Indeks 
Teksty przyjęte
Wtorek, 16 kwietnia 2019 r. - Strasburg 
Statystyki Wspólnoty z zakresu migracji i ochrony międzynarodowej ***I
 Przystąpienie UE do Aktu genewskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych ***
 Działania Unii po jej przystąpieniu do Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych ***I
 Umowa między UE a Filipinami dotycząca pewnych aspektów przewozów lotniczych ***
 Umowa międzynarodowa w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych ***
 Powołanie na członka Trybunału Obrachunkowego
 Powołanie na członka Trybunału Obrachunkowego
 Ochrona osób zgłaszających przypadki naruszenia prawa Unii ***I
 Transgraniczna dystrybucja funduszy zbiorowego inwestowania (dyrektywa) ***I
 Transgraniczna dystrybucja funduszy zbiorowego inwestowania (rozporządzenie) ***I
 Wymogi kapitałowe (rozporządzenie) ***I
 Wymogi kapitałowe (dyrektywa) ***I
 Zdolność instytucji kredytowych i przedsiębiorstw inwestycyjnych do pokrycia strat i dokapitalizowania (rozporządzenie) ***I
 Zdolność instytucji kredytowych i przedsiębiorstw inwestycyjnych do pokrycia strat i dokapitalizowania (dyrektywa) ***I
 Papiery wartościowe zabezpieczone obligacjami skarbowymi ***I
 Europejskie urzędy nadzoru i rynki finansowe ***I
 Unijny nadzór makroostrożnościowy nad systemem finansowym i ustanowienie Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego ***I
 Rynki instrumentów finansowych oraz podejmowanie i prowadzenie działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) ***I
 Nadzór ostrożnościowy nad firmami inwestycyjnymi (dyrektywa) ***I
 Wymogi ostrożnościowe dla firm inwestycyjnych (rozporządzenie) ***I
 Przejrzyste i przewidywalne warunki pracy w Unii Europejskiej ***I
 Europejski Urząd ds. Pracy ***I
 Zachowanie zasobów rybnych i ochrona ekosystemów morskich za pomocą środków technicznych ***I
 Rozporządzenie w sprawie europejskiej statystyki gospodarczej ***I
 Dochodzenia prowadzone przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w odniesieniu do współpracy z Prokuraturą Europejską i skuteczności dochodzeń prowadzonych przez OLAF ***I
 Ustanowienie instrumentu wsparcia finansowego na rzecz sprzętu do kontroli celnej ***I
 Ustanowienie programu „Cła” na rzecz współpracy w dziedzinie ceł ***I
 Wprowadzanie do obrotu i używanie prekursorów materiałów wybuchowych ***I
 Wspólne ramy europejskich statystyk dotyczących osób fizycznych i gospodarstw domowych ***I
 Interoperacyjność między systemami informacyjnymi UE w obszarze granic i polityki wizowej ***I
 Interoperacyjność między systemami informacyjnymi UE w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej, azylu i migracji ***I
 Utworzenie europejskiej sieci urzędników łącznikowych ds. imigracji ***I
 Homologacja typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do ich ogólnego bezpieczeństwa ***I

Statystyki Wspólnoty z zakresu migracji i ochrony międzynarodowej ***I
PDF 263kWORD 74k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 862/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie statystyk Wspólnoty z zakresu migracji i ochrony międzynarodowej (COM(2018)0307 – C8-0182/2018 – 2018/0154(COD))
P8_TA-PROV(2019)0359A8-0395/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0307),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 338 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0182/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz stanowisko w formie poprawek przedstawione przez Komisję Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0395/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 2
(2)  Aby zaspokoić nowe zapotrzebowania na dane statystyczne dotyczące azylu i migracji zarządzanej w Unii, mając na uwadze, że cechy charakterystyczne migracji ulegają szybkim zmianom, potrzebne są ramy prawne umożliwiające szybkie reagowanie na zmieniające się potrzeby w zakresie statystyki w dziedzinie azylu i migracji zarządzanej.
(2)  Aby zaspokoić nowe zapotrzebowania na dane statystyczne dotyczące migracji i ochrony międzynarodowej w Unii, mając na uwadze, że ruchy migracyjne ulegają szybkim zmianom, potrzebne są ramy prawne umożliwiające szybkie reagowanie na zmieniające się potrzeby w zakresie statystyki w dziedzinie migracji i ochrony międzynarodowej.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 2 a (nowy)
(2a)  Ze względu na nieustanną zmienność i różnorodność aktualnych przepływów migracyjnych istnieje zapotrzebowanie na kompleksowe i porównywalne dane statystyczne dotyczące populacji migrantów, zdezagregowane według tożsamości płciowej, aby zrozumieć realia sytuacji, zidentyfikować podatność na zagrożenia oraz występujące nierówności, a także zapewnić decydentom politycznym wiarygodne dane i informacje pomocne przy opracowywaniu przyszłych strategii polityki publicznej.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3
(3)  Aby wspierać Unię w podejmowaniu skutecznych działań w odpowiedzi na wyzwania związane z migracją, potrzebne są dane dotyczące azylu i migracji zarządzanej przekazywane częściej niż raz w roku.
(3)  Aby wspierać Unię w podejmowaniu skutecznych działań w odpowiedzi na wyzwania związane z migracją oraz w opracowywaniu strategii politycznych uwzględniających aspekt płci i opartych na prawach człowieka, potrzebne są dane dotyczące azylu i migracji zarządzanej przekazywane częściej niż raz w roku.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
(4)  Statystyka w dziedzinie azylu i migracji zarządzanej ma zasadnicze znaczenie dla badania, definiowania i oceny wielu różnych polityk, zwłaszcza jeżeli chodzi o działania podejmowane w reakcji na przybycie osób ubiegających się o ochronę w Europie.
(4)  Statystyka w dziedzinie azylu i migracji zarządzanej ma zasadnicze znaczenie dla badania, definiowania i oceny wielu różnych polityk, zwłaszcza jeżeli chodzi o działania podejmowane w reakcji na przybycie osób ubiegających się o ochronę w Europie, tak by znaleźć optymalne rozwiązania.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4 a (nowy)
(4a)  Statystyki dotyczące migracji i ochrony międzynarodowej mają kluczowe znaczenie dla uzyskania pełnego obrazu ruchów migracyjnych w Unii i umożliwienia właściwego stosowania przez państwa członkowskie przepisów unijnych z poszanowaniem praw podstawowych, o których mowa w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4 b (nowy)
(4b)  Prześladowanie ze względu na tożsamość płciową stanowi podstawę do ubiegania się o ochronę międzynarodową i uzyskania tej ochrony. Krajowe i unijne urzędy statystyczne powinny gromadzić dane dotyczące wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej ze względu na tożsamość płciową, w tym na przemoc uwarunkowaną tożsamością płciową.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9 a (nowy)
(9a)  Aby osiągnąć cele rozporządzenia (WE) nr 862/2007, należy przeznaczyć wystarczające zasoby finansowe na gromadzenie, analizowanie i rozpowszechnianie wysokiej jakości krajowych i unijnych danych statystycznych nt. migracji i ochrony międzynarodowej, zwłaszcza poprzez wspieranie działań w tym zakresie zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 516/20141a.
______________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 516/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające Fundusz Azylu, Migracji i Integracji, zmieniające decyzję Rady 2008/381/WE oraz uchylające decyzje Parlamentu Europejskiego i Rady nr 573/2007/WE i nr 575/2007/WE oraz decyzję Rady 2007/435/WE (Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 168).
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10
(10)  Niniejsze rozporządzenie gwarantuje prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz do ochrony danych osobowych, określone w art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
(10)  Niniejsze rozporządzenie gwarantuje prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, do ochrony danych osobowych, niedyskryminacji oraz równouprawnienia płci, określone w art. 7, 8, 21 i 23 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/6791a.
______________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10 a (nowy)
(10a)  Gromadzenie danych zdezagregowanych według tożsamości płciowej powinno pozwolić wskazać i przeanalizować szczególną podatność na zagrożenia i szczególne zdolności kobiet i mężczyzn oraz odkryć luki i nierówności. Dotyczące migracji dane uwzględniające aspekt płci mogą przyczynić się do większej równości i oferować możliwości grupom defaworyzowanym. Dane statystyczne dotyczące migracji powinny również uwzględniać takie zmienne, jak tożsamość płciowa i orientacja seksualna, aby możliwe było gromadzenie danych o doświadczeniach osób LGBTQI+ oraz o braku równości w procesach migracji i azylu.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11
(11)  Aby zapewnić jednolite warunki wykonania niniejszego rozporządzenia, należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze dotyczące określania dezagregacji. Uprawnienia te są wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011(25 ).
(11)  Aby zapewnić jednolite warunki wykonania niniejszego rozporządzenia, należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze dotyczące określania zasad odnośnie do odpowiedniego formatu przekazywania danych. Uprawnienia te są wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011.
__________________
__________________
25 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
25 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11 a (nowy)
(11a)  Aby dostosować rozporządzenie (WE) nr 862/2007 do rozwoju technologicznego i gospodarczego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmiany rozporządzenia (WE) nr 862/2007; zmiana polegałaby na aktualizacji niektórych definicji, uzupełnieniu rozporządzenia pod kątem określenia grup danych i dodatkowych podziałów oraz ustanowieniu zasad dotyczących dokładności i standardów jakości. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzono zgodnie z zasadami określonymi w porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa1a. W szczególności aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział w przygotowaniu aktów delegowanych na równych zasadach, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.
________________
1a Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11 b (nowy)
(11b)  Warunkiem skutecznego monitorowania stosowania rozporządzenia (WE) nr 862/2007 jest poddawanie go ocenie w regularnych odstępach czasu. Komisja powinna wnikliwie oceniać dane statystyczne zebrane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 862/2007, ich jakość i terminowość na potrzeby sprawozdań dla Parlamentu Europejskiego i Rady. Powinno się przeprowadzać ścisłe konsultacje ze wszystkimi podmiotami zaangażowanymi w zbieranie danych dotyczących azylu, w tym z agencjami ONZ oraz innymi właściwymi organizacjami międzynarodowymi i pozarządowymi.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 1 – akapit 1 – litera c
(-1)  art. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:
c)  procedur i postępowań administracyjnych i sądowych w państwach członkowskich, związanych z imigracją, udzielaniem pozwolenia na pobyt, obywatelstwem, azylem i innymi formami ochrony międzynarodowej oraz z zapobieganiem nielegalnej imigracji.
(c) procedur i postępowań administracyjnych i sądowych w państwach członkowskich, związanych z imigracją, udzielaniem pozwolenia na pobyt, obywatelstwem, azylem i innymi formami ochrony międzynarodowej, niedozwolonym wjazdem i pobytem oraz powrotami.”
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 a (nowy) – litera a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera j
-1a)  w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a)  ustęp 1 lit. j) otrzymuje następujące brzmienie:
j)  „wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej” oznacza wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. g) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (2);
j)  „wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej” oznacza wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej określony w art. 2 lit. h) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE2;
_______________
_______________
2 Dz.U. L 304 z 30.9.2004, s. 12.
2 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. L 337 z 20.12.2011, s. 9).
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 a (nowy) – litera b (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera k
b)  ustęp 1 lit. k) otrzymuje następujące brzmienie:
k)  „status uchodźcy” oznacza status uchodźcy zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. d) dyrektywy 2004/83/WE;
k)  „status uchodźcy” oznacza status uchodźcy zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. e) dyrektywy 2011/95/UE;
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 a (nowy) – litera c (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera l
c)  ustęp 1 lit. l) otrzymuje następujące brzmienie:
l)  „status ochrony uzupełniającej” oznacza status ochrony uzupełniającej zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. f) dyrektywy 2004/83/WE;
l)  „status ochrony uzupełniającej” oznacza status ochrony uzupełniającej zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. g) dyrektywy 2011/95/UE;
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 a (nowy) – litera d (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera m
d)  ust. 1 lit. m) otrzymuje brzmienie:
m)  „członkowie rodziny” oznacza członków rodziny zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. i) rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (3);
m)  „członkowie rodziny” oznacza członków rodziny zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. g) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/20133;
_______________
_______________
3 Dz.U. L 50 z 25.2.2003, s. 1.
3 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 31).
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 a (nowy) – litera e (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera o
d)  ustęp 1 lit. o) otrzymuje brzmienie:
o)  „osoby małoletnie pozbawione opieki” oznacza małoletniego bez opieki zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. i) dyrektywy 2004/83/WE;
„o) „osoby małoletnie pozbawione opieki” oznacza małoletniego bez opieki zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. l) dyrektywy 2011/95/UE;
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 a (nowy) – litera f (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera p
f)  ustęp 1 lit. p) otrzymuje brzmienie:
p)  „granice zewnętrzne” oznacza granice zewnętrzne zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (12);
p)  „granice zewnętrzne” oznacza granice zewnętrzne zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/3995;
________________
________________
5 Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.
5 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 77 z 23.3.2016, s. 1).”
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 a (nowy) – litera g (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera q
g)  ustęp 1 lit. q) otrzymuje brzmienie:
q)  „obywatele państw trzecich, którym odmówiono wjazdu” oznacza obywateli państw trzecich, którym odmówiono wjazdu na granicy zewnętrznej, ponieważ nie spełniają wszystkich warunków wjazdu określonych w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 i nie należą do kategorii osób wymienionych w art. 5 ust. 4 tego rozporządzenia;
q)  „obywatele państw trzecich, którym odmówiono wjazdu” oznaczają obywateli państw trzecich, którym odmówiono wjazdu na granicy zewnętrznej, ponieważ nie spełniają wszystkich warunków wjazdu określonych w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 2016/399 i nie należą do kategorii osób wymienionych w art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia;
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 a (nowy) – litera h (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera s a (nowa)
h)  w ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:
sa)  „wydalenie” oznacza wydalenie zgodnie z definicją w art. 3 pkt 5 dyrektywy 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady*.
________________
* Dyrektywa 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 98).”
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 a (nowy) – litera i (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera s b (nowa)
i)  w ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:
sb)  „dobrowolny wyjazd” oznacza dobrowolny wyjazd zgodnie z definicją w art. 3 pkt 8 dyrektywy 2008/115/WE;”
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 a (nowy) – litera j (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera s c (nowa)
j)  w ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:
sc)  „wspomagany dobrowolny powrót” oznacza dobrowolny wyjazd zgodnie z definicją w art. 3 pkt 8 dyrektywy 2008/115/WE przy zapewnieniu pomocy logistycznej, finansowej i innej pomocy materialnej;”
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 a (nowy) – litera k (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 2 – ustęp 3
k)  uchyla się ust. 3;
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit1 – punkt -1 b (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 3
-1b)  art. 3 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 3
„Artykuł 3
Statystyki dotyczące migracji międzynarodowej, ludności rezydującej oraz nabycia obywatelstwa
Statystyki dotyczące migracji międzynarodowej, ludności rezydującej oraz nabycia obywatelstwa
1.  Państwa członkowskie dostarczają Komisji (Eurostat) statystyki dotyczące liczby:
1.  Państwa członkowskie dostarczają Komisji (Eurostat) statystyki dotyczące liczby:
a)  imigrantów przenoszących się na terytorium państwa członkowskiego, zdezagregowane według:
a)  imigrantów przenoszących się na terytorium państwa członkowskiego, zdezagregowane według:
(i)  grup obywatelstwa według wieku i płci;
(i)  grup obywatelstwa według wieku i tożsamości płciowej;
(ii)  grup kraju urodzenia według wieku i płci;
(ii)  grup kraju urodzenia według wieku i tożsamości płciowej;
(iii)  grup kraju poprzedniego miejsca zamieszkania według wieku i płci;
(iii)  grup kraju poprzedniego miejsca zamieszkania według wieku i tożsamości płciowej;
b)  emigrantów przenoszących się z terytorium państwa członkowskiego, zdezagregowane według:
b)  emigrantów przenoszących się z terytorium państwa członkowskiego, zdezagregowane według:
(i)  grup obywatelstw;
(i)  grup obywatelstw;
(ii)  wieku;
(ii)  wieku;
(iii)  płci;
(iii)  tożsamości płciowej;
(iv)  grup krajów kolejnego miejsca zamieszkania;
(iv)  grup krajów kolejnego miejsca zamieszkania;
c)  osób posiadających miejsce zamieszkania w państwie członkowskim pod koniec okresu referencyjnego, zdezagregowane według:
c)  osób posiadających miejsce zamieszkania w państwie członkowskim pod koniec okresu referencyjnego, zdezagregowane według:
(i)  grup obywatelstwa według wieku i płci;
(i)  grup obywatelstwa według wieku i tożsamości płciowej;
(ii)  grup kraju urodzenia według wieku i płci;
(ii)  grup kraju urodzenia według wieku i tożsamości płciowej;
d)  osób, które posiadają miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego i które nabyły w trakcie roku referencyjnego obywatelstwo państwa członkowskiego i posiadały wcześniej obywatelstwo innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego lub osób będących wcześniej bezpaństwowcami, zdezagregowane według wieku i płci oraz według wcześniejszego obywatelstwa osób, których dotyczą, i według tego, czy osoba ta była wcześniej bezpaństwowcem.
d)  osób, które posiadają miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego i które nabyły w trakcie roku referencyjnego obywatelstwo państwa członkowskiego i posiadały wcześniej obywatelstwo innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego lub osób będących wcześniej bezpaństwowcami, zdezagregowane według wieku i tożsamości płciowej oraz według wcześniejszego obywatelstwa osób, których dotyczą, i według tego, czy osoba ta była wcześniej bezpaństwowcem.
da)  osób, które posiadają miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego i które uzyskały w trakcie roku referencyjnego zezwolenie na pobyt długoterminowy, zdezagregowane według wieku i tożsamości płciowej.
2.  Statystyki, o których mowa w ust. 1, dotyczą referencyjnych okresów jednego roku kalendarzowego i są dostarczane Komisji (Eurostat) w ciągu dwunastu miesięcy od końca roku referencyjnego. Pierwszym rokiem referencyjnym jest rok 2008.
2.  Statystyki, o których mowa w ust. 1, dotyczą referencyjnych okresów jednego roku kalendarzowego i są dostarczane Komisji (Eurostat) w ciągu dwunastu miesięcy od końca roku referencyjnego. Pierwszym rokiem referencyjnym jest rok 2020.
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera -a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera c
-a)  ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:
c)  wniosków o ochronę międzynarodową wycofanych w trakcie okresu referencyjnego.
„c) wniosków o ochronę międzynarodową wycofanych w trakcie okresu referencyjnego zdezagregowanych wg rodzaju wycofania.
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d a (nowa)
da)  osób, które złożyły wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej lub zostały objęte takim wnioskiem jako członek rodziny, a ich wnioski były rozpatrywane w ramach procedury przyspieszonej, o której mowa w art. 31 ust. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE*;
__________________
* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 60).
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d b (nowa)
db)  osób, które złożyły wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej lub zostały objęte takim wnioskiem jako członek rodziny, a ich wnioski były rozpatrywane w ramach procedury granicznej, o której mowa w art. 43 dyrektywy 2013/32/UE w okresie referencyjnym;
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d c (nowa)
dc)  osób, które złożyły wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej lub zostały objęte takim wnioskiem jako członek rodziny w okresie referencyjnym i które są zwolnione z procedury przyspieszonej lub procedury granicznej zgodnie z art. 24 ust. 3 i art. 25 ust. 6 dyrektywy 2013/32/UE;
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d d (nowa)
dd)  osób, które złożyły wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej bez zarejestrowania w Eurodac zgodnie z art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2003*;
__________________
* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na potrzeby ochrony porządku publicznego, oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1077/2011 ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 1).
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d e (nowa)
de)  osób, które złożyły wniosek o ochronę międzynarodową lub zostały objęte takim wnioskiem jako członek rodziny w trakcie okresu referencyjnego, które są w stanie przedstawić dowody mogące pomóc w ustaleniu ich tożsamości;
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d f (nowa)
df)  osób, które złożyły kolejny wniosek o ochronę międzynarodową, o którym mowa w art. 40 dyrektywy 2013/32/UE, lub zostały objęte takim wnioskiem jako członek rodziny w trakcie okresu referencyjnego;
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d g (nowa)
dg)  osób, które złożyły wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej lub które zostały włączone do takiego wniosku jako członek rodziny w okresie referencyjnym i które były zatrzymane zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE* pod koniec okresu referencyjnego, zdezagregowane według miesiąca, w którym osoby te zostały zatrzymane, i powodów zatrzymania;
____________________
* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 96).
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d h (nowa)
dh)  osób, które złożyły wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej lub zostały objęte takim wnioskiem jako członek rodziny i których dotyczy decyzja administracyjna lub orzeczenie sądowe bądź nakaz zatrzymania zgodnie z dyrektywą 2013/33/UE w okresie referencyjnym;
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d i (nowa)
di)  osób, które złożyły wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej lub zostały objęte takim wnioskiem jako członek rodziny i których dotyczyła decyzja administracyjna lub orzeczenie sądowe bądź nakaz środka alternatywnego wobec zatrzymania zgodnie z dyrektywą 2013/33/UE w okresie referencyjnym, zdezagregowane według następujących rodzajów środka alternatywnego:
(i)  obowiązek stawiania się przed właściwym organem;
(ii)  złożenie poręczenia majątkowego;
(iii)  nakaz przebywania w określonym miejscu pobytu;
(iv)  inny rodzaj środka alternatywnego wobec zatrzymania;
Poprawka 36
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d j (nowa)
dj)  osób, które złożyły wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej lub zostały objęte takim wnioskiem jako członek rodziny w okresie referencyjnym i których dotyczyła decyzja administracyjna lub orzeczenie sądowe bądź nakaz środka alternatywnego wobec zatrzymania zgodnie z dyrektywą 2013/33/UE na koniec okresu referencyjnego, zdezagregowane według miesiąca, w którym wobec osób tych została wydana decyzja administracyjna lub orzeczenie sądowe, oraz według następujących rodzajów środka alternatywnego:
(i)  obowiązek stawiania się przed właściwym organem;
(ii)  złożenie poręczenia majątkowego;
(iii)  nakaz przebywania w określonym miejscu pobytu;
(iv)  inny rodzaj środka alternatywnego wobec zatrzymania;
Poprawka 37
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d k (nowa)
dk)  osób, które złożyły wnioski o ochronę międzynarodową i wobec których przeprowadzono procedurę oceny wieku w okresie referencyjnym;
Poprawka 38
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d l (nowa)
dl)  decyzji dotyczących oceny wieku wnioskodawców, w następującym podziale:
(i)  oceny stwierdzające, że wnioskodawca jest małoletni;
(ii)  oceny stwierdzające, że wnioskodawca jest pełnoletni;
(iii)  oceny niejednoznaczne lub niezakończone;
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d m (nowa)
dm)  osób, które złożyły wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej lub zostały objęte takim wnioskiem jako członek rodziny i które uznano za wymagające szczególnych gwarancji proceduralnych zgodnie z art. 24 dyrektywy 2013/32/UE lub za wnioskodawców o szczególnych potrzebach w zakresie przyjmowania w rozumieniu art. 2 lit. k) dyrektywy 2013/33/UE w okresie referencyjnym;
Poprawka 40
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d n (nowa)
dn)  osób, które złożyły wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej lub zostały objęte takim wnioskiem jako członek rodziny i które korzystają z bezpłatnej pomocy prawnej na mocy art. 20 dyrektywy 2013/32/UE w okresie referencyjnym, zdezagregowane według postępowania w pierwszej i drugiej instancji;
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d o (nowa)
do)  osób, które złożyły wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej lub zostały objęte takim wnioskiem jako członek rodziny i które korzystają z materialnych warunków przyjmowania zapewniających osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową odpowiedni poziom życia zgodnie z art. 17 dyrektywy 2013/33/UE na końcu okresu referencyjnego;
Poprawka 42
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d p (nowa)
dp)  osób, które złożyły wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jako osoby małoletnie pozbawione opieki mające wyznaczonego przedstawiciela zgodnie z art. 25 dyrektywy 2013/32/UE w okresie referencyjnym;
Poprawka 43
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d q (nowa)
dq)  osób, które złożyły wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej i zostały uznane za małoletnich pozbawionych opieki, i którym przyznano dostęp do systemu edukacji zgodnie z art. 14 dyrektywy 2013/33/UE w okresie referencyjnym;
Poprawka 44
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d r (nowa)
dr)  osób, które złożyły wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej i zostały uznane za małoletnich pozbawionych opieki, i które zostały umieszczone zgodnie z art. 31 ust. 3 dyrektywy 2013/95/UE w okresie referencyjnym, zdezagregowane według podstawy umieszczenia;
Poprawka 45
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d s (nowa)
ds)  średniej liczby małoletnich pozbawionych opieki na opiekuna w okresie referencyjnym;
Poprawka 46
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera b
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 1 – akapit ostatni
Statystyki te są zdezagregowane według wieku i płci oraz według obywatelstwa osób, których dotyczą, a także według nieletnich pozbawionych opieki. Odnoszą się one do referencyjnych okresów jednego miesiąca kalendarzowego i są dostarczane Komisji (Eurostat) w ciągu dwóch miesięcy od końca miesiąca referencyjnego. Pierwszym miesiącem referencyjnym jest styczeń 2020 r.
Statystyki te są zdezagregowane według wieku i tożsamości płciowej, według obywatelstwa osób, których dotyczą, a także według małoletnich pozbawionych opieki. Odnoszą się one do referencyjnych okresów jednego miesiąca kalendarzowego i są dostarczane Komisji (Eurostat) w ciągu dwóch miesięcy od końca miesiąca referencyjnego. Pierwszym miesiącem referencyjnym jest styczeń 2020 r.
Poprawka 47
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera b a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 2 – litera a
ba)  w ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
a)  osób objętych decyzjami o odrzuceniu wniosków o ochronę międzynarodową, w tym decyzjami o uznaniu wniosków za niedopuszczalne lub bezpodstawne oraz decyzjami podjętymi w ramach procedur priorytetowych lub przyspieszonych, podjętymi w pierwszej instancji przez organy administracyjne lub sądowe podczas okresu referencyjnego;
„a) osób objętych decyzjami o odrzuceniu wniosków o ochronę międzynarodową podjętymi przez organy administracyjne lub sądowe w okresie referencyjnym, zdezagregowane według:
(i)  decyzji o uznaniu wniosków za niedopuszczalne, zdezagregowane dodatkowo według podstawy niedopuszczalności;
(ii)  decyzji o odrzuceniu wniosku jako bezpodstawnego;
(iii)  decyzji o odrzuceniu wniosku jako rażąco bezpodstawnego w procedurze zwykłej, zdezagregowane według podstawy odrzucenia;
(iv)  decyzji o odrzuceniu wniosku jako rażąco bezpodstawnego w procedurze przyspieszonej, zdezagregowane według podstawy przyspieszenia i odrzucenia;
(v)  decyzji o odrzuceniu wniosku, ponieważ wnioskodawca może skorzystać z ochrony wewnętrznej w kraju pochodzenia na mocy art. 8 dyrektywy 2011/95/UE; ”
Poprawka 48
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera b b (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 2 – litera b
bb)  ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
b)  osób objętych decyzjami o nadaniu lub cofnięciu statusu uchodźcy, podjętymi w pierwszej instancji przez organy administracyjne lub sądowe podczas okresu referencyjnego;
osób objętych decyzjami podjętymi w pierwszej instancji przez organy administracyjne lub sądowe podczas okresu referencyjnego o przyznaniu, pozbawieniu, zakończeniu lub odmowie przedłużenia statusu uchodźcy w oparciu o utratę statusu, wykluczenie lub inne powody; decyzje w sprawie utraty statusu lub wykluczenia podlegają dalszej dezagregacji według konkretnego powodu utraty statusu lub wykluczenia; ”
Poprawka 49
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera b c (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 2 – litera c
bc)  ustęp 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:
c)  osób objętych decyzjami o nadaniu lub cofnięciu statusu ochrony uzupełniającej, podjętymi w pierwszej instancji przez organy administracyjne lub sądowe podczas okresu referencyjnego;
osób objętych decyzjami podjętymi w pierwszej instancji przez organy administracyjne lub sądowe podczas okresu referencyjnego o przyznaniu, pozbawieniu, zakończeniu lub odmowie przedłużenia statusu uchodźcy w oparciu o utratę statusu, wykluczenie lub inne powody; decyzje w sprawie utraty statusu lub wykluczenia podlegają dalszej dezagregacji według konkretnego powodu utraty statusu lub wykluczenia; ”
Poprawka 50
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera b d (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 2 – litera e a (nowa)
bd)  w ust. 2 dodaje się literę w brzmieniu:
„ea) osób objętych decyzjami o ograniczeniu lub cofnięciu materialnych warunków przyjmowania, podjętymi w pierwszej instancji przez organy administracyjne lub sądowe w trakcie okresu referencyjnego, zdezagregowane według rodzaju decyzji, długości okresu ograniczenia lub cofnięcia oraz podstawy.”
Poprawka 51
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera c
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 2 – akapit ostatni
Statystyki te są zdezagregowane według wieku i płci oraz według obywatelstwa osób, których dotyczą, a także według nieletnich pozbawionych opieki. Odnoszą się one do okresów referencyjnych trwających trzy miesiące kalendarzowe i są dostarczane Komisji (Eurostat) w ciągu dwóch miesięcy od końca okresu referencyjnego. Pierwszy okres referencyjny trwa od stycznia do marca 2020 r.
Statystyki te są zdezagregowane według wieku i tożsamości płciowej, według obywatelstwa osób, których dotyczą, a także według małoletnich pozbawionych opieki. Odnoszą się one do okresów referencyjnych trwających trzy miesiące kalendarzowe i są dostarczane Komisji (Eurostat) w ciągu dwóch miesięcy od końca okresu referencyjnego. Pierwszy okres referencyjny trwa od stycznia do marca 2020 r.
Takie dane statystyczne są również dezagregowane według decyzji podjętych po przeprowadzeniu indywidualnej rozmowy oraz decyzji podjętych bez przeprowadzenia indywidualnej rozmowy. Dane dotyczące decyzji podjętych po przeprowadzeniu indywidualnej rozmowy są następnie dezagregowane według indywidualnych rozmów, podczas których osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową zapewniono usługi tłumacza ustnego, oraz indywidualnych rozmów, podczas których osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową nie zapewniono usług tłumacza ustnego.
Poprawka 52
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera d a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 3 – litera b
da)  ust. 3 lit. b) otrzymuje brzmienie:
b)  osób objętych ostatecznymi decyzjami o odrzuceniu wniosków o ochronę międzynarodową, takimi jak decyzje uznające wnioski za niedopuszczalne lub bezpodstawne oraz decyzjami podjętymi w ramach procedur priorytetowych lub przyspieszonych, podjętymi przez organy administracyjne lub sądowe w ramach procedury odwoławczej lub kontroli sądowej podczas okresu referencyjnego;
„b) osób objętych ostatecznymi decyzjami o odrzuceniu wniosków o ochronę międzynarodową podjętymi przez organy administracyjne lub sądowe w ramach procedury odwoławczej lub kontroli sądowej podczas okresu referencyjnego, zdezagregowane według:
(i)  decyzji o uznaniu wniosków za niedopuszczalne, zdezagregowane dodatkowo według podstawy niedopuszczalności;
(ii)  decyzjami o odrzuceniu wniosku jako bezpodstawnego;
(iii)  decyzji o odrzuceniu wniosku jako rażąco bezpodstawnego w procedurze zwykłej, zdezagregowane według podstawy odrzucenia;
(iv)  decyzji o odrzuceniu wniosku jako rażąco bezpodstawnego w procedurze przyspieszonej, zdezagregowane według podstawy przyspieszenia i odrzucenia;
(v)  decyzji o odrzuceniu wniosku, ponieważ wnioskodawca może skorzystać z ochrony wewnętrznej w swoim kraju pochodzenia na mocy art. 8 dyrektywy 2011/95/UE; ”
Poprawka 53
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera d b (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 3 – litera c
db)  ust. 3 lit. c) otrzymuje brzmienie:
c)   osób objętych ostatecznymi decyzjami o nadaniu lub cofnięciu statusu uchodźcy, podjętymi przez organy administracyjne lub sądowe w ramach procedury odwoławczej lub kontroli sądowej podczas okresu referencyjnego;
osób objętych podjętymi przez organy administracyjne lub sądowe podczas okresu referencyjnego decyzjami o przyznaniu, pozbawieniu, zakończeniu lub odmowie przedłużenia statusu uchodźcy w oparciu o utratę statusu, wykluczenie lub inne powody; decyzje w sprawie utraty statusu lub wykluczenia podlegają dalszej dezagregacji według konkretnego powodu utraty statusu lub wykluczenia; ”
Poprawka 54
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera d c (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 3 – litera d
dc)  w ust. 3 lit. d) otrzymuje brzmienie:
d)   osób objętych ostatecznymi decyzjami o nadaniu lub cofnięciu statusu ochrony uzupełniającej, podjętymi przez organy administracyjne lub sądowe w ramach procedury odwoławczej lub kontroli sądowej podczas okresu referencyjnego;
osób objętych ostatecznymi decyzjami, podjętymi przez organy administracyjne lub sądowe w okresie referencyjnym, o nadaniu, uchyleniu, zakończeniu statusu ochrony uzupełniającej lub o odmowie jego odnowienia na podstawie utraty statusu, wykluczenia lub innych względów; decyzje w sprawie utraty statusu lub wykluczenia podlegają dalszej dezagregacji według konkretnego powodu utraty statusu lub wykluczenia; ”
Poprawka 55
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera d d (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 3 – litera g a (nowa)
dd)  w ust. 3 dodaje się punkt w brzmieniu:
„ga) osób objętych podjętymi przez organy administracyjne lub sądowe w trakcie okresu referencyjnego ostatecznymi decyzjami o ograniczeniu lub cofnięciu materialnych warunków przyjmowania, zdezagregowane według rodzaju decyzji, długości okresu ograniczenia lub cofnięcia oraz podstawy.”
Poprawka 56
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera c
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 3 – akapit ostatni
Statystyki wymienione w lit. b), c), d), e), f) i g) są zdezagregowane według wieku i płci oraz według obywatelstwa osób, których dotyczą, a także według nieletnich pozbawionych opieki. Dodatkowo statystyki wymienione w lit. g) są zdezagregowane według państwa zamieszkania i rodzaju decyzji azylowej. Odnoszą się one do referencyjnych okresów jednego roku kalendarzowego i są dostarczane Komisji (Eurostat) w ciągu trzech miesięcy od końca roku referencyjnego. Pierwszym rokiem referencyjnym jest rok 2020.
Statystyki wymienione w lit. b), c), d), e), f) i g) są zdezagregowane według wieku i tożsamości płciowej oraz według obywatelstwa osób, których dotyczą, a także według nieletnich pozbawionych opieki. Dodatkowo statystyki wymienione w lit. g) są zdezagregowane według państwa zamieszkania i rodzaju decyzji azylowej. Odnoszą się one do referencyjnych okresów jednego roku kalendarzowego i są dostarczane Komisji (Eurostat) w ciągu trzech miesięcy od końca roku referencyjnego. Pierwszym rokiem referencyjnym jest rok 2020.
Poprawka 57
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera e a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 3 a (nowy)
ea)  dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3a. Państwa członkowskie dostarczają Komisji (Eurostatowi) dane statystyczne dotyczące czasu trwania odwołań liczonego w dniach kalendarzowych od momentu złożenia odwołania do momentu podjęcia decyzji w sprawie odwołania w pierwszej instancji.”
Poprawka 58
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera h
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 4 – akapit ostatni
Statystyki te odnoszą się do okresów referencyjnych trwających jeden rok kalendarzowy i są dostarczane Komisji (Eurostat) w ciągu trzech miesięcy od końca roku referencyjnego. Pierwszym rokiem referencyjnym jest rok 2020.
Statystyki te są dezagregowane według wieku i tożsamości płciowej oraz obywatelstwa osób, których dotyczą, a także według małoletnich pozbawionych opieki. Odnoszą się one do referencyjnych okresów jednego miesiąca kalendarzowego i są dostarczane Komisji (Eurostat) w ciągu trzech miesięcy od końca roku referencyjnego. Pierwszym okresem referencyjnym jest styczeń 2020 r.
Poprawka 59
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera h a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 4 – ustęp 4 (nowy)
ha)  dodaje się ustęp w brzmieniu:
„4a. Statystyki, o których mowa w ust. 1–4, są dezagregowane według miesiąca, w którym złożono wniosek.”
Poprawka 60
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 a (nowy) – litera a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 5 – nagłówek
1a)  w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a)  tytuł otrzymuje brzmienie:
Statystyki dotyczące zezwoleń na pobyt i pobytu obywateli państw trzecich
Statystyki dotyczące zapobiegania nielegalnym wjazdom i pobytom
Poprawka 61
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 a (nowy) – litera b (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 5 – ustęp 1 – litera a
b)  ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
a)  obywateli państw trzecich, którym odmówiono wjazdu na terytorium państwa członkowskiego na granicy zewnętrznej;
„a) obywateli państw trzecich, którym odmówiono wjazdu na terytorium państwa członkowskiego na granicy zewnętrznej, zdezagregowane według wieku, tożsamości płciowej i obywatelstwa;
Poprawka 62
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 a (nowy) – litera c (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 5 – ustęp 1 – litera b
c)  ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
b)  obywateli państw trzecich, co do których stwierdzono fakt nielegalnego przebywania na terytorium państwa członkowskiego zgodnie z przepisami krajowymi dotyczącymi imigracji.
„b) obywateli państw trzecich, co do których zgodnie z przepisami krajowymi dotyczącymi imigracji stwierdzono, że ich pobyt na terytorium państwa członkowskiego jest nieuregulowany”.
Poprawka 63
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 a (nowy) – litera d (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 5 – ustęp 1 – akapit 3
b)  ustęp 1 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
Statystyki, o których mowa w lit. b), są zdezagregowane według wieku i płci oraz według obywatelstwa osób, których dotyczą.
„Statystyki, o których mowa w lit. b), są dezagregowane według wieku i tożsamości płciowej, oraz obywatelstwa osób, których dotyczą, a także powodów i miejsca ich zatrzymania”.
Poprawka 64
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 6 – ustęp 1 – litera -a (nowa)
-a)  liczby wniosków o zezwolenie na pierwszy pobyt złożonych przez obywateli państw trzecich, zdezagregowane według obywatelstwa, powodu wystąpienia o zezwolenie, wieku i tożsamości płciowej;
Poprawka 65
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 6 – ustęp 1 – litera -a a (nowa)
-aa)  liczby odrzuconych wniosków o zezwolenie na pierwszy pobyt złożonych przez obywateli państw trzecich, zdezagregowane według obywatelstwa, powodu wystąpienia o zezwolenie, wieku i tożsamości płciowej;
Poprawka 66
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 6 – ustęp 1 – litera -a b (nowa)
-ab)  liczby wniosków o zezwolenie na pobyt zmieniających status imigracyjny lub powód pobytu, odrzuconych w trakcie okresu referencyjnego, zdezagregowane według obywatelstwa, powodu odmowy zezwolenia, wieku i tożsamości płciowej;
Poprawka 67
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 6 – ustęp 1 – litera a – podpunkt i
(i)  zezwolenia wydane podczas okresu referencyjnego, na podstawie których osobie udziela się zezwolenia na pobyt po raz pierwszy, zdezagregowane według obywatelstwa, przyczyny wydania zezwolenia, okresu ważności zezwolenia, wieku i płci;
(i)  zezwolenia wydane podczas okresu referencyjnego, na podstawie których osobie udziela się zezwolenia na pobyt po raz pierwszy, zdezagregowane według obywatelstwa, przyczyny wydania zezwolenia, okresu ważności zezwolenia, wieku i tożsamości płciowej;
Poprawka 68
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 6 – ustęp 1 – litera a – podpunkt ii
(ii)  zezwolenia wydane podczas okresu referencyjnego i udzielone ze względu na zmianę statusu imigracyjnego osoby lub przyczyny pobytu, zdezagregowane według obywatelstwa, przyczyny wydania zezwolenia, okresu ważności zezwolenia, wieku i płci;
(ii)  zezwolenia wydane podczas okresu referencyjnego i udzielone ze względu na zmianę statusu imigracyjnego osoby lub przyczyny pobytu, zdezagregowane według obywatelstwa, przyczyny wydania zezwolenia, okresu ważności zezwolenia, wieku i tożsamości płciowej;
Poprawka 69
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 6 – ustęp 1 – litera a – podpunkt iii
(iii)  zezwolenia ważne pod koniec okresu referencyjnego (ilość wydanych zezwoleń, niewycofanych i niewygasłych), zdezagregowane według obywatelstwa, przyczyny wydania zezwolenia, okresu ważności zezwolenia, wieku i płci;
(iii)  zezwolenia ważne pod koniec okresu referencyjnego (ilość wydanych zezwoleń, niewycofanych i niewygasłych), zdezagregowane według obywatelstwa, przyczyny wydania zezwolenia, okresu ważności zezwolenia, wieku i tożsamości płciowej;
Poprawka 70
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 6 – ustęp 1 – litera b
b)  liczby rezydentów długoterminowych pod koniec okresu referencyjnego, zdezagregowane według obywatelstwa, rodzaju statusu rezydenta długoterminowego, wieku i płci.
b)  liczby rezydentów długoterminowych pod koniec okresu referencyjnego, zdezagregowane według obywatelstwa, rodzaju statusu rezydenta długoterminowego, wieku i tożsamości płciowej.
Poprawka 71
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 6 – ustęp 1 – akapit 1 a (nowy)
Do celów statystyk zgodnych z lit. -a), -aa) i a) zezwolenia wydawane ze względów rodzinnych są dodatkowo dezagregowane według powodu i statusu członka rodziny rozdzielonej obywatela państwa trzeciego.
Poprawka 72
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera -a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 7 – ustęp 1 – litera a
-a)  ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
a)  liczbą obywateli państw trzecich, co do których stwierdzono fakt nielegalnego przebywania na terytorium danego państwa członkowskiego, w stosunku do których wydano decyzje administracyjne lub sądowe, lub akt stwierdzający lub orzekający, że ich pobyt jest nielegalny i nakładające na nich obowiązek opuszczenia terytorium państwa członkowskiego, zdezagregowane według obywatelstwa tych osób;
a)  liczbą obywateli państw trzecich, co do których stwierdzono fakt nieuregulowanego przebywania na terytorium danego państwa członkowskiego, w stosunku do których wydano decyzje administracyjne lub sądowe, lub akt stwierdzający lub orzekający, że ich pobyt jest nieuregulowany i nakładające na nich obowiązek opuszczenia terytorium państwa członkowskiego, zdezagregowane według obywatelstwa tych osób oraz powodów ich decyzji;
Poprawka 73
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera -a a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł – ustęp 1 – litera a a (nowa)
-aa)  w ust. 1 dodaje się, co następuje:
„aa) liczbą obywateli państw trzecich, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, podlegających decyzji administracyjnej lub sądowej zakazującej im wjazdu bądź aktowi, o którym mowa w dyrektywie 2008/115/WE, na koniec okresu referencyjnego, zdezagregowane według obywatelstwa odnośnych osób;”
Poprawka 74
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera -a b (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 7 – ustęp 1 – litera a b (nowa)
-ab)  w ust. 1 dodaje się następującą literę:
„ab) liczbą obywateli państw trzecich, którzy podlegali decyzji administracyjnej lub sądowej bądź aktowi nakazującemu ich zatrzymanie zgodnie z dyrektywą 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady* w okresie referencyjnym.”
Poprawka 75
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera -a c (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 7 – ustęp 1 – litera a c (nowa)
-a)  w ust. 1 dodaje się następującą literę:
„ac) liczbą obywateli państw trzecich, którzy podlegali decyzji administracyjnej lub sądowej bądź aktowi nakazującemu ich zatrzymanie zgodnie z dyrektywą 2008/115/WE na koniec okresu odniesienia, zdezagregowaną według miesiąca, w którym ci obywatele państw trzecich zostali zatrzymani;”
Poprawka 76
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera -a d (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 7 – ustęp 1 – litera a d (nowa)
-ad)  w ust. 1 dodaje się następującą literę:
„ad) liczbą obywateli państw trzecich objętych w trakcie okresu referencyjnego decyzją administracyjną lub sądową bądź aktem nakazującym zastosowanie środka alternatywnego wobec zatrzymania zgodnie z dyrektywą 2008/115/WE, zdezagregowane według rodzaju środka alternatywnego spośród następujących:
(i)  zgłoszenie wjazdu;
(ii)  złożenie poręczenia majątkowego;
(iii)  nakaz przebywania w określonym miejscu pobytu;
(iv)  inny rodzaj środka alternatywnego wobec zatrzymania;”
Poprawka 77
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera -a e (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 7 – ustęp 1 – litera a e (nowa)
-ae)  w ust. 1 dodaje się następującą literę:
„ae) liczbą obywateli państw trzecich objętych na końcu okresu referencyjnego decyzją administracyjną lub sądową bądź aktem nakazującym zastosowanie środka alternatywnego wobec zatrzymania zgodnie z dyrektywą 2008/115/WE, zdezagregowane według miesiąca wydania decyzji administracyjnej lub sądowej bądź nakazu wobec tych osób, a także według rodzaju środka alternatywnego z pośród następujących:
(i)  zgłoszenie wjazdu;
(ii)  złożenie poręczenia majątkowego;
(iii)  nakaz przebywania w określonym miejscu pobytu;
(iv)  inny rodzaj środka alternatywnego wobec zatrzymania;”
Poprawka 78
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera -a f (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 7 – ustęp 1 – litera a f (nowa)
-af)  w ust. 1 dodaje się następującą literę:
„af) liczbą obywateli państw trzecich, podlegających podczas okresu referencyjnego wstrzymaniu wydalenia zgodnie z art. 9 dyrektywy 2008/115/WE, zdezagregowane według powodu wstrzymania i obywatelstwa odnośnych osób;”
Poprawka 79
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera -a g (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 7 – ustęp 1 – litera a g (nowa)
-ag)  w ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:
„ag) liczbą rodzin obywateli państw trzecich, co do których w okresie referencyjnym podjęto decyzję administracyjną lub sądową bądź wydano nakaz zatrzymania, oraz wszczęto procedurę kontroli sądowej zgodnie z art. 15 ust. 2 dyrektywy 2008/115/WE;”
Poprawka 80
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 7 – ustęp 1 – litera b
b)  liczbą obywateli państw trzecich, którzy w wyniku decyzji administracyjnej lub sądowej lub aktu, o których mowa w lit. a), faktycznie opuścili terytorium danego państwa członkowskiego, zdezagregowane według ich obywatelstwa, rodzaju powrotu i otrzymanej pomocy oraz kraju przeznaczenia.
b)  liczbą obywateli państw trzecich, którzy w wyniku decyzji administracyjnej lub sądowej lub aktu, o których mowa w lit. a), faktycznie opuścili terytorium danego państwa członkowskiego, zdezagregowane według ich obywatelstwa, rodzaju powrotu i otrzymanej pomocy oraz kraju przeznaczenia, zdezagregowane również według powrotów tych obywateli państw trzecich do kraju pochodzenia;
Poprawka 81
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera a a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 7 – ustęp 1 – litera b a (nowa)
aa)  w pkt 1 dodaje się literę w brzmieniu:
„ba) liczbą obywateli państw trzecich, którzy w wyniku decyzji administracyjnej lub sądowej bądź aktu opuścili terytorium danego państwa członkowskiego, zdezagregowane według rodzaju decyzji spośród następujących:
(i)  zgodnie z formalną unijną umową o readmisji;
(ii)  zgodnie z nieformalnym unijnym porozumieniem o readmisji;
(iii)  zgodnie z krajową umową o readmisji;
Statystyki te są dezagregowane również według kraju docelowego i obywatelstwa osób, których dotyczą.”
Poprawka 82
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera b
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 7 – ustęp 2
2.  Statystyki, o których mowa w ust. 1, dotyczą referencyjnych okresów trzech miesięcy kalendarzowych i są dostarczane Komisji (Eurostat) w ciągu dwóch miesięcy od końca okresu referencyjnego. Pierwszy okres referencyjny trwa od stycznia do marca 2020 r.
2.  Statystyki, o których mowa w ust.1, są zdezagregowane według wieku i tożsamości płciowej danej osoby, a także według kryterium „nieletni pozbawieni opieki”. Dotyczą one referencyjnych okresów o długości jednego miesiąca kalendarzowego i są dostarczane Komisji (Eurostat) w ciągu dwóch tygodni od końca okresu referencyjnego. Pierwszym okresem referencyjnym jest styczeń 2020 r.
Poprawka 83
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 9 – ustęp 2
4a)  art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.  Państwa członkowskie składają Komisji (Eurostat) sprawozdania o wykorzystanych źródłach danych, powodach wyboru tych źródeł oraz wpływie wybranych źródeł danych na jakość statystyk, jak również o zastosowanych metodach szacunku, a także stale informują Komisję (Eurostat) o wprowadzanych do nich zmianach.
2. Państwa członkowskie składają Komisji (Eurostat) sprawozdania o wykorzystanych źródłach danych, powodach wyboru tych źródeł oraz wpływie wybranych źródeł danych na jakość statystyk, o mechanizmach zastosowanych, aby zagwarantować ochronę danych osobowych, jak również o zastosowanych metodach szacunku, a także stale informują Komisję (Eurostat) o wprowadzanych do nich zmianach.
Poprawka 84
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4 b (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 9 a (nowy)
4b)  dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 9a
Akty delegowane
Komisja posiada uprawnienia do przyjęcia, zgodnie z art. 10a, aktów delegowanych aktualizujących definicje zawarte w art. 2 ust. 1.
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 10a w celu wprowadzenia zmian w niniejszym rozporządzeniu przez:
a)  zdefiniowanie kategorii grup kraju urodzenia, grup kraju poprzedniego lub kolejnego miejsca zamieszkania oraz grup obywatelstwa określonych w art. 3 ust. 1;
b)  zdefiniowanie kategorii przyczyn wydawania zezwoleń na pobyt określonych w art. 6 ust. 1 lit. a);
c)  określenie dodatkowych dezagregacji;
d)  określenie reguł dotyczących dokładności i standardów jakości.”
Poprawka 85
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 10 – ustęp 1
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów wykonawczych w celu zdefiniowania dezagregacji zgodnie z art. 4, 5, 6 i 7 oraz określenia przepisów dotyczących odpowiednich formatów przesyłania danych, zgodnie z art. 9.
Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia przepisów dotyczących odpowiednich formatów przesyłania danych, zgodnie z art. 9. Akty te przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art.11 ust. 2.
Poprawka 86
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 10 – ustęp 2 – litera d
b)  w ust. 2 uchyla się litd).
b)   skreśla się ust2;
Poprawka 87
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 10 a (nowy)
5a)  dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 10a
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2.  Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 9a, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia ... [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego].
3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 9a, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność obowiązujących już aktów delegowanych.
4.  Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.
5.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
6.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 9a wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyrazili sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania im tego aktu, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”
Poprawka 88
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 b (nowy) – litera a (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 11 – nagłówek
5b)  w art. 11 wprowadza się następujące zmiany:
a)  tytuł otrzymuje brzmienie:
Komitet
Procedura komitetowa
Poprawka 89
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 b (nowy) – litera b (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 11 – ustęp 1
b)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:
1.  W procesie przyjmowania środków wykonawczych Komisja jest wspierana przez Komitet ds. Programu Statystycznego, ustanowiony decyzją 89/382/EWG, Euratom.
„1. Komisję wspomaga Komitet ds. Europejskiego Systemu Statystycznego, ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 223/2009. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.”
Poprawka 90
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 b (nowy) – litera c (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 11 – ustęp 2
c)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i art. 10 rozporządzenia (UE) nr 182/2011, z uwzględnieniem jego art. 11.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, wynosi trzy miesiące.
Poprawka 91
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 b – litera d (nowa)
Rozporządzenie (WE) nr 862/2007
Artykuł 11 – ustęp 3
d)  skreśla się ust. 3.

