 12 ust. 2 skreśla się akapit drugi;
8)  art. 12 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„Państwa członkowskie przeprowadzają kontrole przynajmniej co trzy lata, aby sprawdzić, czy przedsiębiorstwa nadal spełniają wymogi określone w art. 3.”;
Poprawka 140
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 14 – ustęp 2
10a)   art. 14 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.  Do czasu zastosowania środków rehabilitujących zgodnie z odpowiednimi przepisami krajowymi certyfikat kompetencji zawodowych zarządzającego transportem uznanego za niezdolnego do kierowania operacjami transportowymi, o którym mowa w art. 8 ust. 8, nie jest ważny w żadnym państwie członkowskim.
2.  Do czasu zastosowania środków rehabilitujących zgodnie z odpowiednimi przepisami krajowymi certyfikat kompetencji zawodowych zarządzającego transportem uznanego za niezdolnego do kierowania operacjami transportowymi, o którym mowa w art. 8 ust. 8, nie jest ważny w żadnym państwie członkowskim. Komisja sporządza listę środków rehabilitujących mających na celu przywrócenie dobrej reputacji.
Poprawka 141
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera a – podpunkt -i a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 16 – ustęp 2 – litera c
(-ia)  lit. c) otrzymuje brzmienie:
c)  nazwiska zarządzających transportem wskazanych w celu spełnienia warunku dobrej reputacji i kompetencji zawodowych lub, stosownie do przypadku, nazwisko przedstawiciela prawnego;
c)  nazwiska zarządzających transportem wskazanych w celu spełnienia wymogów określonych w art. 3 w odniesieniu do dobrej reputacji i kompetencji zawodowych lub, stosownie do przypadku, nazwisko przedstawiciela prawnego;
Poprawka 142
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera a – podpunkt i
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 16 – ustęp 2 – litera h
h)  liczbę pracowników;
h)  liczbę osób zatrudnionych w przedsiębiorstwie w ciągu ostatniego roku kalendarzowego;
Poprawka 143
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera a – podpunkt i a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 16 – ustęp 2 – litera j a (nowa)
(ia)  dodaje się lit. ja) w brzmieniu:
ja)   umowy o pracę kierowców międzynarodowych z ostatnich sześciu miesięcy;
Poprawka 144
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera a – podpunkt i i
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 16 – ustęp 2 – akapit 2
Państwa członkowskie mogą zdecydować o przechowywaniu danych, o których mowa w akapicie pierwszym lit. e)–j), w oddzielnych rejestrach. W takim przypadku odpowiednie dane są udostępniane na wniosek lub dostępne bezpośrednio dla wszystkich właściwych organów w danym państwie członkowskim. Żądanych informacji udziela się w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania wniosku. Dane, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a)–d), są publicznie dostępne zgodnie z odpowiednimi przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych.
Dane, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a)–d), są publicznie dostępne zgodnie z odpowiednimi przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych.
Poprawka 145
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera a – podpunkt i i
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 16 – ustęp 2 – akapit 3
W każdym przypadku dane, o których mowa w akapicie pierwszym lit. e)–j), dostępne są organom innym niż właściwe organy, jedynie w przypadku gdy są one należycie upoważnione do prowadzenia nadzoru i nakładania sankcji w dziedzinie transportu drogowego i jeśli ich urzędnicy są zaprzysiężeni lub w inny sposób formalnie zobowiązani do zachowania tajemnicy.”;
Dane, o których mowa w akapicie pierwszym lit. e)–j), dostępne są organom innym niż właściwe organy, jedynie w przypadku gdy są one należycie upoważnione do prowadzenia nadzoru i nakładania sankcji w dziedzinie transportu drogowego i jeśli ich urzędnicy są zaprzysiężeni lub w inny sposób formalnie zobowiązani do zachowania tajemnicy.
Poprawka 146
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera a – podpunkt ii
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 16 – ustęp 2
„Państwa członkowskie mogą zdecydować o przechowywaniu danych, o których mowa w akapicie pierwszym lit. e)–j), w oddzielnych rejestrach. W takim przypadku odpowiednie dane są udostępniane na wniosek lub dostępne bezpośrednio dla wszystkich właściwych organów w danym państwie członkowskim. Żądanych informacji udziela się w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania wniosku. Dane, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a)–d), są publicznie dostępne zgodnie z odpowiednimi przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych.
„Państwa członkowskie mogą zdecydować o przechowywaniu danych, o których mowa w akapicie pierwszym lit. e)–j), w oddzielnych rejestrach. W takim przypadku odpowiednie dane są udostępniane na wniosek lub dostępne bezpośrednio dla wszystkich właściwych organów w danym państwie członkowskim. Żądanych informacji udziela się w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania wniosku. Dane, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a)–d), są publicznie dostępne zgodnie z odpowiednimi przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych.
W każdym przypadku dane, o których mowa w akapicie pierwszym lit. e)–j), dostępne są organom innym niż właściwe organy, jedynie w przypadku gdy są one należycie upoważnione do prowadzenia nadzoru i nakładania sankcji w dziedzinie transportu drogowego i jeśli ich urzędnicy są zaprzysiężeni lub w inny sposób formalnie zobowiązani do zachowania tajemnicy.”;
W każdym przypadku dane, o których mowa w akapicie pierwszym lit. e)–j), dostępne są organom innym niż właściwe organy, jedynie w przypadku gdy są one należycie upoważnione do prowadzenia nadzoru i nakładania sankcji w dziedzinie transportu drogowego i jeśli ich urzędnicy są zaprzysiężeni lub w inny sposób formalnie zobowiązani do zachowania tajemnicy.
Do celów art. 14a rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 dane, o których mowa w lit. j), udostępnia się na wniosek nadawców ładunków, spedytorów, wykonawców i podwykonawców.”;
Poprawka 147
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera b a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 16 – ustęp 5
ba)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:
5.  Bez uszczerbku dla ust. 1 i 2 państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia, aby krajowe rejestry elektroniczne zostały połączone ze sobą i były dostępne w całej Wspólnocie poprzez krajowe punkty kontaktowe określone w art. 18. Dostępność poprzez krajowe punkty kontaktowe oraz połączenie rejestrów zostają zapewnione w terminie do dnia 31 grudnia 2012 r., tak, aby właściwy organ w dowolnym państwie członkowskim miał możliwość dostępu do krajowego rejestru elektronicznego dowolnego państwa członkowskiego.
„5. W celu zwiększenia skuteczności transgranicznych środków egzekwowania prawa państwa członkowskie dopilnowują, aby krajowe rejestry elektroniczne zostały połączone ze sobą i były interoperacyjne w całej Unii za pośrednictwem europejskich rejestrów przedsiębiorców transportu drogowego, o których mowa w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2016/480, tak aby dane, o których mowa w ust. 2, były bezpośrednio dostępne dla wszystkich właściwych organów egzekwowania prawa i organów kontroli we wszystkich państwach członkowskich w czasie rzeczywistym.;”
Poprawka 148
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera b b (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 16 – ustęp 6
bb)  ust. 6 otrzymuje brzmienie:
6.  Komisja zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2, i po raz pierwszy przed dniem 31 grudnia 2010 r. – przyjmuje wspólne zasady dotyczące wykonania ust. 5, takie jak format wymienianych danych, procedury techniczne w zakresie elektronicznego dostępu do rejestrów innych państw członkowskich i wspierania interoperacyjności krajowych rejestrów elektronicznych z innymi odpowiednimi bazami danych. Te wspólne zasady określają, który organ odpowiada za dostęp do danych, dalsze korzystanie i aktualizację danych po uzyskaniu do nich dostępu, oraz obejmują w tym celu zasady wprowadzania danych i ich monitorowania.
„6. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 24a, aby ustanowić i aktualizować wspólne zasady w celu zapewnienia, aby krajowe rejestry elektroniczne były w pełni wzajemnie połączone i interoperacyjne, tak aby właściwy organ lub jednostka kontrolna w każdym państwie członkowskim były w stanie uzyskać bezpośredni dostęp w czasie rzeczywistym do krajowego rejestru elektronicznego każdego państwa członkowskiego, jak przewidziano w ust. 5. Takie wspólne zasady obejmują przepisy regulujące format wymienianych danych, procedury techniczne w zakresie elektronicznego dostępu do rejestrów innych państw członkowskich i interoperacyjność tych rejestrów, a także szczegółowe zasady dotyczące dostępu do danych, ich wprowadzania i monitorowania.”;

Poprawka 149
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 18 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie wyznaczają krajowy punkt kontaktowy odpowiedzialny za wymianę z innymi państwami członkowskimi informacji dotyczących stosowania niniejszego rozporządzenia. Do dnia 31 grudnia 2018 r. państwa członkowskie przekażą Komisji nazwy i adresy swoich punktów kontaktowych. Komisja sporządza wykaz wszystkich punktów kontaktowych i przekazuje go państwom członkowskim. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach dotyczących punktów kontaktowych.
1.  Właściwe organy państw członkowskich ściśle ze sobą współpracują i niezwłocznie udzielają sobie wzajemnie pomocy oraz wszelkich niezbędnych informacji, aby ułatwić wdrażanie i egzekwowanie niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 150
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 18 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Do celów ust. 1 współpraca administracyjna, o której mowa w niniejszym artykule, odbywa się za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI), ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/20121a, który to system umożliwia wszystkim przewoźnikom przekazywanie danych w ich własnym języku.
__________________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym i uchylające decyzję Komisji 2008/49/WE („rozporządzenie w sprawie IMI”), (Dz.U. L 316 z 14.11.2012, s. 1).
Poprawka 151
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 18 – ustęp 3
3.  Państwa członkowskie odpowiadają na wnioski o informacje otrzymane od wszystkich właściwych organów innych państw członkowskich oraz, w stosownych przypadkach, przeprowadzają kontrole, inspekcje i dochodzenia dotyczące przestrzegania wymogu ustanowionego w art. 3 ust. 1 lit. a) przez przewoźników drogowych mających siedzibę na ich terytorium. Wnioski o udzielenie informacji przesyłane przez właściwe organy państw członkowskich muszą zawierać uzasadnienie. W tym celu wnioski powinny zawierać rzeczowe informacje dotyczące ewentualnych naruszeń art. 3 ust. 1 lit. a).
3.  Państwa członkowskie odpowiadają na wnioski o informacje otrzymane od wszystkich właściwych organów innych państw członkowskich oraz przeprowadzają kontrole, inspekcje i dochodzenia dotyczące przestrzegania wymogu ustanowionego w art. 3 ust. 1 lit. a) przez przewoźników drogowych mających siedzibę na ich terytorium. Wnioski o udzielenie informacji przesyłane przez właściwe organy państw członkowskich są należycie uzasadnione i umotywowane. W tym celu wnioski powinny zawierać rzeczowe informacje dotyczące ewentualnych naruszeń art. 3 ust. 1 lit. a).
Poprawka 152
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 18 – ustęp 4
4.  W przypadku gdy państwo członkowskie, do którego wniosek był skierowany, uzna, że nie jest on wystarczająco uzasadniony, informuje o tym państwo członkowskie, które złożyło wniosek w ciągu dziesięciu dni roboczych. Państwo członkowskie, które złożyło wniosek, przedstawia dalsze informacje na poparcie wniosku. Jeżeli nie jest to możliwe, wniosek może zostać odrzucony przez państwo członkowskie, do którego był skierowany.
4.  W przypadku gdy państwo członkowskie, do którego wniosek był skierowany, uzna, że nie jest on wystarczająco uzasadniony, informuje o tym państwo członkowskie, które złożyło wniosek w ciągu pięciu dni roboczych. Państwo członkowskie, które złożyło wniosek, przedstawia dalsze informacje na poparcie wniosku. Jeżeli nie jest to możliwe, wniosek może zostać odrzucony przez państwo członkowskie, do którego był skierowany.
Poprawka 153
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 18 – ustęp 5
5.  Jeżeli udzielenie żądanych informacji, przeprowadzenie kontroli lub dochodzenia jest trudne lub niemożliwe, dane państwo członkowskie niezwłocznie informuje o tym wnioskujące państwo członkowskie w ciągu dziesięciu dni roboczych, podając przyczyny. Zainteresowane państwa członkowskie omawiają ze sobą wszelkie pojawiające się trudności w celu znalezienia dla nich rozwiązania.
5.  Jeżeli udzielenie informacji żądanych we wniosku lub przeprowadzenie kontroli lub dochodzenia jest trudne bądź niemożliwe, dane państwo członkowskie informuje o tym wnioskujące państwo członkowskie w ciągu pięciu dni roboczych, należycie uzasadniając, dlaczego jest to trudne lub niemożliwe. Zainteresowane państwa członkowskie współpracują w celu znalezienia rozwiązania wszelkich pojawiających się trudności. W przypadku jakichkolwiek utrzymujących się problemów z wymianą informacji lub stałej odmowy udzielenia informacji bez podania odpowiedniego uzasadnienia Komisja, po uzyskaniu informacji i przeprowadzeniu konsultacji z zainteresowanymi państwami członkowskimi, może podjąć wszelkie niezbędne środki w celu zaradzenia tej sytuacji.
Poprawka 154
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 18 – ustęp 6
6.  W odpowiedzi na wnioski, o których mowa w ust. 3, państwa członkowskie dostarczają wymagane informacje i przeprowadzają żądane kontrole, inspekcje i dochodzenia w terminie dwudziestu pięciu dni roboczych od otrzymania wniosku, chyba że poinformowały wnioskujące państwo członkowskie, że wniosek jest niewystarczająco uzasadniony lub zgłosiły na podstawie ust. 4 i 5 niemożność ich przeprowadzenia lub zaistniałe trudności.
6.  W odpowiedzi na wnioski, o których mowa w ust. 3, państwa członkowskie dostarczają wymagane informacje i przeprowadzają żądane kontrole, inspekcje i dochodzenia w terminie piętnastu dni roboczych od otrzymania wniosku, chyba że odnośne państwa członkowskie ustalą inny termin bądź poinformowały wnioskujące państwo członkowskie, że wniosek jest niewystarczająco uzasadniony lub zgłosiły na podstawie ust. 4 i 5 niemożność ich przeprowadzenia lub zaistniałe trudności, dla których nie znaleziono żadnego rozwiązania.
Poprawka 155
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 18 a (nowy)
12a)  dodaje się art. 18a w brzmieniu:
„Artykuł 18a
Środki towarzyszące
1.  Państwa członkowskie podejmują środki towarzyszące na rzecz rozwoju, ułatwiania i promowania wymiany między urzędnikami odpowiedzialnymi za współpracę administracyjną i wzajemną pomoc państw członkowskich, a także za monitorowanie przestrzegania obowiązujących przepisów niniejszego rozporządzenia oraz ich egzekwowania.
2.  Komisja zapewnia m.in. wsparcie techniczne w celu dalszego usprawnienia współpracy administracyjnej i zwiększenia wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi, w tym za pośrednictwem promowania wymian personelu oraz wspólnych programów szkoleniowych, a także opracowywania inicjatyw w zakresie najlepszych praktyk oraz ułatwiania i promowania ich realizacji. Nie naruszając uprawnień Parlamentu Europejskiego i Rady w ramach procedury budżetowej, Komisja może wykorzystać dostępne instrumenty finansowania do dalszego budowania potencjału i zacieśnienia współpracy administracyjnej między państwami członkowskimi.
3.  Państwa członkowskie ustanawiają program wzajemnych weryfikacji, w którym uczestniczą wszystkie właściwe organy odpowiedzialne za egzekwowanie przepisów, zapewniając przy tym odpowiednią rotację takich właściwych organów dokonujących przeglądu i poddawanych przeglądowi. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych programach co dwa lata w ramach sprawozdania z działalności właściwych organów, o którym mowa w art. 26.”;
Poprawka 156
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 16
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 26 – ustęp 3 – wprowadzenie
3.  Każdego roku państwa członkowskie opracowują sprawozdanie w sprawie korzystania z pojazdów silnikowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 ton lub zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 ton na ich terytorium i przekazują je Komisji nie później niż do dnia 30 czerwca roku następującego po zakończeniu okresu sprawozdawczego. Sprawozdanie to zawiera:
3.  Każdego roku państwa członkowskie opracowują sprawozdanie w sprawie korzystania z pojazdów silnikowych o dopuszczalnej masie całkowitej, łącznie z przyczepami, wynoszącej od 2,4 do 3,5 tony, wykorzystywanych w transporcie międzynarodowym i znajdujących się na ich terytorium i przekazują je Komisji nie później niż do dnia 30 czerwca roku następującego po zakończeniu okresu sprawozdawczego. Sprawozdanie to zawiera:
Poprawka 157
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 16
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 26 – ustęp 3 – litera a
a)  liczbę zezwoleń wydanych przedsiębiorstwom wykonującym zawód przewoźnika drogowego transportu rzeczy wyłącznie pojazdami silnikowymi, których dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 ton lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 ton;
a)  liczbę zezwoleń wydanych przedsiębiorstwom prowadzącym działalność przewoźnika drogowego transportu rzeczy wyłącznie pojazdami silnikowymi o dopuszczalnej masie całkowitej, łącznie z przyczepami, wynoszącej od 2,4 do 3,5 tony, wykorzystywanymi w transporcie międzynarodowym;
Poprawka 158
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 16
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 26 – ustęp 3 – litera b
b)  liczbę pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 ton, zarejestrowanych w danym państwie członkowskim w każdym roku kalendarzowym;
b)  liczbę pojazdów silnikowych o dopuszczalnej masie całkowitej, łącznie z przyczepami, wynoszącej od 2,4 do 3,5 tony, wykorzystywanych w transporcie międzynarodowym i zarejestrowanych w danym państwie członkowskim w każdym roku kalendarzowym;
Poprawka 159
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 16
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 26 – ustęp 3 – litera c
c)  łączną liczbę pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 ton, zarejestrowanych w danym państwie członkowskim na dzień 31 grudnia każdego roku;
c)  łączną liczbę pojazdów silnikowych o dopuszczalnej masie całkowitej, łącznie z przyczepami, wynoszącej od 2,4 do 3,5 tony, wykorzystywanych w transporcie międzynarodowym i zarejestrowanych w danym państwie członkowskim na dzień 31 grudnia każdego roku;
Poprawka 160
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 16
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 26 – ustęp 3 – litera d
d)  szacowany udział pojazdów silnikowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 ton lub zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 ton w ogólnej działalności w zakresie transportu drogowego wszystkich pojazdów zarejestrowanych w danym państwie członkowskim, w podziale na przewozy krajowe, międzynarodowe i kabotaż.
d)  szacowany udział pojazdów silnikowych o dopuszczalnej masie całkowitej, łącznie z przyczepami, wynoszącej od 2,4 do 3,5 tony, a także pojazdów silnikowych o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 2,4 tony w ogólnej działalności w zakresie transportu drogowego wszystkich pojazdów zarejestrowanych w danym państwie członkowskim, w podziale na przewozy krajowe, międzynarodowe i kabotaż.
Poprawka 161
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 16
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 26 – ustęp 4
4.  Na podstawie informacji zebranych przez Komisję zgodnie z ust. 3 i dodatkowych dowodów, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2024 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie zmiany łącznej liczby pojazdów silnikowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 ton lub zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 ton wykonujących krajowe i międzynarodowe przewozy drogowe. Na podstawie tego sprawozdania Komisja ocenia, czy konieczne jest zaproponowanie dodatkowych środków.
4.  Na podstawie informacji zebranych przez Komisję zgodnie z ust. 3 i dodatkowych dowodów Komisja, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2024 r., przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie zmiany łącznej liczby pojazdów silnikowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej, łącznie z przyczepami, od 2,4 do 3,5 tony i wykonujących przewozy drogowe. Na podstawie tego sprawozdania Komisja ocenia, czy konieczne jest zaproponowanie dodatkowych środków.
Poprawka 162
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 16
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 26 – ustęp 5
5.  Każdego roku państwa członkowskie przekazują Komisji sprawozdanie na temat wniosków złożonych przez nie na podstawie art. 18 ust. 3 i 4 oraz odpowiedzi otrzymanych od innych państw członkowskich, a także skutków działań podjętych na podstawie dostarczonych informacji.”;
5.  Każdego roku państwa członkowskie przekazują Komisji sprawozdanie na temat wniosków złożonych przez nie na podstawie art. 18 oraz odpowiedzi otrzymanych od innych państw członkowskich, a także skutków działań podjętych na podstawie dostarczonych informacji.
Poprawka 163
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 16 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009
Artykuł 26 – ustęp 5 a (nowy)
16a)  dodaje się ust. 5a w brzmieniu:
„5a. Na podstawie informacji zebranych przez Komisję zgodnie z ust. 5, a także dodatkowych dowodów Komisja, najpóźniej do 31 grudnia 2020 r., przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie szczegółowe sprawozdanie w sprawie zakresu współpracy administracyjnej między państwami członkowskimi, ewentualnych niedociągnięć w tym względzie oraz możliwych sposobów usprawnienia współpracy. Na podstawie tego sprawozdania Komisja ocenia, czy konieczne jest zaproponowanie dodatkowych środków.”.
Poprawka 164
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 1 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 1 – ustęp 1 – akapit 1 b (nowy)
1a)  w art. 1 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
„Terminy, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 2a niniejszego rozporządzenia, mają także zastosowanie do przychodzącego lub wychodzącego drogowego przewozu towarów jako krajowego początkowego lub krajowego końcowego etapu transportu kombinowanego określonego w dyrektywie Rady 92/106/EWG.”
Poprawka 165
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 1 b (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 1 – ustęp 2
1b)  art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.   W przypadku przewozu z państwa członkowskiego do państwa trzeciego i w odwrotnym kierunku niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do części przejazdu na terytorium dowolnego państwa członkowskiego, przez które odbywa się tranzyt. Rozporządzenie nie ma zastosowania do tej części przejazdu na terytorium państwa członkowskiego załadunku lub rozładunku, jeśli nie została zawarta niezbędna umowa między Wspólnotą a danym państwem trzecim.”;
2. W przypadku przewozu z państwa członkowskiego do państwa trzeciego i w odwrotnym kierunku niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do części przejazdu na terytorium dowolnego państwa członkowskiego, przez które odbywa się tranzyt. Ten przejazd tranzytowy wyłącza się jednak z zakresu stosowania dyrektywy w sprawie delegowania pracowników. Rozporządzenie nie ma zastosowania do tej części przejazdu na terytorium państwa członkowskiego załadunku lub rozładunku, jeśli nie została zawarta niezbędna umowa między Wspólnotą a danym państwem trzecim.”;
Poprawka 166
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 1 c (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 1 – ustęp 5 – litera c
1c)  ust. 5 lit. c) otrzymuje brzmienie:
c)  przewóz rzeczy pojazdami silnikowymi, których dopuszczalna masa całkowita, włącznie z dopuszczalną masą całkowitą przyczep, nie przekracza 3,5 tony;
c)  przewóz rzeczy pojazdami silnikowymi, których dopuszczalna masa całkowita, łącznie z przyczepami, nie przekracza 2,4 tony;
Poprawka 167
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 2 – punkt a a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 2 – punkt 7 a (nowy)
aa)  dodaje się literę w brzmieniu:
7a.  „tranzyt” oznacza przejazd pojazdu z ładunkiem przez jedno lub więcej państw członkowskich lub państw trzecich, w przypadku gdy miejsce wyjazdu i miejsce przyjazdu nie znajduje się w tych państwach członkowskich ani państwach trzecich.
Poprawka 168
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 3 – litera c a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera b a (nowa)
-a)  w ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:
„ba) wykonuje przewozy międzynarodowe z wykorzystaniem pojazdów wyposażonych w inteligentne tachografy, jak określono w art. 3 i rozdziale II rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/20141a.”;
__________________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 1).
Poprawka 169
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 5 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 8 – ustęp 2
2.  Po dostarczeniu rzeczy w przychodzącym ruchu międzynarodowym z innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego do przyjmującego państwa członkowskiego przewoźnicy drogowi, o których mowa w ust. 1, są uprawnieni do wykonywania tym samym pojazdem lub, w przypadku zespołu pojazdów, pojazdem silnikowym tego pojazdu, przewozów kabotażowych w przyjmującym państwie członkowskim lub sąsiadujących państwach członkowskich. Ostatni rozładunek rzeczy w trakcie przewozu kabotażowego ma miejsce w ciągu 5 dni od ostatniego rozładunku w przyjmującym państwie członkowskim w ramach dostawy rzeczy w przychodzącym ruchu międzynarodowym.”;
2.  Po dostarczeniu rzeczy w przychodzącym ruchu międzynarodowym z innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego do przyjmującego państwa członkowskiego przewoźnicy drogowi, o których mowa w ust.1, są uprawnieni do wykonywania tym samym pojazdem lub, w przypadku zespołu pojazdów, pojazdem silnikowym tego pojazdu, przewozów kabotażowych w przyjmującym państwie członkowskim. Ostatni rozładunek rzeczy w trakcie przewozu kabotażowego ma miejsce w ciągu 3 dni od ostatniego rozładunku w przyjmującym państwie członkowskim w ramach dostawy rzeczy w przychodzącym ruchu międzynarodowym, pod warunkiem istnienia mającej zastosowanie umowy przewozu;
Poprawka 170
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 5 – litera a a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 8 – ustęp 2 a (nowy)
aa)  dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2a. Po upływie okresu 3 dni, o którym mowa w ust. 2, przewoźnicy nie są uprawnieni do wykonywania tym samym pojazdem lub, w przypadku zespołu pojazdów, pojazdem silnikowym tego zespołu przewozów kabotażowych w tym samym przyjmującym państwie członkowskim w ciągu 60 godzin po powrocie do państwa członkowskiego siedziby przewoźnika i do czasu wykonania nowego przewozu międzynarodowego z państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorstwo ma siedzibę.”;
Poprawka 171
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 5 – litera c
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 8 – ustęp 4 a
4a.  Dowody, o których mowa w ust. 3, są przedstawiane lub przesyłane na żądanie upoważnionemu funkcjonariuszowi służb kontrolnych przyjmującego państwa członkowskiego i w czasie trwania kontroli drogowej. Mogą one być przedstawiane lub przesyłane w formie elektronicznej, w podlegającej zmianie ustrukturyzowanej formie, którą można bezpośrednio wykorzystywać do przechowywania i przetwarzania za pomocą komputerów, jak np. eCMR.* Podczas kontroli drogowej kierowca musi mieć możliwość skontaktowania się z siedzibą główną, zarządzającym transportem lub inną osobą lub podmiotem, który może dostarczyć mu dowód, o którym mowa w ust. 3.
4a.  Dowody, o których mowa w ust. 3, są przedstawiane lub przesyłane na żądanie upoważnionemu funkcjonariuszowi służb kontrolnych przyjmującego państwa członkowskiego i w czasie trwania kontroli drogowej. Państwa członkowskie akceptują fakt, że takie dowody mogą być przedstawione lub przesłane w formie elektronicznej, z zastosowaniem ustrukturyzowanego i edytowalnego formatu, który można przechowywać i przetwarzać na komputerze, np. w formie elektronicznego listu przewozowego na podstawie Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (eCMR). Podczas kontroli drogowej kierowca musi mieć możliwość skontaktowania się z siedzibą główną, zarządzającym transportem lub inną osobą lub podmiotem, który może dostarczyć mu dowód, o którym mowa w ust. 3.
Poprawka 172
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 5 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 9 – akapit 1 – litera e a (nowa)
5a)  w art. 9 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:
„ea) wynagrodzenia i corocznego płatnego urlopu, jak określono w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) i c) dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady1a.
__________________
1a Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. L 18 z 21.1.1997, s. 1).
Poprawka 173
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 10 a – nagłówek
Kontrole
Inteligentne egzekwowanie
Poprawka 174
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 10 a – ustęp 1
1.  Każde państwo członkowskie organizuje kontrole w taki sposób, aby od dnia 1 stycznia 2020 r. w każdym roku kalendarzowym kontrolować co najmniej 2 % wszystkich przewozów kabotażowych wykonywanych na ich terytorium. Od dnia 1 stycznia 2022 r. odsetek ten zwiększony zostaje do co najmniej 3 %. Podstawą do obliczania przedmiotowego odsetka są łączne przewozy kabotażowe w danym państwie członkowskim, w tonokilometrach w roku t-2, zgodnie z danymi Eurostatu.
1.  Z myślą o lepszym egzekwowaniu obowiązków określonych w niniejszym rozdziale państwa członkowskie zapewniają stosowanie na swoim terytorium spójnej krajowej strategii egzekwowania przepisów. Strategia ta koncentruje się na przedsiębiorstwach o wysokim stopniu ryzyka, o których mowa w art. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/22/WE1a.
__________________
1a Dyrektywa 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz.U. L 102 z 11.4.2006, s. 35).
Poprawka 175
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 10 a – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Każde państwo członkowskie zapewnia, aby kontrole przewidziane w art. 2 dyrektywy 2006/22/WE obejmowały w stosownych przypadkach kontrolę przewozów kabotażowych.
Poprawka 176
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 10 a – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Do celów ust. 2 państwa członkowskie mają dostęp do istotnych zapisanych informacji i danych, przetwarzanych lub przechowywanych w inteligentnym tachografie, o którym mowa w rozdziale II rozporządzenia (UE) nr 165/2014 i w elektronicznych dokumentach przewozowych, takich jak elektroniczne listy przewozowe na podstawie Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (eCMR).
Poprawka 177
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 10 a – ustęp 2 b (nowy)
2b.  Państwa członkowskie udzielają dostępu do tych danych wyłącznie właściwym organom upoważnionym do przeprowadzania kontroli naruszeń aktów prawnych określonych w niniejszym rozporządzeniu. Państwa członkowskie przekazują Komisji dane kontaktowe wszystkich znajdujących się na ich terytorium właściwych organów, którym udzieliły dostępu do tych danych. Do [XXX] Komisja sporządza wykaz wszystkich właściwych organów i przekazuje go państwom członkowskim. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich późniejszych zmianach wykazu.
Poprawka 178
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 10 a – ustęp 2 c (nowy)
2c.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 14b w celu określenia cech danych, do których państwa członkowskie muszą mieć dostęp, warunków wykorzystywania takich danych i technicznych specyfikacji dotyczących ich przekazywania lub dostępu do nich, przy czym w aktach tych określa się w szczególności:
a)  szczegółowy wykaz informacji i danych, do których muszą mieć dostęp właściwe organy krajowe, w tym przynajmniej czas i miejsce przekroczenia granicy, załadunku i rozładunku, numer rejestracyjny pojazdu i dane kierowcy;
b)  prawa dostępu właściwych organów, w stosownych przypadkach zróżnicowane w zależności od rodzaju właściwego organu, rodzaju dostępu oraz celu wykorzystania danych;
c)  specyfikacje techniczne dotyczące przekazywania danych, o których mowa w lit. a), lub dostępu do nich, w tym w stosownych przypadkach maksymalny okres przechowywania danych, zróżnicowany w razie potrzeby w zależności od rodzaju danych.
Poprawka 179
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 10 a – ustęp 2 d (nowy)
2d.  Wszelkie dane osobowe, o których mowa w niniejszym artykule, są dostępne i przechowywane nie dłużej niż jest to zupełnie niezbędne do celów, do których dane zostały zgromadzone lub w związku z którymi są dalej przetwarzane. Gdy takie dane nie są już dłużej potrzebne do tych celów, zostają zniszczone.
Poprawka 180
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 7
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 10 a – ustęp 3
3.  Co najmniej trzy razy w roku państwa członkowskie przeprowadzają skoordynowane kontrole drogowe przewozów kabotażowych. Kontrole te podejmowane są jednocześnie przez organy krajowe odpowiedzialne za egzekwowanie przepisów w dziedzinie transportu drogowego z dwóch lub więcej państw członkowskich, przy czym każdy z tych organów działa na swoim własnym terytorium. Po przeprowadzeniu skoordynowanych kontroli drogowych krajowe punkty kontaktowe wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009****, wymieniają się informacjami na temat liczby i rodzaju stwierdzonych naruszeń.
3.  Co najmniej trzy razy w roku państwa członkowskie przeprowadzają skoordynowane kontrole drogowe przewozów kabotażowych, przy czym mogą je wykonywać łącznie z kontrolami prowadzonymi zgodnie z art. 5 dyrektywy 2006/22/WE. Kontrole te podejmowane są jednocześnie przez organy krajowe odpowiedzialne za egzekwowanie przepisów w dziedzinie transportu drogowego z dwóch lub więcej państw członkowskich, przy czym każdy z tych organów działa na swoim własnym terytorium. Państwa członkowskie dzielą się informacjami o liczbie i rodzaju naruszeń wykrytych po przeprowadzeniu skoordynowanych kontroli drogowych.
Poprawka 181
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 8
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 14 a – ustęp 1
Państwa członkowskie przewidują kary wobec nadawców ładunków, spedytorów, wykonawców i podwykonawców, z tytułu nieprzestrzegania przepisów rozdziałów II i III, w przypadkach świadomego zlecenia usług transportowych, naruszających niniejsze rozporządzenie.
Państwa członkowskie przewidują skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary dla nadawców ładunków, spedytorów, wykonawców i podwykonawców z tytułu nieprzestrzegania przepisów rozdziałów II i III, jeżeli wiedzą oni lub zgodnie z logiką powinni wiedzieć, że zlecane przez nich usługi transportowe naruszają niniejsze rozporządzenie.
Jeżeli nadawcy ładunków, spedytorzy, wykonawcy i podwykonawcy zlecają usługi transportowe przedsiębiorstwom transportowym o niskim stopniu ryzyka zgodnie z art. 9 dyrektywy 2006/22/WE, nie odpowiadają za sankcje za naruszenia, chyba że zostanie udowodnione, iż rzeczywiście wiedzieli o tych naruszeniach.
Poprawka 182
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 10
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 17 – ustęp 3
3.  Najpóźniej do dnia 31 stycznia każdego roku państwa członkowskie informują Komisję o liczbie kontroli przewozów kabotażowych przeprowadzonych w poprzednim roku kalendarzowym zgodnie z art. 10a. Informacje te obejmują liczbę pojazdów poddanych kontroli oraz liczbę sprawdzonych tonokilometrów.”;
3.  Najpóźniej do ... [dwa lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia] państwa członkowskie przekazują Komisji krajowe strategie wdrażania przepisów przyjęte zgodnie z art. 10a. Najpóźniej do dnia 31 stycznia każdego roku państwa członkowskie informują Komisję o liczbie operacji kontroli przestrzegania przepisów przeprowadzonych w poprzednim roku kalendarzowym zgodnie z art. 10a, w tym w stosownych przypadkach o liczbie przeprowadzonych kontroli. Informacje te obejmują liczbę pojazdów poddanych kontroli oraz liczbę sprawdzonych tonokilometrów.
Poprawka 183
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 10
Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009
Artykuł 17 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Do końca 2022 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące stanu unijnego rynku transportu drogowego. Sprawozdanie zawiera analizę sytuacji rynkowej, w tym ocenę skuteczności kontroli oraz zmian w warunkach zatrudnienia w zawodzie.

(1) Dz.U. C 197 z 8.6.2018, s. 38.
(2) Dz.U. C 176 z 23.5.2018, s. 57.


Wspólne zasady rynku wewnętrznego gazu ziemnego ***I
PDF 220kWORD 66k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2009/73/WE dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego (COM(2017)0660 – C8-0394/2017 – 2017/0294(COD))
P8_TA-PROV(2019)0342A8-0143/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0660),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 194 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0394/2017),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy Protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Senat Francji, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 kwietnia 2018 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 16 maja 2018 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisje przedmiotowo właściwe na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 20 lutego 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A8-0143/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 4 kwietnia 2019 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... zmieniającej dyrektywę 2009/73/WE dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego

P8_TC1-COD(2017)0294


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 194 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(4),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Rynek wewnętrzny gazu ziemnego, który od 1999 r. jest stopniowo wdrażany w całej Unii, ma na celu zapewnienie prawdziwej możliwości wyboru wszystkim odbiorcom końcowym w Unii, bez względu na to, czy są to obywatele czy przedsiębiorstwa, stworzenie nowych możliwości gospodarczych, uczciwych warunków konkurencji, zapewnienie konkurencyjnych cen, skutecznych zachęt do inwestycji oraz wyższego standardu usług, a także przyczynienie się do bezpieczeństwa dostaw i stabilności.

(2)  Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/55/WE(6) i 2009/73/WE(7) przyczyniły się znacznie do utworzenia rynku wewnętrznego gazu ziemnego.

(3)  Niniejsza dyrektywa ma na celu usunięcie ▌ przeszkód, które utrudniają zakończenie tworzenia rynku wewnętrznego gazu ziemnego, wynikających z tego, że zasady rynku unijnego nie znajdują zastosowania do linii przesyłowych gazu do i z państw trzecich. Zmiany wprowadzone niniejszą dyrektywą mają zapewnić, aby zasady mające zastosowanie do linii przesyłowych gazu łączących dwa państwa członkowskie lub większą ich liczbę miały również zastosowanie, w obrębie Unii, do linii przesyłowych gazu do i z państw trzecich. Zapewni to spójność ram prawnych w Unii, a jednocześnie pozwoli uniknąć zakłóceń konkurencji na wewnętrznym rynku energii w Unii i negatywnego wpływu na bezpieczeństwo dostaw. Zwiększy to również przejrzystość i zapewni pewność prawa dla uczestników rynku, w szczególności inwestorów w infrastrukturę gazową i użytkowników systemu, w odniesieniu do mającego zastosowanie systemu prawnego.

(4)  Biorąc pod uwagę, że przed dniem wejścia w życie niniejszej dyrektywy brak było szczególnych przepisów unijnych mających zastosowanie do linii przesyłowych gazu do i z państw trzecich, państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyznawania odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy 2009/73/WE w odniesieniu do takich linii przesyłowych gazu, które zostały wybudowane przed dniem wejścia w życie niniejszej dyrektywy. Odpowiednia data stosowania modeli rozdziału innych niż rozdział własnościowy powinna zostać dostosowana w odniesieniu do linii przesyłowych gazu do i z państw trzecich.

(5)   Gazociągi łączące projekt wydobycia ropy naftowej lub gazu w państwie trzecim z zakładem oczyszczania i obróbki lub z końcowym przeładunkowym terminalem przybrzeżnym w państwie członkowskim należy uznać za sieci gazociągów kopalnianych. Do celów niniejszej dyrektywy za sieci gazociągów kopalnianych nie należy uznawać gazociągów łączących projekt wydobycia ropy naftowej lub gazu w państwie członkowskim z zakładem oczyszczania i obróbki lub z końcowym przeładunkowym terminalem przybrzeżnym w państwie trzecim, ponieważ jest mało prawdopodobne, aby takie gazociągi miały znaczny wpływ na wewnętrzny rynek energii.

(6)   Operatorzy systemów przesyłowych powinni mieć swobodę zawierania porozumień technicznych z operatorami systemów przesyłowych lub innymi podmiotami w państwach trzecich w kwestiach dotyczących eksploatacji i wzajemnych połączeń systemów przesyłowych, pod warunkiem że treść takich porozumień jest zgodna z prawem Unii.

(7)   Porozumienia techniczne dotyczące eksploatacji linii przesyłowych zawarte pomiędzy operatorami systemów przesyłowych lub innymi podmiotami powinny pozostać w mocy, pod warunkiem że są one zgodne z prawem Unii i odpowiednimi decyzjami krajowegoorganu regulacyjnego.

(8)   W przypadku istnienia takich porozumień technicznych niniejsza dyrektywa nie wymaga zawarcia umowy międzynarodowej między państwem członkowskim a państwem trzecim lub umowy między Unią a państwem trzecim dotyczącej eksploatacji danej linii przesyłowej gazu.

(9)  Stosowanie dyrektywy 2009/73/WE do linii przesyłowych gazu do i z państw trzecich pozostaje ograniczone do terytorium państw członkowskich. W odniesieniu do morskich linii przesyłowych gazu dyrektywa 2009/73/WE powinna mieć zastosowanie na morzu terytorialnym tego państwa członkowskiego, w którym znajduje się pierwszy punkt połączenia międzysystemowego z siecią państw członkowskich.

(10)   Istniejące umowy zawarte między państwem członkowskim a państwem trzecim w sprawie eksploatacji linii przesyłowych powinny móc pozostać w mocy, zgodnie z  niniejszą dyrektywą.

(11)   W odniesieniu do umów lub części umów z państwami trzecimi mogących mieć wpływ na wspólne zasady Unii należy ustanowić spójną i przejrzystą procedurę upoważnienia państwa członkowskiego – na jego wniosek – do zmiany, rozszerzenia, dostosowania, odnowienia lub zawarcia z państwem trzecim umowy w sprawie eksploatacji linii przesyłowej lub sieci gazociągów kopalnianych między tym państwem członkowskim a państwem trzecim. Procedura ta nie powinna opóźniać wdrożenia niniejszej dyrektywy, nie powinna naruszać podziału kompetencji pomiędzy Unią i państwami członkowskimi oraz powinna mieć zastosowanie do istniejących i nowych umów.

(12)   W przypadku gdy jasne jest, że przedmiot umowy należy częściowo do kompetencji Unii, a częściowo do kompetencji państwa członkowskiego, zasadnicze znaczenie ma zapewnienie ścisłej współpracy pomiędzy tym państwem członkowskim a instytucjami Unii.

(13)   Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/703(8), rozporządzenie Komisji (UE) 2017/459(9), decyzja Komisji 2012/490/UE(10), a także rozdziały III, V, VI i IX oraz art. 28 rozporządzenia Komisji (UE) 2017/460(11) mają zastosowanie do punktów wejścia z i punktów wyjścia do państw trzecich, z zastrzeżeniem odpowiednich decyzji odpowiedniego krajowego organu regulacyjnego, natomiast rozporządzenie Komisji (UE) nr 312/2014(12) ma zastosowanie wyłącznie do obszarów bilansowania w granicach Unii.

(14)   W celu przyjmowania decyzji o upoważnieniu lub odmowie upoważnienia państwa członkowskiego do zmiany, rozszerzenia, dostosowania, odnowienia lub zawarcia umowy z państwem trzecim należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011(13).

(15)   Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie stworzenie spójnych ram prawnych w Unii, unikając przy tym zakłóceń konkurencji na wewnętrznym rynku energii, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki działań możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(16)   Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających(14) państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji co najmniej jednego dokumentu wyjaśniającego związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy prawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione.

(17)  Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2009/73/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zmiany w dyrektywie 2009/73/WE

W dyrektywie 2009/73/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)  art. 2 pkt 17 otrzymuje brzmienie:"

„17) «połączenie wzajemne» oznacza linię przesyłową przebiegającą przez granicę lub łączącą obie strony granicy między państwami członkowskimi, która ma na celu połączenie krajowego systemu przesyłowego tych państw członkowskich lub linię przesyłową między państwem członkowskim a państwem trzecim do terytorium państw członkowskich lub morza terytorialnego tego państwa członkowskiego;”;

"

2)  w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 8 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"

„8. W przypadku gdy w dniu 3 września 2009 r. system przesyłowy należał do przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo, państwo członkowskie może podjąć decyzję o niestosowaniu ust. 1. W odniesieniu do części systemu przesyłowego łączącego państwo członkowskie z państwem trzecim, przebiegającej między granicą tego państwa członkowskiego a pierwszym punktem połączenia z siecią tego państwa członkowskiego, w przypadku gdy w dniu …. [dzień wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] system przesyłowy należy do przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo, państwo członkowskie może podjąć decyzję o niestosowaniu ust. 1.ˮ;

"

b)  ust. 9 otrzymuje brzmienie:"

„9. W przypadku gdy w dniu 3 września 2009 r. system przesyłowy należał do przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo oraz istnieją rozwiązania gwarantujące skuteczniejszą niezależność operatora systemu przesyłowego niż przepisy rozdziału IV, państwo członkowskie może podjąć decyzję o niestosowaniu ust. 1 niniejszego artykułu.

W odniesieniu do części systemu przesyłowego łączącego państwo członkowskie z państwem trzecim, przebiegającej między granicą tego państwa członkowskiego a pierwszym punktem połączenia z siecią tego państwa członkowskiego, w przypadku gdy w dniu … [dzień wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] system przesyłowy należy do przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo oraz istnieją rozwiązania gwarantujące skuteczniejszą niezależność operatora systemu przesyłowego niż przepisy rozdziału IV, to państwo członkowskie może podjąć decyzję o niestosowaniu ust. 1 niniejszego artykułu.”;

"

3)  art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. W przypadku gdy w dniu 3 września 2009 r. system przesyłowy należał do przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo, państwo członkowskie może podjąć decyzję o niestosowaniu art. 9 ust. 1 i wyznaczeniu niezależnego operatora systemu na wniosek właściciela systemu przesyłowego.