Przystąpienie UE do Aktu genewskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych ***
PDF 130kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych (06929/2019 – C8-0133/2019 – 2018/0214(NLE))
P8_TA-PROV(2019)0360A8-0187/2019

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (06929/2019),

–  uwzględniając Akt genewski Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych podpisany w Genewie w dniu 20 maja 2015 r. (11510/2018),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 207 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0133/2019),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Prawnej oraz opinie przedstawione przez Komisję Handlu Międzynarodowego i Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0187/2019),

1.  wyraża zgodę na przystąpienie Unii Europejskiej do Aktu;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich.


Działania Unii po jej przystąpieniu do Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych ***I
PDF 245kWORD 70k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie działań Unii po jej przystąpieniu do Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych (COM(2018)0365 – C8-0383/2018 – 2018/0189(COD))
P8_TA-PROV(2019)0361A8-0036/2019

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0365),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0383/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 12 grudnia 2018 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 20 marca 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinie przedstawione przez Komisję Handlu Międzynarodowego, Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz Komisję Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A8-0036/2019),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  przyjmuje do wiadomości załączone do niniejszej rezolucji trzy oświadczenia Komisji, z których pierwsze i drugie zostaną opublikowane w serii L Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej wraz z ostatecznym aktem ustawodawczym;

3.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... w sprawie działań Unii po jej przystąpieniu do Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych(2)

P8_TC1-COD(2018)0189


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(4),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Aby Unia miała pełną zdolność wykonywania swojej wyłącznej kompetencji w związku z jej wspólną polityką handlową oraz w pełnej zgodności z jej zobowiązaniami wynikającymi z Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) Światowej Organizacji Handlu, zostanie ona umawiającą się stroną Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych (zwanego dalej „aktem genewskim”)(5) na mocy decyzji Rady (UE) …/…(6), przy czym państwa członkowskie zostają upoważnione do ratyfikowania tego aktu lub przystąpienia do niego w interesie Unii. Umawiające się strony aktu genewskiego są członkami związku szczególnego utworzonego Porozumieniem lizbońskim o ochronie nazw pochodzenia i ich międzynarodowej rejestracji(7) (zwanego dalej „związkiem szczególnym”). Zgodnie z art. 4 decyzji (UE)…/…Unię i te państwa członkowskie, które ratyfikowały akt genewski lub przystąpiły do niego, w związku szczególnym w odniesieniu do tego aktu będzie reprezentować Komisja.

(2)  Należy ustanowić przepisy pozwalające, aby Unia ▌wykonywała swoje prawa i wypełniała obowiązki Uniitych państw członkowskich, które ratyfikowały akt genewski lub przystąpiły do niego, wynikające z aktu genewskiego.

(3)  W akcie genewskim zapewnia się ochronę nazw pochodzenia, w tym „nazw pochodzenia”, i oznaczeń geograficznych określonych w rozporządzeniach Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008(8), (UE) nr 1151/2012(9), (UE) nr 1308/2013(10) i (UE) nr 251/2014(11) ▌, zwanych dalej łącznie „oznaczeniami geograficznymi”.

(4)  Po przystąpieniu Unii do aktu genewskiego, a następnie w regularnych odstępach czasu Komisja powinna ▌składać w Biurze Międzynarodowym Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (zwanym dalej „Biurem Międzynarodowym”) wnioskimiędzynarodową rejestrację ▌oznaczeń geograficznych pochodzących z terytorium Unii i chronionych na jej terytorium w jego rejestrze (zwanym dalej „rejestrem międzynarodowym”). Wnioski te powinny być oparte na powiadomieniach składanych przez państwa członkowskie działające z własnej inicjatywy lub na wniosek osoby fizycznej lub prawnej, o którym to wniosku mowa w art. 5 ust. 2 ppkt (ii) aktu genewskiego, lub beneficjenta określonego w art. 1 ppkt (xvii) aktu genewskiego. Przygotowując te powiadomienia, państwa członkowskie powinny rozważyć interes gospodarczy płynący z międzynarodowej ochrony danego oznaczenia geograficznego, a w szczególności wartość produkcji i wartość wywozu, ochronę na mocy innych porozumień, a także faktyczne lub potencjalne nadużycia w danych państwach trzecich.

(5)  Dodanie oznaczeń geograficznych do rejestru międzynarodowego powinno służyć zapewnieniu wysokiej jakości produktów, uczciwej konkurencji i ochronie konsumentów. O ile dodanie oznaczeń geograficznych ma znaczną wartość kulturalną i gospodarczą, o tyle należy je oceniać z punktu widzenia wartości tworzonej dla społeczności lokalnych, z myślą o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich i propagowaniu nowych możliwości zatrudnienia w sektorze produkcji, przetwarzania i innych powiązanych usług.

(6)  Komisja powinna korzystać z istniejących mechanizmów okresowych konsultacji z państwami członkowskimi, stowarzyszeniami branżowymi i producentami unijnymi, aby prowadzić stały dialog z odpowiednimi zainteresowanymi stronami.

(7)  Należy ustanowić odpowiednie procedury pozwalające Komisji oceniać oznaczenia geograficzne pochodzące z krajów będących umawiającymi się stronami aktu genewskiego, które nie są państwami członkowskimi, (zwanych dalej „umawiającymi się stronami będącymi państwami trzecimi”) i zarejestrowane w rejestrze międzynarodowym, aby ustanowić procedurę mającą na celu wydawanie decyzji o ochronie w Unii i unieważnieniu takiej ochrony w stosownych przypadkach.

(8)  Egzekwowanie przez Unię ochrony oznaczeń geograficznych, które pochodzą z umawiających się stron będących państwami trzecimi i są zarejestrowane w rejestrze międzynarodowym, powinno odbywać się zgodnie z rozdziałem III aktu genewskiego, w szczególności z art. 14 aktu genewskiego, w którym nakłada się na każdą umawiającą się stronę obowiązek udostępnienia skutecznych środków ochrony prawnej dotyczących ochrony zarejestrowanych oznaczeń geograficznych oraz zapewnienia, aby organ publiczny lub którakolwiek z zainteresowanych stron, czy to osoba fizyczna, czy osoba prawna, zarówno publiczna jak i prywatna, w zależności od systemu i praktyki prawnej tej strony, mogła wszcząć postępowania sądowe mające zagwarantować ich ochronę. W celu zapewnienia ochrony krajowych, regionalnych i unijnych znaków towarowych równoległej do ochrony oznaczeń geograficznych, uwzględniając środki ochronne w odniesieniu do praw wcześniejszego znaku towarowego określonych w art. 13 ust. 1 aktu genewskiego, należy zabezpieczyć współistnienie wcześniejszych znaków towarowych oraz oznaczeń geograficznych zarejestrowanych w rejestrze międzynarodowym, którym przyznano ochronę lub które są wykorzystywane w Unii.

(9)  Ze względu na wyłączną kompetencję Unii państwa członkowskie, które nie są już stronami porozumienia lizbońskiego z 1958 r. zrewidowanego w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r. i zmienionego dnia 28 września 1979 r. (zwanego dalej „porozumieniem lizbońskim”), nie powinny ratyfikować tego porozumienia ani przystępować do niego.

(10)  Państwa członkowskie, które są już stronami porozumienia lizbońskiego, mogą nimi pozostać, w szczególności by zapewnić ciągłość przyznanych praw i wypełnianie obowiązków wynikających z tego porozumienia. Powinny jednak działać wyłącznie w interesie Unii oraz przy pełnym poszanowaniu wyłącznych kompetencji Unii. Te państwa członkowskie powinny zatem korzystać ze swoich praw wynikających z porozumienia lizbońskiego i wypełniać nałożone na jego mocy obowiązki w pełnej zgodności z upoważnieniem udzielonym im przez Unię zgodnie z przepisami określonymi w niniejszym rozporządzeniu. Aby zapewnić poszanowanie jednolitego systemu ochrony oznaczeń geograficznych ustanowionego w Unii w odniesieniu do produktów rolnych oraz aby ciągle pogłębiać harmonizację w ramach jednolitego rynku, państwa te nie powinny rejestrować na mocy porozumienia lizbońskiego żadnych nowych nazw pochodzenia dotyczących produktów wchodzących w zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 110/2008, rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 lub rozporządzenia (UE) nr 251/2014.

(11)  Te państwa członkowskie zarejestrowały nazwy pochodzenia na mocy porozumienia lizbońskiego. Należy przyjąć przepisy przejściowe umożliwiające nieprzerwaną ochronę na warunkach określonych w tym porozumieniu, w akcie genewskim oraz w dorobku prawnym Unii.

(12)  Te państwa członkowskie przyjęły ochronę nazw pochodzenia umawiających się stron będących państwami trzecimi. Aby zapewnić im środki do wypełnienia ich zobowiązań międzynarodowych przyjętych przed przystąpieniem Unii do aktu genewskiego, należy zapewnić przepisy przejściowe, które powinny wywoływać skutki jedynie na szczeblu krajowym i które nie powinny w żaden sposób wpływać na handel wewnątrzunijny lub międzynarodowy.

(13)  Słuszne wydaje się, aby opłaty należne na mocy aktu genewskiego oraz wspólnego regulaminu wykonawczego na podstawie porozumienia lizbońskiego i aktu genewskiego w związku ze złożeniem w Biurze Międzynarodowym wniosku o rejestrację międzynarodową oznaczenia geograficznego, a także opłaty należne z tytułu pozostałych wpisów do rejestru międzynarodowego oraz w związku z dostarczaniem odpisów, poświadczeń lub innych informacji dotyczących treści tej rejestracji międzynarodowej ponosiło państwo członkowskie, z którego pochodzi dane oznaczenie geograficzne, osoba fizyczna lub prawna, o której mowa w art. 5 ust. 2 ppkt (ii) aktu genewskiego, lub beneficjent określony w art. 1 ppkt (xvii) aktu genewskiego. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wymagania od osób fizycznych, prawnych lub beneficjentów uiszczenia części lub całości opłat.

(14)  Aby pokryć niedobory dotyczące budżetu operacyjnego związku szczególnego, Unia powinna być wstanie zapewnić w ramach środków przeznaczonych na ten cel w rocznym budżecie Unii specjalny wkład, o którym decyduje zgromadzenie związku szczególnego zgodnie z art. 24 ust. 4 aktu genewskiego, z uwagi na wartość gospodarczą i kulturalną ochrony oznaczeń geograficznych.

(15)  Aby zapewnić jednolite warunki dotyczące wdrażania członkostwa Unii w związku szczególnym, należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze do ustanowienia wykazu oznaczeń geograficznych na potrzeby złożenia wniosku o ich rejestrację międzynarodową w Biurze Międzynarodowym po przystąpieniu do aktu genewskiego, późniejszego złożenia wniosku o rejestrację międzynarodową oznaczenia geograficznego w Biurze Międzynarodowym, odrzucenia sprzeciwu, podjęcia decyzji o objęciu ochroną oznaczenia geograficznego zarejestrowanego w rejestrze międzynarodowym lub o odmowie takiej ochrony, cofnięcia odmowy uznania skutków odnośnej rejestracji międzynarodowej, zwrócenia się o unieważnienie rejestracji międzynarodowej, powiadomienia o unieważnieniu unijnej ochrony oznaczeń geograficznych zarejestrowanych w rejestrze międzynarodowym oraz upoważnienia państwa członkowskiego do przeprowadzenia wszelkich niezbędnych modyfikacji oraz powiadomienia Biura Międzynarodowego odnośnie do nazwy pochodzenia produktu objętego ochroną na mocy jednego z rozporządzeń, o których mowa w art. 1 niniejszego rozporządzenia. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011(12).

(16)  Istotne jest, by zapewnić ciągłe monitorowanie i ocenianie przez Komisję uczestnictwa Unii w tym akcie. Aby przeprowadzić taką ocenę, Komisja powinna uwzględnić między innymi: liczbę chronionych i zarejestrowanych na mocy prawa unijnego oznaczeń geograficznych, co do których zostały złożone wnioski o rejestrację międzynarodową, przypadki, w których ochrona została odrzucona przez umawiające się strony będące państwami trzecimi, ewolucję liczby państw trzecich uczestniczących w akcie genewskim, podejmowane przez Komisję działania w celu zwiększenia tej liczby, wpływ obecnego kształtu dorobku prawnego UE w odniesieniu do oznaczeń geograficznych na atrakcyjność aktu genewskiego dla państw trzecich oraz liczbę i rodzaj oznaczeń geograficznych pochodzących z  państw trzecich będących państwami trzecimi, które zostały odrzucone przez Unię,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się przepisy i procedury dotyczące działań Unii po jej przystąpieniu do Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych („akt genewski”).

Do celów niniejszego rozporządzenia nazwy pochodzenia, w tym „nazwy pochodzenia” i „oznaczenia geograficzne” określone w rozporządzeniu (WE) nr 110/2008, rozporządzeniu (UE) nr 1151/2012, rozporządzeniu (UE) nr 1308/2013 i rozporządzeniu (UE) nr 251/2014, zwane są dalej łącznie „oznaczeniami geograficznymi”.

Artykuł 2

Rejestracja międzynarodowa oznaczeń geograficznych ▌

1.  Po przystąpieniu Unii do aktu genewskiego, a następnie w regularnych odstępach czasu Komisja jako właściwy organ składa w Biurze Międzynarodowym Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (zwanym dalej „Biurem Międzynarodowym”) wnioski o rejestrację międzynarodową oznaczeń geograficznych chronionych i zarejestrowanych zgodnie z prawem Unii i odnoszących się do produktów pochodzących z Unii zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 aktu genewskiego.

2.  W tym celu państwa członkowskie mogą zwrócić się do Komisji o rejestrację oznaczeń geograficznych pochodzących z ich terytorium, chronionych i zarejestrowanych na mocy prawa unijnego, w rejestrze międzynarodowym. Taki wniosek może być:

a)  oparty na wniosku osoby fizycznej lub prawnej, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ppkt (ii) aktu genewskiego, lub beneficjenta określonego w art. 1 ppkt (xvii) aktu genewskiego, lub

b)  z ich własnej inicjatywy.

3.  Na podstawie tych wniosków Komisja przyjmuje akty wykonawcze zawierające ▌wykaz oznaczeń geograficznych, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 15 ust. 2.

Artykuł 3

Unieważnienie pochodzącego z państwa członkowskiego Unii oznaczenia geograficznego zarejestrowanego w rejestrze międzynarodowym

1.  Komisja przyjmuje akt wykonawczy, w którym zwraca się o unieważnienie rejestracji w rejestrze międzynarodowym oznaczenia geograficznego pochodzącego z państwa członkowskiego Unii:

a)  jeżeli oznaczenie geograficzne nie jest już chronione w Unii lub

b)  na wniosek państwa członkowskiego, z którego pochodzi dane oznaczenie geograficzne, który to wniosek może być oparty na:

(i)  wniosku osoby fizycznej lub prawnej, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ppkt (ii) aktu genewskiego, lub beneficjenta określonego w art. 1 ppkt (xvii) aktu genewskiego, lub

(ii)  jego własnej inicjatywie.

2.  Akt wykonawczy, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 15 ust. 2.

3.  Komisja niezwłocznie powiadamia Biuro Międzynarodowe o wniosku dotyczącym unieważnienia.

Artykuł 4

Publikacja oznaczeń geograficznych państwa trzeciego zarejestrowanych w rejestrze międzynarodowym

1.  Komisja publikuje wszelkie rejestracje międzynarodowe, o których zgodnie z art. 6 ust. 4 aktu genewskiego dotyczącym oznaczeń geograficznych zarejestrowanych w rejestrze międzynarodowym powiadamia ją Biuro Międzynarodowe w przypadkach, w których umawiająca się strona, skąd pochodzi dane oznaczenie, określona w art. 1 pkt (xv) aktu genewskiego, nie jest państwem członkowskim, pod warunkiem że publikacja ta dotyczy produktu, w odniesieniu do którego zapewnia się ochronę na szczeblu unijnym w postaci oznaczeń geograficznych.

2.  Rejestrację międzynarodową publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C, wraz z informacją o rodzaju produktu i państwie pochodzenia.

Artykuł 5

Ocena oznaczeń geograficznych państwa trzeciego zarejestrowanych w rejestrze międzynarodowym

1.   Komisja publikuje każdą rejestrację międzynarodową, o której powiadomiło Biuro Międzynarodowe na podstawie art. 6 ust. 4 aktu genewskiego dotyczącym oznaczeń geograficznych zarejestrowanych w rejestrze międzynarodowym w przypadkach, w których umawiająca się strona pochodzenia, zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ppkt (xv) ▌aktu genewskiego, nie jest państwem członkowskim, aby ustalić, czy publikacja ta zawiera elementy obowiązkowe określone w zasadzie 5 ust. 2 wspólnego regulaminu wykonawczego na podstawie porozumienia lizbońskiego i aktu genewskiego (zwanego dalej „wspólnym regulaminem wykonawczym”)(13) oraz dane dotyczące jakości, renomy lub cech charakterystycznych określone w zasadzie 5 ust. 3 wspólnego regulaminu, a także aby ocenić, czy publikacja dotyczy produktu, w stosunku do którego na szczeblu Unii zapewnia się ▌ochronę w postaci oznaczeń geograficznych.

2.  Termin przeprowadzenia takiej oceny nie przekracza czterech miesięcy od daty rejestracji oznaczenia geograficznego w rejestrze międzynarodowym i nie obejmuje oceny pozostałych szczegółowych przepisów unijnych dotyczących wprowadzania produktów do obrotu oraz w szczególności przepisów dotyczących norm sanitarnych i fitosanitarnych, norm handlowych i etykietowania żywności.

Artykuł 6

Postępowanie sprzeciwowe wobec oznaczeń geograficznych państwa trzeciego zarejestrowanych w rejestrze międzynarodowym

1.   W terminie czterech miesięcy od dnia publikacji brzmienia oznaczenia geograficznego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z art. 4 organy państwa członkowskiego lub państwa trzeciego innego niż umawiająca się strona pochodzenia bądź osoba fizyczna lub prawna mająca uzasadniony interes oraz mająca siedzibę na terytorium Unii lub państwa trzeciego innego niż umawiająca się strona pochodzenia mogą wnieść sprzeciw do Komisji w jednym z języków urzędowych Unii.

2.   Sprzeciw taki, odnoszący się do oznaczenia geograficznego opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z art. 4, jest dopuszczalny tylko wtedy, gdy zostanie złożony w terminie określonym w ust. 1 niniejszego artykułu oraz jeśli zawiera co najmniej jedną z następujących podstaw:

a)  oznaczenie geograficzne zarejestrowane w rejestrze międzynarodowym koliduje z nazwą odmiany roślin lub rasy zwierząt i istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia konsumenta w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktu;

b)  oznaczenie geograficzne zarejestrowane w rejestrze międzynarodowym jest całkowicie lub częściowo homonimiczne z oznaczeniem geograficznym już chronionym w Unii i w praktyce brak jest wystarczającego rozróżnienia między warunkami lokalnego i tradycyjnego stosowania oraz prezentacji oznaczenia geograficznego, o ochronę którego wnioskowano, a oznaczeniem geograficznym już chronionym w Unii, uwzględniając konieczność zapewnienia zainteresowanym producentom równego traktowania i niewprowadzania konsumentów w błąd;

c)  ochrona w Unii oznaczenia geograficznego zarejestrowanego w rejestrze międzynarodowym stanowiłaby naruszenie prawa wcześniejszego znaku towarowego na poziomie krajowym, regionalnym lub unijnym;

d)  ochrona w Unii proponowanego oznaczenia geograficznego zagrażałaby stosowaniu całkowicie lub częściowo identycznej nazwy lub wyłącznemu charakterowi znaku towarowego na poziomie krajowym, regionalnym lub unijnym lub istnieniu produktów, które zostały legalnie wprowadzone na rynek na co najmniej pięć lat przed datą publikacji brzmienia oznaczenia geograficznego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z art. 4 ust. 2;

e)  oznaczenie geograficzne zarejestrowane w rejestrze międzynarodowym jest związane z produktem, w odniesieniu do którego ▌nie zapewnia się ochrony na szczeblu unijnym w postaci oznaczeń geograficznych;

f)  nazwa, o której rejestrację się ubiegano, jest terminem rodzajowym na terytorium Unii;

g)  nie spełniono warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt (i) i (ii) aktu genewskiego;

h)  oznaczenie geograficzne zarejestrowane w rejestrze międzynarodowym jest homonimiczną nazwą wprowadzającą w błąd konsumenta, prowadzącą go do przekonania, że produkty pochodzą z innego obszaru, nawet jeżeli nazwa ta odpowiada rzeczywistemu terytorium, regionowi lub miejscu pochodzenia danych produktów.

3.   Podstawy sprzeciwu, jak określono w ust. 2, podlegają ocenie Komisji w odniesieniu do terytorium Unii lub jego części.

Artykuł 7

Decyzja o objęciu ochroną w Unii oznaczeń geograficznych państwa trzeciego zarejestrowanych w rejestrze międzynarodowym

1.  Jeżeli, w oparciu o ocenę przeprowadzoną zgodnie z art. 5 ust. 1, warunki określone w tym ustępie zostały spełnione i nie zgłoszono sprzeciwu lub zgłoszono niedopuszczalny sprzeciw, Komisja w stosownych przypadkach odrzuca zgłoszony sprzeciw niedopuszczalny i podejmuje decyzję o objęciu ochroną oznaczenia geograficznego w drodze aktu wykonawczego przyjętego zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 13 ust. 2.

2.  Jeżeli, w oparciu o ocenę przeprowadzoną zgodnie z art. 5 ust. 1, warunki określone w tym ustępie nie zostały spełnione lub zgłoszono dopuszczalny sprzeciw, jak określono w art. 6 ust. 2, Komisja podejmuje decyzję w sprawie objęcia ochroną oznaczenia geograficznego zarejestrowanego w rejestrze międzynarodowym w drodze aktu wykonawczego, który zostaje przyjęty zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 15 ust. 2. W odniesieniu do oznaczeń geograficznych obejmujących produkty, które nie wchodzą w zakres kompetencji komitetów przewidzianych w art. 15 ust. 1, decyzję przyjmuje Komisja ▌.

3.   W decyzji o objęciu oznaczenia geograficznego ochroną zgodnie z ust. 1 lub 2 niniejszego artykułu określa się zakres przyznanej ochrony oraz można zawrzeć warunki, które są zgodne z aktem genewskim, a w szczególności przyznaje się ustalony okres przejściowy zgodnie z art. 17 aktu genewskiego i zasadą 14 wspólnego regulaminu wykonawczego.

4.   Zgodnie z art. 15 ust. 1 aktu genewskiego Komisja powiadamia Biuro Międzynarodowe o odmowie uznania skutków odnośnej rejestracji międzynarodowej na terytorium Unii w terminie jednego roku od otrzymania powiadomienia o rejestracji międzynarodowej zgodnie z art. 6 ust. 4 aktu genewskiego, lub w terminie dwóch lat w przypadkach, o których mowa w art. 5 akapit pierwszy decyzji Rady (UE) .../...(14)(15).

5.  Z własnej inicjatywy lub na należycie uzasadniony wniosek państwa członkowskiego, państwa trzeciego lub osoby fizycznej lub prawnej, która ma w tym uzasadniony interes, Komisja może przyjmować – zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 15 ust. 2 – akty wykonawcze wycofujące, w całości lub w części, odmowę, o której uprzednio powiadomiono Biuro Międzynarodowe. Komisja niezwłocznie powiadamia Biuro Międzynarodowe o takim wycofaniu.

Artykuł 8

Stosowanie oznaczeń geograficznych

1.   Akty wykonawcze przyjęte przez Komisję na podstawie art. 7 stosuje się, nie naruszając innych szczegółowych przepisów unijnych dotyczących wprowadzania produktów do obrotu oraz w szczególności dotyczących wspólnej organizacji rynków rolnych, norm sanitarnych i fitosanitarnych oraz etykietowania żywności. ▌

2.   Z zastrzeżeniem ust. 1 oznaczenia geograficzne chronione na podstawie niniejszego rozporządzenia może stosować każdy podmiot wprowadzający na rynek produkt zgodnie z rejestracją międzynarodową.

Artykuł 9

Unieważnienie skutków w Unii oznaczeń geograficznych państwa trzeciego zarejestrowanych w rejestrze międzynarodowym

1.  Z własnej inicjatywy lub na należycie uzasadniony wniosek państwa członkowskiego, państwa trzeciego lub osoby fizycznej lub prawnej, która ma w tym uzasadniony interes, Komisja może przyjmować akty wykonawcze unieważniające, w całości lub w części, skutki ochrony w Unii oznaczenia geograficznego zarejestrowanego w rejestrze międzynarodowym w co najmniej jednej z następujących okoliczności:

a)  oznaczenie geograficzne nie jest już chronione na terytorium umawiającej się strony pochodzenia;

b)  oznaczenie geograficzne nie jest już zarejestrowane w rejestrze międzynarodowym;

c)  jeśli nie zapewnia się już zgodności z obowiązkowymi elementami określonymi w zasadzie 5 ust. 2 wspólnego regulaminu wykonawczego lub z danymi dotyczącymi jakości, renomy lub cech charakterystycznych określonymi w zasadzie 5 ust. 3 tego wspólnego regulaminu.

2.  Akt wykonawczy, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 15 ust. 2, wyłącznie po tym, jak osoby fizyczne lub prawne, o których mowa w art. 5 ust. 2 ppkt (ii) aktu genewskiego, lub beneficjenci określeni w art. 1 ppkt (xvii) aktu genewskiego otrzymały możliwość dochodzenia swoich praw.

3.  O ile unieważnienie nie polega już odwołaniu, Komisja niezwłocznie powiadamia Biuro Międzynarodowe o unieważnieniu skutków rejestracji międzynarodowej oznaczenia geograficznego na terytorium Unii ▌zgodnie z ust. 1 lit. a) lub c).

Artykuł 10

Związek ze znakami towarowymi

1.   Ochrona oznaczenia geograficznego pozostaje bez uszczerbku dla ważności na poziomie krajowym, regionalnym lub unijnym wcześniejszego znaku towarowego, który to znak zgłoszono lub zarejestrowano w dobrej wierze lub nabyto poprzez używanie w dobrej wierze na terytorium państwa członkowskiego, regionalnego związku państw członkowskich lub Unii.

2.   Oznaczenie geograficzne zarejestrowane w rejestrze międzynarodowym nie jest chronione na terytorium Unii, jeśli przy uwzględnieniu renomy znaku towarowego, jego powszechnej znajomości oraz okresu, przez jaki jest on używany, ochrona danego oznaczenia geograficznego na terytorium Unii mogłaby wprowadzić w błąd konsumentów co do prawdziwej tożsamości produktu.

3.   Nie naruszając przepisów ust. 2, ▌znak towarowy, który zgłoszono, zarejestrowano lub który – o ile jest to przewidziane przez odpowiednie przepisy – nabyto poprzez używanie w dobrej wierze na terytorium państwa członkowskiego, regionalnego związku państw członkowskich lub Unii przed dniem, w którym Biuro Międzynarodowe powiadomiło Komisję o publikacji rejestracji międzynarodowej oznaczenia geograficznego, i którego stosowanie byłoby sprzeczne z ochroną tego oznaczenia geograficznego, może pozostać w użyciu w odniesieniu do danego produktu, a jego okres stosowania może zostać przedłużony niezależnie od ochrony tego oznaczenia geograficznego, pod warunkiem że brak jest podstaw do jego unieważnienia lub cofnięcia na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001(16) lub dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436(17). W takich przypadkach dozwolone jest stosowanie oznaczenia geograficznego, jak również danego znaku towarowego.