W odniesieniu do części systemu przesyłowego łączącego państwo członkowskie z państwem trzecim, przebiegającej między granicą tego państwa członkowskiego a pierwszym punktem połączenia z siecią tego państwa członkowskiego, w przypadku gdy w dniu … [dzień wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] system przesyłowy należy do przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo, to państwo członkowskie może podjąć decyzję o niestosowaniu art. 9 ust. 1 i wyznaczeniu niezależnego operatora systemu na wniosek właściciela systemu przesyłowego.

Wyznaczenie niezależnego operatora systemu podlega zatwierdzeniu przez Komisję.”;

"

4)  art. 34 ust. 4 otrzymuje brzmienie:"

„4. W przypadku sporów transgranicznych zastosowanie mają środki rozstrzygania sporów państwa członkowskiego sprawującego jurysdykcję nad siecią gazociągów kopalnianych, do których odmówiono dostępu. W przypadku gdy w sporach transgranicznych dana sieć podlega więcej niż jednemu państwu członkowskiemu, państwa członkowskie, których to dotyczy powinny konsultować się wzajemnie, w celu zapewnienia spójnego stosowania przepisów niniejszej dyrektywy. W przypadku gdy sieć gazociągów kopalnianych rozpoczyna się w państwie trzecim i łączy się z co najmniej jednym państwem członkowskim ▌, państwa członkowskie, których to dotyczy, konsultują się wzajemnie, a państwo członkowskie, w którym znajduje się pierwszy punkt wejścia do sieci państw członkowskich, konsultuje się ▌ z  państwem trzecim, którego to dotyczy, w którym rozpoczyna się sieć gazociągów kopalnianych, w celu zapewnienia spójnego stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do danej sieci na terytorium państw członkowskich.”;

"

5)  w art. 36 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 lit. e) otrzymuje brzmienie:"

„e) zwolnienie nie może mieć szkodliwego wpływu na konkurencję na odpowiednich rynkach, na które inwestycja może mieć wpływ, na skuteczne funkcjonowanie rynku wewnętrznego gazu ziemnego, na skuteczne funkcjonowanie danych systemów podlegających regulacji ani na bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego w Unii.”;

"

b)   ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Organ regulacyjny, o którym mowa w rozdziale VIII, może, indywidualnie dla każdego przypadku, podjąć decyzję o zwolnieniu, o którym mowa w ust. 1 i 2.

Przed przyjęciem decyzji o zwolnieniu krajowy organ regulacyjny lub, w stosownych przypadkach, inny właściwy organ tego państwa członkowskiego konsultuje się z:

   a) krajowymi organami regulacyjnymi państw członkowskich, na których rynki nowa infrastruktura może wywierać wpływ; oraz
   b) odpowiednimi organami państw trzecich, w przypadku gdy dana infrastruktura jest połączona z siecią unijną objętą jurysdykcją państwa członkowskiego i rozpoczyna się lub kończy w  państwie trzecim lub w państwach trzecich.

W przypadku gdy konsultowane organy państwa trzeciego nie odpowiedzą na zapytanie w rozsądnym czasie lub w ustalonym terminie nieprzekraczającym trzech miesięcy, krajowy organ regulacyjny, którego to dotyczy, może przyjąć konieczną decyzję.”;

"

c)  ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„W przypadku gdy wszystkie organy regulacyjne, których to dotyczy, osiągnęły porozumienie w sprawie decyzji o zwolnieniu w terminie sześciu miesięcy od daty otrzymania wniosku o zwolnienie przez ostatni z organów regulacyjnych, informują one Agencję o swojej decyzji. W przypadku gdy dana infrastruktura jest linią przesyłową między państwem członkowskim a państwem trzecim, przed przyjęciem decyzji o zwolnieniu, krajowy organ regulacyjny lub, w stosownych przypadkach, inny właściwy organ państwa członkowskiego, w którym znajduje się pierwszy punkt połączenia międzysystemowego z siecią państw członkowskich, może konsultować się z odpowiednim organem tego państwa trzeciego w celu zapewnienia spójnego stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do danej infrastruktury na terytorium i, w stosownych przypadkach, na morzu terytorialnym tego państwa członkowskiego. W przypadku gdy konsultowany organ państwa trzeciego nie odpowie na zapytanie w rozsądnym czasie lub w ustalonym terminie nieprzekraczającym trzech miesięcy, krajowy organ regulacyjny, którego to dotyczy, może przyjąć konieczną decyzję.”;

"

6)  art. 41 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:"

„c) współpraca w zakresie kwestii transgranicznych z organem regulacyjnym lub organami państw członkowskich, których to dotyczy, oraz z Agencją ▌. W odniesieniu do infrastruktury do i z państwa trzeciego organ regulacyjny państwa członkowskiego, w którym znajduje się pierwszy punkt połączenia międzysystemowego z siecią państw członkowskich, może współpracować z odpowiednimi organami państwa trzeciego po konsultacji z organami regulacyjnymi innych państw członkowskich, których to dotyczy, mając na celu spójne stosowanie na terytorium państw członkowskich niniejszej dyrektywy w odniesieniu do tej infrastruktury;”;

"

7)  w art. 42 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„6. Organy regulacyjne lub, w stosownych przypadkach, inne właściwe organy mogą konsultować się i współpracować z odpowiednimi organami państw trzecich w odniesieniu do eksploatacji infrastruktury gazowej do i z państw trzecich w celu zapewnienia spójnego stosowania na terytorium i na morzu terytorialnym danego państwa członkowskiego niniejszej dyrektywy w odniesieniu do danej infrastruktury.”;

"

8)   dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 48a

Porozumienia techniczne dotyczące eksploatacji linii przesyłowych

Niniejsza dyrektywa nie narusza swobody operatorów systemów przesyłowych lub innych podmiotów gospodarczych do zachowania w mocy lub zawierania porozumień technicznych w kwestiach dotyczących eksploatacji linii przesyłowych między państwem członkowskim a państwem trzecim w zakresie, w jakim porozumienia te są zgodne z prawem Unii i odpowiednimi decyzjami krajowych organów regulacyjnych państw członkowskich, których to dotyczy. Organy regulacyjne państw członkowskich, których to dotyczy, są powiadamiane o takich porozumieniach.”;

"

9)   dodaje się artykuły w brzmieniu:"

„Artykuł 49a

Odstępstwa w odniesieniu do linii przesyłowych do i z państw trzecich

1.  W odniesieniu do linii przesyłowych gazu między państwem członkowskim a państwem trzecim wybudowanych przed dniem … [dzień wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] państwo członkowskie, w którym znajduje się pierwszy punkt połączenia takiej linii przesyłowej z siecią państwa członkowskiego, może podjąć decyzję o zastosowaniu odstępstwa od art. 9, 10, 11 i 32 oraz art. 41 ust. 6, 8 i 10 w odniesieniu do odcinków takiej linii przesyłowej gazu znajdujących się na jego terytorium lub morzu terytorialnym z powodów obiektywnych, takich jak umożliwienie odzyskania poczynionej inwestycji lub ze względów bezpieczeństwa dostaw, pod warunkiem że odstępstwo to nie będzie miało szkodliwego wpływu na konkurencję na rynku wewnętrznym gazu ziemnego lub na skuteczne funkcjonowanie tego rynku ani na bezpieczeństwo dostaw w Unii.

Odstępstwo to jest ograniczone w czasie do 20 lat na podstawie obiektywnego uzasadnienia, jest odnawialne w uzasadnionym przypadku i może być warunkowane wymaganiami, które przyczyniają się do spełnienia wyżej wymienionych warunków.

Takie odstępstwa nie mają zastosowania do linii przesyłowych między państwem członkowskim a państwem trzecim, które ma obowiązek transpozycji niniejszej dyrektywy i które w sposób skuteczny wdraża tę dyrektywę do swojego porządku prawnego na mocy umowy zawartej z Unią.

2.  W przypadku gdy dana linia przesyłowa znajduje się na terytorium więcej niż jednego państwa członkowskiego, decyzję o przyznaniu odstępstwa w odniesieniu do tej linii przesyłowej podejmuje – po konsultacji ze wszystkimi państwami członkowskimi, których to dotyczy – to państwo członkowskie, na którego terytorium znajduje się pierwszy punkt połączenia z siecią państw członkowskich.

Na wniosek państw członkowskich, których to dotyczy, Komisja może podjąć decyzję o występowaniu w charakterze obserwatora w konsultacjach prowadzonych między państwem członkowskim, na którego terytorium znajduje się pierwszy punkt połączenia, a państwem trzecim, które dotyczą spójnego stosowania niniejszej dyrektywy na terytorium i na morzu terytorialnym państwa członkowskiego, w którym znajduje się pierwszy punkt połączenia międzysystemowego, z uwzględnieniem przyznawania odstępstw dla takich linii przesyłowych.

3.  Decyzje na podstawie ust. 1 i 2 przyjmuje się do dnia ... [jeden rok od wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej]. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszystkich takich decyzjach i publikują je.

Artykuł 49b

Procedura upoważnienia

1.   Bez uszczerbku dla innych zobowiązań wynikających z prawa Unii i dla podziału kompetencji pomiędzy Unią i  państwami członkowskimi istniejące umowy między państwem członkowskim a państwem trzecim w sprawie eksploatacji linii przesyłowej lub sieci gazociągów kopalnianych mogą zostać zachowane w mocy do czasu wejścia w życie kolejnej umowy między Unią a tym samym państwem trzecim lub do czasu zastosowania procedury przewidzianej w ust. 2–15 niniejszego artykułu.

2.   Bez uszczerbku dla podziału kompetencji pomiędzy Unią i  państwami członkowskimi, w przypadku gdy państwo członkowskie zamierza rozpocząć negocjacje z państwem trzecim w celu zmiany, rozszerzenia, dostosowania, odnowienia lub zawarcia z państwem trzecim umowy w sprawie eksploatacji linii przesyłowej w odniesieniu do kwestii wchodzących – całkowicie lub częściowo – w zakres stosowania niniejszej dyrektywy, powiadamia ono pisemnie Komisję o tym zamiarze.

Takie powiadomienie zawiera odpowiednią dokumentację i wskazanie przepisów, które mają być przedmiotem negocjacji lub renegocjacji, cele negocjacji i wszelkie inne odpowiednie informacje; ma ono zostać przekazane Komisji co najmniej pięć miesięcy przed planowanym rozpoczęciem negocjacji.

3.   W następstwie powiadomienia na podstawie ust. 2 Komisja upoważnia państwo członkowskie, którego to dotyczy, do rozpoczęcia formalnych negocjacji z państwem trzecim w odniesieniu do tych części, które mogą mieć wpływ na wspólne zasady Unii, chyba że uzna, że rozpoczęcie takich negocjacji:

   a) byłoby sprzeczne z prawem Unii w zakresie innym niż niezgodności wynikające z podziału kompetencji między Unią a  państwami członkowskimi;
   b) byłoby szkodliwe dla funkcjonowania rynku wewnętrznego gazu ziemnego, konkurencji lub bezpieczeństwa dostaw w jednym z państw członkowskich lub w Unii;
   c) podważyłoby cele negocjacji umów międzyrządowych prowadzonych przez Unię z państwem trzecim;
   d) byłoby dyskryminujące.

4.   Dokonując oceny na podstawie ust. 3, Komisja bierze pod uwagę, czy planowana umowa dotyczy linii przesyłowej lub sieci gazociągów kopalnianych, która dzięki nowym źródłom gazu ziemnego przyczynia się do dywersyfikacji dostaw i dostawców gazu ziemnego.

5.   W terminie 90 dni od otrzymania powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, Komisja przyjmuje decyzję o upoważnieniu lub odmowie upoważnienia państwa członkowskiego do rozpoczęcia negocjacji w celu zmiany, rozszerzenia, dostosowania, odnowienia lub zawarcia umowy z państwem trzecim. W przypadku gdy do przyjęcia decyzji niezbędne są dodatkowe informacje, bieg 90-dniowego terminu rozpoczyna się w dniu otrzymania takich dodatkowych informacji.

6.   W przypadku przyjęcia przez Komisję decyzji o odmowie upoważnienia państwa członkowskiego do rozpoczęcia negocjacji w celu zmiany, rozszerzenia, dostosowania, odnowienia lub zawarcia umowy z państwem trzecim, Komisja informuje o tym odpowiednio państwo członkowskie, którego to dotyczy, i podaje uzasadnienie swojej decyzji.

7.   Decyzje o upoważnieniu lub odmowie upoważnienia państwa członkowskiego do rozpoczęcia negocjacji w celu zmiany, rozszerzenia, dostosowania, odnowienia lub zawarcia umowy z państwem trzecim przyjmuje się, w drodze aktów wykonawczych, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 51 ust. 2.

8.   Komisja może zapewnić wskazówki i może zwrócić się o włączenie do przewidywanej umowy określonych klauzul w celu zapewnienia spójności z prawem Unii zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/684*.

9.   Komisja jest na poszczególnych etapach negocjacji informowana na bieżąco o postępach i wynikach negocjacji w sprawie zmiany, rozszerzenia, dostosowania, odnowienia lub zawarcia umowy i może zwrócić się o włączenie jej w takie negocjacje między państwem członkowskim a państwem trzecim zgodnie z decyzją (UE) 2017/684.

10.   Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o decyzjach przyjętych na podstawie ust. 5.

11.   Przed podpisaniem umowy z państwem trzecim państwo członkowskie, którego to dotyczy, powiadamia Komisję o wyniku negocjacji i przekazuje Komisji tekst wynegocjowanej umowy.

12.   Po powiadomieniu na podstawie ust. 11 Komisja dokonuje oceny wynegocjowanej umowy na podstawie ust. 3. W przypadku gdy Komisja uzna, że wynikiem negocjacji jest umowa, która jest zgodna z ust. 3, upoważnia państwo członkowskie do podpisania i zawarcia takiej umowy.

13.   W terminie 90 dni od otrzymania powiadomienia, o którym mowa w ust. 11, Komisja przyjmuje decyzję o upoważnieniu lub odmowie upoważnienia państwa członkowskiego do podpisania i zawarcia umowy z  państwem trzecim. W przypadku gdy do przyjęcia decyzji niezbędne są dodatkowe informacje, bieg 90-dniowego terminu rozpoczyna się w dniu otrzymania takich dodatkowych informacji.

14.   W przypadku przyjęcia przez Komisję na podstawie ust. 13decyzji o upoważnieniu państwa członkowskiego do podpisania i zawarcia umowy z państwem trzecim, państwo członkowskie, którego to dotyczy, powiadamia Komisję o zawarciu i wejściu w życie umowy oraz o wszelkich dalszych zmianach statusu tej umowy.

15.   W przypadku przyjęcia przez Komisję na podstawie ust. 13decyzji o odmowie upoważnienia państwa członkowskiego do podpisania i zawarcia umowy z państwem trzecim, Komisja informuje o tym odpowiednio państwo członkowskie, którego to dotyczy, i podaje uzasadnienie swojej decyzji.

________________

* Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/684 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie ustanowienia mechanizmu wymiany informacji w odniesieniu do umów międzyrządowych i instrumentów niewiążących w dziedzinie energii między państwami członkowskimi a państwami trzecimi i uchylającej decyzję nr 994/2012/UE (Dz.U. L 99 z 12.4.2017, s. 1).”.

"

Artykuł 2

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia … [9 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] bez uszczerbku dla jakichkolwiek odstępstw na podstawie art. 49a dyrektywy 2009/73/WE. Niezwłocznie przekazują one Komisji tekst tych przepisów.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Sposób dokonywania takiego odniesienia określany jest przez państwa członkowskie.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie bez dostępu do morza, które nie mają granic geograficznych z państwami trzecimi ani linii przesyłowych z państwami trzecimi, nie są zobowiązane do wprowadzenia w życie przepisów niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego Cypr i Malta nie są zobowiązane w związku z ich położeniem geograficznym do wprowadzenia w życie przepisów niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy, dopóki nie mają one żadnej infrastruktury łączącej je z państwami trzecimi, w tym sieci gazociągów kopalnianych.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego w dziedzinie objętej zakresem niniejszej dyrektywy.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 262 z 25.7.2018, s. 64.
(2) Dz.U. C 361 z 5.10.2018, s. 72.
(3)Dz.U. C 262 z 25.7.2018, s. 64.
(4)Dz.U. C 361 z 5.10.2018, s. 72.
(5)Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r.
(6)Dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego (Dz.U. L 176 z 15.7.2003, s. 57).
(7)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 94).
(8)Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/703 z dnia 30 kwietnia 2015 r. ustanawiające kodeks sieci dotyczący zasad interoperacyjności i wymiany danych (Dz.U. L 113 z 1.5.2015, s. 13).
(9)Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/459 z dnia 16 marca 2017 r. ustanawiające kodeks sieci dotyczący mechanizmów alokacji zdolności w systemach przesyłowych gazu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 984/2013 (Dz.U. L 72 z 17.3.2017, s. 1).
(10)Decyzja Komisji 2012/490/UE z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie zmiany załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 715/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego (Dz.U. L 231 z 28.8.2012, s. 16).
(11)Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/460 z dnia 16 marca 2017 r. ustanawiające kodeks sieci dotyczący zharmonizowanych struktur taryf przesyłowych dla gazu (Dz.U. 72 z 17.3.2017, s. 29).
(12)Rozporządzenie Komisji (UE) nr 312/2014 z dnia 26 marca 2014 r. ustanawiające kodeks sieci dotyczący bilansowania gazu w sieciach przesyłowych (Dz.U. L 91 z 27.3.2014, s. 153).
(13)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
(14) Dz.U C 369 z 17.12.2011, s. 14


Europejski Fundusz Morski i Rybacki ***I
PDF 528kWORD 168k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 (COM(2018)0390 – C8-0270/2018 – 2018/0210(COD))
P8_TA(2019)0343A8-0176/2019

Prace nad tym tekstem wciąż trwają, aby umożliwić publikację w wybranym języku. Wersja PDF lub WORD jest już dostępna. Proszę kliknąć na ikonę w prawym górnym rogu.


Ustanowienie planu wieloletniego dotyczącego połowów eksploatujących stada denne w zachodniej części Morza Śródziemnego ***I
PDF 283kWORD 87k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego plan wieloletni dotyczący połowów eksploatujących stada denne w zachodniej części Morza Śródziemnego (COM(2018)0115 – C8-0104/2018 – 2018/0050(COD))
P8_TA-PROV(2019)0344A8-0005/2019

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0115),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0104/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 11 lipca 2018 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 14 lutego 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa oraz stanowisko w formie poprawek przedstawione przez Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0005/2019),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zatwierdza załączone do niniejszej rezolucji wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego i Rady, które zostanie opublikowane w serii L Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej wraz z ostatecznym aktem ustawodawczym;

3.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 4 kwietnia maja 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... ustanawiającego plan wieloletni połowów eksploatujących stada denne w zachodniej części Morza Śródziemnego i zmieniające rozporządzenie (UE) nr 508/2014

P8_TC1-COD(2018)0050


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  W Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., której Unia jest umawiającą się stroną, określono obowiązki ochrony, w tym utrzymania lub odtwarzania populacji poławianych gatunków na poziomach, które mogą zapewnić maksymalny podtrzymywalny połów (MSY).

(2)  Podczas zorganizowanego przez Organizację Narodów Zjednoczonych Szczytu w sprawie Zrównoważonego Rozwoju , który odbył się w Nowym Jorku w 2015 r., Unia i jej państwa członkowskie zobowiązały się, że do 2020 r. skutecznie uregulują odławianie, zaprzestaną przełowień, nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów i destrukcyjnych praktyk połowowych oraz wdrożą uzasadnione naukowo plany zarządzania w celu odtworzenia w jak najkrótszym czasie stad ryb co najmniej do poziomów, które mogą zapewnić MSY wynikający z ich cech biologicznych.

(3)  W deklaracji ministerialnej z Malty w ramach inicjatywy MedFish4Ever z dnia 30 marca 2017 r.(4) określono nowe ramy zarządzania rybołówstwem w Morzu Śródziemnym i opracowano program prac zawierający pięć konkretnych działań na najbliższe 10 lat. Jednym z podjętych zobowiązań jest ustanowienie planów wieloletnich.

(4)  W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013(5) ustanowiono przepisy wspólnej polityki rybołówstwa (zwanej dalej „WPRyb”) zgodnie z międzynarodowymi obowiązkami Unii. WPRyb ma przyczyniać się do ochrony środowiska morskiego, do zrównoważonego zarządzania wszystkimi gatunkami eksploatowanymi w celach handlowych oraz w szczególności do osiągnięcia dobrego stanu środowiska do 2020 r.

(5)  Do celów WPRyb należą między innymi: zapewnienie, aby działalność połowowa i w zakresie akwakultury była zrównoważona środowiskowo, społecznie i gospodarczo w perspektywie długoterminowej, stosowanie podejścia ostrożnościowego do zarządzania rybołówstwem oraz wdrożenie podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem. WPRyb przyczynia się również do zapewnienia odpowiedniego poziomu życia w sektorze rybołówstwa, w tym w sektorze tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego. Osiągnięcie tych celów przyczynia się także do zapewnienia dostępności dostaw żywności i przynosi korzyści w dziedzinie zatrudnienia.

(6)  Aby osiągnąć cele WPRyb, należy przyjąć szereg środków ochronnych, takich jak plany wieloletnie, środki techniczne oraz środki w zakresie ustalania i przydziału maksymalnego dopuszczalnego nakładu połowowego.

(7)  Zgodnie z art. 9 i 10 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 plany wieloletnie mają być oparte na opiniach naukowych, technicznych i ekonomicznych. Zgodnie z tymi przepisami plan wieloletni ustanowiony w niniejszym rozporządzeniu (zwany dalej „planem”) powinien zawierać cele ogólne, cele wymierne z wyraźnie określonymi ramami czasowymi, punkty odniesienia do celów ochrony, zabezpieczenia i środki techniczne mające na celu uniknięcie i ograniczenie niechcianych połowów.

(8)  Należy rozumieć, że „najlepsze dostępne opinie naukowe” odnoszą się do publicznie dostępnych opinii naukowych, których podstawę stanowią najbardziej aktualne dane i metody naukowe i które zostały wydane lub potwierdzone przez niezależną instytucję naukową uznaną na poziomach unijnym lub międzynarodowym.

(9)  Komisja powinna uzyskać najlepsze dostępne opinie naukowe na temat stad objętych zakresem stosowania planu. W tym celu powinna w szczególności zasięgnąć opinii Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa (zwanego dalej „STECF”). Komisja powinna w szczególności uzyskać publicznie dostępne opinie naukowe, w tym opinie dotyczące połowów wielogatunkowych, w których uwzględniono plan i w których określono przedziały FMSY i punkty odniesienia do celów ochrony (BPA i BLIM).

(10)  Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1967/2006(6) ustanowiono ramy zarządzania zrównoważoną eksploatacją zasobów rybołówstwa w Morzu Śródziemnym i nałożono wymóg przyjęcia planów zarządzania dotyczących połowów przy użyciu włoków, niewodów łodziowych, niewodów dobrzeżnych, sieci okrążających i drag na wodach terytorialnych państw członkowskich.

(11)  Francja, Włochy i Hiszpania przyjęły plany zarządzania na mocy rozporządzenia (WE) nr 1967/2006. Plany te nie są jednak ze sobą spójne i nie uwzględniono w nich wszystkich narzędzi połowowych stosowanych do eksploatacji stad dennych oraz międzystrefowego rozmieszczenia niektórych stad i flot rybackich. Poza tym plany te okazały się nieskuteczne w osiąganiu celów WPRyb. Państwa członkowskie i zainteresowane strony wyraziły swoje poparcie dla opracowania i wdrożenia na poziomie unijnym planu wieloletniego dotyczącego przedmiotowych stad.

(12)  STECF wykazał, że eksploatacja wielu stad dennych w zachodniej części Morza Śródziemnego znacznie przekracza poziomy wymagane do osiągnięcia MSY.

(13)  Należy zatem ustanowić plan wieloletni dotyczący ochrony i zrównoważonej eksploatacji stad dennych w zachodniej części Morza Śródziemnego.

(14)  W planie tym należy uwzględnić wielogatunkowy charakter połowów i różnice w dynamice stad docelowych, tj. morszczuka (Merluccius merluccius), barbaty (Mullus barbatus), krewetki głębokowodnej różowej (Parapenaeus longirostris), homarca (Nephrops norvegicus), bladoczerwonej krewetki głębinowej (Aristeus antennatus) i czerwonej krewetki głębinowej (Aristaeomorpha foliacea). Należy w nim również uwzględnić gatunki odławiane jako przyłów w ramach połowów dennych i stada denne, w odniesieniu do których nie ma wystarczających danych. Plan powinien mieć zastosowanie do połowów dennych (w szczególności z wykorzystaniem włoków, sieci dennych, pułapek i takli), które są prowadzone na wodach Unii lub przez unijne statki rybackie poza wodami Unii w zachodniej części Morza Śródziemnego.

(15)  W przypadku gdy śmiertelność spowodowana połowami rekreacyjnymi ma znaczący wpływ na przedmiotowe stada, Rada powinna mieć możliwość ustalenia niedyskryminujących limitów dla rybaków rekreacyjnych. Przy ustalaniu takich limitów Rada powinna odnosić się do przejrzystych i obiektywnych kryteriów. W stosownych przypadkach państwa członkowskie powinny przyjmować niezbędne i proporcjonalne środki w celu monitorowania i gromadzenia danych z myślą o wiarygodnym oszacowaniu rzeczywistych poziomów połowów rekreacyjnych. Ponadto powinna istnieć możliwość przyjęcia technicznych środków ochronnych w odniesieniu do połowów rekreacyjnych.

(16)  Zakres geograficzny planu należy określić na podstawie geograficznego rozmieszczenia stad według wskazań najlepszych dostępnych opinii naukowych. W wyniku uzyskania dokładniejszych informacji naukowych w przyszłości może zaistnieć konieczność wprowadzenia zmian do geograficznego rozmieszczenia stad określonego w planie. W związku z tym Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych dostosowujących geograficzne rozmieszczenie stad określone w planie, jeżeli z opinii naukowej wynika, że geograficzne rozmieszczenie danych stad uległo zmianie.

(17)  Celem planu powinno być przyczynienie się do realizacji celów WPRyb, a w szczególności osiągnięcie i utrzymanie MSY stad docelowych, wdrożenie obowiązku wyładunku dotyczącego stad dennych i przyłowów pelagicznych złowionych w ramach połowów dennych, których dotyczy minimalny rozmiar odniesienia do celów ochrony, przyczynienie się do propagowania odpowiedniego poziomu życia osób zależnych od działalności połowowej, z uwzględnieniem przybrzeżnego rybołówstwa i aspektów społeczno-ekonomicznych. Za pomocą planu należy również wdrażać ekosystemowe podejście do zarządzania rybołówstwem, aby zminimalizować negatywny wpływ działalności połowowej na ekosystem morski. Plan powinien być spójny z unijnym prawodawstwem dotyczącym środowiska, w szczególności z celem, jakim jest osiągnięcie do 2020 r. dobrego stanu środowiska zgodnie z dyrektywą 2008/56/WE(7), oraz z celami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE(8) i dyrektywy Rady 92/43/EWG(9).

(18)  Należy ustanowić docelowy wskaźnik śmiertelności połowowej (F) odpowiadający celowi, jakim jest osiągnięcie i utrzymanie MSY, wyrażony jako przedziały wartości, które są spójne z osiągnięciem MSY (FMSY). Przedziały te, oparte na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, są niezbędne do zapewnienia elastyczności, która pozwoli na uwzględnianie zmian w opiniach naukowych, przyczyni się do wdrożenia obowiązku wyładunku oraz uwzględni połowy wielogatunkowe. Zgodnie z przedmiotowym planem przedziały te ustala się po to, aby zapewnić maksymalnie 5-procentowe zmniejszenie odłowu długoterminowego w stosunku do MSY. Ponadto górny limit przedziału FMSY jest ograniczony, tak aby prawdopodobieństwo spadku liczebności stad do wartości poniżej granicznego punktu odniesienia (BLIM) nie przekraczało 5 %.

(19)  Na potrzeby ustalania maksymalnego dopuszczalnego nakładu połowowego należy stosować przedziały FMSY dla „zwykłego wykorzystania” oraz, jeżeli stan przedmiotowych stad zostanie uznany za dobry, powinna istnieć możliwość ustalania maksymalnego dopuszczalnego nakładu połowowego powyżej tych przedziałów FMSY dla najwrażliwszego stada, jeżeli na podstawie opinii naukowej jest to niezbędne, aby osiągnąć cele niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do połowów wielogatunkowych, uniknąć szkody dla stada z powodu dynamiki wewnątrz- lub międzygatunkowej lub ograniczyć roczne wahania w zakresie maksymalnego dopuszczalnego nakładu połowowego. Wartości docelowe śmiertelności połowowej zgodne z tymi przedziałami FMSY powinny zostać osiągnięte w sposób progresywny i stopniowy w miarę możliwości do 2020 r. i najpóźniej do dnia 1 stycznia 2025 r.

(20)  W przypadku stad, dla których dostępne są wartości docelowe MSY, oraz na potrzeby stosowania zabezpieczeń należy określić punkty odniesienia do celów ochrony wyrażone jako ostrożnościowe punkty odniesienia (BPA) oraz graniczne punkty odniesienia (BLIM).

(21)  Należy wprowadzić odpowiednie zabezpieczenia w celu zapewnienia osiągnięcia wartości docelowych i, w razie potrzeby, uruchomienia środków naprawczych między innymi w sytuacji, gdy wielkość stada spadnie poniżej punktów odniesienia do celów ochrony. Środki naprawcze powinny obejmować środki nadzwyczajne zgodnie z art. 12 i 13 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, maksymalny dopuszczalny nakład połowowy i inne specjalne środki ochronne.

(22)  W celu zapewnienia przejrzystego dostępu do zasobów rybnych i osiągnięcia wartości docelowych śmiertelności połowowej należy przyjąć unijny system nakładu połowowego w odniesieniu do włoków, które stanowią główne narzędzie połowowe stosowane w eksploatacji stad dennych w zachodniej części Morza Śródziemnego. W tym celu należy określić grupy nakładu połowowego, aby umożliwić Radzie coroczne ustalanie maksymalnego dopuszczalnego nakładu połowowego, wyrażonego liczbą dni połowowych. W razie konieczności system nakładu połowowego powinien objąć inne narzędzia połowowe.

(23)  Ze względu na to, że sytuacja wielu stad dennych w zachodniej części Morza Śródziemnego budzi obawy – a także aby zmniejszyć aktualne wysokie poziomy śmiertelności połowowej – system nakładu połowowego powinien przyczynić się do znacznego zmniejszenia nakładu połowowego w pierwszych pięciu latach wdrażania planu.

(24)  Państwa członkowskie powinny zastosować konkretne środki w celu zapewnienia, aby system nakładu połowowego był skuteczny i wykonalny, przez zastosowanie metody przydzielania kwot nakładu połowowego zgodnie z art. 17 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, opracowywanie wykazu statków, wydawanie upoważnień do połowów oraz rejestrowanie i przekazywanie istotnych danych dotyczących nakładu połowowego.

(25)  Aby przyczynić się do skutecznego osiągnięcia celów planu oraz zgodnie z zasadami dobrych rządów ustanowionymi w art. 3 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, państwa członkowskie powinny mieć możliwość promowania systemów zarządzania partycypacyjnego na poziomie lokalnym.

(26)  W celu ochrony obszarów dojrzewania narybku i wrażliwych siedlisk oraz zabezpieczenia tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego należy regularnie rezerwować strefę przybrzeżną dla stosowania bardziej selektywnych narzędzi połowowych. W związku z tym w ramach planu należy ustanowić przez trzy miesiące każdego roku zamknięcie dotyczące włoków wykorzystywanych w obrębie sześciu mil morskich od wybrzeża z wyjątkiem obszarów o głębokości większej niż wyznaczona izobatą 100 m. Powinna istnieć możliwość ustanowienia innych obszarów zamkniętych, w przypadku gdy mogłoby to zapewnić zmniejszenie połowów młodych osobników morszczuka o co najmniej 20 %.

(27)  W odniesieniu do stad dennych należy zastosować dalsze środki ochronne. W szczególności należy, na podstawie opinii naukowych, wprowadzić dodatkowe zamknięcia na obszarach dużych skupisk tarłowych w celu ochrony populacji dorosłych osobników morszczuka, która poniosła znaczne szkody.

(28)  W odniesieniu do stad stanowiących przyłów i tych stad dennych, w przypadku których nie ma wystarczających danych, należy stosować podejście ostrożnościowe. W przypadku gdy opinie naukowe wskazują, że potrzebne są środki naprawcze, należy przyjąć specjalne środki ochronne zgodnie z art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

(29)  W planie należy określić dodatkowe techniczne środki ochronne, które zostaną przyjęte w drodze aktów delegowanych. Jest to niezbędne do osiągnięcia celów planu, w szczególności w odniesieniu do ochrony stad dennych i zwiększenia selektywności.

(30)  Aby zapewnić zgodność z obowiązkiem wyładunku ustanowionym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, w planie ▌ należy przewidzieć dodatkowe środki zarządzania, które powinny zostać doprecyzowane zgodnie z art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

(31)  W celu umożliwienia szybkiego dostosowania planu ▌ do postępu technicznego i naukowego należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do uzupełniania niniejszego rozporządzenia naprawczymi i technicznymi środkami ochronnymi, wdrożenia obowiązku wyładunku oraz zmiany niektóre elementy planu. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa(10). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowywaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(32)  Zgodnie z wymogami rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 należy ustanowić termin przekazywania wspólnych rekomendacji przez państwa członkowskie mające bezpośredni interes w zarządzaniu.

(33)  Aby ocenić postępy w dążeniu do osiągnięcia MSY, plan ▌ powinien umożliwiać regularne monitorowanie naukowe przedmiotowych stad i, w miarę możliwości, stad stanowiących przyłów.

(34)  Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 Komisja powinna przeprowadzać okresową ocenę stosowności oraz skuteczności niniejszego rozporządzenia. Ocena ta powinna nastąpić po ocenie okresowej planu, a także się na niej opierać, oraz powinna zostać przeprowadzona na podstawie opinii naukowej wydanej przez STECF, do dnia …[pięć lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] a następnie co trzy lata. Okres ten umożliwi pełne wdrożenie obowiązku wyładunku, a także przyjęcie i wdrożenie regionalnych środków oraz wywarcie wpływu na stada i połowy. ▌

(35)  W celu zapewnienia pewności prawa należy wyjaśnić, że środki czasowego zaprzestania przyjęte w celu zrealizowania celów planu mogą być uznane za kwalifikujące się do wsparcia na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014(11).

(36)  Aby osiągnąć równowagę między zdolnością połowową floty a dostępnym maksymalnym dopuszczalnym nakładem połowowym, w niezrównoważonych segmentach floty objętych niniejszym rozporządzeniem należy umożliwić wsparcie w ramach Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego na rzecz trwałego zaprzestania działalności połowowej. Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 508/2014.

(37)  Zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 przed opracowaniem planu należycie oceniono jego prawdopodobne skutki gospodarcze i społeczne.

(38)  Przy uwzględnieniu faktu, że maksymalny dopuszczalny nakład połowowy jest ustalany dla każdego roku kalendarzowego, przepisy dotyczące systemu nakładu połowowego powinny mieć zastosowanie od dnia 1 stycznia 2020 r. Przy uwzględnieniu zrównoważoności środowiskowej, społecznej i gospodarczej przepisy dotyczące przedziałów FMSY i zabezpieczeń w odniesieniu do stad poniżej BPA powinny mieć zastosowanie od dnia 1 stycznia 2025 r.,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1.  W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się plan wieloletni („plan”) dotyczący ochrony i zrównoważonej eksploatacji stad dennych w zachodniej części Morza Śródziemnego.

2.  Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do następujących stad:

a)  bladoczerwona krewetka głębinowa (Aristeus antennatus) w podobszarach GFCM 1, 5, 6 i 7;

b)  krewetka głębokowodna różowa (Parapenaeus longirostris) w podobszarach GFCM 1, 5, 6 i 9-10-11;

c)  czerwona krewetka głębinowa (Aristaeomorpha foliacea) w podobszarach GFCM 9-10-11;

d)  morszczuk europejski (Merluccius merluccius) w podobszarach GFCM 1-5-6-7 i 9-10-11;

e)  homarzec (Nephrops norvegicus) w podobszarach GFCM 5, 6, 9 i 11;

f)  barbata (Mullus barbatus) w podobszarach GFCM 1, 5, 6, 7, 9, 10 i 11.

3.  Niniejsze rozporządzenie ma również zastosowanie do stad stanowiących przyłów złowionych w zachodniej części Morza Śródziemnego podczas poławiania stad wymienionych w ust. 2. Rozporządzenie ma również zastosowanie do wszelkich pozostałych stad dennych, które zostały złowione w zachodniej części Morza Śródziemnego i w odniesieniu do których nie ma wystarczających danych.

4.  Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do komercyjnych ▌ połowów stad dennych, o których mowa w ust. 2 i 3, w przypadku gdy połowy te są prowadzone na wodach Unii lub przez unijne statki rybackie poza wodami Unii w zachodniej części Morza Śródziemnego.

5.  W niniejszym rozporządzeniu określono również szczegóły dotyczące wdrożenia obowiązku wyładunku na wodach Unii w zachodniej części Morza Śródziemnego w stosunku do wszystkich stad gatunków, do których ma zastosowanie obowiązek wyładunku zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, poławianych w ramach połowów dennych.

6.  W niniejszym rozporządzeniu przewidziano możliwość ustanowienia – w odniesieniu do każdego stada – środków technicznych określonych w art. 13 i mających zastosowanie w zachodniej części Morza Śródziemnego.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia oprócz definicji zawartych w art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009(12) i art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 stosuje się następujące definicje:

1)  „zachodnia część Morza Śródziemnego” oznacza wody w podobszarach geograficznych GFCM 1 (północne Morze Alborańskie), 2 (wyspa Alboran), 5 (Baleary), 6 (północna Hiszpania), 7 (Zatoka Lwia), 8 (Korsyka), 9 (Morze Liguryjskie i północne Morze Tyrreńskie), 10 (południowe Morze Tyrreńskie) i 11 (Sardynia), jak określono w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1343/2011(13);

2)  „przedmiotowe stada” oznaczają stada wymienione w art. 1 ust. 2;

3)  „najwrażliwsze stado” oznacza stado, dla którego – w momencie ustalania maksymalnego dopuszczalnego nakładu połowowego – śmiertelność połowowa w poprzednim roku jest najbardziej oddalona od wartości punktu FMSY określonej w najlepszych dostępnych opiniach naukowych;

4)  „przedział FMSY” oznacza przedział wartości określony w najlepszych dostępnych opiniach naukowych, w szczególności w opinii STECF lub podobnego niezależnego organu naukowego uznanego na poziomach unijnym lub międzynarodowym, gdzie wszystkie poziomy śmiertelności połowowej w granicach tego przedziału skutkują długoterminowym maksymalnym podtrzymywalnym połowem („MSY”) – w ramach danego modelu prowadzenia połowów i w obecnych przeciętnych warunkach środowiskowych – bez znaczącego wpływu na proces reprodukcji odnośnych stad. Przedział jest ustalony w taki sposób, aby nie powodował ograniczenia długoterminowych połowów przekraczającego 5 % w porównaniu z MSY. Jest ograniczony w taki sposób, aby prawdopodobieństwo spadku liczebności stada do wartości poniżej granicznego punktu odniesienia (BLIM) nie przekraczało 5 %;

5)  „wartość punktu FMSY” oznacza wartość szacowanej śmiertelności połowowej, która w danym modelu prowadzenia połowów i w obecnych przeciętnych warunkach środowiskowych zapewnia długoterminowy maksymalny połów;

6)  „MSY FLOWER” oznacza najniższą wartość w przedziale FMSY;

7)  „MSY FUPPER” oznacza najwyższą wartość w przedziale FMSY;

8)  „niższy zakres przedziału FMSY” oznacza przedział obejmujący wartości od MSY FLOWER do wartości punktu FMSY;

9)  „wyższy zakres przedziału FMSY” oznacza przedział obejmujący wartości od wartości punktu FMSY do MSY FUPPER;

10)  „BLIM” oznacza graniczny punkt odniesienia wyrażony jako biomasa stada tarłowego i określony w najlepszych dostępnych opiniach naukowych, w szczególności w opinii STECF lub podobnego niezależnego organu naukowego uznanego na poziomach unijnym lub międzynarodowym, poniżej którego to punktu zdolność reprodukcyjna może być ograniczona;

11)  „BPA” oznacza ostrożnościowy punkt odniesienia wyrażony jako biomasa stada tarłowego i określony w najlepszych dostępnych opiniach naukowych, w szczególności w opinii STECF lub podobnego niezależnego organu naukowego uznanego na poziomach unijnym lub międzynarodowym, który to punkt daje pewność, że prawdopodobieństwo spadku biomasy stada tarłowego poniżej BLIM nie przekracza 5 %;

12)  „grupa nakładu połowowego” oznacza jednostkę zarządzania flotą danego państwa członkowskiego, dla której ustalany jest maksymalny dopuszczalny nakład połowowy;

13)  „grupa stad” oznacza grupę stad poławianych razem, określoną w załączniku I;

14)  „dzień połowowy” oznacza nieprzerwany okres 24 godzin lub jego część, podczas którego dany statek przebywa w zachodniej części Morza Śródziemnego poza portem.

Artykuł 3

Cele

1.  Plan opiera się na systemie nakładu połowowego i ma na celu przyczynienie się do osiągnięcia celów WPRyb wymienionych w art. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 – w szczególności poprzez stosowanie podejścia ostrożnościowego do zarządzania rybołówstwem – jak również zapewnienie, aby eksploatacja żywych zasobów morskich doprowadziła do odtworzenia i utrzymania populacji poławianych gatunków powyżej poziomów, które mogą zapewnić MSY.

2.  Plan ma się przyczynić do wyeliminowania odrzutów poprzez unikanie i ograniczanie w jak największym stopniu niechcianych połowów, a także do wdrożenia obowiązku wyładunku ustanowionego w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 w odniesieniu do stad, które są objęte minimalnymi rozmiarami odniesienia do celów ochrony na mocy prawa unijnego i do których niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie.

3.  W ramach planu wdraża się podejście ekosystemowe do zarządzania rybołówstwem, aby zapewnić minimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej na ekosystem morski. Plan jest spójny z unijnym prawodawstwem dotyczącym środowiska, w szczególności z celem, jakim jest osiągnięcie do 2020 r. dobrego stanu środowiska, jak określono w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2008/56/WE ▌.

4.  W szczególności cele planu są następujące:

a)  zapewnienie, by spełnione zostały warunki przedstawione we wskaźniku 3 określonym w załączniku I do dyrektywy 2008/56/WE; ▌

b)  przyczynienie się do spełnienia innych odnośnych wskaźników zawartych w załączniku I do dyrektywy 2008/56/WE proporcjonalnie do roli, jaką rybołówstwo odgrywa w ich spełnieniu; oraz

c)  przyczynienie się do osiągnięcia celów określonych w art. 4 i 5 dyrektywy 2009/147/WE oraz art. 6 i 12 dyrektywy 92/43/EWG, w szczególności do zminimalizowania negatywnego wpływu działalności połowowej na wrażliwe siedliska i gatunki chronione.

5.  Środki przewidziane w planie wprowadza się na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych. ▌

ROZDZIAŁ II

WARTOŚCI DOCELOWE, PUNKTY ODNIESIENIA DO CELÓW OCHRONY I ZABEZPIECZENIA

Artykuł 4

Wartości docelowe

1.  Wartości docelowe śmiertelności połowowej przedmiotowych stad – zgodne z przedziałami FMSY określonymi w art. 2 – należy osiągnąć ▌ w sposób progresywny i stopniowy w miarę możliwości do 2020 r. i najpóźniej do dnia 1 stycznia 2025 r., a następnie należy je utrzymywać w przedziałach FMSY.

2.  O ustalenie przedziałów FMSY na podstawie planu występuje się w szczególności do STECF lub do podobnego niezależnego organu naukowego uznanego na poziomach unijnym lub międzynarodowym.

3.  Zgodnie z art. 16 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, wyznaczając maksymalne dopuszczalne nakłady połowowe, Rada ustala te nakłady połowowe w odniesieniu do każdej grupy nakładu połowowego w przedziale FMSY dostępnym w danym czasie dla najwrażliwszego stada.

4.  Niezależnie od ust. 1 i 3 maksymalny dopuszczalny nakład połowowy może zostać ustalony na poziomach niższych niż przedziały FMSY.