Artykuł 11

Przepisy przejściowe dotyczące nazw pochodzenia pochodzących z państw członkowskich UE uprzednio zarejestrowanych na mocy porozumienia lizbońskiego

1.  W odniesieniu do każdej nazwy pochodzenia produktu, chronionej na mocy jednego z rozporządzeń, o których mowa w art. 1 niniejszego rozporządzenia, pochodzącej z państwa członkowskiego, które jest umawiającą się stroną porozumienia lizbońskiego, dane państwo członkowskie dokonuje wyboru:

a)  czy zwrócić się o rejestrację międzynarodową tej nazwy pochodzenia na mocy aktu genewskiego, jeżeli dane państwo członkowskie ratyfikowało akt genewski lub przystąpiło do niego na mocy upoważnienia, o którym mowa w art. 3 decyzji (UE) .../... (18), lub

b)  czy zwrócić się o unieważnienie rejestracji międzynarodowej tej nazwy pochodzenia.

Państwa członkowskie dokonują wyboru na podstawie:

a)  wniosku osoby fizycznej lub prawnej, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ppkt (ii) aktu genewskiego, lub beneficjenta określonego w art. 1 ppkt (xvii) aktu genewskiego, lub

b)  ich własnej inicjatywy.

Zainteresowane państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wyborze, o którym mowa w akapicie pierwszym, w terminie trzech lat od daty wejścia niniejszego rozporządzenia w życie.

W przypadkach, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a), zainteresowane państwo członkowskie w koordynacji z Komisją weryfikuje we współpracy z Biurem Międzynarodowym wszelkie zmiany, jakie należy wprowadzić na mocy zasady 7 ust. 4 wspólnego regulaminu wykonawczego do celu rejestracji na mocy aktu genewskiego.

Komisja upoważnia państwo członkowskie do wprowadzenia niezbędnych modyfikacji oraz powiadomienia Biura Międzynarodowego w drodze aktu wykonawczego zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 15 ust. 2.

2.  W odniesieniu do każdej nazwy pochodzenia produktu wchodzącej w zakres stosowania jednego z rozporządzeń, o których mowa w art. 1 niniejszego rozporządzenia, ale nie chronionej na mocy żadnego z tych rozporządzeń, pochodzącej z państwa członkowskiego, które jest umawiającą się stroną porozumienia lizbońskiego, dane państwo członkowskie dokonuje wyboru:

a)  czy zwrócić się o rejestrację na mocy stosownego rozporządzenia, lub

b)  czy zwrócić się o unieważnienie rejestracji międzynarodowej tej nazwy pochodzenia.

Państwa członkowskie dokonują wyboru:

a)  na podstawie wniosku osoby fizycznej lub prawnej, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ppkt (ii) aktu genewskiego, lub beneficjenta określonego w art. 1 ppkt (xvii) aktu genewskiego, lub

b)  z ich własnej inicjatywy.

Zainteresowane państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wyborze, o którym mowa w akapicie pierwszym, i składają stosowny wniosek w terminie trzech lat od daty wejścia niniejszego rozporządzenia w życie.

W przypadkach, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a), państwo członkowskie zwraca się o rejestrację międzynarodową tej nazwy pochodzenia na mocy aktu genewskiego, jeżeli dane państwo członkowskie ratyfikowało akt genewski lub przystąpiło do niego na mocy upoważnienia, o którym mowa w art. 3 decyzji (UE) .../... (19), w terminie jednego roku od daty rejestracji oznaczenia geograficznego na mocy stosownego rozporządzenia. Zastosowanie mają ust. 1 akapity czwarty i piąty.

Jeżeli wniosek o rejestrację na mocy danego rozporządzenia spotkał się z odmową i wyczerpano stosowne administracyjne i sądowe środki odwoławcze lub jeżeli wniosek o rejestrację na mocy aktu genewskiego nie został sporządzony zgodnie z akapitem czwartym niniejszego ustępu, zainteresowane państwo członkowskie niezwłocznie zwraca się o unieważnienie rejestracji międzynarodowej tego oznaczenia geograficznego.

3.  W odniesieniu do nazw pochodzenia produktów, które nie wchodzą w zakres stosowania żadnego z rozporządzeń, o których mowa w art. 1 niniejszego rozporządzenia, i w odniesieniu do których nie zapewnia się ochrony na szczeblu unijnym w postaci oznaczeń geograficznych, państwo członkowskie będące już umawiającą się stroną porozumienia lizbońskiego może utrzymać wszelkie już dokonane rejestracje międzynarodowe.

Takie państwo członkowskie może również przedstawić kolejne wnioski o rejestrację w rejestrze międzynarodowym na mocy porozumienia lizbońskiego takich nazw pochodzenia pochodzących z jego terytorium, co do których spełnione są następujące warunki:

a)  dane państwo członkowskie powiadomiło Komisję o projekcie zgłoszenia do rejestracji tych nazw pochodzenia. Takie powiadomienie obejmuje dowiedzenie, że wniosek spełnia wymogi rejestracji określone na mocy porozumienia lizbońskiego; oraz

b)  Komisja w terminie dwóch miesięcy od powiadomienia jej nie wydała opinii negatywnej. Opinia negatywna może zostać wydana wyłącznie po konsultacji z zainteresowanym państwem członkowskim, oraz w wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach, w których dowody wymagane w lit. a) nie wykazują w wystarczającym stopniu spełnienia wymogów rejestracji na mocy porozumienia lizbońskiego lub w których rejestracja miałaby negatywny wpływ na politykę handlową Unii.

W przypadku gdy Komisja zwróci się o dalsze informacje dotyczące powiadomienia na mocy lit. a), podejmuje działania najpóźniej w terminie jednego miesiąca od otrzymania tych informacji.

Komisja niezwłocznie informuje pozostałe państwa członkowskie o jakichkolwiek powiadomieniach na mocy lit. a).

Artykuł 12

Ochrona przejściowa dotycząca nazw pochodzenia pochodzących z państw trzecich uprzednio zarejestrowanych na mocy porozumienia lizbońskiego

1.   Te państwa członkowskie, które były umawiającymi się stronami porozumienia lizbońskiego przed przystąpieniem Unii do aktu genewskiego, mogą nadal za pośrednictwem krajowego systemu ochrony przyznawać ochronę nazwom pochodzenia pochodzącym z państwa trzeciego będącego umawiającą się stroną porozumienia lizbońskiego ▌, ze skutkiem od dnia, w którym Unia staje się umawiającą się stroną aktu genewskiego, jeżeli chodzi o nazwy pochodzenia zarejestrowane do tego dnia na mocy porozumienia lizbońskiego.

2.  Taka ochrona za pośrednictwem krajowego systemu ochrony:

a)  jest zastępowana ochroną za pośrednictwem systemu ochrony UE dla konkretnej nazwy pochodzenia, jeżeli ochronę przyznano zgodnie z decyzją na mocy art. 7 niniejszego rozporządzenia po przystąpieniu danego państwa trzeciego do aktu genewskiego, o ile ochrona przyznana zgodnie z decyzją na mocy art. 7 niniejszego rozporządzenia zachowuje ciągłość ochrony danej nazwy pochodzenia w danym państwie członkowskim;

b)  wygasa dla konkretnej nazwy pochodzenia w dniu, w którym kończy się skutek rejestracji międzynarodowej.

3.   W przypadku gdy nazwa pochodzenia pochodząca z państwa trzeciego ▌nie zostanie zarejestrowana na mocy niniejszego rozporządzenia lub ochrona krajowa nie została zastąpiona zgodnie z ust. 2 lit. a), za konsekwencje takiej ▌ochrony na szczeblu krajowym ▌odpowiada wyłącznie zainteresowane państwo członkowskie.

4.   Środki podejmowane przez państwa członkowskie na podstawie ust. 1 wywołują skutki jedynie na szczeblu krajowym i nie mają wpływu na handel wewnątrzunijny lub międzynarodowy.

5.  Państwa członkowskie, o których mowa w ust. 1, przekazują Komisji wszelkie powiadomienia złożone przez Biuro Międzynarodowe na mocy porozumienia lizbońskiego, które Komisja przekazuje dalej wszystkim pozostałym państwom członkowskim.

6.  Państwa członkowskie, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, oświadczają Biuru Międzynarodowemu, że nie są w stanie zapewnić ochrony krajowej nazwie pochodzenia produktu, który wchodzi w zakres stosowania jednego z rozporządzeń, o których mowa w art. 1 niniejszego rozporządzenia, zarejestrowanej na mocy porozumienia lizbońskiego od dnia, w którym Unia została umawiającą się stroną aktu genewskiego, i co do której otrzymały powiadomienie.

Artykuł 13

Opłaty

Opłaty, które należy wnieść na podstawie art. 7 aktu genewskiego, jak określono we wspólnym regulaminie wykonawczym, ▌pokrywa państwo członkowskie, z którego pochodzi oznaczenie geograficzne lub osoba fizyczna lub prawna, o której mowa w art. 5 ust. 2 ppkt (ii) aktu genewskiego, lub beneficjent określony w art. 1 ppkt (xvii) aktu genewskiego. Państwa członkowskie mogą wymagać od osób fizycznych, prawnych lub beneficjentów uiszczenia części lub całości opłat.

Artykuł 14

Specjalny wkład finansowy

Jeżeli dochód ze związku szczególnego uzyskuje się zgodnie z art. 24 ust. 2 ppkt (v) aktu genewskiego, Unia może wnieść specjalny wkład w ramach środków dostępnych na ten cel z rocznego budżetu Unii.

Artykuł 15

Procedura komitetowa

1.   W odniesieniu do następujących produktów Komisję wspomagają następujące komitety w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011:

a)  w przypadku produktów sektora win wchodzących w zakres stosowania art. 92 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 – Komitet ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych ustanowiony w art. 229 tego rozporządzenia;

b)  w przypadku aromatyzowanych produktów sektora wina zdefiniowanych w art. 3 rozporządzenia ▌(UE) nr 251/2014 – Komitet ds. Aromatyzowanych Produktów Sektora Wina ustanowiony w art. 34 tego rozporządzenia;

c)  w przypadku napojów spirytusowych zdefiniowanych w art. 2 rozporządzenia ▌(WE) nr 110/2008 – Komitet ds. Napojów Spirytusowych ustanowiony w art. 25 tego rozporządzenia;

d)  w przypadku produktów rolnych i środków spożywczych objętych zakresem stosowania art. 2 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 – Komitet ds. Polityki Jakości Produktów Rolnych ustanowiony w art. 57 tego rozporządzenia.

2.   W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł 16

Monitorowanie i przegląd

Do dnia … [dwa lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia] Komisja dokonuje oceny uczestnictwa Unii w akcie genewskim i przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące głównych ustaleń. Ocena opiera się między innymi na następujących aspektach:

a)  liczba oznaczeń geograficznych chronionych i zarejestrowanych na mocy prawa unijnego, co do których złożono wnioski o rejestrację międzynarodową, oraz przypadki odrzucenia ochrony przez umawiające się strony będące państwami trzecimi;

b)  ewolucja liczby państw trzecich uczestniczących w akcie genewskim oraz działania podjęte przez Komisję w celu zwiększenia tej liczby oraz wpływ obecnego stanu dorobku prawnego Unii w w zakresie oznaczeń geograficznych na atrakcyjność aktu genewskiego dla państw trzecich; oraz

c)  liczba i rodzaj pochodzących z państw trzecich oznaczeń geograficznych, które zostały odrzucone przez Unię.

Artykuł 17

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono ... w ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego, W imieniu Rady,

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Oświadczenie Komisji w sprawie możliwego rozszerzenia unijnej ochrony oznaczeń geograficznych na produkty nierolne

Komisja przyjmuje do wiadomości rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 6 października 2015 r. w sprawie możliwego rozszerzenia unijnej ochrony oznaczeń geograficznych na produkty nierolne.

Aby uzyskać dalsze dowody ekonomiczne i prawne dotyczące ochrony nierolnych oznaczeń geograficznych w ramach jednolitego rynku, Komisja rozpoczęła w listopadzie 2018 r. badanie, będące uzupełnieniem badania z 2013 r. Celem badania było również uzyskanie dalszych danych dotyczących takich kwestii, jak konkurencyjność, nieuczciwa konkurencja, podrabianie produktów, postrzeganie przez konsumentów, koszty/korzyści oraz skuteczność modeli ochrony nierolnych oznaczeń geograficznych w świetle zasady proporcjonalności.

Zgodnie z zasadami lepszego stanowienia prawa i zobowiązaniami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa Komisja przeanalizuje wyniki badania, a także sprawozdanie dotyczące uczestnictwa Unii w akcie genewskim, o którym mowa w artykule dotyczącym monitorowania i przeglądu rozporządzenia w sprawie działań Unii po jej przystąpieniu do Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, oraz rozważy ewentualne dalsze kroki.

Oświadczenie Komisji w sprawie procedury określonej w art. 9a ust. 3 rozporządzenia

Komisja przyznaje, że procedura określona w art. 9a ust. 3 rozporządzenia stanowi konieczność prawną z uwagi na wyłączną kompetencję Unii, jednocześnie jednak oświadcza, że w kontekście obowiązującego dorobku prawnego UE wszelka interwencja Komisji tego rodzaju miałaby charakter wyjątkowy i musiałaby być należycie uzasadniona. W trakcie konsultacji z danym państwem członkowskim Komisja dołoży wszelkich starań, aby wspólnie z nim wyjaśnić wszelkie wątpliwości i uniknąć wydania negatywnej opinii. Komisja zauważa, że negatywna opinia byłaby wydawana danemu państwu członkowskiemu na piśmie i zgodnie z art. 296 TFUE byłyby w niej podane powody jej wydania. Komisja pragnie też podkreślić, że negatywna opinia nie wykluczałaby możliwości ponownego złożenia wniosku dotyczącego tej samej nazwy pochodzenia, jeśli przyczyny wydania negatywnej opinii zostałyby usunięte lub nie miałyby już zastosowania.

Oświadczenie Komisji w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych

Komisja zauważa, że Unia posiada wyłączną kompetencję zewnętrzną w zakresie oznaczeń geograficznych i przystępuje do Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego jako strona we własnym zakresie. Wynika to z wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 25 października 2017 r. (sprawa C-389/15, Komisja przeciwko Radzie). Biorąc pod uwagę wyłączne kompetencje zewnętrzne UE, państwa członkowskie nie mogą stać się stronami Aktu genewskiego we własnym zakresie i nie powinny dłużej same chronić oznaczeń geograficznych nowo zarejestrowanych przez państwa trzecie należące do systemu lizbońskiego. Komisja – świadoma wyjątkowych okoliczności wynikających z faktu, że siedem państw członkowskich od dłuższego czasu stanowi strony porozumienia lizbońskiego i że posiadają one szeroko zakrojone prawa własności intelektualnej zarejestrowane na jego podstawie oraz że konieczne jest sprawne przejście na nowy system – wyjątkowo gotowa była zgodzić się, aby w tym konkretnym przypadku BG, CZ, SK, FR, HU, IT, PT otrzymały pozwolenie na przystąpienie do Aktu genewskiego w interesie UE.

Komisja zdecydowanie sprzeciwia się dalszym naleganiom ze strony Rady dotyczącym umożliwienia wszystkim państwom członkowskim UE, które chcą to uczynić, uzyskania upoważnienia do ratyfikowania Aktu genewskiego lub przystąpienia do niego równolegle z Unią, podając jednocześnie jako przyczynę uregulowanie prawa głosu Unii w świetle art. 22 ust. 4 lit. b) ppkt (ii) Aktu genewskiego, a nie wspomniane wyjątkowe okoliczności.

Komisja pragnie ponadto przypomnieć, że ponieważ Unia wykonuje swoje wewnętrzne kompetencje w zakresie oznaczeń geograficznych produktów rolnych, państwa członkowskie UE nie mogą mieć własnych krajowych systemów ochrony oznaczeń geograficznych.

Komisja zastrzega sobie zatem swoje prawa, w tym prawo do skorzystania ze środków odwoławczych przeciwko decyzji Rady, oraz, bez względu na okoliczności, uważa, że ten konkretny przypadek nie może stanowić precedensu w odniesieniu do jakichkolwiek innych istniejących lub przyszłych umów międzynarodowych/porozumień WIPO, w szczególności, ale nie tylko, w sytuacji gdy UE już sama ratyfikowała umowy międzynarodowe w oparciu o swoją wyłączną kompetencję.

(1) Dz.U. C 110 z 22.3.2019, s. 55.
(2)* TEKST NIE BYŁ JESZCZE PRZEDMIOTEM FINALIZACJI PRAWNO-JĘZYKOWEJ.
(3)Dz.U. C 110 z 22.3.2019, s. 55.
(4)Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r.
(5)http://www.wipo.int/edocs/lexdocs/treaties/en/lisbon/trt_lisbon_009en.pdf
(6)Dz.U. L […] z […], s. […].
(7)http://www.wipo.int/export/sites/www/lisbon/en/legal_texts/lisbon_agreement.pdf
(8)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 (Dz.U. L 39 z 13.2.2008, s. 16).
(9)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).
(10)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).
(11)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 251/2014 z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych aromatyzowanych produktów sektora wina, uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/91 (Dz.U. L 84 z 20.3.2014, s. 14).
(12)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję(Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
(13)Wspólny regulamin wykonawczy na mocy porozumienia lizbońskiego i aktu genewskiego porozumienia lizbońskiego przyjęty przez Zgromadzenie Związku Lizbońskiego dnia 11 października 2017 r. http://www.wipo.int/meetings/en/doc_details.jsp?doc_id=376416, Doc. WIPO A/57/11 z dnia 11 października 2017 r.
(14)Decyzja Rady (UE) .../... w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych (Dz.U. L […] z […], s. […]).
(15)+Dz.U.: proszę uzupełnić w przypisie numer decyzji zawartej w dokumencie ST 6929/18, uzupełnić numer, datę oraz odniesienie do publikacji tej decyzji w Dz.U.
(16)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. L 154 z 16.7.2017, s. 1).
(17)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 336 z 23.12.2015, s. 1).
(18)+Dz.U.: proszę wstawić numer decyzji zawartej w dokumencie ST 6929/18.
(19)+Dz.U.: proszę wstawić numer decyzji zawartej w dokumencie ST 6929/18.


Umowa między UE a Filipinami dotycząca pewnych aspektów przewozów lotniczych ***
PDF 128kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a rządem Republiki Filipin dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych (15056/2018 – C8-0051/2019 – 2016/0156(NLE))
P8_TA-PROV(2019)0362A8-0191/2019

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (15056/2018),

–  uwzględniając projekt Umowy między Unią Europejską a rządem Republiki Filipin dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych(1),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 100 ust. 2 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8‑0051/2019),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Transportu i Turystyki (A8-0191/2019),

1.  wyraża zgodę na zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Republiki Filipin.

(1) Dz.U. L 322 z 18.12.2018, s. 3.


Umowa międzynarodowa w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych ***
PDF 128kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady dotyczącej zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2015 r. (06781/2019 – C8-0134/2019 –2017/0107(NLE))
P8_TA-PROV(2019)0363A8-0186/2019

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (06781/2019),

–  uwzględniając projekt Umowy międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2015 r. (11178/2016),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 207 ust. 4, art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) i art. 218 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0134/2019),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Handlu Międzynarodowego oraz opinię przedstawioną przez Komisję Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A8-0186/2019),

1.  wyraża zgodę na zawarcie Umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich.


Powołanie na członka Trybunału Obrachunkowego
PDF 128kWORD 47k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie powołania Viorela Ştefana na członka Trybunału Obrachunkowego (C8-0049/2019 – 2019/0802(NLE))
P8_TA-PROV(2019)0364A8-0194/2019

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0049/2019),

–  uwzględniając art. 121 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0194/2019),

A.  mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

B.  mając na uwadze, że pismem z dnia 14 lutego 2019 r. Rada zasięgnęła opinii Parlamentu Europejskiego w sprawie powołania Viorela Stefana na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

C.  mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 8 kwietnia 2019 r. Komisja Kontroli Budżetowej przesłuchała kandydata Rady na członka Trybunału Obrachunkowego;

1.  wydaje negatywną opinię w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Viorela Ştefana na członka Trybunału Obrachunkowego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wiadomości Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


Powołanie na członka Trybunału Obrachunkowego
PDF 128kWORD 47k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie nominacji Ivany Maletić na członka Trybunału Obrachunkowego (C8-0116/2019 – 2019/0803(NLE))
P8_TA-PROV(2019)0365A8-0195/2019

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0116/2019),

–  uwzględniając art. 121 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0195/2019),

A.  mając na uwadze, że pismem z dnia 5 marca 2019 r. Rada zasięgnęła opinii Parlamentu Europejskiego w sprawie powołania Ivany Maletić na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

B.  mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej dokonała oceny kwalifikacji kandydatki, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

C.  mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 8 kwietnia 2019 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania kandydatki zgłoszonej przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

1.  wydaje pozytywną opinię w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Ivany Maletić na członka Trybunału Obrachunkowego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również pozostałym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli państw członkowskich.


Ochrona osób zgłaszających przypadki naruszenia prawa Unii ***I
PDF 450kWORD 128k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony osób zgłaszających przypadki naruszenia prawa Unii (COM(2018)0218 – C8-0159/2018 – 2018/0106(COD))
P8_TA-PROV(2019)0366A8-0398/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0218),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 16, 33, 43, 50, 53 ust. 1, 62, 91, 100, 103, 109, 114, 168, 169, 192, 207 i 325 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także art. 31 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8‑0159/2018),

–  uwzględniając opinie Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3, art.16, art. 43 ust. 2, art. 50, art. 53 ust. 1, art. 91, art. 100, art. 114, art. 168 ust. 4, art. 169, art.192 ust.1 i art. 325 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 31 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę. Energii Atomowej ,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez parlament Szwecji, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego z dnia 26 września 2018 r.(1),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 18 października 2018 r.(2),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 15 marca 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 i 39 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinie Komisji Gospodarczej i Monetarnej, Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, Komisji Kontroli Budżetowej, Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisji Kultury i Edukacji oraz Komisji Spraw Konstytucyjnych (A8-0398/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  przyjmuje do wiadomości oświadczenie Komisji załączone do niniejszej decyzji;

3.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2019 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... w sprawie ochrony osób zgłaszających przypadki naruszenia prawa Unii(3)

P8_TC1-COD(2018)0106


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 16, ▌ art 43 ust. 2, art. 50, art. 53 ust. 1, ▌art. 91, art. 100, ▌art. 114, art. 168 ust. 4, art. 169, art. 192 ust. 1 i art. 325 ust. 4, oraz Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 31,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projekt aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(4),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(5),

uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego(6),

uwzględniając opinię grupy osób wyznaczonych przez Komitet Naukowo-Techniczny spośród ekspertów naukowych państw członkowskich, zgodnie z art. 31 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(7),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Osoby pracujące dla danej organizacji publicznej lub prywatnej lub utrzymujące z nią kontakt w związku ze swoją działalnością zawodową niejednokrotnie jako pierwsze dowiadują się o zagrożeniach lub szkodach dla interesu publicznego, do jakich dochodzi w tym kontekście. Sygnalizując nieprawidłowości, odgrywają one kluczową rolę w procesie ujawniania przypadków naruszenia prawa, które są szkodliwe dla interesu publicznego, i zapobiegania takim przypadkom oraz w procesie ochrony dobrostanu społecznego. Potencjalni sygnaliści często jednak rezygnują ze zgłaszania swoich zastrzeżeń lub podejrzeń z obawy przed odwetem. W związku z tym znaczenie zapewnienia zrównoważonej i skutecznej ochrony sygnalistów jest w coraz większym stopniu uznawane zarówno na szczeblu europejskim, jak i międzynarodowym.

(2)  Na szczeblu Unii, dokonywane przez sygnalistów zgłoszenia i ujawnienia publiczne dotyczące naruszeń stanowią jeden z elementów oddolnego egzekwowania prawa i polityk Unii: dostarczają informacji na potrzeby krajowych i unijnych systemów egzekwowania przepisów, umożliwiając skuteczne wykrywanie przypadków naruszenia prawa Unii, prowadzenia dochodzeń w sprawie tych naruszeń oraz prowadzenia postępowań karnych w ich sprawie, a tym samym zwiększając przejrzystość i rozliczalność.

(3)  W niektórych obszarach polityki przypadki naruszenia prawa Unii – niezależnie od ich kwalifikacji w świetle prawa krajowego jako naruszenia administracyjne, kryminalne czy naruszenia innego rodzaju – mogą poważnie zaszkodzić interesowi publicznemu i poważnie zagrozić dobrostanowi społecznemu. Skoro w kwestii egzekwowania przepisów w tych obszarach stwierdzono braki, a sygnaliści są zwykle najlepiej usytuowani do tego, by ujawniać naruszenia prawa, należy usprawnić proces egzekwowania przepisów poprzez wprowadzenie skutecznych, poufnych i bezpiecznych kanałów dokonywania zgłoszeń i poprzez zapewnienie sygnalistom skutecznej ochrony przed odwetem ▌.

(4)  Mechanizm ochrony sygnalistów funkcjonujący obecnie w Unii Europejskiej jest rozproszony między państwami członkowskimi i niejednolicie stosowany w poszczególnych obszarach polityki. Konsekwencje ujawnianych przez sygnalistów naruszeń prawa Unii o wymiarze transgranicznym pokazują, jak niewystarczający poziom ochrony w jednym państwie członkowskim może nie tylko niekorzystnie wpłynąć na funkcjonowanie polityk UE w tym państwie członkowskim, ale również wywoływać negatywne skutki w tym zakresie w innych państwach członkowskich oraz w Unii jako całości.

(5)  Tym samym wspólne normy minimalne zapewniające sygnalistom skuteczną ochronę powinny obowiązywać w odniesieniu do tych aktów i tych obszarów polityki, w przypadku których:

(i)  zachodzi konieczność poprawy egzekwowania przepisów,

(ii)  niski poziom zgłaszania naruszeń przez sygnalistów stanowi jeden z kluczowych czynników wywierających wpływ na egzekwowanie przepisów, oraz

(iii)  naruszenia prawa Unii poważnie szkodzą interesowi publicznemu.

Państwa członkowskie mogą rozszerzyć zakres stosowania przepisów krajowych na inne dziedziny w celu zapewnienia kompleksowych i spójnych ram na szczeblu krajowym.

(6)  Zapewnienie sygnalistom ochrony jest konieczne do usprawnienia egzekwowania prawa Unii w dziedzinie zamówień publicznych. Poza koniecznością przeciwdziałania – w kontekście wykonania budżetu UE– nadużyciom finansowym i przypadkom korupcji oraz wykrywania nadużyć finansowych i przypadków korupcji, w tym w obszarze zamówień publicznych, należy również rozwiązać problem niewystarczająco skutecznego egzekwowania przepisów w dziedzinie zamówień publicznych przez krajowe organy publiczne i niektóre podmioty świadczące usługi użyteczności publicznej przy dokonywaniu zakupu towarów i usług oraz zlecaniu wykonania robót. Przypadki naruszenia takich przepisów prowadzą do zakłóceń konkurencji, zwiększają koszty prowadzenia działalności, szkodzą interesom inwestorów i akcjonariuszy lub wspólników oraz, w ogólnym ujęciu, zmniejszają atrakcyjność inwestycyjną i przyczyniają się do powstawania nierównych szans dla przedsiębiorstw w Europie, co wpływa na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego.

(7)  Prawodawca Unii uznał już wartość dodaną wynikającą z zapewnienia ochrony sygnalistom w obszarze usług finansowych. W następstwie kryzysu finansowego, który obnażył poważne niedociągnięcia w kwestii egzekwowania istotnych przepisów, w znacznej liczbie aktów prawnych w tej dziedzinie(8) wprowadzano środki ochrony sygnalistów, w tym przewidujące utworzenie kanałów na potrzeby zgłoszeń wewnętrznych i zewnętrznych, a także wyraźnie zabraniające działań odwetowych. W szczególności w kontekście ram ostrożnościowych mających zastosowanie do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, w dyrektywie 2013/36/UE przewidziano ochronę sygnalistów, a jej zakres rozszerza się również na rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych.

(8)  Jeżeli chodzi o bezpieczeństwo produktów wprowadzanych na rynek wewnętrzny, dowody są gromadzone głównie w przedsiębiorstwach działających w ramach łańcucha produkcyjnego i sieci dystrybucji, dlatego też zgłaszanie naruszeń przez sygnalistów ma wysoką wartość dodaną, ponieważ znajdują się oni znacznie bliżej źródła ewentualnych nieuczciwych i nielegalnych praktyk związanych z wytwarzaniem, przywozem lub dystrybucją niebezpiecznych produktów. Uzasadnia to ustanowienie mechanizmu ochrony sygnalistów w związku z wymogami bezpieczeństwa mającymi zastosowanie zarówno do „produktów zharmonizowanych”(9), jak i do „produktów niezharmonizowanych”(10). Ochrona sygnalistów ma również kluczowe znaczenie dla zapobiegania przenikaniu broni palnej, elementów takiej broni i jej części składowych oraz amunicji, jak również produktów związanych z obronnością, przez zachęcanie do zgłaszania naruszeń, takich jak: przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, modyfikowanie oznakowania ▌i wewnątrzwspólnotowe pozyskiwanie broni palnej w nieuczciwy sposób, w przypadku których naruszenia przepisów często wiążą się z przekierowywaniem broni palnej z rynku legalnego na rynek nielegalny. Ochrona sygnalistów przyczyni się również do przeciwdziałania nielegalnemu wytwarzaniu materiałów wybuchowych domowym sposobem, gdyż wniesie wkład w zagwarantowanie prawidłowego stosowania ograniczeń i przeprowadzania kontroli w odniesieniu do prekursorów materiałów wybuchowych.

(9)  Znaczenie, jakie ochrona sygnalistów ma w kontekście przeciwdziałania przypadkom naruszania przepisów Unii w zakresie bezpieczeństwa transportu, które stwarzają zagrożenie dla życia ludzkiego, i zniechęcania do naruszania tych przepisów, zostało już potwierdzone w sektorowych unijnych aktach prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotniczego(11) i bezpieczeństwa transportu morskiego(12), w których ustanowiono dostosowane środki ochrony sygnalistów, jak również konkretne kanały na potrzeby dokonywania zgłoszeń. We wspomnianych aktach prawnych przewidziano również środki chroniące pracowników przed odwetem, gdy zgłaszają oni swoje własne nieumyślne pomyłki (tzw. zasada „just culture”). Należy uzupełnić i rozszerzyć elementy systemu ochrony sygnalistów istniejące już w tych dwóch sektorach, a także zapewnić taki poziom ochrony, by można było usprawnić egzekwowanie norm bezpieczeństwa obowiązujących w odniesieniu do innych rodzajów transportu, mianowicie żeglugi śródlądowej, transportu drogowego i kolejowego.

(10)  Gromadzenie dowodów dotyczących przestępstw przeciwko środowisku i przypadków podejmowania bezprawnych działań przeciwko ochronie środowiska lub przypadków zaniechań, lub potencjalnych naruszeń w tej dziedzinie, zapobieganie im, wykrywanie ich oraz ich zwalczanie stanowi wyzwanie, dlatego też działania prowadzone w tym obszarze muszą zostać wzmocnione, na co Komisja zwróciła uwagę w swoim komunikacie z dnia 18 stycznia 2018 r. pt. „Działania UE na rzecz poprawy przestrzegania prawa ochrony środowiska i zarządzania środowiskiem”(13). Mimo że jak dotąd przepisy zapewniające sygnalistom ochronę przewidziano w tylko jednym sektorowym akcie prawnym dotyczącym ochrony środowiska(14), wprowadzenie ochrony sygnalistów jest konieczne do zapewnienia skutecznego egzekwowania dorobku prawnego Unii w zakresie ochrony środowiska, którego naruszanie może ▌ zaszkodzić interesowi publicznemu i potencjalnie wywołać negatywne skutki wykraczające poza granice państw. Ma to również znaczenie w przypadkach, w których niebezpieczne produkty mogą wywrzeć szkodliwy wpływ na środowisko.

(11)  Wzmocnienie ochrony sygnalistów przyczyniłoby się również do zapobiegania naruszeniom przepisów Euratomu w zakresie bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej oraz odpowiedzialnego i bezpiecznego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi oraz do zniechęcania do naruszania tych przepisów. Ochrona ta wniosłaby również wkład w usprawnienie egzekwowania istniejących przepisów zmienionej dyrektywy o bezpieczeństwie jądrowym(15) w kwestiach dotyczących skutecznej kultury bezpieczeństwa jądrowego oraz, w szczególności, w kwestiach uregulowanych w art. 8b ust. 2 lit. a), na mocy którego na właściwy organ regulacyjny nałożono m.in. wymóg ustanowienia systemów zarządzania przyznających właściwy priorytet bezpieczeństwu jądrowemu i propagujących, na wszystkich poziomach personelu i kadry zarządzającej, możliwość kwestionowania skutecznej realizacji odnośnych zasad i praktyk bezpieczeństwa oraz odpowiednio wczesnego zgłaszania przez personel problemów związanych z bezpieczeństwem.

(12)  Podobne względy przemawiają za wprowadzeniem mechanizmu ochrony sygnalistów, który będzie opierał się na istniejących przepisach i pozwoli zapobiegać naruszeniom przepisów UE w obszarze łańcucha żywnościowego, a w szczególności w kwestiach dotyczących bezpieczeństwa żywności i pasz, a także zdrowia i dobrostanu zwierząt oraz ochrony zwierząt. Poszczególne przepisy unijne opracowane w tych dziedzinach są ze sobą ściśle powiązane. W rozporządzeniu (WE) nr 178/2002(16) ustanowiono ogólne zasady i wymagania, na których opierają się wszystkie unijne i krajowe środki dotyczące żywności i pasz, ze szczególnym uwzględnieniem problematyki bezpieczeństwa żywności, aby zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego i interesów konsumentów w kwestiach związanych z żywnością oraz aby zagwarantować sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Wspomniane rozporządzenie stanowi m.in., że podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze i paszowe nie mogą zniechęcać swoich pracowników ani innych osób do współpracy z właściwymi organami, jeżeli taka współpraca może przyczynić się do zapobieżenia ryzyku związanemu z żywnością, zmniejszenia tego ryzyka lub jego wyeliminowania. Prawodawca Unii przyjął podobne podejście w dziedzinie „prawa o zdrowiu zwierząt”, co znalazło odzwierciedlenie w rozporządzeniu (UE) 2016/429 ustanawiającym przepisy dotyczące zapobiegania chorobom zwierząt przenoszonym na zwierzęta lub na ludzi i kontroli tych chorób(17). Dyrektywa Rady 98/58/WE i dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/63/UE a także rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 ustanawiają zasady dotyczące ochrony i dobrostanu zwierząt podczas hodowli, transportu oraz w momencie uśmiercania.

(13)  Podobnie zgłoszenia dokonywane przez sygnalistów mogą odgrywać kluczową rolę w wykrywaniu zagrożeń dla zdrowia publicznego i ochrony konsumentów wynikających z naruszeń przepisów Unii, które w innych przypadkach mogłyby pozostać nieujawnione, a także w zapobieganiu tym zagrożeniom, ich ograniczaniu lub eliminowaniu. Problematyka ochrony konsumentów jest w szczególności ściśle powiązana z przypadkami, w których produkty niebezpieczne mogą wyrządzić konsumentom poważne szkody. ▌

(14)  Ochrona prywatności i danych osobowych zapisana w art. 7 i 8 Karty praw podstawowych to kolejny obszar, w którym sygnaliści mogą pomóc w ujawnianiu naruszeń prawa Unii mogących ▌ zaszkodzić interesowi publicznemu. Podobnie jest w przypadku naruszeń przepisów dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji(18), w której wprowadzono wymóg zgłaszania incydentów (w tym incydenty niewiążące się z naruszeniem danych osobowych), a także wymogi w zakresie bezpieczeństwa dla podmiotów świadczących kluczowe usługi w wielu różnych sektorach (np. w sektorze energetycznym, sektorze ochrony zdrowia, sektorze transportu, sektorze bankowości itp.) oraz dla dostawców kluczowych usług cyfrowych (np. usług przetwarzania w chmurze) i dla dostawców podstawowych mediów, takich jak woda, energia elektryczna i gaz. Zgłaszanie przez sygnalistów nieprawidłowości w tej dziedzinie ma szczególną wartość dla zapobiegania incydentom bezpieczeństwa, które mogłyby wywrzeć wpływ na kluczowe obszary działalności gospodarczej i społecznej oraz na powszechnie wykorzystywane usługi cyfrowe, a także wszelkim naruszeniom unijnych przepisów o ochronie danych. Zgłoszenia dokonywane przez sygnalistów ułatwiają zapewnienie ciągłości świadczenia usług o kluczowym znaczeniu dla funkcjonowania rynku wewnętrznego i dla dobrostanu społeczeństwa.

(15)  Ponadto ochrona interesów finansowych Unii, która wiąże się ze zwalczaniem nadużyć finansowych, korupcji i wszelkich innych nielegalnych działań wywierających wpływ na wydatki Unii, pobór dochodów i środków finansowych Unii lub aktywa Unii, stanowi jeden z kluczowych obszarów, w których egzekwowanie prawa Unii wymaga usprawnienia. Wzmocnienie ochrony interesów finansowych Unii obejmuje również kwestie związane z wykonaniem budżetu Unii przeznaczonego na wydatki ponoszone na podstawie Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej. Brak skutecznego egzekwowania przepisów w dziedzinie związanej z interesami finansowymi Unii, w tym w przypadkach dotyczących nadużyć finansowych i korupcji, do których dochodzi na szczeblu krajowym, skutkuje zmniejszeniem dochodów Unii i prowadzi do sprzeniewierzania środków finansowych UE, co może zakłócić inwestycje publiczne i wzrost gospodarczy oraz obniżyć zaufanie obywateli do działań podejmowanych przez UE. Art. 325 TFUE zobowiązuje Unię i państwa członkowskie do zwalczania takich działań. Stosowne środki Unii w tym zakresie obejmują w szczególności rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95, uzupełnione w odniesieniu do najpoważniejszych rodzajów działań związanych z nadużyciami finansowymi dyrektywą (UE) 2017/1371 i Konwencją z dnia 26 lipca 1995 r. sporządzoną na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich, w tym jej protokołami: z dnia 27 września 1996 r.(19), z dnia 29 listopada 1996 r.(20) i z dnia 19 czerwca 1997 r. (konwencja i protokoły pozostające w mocy w odniesieniu do państw członkowskich, które nie są związane dyrektywą (UE) 2017/1372), a także rozporządzenie Rady (EU, Euratom) nr 883/2013 (OLAF).

(16)  Należy również ustanowić wspólne minimalne normy ochrony sygnalistów w odniesieniu do naruszeń związanych z rynkiem wewnętrznym, o którym mowa w art. 26 ust. 2 TFUE. Ponadto zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości środki Unii mające na celu ustanowienie lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego powinny przyczyniać się do eliminowania istniejących lub pojawiających się przeszkód w swobodnym przepływie towarów lub przeszkód w zakresie swobody świadczenia usług lub usuwania zakłóceń konkurencji.

(17)  Ochrona sygnalistów służąca usprawnieniu egzekwowania unijnego prawa konkurencji, w tym przepisów dotyczących pomocy państwa, przyczyniłaby się do zagwarantowania wydajnego funkcjonowania rynków w Unii i zapewnienia przedsiębiorstwom równych szans oraz przyniosłaby korzyści konsumentom. Jeżeli chodzi o reguły konkurencji mające zastosowanie do przedsiębiorstw, znaczenie zgłoszeń dokonywanych przez osoby znajdujące się wewnątrz danej organizacji dla wykrywania przypadków naruszenia prawa konkurencji zostało już uznane poprzez stosowanie unijnej polityki łagodzenia kar, a także poprzez niedawne wprowadzenie przez Komisję Europejską narzędzia anonimowego sygnalizowania nieprawidłowości. Naruszenia dotyczące konkurencji i pomocy państwa są związane z art. 101, 102, 106, 107 i 108 TFUE i z przepisami prawa wtórnego przyjętego na potrzeby stosowania tych artykułów.

(18)  Działania prowadzące do naruszenia przepisów o podatku od osób prawnych i praktyki mające na celu uzyskanie korzyści podatkowej i uchylenia się od zobowiązań prawnych, a tym samym sprzeczne z przedmiotem lub celem właściwych przepisów dotyczących podatku od osób prawnych, wywierają negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Mogą one również prowadzić do nieuczciwej konkurencji podatkowej i szeroko zakrojonego uchylania się od opodatkowania oraz zakłócać równość szans przedsiębiorstw i prowadzić do uszczuplenia dochodów podatkowych państw członkowskich i całości budżetu unijnego. Niniejsza dyrektywa przewiduje ochronę przed odwetem dla osób zgłaszających praktyki mające na celu uchylanie się od opodatkowania lub dopuszczanie się nadużyć, które to praktyki w przeciwnym wypadku pozostałyby niewykryte; ma to na celu zwiększenie zdolności właściwych organów do gwarantowania prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i usuwania zakłóceń i barier w handlu, które negatywnie wpływają na konkurencyjność przedsiębiorstw na rynku wewnętrznym, i jest bezpośrednio związane z przepisami dotyczącymi swobodnego przepływu oraz ma też znaczenie dla stosowania zasad pomocy państwa. Ochrona sygnalistów stanowi uzupełnienie niedawnych inicjatyw Komisji na rzecz zwiększenia przejrzystości i wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania oraz utworzenia sprawiedliwszego otoczenia związanego z podatkiem od osób prawnych w Unii – służy ona zwiększeniu skuteczności działań państw członkowskich w kwestii wykrywania praktyk mających na celu uchylanie się od opodatkowania lub dopuszczanie się nadużyć, które to praktyki w przeciwnym wypadku pozostałyby niewykryte, oraz zniechęcaniu do stosowania takich praktyk , choć niniejsza dyrektywa nie harmonizuje przepisów prawa materialnego ani przepisów wykonawczych z zakresu podatków.

(19)  Art. 1 ust. 1 lit a) określa zakres przedmiotowy niniejszej dyrektywy poprzez odniesienie do wykazu aktów Unii przedstawionego w załączniku (części I i II). Oznacza to, że w przypadkach, w których z kolei te akty Unii określają swój zakres przedmiotowy poprzez odniesienie do innych aktów Unii wymienionych w swoich załącznikach, również te inne akty wchodzą w zakres przedmiotowy niniejszej dyrektywy. Ponadto odniesienie do aktów wymienionych w załączniku należy rozumieć jako obejmujące wszystkie krajowe i unijne środki wykonawcze lub delegowane przyjęte na podstawie tych aktów. Co więcej, odniesienie do aktów Unii wymienionych w załączniku do niniejszej dyrektywy należy rozumieć jako odniesienie dynamiczne, tzn. że jeśli wymieniony w załączniku akt Unii został lub zostanie zmieniony, odniesienie dotyczy zmienionego aktu; jeśli akt Unii wymieniony w załączniku został lub zostanie zastąpiony, odniesienie dotyczy nowego aktu.

(20)  Niektóre akty Unii, w szczególności te dotyczące obszaru usług finansowych, takie jak rozporządzenie (UE) nr 596/2014 w sprawie nadużyć na rynku(21) i dyrektywa wykonawcza Komisji 2015/2392 przyjęta na podstawie tego rozporządzenia(22), zawierają już szczegółowe przepisy dotyczące ochrony sygnalistów. Takie już obowiązujące przepisy Unii, w tym akty prawne wymienione w części II załącznika, powinny zachować wszelkie wymogi szczególne dopasowane do specyficznych uwarunkowań odnośnych sektorów. Ma to szczególne znaczenie dla ustalenia, które podmioty prawne prowadzące działalność w obszarze usług finansowych oraz zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu są obecnie zobowiązane do ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości. Jednocześnie w celu zapewnienia spójności i pewności prawa we wszystkich państwach członkowskich niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie we wszystkich kwestiach nieuregulowanych na podstawie instrumentów sektorowych, które powinny być uzupełnione niniejszą dyrektywą; niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do tych kwestii w zakresie, w jakim nie są one uregulowane przedmiotowymi instrumentami, a celem jest ich pełna zgodność z minimalnymi normami. Niniejsza dyrektywa powinna zwłaszcza szczegółowo określić strukturę kanałów wewnętrznych i zewnętrznych, obowiązki właściwych organów oraz szczególne formy ochrony przed odwetem, które należy zapewnić na szczeblu krajowym. W tym względzie art. 28 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1286/2014 umożliwia państwom członkowskim ustanowienie kanału na potrzeby zgłoszeń wewnętrznych w odniesieniu do dziedziny objętej niniejszym rozporządzeniem. Dla zachowania spójności z minimalnymi normami określonymi w niniejszej dyrektywie obowiązek ustanowienia kanałów na potrzeby zgłoszeń wewnętrznych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 niniejszej dyrektywy, powinien mieć również zastosowanie w kontekście rozporządzenia (UE) nr 1286/2014.

(21)  Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla ochrony zapewnianej pracownikom zgłaszającym przypadki naruszenia prawa Unii w dziedzinie zatrudnienia. W szczególności w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy zgodnie z art. 11 dyrektywy ramowej 89/391/EWG państwa członkowskie zostały już zobowiązane do zapewnienia, aby pracownicy lub przedstawiciele pracowników nie mogli być stawiani w niekorzystnej sytuacji z powodu kierowanych do pracodawcy żądań lub wniosków dotyczących zastosowania odpowiednich środków służących ograniczeniu zagrożeń dla pracowników lub usunięciu źródeł niebezpieczeństw. Pracownicy i ich przedstawiciele są upoważnieni do zwracania się do właściwych organów krajowych, jeżeli uznają, że środki podejmowane przez pracodawcę i stosowane przez niego metody są niewystarczające do zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa i higieny pracy.

(22)  Państwa członkowskie mogą postanowić, że zgłoszenia dotyczące skarg z zakresu relacji interpersonalnych odnoszące się wyłącznie do osoby dokonującej zgłoszenia, tzn. w przypadku skarg dotyczących konfliktu interpersonalnego między osobą dokonującą zgłoszenia a innym pracownikiem, mogą zostać skierowane do objęcia innymi dostępnymi procedurami.

(23)  Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla ochrony zapewnionej na mocy procedur dotyczących zgłaszania podejrzeń co do nielegalnej działalności, w tym o nadużyciach finansowych lub korupcji, szkodzących interesom Unii, lub o postępowaniu związanym z wykonywaniem obowiązków służbowych, które może stanowić poważne zaniedbanie w wypełnianiu zobowiązań urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, które to procedury ustanowiono na podstawie art. 22a, 22b i 22c Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/684(23). Przedmiotowa dyrektywa ma zastosowanie w przypadkach, gdy urzędnicy UE dokonują zgłoszenia w kontekście związanym z pracą, ale niedotyczącym stosunku pracy z instytucjami UE.

(24)  Bezpieczeństwo narodowe pozostaje w zakresie wyłącznej odpowiedzialności każdego państwa członkowskiego. Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do zgłoszeń w sprawie naruszeń przepisów dotyczących zamówień publicznych obejmujących aspekty obronności lub bezpieczeństwa, jeśli są one objęte zakresem stosowania art. 346 TFUE, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jeśli państwa członkowskie postanowią rozszerzyć ochronę zapewnianą przez dyrektywę na dodatkowe obszary lub akty, które nie wchodzą w jej zakres stosowania, te państwa członkowskie mogą w związku z tą kwestią przyjąć przepisy szczegółowe w celu ochrony podstawowych interesów bezpieczeństwa narodowego

(25)  Niniejsza dyrektywa powinna również pozostawać bez uszczerbku dla ochrony informacji niejawnych, które – zgodnie z prawem Unii lub przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi obowiązującymi w danym państwie członkowskim – muszą być chronione przed nieuprawnionym dostępem ze względów bezpieczeństwa. Ponadto przepisy niniejszej dyrektywy nie powinny ▌ wpływać na zobowiązania wynikające z decyzji Komisji (UE, Euratom) 2015/444 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE ani na zobowiązania wynikające z decyzji Rady z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE.

(26)  W świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej niniejsza dyrektywa nie powinna wpływać na ochronę poufności wymiany informacji między prawnikami a ich klientami („prawnicza tajemnica zawodowa”) przewidzianą w prawie krajowym i w stosownych przypadkach w prawie Unii. Ponadto dyrektywa nie powinna wpływać na obowiązek utrzymania poufności wymiany informacji między świadczeniodawcami opieki zdrowotnej, w tym terapeutami, a ich pacjentami i poufności dokumentacji medycznej („prywatność medyczna”) przewidziany w prawie krajowym i prawie Unii.

(27)  Przedstawiciele innych zawodów mogą kwalifikować się do ochrony na mocy niniejszej dyrektywy, w przypadku gdy zgłaszają informacje chronione na mocy mających zastosowanie zasad zawodowych, pod warunkiem że zgłoszenie tych informacji jest niezbędne do ujawnienia naruszenia objętego zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.

(28)  Choć niniejsza dyrektywa przewiduje, pod pewnymi warunkami, częściowe zwolnienie z odpowiedzialności, w tym z odpowiedzialności karnej, w przypadku naruszenia poufności, nie wpływa ona na krajowe przepisy dotyczące postępowania karnego, w szczególności te mające na celu zagwarantowanie rzetelności dochodzeń i postępowań lub prawa do obrony osób, których dotyczy zgłoszenie. Pozostaje to bez uszczerbku dla wprowadzania środków ochrony do innych rodzajów krajowego prawa procesowego, szczególnie odnośnie do przeniesienia ciężaru dowodu w krajowych postępowaniach administracyjnych, cywilnych lub dotyczących prawa pracy.

(29)  Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć wpływu na przepisy krajowe dotyczące korzystania z przysługujących przedstawicielom pracowników praw do informacji, konsultacji i uczestnictwa w negocjacjach zbiorowych i do obrony praw pracowniczych. Powinno to pozostawać bez uszczerbku dla poziomu ochrony przyznanego na mocy niniejszej dyrektywy.

(30)  Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do przypadków, w których osoby, w oparciu o udzieloną przez nie świadomą zgodę, zostały uznane za informatorów lub zarejestrowane jako informatorzy w bazach danych zarządzanych przez wyznaczone organy na szczeblu krajowym, takie jak organy celne, i dokonują zgłoszenia naruszeń organom ścigania, otrzymując w zamian nagrodę lub wynagrodzenie. Takie zgłoszenia dokonywane są na podstawie specjalnych procedur – mających na celu zagwarantowanie anonimowości tych osób, by chronić ich integralność cielesną – i za pośrednictwem innych kanałów, niż te przewidziane w niniejszej dyrektywie.

(31)  Osoby przekazujące informacje na temat zagrożeń lub szkód dla interesu publicznego pozyskane w związku z wykonywaną przez nie działalnością zawodową korzystają z przysługującego im prawa do wolności wypowiedzi. Prawo do wolności wypowiedzi i informacji zagwarantowane w art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej („karta”) i w art. 10 europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC) obejmuje prawo do otrzymywania i przekazywania informacji, a także wolność i pluralizm mediów.

(32)  Dlatego też niniejsza dyrektywa opiera się na orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczącym prawa do wolności wypowiedzi oraz na zasadach opracowanych na tej podstawie przez Radę Europy w jej zaleceniu z 2014 r. w sprawie ochrony sygnalistów(24).

(33)  Aby korzystać z ochrony, osoby dokonujące zgłoszenia powinny mieć uzasadnione przekonanie, w świetle okoliczności i informacji, jakimi dysponują w momencie zgłaszania, że zgłaszane przez nie kwestie są prawdziwe. Stanowi to niezbędne zabezpieczenie przed zgłoszeniami dokonywanymi w złej wierze, niepoważnymi lub stanowiącymi nadużycie, i gwarantuje, że osoby, które w momencie zgłaszania celowo i świadomie przekazały błędne lub wprowadzające w błąd informacje, nie będą korzystały z ochrony. Jednocześnie gwarantuje to, że osoba dokonująca zgłoszenia nie zostanie pozbawiona ochrony w przypadku, gdy zamieści nieścisłe informacje w swoim zgłoszeniu wskutek niezamierzonego błędu. Podobnie osoby dokonujące zgłoszenia powinny być uprawnione do ochrony na mocy niniejszej dyrektywy, jeżeli mają uzasadnione podstawy, by sądzić, że zgłaszane informacje są objęte jej zakresem stosowania. Motywy osoby dokonującej zgłoszenia nie powinny mieć znaczenia dla kwestii, czy przysługuje czy nie przysługuje jej ochrona.

(34)  Osobom, które dokonują zgłoszenia, zwykle przychodzi to łatwiej za pośrednictwem kanałów wewnętrznych, chyba że istnieją powody, dla których wolą dokonać zgłoszenia zewnętrznego. Badania empiryczne wykazują, że większość sygnalistów dokonuje zgłoszeń wewnętrznych w ramach organizacji, w której pracują. Zgłoszenia wewnętrzne są również najlepszym sposobem na przekazanie informacji osobom, które mogą przyczynić się do wczesnego i skutecznego wyeliminowania zagrożeń dla interesu publicznego. Jednocześnie osoba dokonująca zgłoszenia powinna móc wybrać najwłaściwszy kanał do tego celu w zależności od indywidualnych okoliczności danej sprawy. Ponadto konieczna jest ochrona w zakresie ujawnień publicznych z uwzględnieniem zasad demokracji, takich jak przejrzystość i rozliczalność, oraz praw podstawowych, takich jak wolność wypowiedzi i wolność mediów, przy jednoczesnym zachowaniu równowagi między interesem pracodawców w zakresie zarządzania organizacjami i ochrony ich interesów a interesem społeczeństwa w zakresie ochrony przed szkodą – zgodnie z kryteriami opracowanymi w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

(35)  Bez uszczerbku dla istniejących obowiązków, na mocy prawa Unii, w zakresie anonimowego zgłaszania naruszeń, państwa członkowskie mogą zdecydować o tym, czy podmioty prywatne lub publiczne i właściwe organy będą przyjmować anonimowe zgłoszenia o naruszeniach i podejmować działania w ich sprawie czy też nie. Jednakże osoby, które dokonały anonimowego zgłoszenia lub anonimowego ujawnienia publicznego wchodzącego w zakres stosowania niniejszej dyrektywy i które spełniają warunki dyrektywy, powinny być objęte ochroną na mocy niniejszej dyrektywy, jeśli po dokonaniu zgłoszenia lub ujawnienia zostaną zidentyfikowane i doświadczą odwetu.

(36)  Należy przyznać ochronę w przypadkach, gdy na mocy prawa Unii osoby dokonujące zgłoszenia kierują je do instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii, na przykład w związku z nadużyciami finansowymi na szkodę budżetu Unii.

(37)  Osoby, które pozyskują zgłaszane przez siebie informacje w ramach swojej działalności zawodowej i narażają się tym samym na ryzyko odwetu w miejscu pracy (na przykład z uwagi na fakt, że dopuszczają się naruszenia obowiązku dochowania tajemnicy lub obowiązku lojalności), wymagają szczególnej ochrony prawnej. Osobom tym należy zapewnić taką szczególną ochronę z uwagi na ich wrażliwość ekonomiczną względem osoby, od której de facto zależy ich sytuacja zawodowa. W przypadkach, w których nie istnieje taka nierównowaga sił wynikająca ze stosunku pracy (np. w przypadku zwykłych skarg lub zgłaszania nieprawidłowości przez postronnych obywateli), ochrona przed odwetem nie jest konieczna.

(38)  Skuteczne egzekwowanie prawa Unii wymaga przyznania ochrony najszerszemu możliwemu zakresowi kategorii osób, które – niezależnie od tego, czy są obywatelami Unii, czy też obywatelami państwa trzeciego – z racji prowadzonej przez nie działalności zawodowej (niezależnie od charakteru tej działalności i niezależnie od tego, czy pobierają wynagrodzenie z tytułu jej prowadzenia, czy też nie) dysponują bezpośrednim dostępem do informacji o naruszeniach, których ujawnienie leży w interesie publicznym i za których zgłoszenie mogą doświadczyć odwetu. Państwa członkowskie powinny dbać o to, by  potrzeba objęcia danej osoby ochroną była ustalana na podstawie wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy, a nie tylko w oparciu o charakter relacji łączącej strony, tak aby zapewnić ochronę wszystkim osobom powiązanym (w szerokim znaczeniu tego słowa) z organizacją, w której doszło do naruszenia.

(39)  Ochrona ta powinna obejmować w pierwszej kolejności osoby o statusie „pracowników” w rozumieniu art. 45 ust. 1 TFUE zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, tj. osoby, które przez pewien czas wykonują na rzecz innej osoby i pod jej kierownictwem określone świadczenia w zamian za wynagrodzenie. Pojęcie to obejmuje również urzędników służby cywilnej. Wspomniana ochrona powinna zatem obejmować również osoby w niestandardowych stosunkach pracy, w tym osoby zatrudnione w niepełnym wymiarze czasu pracy i osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę na czas określony, a także osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę lub na podstawie stosunku pracy z agencją pracy tymczasowej, co stanowi niepewne formy zatrudnienia, gdzie standardowe środki ochrony przed niesprawiedliwym traktowaniem są często trudne do zastosowania.

(40)  Ochrona powinna również objąć inne kategorie osób fizycznych ▌, które, mimo że nie są „pracownikami” w rozumieniu art. 45 ust. 1 TFUE, mogą odgrywać kluczową rolę w ujawnianiu naruszeń prawa i mogą znaleźć się w sytuacji wrażliwości ekonomicznej w kontekście swojej działalności zawodowej. Na przykład w dziedzinach takich jak bezpieczeństwo produktów dostawcy są znacznie bliżej źródła ewentualnych nieuczciwych i nielegalnych praktyk wytwarzania, przywozu lub dystrybucji niebezpiecznych produktów; podczas wykonywania środków finansowych Unii osoby świadczące usługi doradcze są najlepiej usytuowane do zwracania uwagi na naruszenia, których są świadkami. Takie kategorie osób, w tym usługodawcy prowadzący działalność na własny rachunek, freelancerzy, wykonawcy, podwykonawcy i dostawcy, są zazwyczaj narażone na działania odwetowe, które mogą na przykład mieć formę przedterminowego rozwiązania lub wypowiedzenia umowy o świadczenie usług, unieważnienia licencji lub zezwolenia, strat gospodarczych, utraty dochodu, przymusu, zastraszania lub mobbingu, umieszczenia na czarnej liście / bojkotu działalności lub nadszarpnięcia reputacji. Akcjonariusze lub wspólnicy i osoby wchodzące w skład organów zarządzających także mogą doświadczyć działań odwetowych, np. pod względem finansowym lub w formie zastraszania lub mobbingu, wpisania na czarną listę lub nadszarpnięcia reputacji. Ochronę należy również zapewnić osobom, które zakończyły stosunek pracy i kandydatom do pracy lub świadczenia usług na rzecz organizacji, którzy uzyskali informacje na temat naruszeń prawa podczas procesu rekrutacji lub na innym etapie negocjacji poprzedzających zawarcie umowy i którzy mogą doświadczać działań odwetowych, np. w formie negatywnej opinii o pracowniku lub wpisania na czarną listę / bojkotu działalności.

(41)  Skuteczna ochrona sygnalistów oznacza również ochronę innych kategorii osób, które, choć nie są w sensie ekonomicznym zależne od swojej działalności zawodowej, mogą mimo to doświadczyć odwetu za ujawnienie naruszeń. Odwet na wolontariuszach i stażystach otrzymujących wynagrodzenie lub nieotrzymujących wynagrodzenia może polegać na zaprzestaniu korzystania z ich usług lub wystawieniu negatywnej opinii dla przyszłego pracodawcy lub nadszarpnięciu ich reputacji bądź zniweczeniu perspektyw kariery zawodowej w inny sposób.

(42)  Skuteczne wykrywanie poważnych zagrożeń dla interesu publicznego i zapobieganie tym zagrożeniom wymaga, aby pojęcie naruszenia obejmowało również nadużycia prawa określone w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości, tj. działania lub zaniechania, które nie wydają się niezgodne z prawem w sensie formalnym, lecz są sprzeczne z przedmiotem lub celem prawa.

(43)  Skuteczne zapobieganie naruszeniom prawa Unii wymaga zapewnienia ochrony osobom, które dostarczają informacji niezbędnych do ujawnienia: naruszeń, które już miały miejsce; naruszeń, których jeszcze nie popełniono, ale istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo ich popełnienia; działań i zaniechań, co do których osoba dokonująca zgłoszenia ma uzasadnione podstawy, by uważać je za naruszenia prawa Unii; a także prób ukrycia naruszeń. Z tych samych powodów ochronę gwarantuje się również osobom, które nie dostarczają konkretnych dowodów, ale zgłaszają uzasadnione obawy lub podejrzenia. Jednocześnie ochrona nie powinna mieć zastosowania w przypadku zgłaszania informacji, które są już w pełni publicznie dostępne, ani w przypadku zgłaszania nieuzasadnionych plotek i pogłosek.

(44)  Odwet wyraża bliski związek (przyczynowo-skutkowy) między zgłoszeniem a doświadczeniem niekorzystnego traktowania, bezpośrednio lub pośrednio, przez osobę dokonującą zgłoszenia, jaki musi istnieć, aby osoba ta mogła skorzystać z ochrony prawnej. Skuteczna ochrona osób dokonujących zgłoszenia jako środek poprawy egzekwowania prawa Unii wymaga szerokiej definicji odwetu, obejmującej wszelkie działania lub zaniechania mające miejsce w kontekście związanym z pracą, które przynoszą tym osobom szkodę. Niniejsza dyrektywa nie uniemożliwia pracodawcom podejmowania decyzji związanych z zatrudnieniem, które nie są spowodowane zgłoszeniem lub ujawnieniem publicznym.

(45)  Ochronę przed odwetem jako środek chroniący wolność wypowiedzi i wolność mediów należy zapewnić zarówno osobom przekazującym informacje o działaniach lub zaniechaniach w obrębie organizacji (zgłoszenia wewnętrzne) lub organowi zewnętrznemu (zgłoszenia zewnętrzne), jak i osobom ujawniającym takie informacje opinii publicznej (np. bezpośrednio opinii publicznej za pośrednictwem platform internetowych lub mediów społecznościowych lub mediom, urzędnikom wybieranym, organizacjom społeczeństwa obywatelskiego, związkom zawodowym lub organizacjom zawodowym/biznesowym).

(46)  Sygnaliści są w szczególności ważnym źródłem dla dziennikarzy śledczych. Zapewnienie sygnalistom skutecznej ochrony przed odwetem zwiększa pewność prawa (potencjalnych) sygnalistów i tym samym zachęca do sygnalizowania naruszeń również mediom oraz ułatwia takie działania. W tym kontekście ochrona sygnalistów jako źródeł dziennikarskich ma zasadnicze znaczenie dla „strażniczej” roli, jaką pełnią dziennikarze śledczy w demokratycznym społeczeństwie.

(47)  Dla skutecznego wykrywania naruszeń prawa Unii i zapobiegania takim naruszeniom istotne jest, aby odpowiednie informacje docierały szybko do osób znajdujących się najbliżej źródła problemu, które dysponują największymi możliwościami zbadania danego problemu oraz uprawnieniami do jego rozwiązania, o ile jest to możliwe. Dlatego też co do zasady osoby dokonujące zgłoszenia powinny być zachęcane do korzystania w pierwszej kolejności z wewnętrznych kanałów i zgłaszania naruszeń swojemu pracodawcy, jeśli mogą z takich kanałów korzystać i rozsądnie oczekiwać, że zgłoszenie dokonane w taki sposób odniesie skutek. Dotyczy to w szczególności przypadków, gdy osoby dokonujące zgłoszenia uważają, że naruszeniu można skutecznie zaradzić w ramach organizacji i że nie ma ryzyka odwetu. Wymaga to również od podmiotów prawnych w sektorze prywatnym i publicznym ustanowienia odpowiednich wewnętrznych procedur przyjmowania zgłoszeń i podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami. Zachęcanie, o którym mowa powyżej, odnosi się również do przypadków, gdy takie kanały zostały ustanowione, choć nie istniał taki obowiązek na mocy prawa Unii lub prawa krajowego. Zasada ta powinna przyczynić się do promowania w organizacjach dobrej komunikacji i społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, gdzie osoby dokonujące zgłoszeń postrzega się jako osoby istotnie przyczyniające się do samodzielnej naprawy i doskonałości.

(48)  W przypadku podmiotów prawnych w sektorze prywatnym obowiązek ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości jest proporcjonalny do ich wielkości oraz poziomu ryzyka, jakie ich działalność stwarza dla interesu publicznego. Obowiązek ten powinien mieć zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw zatrudniających co najmniej 50 pracowników – niezależnie od charakteru ich działalności – na podstawie obowiązku poboru VAT. Po dokonaniu odpowiedniej oceny ryzyka państwa członkowskie mogą, w szczególnych przypadkach, wymagać również od innych przedsiębiorstw ustanowienia kanałów na potrzeby zgłoszeń wewnętrznych (np. ze względu na znaczące ryzyko wynikające z ich działalności).

(49)  Niniejsza dyrektywa nie uniemożliwia państwom członkowskim zachęcania prywatnych przedsiębiorstw zatrudniających mniej niż 50 pracowników do ustanawiania wewnętrznych kanałów na potrzeby zgłoszeń i podejmowania działań następczych, w tym poprzez wprowadzenie wymogów w zakresie tych kanałów, które byłyby mniej nakazowe niż wymogi ustanowione w art. 5, pod warunkiem że wymogi takie gwarantują poufność i podejmowanie działań następczych w związku ze zgłoszeniami z zachowaniem należytej staranności.

(50)  Zwolnienie małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw z obowiązku ustanawiania kanałów na potrzeby zgłoszeń wewnętrznych nie powinno mieć zastosowania do przedsiębiorstw prywatnych, które są obecnie zobowiązane do ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości w świetle aktów Unii wymienionych w załączniku część I.B i część II.

(51)  Musi być jasne, że w przypadku prywatnych podmiotów prawnych, które nie zapewniają kanałów na potrzeby zgłoszeń wewnętrznych, osoby dokonujące zgłoszenia powinny mieć możliwość bezpośredniego zewnętrznego zgłaszania naruszeń właściwym organom i powinny być objęte ochroną przed odwetem przewidzianą w niniejszej dyrektywie.

(52)  W szczególności w celu zapewnienia przestrzegania przepisów dotyczących zamówień publicznych w sektorze publicznym obowiązek ustanowienia kanałów na potrzeby zgłoszeń wewnętrznych powinien mieć zastosowanie do wszystkich publicznych podmiotów prawnych na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym, przy czym powinien być proporcjonalny do ich wielkości.

(53)  Pod warunkiem zapewnienia poufności tożsamości osoby dokonującej zgłoszenia każdy prywatny i publiczny podmiot prawny sam określa, jakiego rodzaju kanały dokonywania zgłoszeń ustanowi. W szczególności kanały te powinny umożliwiać składanie zgłoszeń pisemnych drogą pocztową, za pośrednictwem fizycznych skrzynek skarg lub na platformie online (intra- lub internetowej) bądź zgłoszeń ustnych – za pośrednictwem gorącej linii lub innego systemu komunikacji głosowej. Na wniosek osoby dokonującej zgłoszenia takie kanały powinny również umożliwiać organizowanie w rozsądnym terminie spotkań bezpośrednich.

(54)  Do przyjmowania zgłoszeń w imieniu podmiotów prywatnych i publicznych mogą również zostać upoważnione osoby trzecie, pod warunkiem że zapewniają należyte gwarancje poszanowania niezależności, poufności, ochrony danych i zachowania tajemnicy. Mogą to być dostawcy platform na potrzeby zgłoszeń zewnętrznych, zewnętrzni doradcy, audytorzy, przedstawiciele związków zawodowych lub przedstawiciele pracowników.

(55)  Bez uszczerbku dla ochrony, jaka przysługuje na mocy innych przepisów unijnych i krajowych przedstawicielom związków zawodowych lub przedstawicielom pracowników z tytułu ich roli, powinna im także przysługiwać ochrona przewidziana w niniejszej dyrektywie, zarówno w przypadku gdy dokonują zgłoszenia jako pracownicy, jak i w przypadku gdy udzielają porad i wsparcia osobie dokonującej zgłoszenia.

(56)  Procedury na potrzeby zgłoszeń wewnętrznych powinny umożliwiać prywatnym podmiotom prawnym przyjmowanie zgłoszeń od pracowników podmiotu i jego jednostek zależnych lub powiązanych (grupy), ale także, w miarę możliwości, od wszelkich przedstawicieli i dostawców grupy oraz każdej osoby, która uzyskuje informacje w ramach swojej działalności zawodowej związanej z danym podmiotem i grupą, i badanie tych zgłoszeń z zachowaniem pełnej poufności.

(57)  Wybór najwłaściwszych osób lub wydziałów w ramach prywatnego podmiotu prawnego, które mają zostać wyznaczone jako właściwe do przyjmowania zgłoszeń i podejmowania działań następczych w związku z tymi zgłoszeniami, zależy od struktury danego podmiotu, ale w każdym przypadku ich funkcja powinna zapewniać brak konfliktu interesów i niezależność. W przypadku mniejszych podmiotów funkcja ta może być podwójną funkcją sprawowaną przez osobę odpowiedzialną za określone zadania w przedsiębiorstwie, której stanowisko umożliwia zgłaszanie naruszeń bezpośrednio dyrektorowi organizacji, może to być np. dyrektor ds. zgodności z przepisami lub dyrektor ds. zasobów ludzkich, urzędnik ds. etyki, urzędnik ds. prawnych lub ds. prywatności, dyrektor finansowy, dyrektor ds. audytu lub członek zarządu.

(58)  W kontekście zgłoszeń wewnętrznych informowanie – w granicach dozwolonych prawem i w jak najbardziej kompleksowy sposób – osoby dokonującej zgłoszenia o działaniach następczych związku ze zgłoszeniem ma zasadnicze znaczenie dla budowania zaufania do skuteczności ogólnego systemu ochrony sygnalistów oraz zmniejsza prawdopodobieństwo kolejnych niepotrzebnych zgłoszeń lub ujawnień publicznych. Osobę dokonującą zgłoszenia należy poinformować w rozsądnym terminie o planowanych lub podjętych działaniach następczych w związku ze zgłoszeniem i o powodach tych działań (np. o skierowaniu sprawy do innych kanałów lub procedur w przypadku zgłoszeń dotyczących jedynie praw indywidualnych osoby dokonującej zgłoszenia, o zakończeniu postępowania z powodu braku wystarczających dowodów lub z innych powodów, o wszczęciu wewnętrznego postępowania wyjaśniającego oraz ewentualnie o dokonanych w jego toku ustaleniach lub środkach podjętych w celu zaradzenia podniesionej kwestii, o skierowaniu sprawy do właściwego organu w celu przeprowadzenia dalszego dochodzenia), o ile informacje te pozostaną bez uszczerbku dla wewnętrznego postępowania wyjaśniającego lub dochodzenia lub dla praw osoby, której dotyczy zgłoszenie. We wszystkich przypadkach osobę dokonującą zgłoszenia należy informować o postępach i wynikach dochodzenia. Osoba ta może też być proszona o przekazanie dalszych informacji w toku dochodzenia, przy czym nie nakłada się na nią takiego obowiązku.

(59)  Wspomniany powyżej rozsądny termin nie powinien przekraczać łącznie trzech miesięcy. Jeżeli odpowiednie działania następcze są nadal ustalane, należy poinformować osobę dokonującą zgłoszenia o tym fakcie i o wszelkich dalszych informacjach zwrotnych, jakich powinna się spodziewać.

(60)  Osoby, które rozważają zgłoszenie naruszeń prawa Unii, powinny mieć możliwość podjęcia świadomej decyzji o tym, czy, jak i kiedy dokonać zgłoszenia. Podmioty prywatne i publiczne, które ustanowiły procedury na potrzeby zgłoszeń wewnętrznych, udzielają informacji na temat tych procedur, a także na temat procedur dokonywania zgłoszeń zewnętrznych do odpowiednich właściwych organów. Takie informacje muszą być łatwo zrozumiałe i dostępne, w tym, o ile to możliwe, także dla innych osób – poza pracownikami – które mają kontakt z danym podmiotem w ramach swojej działalności zawodowej, takich jak usługodawcy, dystrybutorzy, dostawcy i partnerzy handlowi. Przykładowo takie informacje mogą być umieszczane w widocznym miejscu dostępnym dla wszystkich tych osób oraz na stronie internetowej podmiotu, a także mogą być uwzględniane w programach kursów i szkoleń na temat etyki i uczciwości.

(61)  Skuteczne wykrywanie naruszeń prawa Unii i zapobieganie tym naruszeniom wymaga zapewnienia, aby potencjalni sygnaliści mogli łatwo i z zachowaniem pełnej poufności przekazywać posiadane przez siebie informacje odpowiednim właściwym organom, które mogą przeprowadzić dochodzenie i rozwiązać problem, w miarę możliwości.

(62)  Może się zdarzyć, że kanały wewnętrzne nie istnieją lub że zostały wykorzystane, lecz nie funkcjonowały prawidłowo (na przykład zgłoszenie nie zostało rozpatrzone z zachowaniem należytej staranności lub w rozsądnym terminie lub nie podjęto – mimo potwierdzających zarzuty wyników postępowania – odpowiednich działań w celu zaradzenia problemowi naruszenia prawa).

(63)  Istnieją też przypadki, gdy nie można było racjonalnie oczekiwać, by wykorzystanie kanałów wewnętrznych funkcjonowało prawidłowo. Chodzi zwłaszcza o sytuacje, w których osoby dokonujące zgłoszenia mają uzasadnione powody, by sądzić, że (i) doświadczą odwetu w związku z dokonaniem zgłoszenia, w tym na skutek naruszenia poufności ich tożsamości, oraz że (ii) właściwe organy byłyby lepiej przygotowane do podjęcia skutecznych działań w celu zaradzenia naruszeniu, ponieważ, na przykład, osoba, na której spoczywa ostateczna odpowiedzialność w kontekście związanym z pracą, uczestniczy w naruszeniu lub istnieje ryzyko ukrycia naruszenia albo ukrycia lub zniszczenia dowodów, lub ogólniej, że w innym wypadku mogłaby być zagrożona skuteczność działań dochodzeniowych właściwych organów (np. w przypadku zgłoszeń dotyczących karteli lub innych naruszeń zasad konkurencji), lub ponieważ w związku z naruszeniem konieczne są pilne działania służące na przykład ochronie życia, zdrowia i bezpieczeństwa osób lub ochronie środowiska. W każdym przypadku osoby dokonujące zgłoszenia zewnętrznego do właściwych organów lub – w stosownych przypadkach – instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Unii podlegają ochronie. Niniejsza dyrektywa przyznaje również ochronę wówczas, gdy osoby dokonujące zgłoszenia są zobowiązane na mocy prawa Unii lub prawa krajowego, by zwrócić się do właściwego organu krajowego na przykład w ramach swoich zadań i obowiązków zawodowych lub dlatego, że dane naruszenie stanowi przestępstwo.

(64)  Brak wiary w skuteczność zgłaszania naruszeń jest jednym z głównych czynników zniechęcających potencjalnych sygnalistów. Uzasadnia to nałożenie na właściwe organy wyraźnego obowiązku ustanowienia odpowiednich kanałów na potrzeby zgłoszeń zewnętrznych, podejmowania z zachowaniem należytej staranności działań następczych w związku z otrzymanymi zgłoszeniami oraz przekazywania w rozsądnym terminie osobom dokonującym zgłoszenia informacji zwrotnych.

(65)  Wyznaczenie organów właściwych do przyjmowania zgłoszeń w sprawie naruszeń objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy i do podejmowania odpowiednich działań następczych w związku z tymi zgłoszeniami jest zadaniem państw członkowskich. Takimi właściwymi organami mogą być organy sądowe, regulacyjne, lub nadzorcze mające kompetencje w odnośnych szczególnych dziedzinach lub organy o bardziej ogólnych kompetencjach na centralnym szczeblu państwowym, organy ścigania, organy antykorupcyjne lub rzecznicy praw obywatelskich.

(66)  Jako odbiorcy zgłoszeń organy wyznaczone jako właściwe powinny posiadać niezbędne zdolności i uprawnienia do zapewnienia odpowiednich działań następczych, w tym do oceny prawdziwości zarzutów zawartych w zgłoszeniu oraz do zaradzenia zgłoszonym naruszeniom ▌poprzez wszczęcie wewnętrznego postępowania wyjaśniającego, dochodzenia, postępowania karnego lub podjęcie działań w celu odzyskania środków lub innych odpowiednich działań naprawczych zgodnie z przyznanymi uprawnieniami, lub powinny posiadać niezbędne uprawnienia do skierowania zgłoszenia do innego organu, który powinien zbadać zgłoszone naruszenie i zadbać o podjęcie odpowiednich działań następczych przez taki organ. W szczególności, w przypadku gdy państwa członkowskie pragną ustanowić kanały zewnętrzne na centralnym szczeblu państwowym, na przykład w dziedzinie pomocy państwa, powinny wprowadzić odpowiednie zabezpieczenia w celu zapewnienia, by przestrzegane były wymogi niezależności i autonomii określone w niniejszej dyrektywie. Ustanowienie takich kanałów zewnętrznych nie wypływa na uprawnienia państw członkowskich lub Komisji dotyczące nadzoru w dziedzinie pomocy państwa, a niniejsza dyrektywa nie wpływa na wyłączne uprawnienia Komisji do stwierdzania spełniania warunków dotyczących środków pomocy państwa , w szczególności w myśl art. 107 ust. 3 TFUE. W odniesieniu do naruszeń art. 101 i 102 TFUE państwa członkowskie powinny wyznaczyć jako właściwe organy te organy, o których mowa w art. 35 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, bez uszczerbku dla uprawnień Komisji w tej dziedzinie.

(67)  Właściwe organy powinny również przekazywać osobie dokonującej zgłoszenia informacje zwrotne na temat planowanych lub podjętych działań następczych (np. skierowania sprawy do innego organy, zakończenia postępowania z powodu braku wystarczających dowodów lub z innych powodów, wszczęcia dochodzenia oraz ewentualnie na temat dokonanych w jego toku ustaleń lub środków podjętych w celu zaradzenia podniesionej kwestii), a także na temat powodów uzasadniających te działania następcze. Komunikaty dotyczące ostatecznego wyniku dochodzenia nie powinny mieć wpływu na mające zastosowanie przepisy Unii, w tym przepisy przewidujące ewentualne ograniczenia w zakresie publikowania decyzji w dziedzinie rozporządzenia finansowego. Powinno to mieć zastosowanie odpowiednio w dziedzinie opodatkowania osób prawnych, jeżeli w mającym zastosowanie prawie krajowym przewidziano podobne ograniczenia.

(68)  Podjęcie działań następczych i przekazanie informacji zwrotnych powinno nastąpić w rozsądnym terminie; jest to uzasadnione potrzebą szybkiego rozwiązania problemu, który może być przedmiotem zgłoszenia, oraz potrzebą unikania niepotrzebnego podawania informacji do wiadomości publicznej. Taki termin nie powinien przekraczać trzech miesięcy, ale może zostać w razie potrzeby wydłużony do sześciu miesięcy ze względu na szczególne okoliczności sprawy, zwłaszcza charakter i złożoność przedmiotu zgłoszenia, który może wymagać długotrwałego dochodzenia.

(69)  W prawie Unii w określonych dziedzinach, takich jak nadużycia na rynku(25), lotnictwo cywilne(26) czy bezpieczeństwo działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich(27), przewidziano już ustanowienie kanałów na potrzeby zgłoszeń wewnętrznych i zewnętrznych. Określone w niniejszej dyrektywie obowiązki ustanowienia takich kanałów powinny w jak największym stopniu opierać się na istniejących kanałach przewidzianych w szczegółowych aktach Unii.