5.  Niezależnie od ust. 1 i 3 maksymalny dopuszczalny nakład połowowy może zostać ustalony powyżej przedziału FMSY dostępnego w danym czasie dla najwrażliwszego stada, pod warunkiem że wszystkie przedmiotowe stada będą powyżej BPA:

a)  jeżeli – na podstawie najlepszych dostępnych opinii lub dowodów naukowych – jest to niezbędne do osiągnięcia celów, ustanowionych w art. 3, w przypadku połowów wielogatunkowych;

b)  jeżeli – na podstawie najlepszych dostępnych opinii lub dowodów naukowych – jest to niezbędne do uniknięcia poważnej szkody dla stada z powodu dynamiki wewnątrz- lub międzygatunkowej; lub

c)  w celu ograniczenia do nie więcej niż 20 % wahań w zakresie maksymalnego dopuszczalnego nakładu połowowego między kolejnymi latami.

6.  W przypadku gdy z powodu braku odpowiednich informacji naukowych nie można określić przedziałów FMSY dla jednego ze stad wymienionych w art. 1 ust. 2, stadem tym zarządza się zgodnie z art. 12 do czasu, gdy dostępne będą przedziały FMSY zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.

Artykuł 5

Punkty odniesienia do celów ochrony

Do celów art. 6 występuje się – w szczególności do STECF lub podobnego niezależnego organu naukowego uznanego na poziomach unijnym lub międzynarodowym – o ustalenie na podstawie planu następujących punktów odniesienia do celów ochrony:

a)  ostrożnościowych punktów odniesienia, wyrażonych jako biomasa stada tarłowego (BPA); oraz

b)  granicznych punktów odniesienia, wyrażonych jako biomasa stada tarłowego (BLIM).

Artykuł 6

Zabezpieczenia

1.  W przypadku gdy opinia naukowa wskazuje, że biomasa stada tarłowego któregokolwiek z przedmiotowych stad spadła poniżej BPA, wprowadza się wszelkie odpowiednie środki zaradcze w celu zapewnienia szybkiego przywrócenia przedmiotowych stad do poziomów wyższych niż poziom umożliwiający osiągnięcie MSY. W szczególności, niezależnie od art. 4 ust. 3, maksymalny dopuszczalny nakład połowowy ustala się na poziomach spójnych ze śmiertelnością połowową obniżoną do poziomu znajdującego się w przedziale FMSY w odniesieniu do najwrażliwszego stada, z uwzględnieniem spadku biomasy.

2.  W przypadku gdy opinia naukowa wskazuje, że biomasa stada tarłowego któregokolwiek z przedmiotowych stad spadła poniżej BLIM, wprowadza się dalsze środki zaradcze w celu zapewnienia szybkiego przywrócenia przedmiotowych stad do poziomów wyższych niż poziom umożliwiający osiągnięcie MSY. W szczególności, niezależnie od art. 4 ust. 3 ▌, takie środki naprawcze mogą obejmować zawieszenie połowów ukierunkowanych na przedmiotowe stada i odpowiednie zmniejszenie maksymalnego dopuszczalnego nakładu połowowego.

3.  Środki zaradcze, o których mowa w niniejszym artykule, mogą obejmować:

a)  środki na podstawie art. 7, 8 i 1114 niniejszego rozporządzenia; oraz

b)  środki nadzwyczajne zgodnie z art. 12 i 13 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

4.  Wyboru środków, o których mowa w niniejszym artykule, dokonuje się w zależności od charakteru, wagi, czasu trwania i powtarzalności sytuacji, w której biomasa stada tarłowego spada poniżej poziomów, o których mowa w art. 5.

ROZDZIAŁ III

NAKŁAD POŁOWOWY

Artykuł 7

System nakładu połowowego

1.  System nakładu połowowego stosuje się do wszystkich statków prowadzących połowy za pomocą włoków na obszarach, w ramach grup stad i w kategoriach długości określonych w załączniku I.

2.  Co roku na podstawie opinii naukowej i zgodnie z art. 4 Rada ustala maksymalny dopuszczalny nakład połowowy dla każdej grupy nakładu połowowego w poszczególnych państwach członkowskich.

3.  Na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 1 i niezależnie od ust. 2 niniejszego artykułu ▌w ciągu pierwszych pięciu lat wdrażania planu:

a)  w pierwszym roku wdrażania planu – z wyjątkiem podobszarów geograficznych, w których nakład połowowy został już zmniejszony o ponad 20 % podczas okresu odniesienia – maksymalny dopuszczalny nakład połowowy zmniejsza się o 10 % w stosunku do poziomu odniesienia;

b)  od drugiego do piątego roku wdrażania planu maksymalny dopuszczalny nakład połowowy zmniejsza się o maksymalnie 30 % w tym okresie. Zmniejszenie nakładu połowowego można uzupełnić wszelkimi odpowiednimi środkami technicznymi lub innymi środkami ochronnymi przyjętymi zgodnie z prawem unijnym, aby do dnia 1 stycznia 2025 r. osiągnąć FMSY.

4.  Poziom odniesienia, o którym mowa w ust. 3, jest ▌obliczany przez każde państwo członkowskie dla każdej grupy nakładu połowowego lub każdego podobszaru geograficznego jako średni nakład połowowy wyrażony liczbą dni połowowych w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. i uwzględnia tylko statki aktywne w tym okresie ▌.

5.  W przypadku gdy najlepsze dostępne opinie naukowe wskazują, że prowadzone są znaczące połowy danego stada za pomocą narzędzia połowowego innego niż włoki, w stosunku do tego konkretnego narzędzia maksymalny dopuszczalny nakład połowowy można ustalać w oparciu o te opinie naukowe.

Artykuł 8

Połowy rekreacyjne

1.  W przypadku gdy opinia naukowa wskazuje, że połowy rekreacyjne mają znaczący wpływ na śmiertelność połowową stada wymienionego w art. 1 ust. 2, Rada może ustalić niedyskryminujące limity dla rybaków rekreacyjnych.

2.  Przy ustalaniu limitów, o których mowa w ust. 1, Rada odnosi się do przejrzystych i obiektywnych kryteriów, w tym kryteriów o charakterze środowiskowym, społecznym i gospodarczym. Zastosowane kryteria mogą w szczególności obejmować wpływ połowów rekreacyjnych na środowisko, społeczne znaczenie tej działalności i jej wkład w gospodarkę w obszarach przybrzeżnych.

3.  W stosownych przypadkach państwa członkowskie przyjmują niezbędne i proporcjonalne środki w celu monitorowania i gromadzenia danych z myślą o wiarygodnym oszacowaniu rzeczywistych poziomów połowów rekreacyjnych.

Artykuł 9

Obowiązki państw członkowskich

1.  Państwa członkowskie zarządzają maksymalnym dopuszczalnym nakładem połowowym zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 26–34 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009.

2.  Każde państwo członkowskie podejmuje decyzję w sprawie metody przydzielania maksymalnego dopuszczalnego nakładu połowowego poszczególnym statkom lub grupom statków pływającym pod jego banderą zgodnie z kryteriami określonymi w art. 17 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. ▌

3.  Państwo członkowskie może zmieniać swoje przydziały nakładu połowowego, przenosząc dni połowowe pomiędzy grupami nakładu połowowego w tym samym obszarze geograficznym, pod warunkiem że będzie stosowało współczynnik konwersji oparty na najlepszych dostępnych opiniach naukowych. Informacje na temat dokonanej wymiany dni połowowych i na temat współczynnika konwersji udostępnia się Komisji i innym państwom członkowskim natychmiast i nie później niż w terminie 10 dni roboczych.

4.  W przypadku gdy państwo członkowskie zezwala statkom pływającym pod jego banderą na prowadzenie połowów za pomocą włoków, zapewnia ono, aby takie połowy były ograniczone do maksymalnie 15 godzin w dniu połowowym, pięciu dni połowowych w tygodniu lub ich równowartości.

Państwa członkowskie mogą przyznać odstępstwo wynoszące do 18 godzin w dniu połowowym, aby uwzględnić czas tranzytu między portem a łowiskiem. O takich odstępstwach należy bezzwłocznie poinformować Komisję i inne zainteresowane państwa członkowskie.

5.  Niezależnie od ust. 3, w przypadku gdy statek dokonuje połowów dwu różnych grup stad podczas jednego dnia połowowego, od maksymalnego dopuszczalnego nakładu połowowego przydzielonego temu statkowi dla każdej grupy stad odejmuje się pół dnia połowowego.

6.  Każde państwo członkowskie wydaje statkom pływającym pod jego banderą i poławiającym przedmiotowe stada upoważnienia do połowów dotyczące obszarów, o których mowa w załączniku I, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009.

7.  Państwa członkowskie zapewniają, aby całkowita zdolność połowowa wyrażona jako pojemność brutto oraz w kW odpowiadająca upoważnieniom do połowów wydanym zgodnie z ust. 6 nie zwiększyła się w okresie stosowania planu.

8.  Każde państwo członkowskie ustanawia i utrzymuje wykaz statków posiadających upoważnienia do połowów wydane zgodnie z ust. 6, i udostępnia ten wykaz Komisji oraz innym państwom członkowskim. Państwa członkowskie po raz pierwszy przekazują swoje wykazy w terminie trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, a następnie nie później niż w dniu 30 listopada każdego roku.

9.  Państwa członkowskie monitorują swoje systemy nakładu połowowego i zapewniają, aby maksymalny dopuszczalny nakład połowowy, o którym mowa w art. 7, nie przekroczył ustalonych limitów.

10.  Zgodnie z zasadami dobrych rządów ustanowionymi w art. 3 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 państwa członkowskie mogą w celu osiągnięcia celów planu promować systemy zarządzania partycypacyjnego na poziomie lokalnym.

Artykuł 10

Przekazywanie odpowiednich danych

1.  Państwa członkowskie rejestrują i przekazują Komisji dane dotyczące nakładu połowowego zgodnie z art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 i art. 146c, 146d i 146e rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 404/2011(14).

2.  Dane dotyczące nakładu połowowego agreguje się w ujęciu miesięcznym i uwzględnia się w nich informacje określone w załączniku II. Formatem zagregowanych danych jest standard definicji schematu XML oparty na normie UN/CEFACT P1000-12.

3.  Państwa członkowskie przekazują Komisji dane dotyczące nakładu połowowego, o których mowa w ust. 1, przed 15. dniem każdego miesiąca.

ROZDZIAŁ IV

TECHNICZNE ŚRODKI OCHRONNE

Artykuł 11

Obszary zamknięte

1.  W uzupełnieniu przepisów art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 zabrania się przez trzy– w stosownych przypadkach kolejne – miesiące każdego roku, na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych, stosowania włoków w zachodniej części Morza Śródziemnego w obrębie sześciu mil morskich od wybrzeża z wyjątkiem obszarów o głębokości większej niż wyznaczona izobatą 100 m. Te trzy miesiące rocznego zamknięcia określane są przez każde państwo członkowskie i mają zastosowanie w najodpowiedniejszym okresie ustalonym na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych. O okresie tym należy bezzwłocznie poinformować Komisję i inne zainteresowane państwa członkowskie.

2.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i pod warunkiem, że jest to uzasadnione szczególnymi ograniczeniami geograficznymi, takimi jak ograniczona wielkość szelfu kontynentalnego lub duże odległości do łowisk, państwa członkowskie mogą na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych ustanowić inne obszary zamknięte, pod warunkiem że w każdym podobszarze geograficznym uzyskuje się zmniejszenie połowów młodych osobników morszczuka o co najmniej 20 %. O takim odstępstwie należy bezzwłocznie poinformować Komisję i inne zainteresowane państwa członkowskie.

3.  Do dnia … [dwa lata od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] i na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych, zainteresowane państwa członkowskie ustanawiają inne obszary zamknięte, w przypadku gdy istnieją dowody na obecność wysokiej koncentracji ryb młodych, poniżej minimalnego rozmiaru odniesienia do celów ochrony i tarlisk stad dennych, w szczególności w przedmiotowych stadach.

4.  Inne obszary zamknięte ustanowione na podstawie ust. 3 są oceniane w szczególności przez STECF lub podobny niezależny organ naukowy uznany na poziomach unijnym lub międzynarodowym. Jeżeli ocena ta wskaże, że te obszary zamknięte nie są zgodne z ich celami, państwa członkowskie dokonują przeglądu tych obszarów zamkniętych w świetle tych zaleceń.

5.  W przypadku gdy obszary zamknięte, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, wpływają na działalność statków rybackich kilku państw członkowskich, Komisja jest uprawniona do przyjmowania – zgodnie z art. 8 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 i art. 18 niniejszego rozporządzenia oraz na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych – aktów delegowanych ustanawiających przedmiotowe obszary zamknięte.

Artykuł 12

Zarządzanie stadami odławianymi jako przyłów i stadami dennymi, w odniesieniu do których nie ma wystarczających danych

1.  Stadami, o których mowa w art. 1 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, zarządza się, stosując podejście ostrożnościowe do zarządzania rybołówstwem, zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

2.  Środki zarządzania stadami, o których mowa w art. 1 ust. 3, w szczególności techniczne środki ochronne, takie jak środki wymienione w art. 13, ustanawia się przy uwzględnieniu najlepszych dostępnych opinii naukowych.

Artykuł 13

Specjalne środki ochronne

1.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia i art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 aktów delegowanych w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez ustanowienie następujących technicznych środków ochronnych:

a)   specyfikacje cech narzędzi połowowych i zasady dotyczące ich stosowania – w celu zapewnienia lub poprawy selektywności, zmniejszenia niechcianych połowów lub zminimalizowania negatywnego wpływu na ekosystem;

b)  specyfikacje zmian lub dodatkowe urządzenia do narzędzi połowowych – w celu zapewnienia lub poprawy selektywności, zmniejszenia niechcianych połowów lub zminimalizowania negatywnego wpływu na ekosystem;

c)  ograniczenia lub zakaz stosowania niektórych narzędzi połowowych, a także prowadzenia działalności połowowej na niektórych obszarach lub w niektórych okresach – w celu ochrony ryb w okresie tarła, ryb poniżej minimalnego rozmiaru odniesienia do celów ochrony lub ryb gatunków innych niż docelowe lub w celu zminimalizowania negatywnego wpływu na ekosystem;

d)  ustalenie minimalnych rozmiarów odniesienia do celów ochrony stad, do których zastosowanie ma niniejsze rozporządzenie – w celu zapewnienia ochrony niedojrzałych organizmów morskich; oraz

e)  środki dotyczące połowów rekreacyjnych.

2.  Środki, o których mowa w ust. 1, przyczyniają się do osiągnięcia celów określonych w art. 3.

ROZDZIAŁ V

OBOWIĄZEK WYŁADUNKU

Artykuł 14

Przepisy dotyczące obowiązku wyładunku

W odniesieniu do wszystkich stad gatunków występujących w zachodniej części Morza Śródziemnego, do których ma zastosowanie obowiązek wyładunku na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, i do przypadkowych połowów gatunków pelagicznych na łowiskach eksploatujących stada wymienione w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, do których ma zastosowanie obowiązek wyładunku, Komisja, po konsultacji z państwami członkowskimi, jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia i art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 aktów delegowanych w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez określenie szczegółów realizacji tego obowiązku, jak przewidziano w art. 15 ust. 5 lit. a)–e) rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

ROZDZIAŁ VI

REGIONALIZACJA

Artykuł 15

Współpraca regionalna

1.  Do środków, o których mowa w art. 11–14 niniejszego rozporządzenia, stosuje się art. 18 ust. 1–6 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

2.  Do celów ust. 1 niniejszego artykułu państwa członkowskie mające bezpośredni interes w zarządzaniu mogą przekazywać wspólne rekomendacje zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013:

a)  po raz pierwszy nie później niż w terminie dwunastu miesięcy od dnia … [ data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia}, a następnie nie później niż w terminie dwunastu miesięcy od każdego przedłożenia oceny planu zgodnie z art. 17 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;

b)  do dnia 1 lipca roku poprzedzającego rok, w którym środki mają być stosowane; lub

c)  jeżeli uznają to za niezbędne, w szczególności w przypadku wystąpienia nagłej zmiany w sytuacji któregokolwiek ze stad, do których niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie.

3.  Uprawnienia przyznane na mocy art. 11–14 niniejszego rozporządzenia pozostają bez uszczerbku dla uprawnień przyznanych Komisji na podstawie innych przepisów prawa unijnego, w tym na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

ROZDZIAŁ VII

ZMIANY I DZIAŁANIA NASTĘPCZE

Artykuł 16

Zmiany planu

1.  W przypadku gdy opinia naukowa wskazuje na zmianę w geograficznym rozmieszczeniu przedmiotowych stad , Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 18 aktów delegowanych w celu zmiany niniejszego rozporządzenia poprzez dostosowanie obszarów określonych w art. 1 ust. 2 oraz w załączniku I w taki sposób, aby uwzględnić tę zmianę.

2.  W przypadku gdy na podstawie opinii naukowej Komisja uzna, że należy zmienić wykaz przedmiotowych stad , Komisja może przedłożyć wniosek dotyczący zmiany tego wykazu.

Artykuł 17

Monitorowanie i ocena planu

1.  Do celów sprawozdania rocznego przewidzianego w art. 50 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 wymierne wskaźniki obejmują roczne oszacowanie wartości aktualnej śmiertelności połowowej w stosunku do FMSY (F/FMSY), biomasy stada tarłowego (SSB) i społeczno-gospodarczych wskaźników w odniesieniu do przedmiotowych stad, i, w miarę możliwości, w odniesieniu do stad stanowiących przyłów. Na podstawie opinii naukowej mogą one zostać uzupełnione o inne wskaźniki.

2.  Do dnia … [pięć lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia], a następnie co trzy lata, Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat wyników planu i jego wpływu na przedmiotowe stada oraz na połowy eksploatujące te stada, w szczególności pod kątem realizacji celów określonych w art. 3.

ROZDZIAŁ VIII

PRZEPISY PROCEDURALNE

Artykuł 18

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 1114 i 16, powierza się Komisji na okres pięciu lat od … [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem tego pięcioletniego okresu. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 1114 i 16, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w  późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4.  Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami ustanowionymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 1114 i 16 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

ROZDZIAŁ IX

EUROPEJSKI FUNDUSZ MORSKI I RYBACKI

Artykuł 19

Wsparcie w ramach Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego

Środki czasowego zaprzestania przyjęte na potrzeby osiągnięcia celów planu uznaje się za czasowe zaprzestanie działalności połowowej do celów art. 33 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia (UE) nr 508/2014.

Artykuł 20

Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 508/2014 w odniesieniu do niektórych przepisów dotyczących Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego

W art. 34 rozporządzenia (UE) nr 508/2014 wprowadza się następujące zmiany:

1)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:"

„4. Wsparcie udzielane na mocy niniejszego artykułu może być przyznawane do dnia 31 grudnia 2017 r., chyba że przyjęte zostaną środki na rzecz trwałego zaprzestania działalności z myślą o osiągnięciu celów planu wieloletniego dotyczącego ochrony i zrównoważonej eksploatacji stad dennych w zachodniej części Morza Śródziemnego, ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) … / …(15).

___________________________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) …/… ustanawiające plan wieloletni połowów eksploatujących stada denne w zachodniej części Morza Śródziemnego i zmieniające rozporządzenie (UE) nr 508/2014 (Dz.U. L… z …, s. …).”;

"

2)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„4a. Wydatki związane ze środkami na rzecz trwałego zaprzestania działalności przyjętymi z myślą o osiągnięciu celów rozporządzenia (UE) …/…(16) kwalifikują się do wsparcia w ramach EFMR od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia.”.

"

ROZDZIAŁ X

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 21

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4 i art. 6 ust. 1 stosuje się od dnia 1 stycznia 2025 r. z uwzględnieniem zrównoważoności środowiskowej, społecznej i gospodarczej.

Artykuł 7 stosuje się od dnia 1 stycznia 2020 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w  …

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

System nakładu połowowego

(o którym mowa w art. 7)

Grupy nakładu połowowego określa się w następujący sposób:

A)  połowy przy użyciu włoków: barbaty, morszczuka, krewetki głębokowodnej różowej i homarca na szelfie kontynentalnym i górnej części stoku

Rodzaj narzędzi

Obszar geograficzny

Grupy stad

Długość całkowita statków

Kod grupy nakładu połowowego

Włoki

(TBB, OTB, PTB, TBN, TBS, TB, OTM, PTM, TMS, TM, OTT, OT, PT, TX, OTP, TSP)

Podobszary GFCM 1-2-5-6-7

Barbata w podobszarach geograficznych 1, 5, 6 i 7; morszczuk w podobszarach geograficznych

1-5-6-7; krewetka głębokowodna różowa w podobszarach geograficznych 1, 5 i 6; oraz homarzec w podobszarach geograficznych 5 i 6.

< 12 m

EFF1/MED1_TR1

≥ 12 m oraz < 18 m

EFF1/MED1_TR2

≥ 18 m oraz < 24 m

EFF1/MED1_TR3

≥ 24 m

EFF1/MED1_TR4

Podobszary GFCM 8-9-10-11

Barbata w podobszarach geograficznych 9, ▌10 i 11; morszczuk w podobszarach geograficznych

9-10-11; krewetka głębokowodna różowa w podobszarach geograficznych

9-10-11; oraz homarzec w podobszarach geograficznych 9 i 10.

< 12 m

EFF1/MED2_TR1

≥ 12 m oraz < 18 m

EFF1/MED2_TR2

≥ 18 m oraz < 24 m

EFF1/MED2_TR3

≥ 24 m

EFF1/MED1_TR4

B)  połowy przy użyciu włoków: bladoczerwonej krewetki głębinowej oraz czerwonej krewetki głębinowej w wodach głębokich

Rodzaj narzędzi

Obszar geograficzny

Grupy stad

Długość całkowita statków

Kod grupy nakładu połowowego

Włoki

(TBB, OTB, PTB, TBN, TBS, TB, OTM, PTM, TMS, TM, OTT, OT, PT, TX, OTP, TSP)

Podobszary GFCM 1-2-5-6-7

Bladoczerwona krewetka głębinowa

w podobszarach geograficznych 1, 5, 6 i 7.

< 12 m

EFF2/MED1_TR1

≥ 12 m oraz < 18 m

EFF2/MED1_TR2

≥ 18 m oraz < 24 m

EFF2/MED1_TR3

≥ 24 m

EFF2/MED1_TR4

Podobszary GFCM 8-9-10-11

Czerwona krewetka głębinowa

w podobszarach geograficznych 9, 10 i 11.

< 12 m

EFF2/MED2_TR1

≥ 12 m oraz < 18 m

EFF2/MED2_TR2

≥ 18 m oraz < 24 m

EFF2/MED2_TR3

≥ 24 m

EFF2/MED1_TR4

ZAŁĄCZNIK II

Wykaz informacji dotyczących nakładu połowowego

(o których mowa w art. 10)

Informacje

Definicja i uwagi

(1)  Państwo członkowskie

Kod ISO alfa-3 państwa członkowskiego bandery składającego sprawozdanie

(2)  Grupa nakładu połowowego

Kod grupy nakładu połowowego, jak określono w załączniku I

(3)  Okres nakładu połowowego

Data początkowa i końcowa miesiąca objętego sprawozdaniem

(4)  Deklaracja nakładu połowowego

Całkowita liczba dni połowowych

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego i Rady

Parlament Europejski i Rada mają zamiar uchylić uprawnienia do przyjmowania środków technicznych w drodze aktów delegowanych na mocy art. 13 niniejszego rozporządzenia, gdy przyjmą nowe rozporządzenie w sprawie środków technicznych, które obejmuje uprawnienie dotyczące tych samych środków.

(1) Dz.U. C 367 z 10.10.2018, s. 103.
(2)Dz.U. C 367 z 10.10.2018, s. 103.
(3)Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r.
(4)Deklaracja ministerialna z Malty w ramach inicjatywy MedFish4Ever. Konferencja ministerialna w sprawie zrównoważonego rybołówstwa w Morzu Śródziemnym (Malta, 30 marca 2017 r.).
(5)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).
(6)Rozporządzenie Rady (WE) nr 1967/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie środków zarządzania zrównoważoną eksploatacją zasobów rybołówstwa Morza Śródziemnego, zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1626/94 (Dz.U. L 409 z 30.12.2006, s. 11).
(7)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiająca ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej) (Dz.U. L 164 z 25.6.2008, s. 19).
(8)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7).
(9)Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7).
(10)Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
(11)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 (Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 1).
(12)Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1).
(13)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1343/2011 z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie niektórych przepisów dotyczących połowów na obszarze objętym porozumieniem GFCM (Generalnej Komisji Rybołówstwa Morza Śródziemnego) oraz zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1967/2006 w sprawie środków zarządzania zrównoważoną eksploatacją zasobów rybołówstwa Morza Śródziemnego (Dz.U. L 347 z 30.12.2011, s. 44).
(14)Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 404/2011 z dnia 8 kwietnia 2011 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 112 z 30.4.2011, s. 1).
(15)+Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS 32/19 (2018/0050(COD)), a także podać w przypisie numer, tytuł i datę tego rozporządzenia oraz odniesienie do jego publikacji w Dz.U.
(16)+Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer rozporządzenia zawarty w dokumencie PE‑CONS 32/19 (2018/0050 (COD)).


Wzmocnienie zabezpieczeń dowodów tożsamości oraz dokumentów pobytowych wydawanych obywatelom Unii ***I
PDF 262kWORD 70k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwiększenia bezpieczeństwa dokumentów tożsamości obywateli Unii i dokumentów pobytowych wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin korzystającym z prawa do swobodnego przemieszczania się (COM(2018)0212 – C8-0153/2018 – 2018/0104(COD))
P8_TA-PROV(2019)0345A8-0436/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0212),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 21 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0153/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z 11 lipca 2018 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 27 lutego 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię w formie poprawek przedstawioną przez Komisję Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0436/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 4 kwietnia 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... w sprawie poprawy zabezpieczeń dowodów osobistych obywateli Unii i dokumentów pobytowych wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin korzystającym z prawa do swobodnego przemieszczania się

P8_TC1-COD(2018)0104


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 21 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Jednym z założeń Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) było ułatwienie swobodnego przepływu osób przy zapewnieniu bezpieczeństwa narodom, poprzez ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, zgodnie z postanowieniami TUE i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

(2)  Obywatelstwo Unii wiąże się z przyznaniem każdemu obywatelowi Unii prawa do swobodnego przemieszczania się z zastrzeżeniem pewnych ograniczeń i warunków. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/38/WE(4) wprowadza to prawo w życie. Również art. 45 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą praw podstawowych”) zawiera przepisy zapewniające swobodę przemieszczania się i pobytu. Swoboda przemieszczania się wiąże się z prawem do wyjazdu z państw członkowskich i wjazdu na ich terytorium z ważnym dowodem osobistym lub paszportem.

(3)  Zgodnie z  dyrektywą 2004/38/WE państwa członkowskie wydają i odnawiają swoim obywatelom dowody osobiste lub paszporty zgodnie z prawem krajowym. Ponadto dyrektywa 2004/38/WE stanowi, że państwa członkowskie mogą wymagać, aby obywatele Unii i członkowie ich rodzin zarejestrowali się w odpowiednich organach. Państwa członkowskie są zobowiązane do wydawania obywatelom Unii zaświadczeń o rejestracji na warunkach określonych w tej dyrektywie. Zgodnie z dyrektywą 2004/38/WE państwa członkowskie są również zobowiązane do wydawania kart pobytowych członkom rodziny, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich, oraz do wydawania, na wniosek, dokumentów poświadczających pobyt stały i kart stałego pobytu.

(4)  Dyrektywa 2004/38/WE stanowi, że państwa członkowskie mogą przyjąć niezbędne środki w celu odmowy, zniesienia lub wycofania dowolnego prawa przyznanego tą dyrektywą w przypadku nadużycia praw lub oszustw. Za typowe przypadki oszustw w świetle tej dyrektywy uznano fałszowanie dokumentów lub nieprawdziwe przedstawienie istotnego faktu w odniesieniu do warunków związanych z prawem pobytu.

(5)  Istnieją znaczące różnice w poziomie zabezpieczeń krajowych dowodów osobistych wydawanych przez państwa członkowskie oraz dokumentów pobytowych wydawanych obywatelom Unii zamieszkującym w innym państwie członkowskim, jak również członkom ich rodzin. Te różnice zwiększają ryzyko fałszowania dokumentów oraz ryzyko przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, a także przysparzają obywatelom trudności praktycznych, gdy chcą oni korzystać z przysługującego im prawa do swobodnego przemieszczania się. Statystyki z sieci analiz ryzyka w sprawie przestępstw przeciwko wiarygodności europejskich dokumentów pokazują, że liczba przypadków fałszowania dowodów osobistych wzrosła.

(6)  W komunikacie z dnia 14 września 2016 r. zatytułowanym „Zwiększanie bezpieczeństwa w mobilnym świecie: ulepszona wymiana informacji na rzecz walki z terroryzmem i wzmocnionych granic zewnętrznych” Komisja podkreśliła, że bezpieczne dokumenty podróży mają kluczowe znaczenie w przypadku gdy konieczne jest niebudzące wątpliwości ustalenie tożsamości danej osoby, i zapowiedziała, że przedstawi plan działania na rzecz zwalczania przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów podróży. Zgodnie z tym komunikatem ulepszone podejście opiera się na solidnych systemach mających na celu zapobieganiu nadużyciom i zagrożeniom bezpieczeństwa wewnętrznego wynikającym z luk w zabezpieczeniach dokumentów, w szczególności w odniesieniu do terroryzmu i przestępczości transgranicznej.

(7)  Zgodnie z planem działania Komisji z dnia 8 grudnia 2016 r. na rzecz wzmocnienia europejskiej reakcji na przestępstwa przeciwko wierzytelności dokumentów (zwanym dalej "planem działania z 2016 r.") co najmniej trzy czwarte fałszywych dokumentów wykrytych na granicach zewnętrznych, a także na obszarze bez kontroli na granicach wewnętrznych miało uchodzić za wydane przez państwa członkowskie i państwa stowarzyszone w ramach Schengen. Mniej bezpieczne krajowe dowody osobiste wydawane przez państwa członkowskie są najczęściej wykrywanymi fałszywymi dokumentami używanymi do podróżowania w obrębie strefy Schengen.

(8)  W celu odstraszenia od popełniania oszustw dotyczących tożsamości państwa członkowskie powinny dołożyć starań, by fałszowanie i podrabianie dokumentów potwierdzających tożsamość oraz korzystanie z takich sfałszowanych lub podrobionych dokumentów było odpowiednio karane w ich prawie krajowym.

(9)  W planie działania z 2016 r. odniesiono się do zagrożenia, jakie wynika z posługiwania się fałszywymi dowodami osobistymi i dokumentami pobytowymi. W planie działania z 2016 r. oraz w sprawozdaniu na temat obywatelstwa UE z 2017 r. Komisja zobowiązała się do przeanalizowania wariantów strategicznych w celu poprawy zabezpieczeń dowodów osobistych i dokumentów pobytowych.

(10)  Zgodnie z planem działania z 2016 r. wydawanie autentycznych i bezpiecznych dowodów osobistych wymaga wiarygodnego procesu rejestracji tożsamości i bezpiecznych dokumentów „źródłowych” wspierających proces wydawania dowodów osobistych. Komisja, państwa członkowskie i odpowiednie agencje Unii powinny nadal współpracować, aby dokumenty źródłowe były mniej podatne na oszustwa, z uwagi na częstsze posługiwanie się fałszywymi dokumentami źródłowymi.

(11)  Niniejsze rozporządzenie nie nakłada na państwa członkowskie obowiązku wprowadzenia dowodów osobistych lub dokumentów pobytowych, w przypadku gdy nie są one przewidziane w prawie krajowym, ani nie wpływa na uprawnienia państw członkowskich do wydawania, na mocy prawa krajowego, innych dokumentów pobytowych nieobjętych zakresem prawa Unii, na przykład kart pobytowych wydawanych wszystkim mieszkańcom na ich terytorium, bez względu na ich obywatelstwo.

(12)  Niniejsze rozporządzenie nie uniemożliwia państwom członkowskim przyjmowania do celów identyfikacji w sposób niedyskryminacyjny dokumentów innych niż dokumenty podróży, takich jak prawo jazdy.

(13)  Dokumentów potwierdzających tożsamość wydawanych obywatelom, których prawa do swobodnego przemieszczania się ograniczono zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym, wyraźnie wskazujących, że nie mogą być używane jako dokumenty podróży, nie powinno się uznawać za dokumenty objęte zakresem niniejszego rozporządzenia.

(14)  Dokumentów podróży zgodnych z częścią 5 dokumentu nr 9303 Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) w sprawie dokumentów podróży przeznaczonych do odczytu maszynowego (wydanie siódme z 2015 r.) (zwanego dalej „dokumentem ICAO nr 9303”) , które nie służą do identyfikacji w wydającym państwie członkowskim, takich jak karta paszportowa wydawana przez Irlandię, nie powinno się uznawać za objęte zakresem niniejszego rozporządzenia.

(15)  Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na korzystanie z dowodów osobistych i dokumentów pobytowych z funkcją tożsamości elektronicznej przez państwa członkowskie do innych celów ani nie wpływa na przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014(5), które przewiduje ogólnounijne wzajemne uznawanie identyfikacji elektronicznej w dostępie do usług publicznych i które jest pomocne dla obywateli przemieszczających się do innego państwa członkowskiego, gdyż wprowadza wymóg wzajemnego uznawania środków identyfikacji elektronicznej z zastrzeżeniem pewnych warunków. Ulepszone dowody osobiste powinny zapewnić łatwiejszą identyfikację i przyczynić się do lepszego dostępu do usług.

(16)  Prawidłowa weryfikacja dowodów osobistych i dokumentów pobytowych wiąże się z koniecznością stosowania przez państwa członkowskie odpowiedniego tytułu dla każdego rodzaju dokumentu objętego niniejszym rozporządzeniem. Dla ułatwienia kontroli dokumentów objętych niniejszym rozporządzeniem w innych państwach członkowskich tytuł dokumentu powinien być również podany w przynajmniej jednym dodatkowym języku urzędowym instytucji Unii. W przypadku gdy w odniesieniu do dowodów osobistych państwa członkowskie stosują już ugruntowane nazwy inne niż tytuł „dowód osobisty”, powinny mieć możliwość dalszego stosowania takich nazw w swoim języku urzędowym lub w swoich językach urzędowych. W przyszłości nie należy jednak wprowadzać żadnych nowych nazw.

(17)  Zabezpieczenia są niezbędne do sprawdzenia, czy dokument jest autentyczny, oraz w celu ustalenia tożsamości osoby. Określenie minimalnych norm dotyczących zabezpieczeń oraz włączenie danych biometrycznych do dowodów osobistych i kart pobytowych członków rodziny, którzy nie są obywatelami danego państwa członkowskiego, stanowią ważny krok na drodze do zwiększenia bezpieczeństwa posługiwania się nimi w Unii. Włączenie takich identyfikatorów biometrycznych powinno umożliwić obywatelom Unii czerpanie pełnych korzyści z przysługujących im praw do swobodnego przemieszczania się.

(18)  Umieszczanie wizerunku twarzy i dwóch odcisków palców (zwanych dalej „danymi biometrycznymi”) w dowodach osobistych i kartach pobytowych, przewidziane już w odniesieniu do paszportów biometrycznych i dokumentów pobytowych wystawianych obywatelom państw trzecich, stanowi odpowiednią metodę łączenia wiarygodnej identyfikacji i ustalania autentyczności ze zmniejszonym ryzykiem oszustwa w celu poprawy bezpieczeństwa dowodów osobistych oraz kart pobytowych.

(19)  Zgodnie z powszechną praktyką, w celu weryfikacji autentyczności dokumentu i tożsamości jego posiadacza, państwa członkowskie powinny w pierwszej kolejności sprawdzić wizerunek twarzy, a gdy jest to niezbędne do potwierdzenia w sposób niebudzący wątpliwości autentyczności dokumentu i tożsamości posiadacza, państwa członkowskie powinny również sprawdzić odciski palców.

(20)  Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby w przypadkach gdy weryfikacja danych biometrycznych nie potwierdza autentyczności dokumentu lub tożsamości jego posiadacza, wykwalifikowany personel przeprowadzał obowiązkową kontrolę ręczną.

(21)  Niniejsze rozporządzenie nie stanowi podstawy prawnej do ustanowienia lub prowadzenia na szczeblu krajowym baz danych do celów przechowywania danych biometrycznych w państwach członkowskich, gdyż podstawę taką powinno stanowić prawo krajowe, które musi być zgodne z prawem Unii dotyczącym ochrony danych. Ponadto niniejsze rozporządzenie nie stanowi podstawy prawnej do stworzenia lub prowadzenia scentralizowanej bazy danych na szczeblu Unii.

(22)  Dane biometryczne powinny być gromadzone i przechowywane na nośniku danych dowodów osobistych i dokumentów pobytowych do celów weryfikacji autentyczności dokumentu i tożsamości jego posiadacza. Weryfikacja taka powinna być przeprowadzana wyłącznie przez należycie upoważniony personel i wyłącznie gdy prawo wymaga okazania dokumentu. Ponadto dane biometryczne gromadzone do celów personalizacji dowodów osobistych lub dokumentów pobytowych powinny być przechowywane w wysoce bezpieczny sposób i wyłącznie do dnia odbioru dokumentu, a w każdym razie nie dłużej niż 90 dni od daty wydania tego dokumentu. Po upływie tego okresu dane biometryczne powinny zostać natychmiast usunięte lub zniszczone. Powinno to pozostawać bez uszczerbku dla innych rodzajów przetwarzania tych danych zgodnie z prawem Unii i prawem krajowym dotyczącym ochrony danych.

(23)  Na użytek niniejszego rozporządzenia należy uwzględnić specyfikacje określone w dokumencie ICAO nr 9303, które zapewniają globalną interoperacyjność, w tym w odniesieniu do odczytu maszynowego i stosowania kontroli wizualnej.

(24)  Państwa członkowskie powinny mieć możliwość podejmowania decyzji o włączeniu danych dotyczących płci danej osoby do dokumentu objętego niniejszym rozporządzeniem. Jeżeli państwo członkowskie uwzględnia płeć danej osoby w takim dokumencie, należy odpowiednio stosować właściwe wartości określone w dokumencie ICAO nr 9303: „F”, „M” lub „X” lub odpowiednią literę stosowaną w języku lub językach danego państwa członkowskiego.

(25)  Należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze w celu zapewnienia, aby przyszłe standardy zabezpieczeń i specyfikacje techniczne przyjęte zgodnie z rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002(6) zostały należycie uwzględnione, w stosownych przypadkach, w odniesieniu do dowodów osobistych i kart pobytowych. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011(7). W tym celu Komisję wspomaga komitet ustanowiony w art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95(8). W stosownych przypadkach powinna istnieć możliwość, aby przyjęte akty wykonawcze pozostały niejawne dla uniknięcia ryzyka podrabiania i fałszowania.

(26)  Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby wprowadzono właściwe i skuteczne procedury pobierania identyfikatorów biometrycznych oraz aby takie procedury były zgodne z prawami i zasadami określonymi w Karcie praw podstawowych, Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności Rady Europy oraz Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka. Podczas trwania procedury pobierania danych państwa członkowskie powinny dbać w pierwszym rzędzie o najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka. W tym celu wykwalifikowany personel powinien przejść odpowiednie szkolenie dotyczące przyjaznych dzieciom praktyk pobierania identyfikatorów biometrycznych.

(27)  W przypadku gdy występują trudności w pobieraniu identyfikatorów biometrycznych, państwa członkowskie powinny zapewnić wprowadzenie odpowiednich procedur w celu poszanowania godności danej osoby. Należy zatem wziąć pod uwagę specyficzne względy związane z płcią i szczególnymi potrzebami dzieci oraz osób wymagających szczególnego traktowania.

(28)  Wprowadzenie minimalnych norm dotyczących zabezpieczeń i wzorów dowodów osobistych powinno umożliwić państwom członkowskim poleganie na autentyczności tych dokumentów, gdy obywatele Unii korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się. Wprowadzenie wzmocnionych norm dotyczących zabezpieczeń powinno zapewnić wystarczające gwarancje organom publicznym i podmiotom prywatnym, aby mogły one polegać na autentyczności dowodów osobistych używanych przez obywateli Unii do celów identyfikacji.

(29)  Znak wyróżniający w postaci dwuliterowego kodu państwa członkowskiego, które wydaje dokument, wydrukowany w sposób kontrastujący w niebieskim prostokącie i otoczony dwunastoma żółtymi gwiazdami, ułatwia kontrolę wzrokową dokumentu, w szczególności gdy jego posiadacz korzysta z prawa do swobodnego przemieszczania się.

(30)  Chociaż utrzymuje się możliwość zastosowania dodatkowych elementów krajowych, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby nie obniżały one skuteczności wspólnych zabezpieczeń ani nie miały negatywnego wpływu na transgraniczną kompatybilność dowodów osobistych, jak na przykład możliwość ich odczytu z wykorzystaniem urządzeń używanych przez państwa członkowskie inne niż te, które wydały dowód osobisty.

(31)  Wprowadzenie norm dotyczących zabezpieczeń dowodów osobistych i kart pobytowych członków rodzin, którzy nie są obywatelami danego państwa członkowskiego, nie powinno prowadzić do nieproporcjonalnego wzrostu opłat obowiązujących obywateli Unii lub obywateli państw trzecich. Państwa członkowskie powinny uwzględniać tę zasadę przy ogłaszaniu przetargów.

(32)  Państwa członkowskie powinny podjąć wszelkie niezbędne kroki, aby dane biometryczne prawidłowo identyfikowały osobę, której wydawany jest dowód osobisty. W tym celu państwa członkowskie mogłyby rozważyć pobieranie identyfikatorów biometrycznych, w szczególności wizerunku twarzy, za pomocą pobierania wizerunków twarzy na żywo przez organy krajowe wydające dowody osobiste.

(33)  Państwa członkowskie powinny wymieniać między sobą informacje niezbędne do celów dostępu do informacji zapisanych na bezpiecznym nośniku danych, ich uwierzytelnienia i sprawdzenia. Formaty wykorzystane na zabezpieczonym nośniku danych powinny być interoperacyjne, w tym w odniesieniu do zautomatyzowanych przejść granicznych.

(34)  W dyrektywie 2004/38/WE odniesiono się do sytuacji, w której obywatele Unii lub członkowie ich rodzin niebędący obywatelami danego państwa członkowskiego i nieposiadający niezbędnych dokumentów podróży mają mieć zapewnione wszelkie racjonalne możliwości udowodnienia w inny sposób, że są objęci prawem do swobodnego przemieszczania się. Środki te mogą obejmować tymczasowe dokumenty potwierdzające tożsamość oraz karty pobytowe wydawane takim członkom rodzin.

(35)  Niniejsze rozporządzenie nie narusza obowiązków określonych w Karcie praw podstawowych i w Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych. Państwa członkowskie zachęca się w związku z tym do współpracy z Komisją nad włączeniem dodatkowych elementów, które sprawiają, że dowody osobiste staną się bardziej dostępne i łatwiejsze w użyciu dla osób z niepełnosprawnościami. Państwa członkowskie powinny zbadać możliwość zastosowania rozwiązań takich jak mobilne urządzenia rejestrujące w celu wydawania dowodów osobistych osobom, które nie są w stanie udać się do siedziby organów odpowiedzialnych za wydawanie dowodów osobistych.

(36)  Dokumenty pobytowe wydawane obywatelom Unii powinny zawierać konkretne informacje, dzięki którym będą one identyfikowane jako takie we wszystkich państwach członkowskich. Powinno to ułatwić uznawanie korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się przez przemieszczających się obywateli Unii oraz praw związanych z tym wykonaniem, jednak harmonizacja nie powinna wykraczać poza to, co jest właściwe, aby zaradzić słabościom w obecnych dokumentach. Państwa członkowskie mają swobodę wyboru formatu, w jakim dokumenty te są wydawane, i mogą wydawać je w formacie zgodnym ze specyfikacjami określonymi w dokumencie ICAO nr 9303.

(37)  W odniesieniu do dokumentów pobytowych wydawanych członkom rodziny, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich, należy stosować ten sam wzór i zabezpieczenia, jakie są przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1030/2002, w wersji zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1954(9). Oprócz potwierdzania prawa pobytu dokumenty te zwalniają również swoich posiadaczy, którzy w przeciwnym razie podlegaliby obowiązkowi wizowemu, z konieczności uzyskania wizy, gdy towarzyszą oni obywatelowi Unii lub do niego dołączają na terytorium Unii.