(70)  Komisja Europejska, a także niektóre organy i jednostki organizacyjne Unii, takie jak Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA), Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA), Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) i Europejska Agencja Leków (EMA), dysponują kanałami i procedurami służącymi do przyjmowania zgłoszeń zewnętrznych w sprawie naruszeń objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy zapewniającymi głównie poufność tożsamości osób dokonujących zgłoszenia. Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla takich kanałów i procedur na potrzeby zgłoszeń zewnętrznych, o ile takie istnieją, ale zapewni osobom, które zgłaszają naruszenia tym instytucjom, organom lub jednostkom organizacyjnym Unii, korzystanie ze wspólnych minimalnych norm ochrony w całej Unii.

(71)  W celu zapewnienia skuteczności procedur podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami i procedur służących zaradzeniu naruszeniom odnośnych przepisów Unii państwa członkowskie powinny mieć możliwość podejmowania środków, by zmniejszyć obciążenia właściwych organów wynikające ze zgłoszeń dotyczących naruszeń przepisów objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, które to naruszenia mają niewielką wagę, zgłoszeń powtarzających się lub zgłoszeń dotyczących naruszeń przepisów pomocniczych (np. przepisów dotyczących obowiązków w zakresie dokumentacji i powiadamiania). Takie środki mogą polegać na umożliwieniu właściwym organom stwierdzenia, po uprzedniej należytej ocenie sprawy, że zgłoszone naruszenie ma wyraźnie niewielką wagę i nie wymaga podjęcia dalszych działań następczych zgodnie z niniejszą dyrektywą. Państwa członkowskie mogą również przewidzieć, że właściwe organy zamykają postępowanie w ramach procedury w przypadku powtarzających się zgłoszeń, w których nie zawarto żadnych nowych istotnych informacji w porównaniu z wcześniejszym, zamkniętym już zgłoszeniem, chyba że nowe okoliczności prawne lub faktyczne uzasadniają podjęcie innych działań następczych. Ponadto państwa członkowskie mogą zezwolić, by w przypadku napływu wielu zgłoszeń właściwe organy zajmowały się w trybie priorytetowym zgłoszeniami dotyczącymi poważnych naruszeń lub naruszeń związanych z zasadniczymi przepisami objętymi zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.

(72)  Jeżeli jest to przewidziane w prawie krajowym lub prawie Unii, właściwe organy powinny przekazywać sprawy lub istotne informacje odpowiednim instytucjom, organom lub jednostkom organizacyjnym Unii, w tym – do celów niniejszej dyrektywy – Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Prokuraturze Europejskiej (EPPO), bez uszczerbku dla możliwości zwrócenia się bezpośrednio do takich organów lub jednostek organizacyjnych przez osobę dokonującą zgłoszenia.

(73)  W wielu obszarach polityki objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy istnieją mechanizmy współpracy, za pośrednictwem których właściwe organy krajowe wymieniają informacje i prowadzą działania następcze w związku z naruszeniami prawa Unii, które mają wymiar transgraniczny. Przykłady takich mechanizmów obejmują mechanizm pomocy i współpracy administracyjnej w przypadku naruszeń prawodawstwa Unii dotyczącego łańcucha rolno-spożywczego na szczeblu transgranicznym i unijną sieć na rzecz przeciwdziałania fałszowaniu żywności, wspólnotowy system szybkiej informacji, sieć współpracy w zakresie ochrony konsumenta, aż po sieć ds. stosowania i egzekwowania przepisów środowiskowych europejską, sieć organów ochrony konkurencji, a także współpracę administracyjną w dziedzinie opodatkowania. Właściwe organy państw członkowskich powinny w stosownych przypadkach w pełni korzystać z takich istniejących mechanizmów współpracy w ramach wypełniania obowiązku dotyczącego podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami dotyczącymi naruszeń objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy. Ponadto organy państw członkowskich mogą także współpracować poza istniejącymi mechanizmami współpracy w przypadkach naruszeń o wymiarze transgranicznym w obszarach, w których takie mechanizmy współpracy nie istnieją.

(74)  Aby umożliwić skuteczną komunikację z  personelem odpowiedzialnym za rozpatrywanie zgłoszeń, niezbędne jest, by właściwe organy posiadały i wykorzystywały przyjazne użytkownikom kanały, które są bezpieczne, zapewniają poufność przyjmowania i przetwarzania informacji przekazywanych przez osobę dokonującą zgłoszenia oraz pozwalają na przechowywanie informacji w sposób trwały i umożliwiający prowadzenie dalszego dochodzenia. Może to oznaczać konieczność oddzielenia tych kanałów od kanałów ogólnych, które są wykorzystywane przez właściwe organy do komunikacji z ogółem społeczeństwa , takich jak zwykłe publiczne systemy wnoszenia skarg, lub kanały, które właściwy organ wykorzystuje – w ramach zwykłej działalności – do komunikacji wewnętrznej i do komunikacji ze stronami trzecimi.

(75)  W celu obsługi zgłoszeń oraz w celu zapewnienia komunikacji z osobą dokonującą zgłoszenia, a także w celu prowadzenia we właściwy sposób działań następczych w związku z zgłoszeniem członkowie personelu właściwych organów, którzy są odpowiedzialni za rozpatrywanie zgłoszeń, powinni być odpowiednio przeszkoleni, między innymi w kwestii mających zastosowanie przepisów o ochronie danych.

(76)  Osoby, które zamierzają dokonać zgłoszenia, powinny mieć możliwość podjęcia świadomej decyzji o tym, czy, jak i kiedy dokonać zgłoszenia. Właściwe organy powinny zatem podawać do wiadomości publicznej informacje o zapewnianych przez właściwe organy dostępnych kanałach zgłaszania naruszeń, o obowiązujących procedurach i wyspecjalizowanych członkach personelu odpowiedzialnych za rozpatrywanie zgłoszeń w obrębie tych organów oraz powinny ułatwiać dostęp do tych informacji. Wszystkie informacje dotyczące zgłoszeń powinny być przejrzyste, zrozumiałe i wiarygodne, aby propagować zgłaszanie naruszeń, a nie zniechęcać do takich działań.

(77)  Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby właściwe organy dysponowały odpowiednimi procedurami ochrony w zakresie przetwarzania zgłoszeń o naruszeniach i ochrony danych osobowych osób, o których mowa w tych zgłoszeniach. Takie procedury powinny zapewniać ochronę tożsamości każdej osoby dokonującej zgłoszenia, osób, których dotyczy zgłoszenie, oraz osób trzecich, o których mowa w zgłoszeniu (np. świadków lub współpracowników), na wszystkich etapach procedury.▌

(78)  Konieczne jest, aby ▌personel właściwego organu odpowiedzialny za rozpatrywanie zgłoszeń oraz członkowie personelu właściwego organu, którzy mają prawo dostępu do informacji przekazanych przez osobę dokonująca zgłoszenia, ▌przestrzegali obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej i poufności przy przekazywaniu danych zarówno w ramach właściwego organu, jak i poza ten organ, w tym w przypadku gdy właściwy organ rozpoczyna dochodzenie lub postępowanie wyjaśniające bądź angażuje się w czynności związane z egzekwowaniem przepisów w związku ze zgłoszeniem naruszeń.

(79)  Regularny przegląd procedur właściwych organów i wymiana dobrych praktyk między nimi powinny zagwarantować, by procedury te były odpowiednie, a tym samym służyły swojemu celowi.

(80)  Osoby ▌dokonujące ujawnienia publicznego powinny kwalifikować się do ochrony, w przypadku gdy mimo dokonania zgłoszenia wewnętrznego i/lub zewnętrznego nadal nie zaradzono naruszeniu, na przykład w przypadkach, gdy takie osoby mają ważne powody, by sądzić, że naruszenie nie zostało (odpowiednio) ocenione lub zbadane lub nie podjęto żadnych odpowiednich działań zaradczych. To, czy działania następcze są odpowiednie, należy oceniać według obiektywnych kryteriów, w powiązaniu z obowiązkiem dokonania przez właściwe organy oceny prawdziwości zarzutów oraz położenia kresu naruszeniu prawa Unii. Zależeć to zatem będzie od okoliczności każdej sprawy i od charakteru przepisów, które zostały naruszone. W szczególności decyzja organów stwierdzająca, że naruszenie miało wyraźnie niewielką wagę i nie wymagało działań następczych, może w myśl niniejszej dyrektywy stanowić odpowiednie działanie następcze.

(81)  Osoby bezpośrednio podające informacje do wiadomości publicznej powinny również kwalifikować się do ochrony, w przypadku gdy mają uzasadnione podstawy, by sądzić, że istnieje bezpośrednie lub oczywiste zagrożenie dla interesu publicznego lub ryzyko wystąpienia nieodwracalnej szkody, w tym ▌szkody dla integralności cielesnej.

(82)  Podobnie, takie osoby powinny kwalifikować się do ochrony, jeżeli mają uzasadnione podstawy, by sądzić, że w przypadku dokonania zgłoszenia zewnętrznego grozić im będzie odwet lub istnieje niewielkie prawdopodobieństwo skutecznego zaradzenia naruszeniu z uwagi na szczególne okoliczności sprawy, takie jak ryzyko ukrycia lub zniszczenia dowodów lub ryzyko istnienia zmowy między organem a sprawcą naruszenia lub uczestnictwa organu w naruszeniu.

(83)  Ochrona poufności tożsamości osoby dokonującej zgłoszenia podczas trwania tego procesu i w toku podejmowanych następnie postępowań wyjaśniających jest jednym z zasadniczych środków ex ante zapobiegających odwetowi. Tożsamość osoby dokonującej zgłoszenia może zostać ujawniona jedynie wtedy, gdy takie ujawnienie jest koniecznym i proporcjonalnym obowiązkiem wynikającym z prawa Unii lub prawa krajowego w kontekście dochodzeń prowadzonych przez organy lub w kontekście postępowań sądowych, w szczególności w celu zagwarantowania prawa do obrony osobom, których dotyczy zgłoszenie. Taki obowiązek może wynikać w szczególności z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym. Ochrona poufności tożsamości nie powinna mieć zastosowania w przypadku, gdy osoba dokonująca zgłoszenia celowo ujawniła swoją tożsamość w kontekście ujawnienia publicznego.

(84)  Wszelkie przetwarzanie danych osobowych zgodnie z niniejszą dyrektywą, w tym wymiana lub przekazywanie danych osobowych przez właściwe organy, powinno być dokonywane zgodnie z rozporządzeniem(UE) 2016/679 i dyrektywą (UE) 2016/680(28), a każda wymiana lub każde przekazanie informacji przez właściwe organy na szczeblu unijnym powinny odbywać się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001(29). Szczególną uwagę należy zwrócić na zasady dotyczące przetwarzania danych osobowych określone w art. 5 RODO, art. 4 dyrektywy (UE) 2016/680 i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 oraz zasady uwzględniania ochrony danych już w fazie projektowania i domyślnej ochrony danych określone w art. 25 RODO, art. 20 dyrektywy (UE) 2016/680 i art. XX rozporządzenia (UE) 2018/XX uchylającego rozporządzenie nr 45/2001 i decyzję nr 1247/2002/WE.

(85)  Skuteczność procedur określonych w niniejszej dyrektywie dotyczących działań następczych związanych ze zgłoszeniami naruszeń prawa Unii w dziedzinach objętych zakresem stosowania dyrektywy służy osiągnięciu ważnego celu leżącego w ogólnym interesie Unii i państw członkowskich w rozumieniu art. 23 ust. 1 lit. e) RODO, gdyż celem dyrektywy jest poprawa egzekwowania prawa i polityk Unii w określonych dziedzinach, w których naruszenia mogą powodować poważną szkodę dla interesu publicznego. Skuteczna ochrona poufności tożsamości osób dokonujących zgłoszenia jest niezbędna, by chronić prawa i wolności obywateli, w szczególności osób dokonujących zgłoszenia, jak przewidziano w art. 23 ust. 1 lit. i) RODO. Państwa członkowskie powinny zapewnić skuteczność niniejszej dyrektywy, w tym w stosownych przypadkach poprzez ograniczenie – w drodze aktów prawnych – wykonywania niektórych praw do ochrony danych osobowych osób, których dotyczy zgłoszenie, zgodnie z art. 23 ust. 1 lit. e) i i) oraz art. 23 ust. 2 RODO, w zakresie w jakim i o ile jest to konieczne, by zapobiec i zaradzić próbom utrudniania dokonywania zgłoszeń, utrudniania, udaremniania lub spowalniania działań następczych w związku ze zgłoszeniami – w szczególności dochodzeń lub próbom ustalenia tożsamości osób dokonujących zgłoszenia.

(86)  Skuteczna ochrona poufności tożsamości osób dokonujących zgłoszeń jest równie konieczna w celu ochrony praw i wolności obywateli, w szczególności osób dokonujących zgłoszeń, w przypadku gdy zgłoszenia są rozpatrywane przez organy zdefiniowane w art. 3 pkt 7 dyrektywy (UE) 2016/680. Państwa członkowskie powinny zapewnić skuteczność niniejszej dyrektywy, w tym w stosownych przypadkach poprzez ograniczenie – w drodze aktów prawnych – wykonywania niektórych praw do ochrony danych osobowych osób, których dotyczy zgłoszenie, zgodnie z art. 13 ust. 3 lit. a) i e), art. 15 ust. 1 lit. a) i e), art. 16 ust. 4 lit. a) i e) oraz art 31 ust. 5 dyrektywy (UE) 2016/680, w zakresie w jakim i o ile jest to konieczne, by zapobiec i zaradzić próbom utrudniania dokonywania zgłoszeń, utrudniania, udaremniania lub spowalniania działań następczych w związku ze zgłoszeniami – w szczególności dochodzeń lub próbom ustalenia tożsamości osób dokonujących zgłoszenia.

(87)  Państwa członkowskie powinny zapewnić odpowiednie prowadzenie rejestrów wszystkich zgłoszeń naruszeń oraz możliwość wyszukania każdego zgłoszenia, a także, w stosownych przypadkach, możliwość wykorzystania informacji otrzymanych w drodze zgłoszeń jako dowodu w ramach działań związanych z egzekwowaniem prawa.

(88)  Osobom dokonującym zgłoszenia należy zapewnić ochronę przed wszelkimi formami odwetu – zarówno bezpośredniego, jak i pośredniego – podejmowanych, zalecanych lub tolerowanych przez pracodawcę lub klienta/usługobiorcę oraz osoby pracujące dla niego lub występujące w jego imieniu, w tym współpracowników i kierowników w tej samej organizacji lub innych organizacjach, z którymi osoba dokonująca zgłoszenia kontaktuje się w kontekście związanym z pracą. Należy zapewnić ochronę przed działaniami odwetowymi podejmowanymi wobec samej osoby dokonującej zgłoszenia, ale także wobec podmiotu prawnego, który stanowi własność osoby dokonującej zgłoszenia, dla którego taka osoba pracuje lub który jest w inny sposób z nią powiązany w kontekście związanym z pracą; takie działania mogą obejmować na przykład odmowę świadczenia usług, wpisanie na czarną listę lub bojkotowanie działalności gospodarczej. Odwet pośredni obejmuje także działania podejmowane wobec osób pomagających w dokonaniu zgłoszenia lub współpracowników, lub krewnych osoby dokonującej zgłoszenia, którzy są również związani zawodowo z pracodawcą lub klientem/usługobiorcą tej osoby ▌.

(89)  Jeżeli odwet pozostaje niezakłócony i bezkarny, działa to zniechęcająco na potencjalnych sygnalistów. Wyraźny zakaz prawny działań odwetowych wywiera znaczny efekt odstraszający, który dodatkowo wzmacniają przepisy dotyczące odpowiedzialności osobistej sprawców odwetu i wymierzanych im kar.

(90)  Indywidualne porady i dokładne informacje może zapewniać jeden niezależny organ lub centrum informacyjne.

(91)  Potencjalni sygnaliści, którzy nie są pewni, w jaki sposób dokonać zgłoszenia, lub nie mają pewności, czy ostatecznie zostaną objęci ochroną, mogą zostać zniechęceni do zgłaszania naruszeń. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby istotne informacje dostarczane były w sposób łatwo zrozumiałyłatwo dostępny dla ogółu społeczeństwa. Konieczne jest zapewnienie nieodpłatnych, bezstronnych i poufnych porad indywidualnych dotyczących np. tego, czy dane informacje są objęte mającymi zastosowanie przepisami dotyczącymi ochrony sygnalistów, z którego kanału najlepiej korzystać oraz jakie alternatywne procedury są dostępne, w przypadku gdy informacje nie są objęte mającymi zastosowanie przepisami (zapewnienie „przewodnika”). Dostęp do takich porad może zagwarantować, że zgłoszenia będą dokonywane w odpowiedzialny sposób, za pośrednictwem odpowiednich kanałów, a naruszenia i nadużycia będą wykrywane na czas lub nawet uda im się zapobiec. Państwa członkowskie mogą zdecydować o rozszerzeniu zakresu takich porad o doradztwo prawne. W przypadku gdy takich porad na rzecz osób dokonujących zgłoszenia udzielają organizacje społeczeństwa obywatelskiego związane obowiązkiem zachowania poufności otrzymanych informacji, państwa członkowskie powinny zapewnić, by takie organizacje nie doświadczały odwetu, mającego na przykład postać szkody gospodarczej wynikającej z ograniczenia dostępu tych organizacji do finansowania lub z umieszczenia na czarnej liście, która to szkoda mogłaby utrudnić prawidłowe funkcjonowanie organizacji.

(92)  Właściwe organy powinny zapewnić osobom dokonującym zgłoszenia niezbędne wsparcie w celu umożliwienia im skutecznego dostępu do ochrony. W szczególności powinny wydać poświadczenie lub inne dokumenty niezbędne do potwierdzenia przed innymi organami lub przed sądami, że dokonanie zgłoszenia zewnętrznego miało miejsce. Zgodnie z niektórymi ramami krajowymi i w niektórych przypadkach osoby dokonujące zgłoszenia ▌mogą skorzystać z form zaświadczenia o spełnieniu przez nie warunków określonych w mających zastosowanie przepisach. Niezależnie od takich możliwości osoby te powinny mieć skuteczny dostęp do kontroli sądowej, w ramach której sąd, w oparciu o wszystkie indywidualne okoliczności sprawy, orzeka, czy spełniają one warunki określone w mających zastosowanie przepisach.

(93)  ▌Nie można powoływać się na zobowiązania prawne lub umowne osób fizycznych, takie jak klauzule lojalności w umowach lub umowy o poufności, w celu uniemożliwienia ▌ dokonania zgłoszenia, w celu odmowy ochrony lub w celu karania osób dokonujących zgłoszenia za takie działania, w przypadku gdy dostarczenie informacji objętych zakresem takich klauzul i umów jest niezbędne do celów ujawnienia naruszenia. Jeżeli te warunki są spełnione osoba dokonująca zgłoszenia nie powinna ponosić żadnej odpowiedzialności o charakterze cywilnym, karnym, administracyjnym ani związanej z zatrudnieniem. Ochrona przed poniesieniem odpowiedzialności za zgłoszenie lub ujawnienie informacji na mocy niniejszej dyrektywy jest gwarantowana w odniesieniu do informacji, co do których osoba dokonująca zgłoszenia miała uzasadnione podstawy, by sądzić, że ich zgłoszenie lub ujawnienie jest niezbędne w celu ujawnienia naruszenia zgodnie z niniejszą dyrektywą. Ochrona ta nie powinna obejmować zbędnych informacji, które osoba ta ujawniła, nie mając ku temu uzasadnionych podstaw.

(94)  W przypadkach w których osoby dokonujące zgłoszenia w sposób zgodny z prawem uzyskały zgłoszone informacje lub dokumenty zawierające te informacje lub uzyskały dostęp do tych informacji lub do dokumentów je zawierających, osoby te powinny być zwolnione z odpowiedzialności. Ma to zastosowanie również w przypadkach, gdy osoby te ujawniają treść dokumentów, do których zgodnie z prawem mają dostęp, a także w przypadkach, gdy kopiują takie dokumenty lub wynoszą je z pomieszczeń organizacji, w której są zatrudnione, wbrew klauzulom umownym lub innym klauzulom, przy założeniu że odnośne dokumenty są własnością tej organizacji. Osoby dokonujące zgłoszenia powinny również być zwolnione z odpowiedzialności w przypadkach, gdy uzyskanie odnośnych informacji lub dokumentów lub dostęp do nich wiąże się z odpowiedzialnością cywilną, administracyjną lub związaną z pracą. Przykład stanowiłyby przypadki, w których osoby dokonujące zgłoszenia uzyskały informację poprzez dostęp do poczty elektronicznej współpracownika lub plików, z których zwykle nie korzystają w ramach zakresu swojej pracy, poprzez zrobienie zdjęć pomieszczeń organizacji lub poprzez dostęp do miejsc, do których nie mają zwykle dostępu. W przypadku gdy osoby dokonujące zgłoszenia uzyskały odnośne informacje lub dokumenty lub dostęp do nich w drodze przestępstwa, takiego jak fizyczne wtargnięcie lub hakowanie, ich odpowiedzialność karna powinna być nadal regulowana właściwym prawem krajowym bez uszczerbku dla art. 15 ust. 7. Podobnie, wszelkie inne kwestie dotyczące odpowiedzialności osób dokonujących zgłoszenia i wynikające z działań lub zaniechań, które nie są związane ze zgłoszeniem i nie są niezbędne do ujawnienia naruszenia zgodnie z niniejszą dyrektywą, powinny być nadal regulowane właściwym prawem Unii lub prawem krajowym. W tych przypadkach do sądów krajowych powinna należeć ocena odpowiedzialności osób dokonujących zgłoszenia w świetle wszelkich odpowiednich informacji faktycznych i z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności danej sprawy, w tym konieczności i proporcjonalności danego działania lub zaniechania w odniesieniu do zgłoszenia lub ujawnienia.

(95)  Działania odwetowe mogą być przedstawiane jako uzasadnione względami innymi niż zgłoszenie, a osobom dokonującym zgłoszenia może być bardzo trudno udowodnić związek między nimi, podczas gdy sprawcy odwetu mogą dysponować większymi uprawnieniami i zasobami, aby udokumentować podjęte działania i ich uzasadnienie. W związku z tym, jeżeli osoba dokonująca zgłoszenia wykaże – bez zagłębiania się w sprawę – że dokonała zgłoszenia lub ujawnienia publicznego zgodnie z niniejszą dyrektywą i poniosła szkodę, ciężar dowodu powinien zostać przeniesiony na osobę, która dopuściła się szkodliwego działania, a następnie osoba ta powinna wykazać, że podjęte ▌ działanie nie było w żaden sposób powiązane ze zgłoszeniem lub ujawnieniem publicznym.

(96)  Poza wyraźnym ustanowionym w przepisach zakazem prowadzenia działań odwetowych kluczowe znaczenie ma zapewnienie osobom dokonującym zgłoszenia, które doświadczyły odwetu, dostępu do środków ochrony prawnej i odszkodowania. Odpowiedni środek ochrony prawnej w każdym przypadku będzie uzależniony od rodzaju zastosowanego środka odwetowego, a szkodę należy naprawić całkowicie zgodnie z prawem krajowym. Może on przybrać formę działań mających na celu przywrócenie do pracy (np. w przypadku zwolnienia, przeniesienia lub degradacji, wstrzymania szkolenia lub awansu) lub przywrócenia unieważnionego zezwolenia, unieważnionej licencji lub ponownego zawarcia wypowiedzianej umowy; odszkodowania za rzeczywiste i przyszłe straty finansowe (za utracone w przeszłości zarobki, ale także za przyszłą utratę dochodów, koszty związane ze zmianą zawodu); odszkodowania za inne szkody gospodarcze, takie jak koszty sądowe i koszty leczenia, oraz zadośćuczynienia za szkody niemajątkowe (ból i cierpienie).

(97)  Rodzaje działań prawnych mogą się różnić w zależności od systemu prawnego, ale powinny zapewnić faktyczne i skuteczne odszkodowanie lub zadośćuczynienie, mające charakter odstraszający i proporcjonalny w odniesieniu do poniesionej szkody. W tym kontekście istotne są zasady europejskiego filaru praw socjalnych, zwłaszcza zasada nr 7, zgodnie z którą w przypadku zwolnienia z pracy pracownicy mają prawo do uzyskania wcześniej informacji o przyczynach takiego zwolnienia oraz przysługuje im rozsądny okres wypowiedzenia. Mają oni prawo do skutecznego i bezstronnego rozstrzygania sporów, a w przypadku nieuzasadnionego zwolnienia z pracy – prawo do dochodzenia roszczeń, w tym do odpowiedniego odszkodowania. Środki ochrony prawnej ustanowione na szczeblu krajowym nie powinny zniechęcać potencjalnych przyszłych sygnalistów. Na przykład dopuszczenie odszkodowania jako alternatywy dla przywrócenia do pracy w przypadku zwolnienia może prowadzić do systematycznego stosowania takiej praktyki, w szczególności przez większe organizacje, a tym samym działać odstraszająco na przyszłych sygnalistów.

(98)  Szczególne znaczenie dla osób dokonujących zgłoszenia mają tymczasowe środki ochrony prawnej stosowane do czasu zakończenia postępowania sądowego, które może być przewlekłe. W szczególności osoby dokonujące zgłoszenia powinny mieć również dostęp do tymczasowych środków zaradczych przewidzianych w prawie krajowym w celu powstrzymania gróźb i prób podjęcia działań odwetowych lub podejmowania dalszych działań odwetowych, takich jak mobbing ▌, lub zapobiegania takim formom odwetu, jak zwolnienie z pracy, których skutki mogą być trudne do odwrócenia po upływie długiego okresu i które mogą zrujnować finansowo daną osobę – co w efekcie może poważnie zniechęcić potencjalnych sygnalistów.

(99)  Działania podejmowane przeciwko osobom dokonującym zgłoszenia poza kontekstem związanym z pracą, np. w drodze postępowania dotyczącego zniesławienia, naruszenia praw autorskich, tajemnicy przedsiębiorstwa, poufności i ochrony danych osobowych, mogą również stanowić poważny czynnik zniechęcający do sygnalizowania nieprawidłowości. W takich postępowaniach osoby dokonujące zgłoszenia powinny mieć możliwość powołania się na fakt dokonania zgłoszenia lub ujawnienia zgodnie z niniejszą dyrektywą – w ramach środka obrony, pod warunkiem że zgłoszone lub ujawnione informacje były niezbędne do ujawnienia naruszenia. W takich przypadkach to na osobie występującej o wszczęcie postępowania powinien spoczywać ciężar udowodnienia, że osoba dokonująca zgłoszenia nie spełnia warunków dyrektywy.

(100)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/943 ustanawia przepisy zapewniające wystarczający i spójny poziom naprawienia szkody na drodze cywilnej w przypadku bezprawnego pozyskiwania, wykorzystywania lub ujawniania tajemnicy handlowej. Przewiduje ona jednak również, że pozyskanie, wykorzystywanie lub ujawnienie tajemnicy handlowej uznaje się za zgodne z prawem w zakresie, w jakim jest dozwolone prawem Unii. Osoby, które ujawniają tajemnice handlowe pozyskane w kontekście związanym z pracą, powinny korzystać z ochrony gwarantowanej niniejszą dyrektywą (m.in. w zakresie nieponoszenia odpowiedzialności cywilnej), tylko o ile spełniają warunki niniejszej dyrektywy, w tym warunek stanowiący, że ujawnienie było niezbędne w celu ujawnienia naruszenia objętego zakresem przedmiotowym niniejszej dyrektywy. W przypadku, gdy warunki te zostały spełnione, ujawnienia tajemnic handlowych należy uznać za „dozwolone” przez prawo Unii w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy (UE) 2016/943. Ponadto obie dyrektywy należy uznać za wzajemnie uzupełniające się, a przewidziane w dyrektywie (UE) 2016/943 środki ogólne, procedury i środki prawne służące naprawieniu szkody na drodze cywilnej, a także odstępstwa powinny nadal mieć zastosowanie w odniesieniu do każdego ujawnienia tajemnic handlowych nieobjętego zakresem stosowania niniejszej dyrektywy. Właściwe organy przyjmujące zgłoszenia zawierające tajemnice handlowe powinny zapewnić, by nie były one wykorzystywane ani ujawniane do innych celów poza to, co jest niezbędne do prowadzenia odpowiednich działań następczych w związku z tymi zgłoszeniami.

(101)  Znaczącym kosztem w przypadku osób dokonującym zgłoszenia sprzeciwiających się podjętym przeciwko nim działaniom odwetowym w formie postępowania sądowego mogą być związane z tym koszty sądowe i opłaty prawne. Chociaż osoby takie mogłyby uzyskać zwrot tych kosztów po zakończeniu postępowania, mogą nie być w stanie pokryć ich z góry, zwłaszcza jeżeli są bezrobotne i figurują na czarnej liście. Pomoc w postępowaniu karnym, szczególnie gdy osoby dokonujące zgłoszenia spełniają warunki dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1919(30), a ogólniej rzecz biorąc wsparcie na rzecz osób znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej – może mieć w niektórych przypadkach kluczowe znaczenie dla skutecznego egzekwowania przysługującego im prawa do ochrony.

(102)  Prawa osoby, której dotyczy zgłoszenie, powinny być chronione w celu uniknięcia nadszarpnięcia reputacji lub innych negatywnych konsekwencji. Ponadto zgodnie z art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej na każdym etapie postępowania prowadzonego w związku ze zgłoszeniem należy w pełni przestrzegać prawa do obrony i dostępu do środków prawnych przysługującego osobie, której dotyczy zgłoszenie. Państwa członkowskie powinny chronić poufność tożsamości osoby, której dotyczy zgłoszenie, oraz zagwarantować jej prawo ▌do obrony, w tym prawo do dostępu do akt, prawo do bycia wysłuchanym oraz prawo do skutecznego środka prawnego w odniesieniu do orzeczenia dotyczącego tej osoby zgodnie ze stosownymi procedurami przewidzianymi w prawie krajowym w kontekście dochodzeń lub prowadzonych następnie postępowań sądowych.

(103)  Każda osoba, która dozna uszczerbku – bezpośrednio lub pośrednio – w wyniku zgłoszenia lub ujawnienia publicznego niedokładnych lub wprowadzających w błąd informacji, powinna zachować przysługujące jej na mocy przepisów ogólnych prawo do ochrony i środków ochrony prawnej. Jeżeli tego rodzaju niedokładnego i wprowadzającego w błąd zgłoszenia lub ujawnienia publicznego dokonano celowo i świadomie, osoby, których dotyczą zgłoszenia, powinny być uprawnione do odszkodowania zgodnie z prawem krajowym.

(104)  Zapewnienie skuteczności przepisów dotyczących ochrony sygnalistów wymaga wprowadzenia kar o charakterze karnym, cywilnym lub administracyjnym. Kary dla osób podejmujących działania odwetowe lub inne niepożądane działania wobec osób dokonujących zgłoszenia mogą zniechęcać do podejmowania takich działań. Kary dla osób, które świadomie dokonały nieprawdziwego zgłoszenia lub ujawnienia publicznego, są też konieczne do zapobieżenia innym zgłoszeniom w złej wierze i zachowania wiarygodności systemu. Proporcjonalność takich kar powinna zagwarantować, że nie będą one odstraszać potencjalnych sygnalistów.

(105)  Wszelkie podjęte przez organy decyzje przynoszące szkodę prawom zagwarantowanym niniejszą dyrektywą, w szczególności decyzje przyjęte w myśl art. 6, podlegają kontroli sądowej zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

(106)  Na mocy niniejszej dyrektywy wprowadza się normy minimalne, a państwa członkowskie powinny być uprawnione do przyjmowania lub utrzymania w mocy przepisów korzystniejszych dla osoby dokonującej zgłoszenia, o ile takie przepisy pozostają bez uszczerbku dla środków ochrony osób, których dotyczy zgłoszenie. Transpozycja niniejszej dyrektywy nie stanowi w żadnych okolicznościach podstawy uzasadniającej zmniejszenie poziomu ochrony przyznanej już na mocy prawa krajowego osobom dokonującym zgłoszenia w dziedzinach, do których ma ona zastosowanie.

(107)  Zgodnie z art. 26 ust. 2 TFUE rynek wewnętrzny musi obejmować obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny i bezpieczny przepływ towarów i usług. Rynek wewnętrzny powinien zapewniać obywatelom Unii wartość dodaną w postaci wyższej jakości towarów i usług oraz ich większego bezpieczeństwa, zapewniając wysokie standardy w zakresie zdrowia publicznego i ochrony środowiska oraz swobodny przepływ danych osobowych. Art. 114 TFUE jest zatem właściwą podstawą prawną do przyjęcia środków niezbędnych do ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego. Oprócz art. 114 TFUE niniejsza dyrektywa powinna mieć dodatkowe szczególne podstawy prawne do przyjmowania środków unijnych w celu uwzględnienia dziedzin, które opierają się na art. 16, ▌art. 43 ust. 2, art. 50, art. 53 ust. 1, ▌art. 91, art.100, ▌art. 168 ust. 4, art.169, art. 192 ust. 1, i art. 325 ust. 4 TFUE oraz na art. 31 traktatu ustanawiającego Euratom.

(108)  Zakres przedmiotowy niniejszej dyrektywy opiera się na identyfikacji obszarów, w których wprowadzenie ochrony sygnalistów wydaje się uzasadnione i konieczne na podstawie obecnie dostępnych dowodów. Taki zakres przedmiotowy może zostać rozszerzony na dalsze obszary lub akty Unii, jeżeli okaże się to konieczne do poprawy ich egzekwowania w świetle dowodów, które mogą się pojawić w przyszłości, lub na podstawie oceny sposobu funkcjonowania niniejszej dyrektywy.

(109)  W przypadku przyjęcia późniejszych aktów prawnych istotnych dla niniejszej dyrektywy należy wskazać w stosownych przypadkach, że dyrektywa ta będzie miała zastosowanie. W razie konieczności należy zmienić art. 1 i załącznik.

(110)  Cel niniejszej dyrektywy, tj. poprawa egzekwowania przepisów w określonych obszarach polityki i działaniach, w przypadku których naruszenia prawa Unii mogą spowodować poważne szkody dla interesu publicznego, poprzez skuteczną ochronę sygnalistów, nie może zostać w wystarczający sposób osiągnięty przez państwa członkowskie działające samodzielnie lub w sposób nieskoordynowany, natomiast może zostać lepiej osiągnięty w ramach działania Unii zapewniającego minimalne normy harmonizacji w zakresie ochrony sygnalistów. Ponadto jedynie działania podejmowane na poziomie Unii mogą zapewnić spójność istniejących przepisów unijnych w zakresie ochrony sygnalistów oraz zagwarantować odpowiednie dostosowanie tych przepisów. W związku z powyższym Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(111)  Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a zwłaszcza w jej art. 11. W związku z tym niniejsza dyrektywa musi być wykonywana zgodnie z tymi prawami i zasadami poprzez zapewnienie pełnego poszanowania, między innymi, wolności wypowiedzi i  informacji, prawa do ochrony danych osobowych, wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa do wysokiego poziomu ochrony konsumentów, prawa do wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego, prawa do wysokiego poziomu ochrony środowiska, prawa do dobrej administracji, prawa do skutecznego środka prawnego i prawa do obrony.

(112)  Zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ROZDZIAŁ I

ZAKRES STOSOWANIA, WARUNKI OBJĘCIA OCHRONĄ I DEFINICJE

Artykuł 1

Cel

Celem niniejszej dyrektywy jest poprawa egzekwowania prawa i polityki Unii w określonych dziedzinach poprzez ustanowienie wspólnych minimalnych norm zapewniających wysoki poziom ochrony osób zgłaszających naruszenia prawa.

Artykuł 2

Zakres przedmiotowy

1.  ▌Niniejsza dyrektywa ustanawia wspólne minimalne normy ochrony osób zgłaszających następujące naruszenia prawa Unii:

a)  naruszenia objęte zakresem stosowania aktów Unii określonych w załączniku (część I i II) niniejszej dyrektywy w odniesieniu do następujących dziedzin:

(i)  zamówienia publiczne;

(ii)  usługi, produkty i rynki finansowe oraz zapobieganie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu;

(iii)  bezpieczeństwo produktów;

(iv)  bezpieczeństwo transportu;

(v)  ochrona środowiska;

(vi)  ochrona radiologiczna i bezpieczeństwo jądrowe;

(vii)  bezpieczeństwo żywności i pasz, zdrowie i dobrostan zwierząt;

(viii)  zdrowie publiczne;

(ix)  ochrona konsumentów;

(x)  ochrona prywatności i danych osobowych oraz bezpieczeństwo sieci i systemów informacyjnych;

b)  naruszenia mające wpływ na interesy finansowe Unii zdefiniowane w art. 325 TFUE i doprecyzowane w stosownych środkach unijnych;

c)  naruszenia dotyczące rynku wewnętrznego, o którym mowa w art. 26 ust. 2 TFUE, w tym naruszenia zasad konkurencji i zasad pomocy państwa, oraz w odniesieniu do działań, które naruszają przepisy o podatku od osób prawnych, lub praktyki mające na celu uzyskanie korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem lub celem mających zastosowanie przepisów o podatku od osób prawnych.

2.  Niniejsza dyrektywa nie uniemożliwia państwom członkowskim rozszerzenia zakresu ochrony na mocy prawa krajowego w odniesieniu do dziedzin lub aktów nieobjętych ust. 1.

Artykuł 3

Związek z innymi aktami Unii i przepisami krajowymi

1.  Jeżeli w sektorowych aktach Unii wymienionych w części II załącznika przewidziano przepisy szczegółowe dotyczące zgłaszania naruszeń, przepisy te mają zastosowanie. Przepisy niniejszej dyrektywy mają zastosowanie w zakresie, w jakim dana kwestia nie jest obowiązkowo uregulowana w tych sektorowych aktach Unii.

2.  Niniejsza dyrektywa nie wpływa na odpowiedzialność państw członkowskich za zapewnienie bezpieczeństwa narodowego ani na uprawnienia tych państw do ochrony ich podstawowych interesów bezpieczeństwa. W szczególności nie ma ona zastosowania do zgłoszeń w sprawie naruszeń przepisów dotyczących zamówień publicznych obejmujących aspekty obronności lub bezpieczeństwa, chyba że są one objęte odpowiednimi instrumentami Unii.

3.  Niniejsza dyrektywa nie wpływa na stosowanie prawa Unii ani prawa krajowego dotyczących:

a)  ochrony informacji niejawnych;

b)  ochrony prawniczej i medycznej tajemnicy zawodowej;

c)  tajemnicy narady sędziowskiej; oraz

d)  przepisów dotyczących postępowania karnego.

4.  Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na przepisy krajowe dotyczące wykonywania praw pracowników w zakresie konsultacji z ich przedstawicielami lub związkami zawodowymi, przepisy krajowe dotyczące ochrony przed nieuzasadnionym szkodliwym działaniem w wyniku takich konsultacji ani na przepisy krajowe dotyczące autonomii partnerów społecznych i ich prawa do zawierania układów zbiorowych. Pozostaje to bez uszczerbku dla poziomu ochrony przyznanego na mocy niniejszej dyrektywy.

Artykuł 4

Zakres podmiotowy

1.  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do osób dokonujących zgłoszenia, pracujących w sektorze prywatnym lub publicznym, które uzyskały informacje na temat naruszeń w kontekście związanym z pracą, w tym co najmniej:

a)  osób posiadających status pracownika w rozumieniu art. 45 ust. 1 TFUE, w tym urzędników służby cywilnej;

b)  osób posiadających status osób prowadzących działalność na własny rachunek w rozumieniu art. 49 TFUE;

c)  akcjonariuszy lub wspólników oraz osób będących członkami organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego przedsiębiorstwa, w tym członków niewykonawczych, a także wolontariuszy i stażystów otrzymujących wynagrodzenie lub nieotrzymujących wynagrodzenia;

d)  wszelkich osób pracujących pod nadzorem i kierownictwem wykonawców, podwykonawców i dostawców.

2.  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do osób dokonujących zgłoszenia również w przypadku, gdy przekazują lub ujawniają oni informacje uzyskane w ramach stosunku pracy, który od tego czasu ustał.

3.  Niniejsza dyrektywa ma również zastosowanie do osób dokonujących zgłoszenia, których stosunek pracy zostanie dopiero nawiązany – wówczas, gdy informacje dotyczące naruszenia uzyskano w trakcie procesu rekrutacji lub innych negocjacji poprzedzających zawarcie umowy.

4.  W stosownych przypadkach środki ochrony osób dokonujących zgłoszenia, o których to środkach mowa w rozdziale IV, mają również zastosowanie do:

a)  osób pomagających w dokonaniu zgłoszenia,

b)  osób trzecich powiązanych z osobami dokonującymi zgłoszenia, które mogą doświadczyć odwetu w kontekście związanym z pracą, takich jak koledzy lub krewni osoby dokonującej zgłoszenia, oraz

c)  podmiotów prawnych, które stanowią własność osoby dokonującej zgłoszenia, dla których taka osoba pracuje lub które są w inny sposób z nią powiązane w kontekście związanym z pracą.

Artykuł 5

Warunki objęcia ochroną osób dokonujących zgłoszenia

1.  Osoby zgłaszające informacje na temat naruszeń w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą kwalifikują się do ochrony, pod warunkiem że:

a)  miały uzasadnione podstawy, by sądzić, że przekazywane informacje są prawdziwe w momencie dokonywania zgłoszenia i że są one objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy;

b)  dokonały zgłoszenia wewnętrznego zgodnie z art. 7 i zgłoszenia zewnętrznego zgodnie z art. 10 lub od razu dokonały zgłoszenia zewnętrznego, lub ujawniły informacje publicznie zgodnie z art 15 niniejszej dyrektywy.

2.  Bez uszczerbku dla istniejących obowiązków, na mocy prawa Unii, w zakresie anonimowego zgłaszania naruszeń, niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na uprawnienia państw członkowskich do decydowania o tym, czy podmioty prywatne lub publiczne i właściwe organy powinny przyjmować anonimowe zgłoszenia o naruszeniach i podejmować działania w ich sprawie czy też nie.

3.  Osoby, które dokonały zgłoszenia anonimowo lub anonimowo podały informacje do wiadomości publicznej, a następnie zostały zidentyfikowane, kwalifikują się do ochrony, jeśli doświadczają odwetu i o ile spełniają warunki określone w ust. 1.

4.  Osoba zgłaszająca odpowiednim instytucjom, organom lub jednostkom organizacyjnym Unii naruszenia objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy kwalifikuje się do ochrony ustanowionej w niniejszej dyrektywie na takich samych warunkach jak osoba, która dokonała zgłoszenia zewnętrznego.

Artykuł 6

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

1)  „naruszenia” oznaczają działania lub zaniechania:

(i)  które są niezgodne z prawem i odnoszą się do aktów Unii i dziedzin objętych zakresem stosowania, o którym mowa w art. 2 i w załączniku; lub

(ii)  które są sprzeczne z przedmiotem lub celem ▌ przepisów zawartych w tych aktach Unii i dotyczących przedmiotowych dziedzin;

2)  „informacje na temat naruszeń” oznaczają informacje lub uzasadnione podejrzenia dotyczące faktycznego lub potencjalnego naruszenia, lub dotyczące prób ukrycia naruszeń, ▌do których doszło lub prawdopodobnie dojdzie w organizacji, w której osoba zgłaszająca pracuje lub pracowała, lub w innej organizacji, z którą utrzymuje lub utrzymywała kontakt w kontekście wykonywanej pracy;

3)  „zgłoszenie” oznacza przekazanie informacji na temat naruszeń;

4)  „zgłoszenie wewnętrzne” oznacza przekazanie informacji na temat naruszeń w obrębie publicznego lub prywatnego podmiotu prawnego;

5)  „zgłoszenie zewnętrzne” oznacza przekazanie informacji na temat naruszeń właściwym organom;

6)  „ujawnienie publiczne” oznacza podanie do wiadomości publicznej informacji na temat naruszeń;

7)  „osoba dokonująca zgłoszenia” oznacza osobę fizyczną ▌, która zgłasza lub ujawnia informacje na temat naruszeń uzyskane w kontekście związanym z pracą;

8)  „osoba pomagająca w dokonaniu zgłoszenia” oznacza osobę fizyczną, która pomaga osobie dokonującej zgłoszenia w tej czynności w kontekście związanym z pracą i której pomoc nie powinna być ujawniona;

9)  „kontekst związany z pracą” oznacza obecne lub przyszłe działania związane z pracą w sektorze publicznym lub prywatnym, w ramach których – niezależnie od ich charakteru – osoby mogą uzyskać informacje na temat naruszeń i doświadczyć odwetu w przypadku ich zgłoszenia;

10)  „osoba, której dotyczy zgłoszenie” oznacza osobę fizyczną lub prawną wskazaną w zgłoszeniu lub ujawnieniu jako osoba, która dopuściła się naruszenia lub która jest z nim powiązana;

11)  „odwet” oznacza bezpośrednie lub pośrednie działanie lub zaniechanie mające miejsce w kontekście związanym z pracą, które jest wywołane przez zgłoszenie wewnętrzne lub zewnętrzne lub ujawnienie publiczne i które powoduje lub może spowodować nieuzasadnioną szkodę dla osoby dokonującej zgłoszenia;

12)  „działania następcze” oznaczają wszelkie działania podjęte przez odbiorcę zgłoszenia ▌lub właściwy organ w celu oceny prawdziwości zarzutów zawartych w zgłoszeniu oraz, w stosownych przypadkach, w celu zaradzenia zgłoszonemu naruszeniu, w tym poprzez takie działania, jak wewnętrzne postępowanie wyjaśniające, dochodzenie, postępowanie karne, działania podejmowane w celu odzyskania środków i zakończenie postępowania;

13)  „informacje zwrotne” oznaczają przekazanie osobom dokonującym zgłoszenia informacji na temat planowanych lub podjętych działań następczych w związku z ich zgłoszeniem i na temat powodów tych działań;

14)  „właściwy organ” oznacza każdy organ krajowy uprawniony do przyjmowania zgłoszeń zgodnie z rozdziałem III i przekazywania informacji zwrotnych osobom dokonującym zgłoszenia lub wyznaczony do wykonywania obowiązków przewidzianych w niniejszej dyrektywie, w szczególności w odniesieniu do działań następczych podejmowanych w związku ze zgłoszeniami.

ROZDZIAŁ II

ZGŁOSZENIA WEWNĘTRZNE I DZIAŁANIA NASTĘPCZE PODEJMOWANE W ZWIĄZKU ZE ZGŁOSZENIAMI

Artykuł 7

Zgłoszenia za pośrednictwem kanałów wewnętrznych

1.  Co do zasady i bez uszczerbku dla art. 10 i 15 informacje na temat naruszeń objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy mogą być przekazywane za pośrednictwem wewnętrznych kanałów i procedur przewidzianych w niniejszym rozdziale.

2.  Państwa członkowskie będą zachęcać do wykorzystywania kanałów wewnętrznych przed dokonaniem zgłoszenia zewnętrznego, w przypadkach gdy naruszeniu można skutecznie zaradzić wewnątrz organizacji, a osoba dokonująca zgłoszenia uważa, że nie jest zagrożona odwetem.

3.  Odpowiednie informacje dotyczące takiego korzystania z kanałów wewnętrznych zapewniane są w kontekście informacji przekazywanych przez podmioty prawne w sektorach publicznym i prywatnym zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. g) i przez właściwe organy zgodnie z art. 12 ust. 4 lit. a) i art. 13.

Artykuł 8

Obowiązek ustanowienia kanałów wewnętrznych

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by podmioty prawne w sektorach prywatnym i publicznym ustanowiły wewnętrzne kanały i procedury na potrzeby dokonywania zgłoszeń i podejmowania działań następczych w związku z tymi zgłoszeniami, po konsultacji i w porozumieniu z partnerami społecznymi, jeśli tak przewiduje prawo krajowe.

2.  Takie kanały i procedury powinny umożliwić pracownikom podmiotu dokonywanie zgłoszeń. Mogą one umożliwić dokonywanie zgłoszeń przez inne osoby utrzymujące kontakt z podmiotem w kontekście związanym z pracą, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. b), c) i d) ▌.

3.  Do podmiotów prawnych w sektorze prywatnym, o których mowa w ust. 1, zaliczają się podmioty zatrudniające co najmniej 50 pracowników.

4.  Kryterium określone w ust. 3 nie ma zastosowania do podmiotów objętych zakresem stosowania aktów Unii wymienionych w części I.B i w części II załącznika.

5.  Kanały dokonywania zgłoszeń mogą być obsługiwane wewnętrznie przez wyznaczoną do tego celu osobę lub wyznaczony dział lub zapewniane zewnętrznie przez stronę trzecią. Zabezpieczenia i wymogi, o których mowa w art. 9 ust. 1, muszą być respektowane w równym stopniu przez strony trzecie, którym powierzono obsługę kanału dokonywania zgłoszeń dotyczących podmiotu prywatnego.

6.  Podmioty prawne w sektorze prywatnym zatrudniające od 50 do 249 pracowników mogą dzielić się zasobami w zakresie przyjmowania zgłoszeń i ewentualnie również w zakresie prowadzenia dochodzeń w ich sprawie. Pozostaje to bez uszczerbku dla ich obowiązków w zakresie zachowania poufności, przekazywania informacji zwrotnych oraz rozpatrywania zgłoszonego naruszenia.

7.  Po dokonaniu odpowiedniej oceny ryzyka, uwzględniającej charakter działalności podmiotów i wynikający z niej poziom ryzyka, zwłaszcza w dziedzinie środowiska i zdrowia publicznego, państwa członkowskie mogą zobowiązać ▌ prywatne podmioty prawne zatrudniające mniej niż 50 pracowników do ustanowienia kanałów i procedur na potrzeby zgłoszeń wewnętrznych.

8.  O każdej decyzji podjętej przez dane państwo członkowskie, by zobowiązać, na mocy ust. 7, prywatne podmioty prawne do ustanowienia kanałów na potrzeby zgłoszeń wewnętrznych powiadamia się Komisję, podając uzasadnienie i kryteria zastosowane w ocenie ryzyka. Komisja informuje o tej decyzji pozostałe państwa członkowskie.

9.  Do podmiotów prawnych w sektorze publicznym, o których mowa w ust. 1, zaliczają się wszystkie publiczne podmioty prawne, w tym podmioty będące własnością lub znajdujące się pod kontrolą publicznego podmiotu prawnego.

Państwa członkowskie mogą zwolnić z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, gminy liczące mniej niż 10 000 mieszkańców lub zatrudniające mniej niż 50 pracowników lub inne podmioty zatrudniające mniej niż 50 pracowników.

Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że kanały na potrzeby zgłoszeń wewnętrznych są wspólne dla kilku gmin lub obsługiwane przez wspólne organy gminne zgodnie z prawem krajowym, pod warunkiem że wspólne kanały wewnętrzne są odrębne i niezależne od kanałów zewnętrznych.

Artykuł 9

Procedury na potrzeby zgłoszeń wewnętrznych i działań następczych podejmowanych w związku ze zgłoszeniami wewnętrznymi

1.  Procedury na potrzeby zgłoszeń wewnętrznych i działań następczych podejmowanych w związku ze zgłoszeniami wewnętrznymi, o których to procedurach mowa w art. 8, obejmują następujące elementy:

a)  kanały przyjmowania zgłoszeń zaprojektowane, ustanowione i obsługiwane w bezpieczny sposób zapewniający poufność tożsamości osoby dokonującej zgłoszenia i każdej strony trzeciej wymienionej w zgłoszeniu oraz uniemożliwiający uzyskanie dostępu nieupoważnionym członkom personelu;

b)  potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia wysyłane do osoby, która go dokonała, w terminie nieprzekraczającym siedmiu dni od jego otrzymania;

c)  wyznaczenie bezstronnej osoby lub bezstronnego wydziału właściwych do podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami, przy czym może to być ta sama osoba lub ten sam wydział, które przyjmują zgłoszenia; taka wyznaczona osoba lub wydział będą komunikować się z osobą dokonującą zgłoszenia i w stosownych przypadkach prosić o dalsze informacje oraz będą przekazywać tej osobie informacje zwrotne;

d)  podejmowanie działań następczych przez wyznaczoną osobę lub wyznaczony wydział z zachowaniem należytej staranności;

e)  podejmowanie działań następczych z zachowaniem należytej staranności, gdy prawo krajowe przewiduje takie działania w odniesieniu do zgłoszeń anonimowych;

f)  rozsądny termin na przekazanie osobie dokonującej zgłoszenia informacji zwrotnych na temat działań następczych w związku ze zgłoszeniem – nieprzekraczający trzech miesięcy, liczony od potwierdzenia otrzymania zgłoszenia lub, w przypadku niewysłania potwierdzenia, od upłynięcia siedmiodniowego terminu po dokonaniu zgłoszenia;

g)  jasne i łatwo dostępne informacje na temat ▌warunków i procedur na potrzeby dokonywania zgłoszeń zewnętrznych do właściwych organów zgodnie z art. 10 oraz, w stosownych przypadkach, do instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii.

2.  Kanały przewidziane w ust. 1 lit. a) umożliwiają dokonywanie zgłoszeń na piśmie lub ustnie, za pośrednictwem linii telefonicznych lub innych systemów komunikacji głosowej oraz, na wniosek osoby dokonującej zgłoszenia, w formie bezpośredniego spotkania zorganizowanego w rozsądnym terminie.

ROZDZIAŁ III

ZGŁOSZENIA ZEWNĘTRZNE I DZIAŁANIA NASTĘPCZE PODEJMOWANE W ZWIĄZKU ZE ZGŁOSZENIAMI

Artykuł 10

Zgłoszenia za pośrednictwem kanałów zewnętrznych

Bez uszczerbku dla art. 15 osoby dokonujące zgłoszenia przekazują informacje na temat naruszeń objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy z wykorzystaniem kanałów i procedur, o których mowa w art. 11 i 12, po skorzystaniu z kanału wewnętrznego lub dokonując zgłoszenia bezpośrednio właściwym organom.

Artykuł 11

Obowiązek ustanowienia kanałów na potrzeby zgłoszeń zewnętrznych i podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami

1.  Państwa członkowskie wyznaczają organy właściwe do przyjmowania zgłoszeń, przekazywania informacji zwrotnych na ich temat i podejmowania działań następczych w związku z nimi i zapewniają tym organom odpowiednie zasoby.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy:

a)  ustanowiły niezależne i autonomiczne kanały na potrzeby zgłoszeń zewnętrznych ▌ w celu przyjmowania i przetwarzania informacji przekazywanych przez osobę dokonującą zgłoszenia;

b)  niezwłocznie potwierdzały przyjęcie zgłoszenia – w ciągu siedmiu dni od tego otrzymania, chyba że osoba dokonująca zgłoszenia wyraźnie sprzeciwiła się takiemu działaniu lub właściwy organ ma uzasadnione powody, by sądzić, że potwierdzenie otrzymania zgłoszenia zagrozi ochronie tożsamości tej osoby;

c)  podejmowały działania następcze z zachowaniem należytej staranności;

d)  przekazały osobie dokonującej zgłoszenia informacje zwrotne na temat działań następczych podjętych w związku ze zgłoszeniem – w rozsądnym terminie, nieprzekraczającym trzech miesięcy lub, w należycie uzasadnionych przypadkach – sześciu miesięcy. Właściwe organy informują osobę dokonującą zgłoszenia o ostatecznym wyniku dochodzenia, zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym;

e)  przekazały –w razie potrzeby i w stosownych terminie – właściwym instytucjom, organom lub jednostkom organizacyjnym Unii informacje zawarte w zgłoszeniu w celu przeprowadzenia dalszego dochodzenia, o ile jest to przewidziane w prawie krajowymi lub prawie Unii.

3.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że właściwe organy po dokonaniu należytej oceny sprawy mają możliwość stwierdzenia, że zgłoszone naruszenie ma wyraźnie niewielką wagę i nie wymaga podjęcia dalszych działań następczych zgodnie z niniejszą dyrektywą. Pozostaje to bez uszczerbku dla innych obowiązków lub innych mających zastosowanie procedur w zakresie rozpatrywania zgłoszonego naruszenia i dla ochrony przyznanej niniejszą dyrektywą w związku ze zgłoszeniami dokonywanymi za pośrednictwem wewnętrznych lub zewnętrznych kanałów. W takim przypadku właściwe organy informują osobę dokonującą zgłoszenia o swojej decyzji i o powodach jej podjęcia.

4.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że właściwe organy mają możliwość postanowienia, że powtarzające się zgłoszenia, w których nie zawarto żadnych nowych istotnych informacji w porównaniu z wcześniejszym, zamkniętym już zgłoszeniem, nie wymagają działań następczych, chyba że nowe okoliczności prawne lub faktyczne uzasadniają podjęcie innych działań. W takim przypadku właściwe organy informują osobę dokonującą zgłoszenia o powodach swojej decyzji.

5.  Państwa członkowskie mogą postanowić, że w przypadku napływu wielu zgłoszeń właściwe organy mają możliwość zajmowania się w trybie priorytetowym zgłoszeniami dotyczącymi poważnych naruszeń lub naruszeń związanych z zasadniczymi przepisami objętymi zakresem niniejszej dyrektywy, bez uszczerbku dla terminu określonego w ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu.

6.  Państwa członkowskie zapewniają, aby każdy organ, który otrzymał zgłoszenie, ale nie jest właściwy do podjęcia działań w związku ze zgłoszonym naruszeniem, przekazał je właściwemu organowi w rozsądnym terminie i w bezpieczny sposób, oraz zapewniają, aby osoba dokonująca zgłoszenia została o takim przekazaniu niezwłocznie poinformowana.

Artykuł 12

Struktura kanałów na potrzeby zgłoszeń zewnętrznych

1.  ▌Kanały na potrzeby zgłoszeń zewnętrznych uznaje się za niezależne i autonomiczne, pod warunkiem że spełniają wszystkie następujące kryteria:

a)  zostały zaprojektowane i ustanowione oraz są obsługiwane w sposób zapewniający kompletność, integralność i poufność informacji oraz uniemożliwiający uzyskanie dostępu nieupoważnionym członkom personelu właściwego organu;

b)  pozwalają na przechowywanie informacji w sposób trwały zgodnie z art. 18, aby zapewnić możliwość prowadzenia dalszych dochodzeń.

2.  Kanały na potrzeby zgłoszeń zewnętrznych umożliwiają dokonywanie zgłoszeń na piśmie lub ustnie, za pośrednictwem linii telefonicznych lub innych systemów komunikacji głosowej, a na wniosek osoby dokonującej zgłoszenia – w formie bezpośredniego spotkania zorganizowanego w rozsądnym terminie.

3.  Właściwe organy zapewniają, by w przypadkach gdy zgłoszenie zostaje dostarczone innymi kanałami niż te, o których mowa w ust. 1 i 2 lub otrzymują je członkowie personelu, którzy nie są odpowiedzialni za rozpatrywanie zgłoszeń, powstrzymują się oni od ujawniania jakichkolwiek informacji mogących skutkować ustaleniem tożsamości osoby dokonującej zgłoszenia lub osoby, której dotyczy zgłoszenie, i niezwłocznie przekazują zgłoszenie bez wprowadzania do niego zmian ▌ członkom personelu odpowiedzialnym za rozpatrywanie zgłoszeń.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy wyznaczyły członków personelu odpowiedzialnych za rozpatrywanie zgłoszeń, a w szczególności odpowiedzialnych za:

a)  przekazywanie wszystkim zainteresowanym osobom informacji na temat procedur dokonywania zgłoszeń;

b)  przyjmowanie zgłoszeń i podejmowanie działań następczych w związku z tymi zgłoszeniami;

c)  utrzymywanie kontaktu z osobą dokonującą zgłoszenia w celu przekazywania informacji zwrotnych i uzyskiwania dalszych informacji w razie potrzeby.

5.  Ci wyznaczeni członkowie personelu przechodzą specjalne szkolenie z zakresu rozpatrywania zgłoszeń.

Artykuł 13

Informacje dotyczące przyjmowania zgłoszeń oraz podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami

Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy publikowały na swoich stronach internetowych w oddzielnej, łatwej do zidentyfikowania i łatwo dostępnej sekcji co najmniej następujące informacje:

a)  warunki, które osoby dokonujące zgłoszenia muszą spełnić, aby mogły kwalifikować się do ochrony na mocy niniejszej dyrektywy;

b)  dane kontaktowe do korzystania z kanałów na potrzeby zgłoszeń zewnętrznych, o których to kanałach mowa w art. 12, zwłaszcza adres pocztowy i elektroniczny oraz numery telefonów, ze wskazaniem czy rozmowy telefoniczne są nagrywane ▌;

c)  procedury stosowane w przypadku zgłaszania naruszeń, w tym informacje o tym, jaki może być wymagany przez właściwy organ sposób wyjaśnienia zgłoszonych informacji lub przedstawienia dodatkowych informacji, informacje o terminach na przekazanie informacji zwrotnych osobie dokonującej zgłoszenia oraz o rodzaju i zawartości takich informacji;

d)  zasady poufności mające zastosowanie do zgłoszeń, a w szczególności informacje związane z przetwarzaniem danych osobowych zgodnie z art. 17 niniejszej dyrektywy, art 5 i 13 rozporządzenia (UE) 2016/679, art. 13 dyrektywy (UE) 2016/680 i art. 11 rozporządzenia (UE) 2018/1725 – w zależności od przypadku;

e)  charakter działań następczych, jakie należy podjąć w związku ze zgłoszeniami;

f)  środki ochrony prawnej i procedury dostępne w przypadku odwetu oraz możliwości uzyskania poufnej porady przez osoby rozważające dokonanie zgłoszenia;

g)  oświadczenie, w którym wyraźnie wyjaśnia się warunki, po których spełnieniu osoby dokonujące zgłoszenia do właściwego organu nie ponoszą odpowiedzialności za naruszenie poufności, o czym mowa w art. 21 ust. 4;

h)  w stosownych przypadkach informacje kontaktowe niezależnego organu administracyjnego, o którym mowa w art. 20 ust. 2.

Artykuł 14

Przegląd procedur dokonywany przez właściwe organy

Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy regularnie, a przynajmniej raz na trzy lata, przeprowadzały przegląd procedur przyjmowania zgłoszeń oraz podejmowania działań następczych w związku z tymi zgłoszeniami. Dokonując przeglądu takich procedur, właściwe organy uwzględniają swoje doświadczenie oraz doświadczenie innych właściwych organów i odpowiednio dostosowują swoje procedury.

ROZDZIAŁ IV

UJAWNIENIA PUBLICZNE

Artykuł 15

Ujawnienia publiczne

1.  Osoba, która podaje do wiadomości publicznej informacje na temat naruszeń objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, kwalifikuje się do ochrony na mocy niniejszej dyrektywy, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:

a)  osoba ta dokonała najpierw zgłoszenia poprzez kanał wewnętrzny i zewnętrzny, lub od razu poprzez kanał zewnętrzny zgodnie z rozdziałami II i III, ale w odpowiedzi na jej zgłoszenie nie podjęto żadnych odpowiednich działań w terminie, o którym mowa w art. 9 ust. 1 lit. f) i w art. 11 ust. 2 lit. d); lub

b)  osoba ta miała uzasadnione podstawy, by sądzić, że:

(i)  naruszenie może stanowić bezpośrednie lub oczywiste zagrożenie dla interesu publicznego, na przykład w przypadku sytuacji wyjątkowej lub ryzyka wystąpienia nieodwracalnej szkody; lub

(ii)  w przypadku dokonania zgłoszenia zewnętrznego grozić jej będzie odwet lub istnieje niewielkie prawdopodobieństwo skutecznego zaradzenia naruszeniu z uwagi na szczególne okoliczności sprawy, takie jak ryzyko ukrycia lub zniszczenia dowodów lub ryzyko istnienia zmowy między organem a sprawcą naruszenia lub uczestnictwa organu w naruszeniu.

2.  Niniejszy artykuł nie ma zastosowania w przypadkach, gdy dana osoba ujawnia informacje bezpośrednio do prasy zgodnie ze szczególnymi przepisami krajowymi ustanawiającymi system ochrony w związku z wolnością wypowiedzi i informacji.

ROZDZIAŁ V

ZASADY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO ZGŁOSZEŃ WEWNĘTRZNYCH I ZEWNĘTRZNYCH

Artykuł 16

Obowiązek poufności

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by tożsamość osoby dokonującej zgłoszenia nie została ujawniona – bez wyraźnej zgody tej osoby – żadnej osobie, która nie jest upoważnionym członkiem personelu właściwym do przyjmowania zgłoszeń i podejmowania w związku z nimi działań następczych. Ma to również zastosowanie do wszelkich innych informacji, na podstawie których można by bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować tożsamość tej osoby.

2.  W drodze odstępstwa od ust. 1 tożsamość osoby dokonującej zgłoszenia i wszelkie inne informacje, o których mowa w ust. 1, mogą zostać ujawnione jedynie wtedy, gdy takie ujawnienie jest koniecznym i proporcjonalnym obowiązkiem wynikającym z prawa Unii lub prawa krajowego w kontekście prowadzonych przez organy krajowe dochodzeń lub postępowań sądowych, w tym w celu zagwarantowania prawa do obrony przysługującego osobie, której dotyczy zgłoszenie.

3.  Takie ujawnienia powinny być objęte odpowiednimi zabezpieczeniami zgodnie z obowiązującymi przepisami. W szczególności zanim tożsamość osoby dokonującej zgłoszenia zostanie ujawniona, musi ona zostać o tym zamierzeniu poinformowana, chyba że takie poinformowanie mogłoby zagrozić dochodzeniu lub postępowaniu sądowemu. Informując osobę dokonującą zgłoszenia, właściwy organ przesyła jej na piśmie uzasadnienie wyjaśniające powody ujawnienia odnośnych poufnych danych.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, by właściwe organy otrzymujące zgłoszenia, w tym zgłoszenia zawierające tajemnice handlowe, nie wykorzystywały ich ani ich nie ujawniały do innych celów, poza to co jest niezbędnie do prowadzenia odpowiednich działań następczych w związku ze zgłoszeniami.

Artykuł 17

Przetwarzanie danych osobowych

Wszelkiego przetwarzania danych osobowych zgodnie z niniejszą dyrektywą, w tym wymiany lub przekazywania danych osobowych przez właściwe organy, należy dokonywać zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 i dyrektywą (UE) 2016/680. Wszelka wymiana i wszelkie przekazywanie informacji przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii muszą odbywać się zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1725.

Dane osobowe, które w sposób oczywisty nie mają znaczenia w kontekście rozpatrywania konkretnej sprawy, nie są zbierane, a w razie przypadkowego zebrania są usuwane bez zbędnej zwłoki.

Artykuł 18

Prowadzenie rejestrów ▌ zgłoszeń

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by właściwe organy oraz prywatne i publiczne podmioty prawne rejestrowały każde przyjęte zgłoszenie zgodnie z wymogami w zakresie poufności przewidzianymi w art. 16 niniejszej dyrektywy. Zgłoszenia przechowuje się nie dłużej niż jest to konieczne i proporcjonalne w świetle obowiązku nałożonego na właściwe organy oraz prywatne i publiczne podmioty prawne na mocy niniejszej dyrektywy.

2.  Jeżeli zgłoszenie dokonywane jest za pośrednictwem nagrywanej linii telefonicznej lub innego systemu komunikacji głosowej, właściwe organy oraz prywatne i publiczne podmioty prawne – za zgodą osoby dokonującej zgłoszenia – mają prawo udokumentować zgłoszenie ustne w jeden z następujących sposobów:

a)  w postaci nagrania rozmowy w formie trwałej i możliwej do wyszukania;

b)  w postaci kompletnego i dokładnego zapisu rozmowy przygotowanego przez ▌ członków personelu właściwego organu odpowiedzialnych za rozpatrywanie zgłoszeń.

Właściwe organy oraz publiczne i prywatne podmioty prawne umożliwiają osobie dokonującej zgłoszenia sprawdzenie, poprawienie i zatwierdzenie zapisu rozmowy telefonicznej poprzez jego podpisanie.

3.  Jeżeli zgłoszenie dokonywane jest za pośrednictwem nienagrywanej linii telefonicznej lub innego systemu komunikacji głosowej, właściwe organy oraz prywatne i publiczne podmioty prawne mają prawo udokumentować zgłoszenie ustne w formie dokładnego protokołu rozmowy sporządzonego przez ▌ członków personelu odpowiedzialnych za rozpatrywanie zgłoszeń. Właściwe organy oraz publiczne i prywatne podmioty prawne umożliwiają osobie dokonującej zgłoszenia sprawdzenie, poprawienie i zatwierdzenie ▌ protokołu rozmowy telefonicznej poprzez jego podpisanie.

4.  Jeżeli dana osoba zwróci się o spotkanie z ▌ członkami personelu właściwych organów lub prywatnych i publicznych podmiotów prawnych w celu dokonania zgłoszenia zgodnie z art. 9 ust. 2 i art. 12 ust 2 ▌, właściwe organy oraz prywatne i publiczne podmioty prawne zapewniają, za zgodą osoby zgłaszającej, przechowywanie kompletnych i dokładnych zapisów ze spotkania w trwałej i możliwej do wyszukania formie.

Właściwe organy oraz prywatne i publiczne podmioty prawne mają prawo dokumentować zapisy ze spotkania w jeden z następujących sposobów:

a)  w postaci nagrania rozmowy w formie trwałej i możliwej do wyszukania;

b)  w postaci kompletnego i dokładnego protokołu spotkania przygotowanego przez ▌ członków personelu właściwego organu odpowiedzialnych za rozpatrywanie zgłoszeń.

Właściwe organy oraz publiczne i prywatne podmioty prawne umożliwiają osobie dokonującej zgłoszenia sprawdzenie, poprawienie i zatwierdzenie protokołu spotkania poprzez jego podpisanie.

ROZDZIAŁ VI

ŚRODKI OCHRONY

Artykuł 19

Zakaz działań odwetowych

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zakazać wszelkich form bezpośredniego lub pośredniego odwetu ▌, w tym gróźb i prób odwetu, w tym w szczególności odwetu w następujących formach:

a)  zawieszenia, przymusowego urlopu bezpłatnego, zwolnienia lub równoważnych środków;

b)  degradacji lub wstrzymania awansu;

c)  przekazania obowiązków, zmiany miejsca pracy, obniżenia wynagrodzenia, zmiany godzin pracy;

d)  wstrzymania szkoleń;

e)  negatywnej oceny wyników lub wystawienia negatywnej opinii o pracowniku;

f)  nałożenia lub zastosowania jakiejkolwiek kary dyscyplinarnej, nagany lub innej kary, w tym finansowej;

g)  przymusu, zastraszania, mobbingu lub wykluczenia ▌;

h)  dyskryminacji, niekorzystnego lub niesprawiedliwego traktowania;

i)  nieprzekształcenia umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, w sytuacji gdy pracownik mógł mieć uzasadnione oczekiwania, że zostanie mu zaoferowane stałe zatrudnienie;

j)  nieprzedłużenia lub przedterminowego rozwiązania umowy o pracę na czas określony;

k)  szkody, w tym nadszarpnięcia reputacji danej osoby, zwłaszcza w mediach społecznościowych, lub strat finansowych, w tym strat gospodarczych i utraty dochodu;

l)  umieszczenia na czarnej liście na podstawie nieformalnego lub formalnego porozumienia sektorowego lub branżowego, co oznacza, że dana osoba nie znajdzie w przyszłości zatrudnienia w danym sektorze lub danej branży;

m)  przedterminowego rozwiązania lub wypowiedzenia umowy dotyczącej towarów lub umowy o świadczenie usług;

n)  unieważnienia licencji lub zezwolenia;

o)  kierowania na badania psychiatryczne lub lekarskie.

Artykuł 20

Środki wsparcia

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by osoby, o których mowa w art. 4, miały w razie potrzeby dostęp do środków wsparcia, do których należą w szczególności:

(i)  bezpłatny i otwarty dla wszystkich dostęp do kompleksowych i obiektywnych informacji oraz porad na temat dostępnych procedur i środków ochrony prawnej mających na celu ochronę przed odwetem oraz na temat praw przysługujących osobie, której dotyczy zgłoszenie;

(ii)  ▌ dostęp do skutecznej pomocy ze strony właściwych organów w kontaktach z wszelkimi odpowiednimi organami zaangażowanymi w ochronę przed odwetem, w tym, jeżeli jest to przewidziane w prawie krajowym, do uzyskania zaświadczenia, że kwalifikują się one do ochrony na mocy niniejszej dyrektywy;

(iii)  dostęp do pomocy prawnej w postępowaniach karnych i transgranicznych postępowaniach cywilnych zgodnie z dyrektywą (UE) 2016/1919 i dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE oraz dostęp do pomocy prawnej w dalszych postępowaniach, a także doradztwo prawne i inna pomoc prawna zgodnie z prawem krajowym.

2.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć na rzecz osób dokonujących zgłoszenia pomoc finansową i wsparcie, w tym wsparcie psychologiczne, udzielane w toku postępowania sądowego.

3.  Środki wsparcia, o których mowa w niniejszym artykule, mogą być świadczone, w stosownych przypadkach, przez centrum informacyjne lub jeden, wyraźnie określony, niezależny organ administracyjny.

Artykuł 21

Środki ochrony ▌przed odwetem

1.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić ochronę przed odwetem osobom dokonującym zgłoszenia, które spełniają warunki określone w art. 5. Takie środki obejmują w szczególności środki określone w ust. 2–8.

2.  Bez uszczerbku dla art. 3 ust. 2 i 3, uznaje się, że osoby dokonujące zgłoszenia lub ujawnienia publicznego zgodnie z niniejszą dyrektywą nie naruszyły żadnych ograniczeń w zakresie ujawniania informacji i nie ponoszą żadnej odpowiedzialności w związku z takim zgłoszeniem lub ujawnieniem, pod warunkiem że miały uzasadnione podstawy, by sądzić, że zgłoszenie lub ujawnienie tych informacji jest niezbędne do wykazania naruszenia zgodnie z niniejszą dyrektywą.

3.  Osoby dokonujące zgłoszenia nie ponoszą odpowiedzialności w związku z uzyskaniem odpowiednich informacji lub dostępem do nich, pod warunkiem że takie uzyskanie lub dostęp nie stanowią samodzielnego przestępstwa. W przypadku takiego przestępstwa kwestię odpowiedzialności karnej nadal reguluje właściwe prawo krajowe.

4.  Wszelka ewentualna odpowiedzialność osób dokonujących zgłoszenia wynikająca z działań lub zaniechań, które nie są związane ze zgłoszeniem i nie są niezbędne do ujawnienia naruszenia zgodnie z niniejszą dyrektywą, jest nadal uregulowana właściwym prawem Unii lub prawem krajowym.

5.  W ▌ postępowaniach przed sądem lub innym organem dotyczących szkody poniesionej przez osobę dokonującą zgłoszenia – z zastrzeżeniem, że osoba ta stwierdziła, iż w wyniku dokonania zgłoszenia lub ujawnienia publicznego poniosła szkodę – przyjmuje się, że szkoda została wyrządzona w odwecie▌ za zgłoszenie lub ujawnienie. W takich przypadkach na osobie, która podjęła działania powodujące szkodę, spoczywa ciężar udowodnienia, że działania te ▌ przeprowadziła z należycie uzasadnionych powodów.

6.  Osobom dokonującym zgłoszenia i osobom pomagającym w dokonaniu zgłoszenia przysługuje – w stosownych przypadkach – dostęp do środków zaradczych w odpowiedzi na odwet, w tym do tymczasowych środków zaradczych obowiązujących do czasu zakończenia postępowania sądowego, zgodnie z przepisami krajowymi.

7.  ▌ W postępowaniach sądowych, na przykład dotyczących zniesławienia, naruszenia praw autorskich, naruszenia tajemnicy, naruszenia przepisów o ochronie danych, naruszenia tajemnicy handlowej, lub w przypadku wniosków o odszkodowanie na podstawie prywatnego, publicznego lub zbiorowego prawa pracy osoby dokonujące zgłoszenia nie ponoszą jakiejkolwiek odpowiedzialności za dokonanie zgłoszenia lub ujawnienie publiczne zgodnie z niniejszą dyrektywą i mają prawo wystąpić o umorzenie postępowania, powołując się na to zgłoszenie lub ujawnienie, pod warunkiem że osoby te miały uzasadnione podstawy, by sądzić, że zgłoszenie lub ujawnienie jest niezbędne do wykazania naruszenia zgodnie z niniejszą dyrektywą. W przypadku gdy dana osoba dokonuje zgłoszenia lub ujawnia publicznie informacje na temat naruszeń objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, które to informacje zawierają tajemnice handlowe i spełniają warunki niniejszej dyrektywy, takie zgłoszenie lub ujawnienie publiczne uznaje się za zgodne z prawem z zastrzeżeniem spełnienia warunków art. 3 ust. 2 dyrektywy (UE) 2016/943.

8.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić środki ochrony prawnej i pełne odszkodowanie za szkody poniesione przez osoby dokonujące zgłoszenia, spełniające warunki określone w art. 5 zgodnie z prawem krajowym.

Artykuł 22

Środki ochrony osób, których dotyczy zgłoszenie

1.  Zgodnie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej państwa członkowskie zapewniają osobom, których dotyczy zgłoszenie, pełne korzystania z prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu oraz domniemanie niewinności i prawo do obrony, w tym prawo do bycia wysłuchanym i prawo dostępu do akt ▌.

2.  Właściwe organy zapewniają, zgodnie z prawem krajowym, ▌ochronę tożsamości osób, których dotyczy zgłoszenie, tak długo jak dochodzenie jest w toku.

3.  Procedury określone w art. 12, 17 i 18 mają również zastosowanie do ochrony tożsamości osób, których dotyczy zgłoszenie.

Artykuł 23

Kary

1.  Państwa członkowskie ustanawiają skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary stosowane wobec osób fizycznych lub prawnych, które:

a)  utrudniają lub próbują utrudniać dokonywanie zgłoszeń;

b)  podejmują działania odwetowe wobec ▌ osób, o których mowa w art. 4;

c)  wszczynają uciążliwe postępowania przeciwko ▌ osobom, o których mowa w art. 4;

d)  dopuszczają się naruszeń obowiązku zachowania poufności tożsamości osób dokonujących zgłoszenia, o którym to obowiązku mowa w art. 16.

2.  Państwa członkowskie przewidują skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary dla osób, wobec których ustalono, że świadomie dokonały fałszywych zgłoszeń lub fałszywych ujawnień publicznych. Państwa członkowskie przewidują również, zgodnie z prawem krajowym, środki odszkodowawcze za szkody wynikające z takich zgłoszeń lub ujawnień.

Artykuł 24

Brak możliwości uchylenia praw i środków zaradczych

Państwa członkowskie zapewniają, by prawa i środki ochrony prawnej przewidziane w niniejszej dyrektywie nie mogły zostać uchylone lub ograniczone przez żadną umowę, politykę, formę zatrudnienia lub warunki zatrudnienia, w tym umowę o arbitraż na etapie przedspornym.

ROZDZIAŁ VII

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 25

Korzystniejsze traktowanie i klauzula o nieobniżaniu poziomu ochrony

1.  Państwa członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać w mocy przepisy, które są korzystniejsze dla osób dokonujących zgłoszenia niż prawa przyznane im na mocy niniejszej dyrektywy, bez uszczerbku dla art. 22 i art. 23 ust. 2.

2.  Wdrożenie niniejszej dyrektywy nie może w żadnym wypadku stanowić podstawy do obniżenia poziomu ochrony już zapewnianego przez państwa członkowskie w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.

Artykuł 26

Transpozycja i okres przejściowy

1.  Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia ... [2 lata od daty przyjęcia].

2.  W ramach odstępstwa od ust. 1, w przypadku podmiotów prawnych zatrudniających więcej niż 50 pracowników, ale mniej niż 250 pracowników, państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wypełnienia obowiązku ustanowienia kanałów wewnętrznych, o którym mowa w art. 8 ust. 3, do dnia ... [2 lata od daty transpozycji].