(38)  Dyrektywa 2004/38/WE stanowi, że dokumenty wydawane członkom rodziny, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich, mają nosić nazwę „Karta pobytowa członka rodziny obywatela Unii”. Aby ułatwić identyfikację członków rodziny obywatela Unii, ich karty pobytowe powinny zawierać standardowy tytuł i kod.

(39)  Biorąc pod uwagę zarówno ryzyko związane z bezpieczeństwem, jak i koszty ponoszone przez państwa członkowskie, dowody osobiste oraz karty pobytowe członka rodziny obywatela Unii, których zabezpieczenia nie są wystarczające, powinny być stopniowo wycofywane. Zasadniczo okres wycofywania trwający dziesięć lat w przypadku dowodów osobistych i pięć lat w przypadku kart pobytowych powinien być wystarczający do zapewnienia równowagi między częstotliwością, z jaką zwykle dokonuje się wymiany dokumentów, a potrzebą wypełnienia istniejącej luki w zakresie bezpieczeństwa na terytorium Unii. Jednak w przypadku dokumentów, które nie są wyposażone w istotne zabezpieczenia lub nie są przeznaczone do odczytu maszynowego, ze względów bezpieczeństwa konieczne jest, aby okres ten był krótszy ▌.

(40)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679(10) ma zastosowanie do danych osobowych, które mają być przetwarzane w związku ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia. Należy doprecyzować gwarancje mające zastosowanie do przetwarzanych danych osobowych, a w szczególności do danych wrażliwych, takich jak identyfikatory biometryczne. Osoby, których dane dotyczą, powinny być poinformowane o istnieniu w ich dokumentach nośnika danych biometrycznych, w tym o ich dostępności w formie zbliżeniowej, a także o wszystkich przypadkach wykorzystania danych zawartych w ich dowodów osobistych i dokumentach pobytowych. W każdym przypadku osoby, których dane dotyczą, powinny mieć dostęp do danych osobowych przetwarzanych w ich dowodach osobistych i dokumentach pobytowych, a także prawo do sprostowania tych danych poprzez wydanie nowego dokumentu, w przypadku gdy dane takie są błędne lub niepełne. Nośnik danych powinien zapewniać wysoki poziom zabezpieczenia i skutecznie chronić przechowywane na nim dane osobowe przed nieuprawnionym dostępem.

(41)  Państwa członkowskie powinny być odpowiedzialne za prawidłowe przetwarzanie danych biometrycznych, od ich pobrania do umieszczenia na bezpiecznym nośniku, zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679.

(42)  Państwa członkowskie powinny zachować szczególną ostrożność w przypadku gdy współpracują z usługodawcą zewnętrznym. Współpraca taka nie powinna wykluczać odpowiedzialności państwa członkowskiego wynikającej z prawa Unii lub prawa krajowego z tytułu naruszenia obowiązków w odniesieniu do danych osobowych.

(43)  W niniejszym rozporządzeniu należy określić podstawę gromadzenia i przechowywania danych znajdujących się na nośniku danych w dowodów osobistych i dokumentach pobytowych. Zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym oraz w poszanowaniu zasad konieczności i proporcjonalności państwa członkowskie powinny mieć możliwość przechowywania innych danych ▌na nośniku danych na potrzeby usług elektronicznych lub w innych celach związanych z dowodem osobistym lub dokumentem pobytowym. Przetwarzanie takich danych, w tym ich gromadzenie, oraz cele, do jakich mogą one być wykorzystywane, powinny być dopuszczone w prawie Unii lub prawie krajowym. Wszystkie dane krajowe do takich celów powinny być pod względem logicznym i fizycznym oddzielone od danych biometrycznych, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, i przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679.

(44)  Państwa członkowskie powinny stosować niniejsze rozporządzenie najpóźniej 24 miesiące od dnia jego wejścia w życie. Począwszy od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie powinny wydawać wyłącznie dokumenty, które spełniają wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu.

(45)  Komisja powinna złożyć sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia odpowiednio dwa lata i 11 lat po dacie rozpoczęcia jego stosowania, uwzględniając kwestię tego, czy poziom zabezpieczeń jest właściwy, oraz kwestię wpływu rozporządzenia na prawa podstawowe i zasady ochrony danych. Zgodnie z  Porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa(11) Komisja powinna przeprowadzić ocenę niniejszego rozporządzenia sześć lat po dacie jego wejścia w życie, a następnie co sześć lat, na podstawie informacji zgromadzonych dzięki szczególnym uzgodnieniom w zakresie monitorowania, aby ocenić faktyczny wpływ niniejszego rozporządzenia oraz potrzebę podjęcia dalszych działań. Do celów monitorowania państwa członkowskie powinny gromadzić dane statystyczne dotyczące liczby wydanych przez siebie dowodów osobistych i dokumentów pobytowych.

(46)  Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie wzmocnienie bezpieczeństwa i ułatwienie wykonywania prawa do swobodnego przemieszczania się przez obywateli Unii i członków ich rodzin, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary lub skutki działania możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(47)  Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych oraz jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych obejmującymi poszanowanie godności ludzkiej, prawo do integralności osoby, zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania, prawo do równości wobec prawa, prawo do niedyskryminacji, prawa dzieci, prawa osób starszych, prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, prawo do ochrony danych osobowych, prawo do swobodnego przemieszczania się oraz prawo do skutecznego środka prawnego. Przy wdrażaniu niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie powinny przestrzegać postanowień Karty praw podstawowych.

(48)  Europejski Inspektor Ochrony Danych i Agencja Praw Podstawowych wydali opinię odpowiednio w dniu 10 sierpnia 2018 r.(12) i 5 września 2018.(13),

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Rozdział I

PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie wzmacnia normy dotyczące zabezpieczeń mające zastosowanie do dowodów osobistych wydawanych przez państwa członkowskie swoim obywatelom oraz do dokumentów pobytowych wydawanych przez państwa członkowskie obywatelom Unii i członkom ich rodzin, kiedy korzystają oni z prawa do swobodnego przemieszczania się.

Artykuł 2

Zakres

Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do:

a)  dowodów osobistych, które państwa członkowskie wydają swoim obywatelom i o których mowa w art. 4 ust. 3 dyrektywy 2004/38/WE;

Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do tymczasowych dokumentów potwierdzających tożsamość o okresie ważności krótszym niż sześć miesięcy.

b)  zaświadczeń o rejestracji wydawanych zgodnie z art. 8 dyrektywy 2004/38/WE obywatelom Unii, których okres pobytu w przyjmującym państwie członkowskim przekracza trzy miesiące oraz dokumentów poświadczających pobyt stały wydawanych zgodnie z art. 19 dyrektywy 2004/38/WE obywatelom Unii na wniosek;

c)  kart pobytowych wydawanych zgodnie z art. 10 dyrektywy 2004/38/WE członkom rodziny obywatela Unii, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich, oraz kart stałego pobytu wydawanych zgodnie z art. 20 dyrektywy 2004/38/WE członkom rodzin obywateli Unii, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich.

ROZDZIAŁ II

KRAJOWE dowody osobiste

Artykuł 3

Normy dotyczące zabezpieczeń/wzór/specyfikacje

1.  Dowody osobiste wydawane przez państwa członkowskie są wytwarzane w formacie ID-1 i zawierają pole przeznaczone do odczytu maszynowego. Takie dowody osobiste opierają się na specyfikacjach i minimalnych normach dotyczących zabezpieczeń określonych w dokumencie ICAO nr 9303 i są zgodne z wymogami określonymi w lit. c), d), f) i g) załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1030/2002 w wersji zmienionej rozporządzeniem (UE) 2017/1954.

2.  Elementy danych zawarte na dowodach osobistych są zgodne ze specyfikacjami określonymi w części 5 dokumentu ICAO nr 9303.

W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, numer dokumentu może być umieszczony w polu I, a wskazanie płci danej osoby jest fakultatywne.

3.  Na dokumencie widnieje tytuł „Dowód osobisty” lub inne ogólnie przyjęte oznaczenie krajowe w języku urzędowym lub językach urzędowych wydającego państwa członkowskiego oraz słowa „Dowód osobisty” w co najmniej jednym innym języku urzędowym instytucji Unii.

4.  Dowód osobisty zawiera, z przodu, dwuliterowy kod państwa członkowskiego wydającego dokument, wydrukowany w sposób kontrastujący na tle niebieskiego prostokąta i otoczony 12 żółtymi gwiazdami.

5.  Dowody osobiste są wyposażone w nośnik danych o wysokim stopniu zabezpieczenia, który zawiera wizerunek twarzy posiadacza dokumentu i dwa odciski palców w formatach cyfrowych. W odniesieniu do pobierania identyfikatorów biometrycznych państwa członkowskie stosują specyfikacje techniczne określone w decyzji Komisji C(2018)7767(14).

6.  Nośnik danych musi mieć wystarczającą pojemność i wydajność, aby zagwarantować integralność, autentyczność i poufność danych. Przechowywane dane są dostępne w formie bezstykowej i zabezpieczone, jak określono w decyzji C(2018)7767. Państwa członkowskie wymieniają się informacjami niezbędnymi do uwierzytelnienia nośnika danych oraz do dostępu do danych biometrycznych i ich weryfikacji, o których mowa w ust. 5.

7.  Z obowiązku złożenia odcisków palców mogą być zwolnione dzieci poniżej 12 roku życia.

Z obowiązku złożenia odcisków palców zwolnione są dzieci poniżej 6 roku życia.

Z obowiązku złożenia odcisków palców zwolnione są osoby, od których pobranie takich odcisków jest fizycznie niemożliwe.

8.  Jeżeli jest to konieczne i proporcjonalne do zamierzonego celu, państwa członkowskie mogą zamieszczać dane szczegółowe i adnotacje do użytku krajowego, zgodnie z wymogami prawa krajowego. Nie może to spowodować obniżenia efektywności minimalnych norm dotyczących zabezpieczeń oraz transgranicznej kompatybilności dowodów osobistych.

9.  W przypadku gdy państwa członkowskie umieszczają podwójny interfejs lub osobny nośnik danych w dowodzie osobistym, dodatkowy nośnik danych musi być zgodny z odpowiednimi normami ISO i nie może zakłócać w żaden sposób działania nośnika danych, o którym mowa w ust. 5.

10.  W przypadku gdy państwa członkowskie przechowują w dowodów osobistych dane na użytek usług elektronicznych, takich jak administracja elektroniczna i e-biznes, takie dane krajowe muszą być pod względem logicznym i fizycznym oddzielone od danych biometrycznych, o których mowa w ust. 5.

11.  W przypadku gdy państwa członkowskie wprowadzają do dowodów osobistych dodatkowe zabezpieczenia ▌, nie może obniżyć to poziomu kompatybilności transgranicznej takich dowodów osobistych ani skuteczności minimalnych norm dotyczących zabezpieczeń.

Artykuł 4

Okres ważności

1.  Minimalny okres ważności dowodów osobistych wynosi pięć lat, a maksymalny okres ważności – dziesięć lat.

2.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie mogą przewidzieć okres ważności:

a)  krótszy niż pięć lat w przypadku dowodów osobistych wydawanych osobom małoletnim;

b)  w wyjątkowych przypadkach, krótszy niż pięć lat w przypadku dowodów osobistych wydawanych osobom w szczególnych i ściśle określonych okolicznościach oraz w przypadku gdy okres ważności tych dokumentów jest ograniczony zgodnie z prawem Unii i prawem krajowym;

c)  przekraczający dziesięć lat w przypadku dowodów osobistych wydawanych osobom, które ukończyły 70 rok życia;

3.  Państwa członkowskie wydają dowód osobisty o okresie ważności wynoszącym dwanaście miesięcy lub mniej w przypadku gdy chwilowo fizycznie niemożliwe jest pobranie odcisków któregokolwiek z palców wnioskodawcy.

Artykuł 5

Stopniowe wycofywanie

1.   Dowody osobiste, które nie spełniają wymogów określonych w art. 3, tracą ważność wraz z upływem okresu ich ważności lub najpóźniej do dnia ... [dziesięć lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia], w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. ▌

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1:

a)   dowody osobiste, które nie spełniają minimalnych norm dotyczących zabezpieczeń, określonych w części 2 dokumentu ICAO nr 9303, lub które nie zawierają funkcjonalnego pola przeznaczonego do odczytu maszynowego, określonego w ust. 3, tracą ważność wraz z upływem okresu ich ważności lub najpóźniej do dnia ... [pięć lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia], w zależności od tego, co nastąpi wcześniej;

b)  dowody osobiste osób w wieku 70 lat i powyżej w dniu ... [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia], które spełniają minimalne normy dotyczące zabezpieczeń, określone w części 2 dokumentu ICAO nr 9303, i które zawierają funkcjonalne pole przeznaczone do odczytu maszynowego, określone w ust. 3, tracą ważność wraz z upływem okresu ich ważności.

3.   Na potrzeby ust. 2, funkcjonalne pole przeznaczone do odczytu maszynowego oznacza:

a)  pole przeznaczone do odczytu maszynowego, zgodne z częścią 3 dokumentu ICAO nr 9303; lub

b)  inne pole przeznaczone do odczytu maszynowego, w odniesieniu do którego państwo członkowskie dokonujące wpisu powiadamia Komisję o zasadach wymaganych do odczytania i wyświetlania zawartych w nim informacji, chyba że państwo członkowskie powiadomi Komisję, do dnia ... [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia], o swoim braku zdolności do odczytania i wyświetlania tych informacji.

Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. b), Komisja informuje odpowiednio zainteresowane państwo członkowskie i Radę.

ROZDZIAŁ III

Dokumenty pobytowe dla obywateli Unii

Artykuł 6

Minimalny zakres informacji, które muszą być zawarte

Dokumenty pobytowe, w przypadku gdy są wydawane przez państwa członkowskie obywatelom Unii, zawierają przynajmniej następujące informacje:

a)  tytuł dokumentu w języku urzędowym lub językach urzędowych danego państwa członkowskiego oraz w co najmniej jednym innym języku urzędowym instytucji Unii;

b)  wyraźną informację, że dokument jest wydany obywatelowi Unii zgodnie z dyrektywą 2004/38/WE;

c)  numer dokumentu;

d)  nazwisko (nazwiska) i imię (imiona) posiadacza;

e)  datę urodzenia posiadacza;

f)   informacje, które mają być zawarte w zaświadczeniach o rejestracji i dokumentach poświadczający pobyt stały, wydanych zgodnie z, odpowiednio, art. 8 i 19 dyrektywy 2004/38/WE;

g)  organ wydający;

h)  na awersie, dwuliterowy kod państwa członkowskiego wydającego dokument, wydrukowany w sposób kontrastujący w niebieskim prostokącie i otoczony 12 żółtymi gwiazdami.

Jeżeli państwo członkowskie podejmie decyzję o pobieraniu odcisków palców, odpowiednie zastosowanie ma art. 3 ust. 7.

Z obowiązku złożenia odcisków palców zwolnione są osoby, w przypadku których pobranie takich odcisków jest fizycznie niemożliwe.

ROZDZIAŁ IV

Karty pobytowe dla CZŁONKÓW rodziny, KTÓRZY NIE SĄ OBYWATELAMI JEDNEGO Z PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

Artykuł 7

Jednolity wzór

1.  Przy wydawaniu kart pobytowych członkom rodziny obywateli Unii, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich, państwa członkowskie stosują ten sam format, który określono w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1030/2002 w wersji zmienionej rozporządzeniem (UE) 2017/1954 i wdrożonym decyzją Komisji C(2018)7767.

2.  W drodze odstępstwa od ust. 1 dokument nosi tytuł „Karta pobytowa” lub „Karta stałego pobytu”. Państwa członkowskie wskazują, że dokumenty te są wydawane członkowi rodziny obywatela Unii zgodnie z dyrektywą 2004/38/WE. W tym celu państwa członkowskie stosują standardowy kod „członek rodziny obywatela UE, art. 10 dyrektywy 2004/38/WE”, lub „członek rodziny obywatela UE, art. 20 dyrektywy 2004/38/WE”, w polu danych [10], o czym mowa w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1030/2002 w wersji zmienionej rozporządzeniem (UE) 2017/1954.

3.  Państwa członkowskie mogą zamieszczać dane do użytku krajowego zgodnie z prawem krajowym. Przy zamieszczaniu i przechowywaniu takich danych państwa członkowskie przestrzegają wymogów określonych w art. 4 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1030/2002 w wersji zmienionej rozporządzeniem (UE) 2017/1954.

Artykuł 8

Stopniowe wycofywanie istniejących kart pobytowych

1.  Karty pobytowe członków rodziny obywatela Unii niebędących obywatelami jednego z państw członkowskich, które nie spełniają wymogów art. 7, tracą ważność wraz z upływem okresu ich ważności lub najpóźniej dnia ... [pięć lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia], w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

2.  W drodze odstępstwa od ust. 1 karty pobytowe członków rodziny obywatela Unii niebędących obywatelami jednego z państw członkowskich, które nie spełniają minimalnych norm dotyczących zabezpieczeń, określonych w części 2 dokumentu ICAO nr 9303, lub które nie zawierają funkcjonalnego pola odczytu maszynowego zgodnego z częścią 3 dokumentu ICAO nr 9303, tracą ważność wraz z upływem okresu ich ważności lub najpóźniej dnia ... [dwa lata po dacie rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia], w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

ROZDZIAŁ V

WSPÓLNE PRZEPISY

Artykuł 9

Punkt kontaktowy

1.  Każde państwo członkowskie wyznacza co najmniej jeden organ centralny jako punkt kontaktowy na potrzeby wdrożenia niniejszego rozporządzenia. W przypadku gdy państwo członkowskie wyznaczyło więcej niż jeden organ centralny, wskazuje ono, który z tych organów będzie punktem kontaktowym w celu wykonania niniejszego rozporządzenia. Nazwę tego organu przekazuje ono do wiadomości Komisji oraz innych państw członkowskich. Jeżeli państwo członkowskie zmieni wyznaczony organ, informuje o tym odpowiednio Komisję i pozostałe państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby punkty kontaktowe wiedziały o istnieniu podmiotów udzielających informacji i pomocy na poziomie Unii, w tym jednolitego portalu cyfrowego określonego w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1724(15), oraz aby były w stanie z nimi współpracować.

Artykuł 10

Pobieranie identyfikatorów biometrycznych

1.  Identyfikatory biometryczne gromadzone są wyłącznie przez wykwalifikowany i odpowiednio upoważniony personel, wyznaczony przez krajowe organy odpowiedzialne za wydawanie dowodów osobistych lub dokumentów pobytowych, w celu umieszczenia ich na nośniku o wysokim stopniu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 5 w odniesieniu do dowodów osobistych oraz w art. 7 ust. 1 w odniesieniu do kart pobytowych. W drodze odstępstwa od zdania pierwszego odciski palców są pobierane wyłącznie przez wykwalifikowany i odpowiednio upoważniony personel takich organów, z wyjątkiem przypadków, w których wnioski przedkładane są organom dyplomatycznym i konsularnym państwa członkowskiego.

W celu zapewnienia zgodności identyfikatorów biometrycznych z tożsamością wnioskodawcy, wnioskodawca stawia się osobiście co najmniej raz w trakcie procedury wydawania dokumentu w odniesieniu do każdego wniosku.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby wprowadzono właściwe i skuteczne procedury pobierania identyfikatorów biometrycznych oraz aby procedury te nie naruszały praw i zasad określonych w Karcie praw podstawowych, Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka.

W przypadku gdy występują trudności w pobieraniu identyfikatorów biometrycznych, państwa członkowskie zapewniają wprowadzenie odpowiednich procedur w celu ochrony godności danej osoby.

3.  Poza przypadkami, gdy jest to wymagane w celu przetwarzania zgodnie z prawem Unii i prawem krajowym, identyfikatory biometryczne gromadzone na potrzeby personalizacji dowodów osobistych lub dokumentów pobytowych są przechowywane w wysoce bezpieczny sposób i wyłącznie do dnia odbioru dokumentu, a w każdym razie nie dłużej niż 90 dni od daty wydania tego dokumentu. Po upływie tego okresu identyfikatory biometryczne zostają natychmiast usunięte lub zniszczone.

Artykuł 11

Ochrona danych osobowych i odpowiedzialność

1.  Bez uszczerbku dla rozporządzenia (UE) 2016/679 państwa członkowskie zapewniają bezpieczeństwo, integralność, autentyczność i poufność danych gromadzonych i przechowywanych na użytek niniejszego rozporządzenia.

2.  Na użytek niniejszego rozporządzenia organy odpowiedzialne za wydawanie dowodów osobistych i dokumentów pobytowych uznaje się za administratora, o którym mowa w art. 4 ust. 7 rozporządzenia (UE) 2016/679, i są one odpowiedzialne za przetwarzanie danych osobowych.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby organy nadzoru mogły w pełni wykonywać swoje zadania, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2016/679, w tym miały dostęp do wszystkich danych osobowych i wszelkich niezbędnych informacji, a także do pomieszczeń lub sprzętu do przetwarzania danych prowadzonego przez właściwe organy.

4.  Współpraca z usługodawcami zewnętrznymi nie wyklucza odpowiedzialności państwa członkowskiego, która może wynikać z prawa Unii lub prawa krajowego z tytułu naruszenia obowiązków w odniesieniu do danych osobowych.

5.  Informacje w formie nadającej się do odczytu maszynowego umieszcza się na dowodzie osobistym lub dokumencie pobytowym wyłącznie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz prawem krajowym wydającego państwa członkowskiego.

6.  Dane biometryczne  przechowywane na nośniku danych dowodów osobistych i dokumentów pobytowych są wykorzystywane wyłącznie zgodnie z prawem Unii i prawem krajowym przez odpowiednio upoważniony personel właściwych organów krajowych i agencji unijnych dla potrzeb weryfikacji:

a)  autentyczności dowodu osobistego lub dokumentu pobytowego;

b)  tożsamości jego posiadacza za pomocą bezpośrednio dostępnych porównywalnych cech w przypadkach, gdy okazanie dowodu osobistego lub dokumentu pobytowego jest wymagane przepisami.

7.  Państwa członkowskie prowadzą i przekazują Komisji co roku wykaz właściwych organów mających dostęp do danych biometrycznych przechowywanych na nośniku danych, o którym mowa w art. 3 ust. 5 niniejszego rozporządzenia. Komisja publikuje w internecie zestawienie takich wykazów krajowych.

Artykuł 12

Monitorowanie

Do dnia ... [12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] Komisja określa szczegółowy program monitorowania skutków, rezultatów i wpływu niniejszego rozporządzenia, w tym jego wpływu na prawa podstawowe.

W programie monitorowania określa się środki, za pomocą których dane i inne niezbędne dowody mają być gromadzone, a także przedziały czasowe, w jakich ma się to odbywać. Wskazuje się w nim również działania, jakie mają być podejmowane przez Komisję i przez państwa członkowskie w celu gromadzenia i analizowania danych oraz innych dowodów.

Państwa członkowskie dostarczają Komisji dane i inne dowody niezbędne do takiego monitorowania.

Artykuł 13

Sprawozdawczość i ocena

1.  Odpowiednio po upływie dwóch, a następnie 11 lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie z jego wdrożenia, w szczególności w odniesieniu do ochrony praw podstawowych i danych osobowych.

2.  ▌ Sześć lat po dacie rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, a następnie co sześć lat, Komisja dokonuje jego oceny i przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie z głównymi ustaleniami. Sprawozdanie dotyczy w szczególności:

a)  wpływu niniejszego rozporządzenia na prawa podstawowe;

b)  mobilności obywateli Unii;

c)  skuteczności weryfikacji biometrycznej w zapewnianiu bezpieczeństwa dokumentów podróży;

d)  możliwego korzystania z kart pobytowych jako dokumentów podróży;

e)  możliwej dalszej wizualnej harmonizacji dowodów osobistych;

f)  konieczności wprowadzenia wspólnych zabezpieczeń tymczasowych dokumentów potwierdzających tożsamość w celu polepszenia ich uznawalności.

3.  Państwa członkowskie i właściwe agencje unijne przekazują Komisji informacje niezbędne do przygotowania tych sprawozdań.

Artykuł 14

Dodatkowe specyfikacje techniczne

1.  W celu zapewnienia, w stosownych przypadkach, aby dowody osobiste i dokumenty pobytowe, o których mowa w art. 2 lit. a) i c), były zgodne z przyszłymi minimalnymi normami dotyczącymi zabezpieczeń, Komisja określa w drodze aktów wykonawczych dodatkowe specyfikacje techniczne dotyczące:

a)   dodatkowych zabezpieczeń i wymagań, łącznie z normami dotyczącymi wzmocnionej ochrony przed przerabianiem, podrabianiem i fałszowaniem;

b)  specyfikacji technicznych nośnika identyfikatorów biometrycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 5, i ich zabezpieczenia, w tym uniemożliwienia nieuprawnionego dostępu i ułatwienia zatwierdzania;

c)  wymagań dotyczących jakości oraz wspólnych norm technicznych odnoszących się do wizerunku i odcisków palców.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 15 ust. 2.

2.  Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2, można podjąć decyzję, że specyfikacje, o których mowa w niniejszym artykule, mają być niejawne i nie podlegać publikacji. W takim przypadku są one udostępniane wyłącznie wyznaczonym przez państwa członkowskie podmiotom odpowiedzialnym za drukowanie oraz osobom należycie upoważnionym przez dane państwo członkowskie lub Komisję.

3.  Każde państwo członkowskie wyznacza jeden podmiot odpowiedzialny za drukowanie dowodów osobistych i jeden podmiot odpowiedzialny za drukowanie kart pobytowych członków rodziny obywateli Unii oraz podaje nazwy takich organów Komisji i pozostałym państwom członkowskim. Państwa członkowskie są uprawnione do zmiany takich wyznaczonych organów oraz informują o tym odpowiednio Komisję i pozostałe państwa członkowskie.

Państwa członkowskie mogą również postanowić o wyznaczeniu jednego podmiotu odpowiedzialnego za drukowanie zarówno dowodów osobistych, jak i kart pobytowych członków rodzin obywateli Unii, oraz podają nazwę tego podmiotu Komisji i pozostałym państwom członkowskim.

Co najmniej dwa państwa członkowskie mogą również podjąć decyzję o wyznaczeniu jednego podmiotu do tych celów, o czym informują odpowiednio Komisję i pozostałe państwa członkowskie.

Artykuł 15

Procedura komitetowa

1.  Komisję wspomaga komitet powołany na mocy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1683/95. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011. W przypadku gdy komitet nie wyda opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i zastosowanie ma art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł 16

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia ... [24 miesiące po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w … dnia …

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 367 z 10.10.2018, s. 78.
(2)Dz.U. C 367 z 10.10.2018, s. 78.
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r.
(4)Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77).
(5)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 73).
(6) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1030/2002 ustanawiające jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich (Dz.U. L 157 z 15.6.2002, s. 1).
(7) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
(8) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1683/95 z dnia 29 maja 1995 r. ustanawiające jednolity formularz wizowy (Dz.U. L 164 z 14.7.1995, s. 1).
(9) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1954 z dnia 25 października 2017 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1030/2002 ustanawiające jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich (Dz.U. L 286 z 1.11.2017, s. 9).
(10)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).
(11)Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
(12) Dz.U. C 338 z 11.9.2018, s. 22.
(13) Dotychczas nieopublikowane.
(14) Decyzja Komisji C(2018)7767 z dnia 30 listopada 2018 r. określająca specyfikację techniczną jednolitego wzoru dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich.
(15) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1724 z dnia 2 października 2018 r. w sprawie utworzenia jednolitego portalu cyfrowego w celu zapewnienia dostępu do informacji, procedur oraz usług wsparcia i rozwiązywania problemów, a także zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 1).


Zarządzanie bezpieczeństwem infrastruktury drogowej ***I
PDF 266kWORD 75k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2008/96/WE w sprawie zarządzania bezpieczeństwem infrastruktury drogowej (COM(2018)0274 – C8-0196/2018 – 2018/0129(COD))
P8_TA-PROV(2019)0346A8-0008/2019

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0274),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 91 ust. 1 lit. c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0196/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Riksdag, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 17 października 2018 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 6 lutego 2019 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 27 lutego 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A8-0008/2019),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 4 kwietnia 2019 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... zmieniającej dyrektywę 2008/96/WE w sprawie zarządzania bezpieczeństwem infrastruktury drogowej(3)

P8_TC1-COD(2018)0129


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(4),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(5),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(6),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Komunikat Komisji z dnia 20 lipca 2010 r. do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „W kierunku europejskiego obszaru bezpieczeństwa ruchu drogowego: kierunki polityki bezpieczeństwa ruchu drogowego na lata 2011–2020” określa cele strategiczne Unii polegające na zmniejszeniu do 2020 r. liczby śmiertelnych ofiar wypadków drogowych o połowę w porównaniu z rokiem 2010 oraz na zmniejszeniu tej liczby niemal do zera do 2050 r. W ostatnich latach tempo realizacji tych celów uległo jednak znacznemu spowolnieniu. W konkluzjach z dnia 8 czerwca 2017 r. w sprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego popierających oświadczenie z Valletty z marca 2017 r. Rada zatwierdziła nowy śródokresowy cel polegający na zmniejszeniu do 2030 r. liczby ciężko rannych o połowę w porównaniu z 2020 r. Potrzebne są zatem większe wysiłki, aby osiągnąć obydwa te cele.

(2)  Zgodnie z podejściem typu „bezpieczny system” ofiarom śmiertelnym i poważnym obrażeniom, które są wynikiem wypadków drogowych, można w dużej mierze zapobiec. Zapewnienie, aby wypadki drogowe nie prowadziły do poważnych lub śmiertelnych urazów, powinno być przedmiotem współodpowiedzialności na wszystkich szczeblach. W szczególności dobrze zaprojektowane i odpowiednio utrzymane drogi z wyraźnym oznakowaniem poziomym i pionowym powinny zmniejszyć prawdopodobieństwo wypadków drogowych, natomiast drogi wybaczające błędy (drogi zaprojektowane w inteligentny sposób, aby sprawić, że błędy popełniane podczas jazdy nie będą powodowały natychmiastowych poważnych lub śmiertelnych skutków) powinny zmniejszyć dotkliwość wypadków drogowych. Komisja powinna zapewnić wytyczne dotyczące zapewnienia i utrzymania „poboczy wybaczających błędy” w oparciu o doświadczenia wszystkich państw członkowskich.

(3)  Drogi transeuropejskiej sieci transportowej (sieci TEN-T) określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013(7) mają kluczowe znaczenie dla wspierania integracji europejskiej. Należy zatem zagwarantować wysoki poziom bezpieczeństwa na tych drogach.

(4)  Wdrożone w sieci TEN-T procedury zarządzania bezpieczeństwem infrastruktury drogowej przyczyniły się do zmniejszenia liczby ofiar śmiertelnych i poważnych obrażeń w Unii. Z oceny skutków dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/96/WE(8) wynika, że państwa członkowskie, które dobrowolnie stosują zasady zarządzania bezpieczeństwem infrastruktury drogowej („RISM”) na swoich drogach krajowych poza siecią TEN-T, osiągnęły znacznie lepsze wyniki w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego niż państwa członkowskie, które tego nie czynią. Dlatego konieczne jest stosowanie zasad RISM również na pozostałych częściach europejskiej sieci drogowej.

(5)  Ważne jest, by odcinki dróg zbudowane na mostach i odcinki dróg przebiegające przez tunele, które są częścią sieci w ramach zakresu niniejszej dyrektywy, były również objęte niniejszą dyrektywą w odniesieniu do bezpieczeństwa drogowego, z wyjątkiem tuneli objętych dyrektywą 2004/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (9).

(6)  Aby zapewnić bezpieczeństwo ruchu drogowego, ważne jest, by wjazdy na parkingi i wyjazdy z parkingów wzdłuż sieci objętej zakresem niniejszej dyrektywy, w szczególności przy autostradach i drogach głównych, również były objęte niniejszą dyrektywą.

(7)  Warunki sezonowe znacznie różnią się w poszczególnych państwach członkowskich i regionach. Ważne jest zatem, aby warunki te zostały odpowiednio uwzględnione w przepisach krajowych transponujących niniejszą dyrektywę.

(8)  Duża część wypadków drogowych ma miejsce na niewielkiej części sieci drogowej, gdzie natężenie ruchu i prędkość są wysokie, a ruch odbywa się w szerokim zakresie prędkości. W związku z tym ograniczone rozszerzenie zakresu dyrektywy 2008/96/WE na autostrady i inne drogi główne nienależące do sieci TEN-T powinno znacząco przyczynić się do poprawy bezpieczeństwa infrastruktury drogowej w całej Unii.

(9)  W celu zapewnienia, aby takie rozszerzenie zakresu stosowania odniosło zamierzony skutek, drogi główne inne niż autostrady powinny zgodnie z logiką obejmować wszystkie drogi należące do najwyższej kategorii dróg poniżej kategorii autostrad w krajowej klasyfikacji dróg. Z tego samego powodu należy zachęcać państwa członkowskie do zapewnienia, aby przynajmniej wszystkie drogi, do których dyrektywa 2008/96/WE miała zastosowanie przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, również na zasadzie dobrowolności, pozostały objęte niniejszą dyrektywą.

(10)  Obowiązkowe stosowanie procedur określonych w dyrektywie 2008/96/WE w odniesieniu do każdego projektu dotyczącego infrastruktury drogowej poza obszarami miejskimi, realizowanego przy wykorzystaniu finansowania unijnego, powinno zapobiec wykorzystywaniu środków unijnych do budowy dróg niespełniających wymogów bezpieczeństwa.

(11)  Dyrektywa 2008/96/WE dotyczy wyłącznie infrastruktury drogowej. Niniejsza dyrektywa nie narusza zatem przepisów ruchu drogowego, ani kompetencji państw członkowskich w kwestii podejmowania decyzji według własnego uznania w odniesieniu do nakazów przewidzianych w przepisach ruchu drogowego. Należy przestrzegać genewskiej konwencji Narodów Zjednoczonych o ruchu drogowym z dnia 19 września 1949 r. i wiedeńskiej konwencji o ruchu drogowym z dnia 8 listopada 1968 r., a także konwencji wiedeńskiej o znakach i sygnałach drogowych z dnia 8 listopada 1968 r.

(12)  Oparta na analizie ryzyka ocena bezpieczeństwa ruchu drogowego obejmująca całą sieć okazała się skutecznym i efektywnym narzędziem służącym do identyfikacji odcinków sieci, które powinny być przedmiotem bardziej szczegółowych kontroli bezpieczeństwa ruchu drogowego, oraz do priorytetowego traktowania inwestycji w zależności od ich potencjału w zakresie poprawy bezpieczeństwa w całej sieci. W związku z tym cała sieć drogowa objęta zakresem niniejszej dyrektywy powinna być systemowo oceniana, w tym w oparciu o dane gromadzone za pomocą środków elektronicznych i cyfrowych, w celu zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego w całej Unii.

(13)  Włączenie najbardziej skutecznych elementów z poprzedniej procedury klasyfikacji ze względu na bezpieczeństwo oraz zarządzanie siecią drogową w użytkowaniu do nowej procedury oceny bezpieczeństwa ruchu drogowego obejmującej całą sieć powinno umożliwić lepszą identyfikację odcinków dróg o największych możliwościach poprawy bezpieczeństwa, gdzie ukierunkowane interwencje powinny przynieść największą poprawę.

(14)  Aby poprawić jakość, obiektywność i wydajność procedur RISM, należy umożliwić państwom członkowskim korzystanie, w stosownych przypadkach, z ciągle rozwijających się technologii służących kontroli odcinków dróg, dokumentowanie warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz zbieranie innych danych odnoszących się do bezpieczeństwa sieci drogowej.

(15)  Systematyczne działania następcze w związku z ustaleniami wynikającymi z procedur zarządzania bezpieczeństwem infrastruktury drogowej są konieczne do zapewnienia poprawy bezpieczeństwa infrastruktury drogowej, co jest niezbędne do realizacji unijnych celów w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego. W tym celu w planach działań priorytetowych należy zapewnić jak najszybsze wdrożenie niezbędnych interwencji. W szczególności w następstwie ustaleń wynikających z oceny bezpieczeństwa ruchu drogowego obejmującej całą sieć należy prowadzić albo ukierunkowane kontrole ruchu drogowego, albo, jeżeli jest to możliwe i opłacalne, bezpośrednie działania zaradcze służące wyeliminowaniu lub zmniejszeniu ryzyka dla bezpieczeństwa ruchu drogowego bez nakładania niepotrzebnych obciążeń administracyjnych.

(16)  Należy poprawić stan bezpieczeństwa na istniejących drogach poprzez ukierunkowane inwestycje realizowane na określonych odcinkach dróg charakteryzujących się największą koncentracją wypadków lub największymi możliwościami ich ograniczenia.

(17)  Finansowanie i zachęty finansowe na szczeblu Unii mogą, zgodnie z obowiązującymi warunkami, być stosowane do udzielania wsparcia dla takich inwestycji i stanowić uzupełnienie odpowiednich krajowych inwestycji i zachęt.

(18)  Szczególnie wysokim ryzykiem wypadków charakteryzują się odcinki sieci drogowej przylegające do tuneli drogowych należących do transeuropejskiej sieci drogowej określone w dyrektywie 2004/54/WE. W celu poprawy bezpieczeństwa sieci dróg objętych niniejszą dyrektywą należy zatem wprowadzić wspólne kontrole bezpieczeństwa ruchu drogowego na tych odcinkach z udziałem przedstawicieli zarówno właściwych organów odpowiedzialnych za drogi, jak i za tunele.

(19)  W 2017 r. niechronieni użytkownicy drogi stanowili 47 % ofiar śmiertelnych wypadków drogowych w Unii. Zapewnienie uwzględnienia interesów niechronionych użytkowników dróg we wszystkich procedurach RISM i opracowanie wymogów w zakresie jakości infrastruktury dla takich użytkowników dróg powinno zatem przyczynić się do poprawy ich bezpieczeństwa na drodze.

(20)  Aby umożliwić państwom członkowskim wzmocnienie procedur mających na celu zapewnienie operacyjnego wykorzystania ich oznakowania poziomego i pionowego, należy ustanowić wspólne specyfikacje w celu wspierania skutecznej czytelności i wykrywalności oznakowania poziomego i pionowego dla kierowców i zautomatyzowanych systemów wspomagania kierowcy.

(21)  Poprawa bezpieczeństwa jest priorytetem również w przypadku przejazdów kolejowych (np. sygnalizacja, poprawa infrastruktury). Według sprawozdania dotyczącego bezpieczeństwa i interoperacyjności kolei w UE za 2018 r., przygotowanego przez Agencję Kolejową Unii Europejskiej, w 2016 r. na 108 000 przejazdów kolejowych w Unii doszło do 433 poważnych wypadków, w których zginęło 255 osób, a 217 osób odniosło poważne obrażenia. W związku z tym należy zidentyfikować przejazdy kolejowe, które stwarzają wysokie ryzyko dla bezpieczeństwa, w celu ich poprawy.

(22)  Wysokiej jakości oznakowanie poziome i pionowe ma kluczowe znaczenie dla wspierania kierowców oraz pojazdów połączonych i zautomatyzowanych. Wspólne specyfikacje dotyczące oznakowania poziomego i pionowego powinny stanowić podstawę dla upowszechniania zaawansowanych połączonych i zautomatyzowanych systemów mobilności. Preferowane byłoby wspólne europejskie podejście zgodne z Konwencją wiedeńską o znakach i sygnałach drogowych z 1968 r.

(23)  Aby wzmocnić oczekiwane wyniki stosowania niniejszej dyrektywy oraz zapewnić odpowiedni poziom bezpieczeństwa w sytuacjach nadzwyczajnych, państwa członkowskie mogłyby ułatwić współpracę między ich służbami ochrony ludności, służbami reagowania kryzysowego i służbami policji ruchu drogowego, w stosownych przypadkach, a w szczególności na transgranicznych odcinkach dróg. Jeżeli potrzebna jest współpraca między państwami członkowskimi w zakresie tych działań, Unijny Mechanizm Ochrony Ludności zapewnia ku temu ramy zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady 1313/2013/UE(10).

(24)  Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących zamówień publicznych, w szczególności dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE(11), specyfikacje techniczne dotyczące bezpieczeństwa powinny być publicznie dostępne w przypadku zamówień publicznych realizowanych w sektorze infrastruktury drogowej.

(25)  W celu zapewnienia przejrzystości i zwiększenia rozliczalności należy podawać ratingi bezpieczeństwa drogowego, tak by użytkownicy dróg byli informowani o stanie infrastruktury, a ich świadomość ogólnie wzrastała.

(26)  Należy zachęcać do wymiany doświadczeń w zakresie podejścia „Bezpieczny system” między ekspertami oraz wymiany informacji między kontrolerami bezpieczeństwa ruchu drogowego.

(27)  Publikacja wyników ocen bezpieczeństwa ruchu drogowego obejmujących całą sieć powinna umożliwić porównanie poziomu bezpieczeństwa infrastruktury drogowej w całej Unii.

(28)  Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, czyli ustanowienie procedur zapewniających spójny wysoki poziom bezpieczeństwa ruchu drogowego w sieci TEN-T oraz sieci autostrad i dróg głównych w całej Unii, nie może zostać osiągnięty w wystarczającym stopniu przez państwa członkowskie, lecz może być lepiej osiągnięty na poziomie unijnym, gdyż poprawa jest konieczna w skali unijnej w celu zapewnienia konwergencji w kierunku wyższych norm bezpieczeństwa infrastruktury drogowej, Unia może przyjąć odpowiednie środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co konieczne do osiągnięcia tego celu. W wyniku działań na szczeblu unijnym podróże w całej Unii powinny stać się bezpieczniejsze, co z kolei powinno spowodować poprawę funkcjonowania rynku wewnętrznego i stanowić wsparcie dla realizacji celu dotyczącego spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej.

(29)  W celu zagwarantowania, że treść procedur RISM będzie w dalszym ciągu odzwierciedlać najlepszą dostępną wiedzę techniczną, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu dostosowania załączników do dyrektywy do postępu technicznego. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa(12). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(30)  Niezbędne są szczególne środki w celu ciągłej poprawy praktyk w zakresie zarządzania bezpieczeństwem ruchu drogowego oraz ułatwienia rozpoznawania oznakowania poziomego i pionowego przez pojazdy wyposażone w układy wspomagania kierowcy lub wyższe poziomy automatyzacji. W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania odpowiednich przepisów niniejszej dyrektywy należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011(13).

(31)  Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2008/96/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zmiany w dyrektywie 2008/96/WE

W dyrektywie 2008/96/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)  art. 1 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1.  Niniejsza dyrektywa wymaga ustanowienia i wdrożenia procedur dotyczących przeprowadzania przez państwa członkowskie ocen wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, audytów bezpieczeństwa ruchu drogowego, kontroli bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz ocen bezpieczeństwa ruchu drogowego obejmujących całą sieć.

2.  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do dróg wchodzących w skład transeuropejskiej sieci drogowej, autostrad i innych dróg głównych, znajdujących się na etapie projektu, budowy lub użytkowania.

3.  Niniejsza dyrektywa ma również zastosowanie do dróg i projektów infrastruktury drogowej nieobjętych ust. 2, które znajdują się poza obszarami miejskimi, nie zapewniają dostępu do przylegających do nich nieruchomości, są realizowane z funduszy unijnych, z wyjątkiem dróg, które nie są otwarte dla ogólnego ruchu pojazdów silnikowych, jak np. ścieżki rowerowe, lub dróg, które nie są zaprojektowane do celów ogólnego ruchu, jak np. drogi dojazdowe do obiektów przemysłowych, rolnych lub leśnych.

4.  Państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu niniejszej dyrektywy drogi główne, które stwarzają niewielkie zagrożenie dla bezpieczeństwa, w oparciu o należycie uzasadnione powody związane z natężeniem ruchu i statystykami wypadków.

Państwa członkowskie mogą włączyć do zakresu niniejszej dyrektywy drogi, o których nie ma mowy w ust. 2 i 3.

Do dnia ... [24 miesiące po wejściu w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] każde państwo członkowskie powiadamia Komisję o wykazie autostrad i dróg głównych na swoim terytorium, a następnie o wszelkich późniejszych zmianach w tym wykazie. Ponadto każde państwo członkowskie powiadamia Komisję o drogach wyłączonych z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy zgodnie z niniejszym ustępem lub objętych zakresem niniejszej dyrektywy, a następnie o wszelkich późniejszych zmianach w tym zakresie.

Komisja publikuje wykaz dróg zgłoszonych zgodnie z niniejszym artykułem.

5.  Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do tuneli drogowych, które obejmuje dyrektywa 2004/54/WE.”;

"

2)  w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)  pkt 1 otrzymuje brzmienie:"

„1) „transeuropejska sieć drogowa” oznacza sieć drogową określoną w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013*;

_____________________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej i uchylające decyzję nr 661/2010/UE (Dz.U. L 348 z 20.12.2013, s. 1).”;

"

b)  dodaje się punkty w brzmieniu:"

„2a) „autostrada” oznacza drogę specjalnie zaprojektowaną i wybudowaną dla ruchu pojazdów silnikowych, która nie zapewnia dostępu do przylegających do niej nieruchomości i która spełnia następujące kryteria:

   a) z wyjątkiem specjalnych miejsc lub tymczasowych okoliczności, które to uniemożliwiają, posiada oddzielne jezdnie dla obydwu kierunków ruchu, oddzielone od siebie nieprzeznaczonym do ruchu pasem rozdzielającym lub, wyjątkowo, w inny sposób;
   b) nie krzyżuje się na jednym poziomie z żadną drogą, torami kolejowymi lub tramwajowymi, ścieżką dla rowerów ani drogą dla pieszych;
   c) jest odpowiednio oznaczona jako autostrada;

2b) „droga główna” oznacza drogę poza obszarami miejskimi łączącą główne miasta lub regiony bądź główne miasta i regiony i należącą do najwyższej kategorii dróg poniżej kategorii autostrad w krajowej klasyfikacji dróg, która obowiązuje w dniu ... [data publikacji niniejszej dyrektywy zmieniającej w Dz.U.];”

"

c)  skreśla się pkt 5;

d)  pkt 6 i 7 otrzymują brzmienie:"

„6) „rating bezpieczeństwa” oznacza klasyfikację części istniejącej sieci dróg w ramach kategorii zgodnie z ich obiektywnie zmierzonym poziomem wewnętrznego bezpieczeństwa;

7) „ukierunkowana kontrola bezpieczeństwa drogowego” oznacza ukierunkowane badanie w celu zidentyfikowania niebezpiecznych warunków, uszkodzeń i problemów, które zwiększają ryzyko wypadków i obrażeń, przeprowadzone w oparciu o wizytę lokalną na danej istniejącej drodze lub danym odcinku drogi;”;

"

e)   dodaje się punkt w brzmieniu:"

„7a) „okresowa kontrola bezpieczeństwa ruchu drogowego” oznacza zwykłą, okresową weryfikację cech i uszkodzeń, które wymagają prac konserwacyjnych ze względu na bezpieczeństwo;”;

"

f)  dodaje się punkt w brzmieniu:"

„10) „niechroniony użytkownik drogi” oznacza niezmotoryzowanych użytkowników dróg, w szczególności rowerzystów i pieszych, a także użytkowników dwukołowych pojazdów silnikowych.”;

"

3)  w art. 4 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„5a. Komisja opracowuje wytyczne dotyczące projektowania „poboczy wybaczających błędy” oraz „dróg niewymagających wyjaśnień i samoistnie wymuszających przestrzeganie przepisów” w ramach wstępnej kontroli etapu projektowania, a także dotyczące wymogów jakościowych w odniesieniu do niechronionych użytkowników dróg. Wytyczne te są opracowywane w ścisłej współpracy z ekspertami z państw członkowskich.”;

"

4)  art. 5 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 5

Ocena bezpieczeństwa ruchu drogowego obejmująca całą sieć

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby ocena bezpieczeństwa ruchu drogowego obejmująca całą sieć była przeprowadzana na całej użytkowanej sieci drogowej objętej zakresem niniejszej dyrektywy. ▌

2.  W ramach ocen bezpieczeństwa ruchu drogowego obejmujących całą sieć dokonuje się oceny ryzyka wystąpienia wypadków i oceny dotkliwości skutków w oparciu o:

   a) przede wszystkim wizualne badanie – albo na miejscu, albo drogą elektroniczną – cech projektowych drogi (wewnętrzne bezpieczeństwo); oraz
   b) analizę odcinków sieci drogowej, które są użytkowane od ponad trzech lat i na których w stosunku do natężenia ruchu wystąpiła duża liczba poważnych wypadków.

3.  Państwa członkowskie zapewniają przeprowadzenie pierwszej oceny bezpieczeństwa ruchu drogowego obejmującej całą sieć najpóźniej do 2024 r. Kolejne oceny bezpieczeństwa ruchu drogowego obejmujące całą sieć muszą być wystarczająco częste, aby zapewnić odpowiednie poziomy bezpieczeństwa, ale w każdym razie należy je przeprowadzać co najmniej raz na pięć lat.

4.  Przeprowadzając oceny bezpieczeństwa ruchu drogowego obejmujące całą sieć, państwa członkowskie mogą uwzględniać orientacyjne elementy określone w załączniku III.

5.  Komisja przedstawia wytyczne dotyczące metodyki przeprowadzania systematycznych ocen bezpieczeństwa i ruchu drogowego obejmujących całą sieć.

6.  Na podstawie wyników oceny, o której mowa w ust. 1, i do celów priorytetyzacji potrzeb dalszych działań państwa członkowskie klasyfikują wszystkie odcinki sieci drogowej w co najmniej trzech kategoriach zgodnie z ich poziomem bezpieczeństwa.

"

5)  w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

a)  tytuł otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 6

Okresowe kontrole bezpieczeństwa ruchu drogowego”;

"

b)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Państwa członkowskie zapewniają, aby okresowe kontrole bezpieczeństwa ruchu drogowego były przeprowadzane z wystarczającą częstotliwością w celu zagwarantowania odpowiednich poziomów bezpieczeństwa danej infrastruktury drogowej.”;

"

c)  skreśla się ust. 2;

d)   ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Państwa członkowskie zapewniają bezpieczeństwo odcinków sieci drogowej przylegających do tuneli drogowych objętych dyrektywą 2004/54/WE w drodze wspólnych kontroli bezpieczeństwa drogowego z udziałem właściwych podmiotów zaangażowanych we wdrażanie niniejszej dyrektywy i dyrektywy 2004/54/WE. Wspólne kontrole bezpieczeństwa ruchu drogowego są wystarczająco częste, aby zapewnić odpowiednie poziomy bezpieczeństwa, ale w każdym razie przeprowadza się je co najmniej raz na sześć lat.”;

"

6)  dodaje się artykuły w brzmieniu:"

„Artykuł 6a

Działania następcze w związku z procedurami dotyczącymi dróg w użytkowaniu

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby następstwem ustaleń wynikających z ocen bezpieczeństwa ruchu drogowego obejmujących całą sieć, przeprowadzonych na podstawie art. 5, były albo ukierunkowane kontrole ruchu drogowego, albo bezpośrednie działania zaradcze.

2.  Podczas przeprowadzania ukierunkowanych kontroli bezpieczeństwa ruchu drogowego państwa członkowskie mogą uwzględniać orientacyjne elementy określone w załączniku IIa.

3.  Ukierunkowane kontrole bezpieczeństwa drogowego są przeprowadzane przez zespoły ekspertów. Co najmniej jeden członek zespołu ekspertów spełnia wymogi określone w art. 9 ust. 4 lit. a).

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby następstwem ustaleń wynikających z ukierunkowanych kontroli bezpieczeństwa ruchu drogowego ▌były uzasadnione decyzje określające, czy konieczne jest podjęcie działań zaradczych. W szczególności państwa członkowskie określają odcinki dróg, na których konieczna jest ▌poprawa bezpieczeństwa infrastruktury drogowej, oraz określają działania, które muszą być priorytetowe w celu poprawy bezpieczeństwa na tych odcinkach dróg.

5.  Państwa członkowskie zapewniają, aby działania zaradcze były ukierunkowane przede wszystkim na odcinki dróg o niskim poziomie bezpieczeństwa, które dają możliwość wdrożenia środków o wysokim potencjale poprawy bezpieczeństwa i zmniejszenia kosztów wypadków.

6.  Państwa członkowskie przygotowują i regularnie aktualizują oparty na analizie ryzyka plan działań priorytetowych w celu śledzenia realizacji zidentyfikowanych działań zaradczych. ▌

Artykuł 6b

Ochrona niechronionych użytkowników drogi

Państwa członkowskie zapewniają uwzględnianie potrzeb niechronionych użytkowników drogi przy wdrażaniu procedur określonych w art. 3–6.

Artykuł 6c

Oznakowanie poziome i pionowe

1.  Państwa członkowskie poświęcają szczególną uwagę, w swoich istniejących i przyszłych procedurach oznakowania poziomego i pionowego, czytelności i wykrywalności dla kierowców i zautomatyzowanych systemów wspomagania kierowcy. Takie procedury uwzględniają wspólne specyfikacje, w przypadku gdy takie wspólne specyfikacje zostały ustanowione zgodnie z ust. 3.

2.  Grupa ekspertów powołana przez Komisję ocenia, najpóźniej do czerwca 2021 r., możliwość opracowania wspólnych specyfikacji, w tym różnych elementów mających na celu zapewnienie operacyjnego wykorzystania ich oznakowania poziomego i pionowego, aby wspierać skuteczną czytelność i wykrywalność oznakowania poziomego i pionowego dla kierowców i zautomatyzowanych systemów wspomagania kierowcy. Grupa ta składa się z ekspertów wyznaczonych przez państwa członkowskie. Ocena obejmuje konsultacje z Europejską Komisją Gospodarczą ONZ.

Ocena uwzględnia w szczególności następujące elementy:

   a) interakcje między różnymi technologiami wspomagania kierowcy a infrastrukturą drogową;
   b) wpływ zjawisk pogodowych i atmosferycznych na oznakowanie poziome i pionowe występujące na terytorium Unii;
   c) rodzaj i częstotliwość prac konserwacyjnych niezbędnych dla różnych technologii, w tym szacunek kosztów.

3.  Biorąc pod uwagę ocenę, o której mowa w ust. 2, Komisja może przyjąć akty wykonawcze w celu ustanowienia wspólnych specyfikacji dotyczących procedur państw członkowskich, o których mowa w ust. 1, mających na celu zapewnienie operacyjnego wykorzystania ich oznakowania poziomego i pionowego w odniesieniu do skutecznej czytelności i wykrywalności oznakowania poziomego i pionowego dla kierowców i zautomatyzowanych systemów wspomagania kierowcy.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 13 ust. 2.

Akty wykonawcze nie naruszają kompetencji Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego w zakresie norm dotyczących oznakowania poziomego i pionowego.

Artykuł 6d

Informacje i przejrzystość

Komisja publikuje europejską mapę sieci drogowej objętej niniejszą dyrektywą, dostępną w internecie, z podkreśleniem różnych kategorii, o których mowa w art. 5 ust. 6.

Artykuł 6e

Dobrowolne zgłaszanie zdarzeń

Państwa członkowskie dążą do ustanowienia krajowego systemu dobrowolnego zgłaszania zdarzeń dostępnego w internecie dla wszystkich użytkowników dróg, aby ułatwić zbieranie szczegółowych danych dotyczących zdarzeń przekazywanych przez użytkowników dróg i pojazdy, oraz wszelkich innych informacji związanych z bezpieczeństwem, które zdaniem zgłaszającego stanowią rzeczywiste lub potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa infrastruktury drogowej.”;

"

7)  w art. 7 dodaje się następujący ustęp:"

„1a. Komisja może przyjmować akty wykonawcze, aby określać wytyczne, zgodnie z którymi należy zgłaszać wypadki według kategorii ciężkości, obejmujące informacje o liczbie ofiar śmiertelnych i rannych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 13 ust. 2.”;

"

8)  w art. 9 dodaje się następujący ustęp:"

„1a. W odniesieniu do kontrolerów bezpieczeństwa ruchu drogowego przechodzących szkolenia od dnia ... [5 lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] państwa członkowskie zapewniają, że programy szkoleń dla kontrolerów bezpieczeństwa ruchu drogowego obejmują aspekty związane z niechronionymi użytkownikami dróg i infrastrukturą dla tychże użytkowników.”;

"

9)  art. 10 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 10

Wymiana najlepszych praktyk

W celu poprawy bezpieczeństwa na drogach w Unii Komisja ustanawia system wymiany informacji i najlepszych praktyk między państwami członkowskimi, obejmujący, między innymi, programy szkoleń w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, istniejące projekty w zakresie bezpieczeństwa infrastruktury drogowej oraz sprawdzone technologie bezpieczeństwa ruchu drogowego.”;

"

10)  w art. 11 skreśla się ust. 2;

11)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 11a

Sprawozdawczość

1.  Do dnia 31 października 2025 r. ▌państwa członkowskie składają Komisji sprawozdanie na temat klasyfikacji bezpieczeństwa całej sieci ocenionej zgodnie z art. 5. W miarę możliwości sprawozdanie opiera się na wspólnej metodyce. W stosownych przypadkach sprawozdanie obejmuje również wykaz przepisów krajowych zaktualizowanych wytycznych, w tym w szczególności usprawnienia w zakresie postępu technologicznego i ochrony niechronionych użytkowników drogi. Od dnia 31 października 2025 r. sprawozdania takie są dostarczane co pięć lat.

2.  Na podstawie analizy sprawozdań krajowych, o których mowa w ust. 1, po raz pierwszy do dnia 31 października 2027 r., a następnie co pięć lat, Komisja sporządza sprawozdanie w sprawie wdrażania niniejszej dyrektywy i przedstawia je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, przy czym sprawozdanie to dotyczy w szczególności elementów, o których mowa w ust. 1, i ewentualnych dalszych środków, w tym przeglądu niniejszej dyrektywy i ewentualnych dostosowań, aby uwzględnić postęp techniczny.”;

"

12)  art. 12 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 12

Zmiana załączników

Komisja jest uprawniona do przyjmowania, zgodnie z art. 12a, aktów delegowanych zmieniających załączniki ▌w celu dostosowania ich do postępu technicznego.”;

"

13)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 12a

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 12, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia … [data wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 12, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.  Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami ustanowionymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa ▌*.

5.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 12 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

_____________________

* Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.”;

"

14)  art. 13 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 13

Procedura komitetowa

1.  Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011*.

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

_____________________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).”;

"

15)  w załącznikach wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia ... [24 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy]. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Sposób dokonywania takiego odniesienia określany jest przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w … dnia …

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

W załącznikach do dyrektywy 2008/96/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)  W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:

a)  tytuł otrzymuje brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK I

ORIENTACYJNE ELEMENTY OCEN WPŁYWU NA BEZPIECZEŃSTWO RUCHU DROGOWEGO”

b)  sekcja 2 lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e) ruch drogowy (np. natężenie ruchu, kategoryzacja ruchu według typów), w tym szacowane przepływy pieszych i rowerzystów określone na podstawie atrybutów użytkowania terenów przyległych;”;

2)  w załączniku II wprowadza się następujące zmiany:

a)  tytuł otrzymuje brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK II

ORIENTACYJNE ELEMENTY AUDYTÓW BEZPIECZEŃSTWA RUCHU DROGOWEGO”;

b)  w sekcji 1 dodaje się następującą literę:

„n) środki dla niechronionych użytkowników drogi:

(i)  środki dla pieszych;

(ii)  środki dla rowerzystów, w tym występowanie alternatywnych tras lub barier oddzielających od ruchu pojazdów silnikowych o dużej prędkości;

(iii)  środki dla dwukołowych pojazdów silnikowych;

(iv)  gęstość i lokalizacja przejść dla pieszych i rowerzystów;

(v)  środki dla pieszych i rowerzystów na odnośnych drogach na danym obszarze;

(vi)  oddzielenie pieszych i rowerzystów od ruchu pojazdów silnikowych o dużej prędkości lub istnienie bezpośrednich tras alternatywnych na drogach niższej klasy;”;

c)  sekcja 2 lit. h) otrzymuje brzmienie:

„h) środki dla niechronionych użytkowników drogi:

(i)  środki dla pieszych;

(ii)  środki dla rowerzystów;

(iii)  środki dla dwukołowych pojazdów silnikowych.”;

3)  dodaje się załącznik w brzmieniu:

„ZAŁĄCZNIK IIa

ORIENTACYJNE ELEMENTY UKIERUNKOWANYCH KONTROLI BEZPIECZEŃSTWA RUCHU DROGOWEGO

1.  Geometria (przebieg) drogi i przekrój poprzeczny drogi:

a)  widoczność i odległości widoczności;

b)  ograniczenie prędkości i strefy ograniczenia prędkości;

c)  klarowna geometria (przebieg) drogi (tj. czytelność geometrii (przebiegu) drogi dla użytkowników);

d)  dostęp do przyległych nieruchomości i zabudowań;

e)  dostęp dla pojazdów służb ratunkowych i pojazdów serwisowych;

f)  stan technicznych mostów i przepustów;

g)  układ w obrębie drogi (pobocza, uskoki nawierzchni, pochylenie skarp, wykopów i nasypów).

2.  Skrzyżowania i węzły:

a)  odpowiedniość rodzaju skrzyżowania/węzła;

b)  geometria układu skrzyżowania/węzła;

c)  widoczność i czytelność (postrzeganie) skrzyżowań;

d)  widoczność na skrzyżowaniu;

e)  układ dodatkowych pasów ruchu na skrzyżowaniach;

f)  sterowanie ruchem na skrzyżowaniu (np. znak stopu, sygnalizacja świetlna itp.);

g)  występowanie przejść dla pieszych i rowerzystów.

3.  Środki dla niechronionych użytkowników drogi:

a)  środki dla pieszych;

b)  środki dla rowerzystów;

c)  środki dla dwukołowych pojazdów silnikowych;

d)  środki komunikacji publicznej i infrastruktura publiczna;

e)  przejazdy kolejowe (z odnotowaniem w szczególności typu przejazdu i tego, czy jest załogowy, bezzałogowy, ręczny lub zautomatyzowany).

4.  Oświetlenie, oznakowanie pionowe i poziome:

a)  spójne oznakowania pionowe, które nie zmniejszają widoczności;

b)  czytelność oznakowania pionowego (położenie, wielkość, kolor);

c)  drogowskazy;

d)  spójne oznakowanie poziome i wytyczenie pasów;

e)  czytelność oznakowania poziomego (położenie, wymiary i odblaskowość w stanie suchym i mokrym);

f)  odpowiedni kontrast oznakowania poziomego;

g)  oświetlenie dróg i skrzyżowań;

h)  odpowiednie urządzenia na poboczu drogi.

5.  Sygnalizacja świetlna:

a)  działanie;

b)  widoczność.

6.  Obiekty, strefy bezkolizyjne i urządzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego:

a)  otoczenie drogi, w tym roślinność;

b)  zagrożenia na poboczach i odległość od skraju jezdni lub ścieżki rowerowej;

c)  dogodne dla użytkowników dostosowanie urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego (pasy zieleni i bariery ochronne mające na celu zmniejszenie zagrożeń dla niechronionych użytkowników drogi).

d)  zakończenia barier ochronnych;

e)  odpowiednie urządzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego przy mostach i przepustach;

f)  ogrodzenia (na drogach z ograniczonym dostępem).

7.  Nawierzchnia:

a)  uszkodzenia nawierzchni;

b)  właściwości przeciwpoślizgowe;

c)  materiały odrywające się od podłoża/ żwir/ kamienie;

d)  zatrzymywanie wody na powierzchni, system drenażowy.

8.  Mosty i tunele:

a)  występowanie i liczba mostów;

b)  występowanie i liczba tuneli;

c)  elementy wizualne przedstawiające zagrożenia dla bezpieczeństwa infrastruktury.

9.  Pozostałe kwestie:

a)  zapewnienie bezpiecznych parkingów i miejsc odpoczynku;

b)  środki dla pojazdów ciężkich;

c)  oślepianie reflektorami;

d)  roboty drogowe;

e)  niebezpieczne zachowanie w obrębie drogi;

f)  odpowiednie informacje w urządzeniach ITS (np. znaki zmiennej treści);

g)  dzikie gatunki i zwierzęta;

h)  ostrzeżenia o bliskości szkół (w stosownych przypadkach).”;

4)  załącznik III otrzymuje brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK III

ORIENTACYJNE ELEMENTY OCEN BEZPIECZEŃSTWA RUCHU DROGOWEGO OBEJMUJĄCYCH CAŁĄ SIEĆ

1.  Kwestie ogólne:

a)  rodzaj drogi w zależności od rodzaju i wielkości regionów/miast, które łączy;

b)  długość odcinka drogi;

c)  rodzaj obszaru (wiejski, miejski);

d)  przeznaczenie gruntów (edukacja, obiekty komercyjne, przemysł i produkcja, mieszkania, rolnictwo, obszary niezabudowane);

e)  gęstość występowania punktów dostępu do nieruchomości;

f)  występowanie dróg serwisowych (np. w przypadku sklepów);

g)  występowanie robót drogowych;

h)  występowanie parkingów.

2.  Natężenie ruchu:

a)  natężenie ruchu;

b)  obserwowane natężenie ruchu motocykli;

c)  obserwowane natężenie ruchu pieszego po obu stronach drogi, z odnotowaniem pieszych poruszających się wzdłuż drogi i pieszych przekraczających drogę;

d)  obserwowane natężenie ruchu rowerowego po obu stronach drogi, z odnotowaniem rowerzystów poruszających się wzdłuż drogi i rowerzystów przekraczających drogę;

e)  obserwowane natężenie ruchu pojazdów ciężkich;

f)  szacowane potoki ruchu pieszego określone na podstawie atrybutów użytkowania przyległych gruntów;

g)  szacowane potoki ruchu rowerowego określone na podstawie atrybutów użytkowania przyległych gruntów.

3.  Dane dotyczące wypadków:

a)  liczba ofiar śmiertelnych oraz miejsca i przyczyny tych wypadków z podziałem na grupy użytkowników dróg;

b)  liczba poważnych obrażeń i miejsca tych wypadków z podziałem na grupy użytkowników dróg.

4.  Charakterystyka użytkowania:

a)  ograniczenie prędkości (ogólne, dla motocykli, dla samochodów ciężarowych);

b)  prędkość eksploatacyjna (85. percentyl);

c)  zarządzanie prędkością lub środki uspokojenia ruchu;

d)  występowanie urządzeń ITS: ostrzeżenia o zatorach komunikacyjnych, znaki zmiennej treści;

e)  ostrzeżenie o bliskości szkoły;

f)  obecność kontrolera ruchu drogowego nadzorującego przejścia dla pieszych w wyznaczonych porach.

5.  Charakterystyka geometryczna:

a)  charakterystyka przekroju poprzecznego (liczba, typ i szerokość pasów ruchu oraz układ/rozmieszczenie środkowych pasów dzielących poboczy i ich konstrukcja, ścieżki rowerowe, drogi dla pieszych itp.), z uwzględnieniem jej zmienności;

b)  krętość drogi – geometria pozioma;

c)  pochylenie i geometria pionowa trasy;

d)  widoczność i odległości widoczności.

6.  Obiekty, strefy bezkolizyjne i urządzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego:

a)  otoczenie pobocza i strefy bezkolizyjne;

b)  stałe przeszkody na poboczu drogi (np. słupy oświetleniowe, drzewa itp.);

c)  odległość przeszkód od pobocza;

d)  gęstość występowania przeszkód;

e)  krawędziowe oznakowanie akustyczne;

f)  urządzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

7.  Mosty i tunele:

a)  występowanie i liczba mostów, w tym istotne informacje o nich;

b)  występowanie i liczba tuneli, w tym istotne informacje o nich;

c)  elementy wizualne przedstawiające zagrożenia dla bezpieczeństwa infrastruktury.

8.  Skrzyżowania:

a)  typ skrzyżowania i liczba wlotów (z odnotowaniem w szczególności typu regulacji i oddzielnej sygnalizacji do skręcania);

b)  występowanie skanalizowanego ruchu;

c)  jakość skrzyżowania;

d)  natężenie ruchu na przecinających się drogach;

e)  występowanie przejazdów kolejowych (z odnotowaniem w szczególności typu przejazdu i tego, czy jest załogowy, bezzałogowy, ręczny lub zautomatyzowany).

9.  Konserwacja:

a)  uszkodzenia nawierzchni;

b)  właściwości przeciwpoślizgowe nawierzchni;

c)  stan pobocza (w tym roślinność);

d)  stan oznakowania pionowego i poziomego oraz wytyczenia pasów;

e)  stan urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego.

10.  Udogodnienia dla niechronionych użytkowników drogi:

a)  przejścia dla pieszych i rowerzystów (przejścia jednopoziomowe i bezkolizyjne);

b)  przejścia dla rowerzystów (przejścia jednopoziomowe i bezkolizyjne);

c)  ogrodzenie dla pieszych;

d)  występowanie chodnika lub udogodnienia separacyjne;

e)  udogodnienia dla rowerów i ich rodzaje (ścieżki rowerowe, pasy dla rowerzystów itd.);

f)  jakość przejścia dla pieszych pod względem jego widoczności i oznakowania;

g)  udogodnienia przejść dla pieszych i rowerzystów na wlotach dróg podporządkowanych.

h)  istnienie tras alternatywnych dla pieszych i rowerzystów w przypadku braku oddzielnych udogodnień.

11.  Systemy przed- i powypadkowe zapobiegające urazom komunikacyjnym oraz elementy łagodzące ich poważny charakter:

a)  sieciowe centra operacyjne i inne obiekty patrolowania;

b)  mechanizmy informowania użytkowników dróg o warunkach jazdy w celu zapobiegania wypadkom lub incydentom;

c)  automatyczne systemy wykrywania incydentów: czujniki i kamery;

d)  systemy zarządzania incydentami;

e)  systemy komunikacji ze służbami ratunkowymi.”;

5)  w załączniku IV wprowadza się następujące zmiany:

a)  pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) możliwie dokładne określenie miejsca wypadku, w tym jego współrzędne GNSS;”.

b)  pkt 5 otrzymuje brzmienie:

„5. ciężkość wypadku”.

(1) Dz.U. C 62 z 15.2.2019, s. 261.
(2) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.
(3)* TEKST NIE BYŁ JESZCZE PRZEDMIOTEM FINALIZACJI PRAWNO-JĘZYKOWEJ.
(4) Dz.U. C 62 z 15.2.2019, s. 261.
(5) Dz.U. C z ...
(6) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r.
(7) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej i uchylające decyzję nr 661/2010/UE (Dz.U. L 348 z 20.12.2013, s. 1).
(8) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/96/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie zarządzania bezpieczeństwem infrastruktury drogowej (Dz.U. L 319 z 29.11.2008, s. 59).
(9) Dyrektywa 2004/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań bezpieczeństwa dla tuneli w transeuropejskiej sieci drogowej (Dz.U. L 167 z 30.4.2004, s. 39).
(10) Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1313/2013/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 924).
(11) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylająca dyrektywę 2004/17/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 243).
(12) Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
(13) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).


Ogólnoeuropejski indywidualny produkt emerytalny (OIPE) ***I
PDF 482kWORD 141k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ogólnoeuropejskiego indywidualnego produktu emerytalnego (OIPE) (COM(2017)0343 – C8-0219/2017 – 2017/0143(COD))
P8_TA-PROV(2019)0347A8-0278/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0343),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0219/2017),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 października 2017 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 13 lutego 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej, jak również opinie przedstawione przez Komisję Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz Komisję Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8-0278/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 4 kwietnia 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... w sprawie ogólnoeuropejskiego indywidualnego produktu emerytalnego (OIPE)

P8_TC1-COD(20017)0143


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Unijne gospodarstwa domowe mają jedne z najwyższych oszczędności na świecie, jednak większość tych oszczędności spoczywa na krótkoterminowych lokatach bankowych. Większe inwestycje na rynkach kapitałowych mogą pomóc sprostać wyzwaniom, jakie niosą ze sobą starzenie się społeczeństwa i niskie stopy procentowe.

(2)  Emerytury stanowią zasadniczą część dochodów uzyskiwanych przez emerytów, a w przypadku wielu osób adekwatne świadczenia emerytalne mają wpływ na to, czy osoby w podeszłym wieku żyją komfortowo, czy też w ubóstwie. Stanowią one warunek korzystania z praw podstawowych określonych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym w jej art. 25 dotyczącym praw osób w podeszłym wieku, który stanowi, że „Unia uznaje i szanuje prawo osób w podeszłym wieku do godnego i niezależnego życia oraz do uczestniczenia w życiu społecznym i kulturalnym”.

(3)  Unia boryka się z wieloma wyzwaniami, w tym natury demograficznej, ze względu na fakt, że Europa jest starzejącym się kontynentem. Ponadto wzorce rozwoju kariery zawodowej, rynek pracy i modele podziału bogactwa przechodzą głębokie przemiany, także na skutek rewolucji cyfrowej.

(4)   Znaczna część emerytur to świadczenia w ramach programów publicznych. Niezależnie od faktu, że zgodnie z traktatami organizacja systemów emerytalnych podlega wyłącznej kompetencji krajowej, adekwatność dochodu i stabilność finansowa krajowych systemów emerytalnych ma kluczowe znaczenie dla stabilności Unii jako całości. Przekierowanie większej części oszczędności Europejczyków z gotówki i depozytów bankowych do długoterminowych produktów inwestycyjnych, takich jak dobrowolne systemy emerytalne o charakterze długoterminowym, byłoby korzystne zarówno dla poszczególnych osób (które korzystałyby z wyższych dochodów i bardziej adekwatnych emerytur), jak i ogólnie dla gospodarki.

(5)  W 2015 r. 11,3 mln obywateli Unii w wieku produkcyjnym (od 20 do 64 lat) mieszkało w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie ich obywatelstwa, a 1,3 mln obywateli Unii pracowało w państwie członkowskim innym niż ich państwo członkowskie zamieszkania.

(6)  Możliwość przenoszenia ogólnoeuropejskiego indywidualnego produktu emerytalnego (OIPE), który jest produktem emerytalnym o charakterze długoterminowym, zwiększy jego atrakcyjność, szczególnie dla młodych ludzi i pracowników mobilnych, oraz pomoże jeszcze bardziej ułatwić obywatelom Unii korzystanie z prawa do życia i pracy w całej Unii.

(7)  Emerytury indywidualne odgrywają ważną rolę, zapewniając osobom oszczędzającym w długoterminowej perspektywie dostęp do długoterminowych inwestycji. Większy europejski rynek emerytur indywidualnych pozwoli zwiększyć dopływ środków finansowych dla inwestorów instytucjonalnych oraz podnieść poziom inwestycji w gospodarkę realną.

(8)  Niniejsze rozporządzenie umożliwia stworzenie indywidualnego produktu emerytalnego, który będzie mieć charakter długoterminowy, uwzględni w jak największym zakresie czynniki z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego, o których mowa w popieranych przez ONZ zasadach odpowiedzialnego inwestowania, będzie prosty, bezpieczny, dostępny po przystępnej cenie, przejrzysty, przyjazny dla konsumenta i możliwy do przeniesienia w ramach całej Unii, a także uzupełni istniejące systemy w państwach członkowskich.

(9)   Obecnie wewnętrzny rynek indywidualnych produktów emerytalnych nie funkcjonuje sprawnie. W niektórych państwach członkowskich nie istnieje nawet jeszcze rynek indywidualnych produktów emerytalnych. W innych państwach członkowskich dostępne są już oferty indywidualnych produktów emerytalnych, rynki wykazują jednak wysoki stopień fragmentacji ▌wzdłuż granic krajowych. W efekcie istnieją jedynie ograniczone możliwości przenoszenia indywidualnych produktów emerytalnych. Taka sytuacja może utrudniać obywatelom korzystanie z ich podstawowych swobód. Na przykład mogłoby to uniemożliwiać im podjęcie zatrudnienia lub przejście na emeryturę w innym państwie członkowskim. Ponadto pragnąc skorzystać ze swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, dostawcy tych produktów napotykają trudności, których źródłem jest brak normalizacji istniejących indywidualnych produktów emerytalnych.

(10)  Europejski rynek indywidualnych produktów emerytalnych jest rozdrobniony i niejednolity, dlatego wpływ OIPE może być bardzo różny w poszczególnych państwach członkowskich. Różni mogą być również odbiorcy docelowi. W niektórych państwach członkowskich OIPE może stanowić rozwiązanie dla osób, które obecnie nie mają dostępu do adekwatnych świadczeń. W innych państwach członkowskich OIPE może zapewnić konsumentom większy wybór lub stanowić rozwiązanie dla mobilnych obywateli. Jednakże OIPE nie powinien mieć na celu zastąpienia istniejących krajowych systemów emerytalnych, ponieważ jest to indywidualny produkt emerytalny o charakterze dodatkowym i uzupełniającym.

(11)  Unia rynków kapitałowych pomoże zmobilizować kapitał w Europie i skierować go do tych wszystkich przedsiębiorstw, w tym małych i średnich przedsiębiorstw, oraz na te wszystkie projekty infrastrukturalne i długoterminowe zrównoważone projekty, które potrzebują środków finansowych, aby móc się rozwijać i tworzyć miejsca pracy. Jednym z głównych celów unii rynków kapitałowych jest zwiększenie inwestycji i możliwości wyboru dla inwestorów indywidualnych poprzez skuteczniejsze wykorzystanie oszczędności zgromadzonych w Europie. W tym celu OIPE będzie stanowić krok naprzód w kierunku lepszej integracji rynków kapitałowych ze względu na fakt, że wspiera on długoterminowe finansowanie gospodarki realnej dzięki długoterminowemu charakterowi produktu i zrównoważonemu charakterowi inwestycji.

(12)  W swoim planie działania na rzecz tworzenia unii rynków kapitałowych z dnia 30 września 2015 r. Komisja zapowiedziała, że „oceni możliwość stworzenia dzięki ramom polityki prężnego europejskiego rynku prostych, efektywnych i konkurencyjnych emerytur indywidualnych i określi, czy konieczne jest wsparcie tego rynku przy pomocy prawodawstwa UE”.

(13)  W swojej rezolucji z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie bilansu obecnej sytuacji i przyszłych wyzwań związanych z regulacją usług finansowych w UE: wpływ unijnych ram dotyczących regulacji finansowych i unii rynków kapitałowych oraz dalsze działania na rzecz ich usprawnienia(4) Parlament Europejski podkreślił, że „należy stworzyć warunki sprzyjające innowacjom w zakresie produktów finansowych, które doprowadzą do większej różnorodności i większych korzyści dla gospodarki realnej, a także bardziej zdecydowanie zachęcą do inwestycji, oraz które mogą przyczynić się do zapewnienia odpowiednich, bezpiecznych i trwałych emerytur (np. paneuropejski produkt emerytalny (PEPP)) o prostej i przejrzystej strukturze”.

(14)  W swoich konkluzjach z dnia 28 czerwca 2016 r. Rada Europejska wezwała do dokonywania „szybkich i zdecydowanych postępów, aby zapewnić przedsiębiorstwom łatwiejszy dostęp do finansowania i wspierać inwestycje w gospodarkę realną poprzez postępy w realizacji agendy unii rynków kapitałowych”.

(15)  W swoim komunikacie z dnia 14 września 2016 r. pt. „Unia rynków kapitałowych – przyspieszenie reformy” Komisja zapowiedziała, że „rozważy propozycje prostego, skutecznego i konkurencyjnego unijnego produktu z zakresu indywidualnego zabezpieczenia emerytalnego […]. Jednym z rozważanych wariantów jest ewentualny wniosek legislacyjny, który mógłby zostać przedstawiony w 2017 r.”.

(16)  W swoim komunikacie z dnia 8 czerwca 2017 r. pt. „Śródokresowy przegląd planu działania na rzecz unii rynków kapitałowych” Komisja zapowiedziała, że przedstawi „wniosek ustawodawczy dotyczący ogólnoeuropejskiego produktu z zakresu indywidualnego zabezpieczenia emerytalnego – do końca czerwca 2017 r. Wniosek ten położy podwaliny pod bezpieczniejszy, bardziej opłacalny i przejrzystszy rynek przystępnych i dobrowolnych prywatnych emerytalnych programów oszczędnościowych, którymi będzie można zarządzać na skalę ogólnoeuropejską. Pomoże on zaspokoić wymagania osób pragnących zwiększyć poziom swoich oszczędności emerytalnych adekwatnie do potrzeb, sprostać wyzwaniu demograficznemu, uzupełnić ofertę istniejących produktów i programów emerytalnych oraz zwiększyć opłacalność indywidualnego oszczędzania na emeryturę poprzez zaproponowanie atrakcyjnych możliwości inwestowania długoterminowego w ramach emerytur prywatnych”.

(17)  Rozwój OIPE ▌przyczyni się do poszerzenia oferty produktów pozwalających gromadzić oszczędności na emeryturę, zwłaszcza dla pracowników mobilnych, oraz do ustanowienia unijnego rynku dla dostawców OIPE. OIPE powinny jednak stanowić jedynie uzupełnienie publicznych systemów emerytalnych.

(18)  Edukacja finansowa może przyczynić się do zwiększenia wiedzy na temat możliwości oszczędzania przez gospodarstwa domowe w formie dobrowolnych indywidualnych produktów emerytalnych. Oszczędzający powinni również mieć możliwość pełnego zrozumienia ryzyka związanego z OIPE oraz sposobu jego działania.

(19)  Ramy legislacyjne dotyczące OIPE położą fundamenty pod skuteczny rynek przystępnych i dobrowolnych inwestycji emerytalnych, którymi zarządzać będzie można w skali ogólnoeuropejskiej. Uzupełniając istniejące ustawowe i pracownicze produkty i programy emerytalne, OIPE przyczyni się do zaspokojenia potrzeb osób pragnących zwiększyć adekwatność swoich oszczędności emerytalnych, a także pomoże sprostać wyzwaniu demograficznemu oraz zapewnić nowe bogate źródło kapitału prywatnego na potrzeby inwestycji długoterminowych. Wspomniane ramy nie zastąpią jednak ani nie zharmonizują istniejących krajowych systemów emerytur indywidualnych ani indywidualnych produktów emerytalnych, nie będą mieć także wpływu na istniejące ustawowe i pracownicze programy i produkty emerytalne.

(20)  OIPE to indywidualny, niepracowniczy produkt emerytalny, do którego oszczędzający w ramach OIPE przystępuje dobrowolnie z myślą o emeryturze. Ponieważ OIPE powinien opierać się na długoterminowym gromadzeniu kapitału, możliwości wcześniejszego wycofania kapitału powinny być ograniczone i mogą podlegać karze.

(21)  W niniejszym rozporządzeniu zharmonizowano szereg podstawowych cech OIPE, które odnoszą się do kluczowych elementów takich jak: dystrybucja, minimalna zawartość umów, polityka inwestycyjna, zmiana dostawcy czy też transgraniczne oferowanie produktu i możliwość jego transgranicznego przenoszenia. Harmonizacja tych podstawowych cech pozwoli zrównać warunki działania z korzyścią dla ogółu dostawców indywidualnych produktów emerytalnych oraz pomoże zdynamizować proces tworzenia unii rynków kapitałowych i integrację wewnętrznego rynku emerytur indywidualnych. Doprowadzi to do utworzenia w dużej mierze znormalizowanego ogólnoeuropejskiego produktu, dostępnego we wszystkich państwach członkowskich, który pozwoli konsumentom wykorzystać w pełni dobrodziejstwa rynku wewnętrznego, umożliwiając im przenoszenie uprawnień emerytalnych za granicę i oferując szerszy wybór różnego rodzaju dostawców, w tym dostawców zagranicznych. W wyniku zniesienia części barier dla transgranicznego świadczenia usług w zakresie zabezpieczenia emerytalnego OIPE przyczyni się do wzrostu konkurencji między dostawcami w skali ogólnoeuropejskiej oraz wygeneruje korzyści skali z pożytkiem dla oszczędzających.

(22)  W art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano możliwość przyjęcia aktów zarówno w postaci rozporządzeń, jak i dyrektyw. Za preferowany instrument uznano rozporządzenie, gdyż będzie ono bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie umożliwi zatem szybsze upowszechnienie się OIPE i pozwoli szybciej zaspokoić zapotrzebowanie na dodatkowe emerytalne produkty oszczędnościowe i nowe inwestycje w kontekście unii rynków kapitałowych. Niniejsze rozporządzenie przewiduje harmonizację podstawowych cech OIPE, które nie muszą podlegać szczególnym przepisom krajowym, a zatem w niniejszym przypadku rozporządzenie jest właściwszym instrumentem niż dyrektywa. Z drugiej strony cechy wspomnianego produktu, które nie wchodzą w zakres niniejszego rozporządzenia (np. warunki regulujące fazę akumulacji), podlegają przepisom krajowym.

(23)  Niniejsze rozporządzenie powinno ustanowić jednolite przepisy dotyczące rejestracji, oferowania i dystrybucji OIPE oraz nadzoru nad nimi. OIPE powinny podlegać przepisom niniejszego rozporządzenia, odpowiednim unijnym przepisom sektorowym, a także odpowiednim aktom delegowanym i wykonawczym. Ponadto zastosowanie mają przepisy przyjęte przez państwa członkowskie w ramach wdrażania unijnych przepisów sektorowych. Jeżeli nie są już objęte niniejszym rozporządzeniem lub unijnymi przepisami sektorowymi, zastosowanie mają odpowiednie przepisy prawa państw członkowskich. OIPE powinien również podlegać umowie zawartej między oszczędzającym w ramach OIPE a dostawcą OIPE (zwaną dalej „umową dotyczącą OIPE”). Istnieje szereg zasadniczych cech produktu, które należy uwzględnić w umowie dotyczącej OIPE. Niniejsze rozporządzenie powinno pozostawać bez uszczerbku dla przepisów unijnych w dziedzinie prawa prywatnego międzynarodowego, w szczególności przepisów dotyczących jurysdykcji sądów oraz prawa właściwego. Niniejsze rozporządzenie powinno również pozostawać bez uszczerbku dla krajowych przepisów dotyczących prawa umów, przepisów socjalnych, pracowniczych i podatkowych.

(24)  Niniejsze rozporządzenie powinno jasno określać, że umowa dotycząca OIPE musi być zgodna ze wszystkimi obowiązującymi przepisami. Ponadto umowa dotycząca OIPE powinna określać prawa i obowiązki stron oraz zawierać zestaw kluczowych cech produktu. Umowa dotycząca OIPE może również zostać zawarta przez przedstawiciela grupy oszczędzających w ramach OIPE, na przykład przez niezależne stowarzyszenie oszczędzających, działającego w imieniu tej grupy, pod warunkiem że odbywa się to zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i obowiązującym prawem krajowym, a oszczędzający w ramach OIPE zapisujący się w ten sposób uzyskują takie same informacje i porady jak oszczędzający w ramach OIPE, którzy zawierają umowę dotyczącą OIPE bezpośrednio z dostawcą OIPE lub za pośrednictwem dystrybutora OIPE.

(25)  Dostawcy OIPE powinni mieć dostęp do całego unijnego rynku na podstawie pojedynczej rejestracji produktu dokonywanej w oparciu o jednolity zbiór przepisów. Aby wprowadzić do obrotu produkt pod nazwą „OIPE”, dostawcy OIPE powinni składać wnioski o rejestrację do swoich właściwych organów. Niniejsze rozporządzenie nie uniemożliwia rejestracji istniejącego indywidualnego produktu emerytalnego, który spełnia warunki określone w niniejszym rozporządzeniu. Właściwe organy powinny podjąć decyzję o rejestracji, jeżeli wnioskujący dostawca OIPE dostarczył wszystkie niezbędne informacje oraz jeżeli wprowadzono odpowiednie rozwiązania zapewniające zgodność z wymogami niniejszego rozporządzenia. Po podjęciu decyzji o rejestracji właściwe organy powinny powiadomić o tym Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) (EIOPA) ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010(5), aby zarejestrować dostawcę OIPE i OIPE w centralnym rejestrze publicznym. Taka rejestracja powinna być ważna na terenie całej Unii. W celu zapewnienia skutecznego nadzoru nad przestrzeganiem jednolitych wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu późniejsze zmiany informacji i dokumentów przedstawionych w procedurze rejestracji powinny być natychmiast zgłaszane właściwym organom i, w stosownych przypadkach, EIOPA.

(26)  EIOPA powinien utworzyć centralny rejestr publiczny zawierający informacje na temat OIPE, które zostały zarejestrowane i mogłyby być oferowane i dystrybuowane w Unii, informacje na temat dostawców OIPE oraz wykaz państw członkowskich, w których dany OIPE jest oferowany. W przypadku gdy dostawcy OIPE nie prowadzą dystrybucji OIPE na terytorium danego państwa członkowskiego, ale są w stanie otworzyć subkonto dla tego państwa członkowskiego, aby zapewnić klientom OIPE możliwość przeniesienia, w rejestrze tym powinny również znajdować się informacje o państwach członkowskich, dla których dostawca OIPE oferuje subkonta.