3.   Przyjmowane przez państwa członkowskie przepisy, o których mowa w ust. 1 i 2, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Sposób dokonywania takiego odniesienia określany jest przez państwa członkowskie. Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Artykuł 27

Monitorowanie, ocena i przegląd

1.  Państwa członkowskie przekazują Komisji wszelkie istotne informacje dotyczące wdrażania i stosowania niniejszej dyrektywy. Na podstawie przekazanych informacji Komisja, do dnia ... [2 lata od daty transpozycji] przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wdrażania i stosowania niniejszej dyrektywy.

2.  Bez uszczerbku dla obowiązków sprawozdawczych określonych w innych aktach prawnych Unii państwa członkowskie przedkładają Komisji corocznie następujące dane statystyczne na temat zgłoszeń, o których mowa w rozdziale III, najlepiej w formie zagregowanej, jeżeli dane te są dostępne na poziomie centralnym w danym państwie członkowskim:

a)  liczbę zgłoszeń przyjętych przez właściwe organy;

b)  liczbę dochodzeń i postępowań wszczętych w wyniku takich zgłoszeń oraz informacje na temat ich ▌ wyniku;

c)  szacowane straty finansowe, jeżeli zostały stwierdzone, oraz kwoty odzyskane w wyniku dochodzeń i postępowań dotyczących zgłoszonych naruszeń.

3.  Do dnia ... [4 lata od daty transpozycji] Komisja, uwzględniając swoje sprawozdanie przedłożone na podstawie ust. 1 oraz dane statystyczne państw członkowskich przekazane na podstawie ust. 2, przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające skutki prawa krajowego transponującego niniejszą dyrektywę. W sprawozdaniu ocenia się sposób funkcjonowania niniejszej dyrektywy oraz rozważa potrzebę wprowadzenia dodatkowych środków, w tym – w stosownych przypadkach – zmian mających na celu rozszerzenie zakresu stosowania niniejszej dyrektywy na kolejne akty Unii lub dziedziny, szczególnie co się tyczy poprawy środowiska pracy w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników oraz poprawy warunków pracy.

Ponadto w sprawozdaniu ocenia się, w jaki sposób państwa członkowskie korzystały z istniejących mechanizmów współpracy w ramach wypełniania obowiązków dotyczących podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami dotyczącymi naruszeń objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, oraz w ujęciu bardziej ogólnym, jak współpracowały w przypadku naruszeń o wymiarze transgranicznym.

4.  Komisja podaje do wiadomości publicznej sprawozdania, o których mowa w ust. 1 i 3, i dba, by były łatwo dostępne.

Artykuł 28

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 29

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w ...,

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Część I

A.   Art.2 lit. a) ppkt (i) – zamówienia publiczne:

1.  Regulaminy w zakresie: zamówień publicznychprzyznawania koncesji; przyznawania zamówień w dziedzinie obronności ▌ i bezpieczeństwa; przyznawania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych i wszelkie inne zamówienia lub usługi regulowane następującymi aktami prawnymi::

(i)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 1);

(ii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 65);

(iii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylająca dyrektywę 2004/17/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 243);

(iv)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/81/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania niektórych zamówień na roboty budowlane, dostawy i usługi przez instytucje lub podmioty zamawiające w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa i zmieniająca dyrektywy 2004/17/WE i 2004/18/WE (Dz.U. L 216 z 20.8.2009, s. 76).

2.  Procedury odwoławcze regulowane następującymi aktami prawnymi:

(i)  dyrektywa Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynująca przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 76 z 23.3.1992, s. 14);

(ii)  dyrektywa Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395 z 30.12.1989, s. 33).

B.  Art. 2 lit. a) ppkt (ii) – usługi, produkty i rynki finansowe oraz zapobieganie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu:

Przepisy ustanawiające ramy regulacyjne i nadzorcze oraz ochronę konsumentów i inwestorów w zakresie unijnych usług finansowych oraz rynków kapitałowych, usług w zakresie bankowości, kredytów, inwestycji, ubezpieczeń i reasekuracji, produktów w zakresie emerytur zakładowych lub indywidualnych produktów emerytalnych, papierów wartościowych, funduszy inwestycyjnych, usług płatniczych ▌ oraz działań wymienionych w załączniku I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338), regulowane następującymi aktami prawnymi:

(i)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością, zmieniająca dyrektywy 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylająca dyrektywę 2000/46/WE (Dz.U. L 267 z 10.10.2009, s. 7);

(ii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1);

(iii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2012 z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie krótkiej sprzedaży i wybranych aspektów dotyczących swapów ryzyka kredytowego (Dz.U. L 86 z 24.3.2012, s. 1);

(iv)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 345/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie europejskich funduszy venture capital (Dz.U. L 115 z 25.4.2013, s. 1);

(v)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 346/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie europejskich funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej (Dz.U. L 115 z 25.4.2013, s. 18);

(vi)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i zmieniająca dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 34);

(vii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 537/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymogów dotyczących ustawowych badań sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego, uchylające decyzję Komisji 2005/909/WE (Dz.U. L 158 z 27.5.2014, s. 77);

(viii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 84);

(ix)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35);

(x)  dyrektywa 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia (Dz.U. L 142 z 30.4.2004, s. 12);

(xi)  dyrektywa 2007/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wykonywania niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku regulowanym (Dz.U. L 184 z 14.7.2007, s. 17);

(xii)  dyrektywa 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 390 z 31.12.2004, s. 38);

(xiii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1);

(xiv)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1011 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych i zmieniające dyrektywy 2008/48/WE i 2014/17/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 596/2014 (Dz.U. L 171 z 29.6.2016, s. 1;

(xv)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U L 335 z 17.12.2009. s. 1);

(xvi)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190).

(xvii)  dyrektywa 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 35 z 11.2.2003, s. 1).

(xviii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (wersja przekształcona) (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 149).

(xix)  dyrektywa 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 marca 1997 r. w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów (Dz.U. L 84 z 26.3.1997, s. 22).

(xx)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).

C.  Art. 2 lit. a) ppkt (iii) – bezpieczeństwo produktów i ich zgodność z wymogami:

1.  ▌Wymogi w zakresie bezpieczeństwa i zgodności produktów wprowadzanych do obrotu w Unii określone i regulowane następującymi aktami prawnymi:

(i)  dyrektywa 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (Dz.U. L 11 z 15.1.2002, s. 4);

(ii)  prawodawstwo harmonizacyjne Unii dotyczące wytworzonych produktów – w tym w zakresie wymogów dotyczących etykietowania – niebędących produktem żywnościowym, paszą, produktem leczniczym stosowanym u ludzi i do celów weterynaryjnych, żywym zwierzęciem i rośliną, produktem pochodzenia ludzkiego ani produktem uzyskanym z roślin lub zwierząt związanym bezpośrednio z ich przyszłą reprodukcją zgodnie z wykazem zawartym w załącznikach do rozporządzenia XX o nadzorze rynku i zgodności produktów(31);

(iii)  dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów („dyrektywa ramowa”) (Dz.U. L 263 z 9.10.2007, s. 1).

2.  Wprowadzanie do obrotu oraz stosowanie produktów wrażliwych i niebezpiecznych regulowane następującymi aktami prawnymi:

(i)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/43/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie uproszczenia warunków transferów produktów związanych z obronnością we Wspólnocie (Dz.U. L 146 z 10.6.2009, s. 1);

(ii)  dyrektywa Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz.U. L 256 z 13.9.1991, s. 51);

(iii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 98/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych (Dz.U. L 39 z 9.2.2013, s. 1).

D.  Art. 2 lit. a) ppkt (iv) – bezpieczeństwo transportu:

1.  Wymogi bezpieczeństwa w sektorze kolejowym, regulowane dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/798 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei (Dz.U. L 138 z 26.5.2016, s. 102).

2.  Wymogi bezpieczeństwa w sektorze lotnictwa cywilnego regulowane rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 996/2010 z dnia 20 października 2010 r. w sprawie badania wypadków i incydentów w lotnictwie cywilnym oraz zapobiegania im oraz uchylającym dyrektywę 94/56/WE (Dz.U. L 295 z 12.11.2010, s. 35).

3.  Wymogi bezpieczeństwa w sektorze drogowym regulowane następującymi aktami prawnymi:

(i)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/96/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie zarządzania bezpieczeństwem infrastruktury drogowej (Dz.U. L 319 z 29.11.2008, s. 59);

(ii)  dyrektywa 2004/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań bezpieczeństwa dla tuneli w transeuropejskiej sieci drogowej (Dz.U. L 167 z 30.4.2004, s. 39).

(iii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 51).

4.  Wymogi bezpieczeństwa w sektorze morskim regulowane następującymi aktami prawnymi:

(i)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 391/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach (wersja przekształcona) (Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 11);

(ii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 392/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie odpowiedzialności przewoźników pasażerskich na morskich drogach wodnych z tytułu wypadków (Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 24);

(iii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/90/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie wyposażenia morskiego i uchylająca dyrektywę Rady 96/98/WE (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 146);

(iv)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/18/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. ustanawiająca podstawowe zasady regulujące dochodzenia w sprawach wypadków w sektorze transportu morskiego i zmieniająca dyrektywę Rady 1999/35/WE oraz dyrektywę 2002/59/WE (Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 114);

(v)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/106/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy (Dz.U. L 323 z 3.12.2008, s. 33);

(vi)  dyrektywa 98/41/WE z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie rejestracji osób podróżujących na pokładzie statków pasażerskich płynących do portów państw członkowskich Wspólnoty lub z portów państw członkowskich Wspólnoty (Dz.U. L 188 z 2.7.1998, s. 35);

(vii)  dyrektywa 2001/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2001 r. ustanawiająca zharmonizowane wymagania i procedury dotyczące bezpieczeństwa załadunku i wyładunku na masowcach (Dz.U. L 13 z 16.1.2002, s. 9).

5.  Wymogi bezpieczeństwa regulowane dyrektywą 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (Dz.U. L 260 z 30.9.2008, s. 13).

E.  Art. 2 lit. a) ppkt (v) – ochrona środowiska:

1.   Wszelkie przestępstwa przeciwko ochronie środowiska regulowane dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/99/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie ochrony środowiska poprzez prawo karne (Dz.U. L 328 z 6.12.2008, s. 28) lub wszelkie bezprawne postępowanie naruszające akty prawne wymienione w załącznikach do dyrektywy 2008/99/WE.

2.  Przepisy dotyczące środowiska naturalnego i klimatu regulowane następującymi aktami prawnymi:

(i)  dyrektywa 2003/87/WE ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32);

(ii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 16); (iii) dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 1);

(iii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylające decyzję nr 280/2004/WE (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 13);

(iv)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 82).

3.  Przepisy dotyczące zrównoważonego rozwoju i gospodarowania odpadami regulowane następującymi aktami prawnymi:

(i)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3);

(ii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1257/2013 z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie recyklingu statków oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 i dyrektywę 2009/16/WE (Dz.U. L 330 z 10.12.2013, s. 1);

(iii)   rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 649/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 60).

4.  Przepisy dotyczące zanieczyszczeń mórz i powietrza oraz zanieczyszczenia hałasem regulowane następującymi aktami prawnymi:

(i)  dyrektywa 1999/94/WE odnosząca się do dostępności dla konsumentów informacji o zużyciu paliwa i emisjach CO2 w odniesieniu do obrotu nowymi samochodami osobowymi (Dz.U. L 12 z 18.1.2000, s. 16);

(ii)  dyrektywa 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (Dz.U. L 309 z 27.11.2001, s. 22);

(iii)  dyrektywa 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz.U. L 189 z 18.7.2002, s. 12);

(iv)  rozporządzenie (WE) nr 782/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach (Dz.U. L 115 z 9.5.2003, s. 1);

(v)   dyrektywa 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. L 143 z 30.4.2004, s. 56);

(vi)  dyrektywa 2005/35/WE w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa (Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 11);

(vii)  rozporządzenie (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń i zmieniające dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE, (Dz.U. L 33 z 4.2.2006, s. 1);

(viii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/33/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania ekologicznie czystych i energooszczędnych pojazdów transportu drogowego (Dz.U. L 120 z 15.5.2009, s. 12);

(ix)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. określające normy emisji dla nowych samochodów osobowych w ramach zintegrowanego podejścia Wspólnoty na rzecz zmniejszenia emisji CO2 z lekkich pojazdów dostawczych (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 1);

(x)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1005/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (Dz.U. L 286 z 31.10.2009, s. 1);

(xi)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/126/WE z dnia 21 października 2009 r. w sprawie odzyskiwania oparów paliwa na etapie II podczas tankowania pojazdów silnikowych na stacjach paliw (Dz.U. L 285 z 31.10.2009, s. 36);

(xii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 510/2011 z dnia 11 maja 2011 r. określające normy emisji dla nowych lekkich samochodów dostawczych w ramach zintegrowanego podejścia Unii na rzecz zmniejszenia emisji CO2 z lekkich pojazdów dostawczych (Dz.U. L 145 z 31.5.2011, s. 1);

(xiii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/94/UE z dnia 22 października 2014 r. w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych (Dz.U. L 307 z 28.10.2014, s. 1);

(xiv)   rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/757 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji dwutlenku węgla z transportu morskiego oraz zmiany dyrektywy 2009/16/WE (Dz.U. L 123 z 19.5.2015, s. 55);

(xv)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2193 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza ze średnich obiektów energetycznego spalania (Dz.U. L 313 z 28.11.2015, s. 1).

5.  Przepisy dotyczące ochrony wód i gleb oraz zarządzania nimi regulowane następującymi aktami prawnymi:

(i)  dyrektywa 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim (Dz.U. L 288 z 6.11.2007, s. 27);

(ii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/105/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie środowiskowych norm jakości w dziedzinie polityki wodnej, zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy Rady 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG i 86/280/EWG oraz zmieniająca dyrektywę 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 84);

(iii)  dyrektywa 2011/92/UE w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 26 z 18.1.2012, s. 1).

6.  Przepisy dotyczące ochrony przyrody i różnorodności biologicznej regulowane następującymi aktami prawnymi:

(i)  rozporządzenie Rady (WE) nr 1936/2001 z dnia 27 września 2001 r. ustanawiające środki kontroli stosowane do połowów niektórych zasobów ryb masowo migrujących (Dz.U. L 263 z 3.10.2001, s. 1);

(ii)  rozporządzenie Rady (WE) nr 812/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. ustanawiające środki dotyczące przypadkowych odłowów waleni na łowiskach i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 88/98 (Dz.U. L 150 z 30.4.2004, s. 12);

(iii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie handlu produktami z fok (Dz.U. L 286 z 31.10.2009, s. 36);

(iv)  rozporządzenie Rady (WE) nr 734/2008 z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie ochrony wrażliwych ekosystemów morskich na pełnym morzu przed niekorzystnym wpływem przydennych narzędzi połowowych (Dz.U. L 201 z 30.7.2008, s. 8);

(v)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7);

(vi)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 995/2010 z dnia 20 października 2010 r. ustanawiające obowiązki podmiotów wprowadzających do obrotu drewno i produkty z drewna (Dz.U. L 295 z 12.11.2010, s. 23);

(vii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie działań zapobiegawczych i zaradczych w odniesieniu do wprowadzania i rozprzestrzeniania inwazyjnych gatunków obcych (Dz.U. L 317 z 4.11.2014, s. 35).

7.  Przepisy dotyczące chemikaliów regulowane rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającym dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).

8.  Przepisy dotyczące produktów ekologicznych regulowane rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 (Dz.U. L 150 z 14.6.2018, s. 1).

F.  Art. 2 lit. a) ppkt (vi) – ochrona radiologiczna i bezpieczeństwo jądrowe

Przepisy dotyczące bezpieczeństwa jądrowego regulowane następującymi aktami prawnymi:

(i)  dyrektywa Rady 2009/71/Euratom z dnia 25 czerwca 2009 r. ustanawiająca wspólnotowe ramy bezpieczeństwa jądrowego obiektów jądrowych (Dz.U. L 172 z 2.7.2009, s. 18);

(ii)  dyrektywa Rady 2013/51/Euratom z dnia 22 października 2013 r. określająca wymogi dotyczące ochrony zdrowia ludności w odniesieniu do substancji promieniotwórczych w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 296 z 7.11.2013, s. 12);

(iii)  dyrektywa Rady 2013/59/ Euratom z dnia 5 grudnia 2013 r. ustanawiająca podstawowe normy bezpieczeństwa w celu ochrony przed zagrożeniami wynikającymi z narażenia na działanie promieniowania jonizującego oraz uchylająca dyrektywy 89/618/Euratom, 90/641/Euratom, 96/29/Euratom, 97/43/Euratom i 2003/122/Euratom (Dz.U. L 13 z 17.1.2014, s. 1);

(iv)  dyrektywa Rady 2011/70/Euratom z dnia 19 lipca 2011 r. ustanawiająca ramy wspólnotowe w zakresie odpowiedzialnego i bezpiecznego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi (Dz.U. L 199 z 2.8.2011, s. 48);

(v)  dyrektywa Rady 2006/117/Euratom z dnia 20 listopada 2006 r. w sprawie nadzoru i kontroli nad przemieszczaniem odpadów promieniotwórczych oraz wypalonego paliwa jądrowego (Dz.U. L 337 z 5.12.2006, s. 21);

(vi)  rozporządzenie Rady (Euratom) 2016/52 z dnia 15 stycznia 2016 r. określające maksymalne dozwolone poziomy skażenia promieniotwórczego żywności i pasz po awarii jądrowej lub w innym przypadku zdarzenia radiacyjnego oraz uchylające rozporządzenie (Euratom) nr 3954/87 oraz rozporządzenia Komisji (Euratom) nr 944/89 i (Euratom) nr 770/90 (Dz.U. L 13 z 20.1.2016, s. 2);

(vii)  rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1493/93 z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie przesyłania substancji radioaktywnych między Państwami Członkowskimi.

G.  Art. 2 lit. a) ppkt (vii) – bezpieczeństwo żywności i pasz, zdrowie i dobrostan zwierząt:

1.  Unijne prawo żywnościowe i paszowe podlegające ogólnym zasadom i wymaganiom określonym w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1).

2.  Zdrowie zwierząt regulowane następującymi aktami prawnymi:

(i)   rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie przenośnych chorób zwierząt oraz zmieniające i uchylające niektóre akty w dziedzinie zdrowia zwierząt („Prawo o zdrowiu zwierząt”) (Dz.U. L 84 z 31.3.2016, s. 1);

(ii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 1).

3.  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych) (Dz.U. L 95 z 7.4.2017, s. 1).

4.   Przepisy i normy dotyczące ochrony i dobrostanu zwierząt regulowane następującymi aktami prawnymi:

(i)  dyrektywa Rady 98/58/WE z dnia 20 lipca 1998 r. dotycząca ochrony zwierząt hodowlanych (Dz.U. L 221 z 8.8.1998, s. 23);

(ii)  rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz.U. L 3 z 5.1.2005, s. 1);

(iii)  rozporządzenie Rady (WE) nr 1099/2009 z dnia 24 września 2009 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania (Dz.U. L 303 z 18.11.2009, s. 1);

(iv)  dyrektywa Rady 1999/22/WE z dnia 29 marca 1999 r. dotycząca trzymania dzikich zwierząt w ogrodach zoologicznych (Dz.U. L 94 z 9.4.1999, s. 24).

H.  Art. 2 lit. a) ppkt (viii) – zdrowie publiczne:

1.  Środki ustanawiające wysokie standardy jakości i bezpieczeństwa organów i substancji pochodzenia ludzkiego regulowane następującymi aktami prawnymi:

(i)  dyrektywa 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiająca normy jakości i bezpiecznego pobierania, badania, preparatyki, przechowywania, wydawania krwi ludzkiej i składników krwi oraz zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE (Dz.U. L 33 z 8.2.2003, s. 30);

(ii)  dyrektywa 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie ustalenia norm jakości i bezpiecznego oddawania, pobierania, testowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich (Dz.U. L 102 z 7.4.2004, s. 48);

(iii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/53/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie norm jakości i bezpieczeństwa narządów ludzkich przeznaczonych do przeszczepienia (Dz.U. L 207 z 6.8.2010, s. 14).

2.  Środki ustanawiające wysokie standardy jakości i bezpieczeństwa produktów leczniczych i wyrobów medycznych regulowane następującymi aktami prawnymi:

(i)  rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. L 18 z 22.1.2000, s. 1);

(ii)  dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311 z 28.11.2001, s. 67);

(iii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/6 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie weterynaryjnych produktów leczniczych i uchylające dyrektywę 2001/82/WE (Dz.U. L 4 z 7.1.2019, s. 43);

(iv)  rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136 z 30.4.2004, s. 1);

(v)  rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywę 2001/20/WE, dyrektywę 2001/83/WE i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 1);

(vi)  rozporządzenie (WE) nr 1394/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie produktów leczniczych terapii zaawansowanej i zmieniające dyrektywę 2001/83/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. L 324 z 10.12.2007, s. 121);

(vii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 536/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie badań klinicznych produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz uchylenia dyrektywy 2001/20/WE (Dz.U. L 158 z 27.5.2014, s. 1).

3.  Prawa pacjentów regulowane dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (Dz.U. L 88 z 4.4.2011, s. 45).

4.  Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów regulowane dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającą dyrektywę 2001/37/WE (Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 1).

I.  Art. 2 lit. a) ppkt (ix) – ochrona konsumentów:

Prawa konsumentów i ochrona konsumentów regulowane następującymi aktami prawnymi:

(i)  dyrektywa 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz.U. L 80 z 18.3.1998, s. 27);

(ii)  dyrektywa 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz.U. L 171 z 7.7.1999, s. 12);

(iii)  dyrektywa 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotycząca sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniająca dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE (Dz.U. L 271 z 9.10.2002, s. 16);

(iv)  dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 22);

(v)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133 z 22.5.2008, s. 66);

(vi)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 64);

(vii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie porównywalności opłat związanych z rachunkami płatniczymi, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 214).

J.  Art. 2 lit. a) ppkt (x) – ochrona prywatności i danych osobowych oraz bezpieczeństwo sieci i systemów informatycznych:

(i)  dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 37);

(ii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1);

(iii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii (Dz.U. L 194 z 19.7.2016, s. 1).

Część II

Art. 3 ust. 1 dyrektywy odnosi się do niżej wymienionych przepisów Unii:

A.  Art. 2 lit. a) ppkt (ii) – usługi, produkty i rynki finansowe oraz zapobieganie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu:

1.  Usługi finansowe:

(i)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32);

(ii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2341 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (IORP) (Dz.U. L 354 z 23.12.2016, s. 37);

(iii)  dyrektywa 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylająca dyrektywę Rady 84/253/EWG (Dz.U. L 157 z 9.6.2006, s. 87);

(iv)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 1);

(v)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338);

(vi)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349);

(vii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 909/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie usprawnienia rozrachunku papierów wartościowych w Unii Europejskiej i w sprawie centralnych depozytów papierów wartościowych, zmieniające dyrektywy 98/26/WE i 2014/65/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 236/2012 (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 1);

(viii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014 z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących detalicznych produktów zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych (PRIIP) (Dz.U. L 352 z 9.12.2014, s. 1);

(ix)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2365 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie przejrzystości transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych i ponownego wykorzystania oraz zmiany rozporządzenia (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 1);

(x)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie dystrybucji ubezpieczeń (wersja przekształcona) (Dz.U. L 26 z 2.2.2016, s. 19);

(xi)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1129 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym (Dz.U. L 168 z 30.6.2017, s. 12).

2.  Zapobieganie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu:

(i)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73);

(ii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1781/2006 (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 1).

B.  Art. 2 lit. a) ppkt (iv) – bezpieczeństwo transportu:

(i)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 376/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zgłaszania i analizy zdarzeń w lotnictwie cywilnym oraz podejmowanych w związku z nimi działań następczych, zmiany rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 996/2010 oraz uchylenia dyrektywy 2003/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzeń Komisji (WE) nr 1321/2007 i (WE) nr 1330/2007 (Dz.U. L 122 z 24.4.2014, s. 18);

(ii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/54/UE z dnia 20 listopada 2013 r. dotycząca pewnych obowiązków państwa bandery w zakresie zgodności z Konwencją o pracy na morzu z 2006 r. oraz jej egzekwowania (Dz.U. L 329 z 10.12.2013, s. 1);

(iii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 57).

C.  Art. 2 lit. a) ppkt (v) – ochrona środowiska:

(i)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/30/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich oraz zmiany dyrektywy 2004/35/WE (Dz.U. L 178 z 28.6.2013, s. 66).

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ

Oświadczenie Komisji dotyczące dyrektywy w sprawie ochrony osób zgłaszających przypadki naruszenia prawa Unii

Przy okazji przeglądu, który ma być przeprowadzony zgodnie z art. 27 dyrektywy, Komisja rozważy możliwość zaproponowania rozszerzenia zakresu jej stosowania na niektóre akty oparte na art. 153 TFUE i 157 TFUE po zasięgnięciu opinii partnerów społecznych, w stosownych przypadkach, zgodnie z art. 154 TFUE.

(1) Dz.U. C 405 z 9.11.2018, s. 1.
(2) Dz.U. C 62 z 15.2.2019, s. 155.
(3)*TEKST NIE BYŁ JESZCZE PRZEDMIOTEM FINALIZACJI PRAWNO-JĘZYKOWEJ.
(4)Dz.U. C […] z […], s. […].
(5)Dz.U. C […] z […], s. […].
(6)Dz.U. C […] z […], s. […].
(7) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r.
(8) Komunikat z dnia 8 grudnia 2010 r. pt. „Wzmocnienie systemów sankcji w branży usług finansowych”.
(9)W rozporządzeniu [XXX] ustanawiającym przepisy i procedury w zakresie zgodności z prawodawstwem harmonizacyjnym Unii i jego egzekwowania, 2017/353 (COD)zidentyfikowano „prawodawstwo harmonizacyjne Unii” i wymieniono odpowiednie przepisy.
(10)Kwestie związane z produktami niezharmonizowanymi zostały uregulowane w dyrektywie 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (Dz.U. L 11, s. 4).
(11)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 376/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zgłaszania i analizy zdarzeń w lotnictwie cywilnym oraz podejmowanych w związku z nimi działań następczych (Dz.U. L 122, s. 18).
(12)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/54/UE z dnia 20 listopada 2013 r. dotycząca pewnych obowiązków państwa bandery w zakresie zgodności z Konwencją o pracy na morzu z 2006 r. oraz jej egzekwowania (Dz.U. L 329, s. 1), dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz.U. L 131, s. 57).
(13)Dok. COM (2018) 10 final.
(14)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/30/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich (Dz.U. L 178, s. 66).
(15)Dyrektywa Rady 2014/87/Euratom z dnia 8 lipca 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2009/71/Euratom ustanawiającą wspólnotowe ramy bezpieczeństwa jądrowego obiektów jądrowych (Dz.U. L 219 z 25.7.2014, s. 42–52).
(16)Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31, s. 1).
(17)Dz.U. L 84, s. 1.
(18)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii.
(19)Dz.U. C 313 z 23.10.1996, s. 1.
(20)Dz.U. C 151 z 20.5.1997, s. 1.
(21)Dz.U. L 173, s. 1.
(22)Dyrektywa wykonawcza Komisji (UE) 2015/2392 z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 w odniesieniu do zgłaszania właściwym organom rzeczywistych lub potencjalnych naruszeń tego rozporządzenia (Dz.U. L 332, s. 126).
(23)Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1.
(24)CM/Rec(2014)7
(25)Przytoczone powyżej.
(26)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 376/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zgłaszania i analizy zdarzeń w lotnictwie cywilnym oraz podejmowanych w związku z nimi działań następczych (Dz.U. L 122, s. 18).
(27)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/30/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich oraz zmiany dyrektywy 2004/35/WE (Dz.U. L 178 z 28.6.2013, s. 66).
(28)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89).
(29)Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).
(30)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1919 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie pomocy prawnej z urzędu dla podejrzanych i oskarżonych w postępowaniu karnym oraz dla osób, których dotyczy wniosek w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania (Dz.U. L 297 z 4.11.2016, s. 1).
(31)2017/0353 (COD) – jest to obecnie wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... z dnia .... o nadzorze rynku i zgodności produktów, zmieniającego dyrektywę 2004/42/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (UE) nr 305/2011, w załączniku do którego zamieszczono wykaz wszelkiego zharmonizowanego prawodawstwa zawierającego wymogi dotyczące projektowania i etykietowania produktów.


Transgraniczna dystrybucja funduszy zbiorowego inwestowania (dyrektywa) ***I
PDF 239kWORD 69k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do transgranicznej dystrybucji funduszy zbiorowego inwestowania (COM(2018)0092 – C8-0111/2018 – 2018/0041(COD))
P8_TA-PROV(2019)0367A8-0430/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0092),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 53 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8‑0111/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno - Społecznego z dnia 11 lipca 2018 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 27 lutego 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0430/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2019 r. w celu przyjęcia dyrektywy zmieniającej dyrektywy 2009/65/WE i 2011/61/UE w odniesieniu do transgranicznej dystrybucji prowadzonej przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania

P8_TC1-COD(2018)0041


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 53 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Wspólne cele dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE(4) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE(5) obejmują zapewnienie równych warunków działania dla przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania oraz zniesienie ograniczeń w swobodnym przepływie jednostek uczestnictwa i udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania w Unii, przy jednoczesnym zapewnieniu bardziej jednolitej ochrony inwestorów. Choć cele te zostały już w dużej mierze osiągnięte, nadal istnieją pewne bariery, które utrudniają zarządzającym funduszami pełne czerpanie korzyści z rynku wewnętrznego.

(2)  Niniejsza dyrektywa jest uzupełniona rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/...(6)(7). Rozporządzenie to ustanawia dodatkowe przepisy i procedury dotyczące przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) i zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (ZAFI). Łącznie to rozporządzenie i niniejsza dyrektywa powinny lepiej skoordynować warunki dotyczące zarządzających funduszami prowadzących działalność na rynku wewnętrznym i ułatwiać transgraniczną dystrybucję funduszy, którymi ci zarządzający zarządzają.

(3)  Konieczne jest usunięcie luki w regulacjach i dostosowanie procedury powiadamiania właściwych organów o zmianach dotyczących UCITS do procedury powiadamiania ustanowionej w dyrektywie 2011/61/UE.

(4)  W rozporządzeniu (UE) 2019/...+ wzmocniono przepisy dotyczące informacji reklamowych regulowanych dyrektywą 2009/65/WE i rozszerzono stosowanie tych przepisów na ZAFI, zapewniając tym samym wysoki poziom ochrony inwestorów, niezależnie od rodzaju inwestora. Odpowiednie przepisy dyrektywy 2009/65/WE dotyczące informacji reklamowych i dostępności krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych w odniesieniu do uzgodnień dotyczących wprowadzania jednostek uczestnictwa UCITS do obrotu nie są już w związku z tym potrzebne i powinny zostać uchylone.

(5)  Przepisy dyrektywy 2009/65/WE zobowiązujące UCITS do zapewnienia stosownych rozwiązań na rzecz inwestorów, które zostały wprowadzone w niektórych krajowych systemach prawnych, okazały się uciążliwe. Dodatkowo lokalne rozwiązania rzadko są wykorzystywane przez inwestorów w sposób zamierzony w tej dyrektywie. Preferowaną metodą kontaktu między inwestorami a zarządzającymi funduszem stała się bezpośrednia interakcja – drogą elektroniczną bądź telefonicznie, natomiast płatności i umorzenia jednostek uczestnictwa są realizowane innymi kanałami. Chociaż te lokalne rozwiązania są obecnie wykorzystywane do celów administracyjnych, takich jak transgraniczne odzyskiwanie opłat urzędowych, takie kwestie powinny być rozwiązywane za pomocą innych środków, w tym w ramach współpracy między właściwymi organami. W związku z tym należy ustanowić przepisy uaktualniające i precyzujące wymogi w zakresie zapewniania rozwiązań na rzecz inwestorów detalicznych, a państwa członkowskie nie powinny wymagać lokalnej fizycznej obecności do zapewniania takich rozwiązań. W każdym przypadku przepisy powinny zapewniać, by inwestorzy mieli dostęp do informacji, do których są uprawnieni.

(6)  W celu zapewnienia spójnego traktowania inwestorów detalicznych należy zapewnić, aby wymogi dotyczące rozwiązań miały również zastosowanie do ZAFI, jeżeli państwa członkowskie zezwalają im na wprowadzanie do obrotu jednostek uczestnictwa lub udziałów alternatywnych funduszy inwestycyjnych (AFI) wśród inwestorów detalicznych na ich terytoriach.

(7)  Brak jasnych i jednolitych warunków regulujących zaprzestanie wprowadzania do obrotu jednostek uczestnictwa i udziałów UCITS lub AFI w przyjmującym państwie członkowskim prowadzi do niepewności gospodarczej i braku pewności prawa dla zarządzających funduszami. W związku z tym w dyrektywach 2009/65/WE i 2011/61/UE należy określić jasne warunki, ▌na jakich może nastąpić wycofanie powiadomienia o uzgodnieniach dotyczących wprowadzania do obrotu w odniesieniu do niektórych lub wszystkich jednostek uczestnictwa lub udziałów. ▌Warunki te powinny zapewniać równowagę między, z jednej strony, zdolnością przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania lub ich zarządzających do wycofania się z uzgodnień dotyczących wprowadzania do obrotu ich udziałów lub jednostek uczestnictwa w sytuacji, gdy ustanowione warunki są spełnione, oraz, z drugiej strony, interesami inwestorów w takich przedsiębiorstwach.

(8)  Możliwość zaprzestania wprowadzania do obrotu UCITS lub AFI w danym państwie członkowskim nie powinna mieć miejsca kosztem inwestorów ani nie powinna również ograniczać zabezpieczeń, jakimi są oni objęci na mocy dyrektywy 2009/65/WE lub dyrektywy 2011/61/UE, w szczególności jeśli chodzi o ich prawo do dokładnych informacji na temat dalszej działalności tych funduszy.

(9)  Zdarzają się przypadki, gdy ZAFI zamierzający sprawdzić zainteresowanie inwestorów daną koncepcją inwestycyjną bądź strategią inwestycyjną doświadcza rozbieżnego traktowania czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu w różnych krajowych systemach prawnych. Definicja czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu oraz warunki, na jakich są one dozwolone, znacznie się różnią w poszczególnych państwach członkowskich, w których są one dozwolone, podczas gdy w innych państwach członkowskich w ogóle nie istnieje pojęcie czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu. W celu usunięcia tych rozbieżności należy ustanowić ujednoliconą definicję czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu i warunki, na jakich ZAFI z UE mogą podejmować ▌czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu.

(10)  Aby czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu zostały uznane za takie na podstawie dyrektywy 2011/61/UE, powinny być skierowane do potencjalnych inwestorów profesjonalnych i dotyczyć koncepcji inwestycyjnej bądź strategii inwestycyjnej w celu sprawdzenia ich zainteresowania AFI lub subfunduszem, który nie został jeszcze ustanowiony, lub który został ustanowiony, ale nie został jeszcze zgłoszony do celów wprowadzania do obrotu zgodnie z tą dyrektywą. W związku z tym na etapie czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu inwestorzy nie powinni mieć możliwości dokonywania subskrypcji jednostek uczestnictwa ani udziałów AFI oraz nie należy zezwalać na dystrybucję formularzy subskrypcji lub podobnych dokumentów wśród potencjalnych inwestorów profesjonalnych, ani w postaci wstępnej, ani w postaci ostatecznej. ZAFI z UE powinni zapewnić, aby inwestorzy nie nabywali jednostek uczestnictwa ani udziałów w AFI w ramach czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu oraz aby inwestorzy, z którymi nawiązano kontakt w ramach czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, mogli nabywać jednostki uczestnictwa lub udziały w tym AFI wyłącznie poprzez wprowadzanie do obrotu dozwolonego dyrektywą 2011/61/UE. Każdą subskrypcję jednostek uczestnictwa lub udziałów w AFI, o którym mowa w informacjach przekazanych w kontekście czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, lub AFI ustanowionym w wyniku czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, dokonywaną przez inwestorów profesjonalnych w terminie 18 miesięcy od rozpoczęcia przez ZAFI z UE czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, należy uznać za wynik wprowadzania do obrotu i powinna ona podlegać mającym zastosowanie procedurom powiadamiania, o których mowa w dyrektywie 2011/61/UE.

Aby umożliwić właściwym organom krajowym sprawowanie kontroli nad czynnościami poprzedzającymi wprowadzanie do obrotu w ich państwie członkowskim, ZAFI z UE powinien w ciągu dwóch tygodni od rozpoczęcia czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu przesłać właściwym organom macierzystego państwa członkowskiego nieformalne pismo, w formie papierowej lub elektronicznej, precyzujące m.in. w których państwach członkowskich bierze lub brał on udział w czynnościach poprzedzających wprowadzanie do obrotu, okresy, w jakich następują lub następowały czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu, włączając, a w stosownych przypadkach wykaz jego AFI oraz subfunduszy AFI, które podlegają lub podlegały czynnościom poprzedzającym wprowadzanie do obrotu. Właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego ZAFI z UE powinny niezwłocznie poinformować właściwe organy państw członkowskich, w których ZAFI z UE prowadzi lub prowadził czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu.

(11)  ZAFI z UE powinni zapewnić, aby ich czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu były odpowiednio udokumentowane.

(12)  Krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z dyrektywą 2011/61/UE, a w szczególności ze zharmonizowanymi przepisami dotyczącymi czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, nie powinny w żaden sposób stawiać ZAFI z UE w niekorzystnej sytuacji w porównaniu z ZAFI spoza UE. Odnosi się to zarówno do obecnej sytuacji, w której ZAFI spoza UE nie posiadają praw paszportowych, jak i sytuacji, w której zastosowanie będą miały przepisy w sprawie takiego paszportowania zawarte w dyrektywie 2011/61/UE.

(13)  Aby zapewnić pewność prawa, należy zsynchronizować daty rozpoczęcia stosowania krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych wdrażających niniejszą dyrektywę oraz rozporządzenie (UE) 2019/...(8) w odniesieniu do odpowiednich przepisów dotyczących informacji reklamowych i czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu.

(14)  Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających(9), państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o transpozycji, jednego lub większej liczby dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zmiany w dyrektywie 2009/65/WE

W dyrektywie 2009/65/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 17 ust. 8 dodaje się akapity w brzmieniu:

▌"

„Jeżeli wskutek zmiany, o której mowa w akapicie pierwszym, spółka zarządzająca nie spełniałaby już wymogów niniejszej dyrektywy, ▌właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego spółki zarządzającej informują spółkę zarządzającą w terminie 15 dni roboczych od otrzymania wszystkich informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, o tym, że nie może ona wprowadzić tej zmiany.

W takim przypadku właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego spółki zarządzającej informują właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego spółki zarządzającej.

Jeżeli zmiana, o której mowa w akapicie pierwszym, zostaje wprowadzona po przekazaniu informacji zgodnie z akapitem drugim i wskutek tej zmiany spółka zarządzająca nie spełnia już wymogów niniejszej dyrektywy, właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego spółki zarządzającej podejmują wszelkie należyte środki zgodnie z art. 98 oraz niezwłocznie powiadamiają właściwe organy państwa członkowskiego przyjmującego spółki zarządzającej o podjętych środkach.”.