(27)  Istnieją znaczne różnice między państwami członkowskimi, jeżeli chodzi o sposób organizacji i uregulowania instytucji pracowniczych programów emerytalnych (IORP), o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2341(6). W niektórych państwach członkowskich instytucje te mogą prowadzić jedynie działalność w zakresie pracowniczych programów emerytalnych, podczas gdy w innych państwach członkowskich instytucje te – w tym uprawnione podmioty odpowiedzialne za zarządzanie nimi i działanie w ich imieniu, jeżeli IORP nie posiadają osobowości prawnej – mogą prowadzić działalność dotyczącą zarówno pracowniczych, jak i indywidualnych programów emerytalnych. Nie tylko doprowadziło to do zróżnicowania struktur organizacyjnych tych instytucji, ale wiąże się także z różnicami w zakresie prowadzenia nadzoru na szczeblu krajowym. W szczególności nadzór ostrożnościowy nad IORP uprawnionymi do prowadzenia działalności w zakresie pracowniczych i indywidualnych programów emerytalnych jest szerszy niż w przypadku IORP prowadzących jedynie działalność związaną z pracowniczymi programami emerytalnymi.

Aby nie zagrażać stabilności finansowej oraz aby uwzględnić różnice dotyczące struktury organizacyjnej i nadzoru, możliwość oferowania OIPE powinny mieć wyłącznie IORP, które zgodnie z prawem krajowym otrzymały zezwolenie na oferowanie indywidualnych produktów emerytalnych i podlegają nadzorowi w tym zakresie. Ponadto, w celu zapewnienia większej stabilności finansowej, wszystkie aktywa i pasywa związane z działalnością w zakresie oferowania OIPE powinny być wyodrębniane, bez możliwości ich przeniesienia na inną działalność instytucji w zakresie oferowania programów emerytalnych. IORP, które oferują OIPE, powinny również zawsze spełniać odpowiednie normy określone w dyrektywie (UE) 2016/2341, w tym bardziej szczegółowe zasady inwestowania ustanowione przez państwa członkowskie, w których są zarejestrowane lub otrzymały zezwolenie zgodnie z dyrektywą (UE) 2016/2341 podczas transpozycji tej dyrektywy, oraz przepisy ich systemu zarządzania. Podobnie jak w przypadku innych dostawców OIPE, w przypadku gdy niniejsze rozporządzenie ustanawia bardziej rygorystyczne przepisy, takie przepisy powinny mieć zastosowanie.

(28)  Pojedynczy „paszport” OIPE zapewni stworzenie rynku wewnętrznego tych produktów.

(29)  Dostawcy OIPE powinni mieć możliwość prowadzenia dystrybucji zarówno OIPE, które sami stworzyli, jak i OIPE, których nie stworzyli, pod warunkiem że będzie to zgodne z odpowiednimi przepisami sektorowymi. Dystrybutorzy OIPE powinni być uprawnieni do dystrybucji OIPE, których nie stworzyli. Dystrybutorzy OIPE powinni prowadzić dystrybucję tylko tych produktów, w odniesieniu do których posiadają odpowiednią wiedzę i kompetencje zgodnie z odpowiednimi przepisami sektorowymi.

(30)  Dostawcy OIPE lub dystrybutorzy OIPE powinni przed zawarciem umowy dotyczącej OIPE udzielać potencjalnym oszczędzającym w ramach OIPE porad uwzględniających długoterminowy charakter produktu, indywidualne wymagania i potrzeby oszczędzającego w ramach OIPE oraz ograniczoną możliwość wykupu. Doradztwo powinno w szczególności mieć na celu informowanie oszczędzającego w ramach OIPE o cechach wariantów inwestycyjnych, poziomie ochrony kapitału i formach wypłat.

(31)   W ramach swobody świadczenia usług lub swobody przedsiębiorczości dostawcy OIPE mogą dostarczać OIPE, a dystrybutorzy OIPE mogą prowadzić dystrybucję OIPE na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego po otwarciu subkonta dla tego przyjmującego państwa członkowskiego. Aby zapewnić wysoką jakość usług i skuteczną ochronę konsumentów, państwo członkowskie pochodzenia oraz przyjmujące państwo członkowskie powinny ściśle współpracować przy egzekwowaniu obowiązków określonych w niniejszym rozporządzeniu. W przypadku gdy dostawcy OIPE i dystrybutorzy OIPE prowadzą działalność w różnych państwach członkowskich, korzystając ze swobody świadczenia usług, za zapewnienie przestrzegania obowiązków określonych w niniejszym rozporządzeniu odpowiedzialne powinny być właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia ze względu na ich bliższe związki z dostawcą OIPE. W celu zapewnienia sprawiedliwego podziału obowiązków między właściwymi organami państwa członkowskiego pochodzenia i przyjmującego państwa członkowskiego, w przypadku gdy właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego powezmą wiedzę o naruszeniach obowiązków, które mają miejsce na ich terytorium ▌, powinny poinformować o tym właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia, na których to organach powinien wówczas spoczywać obowiązek zastosowania odpowiednich środków. Ponadto właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego powinny być uprawnione do interwencji, jeżeli właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia nie zastosują odpowiednich środków lub jeżeli zastosowane środki będą niewystarczające.

(32)  Właściwe organy państw członkowskich powinny mieć do dyspozycji wszystkie środki, które są niezbędne do zapewnienia prawidłowego prowadzenia działalności przez dostawców OIPE i dystrybutorów OIPE na całym terytorium Unii, niezależnie od tego, czy podmioty te prowadzą działalność, korzystając ze swobody przedsiębiorczości czy też swobody świadczenia usług. Aby zapewnić skuteczność nadzoru, wszelkie działania podejmowane przez właściwe organy powinny być współmierne do charakteru, skali i złożoności ryzyka właściwego dla działalności danego dostawcy lub dystrybutora▐.

(33)  Ogólnoeuropejski wymiar OIPE można rozwijać nie tylko na poziomie dostawców – zapewniając im możliwość prowadzenia działalności transgranicznej – lecz także na poziomie oszczędzających w ramach OIPE, zapewniając im możliwość przenoszenia OIPE i usługę zmiany dostawcy, a tym samym przyczyniając się do ochrony indywidualnych uprawnień emerytalnych osób korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania przewidzianego w art. 21 i 45 TFUE. Możliwość przenoszenia OIPE ma zastosowanie w sytuacji, gdy oszczędzający w ramach OIPE zmienia miejsce swojego zamieszkania, przenosząc się do innego państwa członkowskiego, bez zmiany dostawcy OIPE, natomiast zmiana dostawcy OIPE niekoniecznie musi wiązać się ze zmianą miejsca zamieszkania.

(34)  W ramach OIPE powinny funkcjonować krajowe subkonta: każde z nich powinno uwzględniać te cechy indywidualnego produktu emerytalnego, których obecność warunkuje objęcie ulgami składek wpłacanych na rzecz OIPE lub wypłat, jeżeli są one dostępne w państwach członkowskich, w odniesieniu do których dostawca OIPE udostępnia subkonto. Subkonto należy wykorzystywać do prowadzenia rejestru składek wpłaconych w fazie akumulacji i wypłat dokonanych w fazie dekumulacji zgodnie z prawem państwa członkowskiego, dla którego dane subkonto zostało otwarte. Na poziomie oszczędzającego w ramach OIPE pierwsze subkonto powinno zostać utworzone w momencie zawarcia umowy dotyczącej OIPE.

(35)  Aby umożliwić dostawcom OIPE sprawne wdrożenie tego produktu, obowiązek zapewnienia OIPE zawierającego subkonta dla co najmniej dwóch państw członkowskich powinien mieć zastosowanie najpóźniej trzy lata po dacie rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. W momencie uruchomienia OIPE dostawca OIPE powinien ▌przekazywać informacje na temat tego, które ▌subkonta są natychmiast dostępne, aby uniknąć ewentualnego wprowadzania ▌w błąd oszczędzających w ramach OIPE. Jeżeli oszczędzający w ramach OIPE przenosi się do innego państwa członkowskiego, a dla tego państwa członkowskiego nie jest dostępne żadne subkonto, dostawca OIPE powinien umożliwić oszczędzającemu w ramach OIPE niezwłoczną bezpłatną zmianę na innego dostawcę OIPE, który oferuje subkonto dla tego państwa członkowskiego. Oszczędzający w ramach OIPE może również nadal wnosić składki na subkonto, na które wpłacane były składki przed zmianą miejsca zamieszkania.

(36)  Mając na względzie długoterminowy charakter OIPE oraz związane z tym obciążenie administracyjne, dostawcy OIPE i dystrybutorzy OIPE powinni przekazywać potencjalnym oszczędzającym w ramach OIPE oraz beneficjentom OIPE jasne, zrozumiałe i odpowiednio szczegółowe informacje, aby wesprzeć ich w podejmowaniu decyzji dotyczących ich emerytury. Z tego samego powodu dostawcy OIPE i dystrybutorzy OIPE powinni również zapewnić wysoki poziom przejrzystości na różnych etapach funkcjonowania OIPE, w tym przed zawarciem umowy, w chwili zawarcia umowy, w fazie akumulacji (w tym w okresie przedemerytalnym) oraz w fazie dekumulacji. W szczególności powinni oni udzielać informacji dotyczących nabytych uprawnień emerytalnych, prognozowanego poziomu świadczeń emerytalnych z OIPE, ryzyka i gwarancji, uwzględnienia czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego oraz kosztów. Jeżeli prognozowany poziom świadczeń emerytalnych z OIPE opiera się na scenariuszach ekonomicznych, w informacjach tych należy również uwzględnić scenariusz opierający się na najlepszym szacunku oraz scenariusz niekorzystny, który powinien być skrajny, lecz realistyczny.

(37)  Przed zawarciem umowy dotyczącej OIPE potencjalnym oszczędzającym w ramach OIPE należy przekazać wszystkie informacje niezbędne do dokonania świadomego wyboru. Przed zawarciem umowy dotyczącej OIPE należy określić wymogi i potrzeby emerytalne oraz zapewnić doradztwo.

(38)  W celu zapewnienia optymalnej przejrzystości produktu dostawcy OIPE powinni sporządzić dokument zawierający kluczowe informacje dotyczące OIPE (OIPE KID), który tworzą, zanim te OIPE będzie można rozprowadzać wśród oszczędzających w ramach OIPE. Powinni być oni również odpowiedzialni za dokładność OIPE KID. OIPE KID powinien zastąpić i dostosować dokument zawierający kluczowe informacje dotyczące produktów zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych, przewidziany w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014(7), który w związku z tym nie musiałby być przekazywany w przypadku OIPE. Należy sporządzić osobny OIPE KID dotyczący podstawowego OIPE. W przypadku gdy dostawca OIPE oferuje alternatywne warianty inwestycyjne, należy również przedstawić ogólny KID dla alternatywnych wariantów inwestycyjnych, który mógłby również zawierać odniesienia do innych dokumentów. Ewentualnie, w przypadku gdy nie można dostarczyć wymaganych informacji o alternatywnych wariantach inwestycyjnych w ramach osobnego, samodzielnego KID, należy przedstawić odrębny KID dla każdego alternatywnego wariantu inwestycyjnego. Powinno to jednak mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy udostępnienie ogólnego KID dla alternatywnych wariantów inwestycyjnych nie leżałoby w interesie klientów OIPE. W związku z tym jeżeli właściwe organy oceniają zgodność OIPE KID z niniejszym rozporządzeniem, powinny one w stosownych przypadkach zapewnić optymalną porównywalność różnych wariantów inwestycyjnych, biorąc pod uwagę w szczególności najnowsze osiągnięcia analizy behawioralnej, aby uniknąć błędów poznawczych spowodowanych sposobem prezentacji informacji.

(39)  W celu zapewnienia szerokiego upowszechnienia i dostępności OIPE KID niniejsze rozporządzenie powinno przewidywać obowiązek publikowania OIPE KID przez dostawcę OIPE na jego stronie internetowej. Dostawca OIPE powinien opublikować OIPE KID dla każdego państwa członkowskiego, w którym OIPE jest przedmiotem dystrybucji w ramach swobody świadczenia usług lub swobody przedsiębiorczości, zawierający konkretne informacje o warunkach dotyczących fazy akumulacji i fazy dekumulacji dla tego państwa członkowskiego.

(40)  Kalkulatory indywidualnych produktów emerytalnych są już opracowywane na poziomie krajowym. Aby te kalkulatory były w możliwie największym stopniu użyteczne dla konsumentów, powinny uwzględniać jednak koszty i opłaty pobierane przez różnych dostawców OIPE, a także dalsze koszty lub opłaty pobierane przez pośredników lub inne strony łańcucha inwestycyjnego, które nie zostały jeszcze uwzględnione przez dostawców OIPE.

(41)  Szczegółowe informacje, które należy uwzględnić w OIPE KID, ▌oraz sposób prezentacji tych informacji należy dodatkowo zharmonizować za pomocą regulacyjnych standardów technicznych ▌, uwzględniając istniejące i trwające badania nad zachowaniami konsumentów, w tym wyniki prowadzonych z udziałem konsumentów badań poświęconych skuteczności różnych sposobów prezentacji informacji. Należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych. Te regulacyjne standardy techniczne powinny zostać opracowane przez EIOPA po konsultacjach z pozostałymi Europejskimi Urzędami Nadzoru, tj. Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego (EUNB), ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010(8), oraz Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (EUNGiPW), ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010(9), w stosownych przypadkach również z Europejskim Bankiem Centralnym, właściwymi organami i po badaniach wśród konsumentów i przedsiębiorstw zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, i należy określić w nim szczegółowo treść i sposób przedstawienia informacji, które mają być zawarte w OIPE KID, warunki, zgodnie z którymi OIPE KID powinien zostać poddany przeglądowi i zmianie, warunki dotyczące spełnienia wymogu przedstawienia OIPE KID, zasady określania założeń dla prognoz dotyczące świadczeń emerytalnych, szczegóły przedstawiania informacji, które mają być zawarte w „Informacji o świadczeniach z OIPE” oraz minimalne kryteria, które muszą spełnić techniki ograniczania ryzyka. Opracowując projekt regulacyjnych standardów technicznych, EIOPA powinien uwzględnić różne możliwe rodzaje OIPE, długoterminowy charakter OIPE, zdolności oszczędzających w ramach OIPE oraz cechy OIPE. Przed przedstawieniem Komisji projektu regulacyjnych standardów technicznych należy przeprowadzić w odpowiednich przypadkach badania wśród konsumentów i przedsiębiorstw z wykorzystaniem rzeczywistych danych. Komisja powinna przyjmować te regulacyjne standardy techniczne w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE i zgodnie z art. 10 - 14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. Należy również przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych opracowanych przez EIOPA w odniesieniu do szczegółów współpracy i wymiany informacji razem z wymogami niezbędnymi do przedstawiania informacji w standardowym formacie umożliwiającym porównanie oraz, po konsultacji z pozostałymi Europejskimi Urzędami Nadzoru i właściwymi organami oraz po badaniach wśród przedsiębiorstw, w odniesieniu do formatu sprawozdawczości nadzorczej, w drodze aktów wykonawczych zgodnie z art. 291 TFUE i zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

(42)  OIPE KID powinien wyraźnie odróżniać się od materiałów marketingowych i stanowić oddzielny dokument.

(43)  Dostawcy OIPE powinni sporządzać „Informację o świadczeniach z OIPE” skierowaną do oszczędzających w ramach OIPE, aby przedstawić im najważniejsze dane dotyczące ▌OIPE o charakterze osobistym i ogólnym oraz aby zapewnić bieżące informacje na temat tego produktu. „Informacja o świadczeniach z OIPE” powinna być jasna i wyczerpująca oraz powinna zawierać istotne i odpowiednie informacje, aby ułatwić zrozumienie, jak uprawnienia emerytalne kształtują się w czasie w różnych produktach emerytalnych, i sprzyjać mobilności pracowników. „Informacja o świadczeniach z OIPE” powinna również zawierać najważniejsze informacje na temat polityki inwestycyjnej związanej z czynnikami z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego i powinna wskazywać, gdzie i jak oszczędzający w ramach OIPE mogą uzyskać dodatkowe informacje na temat uwzględnienia tych czynników. „Informację o świadczeniach z OIPE” należy przekazywać oszczędzającym w ramach OIPE corocznie.

(44)  Dostawcy OIPE powinni informować oszczędzających w ramach OIPE na dwa miesiące przed upływem terminów, w których oszczędzający w ramach OIPE mają możliwość zmiany wariantów wypłaty świadczeń, o zbliżającym się rozpoczęciu fazy dekumulacji, możliwych formach wypłat oraz możliwości zmiany formy wypłat. Jeżeli otwarto więcej niż jedno subkonto, oszczędzający w ramach OIPE powinni zostać poinformowani o nadchodzącym rozpoczęciu fazy dekumulacji każdego subkonta.

(45)  W fazie dekumulacji beneficjenci OIPE powinni nadal otrzymywać informacje o swoich świadczeniach z OIPE i odpowiednich wariantach wypłaty. Ma to szczególne znaczenie w przypadku, gdy beneficjenci OIPE ponoszą znaczne ryzyko inwestycyjne na etapie wypłaty.

(46)  W celu odpowiedniej ochrony praw oszczędzających w ramach OIPE i beneficjentów OIPE dostawcy OIPE powinni móc wybrać sposób alokacji aktywów, który precyzyjnie odpowiada rodzajowi i okresowi trwania ich zobowiązań, w tym zobowiązań mających długi horyzont czasowy. Należy zatem zapewnić skuteczny nadzór, jak również podejście do zasad inwestowania, które pozwala dostawcom OIPE na odpowiednio dużą elastyczność w decydowaniu o najbardziej bezpiecznej i skutecznej polityce inwestycyjnej, a jednocześnie zobowiązuje ich do działania w sposób ostrożny i w najlepszym długoterminowym interesie ogółu oszczędzających w ramach OIPE. Z tego względu konieczność przestrzegania zasady „ostrożnego inwestora” wymaga opracowania polityki inwestycyjnej dostosowanej do struktury klientów dostawcy OIPE.

(47)  Poprzez ustalenie zasady „ostrożnego inwestora” jako podstawowej zasady w odniesieniu do inwestycji kapitałowych i poprzez stworzenie dostawcom OIPE możliwości transgranicznego działania, zachęca się do przekierowania oszczędności do sektora indywidualnych programów emerytalnych, przyczyniając się w ten sposób do postępu gospodarczego i społecznego. Zasada „ostrożnego inwestora” powinna wyraźnie uwzględniać również rolę, jaką w procesie inwestycyjnym odgrywają czynniki z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego.

(48)  W niniejszym rozporządzeniu należy zapewnić dostawcom OIPE odpowiedni poziom swobody inwestycyjnej. Jako inwestorzy długookresowi o niskim ryzyku płynności dostawcy OIPE mogą przyczyniać się do rozwoju unii rynków kapitałowych, inwestując – w ramach rozsądnych limitów – w niepłynne aktywa takie jak akcje oraz w inne instrumenty o długoterminowym profilu ekonomicznym, które nie są przedmiotem obrotu na rynkach regulowanych, na wielostronnych platformach obrotu (MTF) lub zorganizowanych platformach obrotu (OTF). Mogą oni również korzystać z międzynarodowej dywersyfikacji. Dlatego też możliwość inwestowania w akcje denominowane w walutach innych niż te, w których wyrażone są zobowiązania, oraz w inne instrumenty o długoterminowym profilu ekonomicznym, które nie są przedmiotem obrotu na rynkach regulowanych, na MTF ani na OTF, powinna podlegać ograniczeniu wyłącznie ze względów ostrożnościowych, zgodnie z zasadą „ostrożnego inwestora”, aby chronić interesy oszczędzających w ramach OIPE i beneficjentów OIPE.

(49)  W kontekście pogłębiania unii rynków kapitałowych pojęcie instrumentów o długoterminowym profilu ekonomicznym można rozumieć szeroko. Instrumenty te są niezbywalnymi papierami wartościowymi, a więc nie posiadają płynności, jaką zapewniają rynki wtórne. Często wymagają one zaangażowania kapitału na czas określony, co ogranicza ich zbywalność; należy do nich zaliczyć także udziały kapitałowe i papiery dłużne w przedsiębiorstwach nienotowanych na rynku regulowanym oraz pożyczki udzielone takim przedsiębiorstwom. Do przedsiębiorstw nienotowanych na rynku regulowanym zaliczają się projekty infrastrukturalne, spółki nienotowane na rynku regulowanym nastawione na wzrost, nieruchomości i inne aktywa, które mogą nadawać się do celów inwestycji długoterminowych. Niskoemisyjne projekty infrastrukturalne oraz projekty z zakresu infrastruktury odpornej na zmiany klimatu często są aktywami nienotowanymi na rynku regulowanym, a ich finansowanie zależy od kredytów długoterminowych. Dostawców OIPE zachęca się – zważywszy na długoterminowy charakter ich zobowiązań – do przeznaczania odpowiednio dużej części ich portfela aktywów na zrównoważone inwestycje w gospodarkę realną, przynoszące długoterminowe korzyści gospodarcze, zwłaszcza na projekty i przedsiębiorstwa infrastrukturalne.

(50)  W polityce inwestycyjnej dostawców OIPE i w ich systemach zarządzania ryzykiem ważną rolę odgrywają czynniki z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego. Dostawców OIPE należy zachęcać, by uwzględniali te czynniki przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych oraz brali pod uwagę to, w jaki sposób wpisują się one w ich system zarządzania ryzykiem, aby uniknąć aktywów osieroconych. Informacje na temat czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego powinny być dostępne dla EIOPA, właściwych organów oraz oszczędzających w ramach OIPE.

(51)  Jednym z celów regulacji OIPE jest stworzenie bezpiecznego i opłacalnego długoterminowego oszczędnościowego produktu emerytalnego. Ponieważ inwestycje związane z indywidualnymi produktami emerytalnymi są długoterminowe, należy zwrócić szczególną uwagę na długoterminowe skutki alokacji aktywów. W szczególności należy wziąć pod uwagę czynniki z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego. Oszczędności w ramach OIPE powinny być inwestowane z uwzględnieniem czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego, na przykład celów klimatycznych i celów zrównoważonego rozwoju określonych w porozumieniu klimatycznym z Paryża (porozumieniu paryskim), celów zrównoważonego rozwoju ONZ oraz Wytycznych ONZ dotyczącymi biznesu i praw człowieka.

(52)  Aby zapewnić, by dostawcy OIPE przestrzegali obowiązku opracowywania polityki inwestycyjnej zgodnie z zasadą „ostrożnego inwestora”, należy im zakazać inwestowania w jurysdykcjach niechętnych współpracy, wskazanych w odpowiednich konkluzjach Rady w sprawie unijnego wykazu jurysdykcji niechętnych współpracy do celów podatkowych, oraz w państwach trzecich wysokiego ryzyka mających strategiczne braki, wskazanych w stosownym rozporządzeniu delegowanym Komisji przyjętym na mocy art. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849(10).

(53)  Mając na względzie cel OIPE, a mianowicie długoterminowe oszczędzanie z myślą o emeryturze, wariantom inwestycyjnym udostępnianym oszczędzającym w ramach OIPE należy nadać ramy obejmujące aspekty, które umożliwiają inwestorom podejmowanie decyzji inwestycyjnych, w tym liczbę wariantów inwestycyjnych, spośród których inwestorzy mogą dokonać wyboru. Po dokonaniu początkowego wyboru w momencie nabycia OIPE, oszczędzający w ramach OIPE powinien mieć możliwość zmiany swojego wyboru po upływie co najmniej pięciu lat od nabycia OIPE lub, w przypadku kolejnej zmiany, od ostatniej zmiany wariantu inwestycyjnego, co pozwoli dostawcom zachować odpowiednią stabilność swoich strategii w zakresie inwestycji długoterminowych, a jednocześnie zapewni ochronę inwestorów. Dostawcy OIPE powinni mieć jednak możliwość zezwolenia oszczędzającym w ramach OIPE na częstsze zmiany wybranego wariantu inwestycyjnego.

(54)  Podstawowy OIPE powinien być produktem bezpiecznym i powinien stanowić domyślny wariant inwestycyjny. Może on wykorzystywać technikę ograniczania ryzyka zgodną z celem polegającym na umożliwieniu oszczędzającemu w ramach OIPE odzyskania kapitału lub stosować gwarancję zainwestowanego kapitału. Technika ograniczania ryzyka zgodna z celem polegającym na umożliwieniu oszczędzającemu w ramach OIPE odzyskania kapitału może mieć formę ostrożnej strategii inwestycyjnej lub strategii opartej na cyklu życia, która stopniowo zmniejsza ogólną ekspozycję na ryzyko w czasie. Gwarancje przewidziane w ramach domyślnego wariantu inwestycyjnego powinny obejmować przynajmniej składki wniesione w fazie akumulacji po odliczeniu wszystkich opłat i prowizji. Gwarancje mogą również obejmować opłaty i prowizje oraz umożliwiać pełne lub częściowe pokrycie inflacji. Gwarancja zainwestowanego kapitału powinna być należna na początku fazy dekumulacji oraz – w stosownych przypadkach – w fazie dekumulacji.

(55)  Aby zagwarantować oszczędzającym w ramach OIPE opłacalność i wystarczające wyniki, koszty i opłaty związane z podstawowym OIPE powinny być ograniczone do ustalonego odsetka zgromadzonego kapitału. Chociaż limit ten należy ustalić na poziomie 1 % zgromadzonego kapitału, właściwe byłoby dalsze określenie rodzajów kosztów i opłat, które należy uwzględnić w regulacyjnych standardach technicznych, aby zapewnić równe warunki działania dla różnych dostawców OIPE i różnych rodzajów OIPE z ich szczególnymi strukturami kosztów i opłat. Należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania takich regulacyjnych standardów technicznych, które powinny zostać opracowane przez EIOPA. Przygotowując projekt regulacyjnych standardów technicznych, EIOPA powinien w szczególności wziąć pod uwagę długoterminowy charakter OIPE, różne rodzaje OIPE oraz istotne z punktu widzenia kosztów czynniki związane z ich szczególnymi cechami, tak aby zapewnić sprawiedliwe i równe traktowanie poszczególnych dostawców OIPE i ich produktów, uwzględniając charakter podstawowego OIPE jako prostego, opłacalnego i przejrzystego produktu zapewniającego wystarczającą długoterminową realną stopę zwrotu z inwestycji. Ponadto w celu zachowania długoterminowego emerytalnego charakteru produktu należy uważnie ocenić formę wypłat, w szczególności w odniesieniu do dożywotnich wypłat w ratach. W tym kontekście w celu zapewnienia, aby dostawcy OIPE oferujący gwarancję kapitałową mieli takie same warunki działania jak inni dostawcy, EIOPA powinien należycie uwzględnić strukturę kosztów i opłat. Ponadto wartości procentowe kosztów i opłat powinny być poddawane regularnemu przeglądowi w celu zapewnienia ich ciągłej adekwatności, z uwzględnieniem zmian w poziomie kosztów. Komisja powinna przyjmować te regulacyjne standardy techniczne w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE i zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

Aby zapewnić stałą efektywność kosztową i chronić klientów OIPE przed nadmiernie obciążającymi strukturami kosztów, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do zmiany wartości procentowej, biorąc pod uwagę jej przegląd, w szczególności faktyczny poziom i zmiany faktycznego poziomu kosztów i opłat oraz wpływ ograniczenia kosztów na dostępność OIPE, a także odpowiedni dostęp do rynku dla różnych dostawców OIPE oferujących różnego rodzaju OIPE.

(56)  Właściwe organy powinny wykonywać swoje uprawnienia, mając na uwadze nadrzędny cel, jakim jest ochrona praw oszczędzających w ramach OIPE i beneficjentów OIPE oraz stabilność i należyte funkcjonowanie dostawców OIPE.

(57)  Jeżeli dostawcą OIPE jest IORP lub zarządzający alternatywnym funduszem inwestycyjnym z UE (ZAFI z UE), powinien on wyznaczyć depozytariusza odpowiedzialnego za przechowywanie ▌aktywów związanych z działalnością w zakresie oferowania OIPE. Potrzebne są dodatkowe zabezpieczenia w odniesieniu do podmiotu pełniącego rolę depozytariusza i jego funkcji, ponieważ obecnie przepisy dotyczące depozytariusza określone w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE(11) są skierowane do funduszy wprowadzanych do obrotu wyłącznie wśród inwestorów branżowych, z wyjątkiem europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/760(12), wprowadzanych do obrotu wśród inwestorów detalicznych, a przepisy sektorowe mające zastosowanie do IORP nie wymagają wyznaczenia depozytariusza we wszystkich przypadkach. Aby zapewnić najwyższy poziom ochrony inwestorów w odniesieniu do przechowywania aktywów związanych z działalnością w zakresie oferowania OIPE, w niniejszym rozporządzeniu wymaga się, aby IORP i ZAFI z UE oferujący OIPE stosowali się do przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE(13) w odniesieniu do wyznaczenia depozytariusza, wykonywania jego zadań i obowiązków nadzorczych.

(58)  Przejrzystość i sprawiedliwość kosztów i opłat ma zasadnicze znaczenie, aby zyskać zaufanie oszczędzających w ramach OIPE i umożliwić im dokonywanie świadomych wyborów. Należy zatem zakazać stosowania nieprzejrzystych metod ustalania cen.

(59)  Aby osiągnąć cele określone w niniejszym rozporządzeniu, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE w celu określenia warunków wykonywania przez EIOPA i właściwe organy uprawnień do interwencji oraz kryteriów i czynników, które mają być stosowane przez EIOPA w celu określenia, kiedy pojawiają się poważne obawy co do ochrony oszczędzających w ramach OIPE. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa(14). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(60)  Bez uszczerbku dla przysługującego klientom OIPE prawa do wniesienia powództwa do sądu należy ustanowić łatwo dostępne, odpowiednie, niezależne, bezstronne, przejrzyste i skuteczne procedury pozasądowego rozstrzygania sporów między dostawcami OIPE lub dystrybutorami OIPE a klientami OIPE na potrzeby rozstrzygania sporów powstałych na tle praw i obowiązków określonych w niniejszym rozporządzeniu.

(61)  W celu ustanowienia wydajnej i skutecznej procedury rozstrzygania sporów dostawcy OIPE i dystrybutorzy OIPE powinni wdrożyć skuteczną procedurę rozpatrywania skarg, z której skorzystać mogą ich klienci, zanim spór zostanie przekazany do rozstrzygnięcia w ramach procedury pozasądowego rozstrzygania sporów lub w ramach postępowania sądowego. Procedura rozpatrywania skarg powinna przewidywać krótkie i jasno określone terminy, przed których upływem dostawca OIPE lub dystrybutor OIPE powinien udzielić odpowiedzi na skargę. Podmioty zajmujące się pozasądowym rozstrzyganiem sporów powinny dysponować wystarczającymi zdolnościami do prowadzenia w odpowiedni i wydajny sposób współpracy transgranicznej w odniesieniu do sporów dotyczących praw i obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia.

(62)  Oszczędzającym w ramach OIPE powinno przysługiwać prawo zmiany dostawcy w fazie akumulacji na innego dostawcę OIPE z siedzibą w tym samym lub innym państwie członkowskim, w oparciu o jasną, szybką i bezpieczną procedurę, co pozwoli im znaleźć lepsze warunki dla swoich inwestycji, a jednocześnie pobudzi konkurencję między dostawcami OIPE. Dostawcy OIPE nie powinni jednak mieć obowiązku świadczenia usługi zmiany dostawcy w odniesieniu do OIPE, jeżeli oszczędzający otrzymują wypłaty w formie dożywotnich wypłat w ratach. W trakcie zmiany dostawcy przekazujący OIPE powinien dokonać transferu odpowiednich kwot lub, w stosownych przypadkach, wkładów rzeczowych z konta OIPE i zamknąć je. Oszczędzający w ramach OIPE powinien zawrzeć umowę z przyszłym dostawcą OIPE na otwarcie nowego konta OIPE. Nowe konto OIPE powinno mieć tę samą strukturę subkont co poprzednie konto OIPE.

(63)  W trakcie świadczenia usługi zmiany dostawcy oszczędzający w ramach OIPE mogą zdecydować o przeniesieniu wkładów rzeczowych tylko wówczas, gdy zmiana odbywa się między dostawcami OIPE, takimi jak firmy inwestycyjne lub inni kwalifikujący się dostawcy posiadający dodatkową licencję, zaangażowanymi w zarządzanie portfelem na rzecz oszczędzających w ramach OIPE. W tym przypadku potrzebna jest pisemna zgoda przyjmującego dostawcy. W przypadku zarządzania inwestycjami zbiorowymi przeniesienie wkładów rzeczowych nie jest możliwe, ponieważ nie ma rozdziału aktywów dla każdego oszczędzającego w ramach OIPE.

(64)  Proces zmiany dostawcy powinien być prosty dla oszczędzających w ramach OIPE. Dlatego też odpowiedzialność za zainicjowanie tego procesu i zarządzanie nim w imieniu oszczędzającego w ramach OIPE i na jego wniosek powinna spoczywać na przyszłym dostawcy OIPE. Przy ustanawianiu usługi zmiany dostawcy OIPE powinni móc stosować, na zasadzie dobrowolności, dodatkowe środki takie jak rozwiązania techniczne. Biorąc pod uwagę ogólnoeuropejski charakter produktu, oszczędzający w ramach OIPE powinni mieć możliwość niezwłocznej bezpłatnej zmiany dostawcy w sytuacji, gdy w państwie członkowskim, do którego się przeprowadza, nie jest dostępne żadne subkonto.

(65)  Aby oszczędzający w ramach OIPE mógł podjąć świadomą decyzję w sprawie zmiany dostawcy, przed udzieleniem upoważnienia do zmiany dostawcy oszczędzający w ramach OIPE powinien otrzymać informacje na temat wszystkich etapów procedury i kosztów, które są niezbędne do ukończenia procesu zmiany dostawcy.

(66)  Aby zmiana dostawcy przebiegła pomyślnie, konieczna jest współpraca ze strony dotychczasowego dostawcy OIPE. Przyszły dostawca OIPE powinien zatem otrzymać od dotychczasowego dostawcy OIPE wszelkie informacje niezbędne do wznowienia wpłat na nowe konto OIPE. Takie informacje nie powinny jednak wykraczać poza to, co jest konieczne do realizacji procesu zmiany dostawcy.

(67)  Oszczędzający w ramach OIPE nie powinni być narażeni na straty finansowe, w tym opłaty i odsetki, spowodowane błędami któregokolwiek z dostawców OIPE zaangażowanych w proces zmiany dostawcy. W szczególności oszczędzający w ramach OIPE nie powinni ponosić żadnej straty finansowej wynikającej z konieczności zapłaty dodatkowych opłat, odsetek lub innych prowizji oraz grzywien, kar, ani też innego rodzaju szkód finansowych z powodu opóźnienia w realizacji procesu zmiany dostawcy. Jako że ochronę kapitału należy zapewnić na początku fazy dekumulacji oraz, w stosownych przypadkach, w trakcie fazy dekumulacji, dotychczasowy dostawca OIPE nie powinien być zobowiązany do zapewnienia ochrony kapitału lub gwarancji w momencie zmiany dostawcy. Dostawca OIPE może również postanowić, że zapewni ochronę kapitału lub gwarancję w momencie zmiany dostawcy.

(68)  Przed zmianą dostawcy oszczędzający w ramach OIPE powinni mieć możliwość podjęcia decyzji opartej na rzetelnych informacjach. Przyszły dostawca OIPE powinien przestrzegać wszystkich wymogów dotyczących dystrybucji i informacji, w tym dostarczania OIPE KID, doradztwa i odpowiednich informacji dotyczących kosztów związanych ze zmianą dostawcy i ewentualnych negatywnych skutków dla ochrony kapitału w przypadku zmiany OIPE z gwarancją. Koszty zmiany dostawcy stosowane przez dotychczasowego dostawcę OIPE powinny być ograniczone do kwoty, która nie stanowi przeszkody dla mobilności, a w każdym wypadku powinna być ograniczona do 0,5 % odpowiednich kwot lub wartości pieniężnej wkładów rzeczowych, które mają zostać przeniesione.

(69)  Oszczędzający w ramach OIPE powinni móc swobodnie zdecydować w momencie nabycia OIPE i w momencie otwarcia nowego subkonta o trybie wypłaty (wypłata w ratach, wypłata jednorazowa lub inny sposób) w fazie dekumulacji, jednak z możliwością późniejszej zmiany wybranego trybu na rok przed rozpoczęciem fazy dekumulacji, na początku fazy dekumulacji oraz w momencie zmiany dostawcy, tak aby mogli jak najlepiej dostosować wybrany tryb wypłaty do swoich potrzeb, gdy będą zbliżać się do emerytury. Jeżeli dostawca OIPE udostępnia więcej niż jedną formę wypłat, oszczędzający w ramach OIPE powinien mieć możliwość wyboru innej formy wypłaty dla każdego subkonta otwartego na jego koncie OIPE.

(70)  Dostawcom OIPE należy zezwolić na udostępnianie oszczędzającym w ramach OIPE szerokiej gamy form wypłaty. Takie podejście pozwoli osiągnąć cel, jakim jest upowszechnienie OIPE, dzięki zwiększonej elastyczności i większym możliwościom wyboru dla oszczędzających w ramach OIPE. Pozwoli ono dostawcom na konstruowanie swoich OIPE w sposób najbardziej racjonalny pod względem kosztów. Podejście to jest również spójne z polityką Unii w innych dziedzinach i wykonalne z politycznego punktu widzenia, gdyż pozwala państwom członkowskim zachować odpowiednio dużą swobodę w decydowaniu o tym, które formy wypłaty pragną wspierać. Biorąc pod uwagę długoterminowy i emerytalny charakter produktu, państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyjęcia środków mających na celu uprzywilejowanie określonych form wypłat, takich jak limity ilościowe dla wypłat jednorazowych, w celu dalszego zachęcania do wypłat w formie dożywotnich wypłat w ratach i wypłat pomniejszających zgromadzony kapitał.

(71)   Mając na względzie ogólnoeuropejski charakter OIPE, istnieje potrzeba zapewnienia spójnego wysokiego poziomu ochrony oszczędzających w ramach OIPE na całym rynku wewnętrznym. Wymaga to odpowiednich narzędzi do skutecznego zwalczania naruszeń i zapobiegania szkodom dla konsumentów. W związku z tym uprawnienia EIOPA i właściwych organów powinny zostać uzupełnione o jasno określony mechanizm umożliwiający zakazanie lub ograniczenie wprowadzania do obrotu, dystrybucji lub sprzedaży OIPE, który budzi poważne obawy z punktu widzenia ochrony oszczędzającego w ramach OIPE, w tym w odniesieniu do długoterminowego i emerytalnego charakteru produktu, prawidłowego funkcjonowania i integralności rynków finansowych lub stabilności całego systemu finansowego lub jego części, wraz z odpowiednimi uprawnieniami dla EIOPA w zakresie koordynacji i podejmowania działań w sytuacjach awaryjnych.

Uprawnienia EIOPA powinny opierać się na art. 9 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, aby zapewnić możliwość zastosowania takich mechanizmów interwencyjnych w przypadku istotnych problemów związanych z ochroną oszczędzających w ramach OIPE, w tym w odniesieniu do szczególnego, długoterminowego i emerytalnego charakteru OIPE. Jeżeli spełniono odpowiednie warunki, właściwe organy powinny mieć możliwość wprowadzenia zakazu lub ograniczenia w trybie zapobiegawczym przed wprowadzeniem OIPE do obrotu lub przed rozpoczęciem jego sprzedaży oszczędzającym w ramach OIPE. Uprawnienia te nie zwalniają dostawcy OIPE z obowiązku przestrzegania wszystkich stosownych wymogów wynikających z niniejszego rozporządzenia.

(72)  Należy zagwarantować pełną przejrzystość kosztów i opłat związanych z inwestowaniem w OIPE. Dzięki temu dostawcy będą mogli działać w warunkach równej konkurencji, przy jednoczesnym zagwarantowaniu ochrony konsumentów. Informacje porównawcze byłyby dostępne dla różnych produktów, zachęcając tym samym dostawców do konkurowania ceną.

(73)  Chociaż bieżący nadzór nad dostawcami OIPE ma być prowadzony przez odpowiednie właściwe organy, EIOPA powinien koordynować nadzór w odniesieniu do OIPE, aby zagwarantować spójne stosowanie ujednoliconej metodyki nadzoru, przyczyniając się w ten sposób do wzmocnienia ogólnoeuropejskiego i długoterminowego emerytalnego charakteru OIPE.

(74)  W celu wzmocnienia praw konsumentów i ułatwienia dostępu do procedury rozpatrywania skarg, oszczędzający w ramach OIPE powinni mieć możliwość indywidualnego lub zbiorowego składania skarg do właściwych organów w państwie członkowskim ich zamieszkania, niezależnie od tego, gdzie doszło do naruszenia.

(75)  EIOPA powinien współpracować z właściwymi organami oraz ułatwiać współpracę i osiągnięcie spójności między nimi. W tym względzie EIOPA powinien odgrywać określoną rolę w wykonywaniu przez właściwe organy przysługujących im uprawnień do stosowania środków nadzoru, udostępniając dowody naruszeń związanych z OIPE. EIOPA powinien również zapewniać wiążącą mediację w przypadku braku porozumienia między właściwymi organami w sytuacjach transgranicznych.

(76)  Aby zapewnić przestrzeganie niniejszego rozporządzenia przez dostawców OIPE i dystrybutorów OIPE, a także aby zapewnić, by podlegali oni podobnemu traktowaniu w całej Unii, należy przewidzieć kary administracyjne i inne środki, które są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

(77)  Zgodnie z komunikatem Komisji z dnia 8 grudnia 2010 r. pt. „Wzmocnienie systemów sankcji w branży usług finansowych” oraz w celu zapewnienia wypełniania wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu istotne jest, by państwa członkowskie podejmowały niezbędne działania mające na celu zapewnienie, by naruszenia niniejszego rozporządzenia podlegały odpowiednim karom ▌administracyjnym i innym środkom.

(78)  Chociaż państwa członkowskie mogą ustanawiać przepisy dotyczące kar administracyjnych i sankcji karnych za te same naruszenia, nie należy od nich wymagać ustanawiania przepisów dotyczących kar administracyjnych za te naruszenia niniejszego rozporządzenia, które podlegają krajowemu prawu karnemu. Utrzymanie sankcji karnych zamiast kar administracyjnych za naruszenia niniejszego rozporządzenia nie powinno jednak ograniczać ani w żaden inny sposób naruszać zdolności właściwych organów do współpracy oraz udostępniania i wymiany w terminowy sposób informacji z właściwymi organami w innych państwach członkowskich do celów niniejszego rozporządzenia, w tym po przekazaniu odnośnych naruszeń do rozpatrzenia przez właściwe organy sądowe w ramach postępowania karnego.

(79)  Właściwym organom należy przyznać uprawnienia do nakładania kar finansowych, które są wystarczająco wysokie, aby niwelowały rzeczywiste lub potencjalne zyski oraz aby nawet dla większych przedsiębiorstw finansowych i osób zarządzających nimi stanowiły środek odstraszający.

(80)  Aby zapewnić spójne stosowanie kar w całej Unii, przy ustalaniu rodzaju kary administracyjnej lub innych środków oraz wysokości kar finansowych właściwe organy powinny brać pod uwagę wszystkie istotne okoliczności.

(81)  W celu zapewnienia, aby decyzje właściwych organów w sprawie naruszeń i kar miały efekt odstraszający wobec ogółu społeczeństwa, oraz aby wzmocnić ochronę konsumentów poprzez informowanie ich o OIPE rozprowadzanych z naruszeniem niniejszego rozporządzenia, decyzje te powinny być publikowane, chyba że takie ujawnienie zagraża stabilności rynków finansowych lub trwającemu dochodzeniu.

(82)  W celu wykrywania potencjalnych naruszeń przepisów właściwe organy powinny dysponować niezbędnymi uprawnieniami dochodzeniowymi oraz powinny ustanowić skuteczne mechanizmy umożliwiające zgłaszanie potencjalnych lub rzeczywistych naruszeń.

(83)  Niniejsze rozporządzenie nie powinno naruszać jakichkolwiek przepisów państw członkowskich dotyczących przestępstw.

(84)  Przetwarzanie danych osobowych prowadzone w ramach niniejszego rozporządzenia, takie jak wymiana lub przekazywanie danych osobowych przez właściwe organy lub przetwarzanie danych osobowych przez dostawców OIPE lub dystrybutorów OIPE, powinno przebiegać zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679(15) oraz dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/58/WE(16). Wymiana lub przekazanie informacji przez Europejskie Urzędy Nadzoru powinny przebiegać zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725(17).

(85)   Ze względu na wrażliwość osobistych danych finansowych ogromne znaczenie ma skuteczna ochrona danych. W związku z tym zaleca się, aby organy ochrony danych były ściśle zaangażowane we wdrażanie niniejszego rozporządzenia i nadzór nad jego przestrzeganiem.

(86)  Procedura rejestracji i powiadamiania ustanowiona w niniejszym rozporządzeniu nie powinna zastępować żadnej obowiązującej dodatkowej procedury krajowej mającej na celu umożliwienie uzyskania korzyści i ulg określonych na szczeblu krajowym.

(87)  W ramach oceny funkcjonowania niniejszego rozporządzenia należy m.in. dokonać oceny zmian na rynku, takich jak pojawienie się nowych rodzajów OIPE, oraz zmian w innych obszarach prawa unijnego, a także doświadczeń państw członkowskich. Ocena taka powinna uwzględniać różne cele związane z ustanowieniem dobrze funkcjonującego rynku OIPE, a w szczególności powinna wskazywać, czy niniejsze rozporządzenie przyczyniło się do zwiększenia liczby obywateli europejskich, którzy oszczędzają na stabilne i adekwatne emerytury. Znaczenie minimalnych norm europejskich dla nadzoru nad dostawcami OIPE również wymaga oceny dostawców OIPE pod względem zgodności z niniejszym rozporządzeniem i mającymi zastosowanie przepisami sektorowymi.

(88)  Z uwagi na możliwe długofalowe skutki niniejszego rozporządzenia konieczne jest dokładne monitorowanie rozwoju sytuacji na początkowym etapie jego stosowania. W ocenie Komisja powinna uwzględnić również doświadczenia EIOPA, zainteresowanych stron i ekspertów oraz informować Parlament Europejski i Radę o poczynionych spostrzeżeniach.

(89)  Niniejsze rozporządzenie powinno zapewniać poszanowanie praw podstawowych i zasad zapisanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a zwłaszcza prawa osób w podeszłym wieku do godnego i niezależnego życia oraz do uczestniczenia w życiu społecznym i kulturalnym, prawa do ochrony danych osobowych, prawa własności, swobody przedsiębiorczości, zasady równości płci oraz zasady przewidującej wysoki poziom ochrony konsumentów.

(90)  Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie podniesienie poziomu ochrony oszczędzających w ramach OIPE oraz zwiększenie ich zaufania do OIPE, w tym również w przypadku transgranicznej dystrybucji tych produktów, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich skutki możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może wprowadzić środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się jednolite przepisy dotyczące rejestracji indywidualnych produktów emerytalnych, które są dystrybuowane w Unii pod oznaczeniem „ogólnoeuropejski indywidualny produkt emerytalny” lub „OIPE”, jak również jednolite przepisy dotyczące tworzenia i dystrybucji tych produktów oraz nadzoru nad nimi.

Artykuł 2

Definicje

Na potrzeby niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1)  „indywidualny produkt emerytalny” oznacza produkt, który:

a)  opiera się na dobrowolnej umowie między indywidualnym oszczędzającym i podmiotem oferującym ten produkt i stanowi uzupełnienie ustawowego lub pracowniczego produktu emerytalnego;

b)  przewiduje długoterminową akumulację kapitału z wyraźnym celem zapewnienia dochodu po przejściu na emeryturę i z ograniczonymi możliwościami wcześniejszego wycofania zgromadzonych oszczędności;

c)  nie jest ani ustawowym, ani pracowniczym produktem emerytalnym;

2)  „ogólnoeuropejski indywidualny produkt emerytalny” lub „OIPE” oznacza długoterminowy indywidualny produkt emerytalny o charakterze oszczędnościowym, który jest oferowany przez ▌przedsiębiorstwo finansowe kwalifikujące się zgodnie z art. 6 ust. 1 w ramach umowy dotyczącej OIPE i który jest nabywany przez oszczędzającego w ramach OIPE lub przez niezależne stowarzyszenie oszczędzających w ramach OIPE w imieniu swoich członków z myślą o emeryturze, a także który nie przewiduje żadnej możliwości lub ściśle ograniczoną możliwość przedterminowego umorzenia i jest zarejestrowany zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

3)  „oszczędzający w ramach OIPE” oznacza osobę fizyczną, która zawarła umowę dotyczącą OIPE z dostawcą OIPE;

4)  „umowa dotycząca OIPE” oznacza umowę między oszczędzającym w ramach OIPE a dostawcą OIPE, która spełnia warunki określone w art. 4;

5)  „konto OIPE” oznacza indywidualne konto emerytalne prowadzone w imieniu oszczędzającego w ramach OIPE lub beneficjenta OIPE, które jest wykorzystywane do rejestracji transakcji, umożliwiających oszczędzającemu w ramach OIPE okresowe wpłacanie kwot na poczet▐ emerytury, a beneficjentowi OIPE otrzymywanie świadczeń z OIPE;

6)  „beneficjent OIPE” oznacza osobę fizyczną, która otrzymuje świadczenia z OIPE;

7)  „klient OIPE” oznacza oszczędzającego w ramach OIPE, potencjalnego oszczędzającego w ramach OIPE lub beneficjenta OIPE;

8)  „dystrybucja OIPE” oznacza doradzanie, proponowanie lub przeprowadzanie innych prac przygotowujących do zawarcia umów dotyczących oferowania OIPE, zawieranie takich umów lub udzielanie pomocy w administrowaniu takimi umowami i wykonywaniu ich, w tym udzielanie informacji dotyczących jednej lub większej liczby umów dotyczących OIPE na podstawie kryteriów wybranych przez klienta OIPE za pośrednictwem strony internetowej lub innych mediów oraz opracowywanie rankingu OIPE obejmującego porównanie cen i produktów, lub udzielanie zniżki od ceny OIPE, gdy klient OIPE jest w stanie pośrednio lub bezpośrednio zawrzeć umowę dotyczącą OIPE za pośrednictwem strony internetowej lub innych mediów;

9)  „świadczenia emerytalne z OIPE” oznaczają świadczenia wypłacane poprzez odniesienie do momentu przejścia na emeryturę lub oczekiwanego przejścia na emeryturę w jednej z form, o których mowa w art. 58 ust. 1;

10)  „świadczenia z OIPE” oznaczają świadczenia emerytalne w ramach OIPE i inne dodatkowe świadczenia, do których beneficjent OIPE jest uprawniony zgodnie z umową dotyczącą OIPE, w szczególności w ściśle ograniczonej liczbie przypadków, w których możliwe jest przedterminowe umorzenie, lub jeżeli umowa dotycząca OIPE przewiduje ochronę obejmującą biometryczne rodzaje ryzyka;

11)  „faza akumulacji” oznacza okres, przez który na koncie OIPE gromadzone są aktywa i który zwykle trwa do rozpoczęcia fazy dekumulacji;

12)  „faza dekumulacji” oznacza okres, przez który aktywa zgromadzone na koncie OIPE mogą być wykorzystywane w celu finansowania emerytury lub innych potrzeb w zakresie dochodów;

13)  „wypłata w ratach” oznacza sumę, która – w zamian za zainwestowane środki – podlega wypłacie w określonych momentach przez pewien okres, np. do końca życia beneficjenta OIPE lub przez określoną liczbę lat;

14)  „wypłaty pomniejszające zgromadzony kapitał” oznaczają kwoty, w dowolnej wysokości, jednak nieprzekraczające określonego limitu, które beneficjenci OIPE mogą okresowo wypłacić;

15)  „dostawca OIPE” oznacza przedsiębiorstwo finansowe, o którym mowa w art. 6 ust. 1, posiadające zezwolenie na tworzenie OIPE i jego dystrybucję;

16)  „dystrybutor OIPE” oznacza przedsiębiorstwo finansowe, o którym mowa w art. 6 ust. 1, posiadające zezwolenie na dystrybucję OIPE, których nie jest twórcą, firmę inwestycyjną świadczącą doradztwo inwestycyjne lub pośrednika ubezpieczeniowego w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97(18);

17)  „trwały nośnik” oznacza narzędzie, które:

a)  pozwala klientowi OIPE na przechowywanie informacji kierowanych do niego osobiście, w sposób umożliwiający przyszłe korzystanie z nich przez okres odpowiedni do celów tych informacji; oraz

b)  pozwala na niezmienione odtworzenie przechowywanych informacji;

18)  „właściwe organy” ▌oznaczają krajowe organy wyznaczone przez każde państwo członkowskie do celów nadzoru nad dostawcami OIPE lub dystrybutorami OIPE, stosownie do przypadku, lub do wykonywania obowiązków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu;

19)  „państwo członkowskie pochodzenia dostawcy OIPE” oznacza państwo członkowskie pochodzenia określone w odpowiednich aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 6 ust. 1;

20)  „państwo członkowskie pochodzenia dystrybutora OIPE” oznacza:

a)  w przypadku dystrybutora będącego osobą fizyczną – państwo członkowskie, w którym posiada on miejsce zamieszkania;

b)  w przypadku dystrybutora będącego osobą prawną – państwo członkowskie, w którym znajduje się siedziba statutowa dystrybutora lub, jeżeli na mocy prawa krajowego dystrybutor nie posiada siedziby statutowej, państwo członkowskie, w którym mieści się siedziba zarządu;

21)  „państwo członkowskie przyjmujące dostawcę OIPE” oznacza państwo członkowskie, inne niż państwo członkowskie pochodzenia dostawcy OIPE, w którym dostawca OIPE oferuje OIPE w ramach swobody świadczenia usług lub swobody przedsiębiorczości lub dla którego dostawca OIPE otworzył subkonto OIPE;

22)  „państwo członkowskie przyjmujące dystrybutora OIPE” oznacza państwo członkowskie, inne niż państwo członkowskie pochodzenia dystrybutora OIPE, w którym dystrybutor OIPE dystrybuuje OIPE w ramach swobody świadczenia usług lub swobody przedsiębiorczości;

23)  „subkonto” oznacza subkonto krajowe otwarte w ramach każdego indywidualnego konta OIPE i odpowiadające wymogom i warunkom prawnym ustalonym na poziomie krajowym przez państwo członkowskie zamieszkania oszczędzającego w ramach OIPE ▌, których spełnienie pozwala skorzystać z ewentualnych zachęt w przypadku inwestowania w OIPE; w ramach każdego subkonta osoba może być zatem oszczędzającym w ramach OIPE lub beneficjentem OIPE w zależności od tego, jakie wymogi prawne każdorazowo obowiązują w odniesieniu do fazy akumulacji i fazy dekumulacji;

24)  „kapitał” oznacza łączne wkłady kapitałowe ▌, obliczone na podstawie kwot, które mogą zostać zainwestowane po odliczeniu wszystkich opłat, prowizji i wydatków bezpośrednio lub pośrednio ponoszonych przez oszczędzających w ramach OIPE;

25)  „instrumenty finansowe” oznaczają instrumenty wymienione w sekcji C załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE(19);

26)  „depozytariusz” oznacza instytucję, której powierzono przechowywanie aktywów oraz nadzór nad przestrzeganiem zasad funduszu i obowiązujących przepisów;

27)   „podstawowy OIPE” oznacza wariant inwestycyjny określony w art. 45;

28)  „techniki ograniczania ryzyka” oznaczają techniki służące do systematycznego zmniejszenia zakresu ekspozycji na ryzyko lub prawdopodobieństwa jego zmaterializowania się;

29)  „biometryczne rodzaje ryzyka” oznaczają rodzaje ryzyka związane ze śmiercią, niepełnosprawnością lub długowiecznością;

30)  „zmiana dostawcy” oznacza przeniesienie, na żądanie oszczędzającego w ramach OIPE, odpowiednich kwot lub, w stosownych przypadkach, wkładu rzeczowego, zgodnie z art. 52 ust. 4, z konta OIPE u jednego dostawcy OIPE na konto OIPE u innego dostawcy OIPE, wraz z zamknięciem pierwotnego konta OIPE, bez uszczerbku dla art. 53 ust. 4 lit. e);

31)  „doradztwo” oznacza indywidualne zalecenie udzielone przez dostawcę OIPE lub dystrybutora OIPE klientowi OIPE w odniesieniu do co najmniej jednej umowy dotyczącej ▌OIPE;

32)  „partnerstwo” oznacza współpracę między dostawcami OIPE, która polega na oferowaniu subkont dla różnych państw członkowskich w kontekście usługi przenoszenia produktu, o której mowa w art. 19 ust. 2;

(33)  „czynniki z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego” oznaczają kwestie z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego, takie jak te, o których mowa w porozumieniu paryskim, celach zrównoważonego rozwoju ONZ, wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka oraz popieranych przez ONZ zasadach odpowiedzialnego inwestowania.

Artykuł 3

Obowiązujące przepisy

Rejestracja, tworzenie, dystrybucja OIPE i nadzór nad nimi podlegają:

a)  niniejszemu rozporządzeniu; oraz

b)   w przypadku kwestii nieuregulowanych niniejszym rozporządzeniem ▌:

(i)  odpowiednim przepisom sektorowym prawa Unii, w tym odpowiednim aktom delegowanym i wykonawczym;

(ii)  przepisom przyjętym przez państwa członkowskie w celu wprowadzenia w życie odpowiednich przepisów sektorowych prawa Unii oraz wprowadzenia w życie środków dotyczących konkretnie OIPE;

(iii)  innym przepisom krajowym mającym zastosowanie do OIPE.

Artykuł 4

Umowa dotycząca OIPE

1.  W umowie dotyczącej OIPE określa się przepisy szczegółowe dotyczące OIPE zgodnie z obowiązującymi przepisami, o których mowa w art. 3.

2.  Umowa dotycząca OIPE zawiera w szczególności:

a)  opis podstawowego OIPE, o którym mowa w art. 45, w tym informacje dotyczące gwarancji zainwestowanego kapitału lub strategii inwestycyjnej mającej na celu zapewnienie ochrony kapitału;

b)  w stosownych przypadkach opis alternatywnych opcji inwestycyjnych, o których mowa w art. 42 ust. 2;

c)  warunki dotyczące zmiany opcji inwestycyjnej, o których mowa w art. 44;

d)  w przypadku gdy OIPE oferuje ochronę obejmującą ryzyko biometryczne, szczegółowe informacje na temat tej ochrony, w tym okoliczności, które mogłyby ją zainicjować;

e)  opis świadczeń emerytalnych z OIPE, w szczególności możliwych form wypłat oraz prawa do zmiany formy wypłaty, o którym mowa w art. 59;

f)  warunki związane z usługą przenoszenia produktu, o której mowa w art. 17–20, w tym informacje na temat państw członkowskich, dla których dostępne jest subkonto;

g)  warunki związane z usługą zmiany dostawcy, o której mowa w art. 52–55;

h)  kategorie kosztów i całkowite łączne koszty wyrażone w wartościach procentowych oraz w wartościach pieniężnych, stosownie do przypadku;

i)  warunki dotyczące fazy akumulacji w odniesieniu do subkonta odpowiadającego państwu członkowskiemu zamieszkania oszczędzającego w ramach OIPE, o którym mowa w art. 47;

j)  warunki dotyczące fazy dekumulacji w odniesieniu do subkonta odpowiadającego państwu członkowskiemu zamieszkania oszczędzającego w ramach OIPE, o którym mowa w art. 57;

k)  w stosownych przypadkach warunki, na jakich przyznane korzyści lub ulgi mają zostać zwrócone państwu członkowskiemu zamieszkania oszczędzającego w ramach OIPE.

ROZDZIAŁ II

REJESTRACJA

Artykuł 5

Rejestracja

1.  OIPE może być oferowany i dystrybuowany w Unii jedynie wówczas, gdy został zarejestrowany w centralnym rejestrze publicznym prowadzonym przez EIOPA zgodnie z art. 13.

2.  Rejestracja OIPE jest ważna we wszystkich państwach członkowskich. Rejestracja uprawnia dostawcę OIPE do oferowania OIPE, zaś dystrybutora OIPE do dystrybucji OIPE zarejestrowanego w centralnym rejestrze publicznym, o którym mowa w art. 13.

Bieżący nadzór nad zgodnością z niniejszym rozporządzeniem jest prowadzony zgodnie z rozdziałem IX.

Artykuł 6

Wniosek o rejestrację OIPE

1.  O rejestrację OIPE mogą wystąpić jedynie następujące przedsiębiorstwa finansowe, które otrzymały zezwolenie lub zostały zarejestrowane na mocy prawa Unii:

a)  instytucje kredytowe, które otrzymały zezwolenie zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE(20);

b)  zakłady ubezpieczeń, które otrzymały zezwolenie zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE(21), prowadzące działalność w zakresie bezpośrednich ubezpieczeń na życie zgodnie z art. 2 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE i załącznikiem II do tej dyrektywy;

c)  instytucje pracowniczych programów emerytalnych (IORP), które otrzymały zezwolenie lub zostały zarejestrowane ▌zgodnie z dyrektywą (UE) 2016/2341 i które zgodnie z prawem krajowym są uprawnione i nadzorowane w celu oferowania również indywidualnych produktów emerytalnych. W takim przypadku wszystkie aktywa i pasywa odpowiadające działalności w zakresie oferowania OIPE są wyodrębniane, bez możliwości przeniesienia ich na inną działalność instytucji w zakresie programów emerytalnych;

d)  firmy inwestycyjne, które otrzymały zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2014/65/UE i które świadczą usługi zarządzania portfelem ;

e)  spółki inwestycyjne lub spółki zarządzające, które otrzymały zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2009/65/WE;

f)   zarządzający alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi z UE (ZAFI z UE), którzy otrzymali zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE.

2.  Przedsiębiorstwa finansowe wymienione w ust. 1 składają wniosek o rejestrację OIPE do swoich właściwych organów. Wniosek zawiera następujące elementy:

a)  standardowe warunki umowy dotyczącej OIPE, które mają być proponowane oszczędzającym w ramach OIPE zgodnie z art. 4;

b)  informacje o tożsamości wnioskodawcy ;

c)  informacje o ustaleniach w zakresie zarządzania i administrowania portfelem i ryzykiem w odniesieniu do OIPE, w tym ustalenia, o których mowa w art. 19 ust. 2, art. 42 ust. 5 i art. 49 ust. 3;

d)  w stosownych przypadkach wykaz państw członkowskich, w których dostawca OIPE składający wniosek zamierza wprowadzić do obrotu OIPE;

e)  w stosownych przypadkach informacje o tożsamości depozytariusza;

f)  kluczowe informacje dotyczące OIPE, o których mowa w art. 26;

g)   wykaz państw członkowskich, w odniesieniu do których dostawca OIPE składający wniosek będzie w stanie zapewnić natychmiastowe otwarcie subkonta.

3.   W terminie 15 dni roboczych od otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 2, właściwe organy sprawdzają, czy jest on kompletny.

Jeżeli wniosek nie jest kompletny, właściwe organy ustalają termin dostarczenia przez wnioskodawcę dodatkowych informacji. Po stwierdzeniu, że wniosek jest kompletny, właściwe organy powiadamiają o tym wnioskodawcę.

4.   W terminie trzech miesięcy od daty złożenia kompletnego wniosku zgodnie z ust. 3 właściwe organy podejmują decyzję o rejestracji OIPE wyłącznie w przypadku, gdy wnioskodawca kwalifikuje się do oferowania OIPE zgodnie z ust. 1, oraz jeżeli informacje i dokumenty przedstawione we wniosku o rejestrację, o którym mowa w ust. 2, są zgodne z niniejszym rozporządzeniem.

5.   W terminie pięciu dni roboczych od podjęcia decyzji o rejestracji OIPE właściwe organy przekazują EIOPA decyzję, jak również informacje i dokumenty, o których mowa w ust. 2 lit. a), b), d), f) i g), oraz informują o tym dostawcę OIPE składającego wniosek.

EIOPA nie ponosi odpowiedzialności ani nie może zostać pociągnięty do odpowiedzialności za decyzję o rejestracji podjętą przez właściwy organ.

W przypadku gdy właściwe organy odmawiają rejestracji, wydają uzasadnioną decyzję, która podlega prawu do odwołania.

6.  W przypadku gdy w danym państwie członkowskim istnieje więcej niż jeden właściwy organ dla określonego rodzaju przedsiębiorstw finansowych, o których mowa w ust. 1, to państwo członkowskie wyznacza jeden właściwy organ w odniesieniu do każdego rodzaju przedsiębiorstwa finansowego, o którym mowa w ust. 1, odpowiedzialny za procedurę rejestracji i za przekazywanie informacji do EIOPA.

O późniejszych zmianach w informacjach i dokumentach dostarczonych we wniosku, o którym mowa w ust. 2, powiadamia się natychmiast właściwe organy. Jeżeli zmiany dotyczą informacji i dokumentów, o których mowa w ust. 2 lit. a), b), d), f) i g), właściwe organy bez zbędnej zwłoki przekazują te zmiany EIOPA.

Artykuł 7

Rejestracja OIPE

1.  W terminie pięciu dni roboczych od daty powiadomienia o decyzji w sprawie rejestracji, a także przekazania informacji i dokumentów zgodnie z art. 6 ust. 5, EIOPA rejestruje OIPE w centralnym rejestrze publicznym, o którym mowa w art. 13, i bez zbędnej zwłoki powiadamia o tym właściwe organy.

2.  W terminie pięciu dni roboczych od otrzymania powiadomienia o rejestracji OIPE, o którym mowa w ust. 1, właściwe organy informują o tym dostawcę OIPE składającego wniosek.

3.   Dostawca OIPE może oferować OIPE, zaś dystrybutor OIPE może dystrybuować OIPE od dnia rejestracji OIPE w centralnym rejestrze publicznym, o którym mowa w art. 13.

Artykuł 8

Warunki wyrejestrowania OIPE

1.  Właściwe organy wydają decyzję o wyrejestrowaniu OIPE w przypadku, gdy:

a)  dostawca OIPE wyraźnie zrzeknie się rejestracji;

b)  dostawca OIPE uzyskał rejestrację, dopuszczając się poświadczenia nieprawdy lub w inny niezgodny z prawem sposób;

c)  dostawca OIPE poważnie i systematycznie naruszał niniejsze rozporządzenie; lub

d)  dostawca OIPE lub OIPE nie spełnia już warunków, na podstawie których dokonano rejestracji.

2.  W terminie pięciu dni roboczych od podjęcia decyzji w sprawie wyrejestrowania OIPE właściwe organy przekazują tę decyzję EIOPA i odpowiednio informują o niej dostawcę OIPE.

3.  W terminie pięciu dni roboczych od otrzymania powiadomienia o decyzji w sprawie wyrejestrowania, o którym mowa w ust. 2, EIOPA dokonuje wyrejestrowania OIPE i odpowiednio informuje o tym właściwe organy.

4.  W terminie pięciu dni roboczych od otrzymania powiadomienia o wyrejestrowaniu OIPE, o którym mowa w ust. 3, włącznie z datą wyrejestrowania, właściwe organy odpowiednio informują o tym dostawcę OIPE.

5.  Dostawca OIPE przestaje oferować OIPE, zaś dystrybutor OIPE przestaje prowadzić dystrybucję OIPE od dnia wyrejestrowania OIPE w centralnym rejestrze publicznym, o którym mowa w art. 13.

6.  Jeżeli EIOPA otrzymał informacje dotyczące zaistnienia jednej z okoliczności, o których mowa w ust. 1 lit. b) lub c) niniejszego artykułu, zgodnie z obowiązkiem współpracy między właściwymi organami i EIOPA, o którym mowa w art. 66, EIOPA zwraca się do właściwych organów dostawcy OIPE o sprawdzenie, czy zachodzą takie okoliczności, zaś właściwe organy przedkładają EIOPA swoje ustalenia i odpowiednie informacje.

7.  Przed podjęciem decyzji o wyrejestrowaniu OIPE właściwe organy i EIOPA dokładają wszelkich starań, aby zabezpieczyć interesy oszczędzających w ramach OIPE.

Artykuł 9

Oznaczenie ▌

Oznaczenie „ogólnoeuropejski indywidualny produkt emerytalny” lub „OIPE” można stosować w odniesieniu do indywidualnego produktu emerytalnego tylko wówczas, gdy EIOPA dokonał zgodnie z niniejszym rozporządzeniem rejestracji danego indywidualnego produktu emerytalnego w celu dystrybucji pod oznaczeniem „OIPE”.

Artykuł 10

Dystrybucja OIPE

1.  Przedsiębiorstwa finansowe, o których mowa w art. 6 ust. 1, mogą prowadzić dystrybucję OIPE, których są twórcami. Mogą one również prowadzić dystrybucję OIPE, których nie są twórcami, pod warunkiem że przestrzegają odpowiednich przepisów sektorowych pozwalających im prowadzić dystrybucję produktów, których nie są twórcami.

2.  Pośrednicy ubezpieczeniowi zarejestrowani zgodnie z dyrektywą (UE) 2016/97 oraz firmy inwestycyjne posiadające zgodnie z dyrektywą 2014/65/UE zezwolenie na świadczenie usług doradztwa inwestycyjnego zdefiniowanych w art. 4 ust. 1 pkt 4 dyrektywy 2014/65/UE mogą prowadzić dystrybucję OIPE, których nie są twórcami.

Artykuł 11

Systemy nadzoru ostrożnościowego mające zastosowanie do różnych kategorii dostawców

Dostawcy OIPE i dystrybutorzy OIPE ▌spełniają wymogi niniejszego rozporządzenia oraz odpowiedniego systemu nadzoru ostrożnościowego mającego do nich zastosowanie zgodnie z aktami ustawodawczymi, o których mowa w art. 6 ust. 1 oraz art. 10 ust. 2.

Artykuł 12

Publikacja przepisów krajowych

1.  Teksty krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych regulujących warunki dotyczące fazy akumulacji, o której mowa w art. 47, oraz warunki dotyczące fazy dekumulacji, o której mowa w art. 57, w tym informacje o dodatkowych procedurach krajowych wprowadzonych w celu ubiegania się, w stosownych przypadkach, o korzyści i ulgi określone na szczeblu krajowym, są podawane do wiadomości publicznej i aktualizowane przez właściwy organ krajowy.

2.  Wszystkie właściwe organy w państwie członkowskim utrzymują i aktualizują na swojej stronie internetowej odnośnik do tekstów, o których mowa w ust. 1.

3.  Publikacja tekstów, o których mowa w ust. 1, służy wyłącznie celom informacyjnym i nie tworzy zobowiązań lub obowiązków prawnych dla właściwych organów krajowych.

Artykuł 13

Centralny rejestr publiczny

1.  EIOPA prowadzi centralny rejestr publiczny, w którym ujęty jest każdy OIPE, który został zarejestrowany na mocy niniejszego rozporządzenia, numer rejestracyjny OIPE, dostawca tego OIPE, organy właściwe dla dostawcy OIPE, data rejestracji PEPP, kompletny wykaz państw członkowskich, w których jest oferowany OIPE, i kompletny wykaz państw członkowskich, dla których dostawca OIPE oferuje subkonto. Rejestr jest dostępny publicznie w formie elektronicznej i jest aktualizowany.

2.  Właściwe organy informują EIOPA o powiązaniach, o których mowa w art. 12 ust. 2, i aktualizują te informacje.

3.  EIOPA publikuje i aktualizuje powiązania, o których mowa w ust. 2, w centralnym rejestrze publicznym, o którym mowa w ust. 1.

ROZDZIAŁ III

TRANSGRANICZNE OFEROWANIE I MOŻLIWOŚĆ TRANSGRANICZNEGO PRZENOSZENIA OIPE

SEKCJA I

SWOBODA ŚWIADCZENIA USŁUG I SWOBODA PRZEDSIĘBIORCZOŚCI

Artykuł 14

Korzystanie ze swobody świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości przez dostawców OIPE i dystrybutorów OIPE

1.   Dostawcy OIPE mogą oferować OIPE, a dystrybutorzy OIPE mogą dystrybuować OIPE na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego w ramach swobody świadczenia usług lub swobody przedsiębiorczości, pod warunkiem że czynią to w zgodzie z odpowiednimi przepisami i procedurami ustanowionymi w mających do nich zastosowanie aktach ustawodawczych Unii lub na podstawie tych aktów, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. a), b), d) i e) lub art. 10 ust. 2 i po powiadomieniu o zamiarze otwarcia subkonta dla tego przyjmującego państwa członkowskiego zgodnie z art. 21.

2.   Dostawcy OIPE, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. c) i f), przestrzegają zasad określonych w art. 15.

Artykuł 15

Korzystanie ze swobody świadczenia usług przez IORP i ZAFI z UE

1.  Dostawcy OIPE, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. c) i f), którzy zamierzają oferować OIPE oszczędzającym w ramach OIPE na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego po raz pierwszy w ramach swobody świadczenia usług, przekazują właściwym organom swojego rodzimego państwa członkowskiego, po powiadomieniu o zamiarze otwarcia subkonta dla tego przyjmującego państwa członkowskiego zgodnie z art. 21, następujące informacje:

a)  nazwa i adres dostawcy OIPE;

b)  państwo członkowskie, w którym dostawca OIPE zamierza oferować lub prowadzić dystrybucję OIPE wśród oszczędzających w ramach OIPE.

2.  Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują informacje w terminie 10 dni roboczych od daty ich otrzymania do przyjmującego państwa członkowskiego wraz z potwierdzeniem, że dostawca OIPE, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, spełnia wymogi określone w art. 6 ust. 1. Informacje te są przekazywane właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego, chyba że właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia mają powody, aby wątpić w adekwatność struktury administracyjnej w odniesieniu do oferowania OIPE lub sytuacji finansowej dostawcy OIPE, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. c) i f).

W przypadku gdy właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia odmawiają przekazania informacji właściwemu organowi przyjmującego państwa członkowskiego, podają one danemu dostawcy OIPE powody takiej odmowy w ciągu miesiąca od otrzymania wszystkich informacji i dokumentów. Odmowa lub brak odpowiedzi wiąże się z prawem odwołania do sądu w państwie członkowskim pochodzenia dostawcy OIPE.

3.  Właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego w ciągu 10 dni roboczych potwierdzają otrzymanie informacji, o których mowa w ust. 1. Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia informują następnie dostawcę OIPE, że właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego otrzymały informacje oraz że dostawca OIPE może rozpocząć oferowanie OIPE oszczędzającym w ramach OIPE w tym państwie członkowskim.

4.  W przypadku braku potwierdzenia otrzymania informacji, o którym mowa w ust. 3, w terminie 10 dni roboczych od daty ich przekazania, o którym mowa w ust. 2, właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia informują dostawcę OIPE, że może on rozpocząć świadczenie usług w tym przyjmującym państwie członkowskim.

5.  W przypadku wprowadzenia zmiany do którejkolwiek z informacji, o których mowa w ust. 1, dostawca OIPE powiadamia o tej zmianie właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia co najmniej na miesiąc przed jej dokonaniem. Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia informują właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego o tej zmianie tak szybko, jak to możliwe, a najpóźniej w ciągu miesiąca od otrzymania powiadomienia.

6.   Przyjmujące państwa członkowskie mogą wyznaczyć do celów niniejszej procedury inne właściwe organy niż te, o których mowa w art. 2 pkt 18, w celu wykonywania uprawnień przyznanych właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego. Powiadamiają one Komisję i EIOPA, wskazując podział tych obowiązków.

Artykuł 16

Uprawnienia właściwych organów przyjmującego państwa członkowskiego

1.  Jeżeli właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego mają powody, by uznać, że OIPE jest dystrybuowany na jego terytorium lub subkonto dla tego państwa członkowskiego otwarto z naruszeniem obowiązków wynikających z mających zastosowanie przepisów, o których mowa w art. 3, przekazują swoje ustalenia właściwym organom państwa członkowskiego pochodzenia dostawcy OIPE lub dystrybutora OIPE.

2.  Po dokonaniu oceny informacji otrzymanych zgodnie z ust. 1 właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia, w stosownych przypadkach, niezwłocznie podejmują odpowiednie środki w celu naprawy sytuacji. Informują one o takich środkach właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego.

3.  Jeżeli środki podjęte przez właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia okazują się niewystarczające lub brakuje ich, a dostawca OIPE lub dystrybutor OIPE w dalszym ciągu prowadzi dystrybucję OIPE z wyraźną szkodą dla interesów oszczędzających w ramach OIPE w państwie przyjmującym lub dla właściwego funkcjonowania rynku indywidualnych produktów emerytalnych w tym państwie członkowskim, właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego mogą, po powiadomieniu właściwych organów państwa członkowskiego pochodzenia, podjąć odpowiednie środki w celu zapobieżenia dalszym nieprawidłowościom, w tym – w zakresie, w jakim jest to absolutnie niezbędne – uniemożliwienia dostawcy OIPE lub dystrybutorowi OIPE dalszej dystrybucji OIPE na ich terytorium.

Ponadto właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia lub właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego mogą przekazać sprawę EIOPA oraz zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

4.  Ust. 1–3 nie mają wpływu na uprawnienia przyjmującego państwa członkowskiego do podjęcia odpowiednich i niedyskryminacyjnych środków mających na celu zapobieganie nieprawidłowościom lub karanie za nieprawidłowości popełnione na jego terytorium w sytuacjach, w których natychmiastowe działanie jest absolutnie niezbędne do ochrony praw konsumentów w przyjmującym państwie członkowskim, oraz w przypadku gdy równoważne środki państwa członkowskiego pochodzenia są niewystarczające lub ich brakuje lub gdy nieprawidłowości są sprzeczne z krajowymi przepisami prawnymi chroniącymi dobro ogólne, w zakresie, w jakim jest to absolutnie niezbędne. W takich sytuacjach przyjmujące państwa członkowskie mają możliwość uniemożliwienia dostawcy OIPE lub dystrybutorowi OIPE prowadzenia nowej działalności na ich terytorium.

5.  Środki przyjęte przez właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego na mocy niniejszego artykułu są przekazywane dostawcy OIPE lub dystrybutorowi OIPE w należycie uzasadnionym dokumencie i zgłaszane bez zbędnej zwłoki właściwym organom państwa członkowskiego pochodzenia.

SEKCJA II

MOŻLIWOŚĆ PRZENOSZENIA

Artykuł 17

Usługa przenoszenia produktu

1.  Oszczędzający w ramach OIPE, którzy zmieniają miejsce zamieszkania na inne państwo członkowskie, mają prawo do korzystania z usługi przenoszenia produktu, co daje im z kolei prawo do dalszego wpłacania składek na istniejące konto OIPE.

2.  Korzystając z usługi przenoszenia produktu, oszczędzający w ramach OIPE mają prawo zachować wszystkie korzyści i ulgi przyznane przez dostawcę OIPE i związane z nieprzerwanym inwestowaniem w ich OIPE.

Artykuł 18

Oferowanie usługi przenoszenia produktu

1.  Dostawcy OIPE oferują usługę przenoszenia produktu, o której mowa w art. 17, oszczędzającym w ramach OIPE, którzy posiadają u nich konto OIPE i pragną skorzystać z tej usługi.

2.  Proponując nabycie OIPE, dostawca OIPE lub dystrybutor OIPE udostępniają potencjalnym oszczędzającym w ramach OIPE informacje na temat usługi przenoszenia produktu oraz subkont, które są natychmiast dostępne.

3.  W ciągu trzech lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia każdy dostawca OIPE musi, w przypadku wniosku skierowanego do dostawcy OIPE, oferować subkonta krajowe dla co najmniej dwóch państw członkowskich.

Artykuł 19

Subkonta OIPE

1.  W przypadku gdy dostawcy OIPE świadczą usługę przenoszenia produktu oszczędzającym w ramach OIPE zgodnie z art. 17, dostawcy OIPE zapewniają, aby w razie otwarcia w odrębnym koncie OIPE nowego subkonta, odpowiadało ono wymogom i warunkom prawnym dla OIPE ustalonym na poziomie krajowym, o których mowa w art. 47 i 57, przez nowe państwo członkowskie zamieszkania oszczędzającego w ramach OIPE ▌. Wszystkie transakcje na koncie OIPE zapisuje się w odpowiednim subkoncie. Składki wpłacane na subkonto i wypłaty z subkonta mogą być przedmiotem odrębnych postanowień umownych.

2.  Bez uszczerbku dla mających zastosowanie przepisów sektorowych dostawcy OIPE mogą również zapewnić zgodność z wymogami, o których mowa w ust. 1, poprzez ustanowienie partnerstwa z innym zarejestrowanym dostawcą OIPE (zwanym dalej „partnerem”).

Z uwagi na zakres funkcji, które ma wykonywać partner, musi on być wykwalifikowany i zdolny do wykonywania przekazanych funkcji. Dostawca OIPE zawiera z partnerem pisemne porozumienie. Porozumienie to musi być możliwe do wyegzekwowania na drodze prawnej oraz jasno określać prawa i obowiązki dostawcy OIPE i partnera. Porozumienie musi być zgodne z odpowiednimi przepisami i procedurami w zakresie przekazywania i outsourcingu ustanowionymi w mającym do nich zastosowanie prawie Unii lub na jego mocy, o czym mowa w art. 6 ust. 1. Niezależnie od tego porozumienia dostawca OIPE ponosi wyłączną odpowiedzialność za swoje obowiązki wynikające z niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 20

Otwarcie nowego subkonta

1.   ▌Niezwłocznie po otrzymaniu informacji o przeniesieniu się oszczędzającego w ramach OIPE ▌do innego państwa członkowskiego dostawca OIPE informuje oszczędzającego w ramach OIPE o możliwości otwarcia nowego subkonta w indywidualnym koncie OIPE oszczędzającego w ramach OIPE oraz o ramach czasowych, w jakich subkonto to może zostać otwarte.

W takim przypadku dostawca OIPE bezpłatnie udostępnia oszczędzającemu w ramach OIPE dokument zawierający kluczowe informacje dotyczące OIPE (OIPE KID), w którym ujęto szczegółowe wymogi określone w art. 28 ust. 3 lit. g), a dotyczące subkonta odpowiadającego nowemu państwu członkowskiemu zamieszkania oszczędzającego w ramach OIPE.

Jeżeli nowe subkonto nie jest dostępne, dostawca OIPE informuje oszczędzającego w ramach OIPE o prawie do niezwłocznej i bezpłatnej zmiany dostawcy oraz o możliwości dalszego oszczędzania na ostatnim otwartym subkoncie.

2.  Jeżeli oszczędzający w ramach OIPE zamierza skorzystać z ▌możliwości otwarcia subkonta, oszczędzający w ramach OIPE przekazuje dostawcy OIPE ▌następujące informacje:

a)  państwo członkowskie, w którym znajduje się nowe miejsce zamieszkania oszczędzającego w ramach OIPE;

b)  dzień, z którym składki mają być kierowane na nowe subkonto;

c)  stosowne informacje o ▌innych warunkach dotyczących OIPE.

3.  Oszczędzający w ramach OIPE może w dalszym ciągu wpłacać składki na ostatnie otwarte subkonto.

4.   Dostawca OIPE oferuje oszczędzającemu w ramach OIPE indywidualne zalecenie, w którym wyjaśnia, czy otwarcie nowego subkonta w koncie OIPE oszczędzającego w ramach OIPE i wpłacanie składek na nowe subkonto byłoby bardziej korzystne niż dalsze wpłacanie składek na ostatnie otwarte subkonto.

5.  Jeżeli dostawca OIPE nie jest w stanie zapewnić otwarcia nowego subkonta odpowiadającego nowemu państwu członkowskiemu zamieszkania oszczędzającego w ramach OIPE, oszczędzający w ramach OIPE ma możliwość wyboru:

a)  niezwłocznej i bezpłatnej zmiany dostawcy OIPE niezależnie od wymogów art. 52 ust. 3 dotyczących częstotliwości zmiany dostawcy OIPE; lub

b)  dalszego wpłacania składek na ostatnie otwarte subkonto.

6.  Nowe subkonto zostaje otwarte w drodze ▌zmiany istniejącej umowy dotyczącej OIPE między oszczędzającym w ramach OIPE i dostawcą OIPE, zgodnie z mającym zastosowanie prawem umów. Data otwarcia zostaje określona w umowie ▌.

Artykuł 21

Informowanie właściwych organów ▌o możliwości przenoszenia produktu

1.  Dostawca OIPE, który pragnie otworzyć nowe subkonto dla przyjmującego państwa członkowskiego po raz pierwszy, powiadamia o tym właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia.

2.  W powiadomieniu dostawca OIPE zamieszcza następujące informacje i dokumenty:

a)  standardowe warunki umowy dotyczącej OIPE, o której mowa w art. 4, w tym załącznik dotyczący nowego subkonta;

b)  OIPE KID uwzględniający szczegółowe wymogi dotyczące subkonta odpowiadającego nowemu subkontu zgodnie z art. 28 ust. 3 lit. g);

c)   „Informację o świadczeniach z OIPE”, o której mowa w art. 36;

d)  informacje na temat ustaleń umownych, o których mowa w art. 19 ust. 2, stosownie do przypadku.

3.  Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia sprawdzają, czy dostarczona dokumentacja jest kompletna, i przekazują kompletną dokumentację w terminie 10 dni roboczych od jej otrzymania do właściwych organów przyjmującego państwa członkowskiego.

4.  Właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego potwierdzają niezwłocznie otrzymanie informacji i dokumentów, o których mowa w ust. 2.

5.  Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia informują następnie dostawcę OIPE, że właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego otrzymały informacje oraz że dostawca OIPE może otworzyć subkonto dla tego państwa członkowskiego.

W przypadku braku potwierdzenia otrzymania dokumentacji, o którym mowa w ust. 4, w terminie 10 dni roboczych od daty jej przekazania, o którym mowa w ust. 3, właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia informują dostawcę OIPE, że może on otworzyć subkonto dla tego państwa członkowskiego.

6.  W przypadku wprowadzenia zmiany do którejkolwiek z informacji i któregokolwiek z dokumentów, o których mowa w ust. 2, dostawca OIPE powiadamia o tej zmianie właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia co najmniej na miesiąc przed jej dokonaniem. Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia informują właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego o tej zmianie tak szybko, jak to możliwe, a najpóźniej w ciągu miesiąca od otrzymania powiadomienia.

ROZDZIAŁ IV

WYMOGI DOTYCZĄCE DYSTRYBUCJI I INFORMACJI

SEKCJA I

Przepisy ogólne

Artykuł 22

Zasada ogólna

Prowadząc dystrybucję OIPE, dostawcy OIPE i dystrybutorzy OIPE mają obowiązek zawsze działać uczciwie, rzetelnie i profesjonalnie zgodnie z najlepiej pojętym interesem▐ klientów OIPE.

Artykuł 23

Systemy dystrybucji mające zastosowanie do różnych kategorii dostawców OIPE i dystrybutorów OIPE

1.   W odniesieniu do dystrybucji OIPE poszczególne kategorie dostawców OIPE i dystrybutorów OIPE stosują się do następujących przepisów:

a)  zakłady ubezpieczeń, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia, i pośrednicy ubezpieczeniowi, o których mowa w art. 10 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, stosują się do obowiązującego prawa krajowego nadającego skuteczność przepisom ustanowionym w rozdziałach V i VI dyrektywy (UE) 2016/97, z wyjątkiem art. 20, 23, 25 i art. 30 ust. 3 tej dyrektywy w odniesieniu do dystrybucji ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych, do bezpośrednio stosowanych praw Unii przyjętych na mocy tych przepisów w odniesieniu do dystrybucji tego rodzaju produktów oraz do niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem art. 34 ust. 4;

b)  firmy inwestycyjne, o których mowa w art. 10 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, stosują się do obowiązującego prawa krajowego nadającego skuteczność przepisom dotyczącym wprowadzania do obrotu i dystrybucji instrumentów finansowych ustanowionym w art. 16 ust. 3 ▌ oraz w art. 23, 24 i 25 dyrektywy 2014/65/UE, z wyjątkiem art. 24 ust. 2 i art. 25 ust. 3 i 4 tej dyrektywy, do bezpośrednio stosowanych praw Unii przyjętych na mocy tych przepisów ▌oraz do niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem art. 34 ust. 4;

c)  wszyscy pozostali dostawcy OIPE i dystrybutorzy OIPE stosują się do obowiązujących praw krajowych nadających skuteczność przepisom dotyczącym wprowadzania do obrotu i dystrybucji instrumentów finansowych ustanowionym w art. 16 ust. 3 akapit pierwszy i w art. 23, 24 i 25 dyrektywy 2014/65/UE, z wyjątkiem art. 24 ust. 2 oraz art. 25 ust. 2–4 tej dyrektywy, do bezpośrednio stosowanych praw Unii przyjętych na mocy tych przepisów oraz do niniejszego rozporządzenia.

2.  Zasady określone w ust. 1 lit. a) mają zastosowanie wyłącznie w zakresie, w jakim obowiązujące prawo krajowe nadające skuteczność przepisom określonym w rozdziałach V i VI dyrektywy (UE) 2016/97, nie jest bardziej rygorystyczne.

Artykuł 24

Dystrybucja elektroniczna i inne trwałe nośniki

Dostawcy OIPE i dystrybutorzy OIPE udostępniają wszystkie dokumenty i informacje, o których mowa w niniejszym rozdziale, ▌klientom OIPE nieodpłatnie w formie elektronicznej, pod warunkiem że klient OIPE ma możliwość przechowywania tych informacji w sposób umożliwiający przyszłe korzystanie z nich przez okres odpowiedni do celów tych informacji oraz że stosowane w tym celu narzędzie pozwala na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej formie.

Na żądanie dostawcy OIPE i dystrybutorzy OIPE udostępniają również wspomniane dokumenty i informacje nieodpłatnie na innym trwałym nośniku, w tym w formie papierowej. Dostawcy OIPE i dystrybutorzy OIPE informują klientów OIPE o prawie do żądania nieodpłatnej kopii tych dokumentów na innym trwałym nośniku, w tym w formie papierowej.

Artykuł 25

Wymogi w zakresie nadzoru nad produktem i zarządzania nim

1.  Dostawcy OIPE posiadają i stosują proces zatwierdzania każdego OIPE lub istotnych dostosowań istniejącego OIPE, zanim zostanie on wprowadzony do dystrybucji wśród klientów OIPE, a także dokonują przeglądu tego procesu.

Proces zatwierdzania produktu musi być proporcjonalny i odpowiedni do charakteru danego OIPE.

W procesie zatwierdzania produktu wskazuje się określony rynek docelowy dla każdego OIPE oraz zapewnia się ocenę wszelkich stosownych rodzajów ryzyka dla takiego określonego rynku docelowego oraz adekwatność zamierzonej strategii dystrybucji do określonego rynku docelowego, a także podejmuje się uzasadnione działania, aby zapewnić dystrybucję danego OIPE na określonym rynku docelowym.

Dostawca OIPE musi rozumieć i poddawać regularnemu przeglądowi OIPE, które oferuje, przy uwzględnieniu wszelkich zdarzeń, które mogą istotnie wpływać na potencjalne ryzyko dla określonego rynku docelowego, aby ocenić przynajmniej, czy dane OIPE nadal odpowiadają potrzebom określonego rynku docelowego oraz czy zamierzona strategia dystrybucji jest nadal odpowiednia.

Dostawcy OIPE udostępniają dystrybutorom OIPE wszystkie odpowiednie informacje o danym OIPE i o procesie zatwierdzania produktu, w tym informacje na temat określonego rynku docelowego dla danego OIPE.

Dystrybutorzy OIPE muszą dysponować odpowiednimi rozwiązaniami w celu uzyskania informacji, o których mowa w akapicie piątym, oraz rozumieć cechy i określony rynek docelowy każdego OIPE.

2.  Zasady, procesy i rozwiązania, o których mowa w niniejszym artykule, pozostają bez uszczerbku dla wszelkich innych wymogów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu lub mających zastosowanie na mocy niniejszego rozporządzenia, w tym dotyczących ujawniania informacji, odpowiedniości lub stosowności, wykrywania konfliktów interesów i zarządzania nimi, zachęt i czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego.

SEKCJA II

INFORMACJE PRZEKAZYWANE PRZED ZAWARCIEM UMOWY

Artykuł 26

Dokument zawierający kluczowe informacje dotyczące OIPE (OIPE KID)

1.  Zanim OIPE zostanie zaproponowany oszczędzającym w ramach OIPE, dostawca OIPE sporządza dla tego produktu ▌OIPE KID zgodnie z wymogami określonymi w niniejszej sekcji oraz publikuje OIPE KID na swojej stronie internetowej.

2.  Informacje zawarte w OIPE KID stanowią informacje przedumowne. Dokument ten musi być sformułowany w sposób dokładny, rzetelny, jasny i niewprowadzający w błąd. Zawiera on kluczowe informacje i musi być spójny z wiążącymi dokumentami umownymi, odpowiednimi częściami dokumentów ofertowych oraz warunkami OIPE.

3.  OIPE KID musi być dokumentem samodzielnym, wyraźnie oddzielonym od materiałów marketingowych. Nie może on zawierać odniesień do materiałów marketingowych. Może zawierać odniesienia do innych dokumentów, w tym w stosownych przypadkach do prospektu, tylko wówczas, gdy odniesienie jest związane z informacjami, które należy na mocy niniejszego rozporządzenia uwzględnić w OIPE KID.

Dla podstawowego OIPE sporządza się osobny OIPE KID.

4.  Jeżeli dostawca OIPE oferuje oszczędzającemu w ramach OIPE szereg alternatywnych wariantów inwestycyjnych, przez co wszystkich informacji wymaganych w art. 28 ust. 3, a dotyczących tych bazowych opcji inwestycyjnych nie można przedstawić w ramach jednego, zwięzłego, samodzielnego OIPE KID, dostawcy OIPE sporządzają jeden z następujących dokumentów:

a)  osobny OIPE KID dla każdego alternatywnego wariantu inwestycyjnego;

b)  ogólny OIPE KID, który zawiera co najmniej ogólny opis alternatywnych wariantów inwestycyjnych i określa, gdzie i w jaki sposób można znaleźć bardziej szczegółowe informacje przedumowne na temat inwestycji wspierających te warianty inwestycyjne.

5.  Zgodnie z art. 24 OIPE KID sporządza się w formie krótkiego dokumentu napisanego w zwięzły sposób. Dokument ten musi:

a)  mieć wygląd i strukturę umożliwiające łatwe czytanie, przy użyciu czcionki o czytelnej wielkości;

b)  koncentrować się na kluczowych informacjach, których potrzebują klienci OIPE;

c)  być jasno sformułowany oraz napisany językiem i stylem, które ułatwiają zrozumienie informacji, a w szczególności językiem jasnym, zwięzłym i zrozumiałym.

6.  Jeżeli w OIPE KID użyto kolorów, nie mogą one utrudniać zrozumienia informacji, w przypadku gdy OIPE KID jest drukowany lub kopiowany w trybie czarno-białym.

7.  W przypadku zamieszczenia w OIPE KID elementów identyfikacji wizualnej lub logo dostawcy OIPE lub grupy, do której należy, nie mogą one odciągać uwagi od informacji zawartych w tym dokumencie ani zasłaniać tekstu.

8.  W uzupełnieniu ▌OIPE KID dostawcy OIPE i dystrybutorzy OIPE odsyłają również potencjalnych oszczędzających w ramach OIPE do publicznie dostępnych sprawozdań dotyczących ▌sytuacji finansowej dostawcy OIPE, w tym jego wypłacalności, i zapewniają potencjalnym oszczędzającym w ramach OIPE łatwy dostęp do tego rodzaju informacji.

9.   Potencjalni oszczędzający w ramach OIPE udostępnia się również informacje dotyczące dotychczasowych wyników wariantu inwestycyjnego oszczędzającego w ramach OIPE, obejmujących okres co najmniej dziesięciu lat lub, w przypadku gdy OIPE jest oferowany przez mniej niż dziesięć lat, obejmujących wszystkie lata, w których OIPE był oferowany. Do informacji o wynikach osiągniętych w przeszłości należy załączyć oświadczenie „wyniki osiągnięte w przeszłości nie są wskazówką co do wyników w przyszłości”.

Artykuł 27

Język OIPE KID

1.  OIPE KID sporządza się w językach urzędowych lub co najmniej w jednym z języków urzędowych używanych w części państwa członkowskiego, w której jest dystrybuowany OIPE, lub w innym języku zaakceptowanym przez właściwe organy tego państwa członkowskiego, a w przypadku sporządzenia go w innym języku tłumaczy się go na jeden z tych języków.

Tłumaczenie musi wiernie i dokładnie oddawać treść oryginalnego OIPE KID.

2.  Jeżeli OIPE jest wprowadzany do obrotu w danym państwie członkowskim za pomocą materiałów marketingowych napisanych w jednym lub większej liczbie języków urzędowych tego państwa członkowskiego, OIPE KID musi być sporządzony przynajmniej w odpowiednich językach urzędowych.

3.  Oszczędzającym w ramach OIPE z upośledzeniem wzroku udostępnia się OIPE KID w odpowiednim formacie.

Artykuł 28

Treść OIPE KID

1.  Tytuł „Dokument zawierający kluczowe informacje dotyczące OIPE” wyraźnie eksponuje się na górze pierwszej strony OIPE KID.

OIPE KID prezentuje się w sekwencji przedstawionej w ust. 2 i 3.

2.  Bezpośrednio pod tytułem znajduje się uzasadnienie. Jego treść brzmi następująco:"

„Niniejszy dokument zawiera kluczowe informacje o tym ogólnoeuropejskim indywidualnym produkcie emerytalnym (OIPE). Nie jest to materiał marketingowy. Udzielenie tych informacji jest wymagane prawem, aby pomóc w zrozumieniu charakteru tego indywidualnego produktu emerytalnego oraz ryzyka, kosztów, potencjalnych zysków i strat z nim związanych, a także ułatwić porównanie go z innymi OIPE.”.

"

3.  OIPE KID zawiera następujące informacje:

a)  na początku dokumentu: nazwę OIPE, wskazanie, czy jest to podstawowy OIPE, tożsamość i dane kontaktowe dostawcy OIPE, informacje o organach właściwych dla dostawcy OIPE, numer rejestracyjny OIPE w centralnym rejestrze publicznym, a także datę sporządzenia dokumentu;

b)  oświadczenie: „Produkt emerytalny opisany w niniejszym dokumencie jest produktem długoterminowym o ograniczonej możliwości wykupu, którego nie można rozwiązać w dowolnym momencie.”;

c)  w części zatytułowanej „Czym jest ten produkt ?” – informacje na temat charakteru i głównych cech OIPE, w tym:

(i)  jego długoterminowe cele i środki ich osiągnięcia, w szczególności czy cele są osiągane za pomocą bezpośredniej czy pośredniej ekspozycji względem bazowych aktywów inwestycyjnych, w tym opis instrumentów bazowych lub wartości referencyjnych, a w tym specyfikacja rynków, na których dostawca OIPE dokonuje inwestycji, oraz wyjaśnienie sposobu określania zwrotu;

(ii)  opis typu oszczędzającego w ramach OIPE, z myślą o którym dany OIPE jest wprowadzany do obrotu, zwłaszcza jeżeli chodzi o zdolność oszczędzającego w ramach OIPE do poniesienia straty inwestycyjnej i horyzont inwestycyjny;

(iii)  oświadczenie dotyczące:

­  tego, czy podstawowy OIPE zapewnia gwarancję kapitału lub przyjmuje postać techniki ograniczania ryzyka zgodnej z celem umożliwienia oszczędzającemu w ramach OIPE odzyskania kapitału, lub

­  tego, czy i w jakim zakresie jakakolwiek alternatywny wariant inwestycyjny, stosownie do przypadku, zapewnia gwarancję lub technikę ograniczania ryzyka;

(iv)  opis świadczeń emerytalnych z OIPE, w szczególności możliwych form wypłat oraz prawa do zmiany formy wypłat, o którym mowa w art. 59 ust. 1;

(v)  w przypadku gdy OIPE oferuje ochronę obejmującą ryzyko biometryczne – szczegółowe informacje na temat pokrywanego ryzyka i świadczeń ubezpieczeniowych, w tym okoliczności, w których można ubiegać się o te świadczenia;

(vi)  informacje dotyczące usługi przenoszenia produktu, w tym odniesienie do centralnego rejestru publicznego, o którym mowa w art. 13, w którym zawarte są informacje na temat warunków dotyczących fazy akumulacji i fazy dekumulacji ustanowionych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 47 i art. 57;

(vii)  oświadczenie w sprawie konsekwencji wcześniejszego wycofania się z OIPE dla oszczędzającego w ramach OIPE, w tym wszystkich mających zastosowanie opłat, kar oraz ewentualnej utraty ochrony kapitału oraz innych ewentualnych korzyści i ulg;

(viii)  oświadczenie w sprawie konsekwencji dla oszczędzającego w ramach OIPE, jeżeli przestanie on wpłacać składki do OIPE;

(ix)  informacje na temat dostępnych subkont i praw oszczędzającego w ramach OIPE, o których mowa w art. 20 ust. 5;

(x)  informacje na temat prawa oszczędzającego w ramach OIPE do zmiany dostawcy oraz prawa do otrzymywania informacji na temat usługi zmiany dostawcy, o której mowa w art. 56;

(xi)  warunki zmiany wybranego wariantu inwestycyjnego, o których mowa w art. 44;

(xii)  dostępne informacje na temat wyników inwestycji dostawcy OIPE pod względem czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego;

(xiii)  prawo właściwe dla umowy dotyczącej OIPE, w przypadku gdy strony nie mają swobody wyboru prawa właściwego, lub – w przypadku gdy strony mają swobodę wyboru prawa właściwego – prawo proponowane przez dostawcę OIPE;

(xiv)  w stosownych przypadkach informacje o terminie odstąpienia od umowy lub o okresie unieważnienia w odniesieniu do danego oszczędzającego w ramach OIPE;

d)  w części zatytułowanej „Jakie jest ryzyko i co mogę dostać w zamian?” – krótki opis profilu ryzyka i zysku obejmujący następujące elementy:

(i)  ogólny wskaźnik ryzyka, uzupełniony o opisowe wyjaśnienie tego wskaźnika, jego główne ograniczenia oraz opisowe wyjaśnienie rodzajów ryzyka, które mają istotne znaczenie dla OIPE i które nie zostały odpowiednio uwzględnione w ogólnym wskaźniku ryzyka;

(ii)  możliwa maksymalna strata zainwestowanego kapitału, w tym informacje dotyczące:

­  tego, czy oszczędzający w ramach OIPE może utracić cały zainwestowany kapitał, lub

­  tego, czy oszczędzający w ramach OIPE ponosi ryzyko zaciągania dodatkowych finansowych zobowiązań lub obowiązków;

(iii)  odpowiednie scenariusze wyników oraz założenia leżące u ich podstawy;

(iv)  w stosownych przypadkach warunki zwrotu dla oszczędzających w ramach OIPE lub wyznaczonych górnych limitów zysku dla oszczędzających;

(v)  stwierdzenie, że prawo podatkowe państwa członkowskiego zamieszkania oszczędzającego w ramach OIPE może mieć wpływ na rzeczywisty wypłacony zysk;

e)  w części zatytułowanej „Co dzieje się, jeśli [nazwa dostawcy OIPE] nie ma możliwości wypłaty?” – krótki opis tego, czy powstała strata jest objęta systemem rekompensat lub gwarancji dla inwestorów, a jeżeli tak, wskazanie tego systemu, nazwę gwaranta oraz informacje, jakie rodzaje ryzyka są nim objęte, a jakie nie;

f)  w części zatytułowanej „Jakie są koszty?” – koszty związane z inwestycją w dany OIPE obejmujące zarówno bezpośrednie, jak i pośrednie koszty, które poniesie oszczędzający w ramach OIPE, w tym koszty jednorazowe i powtarzające się, przedstawione za pomocą ogólnych wskaźników kosztów, oraz – aby zapewnić możliwość porównania – całkowite łączne koszty wyrażone w wartościach pieniężnych i procentowych w celu wykazania złożonego wpływu całkowitych kosztów na inwestycję.

OIPE KID musi zawierać jasne wskazanie, że dostawca OIPE lub dystrybutor OIPE przekazuje informacje wyszczególniające koszty dystrybucji, które nie są jeszcze uwzględnione w kosztach określonych powyżej, tak aby umożliwić oszczędzającemu w ramach OIPE zrozumienie skumulowanego wpływu łącznych kosztów na zwrot z inwestycji;

g)  w części zatytułowanej „Jakie są szczególne wymogi dla subkonta odpowiadającego [mojemu państwu członkowskiemu zamieszkania]?”:

(i)  w podsekcji „Wymogi dotyczące etapu wpłaty”:

opis warunków fazy akumulacji, określonych przez państwo członkowskie zamieszkania oszczędzającego w ramach OIPE zgodnie z art. 47;

(ii)  w podsekcji „Wymogi dotyczące etapu wypłaty”:

opis warunków fazy dekumulacji, określonych przez państwo członkowskie zamieszkania oszczędzającego w ramach OIPE zgodnie z art. 57;

h)  w części zatytułowanej „Jak mogę złożyć skargę?”: informacje na temat tego, jak i do kogo oszczędzający w ramach OIPE może złożyć skargę dotyczącą OIPE lub zachowania dostawcy OIPE lub dystrybutora OIPE.

4.  Prezentowanie informacji wymaganych na mocy ust. 3 w warstwach jest dozwolone w przypadku, gdy OIPE KID jest dostarczany w formacie elektronicznym, przy czym szczegółowe części informacji mogą być przedstawiane za pomocą wyskakujących okienek lub odnośników do towarzyszących warstw. W takim przypadku musi istnieć możliwość wydrukowania OIPE KID jako jednego dokumentu.

5.  W celu zapewnienia spójnego stosowania niniejszego artykułu EIOPA, po konsultacji z innymi Europejskimi Urzędami Nadzoru i przeprowadzeniu badań wśród konsumentów i przedsiębiorstw, opracowuje projekt regulacyjnych standardów technicznych określających:

a)  szczegóły prezentacji, w tym formę i długość dokumentu, oraz treść każdego elementu informacji, o którym mowa w ust. 3;

b)  metodę prezentacji ryzyka i zysku, o których mowa w ust. 3 lit. d) ppkt (i) i (iv);

c)  metodę obliczania kosztów, w tym określania wskaźników ogólnych, o których mowa w ust. 3 lit. f);

d)  w przypadku gdy informacje są przedstawione w formie elektronicznej w warstwach – informacje, które powinny znajdować się w pierwszej warstwie, oraz te, które można dostarczyć w dodatkowych warstwach szczegółowych.

Przy opracowywaniu projektu regulacyjnych standardów technicznych EIOPA bierze pod uwagę różne możliwe rodzaje OIPE, długoterminowy charakter OIPE, możliwości oszczędzających w ramach OIPE, a także cechy OIPE, tak aby umożliwić oszczędzającemu w ramach OIPE dokonanie wyboru spośród różnych wariantów inwestycyjnych i innych opcji, które oferuje OIPE, co obejmuje również sytuacje, gdy wybór ten może zostać dokonany w różnym czasie lub zmieniony w przyszłości.

EIOPA przedstawia Komisji ten projekt regulacyjnych standardów technicznych do dnia ... [12 miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia w drodze przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

Artykuł 29

Materiały marketingowe

Materiały marketingowe z konkretnymi informacjami na temat OIPE nie mogą zawierać żadnych stwierdzeń, które byłyby sprzeczne z informacjami znajdującymi się w OIPE KID lub pomniejszałyby znaczenie OIPE KID. Materiały marketingowe muszą zawierać wzmiankę o dostępności OIPE KID oraz informację o sposobie i miejscu jego uzyskania, w tym o stronie internetowej dostawcy OIPE.

Artykuł 30

Przegląd OIPE KID

1.  Dostawca OIPE dokonuje przeglądu informacji zawartych w OIPE KID co najmniej raz do roku oraz niezwłocznie dokonuje w nim zmian, jeżeli przegląd wykaże konieczność ich wprowadzenia. Zmieniona wersja jest niezwłocznie udostępniana.

2.  W celu zapewnienia spójnego stosowania niniejszego artykułu EIOPA, po konsultacji z innymi Europejskimi Urzędami Nadzoru i przeprowadzeniu badań wśród konsumentów i przedsiębiorstw, opracowuje projekt regulacyjnych standardów technicznych określających warunki przeglądu i zmiany OIPE KID.

EIOPA przedstawia Komisji ten projekt regulacyjnych standardów technicznych do dnia ... [12 miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia w drodze przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

Artykuł 31

Odpowiedzialność cywilna

1.  Dostawca OIPE nie ponosi odpowiedzialności cywilnej wyłącznie na podstawie OIPE KID, w tym jego tłumaczenia, chyba że wprowadza on w błąd, jest niedokładny lub niespójny z odpowiednimi częściami prawnie wiążących dokumentów przedumownych lub umownych lub z wymogami określonymi w art. 28.

2.  Jeżeli oszczędzający w ramach OIPE wykaże stratę powstałą wskutek polegania na OIPE KID w okolicznościach określonych w ust. 1 przy zawieraniu umowy dotyczącej OIPE, w odniesieniu do której sporządzony został ten OIPE KID, może on domagać się od dostawcy OIPE naprawienia szkody wynikającej ze wspomnianej straty zgodnie z prawem krajowym.

3.  Elementy takie jak „strata” lub „szkoda”, o których mowa w ust. 2, a które nie są zdefiniowane, interpretuje się i stosuje zgodnie z obowiązującym prawem krajowym określonym w odpowiednich przepisach międzynarodowego prawa prywatnego.

4.  Niniejszy artykuł nie wyklucza podnoszenia dalszych roszczeń z tytułu odpowiedzialności cywilnej zgodnie z prawem krajowym.

5.  Obowiązki wynikające z niniejszego artykułu nie są ograniczane ani uchylane na mocy klauzul umownych.

Artykuł 32

Umowy dotyczące OIPE obejmujące biometryczne rodzaje ryzyka

W przypadku gdy OIPE KID dotyczy umowy w sprawie OIPE obejmującej biometryczne rodzaje ryzyka, obowiązki dostawcy OIPE na podstawie niniejszej sekcji mają zastosowanie wyłącznie do oszczędzającego w ramach OIPE.

Artykuł 33

Udostępnianie OIPE KID

1.  Dostawca OIPE lub dystrybutor OIPE udostępnia potencjalnym oszczędzającym w ramach OIPE wszystkie OIPE KID sporządzone zgodnie z art. 26, świadcząc doradztwo lub oferując sprzedaż OIPE, w odpowiednim czasie, zanim ci oszczędzający w ramach OIPE zostaną związani umową dotyczącą OIPE lub ofertą odnoszącą się do tej umowy.

2.  Dostawca OIPE lub dystrybutor OIPE może spełnić wymogi ust. 1 poprzez udostępnienie OIPE KID osobie fizycznej upoważnionej pisemnie do podejmowania decyzji inwestycyjnych w imieniu oszczędzającego w ramach OIPE w odniesieniu do transakcji zawieranych w ramach tego pisemnego upoważnienia.

3.  W celu zapewnienia spójnego stosowania niniejszego artykułu EIOPA, po konsultacji z innymi Europejskimi Urzędami Nadzoru stosownie do przypadku, opracowuje projekt regulacyjnych standardów technicznych ustanawiających warunki spełnienia wymogu udostępnienia OIPE KID, jak określono w ust. 1.

EIOPA przedstawia Komisji ten projekt regulacyjnych standardów technicznych do dnia ... [12 months after the date of entry into force of this Regulation] r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia w drodze przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

SEKCJA III

DORADZTWO ▌

Artykuł 34

Określenie wymagań i potrzeb klientów oraz świadczenie doradztwa

1.  Przed zawarciem umowy dotyczącej OIPE dostawca OIPE lub dystrybutor OIPE ▌określa, na podstawie wymaganych informacji otrzymanych od potencjalnego oszczędzającego w ramach OIPE, wymagania i potrzeby emerytalne tego potencjalnego oszczędzającego w ramach OIPE, włącznie z ewentualną potrzebą nabycia produktu oferującego wypłatę w ratach, jak również udostępnia mu w zrozumiałej formie obiektywne informacje na temat OIPE, tak aby umożliwić mu podjęcie świadomej decyzji.

Proponowana umowa dotycząca OIPE musi być zgodna z wymaganiami i potrzebami emerytalnymi oszczędzającego w ramach OIPE, z uwzględnieniem jego nabytych uprawnień emerytalnych.

2.  ▌Przed zawarciem ▌umowy dotyczącej OIPE dostawca OIPE lub dystrybutor OIPE ▌udziela potencjalnemu oszczędzającemu w ramach OIPE porady w postaci zindywidualizowanej rekomendacji, która wyjaśnia, dlaczego dany OIPE, w tym dany wariant inwestycyjny, stosownie do przypadku, najlepiej spełniałby wymagania i zaspokajałby potrzeby oszczędzającego w ramach OIPE.

Ponadto dostawca OIPE lub dystrybutor OIPE dostarcza potencjalnemu oszczędzającemu w ramach OIPE indywidualne prognozy dotyczące świadczeń emerytalnych dla rekomendowanego produktu, w oparciu o najwcześniejszą datę, od której można rozpocząć fazę dekumulacji, oraz zastrzeżenie, że prognozy te mogą różnić się od ostatecznej wartości otrzymanych świadczeń z OIPE. Jeśli prognozy dotyczące świadczeń emerytalnych są oparte na scenariuszach ekonomicznych, informacje te muszą również zawierać najbardziej optymistyczny oraz pesymistyczny scenariusz, z uwzględnieniem specyficznego charakteru umowy dotyczącej OIPE.

3.  Jeżeli podstawowy OIPE jest oferowany bez co najmniej gwarancji kapitału, dostawca OIPE lub dystrybutor OIPE wyraźnie wyjaśnia, że istnieją OIPE z gwarancją kapitału, podaje powody zalecenia podstawowego OIPE opartego na technice ograniczania ryzyka zgodnej z celem, jakim jest umożliwienie oszczędzającemu w ramach OIPE odzyskania kapitału, oraz jasno wskazuje na wszelkie dodatkowe ryzyko, które może wiązać się z takim OIPE w porównaniu z podstawowym OIPE opartym na gwarancji kapitału i dającym gwarancję na kapitał. Wyjaśnienia tego dokonuje się w formie pisemnej.

4.  Świadcząc doradztwo, dostawca OIPE lub dystrybutor OIPE, o których mowa w art. 23 ust. 1 lit. c) niniejszego rozporządzenia, prosi potencjalnego oszczędzającego w ramach OIPE o dostarczenie informacji na temat jej wiedzy i doświadczenia w dziedzinie inwestowania istotnej dla oferowanego lub nabywanego OIPE oraz sytuacji finansowej tej osoby, w tym jej zdolności ponoszenia strat, a także jej celów inwestycyjnych, w tym tolerancji ryzyka, tak aby umożliwić dostawcy OIPE lub dystrybutorowi OIPE zarekomendowanie osobie zainteresowanej oszczędzaniem w ramach OIPE odpowiednich dlań OIPE, które w szczególności odpowiadają jego tolerancji ryzyka i zdolności ponoszenia strat.

5.  Odpowiedzialność dostawcy OIPE lub dystrybutora OIPE nie może zostać ograniczona z uwagi na fakt, że doradztwo jest świadczone w całości lub w części poprzez zautomatyzowany lub półautomatyczny system.

6.  Bez uszczerbku dla mających zastosowanie bardziej rygorystycznych przepisów sektorowych dostawcy OIPE i dystrybutorzy OIPE ▌zapewniają, aby osoby fizyczne świadczące doradztwo w odniesieniu do OIPE posiadały wiedzę i umiejętności niezbędne do wywiązania się z ich obowiązków określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz na wniosek właściwych organów wykazują ten fakt. Państwa członkowskie publikują kryteria stosowane na potrzeby oceny tej wiedzy i tych umiejętności.

SEKCJA IV

INFORMACJE PRZEKAZYWANE W OKRESIE OBOWIĄZYWANIA UMOWY

Artykuł 35

Przepisy ogólne

1.  Dostawcy OIPE sporządzają zwięzły zindywidualizowany dokument, udostępniany w fazie akumulacji, zawierający kluczowe informacje dla każdego oszczędzającego w ramach OIPE, biorąc pod uwagę specyficzny charakter krajowych systemów emerytalnych oraz odpowiednich przepisów, w tym krajowych przepisów prawa socjalnego, prawa pracy i prawa podatkowego (zwany dalej „informacją o świadczeniach z OIPE”). W tytule dokumentu musi znaleźć się sformułowanie „Informacja o świadczeniach z OIPE”.

2.  W widocznym miejscu podaje się dokładną datę, do której odnoszą się informacje zawarte w „Informacji o świadczeniach z OIPE”.

3.  Informacje zawarte w „Informacji o świadczeniach z OIPE” są dokładne i aktualne.

4.  Dostawca OIPE udostępnia „Informację o świadczeniach z OIPE” każdemu oszczędzającemu w ramach OIPE.

5.  Wyraźnie wskazuje się istotne zmiany w informacjach zawartych w „Informacji o świadczeniach z OIPE” w porównaniu z poprzednią informacją.

6.  Oprócz „Informacji o świadczeniach z OIPE” oszczędzający w ramach OIPE jest niezwłocznie informowany przez cały okres obowiązywania umowy o zmianach dotyczących następujących informacji:

a)  warunków umowy, w tym ogólnych i szczegółowych warunków umowy;

b)  nazwy ▌dostawcy OIPE, jego formy prawnej lub adresu siedziby zarządu oraz, w stosownych przypadkach, oddziału, który zawarł umowę;

c)  informacji o sposobach uwzględniania w polityce inwestycyjnej czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego.

Artykuł 36

Informacja o świadczeniach z OIPE

1.  „Informacja o świadczeniach z OIPE” zawiera co najmniej następujące kluczowe informacje dla oszczędzających w ramach OIPE:

a)  dane osobowe oszczędzającego w ramach OIPE oraz najwcześniejsza data rozpoczęcia fazy dekumulacji w odniesieniu do dowolnego subkonta;

b)  nazwa i adres kontaktowy dostawcy OIPE oraz dane identyfikacyjne umowy dotyczącej OIPE;

c)  państwo członkowskie, w którym dostawca OIPE otrzymał zezwolenie lub jest zarejestrowany, oraz nazwy właściwych organów;

d)  informacje na temat prognoz dotyczących świadczeń emerytalnych w oparciu o datę, o której mowa w lit. a), oraz zastrzeżenie, że prognozy te mogą różnić się od końcowej wartości otrzymywanych świadczeń z OIPE. Jeśli prognozy dotyczące świadczeń emerytalnych są oparte na scenariuszach ekonomicznych, informacje te muszą również zawierać najbardziej optymistyczny oraz pesymistyczny scenariusz, z uwzględnieniem specyficznego charakteru umowy dotyczącej OIPE;

e)  informacje na temat składek wpłacanych przez oszczędzającego w ramach OIPE lub przez osoby na konto OIPE w ciągu ostatnich 12 miesięcy;

f)   wyszczególnienie wszystkich kosztów poniesionych bezpośrednio i pośrednio przez oszczędzającego w ramach OIPE w ciągu ostatnich 12 miesięcy ze wskazaniem kosztów administracyjnych, kosztów przechowywania aktywów, kosztów związanych z transakcjami portfelowymi i pozostałych kosztów, jak również oszacowanie wpływu tych kosztów na ostateczne świadczenia z OIPE; takie koszty powinny być wyrażone zarówno w wartościach pieniężnych, jak i jako odsetek składek w ciągu ostatnich 12 miesięcy;

g)  w stosownych przypadkach rodzaj i mechanizm gwarancji lub technik ograniczania ryzyka, o których mowa w art. 46;

h)  w stosownych przypadkach liczba i wartość jednostek odpowiadających składkom oszczędzającego w ramach OIPE w ciągu ostatnich 12 miesięcy;

i)  całkowita kwota na koncie OIPE oszczędzającego w ramach OIPE w dniu sporządzenia informacji, o której mowa w art. 35;

j)  informacje o wynikach osiągniętych w przeszłości przez wariant inwestycyjny oszczędzającego w ramach OIPE w okresie co najmniej dziesięciu lat lub – w przypadkach gdy OIPE jest oferowany przez mniej niż dziesięć lat – obejmujących wszystkie lata, w których OIPE był oferowany. Do informacji o wynikach osiągniętych w przeszłości należy załączyć oświadczenie „wyniki osiągnięte w przeszłości nie są wskazówką co do wyników w przyszłości”;

k)  w przypadku kont OIPE zawierających więcej niż jedno subkonto informacje zawarte w „Informacji o świadczeniach z OIPE” są przedstawiane w rozbiciu na wszystkie istniejące subkonta;

l)  zestawienie informacji na temat polityki inwestycyjnej dotyczącej czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego.

2.  EIOPA w porozumieniu z Europejskim Bankiem Centralnym i właściwymi organami opracowuje projekt regulacyjnych standardów technicznych określających zasady ustalania założeń prognoz dotyczących świadczeń emerytalnych, o których mowa w ust. 1 lit. d) niniejszego artykułu oraz w art. 34 ust. 2. Zasady te są stosowane przez dostawców OIPE w celu ustalania w razie potrzeby rocznej stopy nominalnego zwrotu z inwestycji, rocznej stopy inflacji oraz tendencji przyszłego kształtowania się płac.

EIOPA przedstawia Komisji ten projekt regulacyjnych standardów technicznych do dnia ... [12 miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia w drodze przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

Artykuł 37

Informacje dodatkowe

1.  W „Informacji o świadczeniach z OIPE” podaje się, gdzie i w jaki sposób można otrzymać dodatkowe informacje, w tym:

a)  dodatkowe praktyczne informacje o prawach i możliwościach oszczędzającego w ramach OIPE, m.in. w zakresie inwestycji, fazie dekumulacji, usługi zmiany dostawcy i usługi przenoszenia produktu;

b)  roczne sprawozdania finansoweroczne sprawozdania z działalności dostawcy OIPE, które są publicznie dostępne;

c)  pisemne oświadczenie o zasadach polityki inwestycyjnej dostawcy OIPE zawierające co najmniej informacje na temat metody pomiaru ryzyka inwestycyjnego, wdrożone procesy zarządzania ryzykiem i strategiczna alokacja aktywów uwzględniająca charakter i terminy zapadalności zobowiązań OIPE, jak również sposoby uwzględniania w polityce inwestycyjnej czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego;

d)  w stosownych przypadkach informacje o założeniach przyjętych w odniesieniu do kwot wyrażonych w postaci wypłaty w ratach, w szczególności jeżeli chodzi o wartość wypłaty w ratach, rodzaj dostawcy OIPE i okres wypłaty w ratach;

e)  poziom świadczeń z OIPE w przypadku ▌wyjścia z inwestycji przed datą, o której mowa w art. 36 ust. 1 lit. a).

2.  W celu zapewnienia spójnego stosowania art. 36 oraz niniejszego artykułu, po przeprowadzeniu konsultacji z innymi Europejskimi Urzędami Nadzoru oraz badań wśród konsumentów i przedsiębiorstw, EIOPA opracowuje projekt regulacyjnych standardów technicznych określających szczegóły dotyczące prezentacji informacji, o których mowa w art. 36 i w niniejszym artykule. W prezentacji informacji o wynikach osiągniętych w przeszłości, o których mowa w art. 36 ust. 1 lit. j), uwzględnia się różnice między wariantami inwestycyjnymi – zwłaszcza jeżeli oszczędzający w ramach OIPE ponosi ryzyko inwestycyjne – w przypadku gdy wariant inwestycyjny zależy od wieku lub obejmuje dopasowanie okresu.

EIOPA przedstawia Komisji projekt tych regulacyjnych standardów technicznych do dnia … [12 miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia w drodze przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

3.  Bez uszczerbku dla art. 34 ust. 2 i art. 36 ust. 1 lit. d), aby umożliwić dokonywanie porównań z produktami krajowymi, państwa członkowskie mogą nałożyć na dostawców OIPE obowiązek udostępniania oszczędzającym w ramach OIPE dodatkowych prognoz dotyczących świadczeń emerytalnych, w przypadku gdy zasady ustalania założeń są określane przez odpowiednie państwa członkowskie.

Artykuł 38

Informacje przekazywane oszczędzającym w ramach OIPE w okresie przed przejściem na emeryturę oraz beneficjentom OIPE w fazie dekumulacji

1.  Oprócz „Informacji o świadczeniach z OIPE” dostawcy OIPE dwa miesiące przed terminami określonymi w art. 59 ust. 1 lit. a) i b) lub na żądanie oszczędzającego w ramach OIPE udostępniają każdemu oszczędzającemu w ramach OIPE informację o zbliżającym się rozpoczęciu fazy dekumulacji, możliwych formach wypłat oraz możliwości zmiany formy wypłat przez oszczędzającego w ramach OIPE zgodnie z art. 59 ust. 1.

2.   W fazie dekumulacji dostawcy OIPE co roku przekazują beneficjentom OIPE informacje o należnych świadczeniach z OIPE i odpowiednich formach wypłat.

Jeżeli oszczędzający w ramach OIPE nadal płaci składki lub ponosi ryzyko inwestycyjne w fazie dekumulacji, dostawca OIPE nadal przekazuje „Informację o świadczeniach z OIPE” z odpowiednimi danymi.

Artykuł 39

▌Informacje przekazywane na żądanie oszczędzającym w ramach OIPE i beneficjentom OIPE

Na żądanie oszczędzającego w ramach OIPE lub beneficjenta OIPE, lub ich przedstawicieli dostawca OIPE przekazuje ▌dodatkowe informacje, o których mowa w art. 37 ust. 1, oraz dodatkowe informacje o założeniach stosowanych w celu uzyskania prognoz, o których mowa w art. 36 ust. 1 lit. d).

SEKCJA V

INFORMACJE PRZEKAZYWANE ORGANOM KRAJOWYM

Artykuł 40

Przepisy ogólne

1.  Oprócz informacji udostępnianych zgodnie z odpowiednimi przepisami sektorowymi dostawcy OIPE przekazują swoim właściwym organom informacje konieczne do celów nadzoru. Te dodatkowe informacje ▌obejmują, w stosownych przypadkach, informacje konieczne do przeprowadzenia w trakcie procesu nadzoru następujących czynności:

a)  oceny systemu zarządzania stosowanego przez dostawców OIPE, prowadzonej przez nich działalności, zasad wyceny stosowanych do celów określenia wypłacalności, ryzyka związanego z działalnością i systemów zarządzania ryzykiem, a także ich struktury kapitałowej, potrzeb kapitałowych i zarządzania kapitałem;

b)  podjęcia stosownych decyzji wynikających z wykonywania ich praw i obowiązków nadzorczych.

2.  Oprócz uprawnień przyznanych im na mocy prawa krajowego właściwe organy posiadają uprawnienia do:

a)  określania charakteru, zakresu i formatu informacji, o których mowa w ust. 1 i których przekazania wymagają od dostawców OIPE w uprzednio określonych odstępach czasu, w przypadku wystąpienia uprzednio określonych zdarzeń lub w trakcie postępowań dotyczących sytuacji dostawcy OIPE;

b)  uzyskania od dostawców OIPE informacji dotyczących umów zawartych przez dostawców OIPE lub umów zawartych z osobami trzecimi; oraz

c)  żądania informacji od ekspertów zewnętrznych, takich jak biegli rewidenci i aktuariusze.

3.  Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, obejmują:

a)  elementy jakościowe lub ilościowe lub odpowiednie połączenie tych elementów;

b)  elementy odnoszące się do przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości lub odpowiednie połączenie tych elementów;

c)  dane pochodzące ze źródeł wewnętrznych lub zewnętrznych lub odpowiednie połączenie tych danych;

4.  Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, muszą:

a)  odzwierciedlać charakter, skalę i złożoność działalności danego dostawcy OIPE, a w szczególności ryzyka właściwe dla tej działalności;

b)  być dostępne, kompletne pod wszelkimi istotnymi względami, porównywalne i spójne na przestrzeni czasu;

c)  być istotne, wiarygodne i zrozumiałe.

5.  Dostawcy OIPE co roku przekazują właściwym organom następujące informacje:

a)  państwa członkowskie, dla których dostawca OIPE oferuje subkonta;

b)  liczba zgłoszeń otrzymanych zgodnie z art. 20 ust. 1 od oszczędzających w ramach OIPE, którzy przenieśli się do innego państwa członkowskiego;

c)  liczba wniosków o otwarcie subkonta i liczba subkont otwartych zgodnie z art. 20 ust. 2;

d)  liczba wniosków o zmianę dostawcy złożonych przez oszczędzających w ramach OIPE i rzeczywistych przeniesień dokonanych zgodnie z art. 20 ust. 5 lit. a);

e)  liczba wniosków o zmianę dostawcy złożonych przez oszczędzających w ramach OIPE i rzeczywistych przeniesień dokonanych zgodnie z art. 52 ust. 3.

Właściwe organy przekazują te informacje EIOPA.

6.  Dostawcy OIPE posiadają odpowiednie systemy i struktury w celu spełnienia wymogów określonych w ust. 1–5, a także sporządzone na piśmie zasady, zatwierdzone przez organ zarządzający, nadzorczy lub administracyjny dostawcy OIPE, zapewniające stałą adekwatność przekazywanych informacji.

7.  Na wniosek skierowany do właściwych organów i w celu wykonywania obowiązków powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia EIOPA uzyskuje dostęp do informacji przekazanych przez dostawców OIPE.

8.  Jeżeli składki i świadczenia z tytułu OIPE kwalifikują się do korzyści i ulg, w stosownych przypadkach dostawca OIPE przekazuje odpowiedniemu organowi krajowemu zgodnie z odpowiednim prawem krajowym wszelkie informacje niezbędne do uzyskania bądź odebrania takich korzyści i ulg przyznanych z tytułu takich składek i świadczeń.

9.  Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 72 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez wyszczególnienie dodatkowych informacji, o których mowa w ust. 1–5, w trosce o zapewnienie odpowiedniego stopnia konwergencji sprawozdawczości dla organów nadzoru.

Po przeprowadzeniu konsultacji z właściwymi organami i innymi Europejskimi Urzędami Nadzoru oraz badań wśród konsumentów i przedsiębiorstw EIOPA opracowuje projekt wykonawczych standardów technicznych określających format sprawozdawczości dla organów nadzoru.

EIOPA przedstawia Komisji projekt tych wykonawczych standardów technicznych do dnia … [12 miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

ROZDZIAŁ V

FAZA AKUMULACJI

SEKCJA I

ZASADY INWESTOWANIA OBOWIĄZUJĄCE DOSTAWCÓW OIPE

Artykuł 41

Profil inwestycyjny

1.  Dostawcy OIPE inwestują aktywa związane z OIPE zgodnie z zasadą „ostrożnego inwestora”, a w szczególności zgodnie z następującymi zasadami:

a)  aktywa inwestuje się w najlepiej pojętym długoterminowym interesie ogółu oszczędzających w ramach OIPE. W przypadku potencjalnego konfliktu interesów dostawca OIPE lub podmiot, który zarządza jego portfelem, zapewnia, aby inwestycja była dokonywana wyłącznie w interesie oszczędzających w ramach OIPE;

b)  w myśl zasady „ostrożnego inwestora” dostawcy OIPE biorą pod uwagę ryzyko związane z decyzjami inwestycyjnymi oraz ich potencjalne długoterminowe skutki dla czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego;

c)  aktywa inwestuje się w taki sposób, aby zapewnić bezpieczeństwo, jakość, płynność i rentowność portfela jako całości;

d)  aktywa inwestuje się głównie na rynkach regulowanych. Inwestycje w aktywa, które nie są dopuszczone do obrotu na regulowanym rynku finansowym, w każdym przypadku utrzymywane na ostrożnym poziomie;

e)  inwestowanie w instrumenty pochodne jest możliwe w zakresie, w jakim takie instrumenty przyczyniają się do zmniejszenia ryzyka inwestycji lub ułatwienia efektywnego zarządzania portfelem. Instrumenty te wycenia się na zasadzie ostrożnościowej, z uwzględnieniem aktywów bazowych, i uwzględnia się w wycenie aktywów dostawcy OIPE. Dostawcy OIPE unikają również nadmiernej ekspozycji na ryzyko w stosunku do jednego kontrahenta oraz w stosunku do innych transakcji na instrumentach pochodnych;

f)  aktywa dywersyfikuje się odpowiednio w taki sposób, aby uniknąć nadmiernego uzależnienia od jednego określonego składnika aktywów lub emitenta lub od jednej określonej grupy przedsiębiorstw oraz kumulacji ryzyka w portfelu jako całości. Inwestycje w aktywa emitowane przez tego samego emitenta lub emitentów należących do tej samej grupy nie mogą narażać dostawcy OIPE na nadmierną koncentrację ryzyka;

g)   aktywa nie mogą być inwestowane w jurysdykcjach niechętnych współpracy do celów podatkowych wskazanych w odpowiednich konkluzjach Rady w sprawie unijnego wykazu jurysdykcji niechętnych współpracy do celów podatkowych ani w państwach trzecich wysokiego ryzyka mających strategiczne bra