"

2)  uchyla się art. 77 rozporządzenia;

3)  w art. 91 uchyla się ust. 3;

4)  art. 92 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 92

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by ▌UCITS udostępniało w każdym państwie członkowskim, w którym zamierza wprowadzać do obrotu swoje jednostki uczestnictwa, rozwiązania umożliwiające realizację następujących zadań:

   a) przetwarzanie ▌zleceń subskrypcji, ▌odkupu i umorzenia oraz dokonywanie innych płatności na rzecz posiadaczy jednostek uczestnictwa dotyczących jednostek uczestnictwa UCITS zgodnie z warunkami określonymi w dokumentach wymaganych na mocy rozdziału IX;
   b) udostępnianie inwestorom informacji o tym, w jaki sposób mogą być składane zlecenia, o których mowa w lit. a), oraz o tym, w jaki sposób dokonywane są płatności z tytułu odkupu i umorzenia;
   c) ułatwienie postępowania z informacjami dotyczącymi wykonywania przez inwestorów praw, które przysługują im z tytułu inwestycji w UCITS, w państwie członkowskim, w którym UCITS jest wprowadzany do obrotu, a także dostępu do procedur i ustaleń, o których mowa w art. 15;
   d) udostępnianie inwestorom informacji i dokumentów wymaganych na mocy rozdziału IX, na warunkach określonych w art. 94, do celów wglądu oraz uzyskania ich kopii;
   e) udostępnianie inwestorom informacji dotyczących zadań, do których realizacji służą te rozwiązania, na trwałym nośniku; oraz
   f) pełnienie funkcji punktu kontaktowego do komunikacji z właściwymi organami.

2.  Państwa członkowskie nie wymagają od ▌UCITS fizycznej obecności w przyjmującym państwie członkowskim lub wyznaczenia strony trzeciej do celów ust. 1.

3.  ▌UCITS zapewnia, aby rozwiązania służące wykonywaniu zadań, o których mowa w ust. 1, w tym elektronicznie były dostępne:

   a) ▌w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych państwa członkowskiego, w którym UCITS jest wprowadzany do obrotu, lub języku zatwierdzonym przez właściwe organy tego państwa członkowskiego;
   b) przez UCITS we własnym zakresie lub przez stronę trzecią podlegającą przepisom i nadzorowi dotyczącym zadań, które mają być wykonywane, lub łącznie przez spółkę zarządzającą i stronę trzecią..

Na użytek lit. b), w przypadku zadań wykonywanych ▌przez stronę trzecią, wyznaczenie tej strony trzeciej poświadcza pisemna umowa wyszczególniająca, których zadań określonych w ust. 1 nie wykonuje ▌UCITS, oraz zawierająca klauzulę, zgodnie z którą strona trzecia otrzymuje wszystkie odpowiednie informacje i dokumenty od ▌UCITS.”;

"

5)  w art. 93 wprowadza następujące zmiany:

a)  w art. 1 dodaje się następujący akapit:"

„Powiadomienie zawiera również szczegółowe informacje, w tym adres, niezbędne do wystawienia faktury lub przekazania przez właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego należnych opłat urzędowych lub prowizji oraz informacje na temat rozwiązań dotyczących wykonywania zadań, o których mowa w art. 92 ust. 1.”;

"

b)   ust. 8 otrzymuje brzmienie:"

„8. W przypadku zmiany informacji w powiadomieniu w formie pisemnej przekazanym zgodnie z ust. 1, lub zmiany dotyczącej kategorii jednostek, które mają być wprowadzane do obrotu, UCITS pisemnie powiadamia o tej zmianie zarówno właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego UCITS, jak i przyjmującego państwa członkowskiego UCITS co najmniej 1 miesiąc przed wprowadzeniem tej zmiany.

Jeżeli wskutek zmiany, o której mowa w akapicie pierwszym, UCITS nie spełniałoby już wymogów niniejszej dyrektywy, ▌właściwe organy państwa macierzystego UCITS informują UCITS w terminie 15 dni roboczych od otrzymania wszystkich informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, o tym, że nie może ono wprowadzić tej zmiany.

W takim przypadku właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego UCITS powiadamiają właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego UCITS.

Jeżeli zmiana, o której mowa w akapicie pierwszym, zostaje wprowadzona po przekazaniu informacji zgodnie z akapitem drugim i wskutek tej zmiany UCITS nie spełnia już wymogów niniejszej dyrektywy, właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego UCITS podejmują wszelkie należyte środki zgodnie z art. 98, w tym, w stosownych przypadkach, wyraźnie zakazują wprowadzania UCITS do obrotu oraz niezwłocznie powiadamiają właściwe organy państwa członkowskiego przyjmującego UCITS o podjętych środkach.”;

"

6)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 93a

1.  ▌Państwa członkowskie zapewniają, by UCITS mogło wycofać powiadomienie o uzgodnieniach dotyczących wprowadzania jednostek uczestnictwa do obrotu, w stosownych przypadkach z uwzględnieniem kategorii jednostek, w państwie członkowskim, w odniesieniu do którego dokonało powiadomienia zgodnie z art. 93, pod warunkiem że są spełnione wszystkie następujące warunki:

   a) zostaje złożona ogólna oferta odkupu lub umorzenia, bez żadnych opłat lub potrąceń, wszystkich takich jednostek uczestnictwa ▌będących w posiadaniu inwestorów w tym państwie członkowskim, jest ona publicznie dostępna przez co najmniej 30 dni roboczych i jest skierowana, bezpośrednio lub za pośrednictwem pośredników finansowych, indywidualnie do wszystkich inwestorów w tym państwie członkowskim, których tożsamość jest znana;
   b) zamiar wycofania się z uzgodnień dotyczących wprowadzania takich jednostek uczestnictwa do obrotu w tym państwie członkowskim ▌zostaje podany do wiadomości publicznej za pomocą publicznie dostępnego nośnika, w tym nośników elektronicznych, zwyczajowo wykorzystywanego do wprowadzania UCITS do obrotu oraz odpowiedniego z punktu widzenia typowego inwestora w UCITS;
   c) stosunki umowne z pośrednikami finansowymi lub przedstawicielami zostają zmienione lub rozwiązane ze skutkiem od daty wycofania powiadomienia, aby zapobiec nowemu lub dalszemu, bezpośredniemu lub pośredniemu oferowaniu lub plasowaniu jednostek uczestnictwa określonych w powiadomieniu, o którym mowa w ust. 2.

W informacjach, o których mowa w lit. a) i b), wyraźnie opisuje się konsekwencje dla inwestorów, jeżeli nie przyjmą oni oferty umorzenia lub odkupu swoich jednostek uczestnictwa.

Informacje, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i b), są przekazywane w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych państwa członkowskiego, które zostało powiadomione przez UCITS zgodnie z art. 93, lub też w języku zatwierdzonym przez właściwe organy tego państwa członkowskiego.

Z dniem, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. c), UCITS zaprzestaje nowego lub dalszego, bezpośredniego lub pośredniego oferowania lub plasowania swoich jednostek uczestnictwa, które były przedmiotem wycofania powiadomienia w tym państwie członkowskim.

2.  UCITS przedkłada właściwym organom macierzystego państwa członkowskiego powiadomienie ▌zawierające informacje, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a), b) i c).

3.  Właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego UCITS weryfikują, czy powiadomienie przedłożone przez UCITS zgodnie z ust. 2 jest kompletne. Nie później niż 15 dni roboczych od dnia otrzymania kompletnego powiadomienia ▌właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego UCITS przekazują to powiadomienie właściwym organom państwa członkowskiego wskazanego w powiadomieniu, o którym mowa w ust. 2, oraz ESMA.

Po przekazaniu powiadomienia zgodnie z akapitem pierwszym właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego UCITS niezwłocznie powiadamiają UCITS o tym przekazaniu.

4.  UCITS ▌przekazuje inwestorom, którzy utrzymują swoją inwestycję w danym UCITS, a także właściwym organom macierzystego państwa członkowskiego UCITS informacje wymagane na podstawie art. 68–82 oraz art. 94.

5.  Właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego UCITS przekazują właściwym organom państwa członkowskiego wskazanego w powiadomieniu, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu , informacje na temat zmian w dokumentach, o których mowa w art. 93 ust. 2.

6.   Właściwe organy państwa członkowskiego wskazanego w powiadomieniu, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu , mają takie same prawa i obowiązki jak właściwe organy państwa członkowskiego przyjmującego UCITS, określone w art. 21 ust. 2, art. 97 ust. 3 i art. 108.

Bez uszczerbku dla innych działań w zakresie monitorowania i uprawnień nadzorczych, o których mowa w art. 21 ust. 2 i art. 97, od daty przekazania zgodnie z ust.5 niniejszego artykułu właściwe organy państwa członkowskiego wskazanego w powiadomieniu, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, nie wymagają od zainteresowanych UCITS wykazania zgodności z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi regulującymi wymogi w zakresie wprowadzania do obrotu, o których mowa w art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/...*(10).

7.  Na użytek ust. 4 państwa członkowskie zezwalają na korzystanie ze środków elektronicznych lub innych środków porozumiewania się na odległość, pod warunkiem że informacje i środki porozumiewania się są dostępne dla inwestorów w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych państwa członkowskiego, w którym inwestor ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, lub też w języku zatwierdzonym przez właściwe organy tego państwa członkowskiego.

_____________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... z dnia ... w sprawie ułatwienia transgranicznej dystrybucji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 345/2013, (UE) nr 346/2013 i (UE) nr 1286/2014 (Dz.U. L ...).”;

"

7)  w art. 95 ust. 1 uchyla się lit. a).

Artykuł 2

Zmiany w dyrektywie 2011/61/UE

W dyrektywie 2011/61/UE wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 4 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:"

„aea) »czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu« oznaczają bezpośrednie lub pośrednie przekazywanie informacji lub komunikatów na temat strategii inwestycyjnych lub koncepcji inwestycyjnych przez ZAFI z UE lub w jego imieniu potencjalnym inwestorom profesjonalnym mającym miejsce zamieszkania lub siedzibę statutową w Unii w celu zbadania ich zainteresowania AFI lub subfunduszu, który nie został jeszcze ustanowiony, lub AFI, który został ustanowiony, ale nie został jeszcze zgłoszony na potrzeby wprowadzania do obrotu zgodnie z art. 31 lub 32, w tym państwie członkowskim, w którym potencjalni inwestorzy mają miejsce zamieszkania lub siedzibę statutową, a które to informacje lub komunikaty nie stanowią oferty lub plasowania skierowanych do potencjalnego inwestora w celu inwestowania w jednostki uczestnictwa lub udziały w tym AFI lub subfunduszu;”;

"

2)  na początku rozdziału VI dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 30a

Warunki dotyczące prowadzenia czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu w Unii przez ZAFI z UE

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby uprawniony ZAFI z UE mógł prowadzić w Unii czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu, z wyjątkiem sytuacji, gdy informacje przedstawiane potencjalnym inwestorom profesjonalnym:

   a) są wystarczające, aby umożliwić inwestorom zobowiązanie się do nabycia jednostek uczestnictwa lub udziałów konkretnego AFI;
   b) przybierają formę formularzy subskrypcji lub podobnych dokumentów, w postaci wstępnej lub ostatecznej; lub
   c) przybierają formę ▌dokumentów założycielskich, prospektu emisyjnego lub dokumentów ofertowych nieustanowionego jeszcze AFI ▌w postaci ▌ostatecznej ▌.

W przypadku gdy przedstawiany jest projekt prospektu emisyjnego lub dokumentów ofertowych nie mogą one zawierać informacji wystarczających do podjęcia przez inwestorów decyzji inwestycyjnej oraz zawierają jasne stwierdzenie, że:

   a) nie stanowią one oferty ani zaproszenia do subskrypcji jednostek uczestnictwa lub udziałów AFI; oraz
   b) na przedstawionych w nich informacjach nie należy polegać, gdyż są one niekompletne i mogą ulec zmianie.

▌Państwa członkowskie zapewniają, by od ZAFI z UE nie wymagano powiadamiania właściwych organów o treści lub adresatach czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu ani spełniania warunków lub wymogów innych niż te określone w niniejszym artykule przed podjęciem przez niego czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu.

2.  ZAFI z UE zapewniają, by inwestorzy nie nabywali jednostek uczestnictwa ani udziałów w AFI w ramach czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu oraz by inwestorzy, z którymi nawiązano kontakt w ramach czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, nabywali jednostki uczestnictwa lub udziały w tym AFI poprzez wprowadzanie do obrotu dozwolonego na podstawie art. 31 lub 32.

Każdą subskrypcję jednostek uczestnictwa lub udziałów w AFI, o którym mowa w informacjach przekazanych w kontekście czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, lub AFI ustanowionym w wyniku czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, dokonywaną przez inwestorów profesjonalnych, w terminie 18 miesięcy od rozpoczęcia przez ZAFI z UE czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, ▌uznaje się za wynik wprowadzania do obrotu i podlega ona mającym zastosowanie procedurom powiadamiania, o których mowa w art. 31 i 32.

Państwa członkowskie zapewniają, aby ZAFI z UE w ciągu 2 tygodni od rozpoczęcia czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu przesłał właściwym organom macierzystego państwa członkowskiego nieformalne pismo w formie papierowej lub elektronicznej. W piśmie tym precyzuje się państwa członkowskie oraz okresy, w jakich następują lub następowały czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu, krótki opis czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, w tym informacje na temat przedstawionych strategii inwestycyjnych oraz, w stosownych przypadkach, wykaz AFI i subfunduszy AFI, które są lub były przedmiotem czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu. Właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego ZAFI z UE niezwłocznie informują właściwe organy państw członkowskich, w których ZAFI z UE prowadzi lub prowadził czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu. Właściwe organy państwa członkowskiego, w którym następują lub następowały czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu, mogą zwrócić się do właściwych organów macierzystego państwa członkowskiego ZAFI z UE o dostarczenie dalszych informacji na temat czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, które mają lub miały miejsce na jego terytorium.

3.  Strona trzecia angażuje się w czynności poprzedzające wprowadzenie do obrotu w imieniu uprawnionego ZAFI z UE tylko wówczas, gdy posiada zezwolenie na prowadzenie działalności jako przedsiębiorstwo inwestycyjne zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE*, jako instytucja kredytowa zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE**, jako spółka zarządzająca UCITS zgodnie z dyrektywą 2009/65/WE, jako ZAFI zgodnie z niniejszą dyrektywą, lub występuje w charakterze agenta zgodnie z dyrektywą 2014/65/UE. Taka strona trzecia podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

4.  ZAFI z UE zapewnia, aby czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu były odpowiednio udokumentowane.

_____________

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349).

** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).

"

3)  ▌w art. 32 ust. 7 akapity drugi, trzeci i czwarty otrzymują brzmienie:"

„Jeżeli wskutek planowanej zmiany zarządzanie AFI przez ZAFI nie byłoby już zgodne z niniejszą dyrektywą lub ZAFI w inny sposób nie przestrzegałby już niniejszej dyrektywy, stosowne właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego ZAFI informują ZAFI w terminie 15 dni roboczych od otrzymania wszystkich informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, o tym, że nie może on wprowadzić zmiany. W takim przypadku właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego ZAFI powiadamiają właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego ZAFI.

Jeżeli planowana zmiana jest wprowadzona bez względu na akapit pierwszy i drugi lub jeżeli nastąpiła nieplanowana zmiana, wskutek czego zarządzanie AFI przez ZAFI nie byłoby już zgodne z niniejszą dyrektywą lub ZAFI nie przestrzegałby już niniejszej dyrektywy, właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego ZAFI przyjmują wszystkie należyte środki regulacyjne zgodnie z art. 46, w tym w razie konieczności wyraźny zakaz wprowadzania AFI do obrotu oraz bez zbędnej zwłoki stosownie informują właściwe organy państwa członkowskiego przyjmującego ZAFI.

Jeżeli zmiany nie wpływają na zgodność zarządzania AFI przez ZAFI z niniejszą dyrektywą lub na przestrzeganie przez ZAFI niniejszej dyrektywy, właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego ZAFI w terminie jednego miesiąca informują o tych zmianach właściwe organy państwa członkowskiego przyjmującego ZAFI.”;

"

4)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 32a

Wycofanie powiadomienia o uzgodnieniach dotyczących wprowadzania do obrotu jednostek uczestnictwa lub udziałów niektórych lub wszystkich AFI z UE w państwach członkowskich innych niż macierzyste państwo członkowskie ZAFI

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby ZAFI z UE mógł wycofać powiadomienie o uzgodnieniach dotyczących wprowadzania do obrotu jednostek uczestnictwa lub udziałów niektórych lub wszystkich zarządzanych przez siebie AFI ▌w państwie członkowskim, w odniesieniu do którego dokonał powiadomienia zgodnie z art. 32, w przypadku gdy spełnione są wszystkie następujące warunki:

   a) z wyjątkiem AFI typu zamkniętego i funduszy regulowanych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/760*, zostaje złożona ogólna oferta odkupu lub umorzenia, bez żadnych opłat lub potrąceń, wszystkich jednostek uczestnictwa lub udziałów takiego AFI będących w posiadaniu inwestorów w tym państwie członkowskim, jest ona publicznie dostępna przez co najmniej 30 dni roboczych i jest skierowana, bezpośrednio lub za pośrednictwem pośredników finansowych, indywidualnie do wszystkich inwestorów w tym państwie członkowskim, których tożsamość jest znana;
   b) zamiar wycofania się z uzgodnień dotyczących wprowadzania jednostek uczestnictwa lub udziałów niektórych lub wszystkich zarządzanych przez siebie AFI do obrotu w tym państwie członkowskim zostaje podany do wiadomości publicznej za pomocą publicznie dostępnego nośnika, w tym nośników elektronicznych, zwyczajowo wykorzystywanego do celów wprowadzania AFI do obrotu oraz odpowiedniego z punktu widzenia typowego inwestora w AFI;
   c) stosunki umowne z pośrednikami finansowymi lub przedstawicielami zostają zmienione lub rozwiązane ze skutkiem od daty wycofania powiadomienia, aby zapobiec nowemu lub dalszemu, bezpośredniemu lub pośredniemu oferowaniu lub plasowaniu jednostek uczestnictwa lub udziałów określonych w powiadomieniu, o którym mowa w ust. 2.

Z dniem, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. c), ZAFI zaprzestaje nowego lub dalszego, bezpośredniego lub pośredniego oferowania lub plasowania jednostek uczestnictwa lub udziałów zarządzanego przez siebie AFI w państwie członkowskim, w stosunku do którego dokonało powiadomienia, zgodnie z ust. 2.

2.  ZAFI przedkłada właściwym organom macierzystego państwa członkowskiego powiadomienie zawierające informacje, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a), b) i c).

3.  Właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego ZAFI weryfikują, czy powiadomienie przedłożone przez ZAFI zgodnie z ust. 2 jest kompletne. Nie później niż 15 dni roboczych od dnia otrzymania kompletnego powiadomienia ▌właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego ZAFI przekazują to powiadomienie właściwym organom państwa członkowskiego wskazanego w powiadomieniu, o którym mowa w ust. 2, oraz ESMA.

Po przekazaniu powiadomienia zgodnie z akapitem pierwszym właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego ZAFI niezwłocznie powiadamiają ZAFI o tym przekazaniu.

Przez okres 36 miesięcy od daty, o której mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. c), ZAFI nie angażuje się w czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu jednostek uczestnictwa lub udziałów AFI z UE, o których mowa w powiadomieniu, lub w odniesieniu do podobnych strategii inwestycyjnych lub koncepcji inwestycyjnych, w państwie członkowskim wskazanym w powiadomieniu, o którym mowa w ust. 2.

4.  ZAFI ▌przekazuje inwestorom, którzy utrzymują swoją inwestycję w AFI z UE, a także właściwym organom macierzystego państwa członkowskiego ZAFI informacje wymagane na podstawie art. 22 i 23.

5.  Właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego ZAFI przekazują właściwym organom państwa członkowskiego wskazanego w powiadomieniu, o których mowa w ust. 2, informacje na temat zmian w dokumentacji i informacjach, o których mowa w załączniku IV lit. b)–f).

6.  Właściwe organy państwa członkowskiego wskazanego w powiadomieniu, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, mają takie same prawa i obowiązki jak właściwe organy państwa członkowskiego przyjmującego ZAFI, określone w art. 45.

7.   Bez uszczerbku dla innych uprawnień nadzorczych, o których mowa w art. 45 ust. 3, od daty przekazania zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu właściwe organy państwa członkowskiego wskazanego w powiadomieniu, o których mowa w ust. 2, nie wymagają od zainteresowanych ZAFI wykazania zgodności z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi regulującymi wymogi w zakresie wprowadzania do obrotu, o których mowa w art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/...**(11).

8.  Państwa członkowskie zezwalają na korzystanie z wszelkich środków elektronicznych lub innych środków porozumiewania się na odległość do celów ust. 4.

_____________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/760 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych (Dz.U. L 123 z 19.5.2015, s. 98).

** Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... z dnia ... w sprawie ułatwienia transgranicznej dystrybucji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 345/2013, (UE) nr 346/2013 i (UE) nr 1286/2014 (Dz.U. L ...).”;

"

5)  w art. 33 ust. 6 akapit drugi i trzeci otrzymują brzmienie:"

„Jeżeli wskutek planowanej zmiany zarządzanie AFI przez ZAFI nie byłoby już zgodne z niniejszą dyrektywą lub ZAFI w inny sposób nie przestrzegałby już niniejszej dyrektywy, stosowne właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego ZAFI informują ZAFI w terminie 15 dni roboczych od otrzymania wszystkich informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, o tym, że nie może on wprowadzić zmiany.

Jeżeli planowana zmiana jest wprowadzona bez względu na akapit pierwszy i drugi lub jeżeli nastąpiła nieplanowana zmiana, wskutek czego zarządzanie AFI przez ZAFI nie byłoby już zgodne z niniejszą dyrektywą lub ZAFI nie przestrzegałby już niniejszej dyrektywy, właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego ZAFI przyjmują wszystkie należyte środki regulacyjne zgodnie z art. 46 oraz bez zbędnej zwłoki stosownie powiadamiają właściwe organy państwa członkowskiego przyjmującego ZAFI.”;

"

6)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 43a

Rozwiązania dostępne dla inwestorów detalicznych

1.  Nie naruszając art. 26 rozporządzenia (UE) 2015/760 ▌, państwa członkowskie zapewniają, aby ZAFI udostępnił, w każdym państwie członkowskim, w którym zamierza wprowadzać do obrotu jednostki uczestnictwa lub udziały AFI wśród inwestorów detalicznych, rozwiązania służące wykonywaniu następujących zadań:

   a) przetwarzanie składanych przez inwestorów zleceń subskrypcji, płatności, odkupu i umorzenia dotyczących jednostek uczestnictwa lub udziałów AFI zgodnie z warunkami określonymi w dokumentach ▌AFI;
   b) udostępnianie inwestorom informacji o tym, w jaki sposób mogą być składane zlecenia, o których mowa w lit. a), oraz o tym, w jaki sposób dokonywane są płatności z tytułu odkupu i umorzenia;
   c) ułatwienie postępowania z informacjami dotyczącymi wykonywania przez inwestorów praw, które przysługują im z tytułu inwestycji w AFI, w państwie członkowskim, w którym AFI jest wprowadzany do obrotu;
   d) udostępnianie inwestorom, do wglądu oraz w sposób umożliwiający uzyskanie kopii, informacji i dokumentów zgodnie z art. 22 i 23;
   e) udostępnianie inwestorom informacji dotyczących zadań, do których realizacji służą te rozwiązania, na trwałym nośniku zdefiniowanym w art. 2 ust. 1 lit. m) dyrektywy 2009/65/WE; oraz
   f) działanie jako punkt kontaktowy do komunikacji z właściwymi organami.

2.  Państwa członkowskie nie wymagają od ZAFI fizycznej obecności w przyjmującym państwie członkowskim ani wyznaczenia strony trzeciej na potrzeby ust. 1.

3.  ZAFI zapewnia, aby rozwiązania służące wykonywaniu zadań, o których mowa w ust. 1, w tym elektronicznie, były dostępne:

   a) ▌w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych państwa członkowskiego, w którym AFI jest wprowadzany do obrotu, lub też języku zatwierdzonym przez właściwe organy tego państwa członkowskiego;
   b) ▌przez ZAFI we własnym zakresie, przez stronę trzecią podlegającą przepisom i nadzorowi dotyczącym zadań, które mają być wykonywane, , lub łącznie przez ZAFI i stronę trzecią.

Na potrzeby lit. b), w przypadku zadań wykonywanych ▌przez stronę trzecią, wyznaczenie tej strony trzeciej poświadcza pisemna umowa wyszczególniająca, których zadań, o których mowa w ust. 1 nie wykonuje ZAFI, oraz zawierająca postanowienie, zgodnie z którym strona trzecia otrzymuje wszystkie odpowiednie informacje i dokumenty od ZAFI.”;

"

7)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 69a

Ocena systemu paszportu

Przed wejściem w życie aktów delegowanych, o których mowa w art. 67 ust. 6, na mocy których mają zastosowanie przepisy określone w art. 35 i art. 37–41, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie uwzględniające wyniki oceny systemu paszportu określonego w niniejszej dyrektywie, w tym rozszerzenie tego systemu na ZAFI spoza UE. Do tego sprawozdania w razie potrzeby dołącza się wniosek ustawodawczy.”;

"

8)  w załączniku IV dodaje się punkty w brzmieniu:"

„i)niezbędne szczegółowe dane, w tym adres do fakturowania lub komunikowania należnych opłat urzędowych lub prowizji nakładanych przez właściwe organy w przyjmującym państwie członkowskim;

   j) informacje dotyczące rozwiązań dotyczących wykonywania zadań, o których mowa w art. 43a.”.

"

Artykuł 3

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia ... [24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy], krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia ... [24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy].

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego w dziedzinie objętej zakresem niniejszej dyrektywy.

Artykuł 4

Ocena

Do dnia ... [60 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy] Komisja, w oparciu o konsultacje publiczne oraz w świetle wymiany opinii z ESMA i właściwymi organami, przeprowadza ocenę stosowania niniejszej dyrektywy. Do dnia ... [72 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy] Komisja przedstawia sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy.

Artykuł 5

Przegląd

Do dnia ... [48 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy] Komisja przedstawia sprawozdanie, w którym dokonuje oceny m.in. korzyści z harmonizacji przepisów mających zastosowanie do spółek zarządzających UCITS sprawdzających zainteresowanie inwestorów konkretną koncepcją inwestycyjną lub strategią inwestycyjną, oraz stwierdza, czy w tym celu niezbędne jest wprowadzenie zmian do dyrektywy 2009/65/WE.

Artykuł 6

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 7

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w … dnia … r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1)Dz.U. C 367 z 10.10.2018, s. 50.
(2)Dz.U. C 367 z 10.10.2018, s. 50.
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r.
(4) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32).
(5) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1).
(6) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... z dnia ... w sprawie ułatwienia transgranicznej dystrybucji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 345/2013, (UE) nr 346/2013 i (UE) nr 1286/2014 (Dz.U. L ...).
(7)+ Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS .../... (2018/0045(COD)) oraz podać w przypisie numer, datę i odniesienie do publikacji tego rozporządzenia w Dz.U.
(8)+ Dz.U.: Proszę wstawić w tekście numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE‑CONS …/… (2018/0045(COD)).
(9)Dz.U. C 369 z 17.12.2011, s. 14.
(10)+ Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS .../... (2018/0045(COD)) oraz podać w przypisie numer, datę i odniesienie do publikacji tego rozporządzenia w Dz.U.
(11)+ Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer rozporządzenia zawartego w dokumencie PE-CONS .../... (2018/0045(COD)) oraz podać w przypisie numer, datę i odniesienie do publikacji tego rozporządzenia w Dz.U.


Transgraniczna dystrybucja funduszy zbiorowego inwestowania (rozporządzenie) ***I
PDF 255kWORD 69k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ułatwienia transgranicznej dystrybucji funduszy zbiorowego inwestowania oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 345/2013 i (UE) nr 346/2013 (COM(2018)0110 – C8-0110/2018 – 2018/0045(COD))
P8_TA-PROV(2019)0368A8-0431/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0110),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8‑0110/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z 11 lipca 2018 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 27 lutego 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0431/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego(ją) przewodniczącego(cą) do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... w sprawie ułatwienia transgranicznej dystrybucji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 345/2013, (UE) nr 346/2013 i (UE) nr 1286/2014

P8_TC1-COD(2018)0045


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Rozbieżne podejścia regulacyjne i nadzorcze dotyczące transgranicznej dystrybucji alternatywnych funduszy inwestycyjnych (AFI), zdefiniowanych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE(4), w tym europejskich funduszy venture capital (EuVECA) zdefiniowanych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 345/2013(5), europejskich funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej zdefiniowanych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 346/2013(6) oraz europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych (ELTIF) zdefiniowanych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/760(7), a także przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE(8) prowadzą do fragmentacji rynku oraz do barier dla transgranicznego wprowadzania do obrotu AFI i UCITS oraz transgranicznego dostępu do tych form inwestowania, co może utrudniać wprowadzanie ich do obrotu w innych państwach członkowskich. UCITS może być zarządzane zewnętrznie lub wewnętrznie, w zależności od jego formy prawnej. Wszelkie przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące spółek zarządzających UCITS powinny mieć zastosowanie zarówno do spółki, której regularną działalność stanowi zarządzanie UCITS, jak również do każdego UCITS, które nie wyznaczyło spółki zarządzającej UCITS.

(2)  Aby ulepszyć ramy regulacyjne mające zastosowanie do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania oraz lepiej chronić inwestorów, informacje reklamowe kierowane do inwestorów w AFI i UCITS powinny być rozpoznawalne jako takie oraz opisywać ryzyka i zyski związane z zakupem jednostek uczestnictwa lub udziałów w AFI lub w UCITS w równie widoczny sposób. Ponadto wszystkie informacje zawarte w kierowanych do inwestorów informacjach reklamowych powinny być przedstawiane w sposób rzetelny, przejrzysty i niewprowadzający w błąd. W celu zapewnienia ochrony inwestorów i zagwarantowania równych warunków działania dla AFI i UCITS, standardy dotyczące informacji reklamowych powinny mieć zastosowanie do informacji reklamowych AFI i UCITS.

(3)  Informacje reklamowe kierowane do inwestorów w AFI oraz UCITS powinny określać, gdzie, jak i w jakim języku inwestorzy mogą uzyskać skrócone informacje na temat praw inwestorów, i powinny wyraźnie zaznaczać, że ZAFI, zarządzający EuVECA, zarządzający EuSEF lub spółka zarządzająca UCITS (zwani wspólnie „zarządzającymi przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania”) mają prawo wycofać się z uzgodnień dotyczących wprowadzania do obrotu.

(4)  Aby zwiększyć przejrzystość i ochronę inwestorów oraz ułatwić dostęp do informacji na temat krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych mających zastosowanie do informacji reklamowych, właściwe organy powinny publikować takie teksty na swoich stronach internetowych przynajmniej w języku zwyczajowo używanym w dziedzinie finansów międzynarodowych, w tym ich nieoficjalne streszczenia, które umożliwiłyby zarządzającym przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania ogólne zapoznanie się z tymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi. Publikacja powinna jedynie służyć celom informacyjnym i nie powinna tworzyć zobowiązań prawnych. Z tych samych powodów Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (ESMA), ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010(9), powinien utworzyć centralną bazę danych zawierającą streszczenia wymogów krajowych dotyczących informacji reklamowych oraz linki do informacji opublikowanych na stronach internetowych właściwych organów.

(5)  W celu promowania dobrych praktyk ochrony inwestorów, zawartych w krajowych wymogach dotyczących uczciwych i jasnych informacji reklamowych, w tym w internetowych aspektów takich informacji reklamowych, ESMA powinien wydać wytyczne w sprawie stosowania tych wymogów dotyczących informacji reklamowych.

(6)  Właściwe organy powinny mieć możliwość żądania uprzedniego przekazywania im informacji reklamowych w celu przeprowadzenia weryfikacji ex ante zgodności tych informacji z niniejszym rozporządzeniem i innymi mającymi zastosowanie wymogami, na przykład weryfikacji, czy informacje reklamowe są rozpoznawalne jako takie, czy opisują one ryzyka i zyski związane z zakupem jednostek uczestnictwa w UCITS i, w przypadku gdy państwo członkowskie zezwala na wprowadzanie AFI do obrotu wśród inwestorów detalicznych, ryzyka i zyski związane z zakupem jednostek uczestnictwa lub udziałów w AFI w równie widoczny sposób oraz czy wszystkie informacje zawarte w informacjach reklamowych są przedstawiane w sposób rzetelny, przejrzysty i niewprowadzający w błąd. Weryfikację tę należy przeprowadzić w ograniczonym terminie. Wprowadzenie wymogu uprzedniego przekazania nie uniemożliwia właściwym organom weryfikacji informacji reklamowych ex post.

(7)  Właściwe organy powinny przekazać ESMA informacje na temat wyników tych weryfikacji, wniosków o zmiany i wszelkich sankcji nałożonych na zarządzających przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania. Aby upowszechnić znajomość przepisów mających zastosowanie do informacji reklamowych i zwiększyć ich przejrzystość, a zarazem zapewnić ochronę inwestorów, ESMA powinien sporządzać raz na dwa lata sprawozdanie dotyczące tych przepisów oraz ich praktycznego stosowania na podstawie przeprowadzonych przez właściwe organy weryfikacji ex ante i ex post informacji reklamowych oraz przesyłać to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji.

(8)  Aby zapewnić równe traktowanie zarządzających przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania oraz ułatwić podejmowanie przez nich decyzji dotyczących prowadzeniu transgranicznej dystrybucji funduszy inwestycyjnych istotne jest, aby opłaty i prowizje nakładane przez właściwe organy z tytułu ▌nadzoru działań transgranicznych były proporcjonalne do wykonywanych zadań nadzorczych i podawane do publicznej wiadomości oraz aby w celu zwiększenia przejrzystości te opłaty i prowizje były publikowane na stronach internetowych właściwych organów. Z tego samego względu linki do informacji na temat opłat i prowizji publikowane na stronach internetowych właściwych organów powinny być publikowane na stronie internetowej ESMA, aby istniał centralny punkt informacyjny. Strona internetowa ESMA powinna również zawierać interaktywne narzędzie umożliwiające orientacyjne obliczanie tych opłat i prowizji nakładanych przez właściwe organy.

(9)  Aby zapewnić lepsze odzyskiwanie opłat lub prowizji oraz zwiększyć przejrzystość i jasność struktury opłat i prowizji, jeżeli takie opłaty lub prowizje nakładane są przez właściwe organy, zarządzający przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania powinni otrzymać fakturę, indywidualne żądanie zapłaty lub instrukcję płatniczą, w których wyraźnie określono wysokość należnych opłat lub prowizji oraz sposób ich płatności.

(10)  Ponieważ ESMA, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1095/2010, powinien monitorować i oceniać zmiany na rynku w obszarze podlegającym jego kompetencjom, właściwe i konieczne jest zwiększenie posiadanej przez ESMA wiedzy poprzez poszerzenie zakresu obecnie istniejących baz danych ESMA o centralną bazę danych, obejmująca listę wszystkich AFI i UCITS wprowadzanych do obrotu, zarządzających tymi przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania joraz ▌państwa członkowskie, w których te przedsiębiorstwa są wprowadzane do obrotu. Aby osiągnąć ten cel oraz umożliwić ESMA prowadzenie centralnej bazy danych zawierającej aktualne informacje, właściwe organy powinny przekazywać ESMA informacje na temat powiadomień, listy notyfikacyjne i informacje, które otrzymały na podstawie dyrektyw 2009/65/WE i 2011/61/UE w odniesieniu do transgranicznego wprowadzania do obrotu, jak również przekazywać informacje o wszelkich zmianach tych informacji, które powinny znaleźć odzwierciedlenie w tej bazie danych. W związku z tym ESMA powinien stworzyć portal powiadomień, na którym właściwe organy powinny umieszczać wszystkie dokumenty dotyczące transgranicznej dystrybucji UCITS i AFI.

(11)  Aby zapewnić równe warunki działania zarówno – z jednej strony – kwalifikowalnym funduszom venture capital zdefiniowanym w  rozporządzeniu (UE) nr 345/2013 lub kwalifikowalnym funduszom na rzecz przedsiębiorczości społecznej zdefiniowanym w  rozporządzeniu (UE) nr 346/2013, jak i – z drugiej strony – innym AFI, konieczne jest włączenie do niniejszego rozporządzenia przepisów dotyczących czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, które będą identyczne z przepisami ustanowionymi w odniesieniu do tychże czynności w dyrektywie 2011/61/UE. Takie przepisy te powinny umożliwić zarządzającym funduszami, którzy są zarejestrowani zgodnie z przepisami tych rozporządzeń, nawiązanie kontaktu z inwestorami w celu zbadania ich zainteresowania planowanymi strategiami lub możliwościami inwestycyjnymi dostępnymi za pośrednictwem kwalifikowalnych funduszy venture capital i kwalifikowalnych funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej.

(12)  Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014(10)niektóre spółki i osoby, o których mowa w art. 32 tego rozporządzenia są zwolnione z obowiązków wynikających z tego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2019 r. Rozporządzenie to stanowi również, że Komisja dokona przeglądu tego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2018 r., aby ocenić między innymi, czy takie przejściowe zwolnienie należy przedłużyć, czy też – po określeniu wszelkich koniecznych dostosowań – przepisy dotyczące kluczowych informacji dla inwestorów ustanowione w dyrektywie 2009/65/WE należy zastąpić przepisami dotyczącymi dokumentu zawierającego kluczowe informacje, o którym mowa w tym rozporządzeniu, lub uznać za równoważne tym przepisom.

(13)  Aby umożliwić Komisji przeprowadzenie przeglądu zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1286/2014, jak zostało pierwotnie przewidziane, ostateczny termin tego przeglądu należy przedłużyć o 12 miesięcy. Właściwa komisja Parlamentu Europejskiego powinna wesprzeć prowadzenie przeglądu przez Komisję, organizując wysłuchanie poświęcone tej kwestii z udziałem właściwych zainteresowanych stron reprezentujących interesy sektora i konsumentów.

(14)  Aby uniknąć sytuacji, w której inwestorzy otrzymują dwa różne dokumenty wstępne, a mianowicie dokument zawierający kluczowe informacje dla inwestorów (KIID), wymagane na mocy dyrektywy 2009/65/WE i dokument zawierający kluczowe informacje (KID), wymagany mocą rozporządzenia (UE) nr 1286/2014, dla tego samego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, podczas gdy przyjmowane i wdrażane są akty ustawodawcze wynikające z przeglądu przeprowadzonego przez Komisję zgodnie z tym rozporządzeniem , przejściowe zwolnienie z obowiązków wynikających z tego rozporządzenia należy przedłużyć o 24 miesiące. Bez uszczerbku dla tego przedłużenia wszystkie zaangażowane instytucje i organy nadzorcze powinny dążyć do jak najszybszego działania w celu ułatwienia zakończenia tego przejściowego zwolnienia.

(15)  Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania opracowanych przez ESMA wykonawczych standardów technicznych w odniesieniu do standardowych formularzy, szablonów i procedur na potrzeby publikowania i przekazywania informacji przez właściwe organy krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących mających zastosowanie na ich terytoriach wymogów w zakresie wprowadzania do obrotu oraz streszczeń tych przepisów, jak również informacji o wysokości nakładanych przez nie opłat lub prowizji z tytułu transgranicznej działalności oraz, w stosownych przypadkach, o odpowiednich metodach ich obliczania. Ponadto aby usprawnić przekazywanie informacji do ESMA, wykonawcze standardy techniczne powinny być również przyjmowane w odniesieniu do powiadomień, listów notyfikacyjnych i informacji dotyczących działalności transgranicznej w zakresie wprowadzania do obrotu wymaganych na mocy dyrektyw 2009/65/WE i 2011/61/UE oraz uzgodnień technicznych niezbędnych do funkcjonowania portalu zgłoszeniowego. Komisja powinna przyjmować te wykonawcze standardy techniczne w drodze aktów wykonawczych zgodnie z art. 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

(16)  Należy określić, które informacje mają być przekazywane ESMA co kwartał w celu aktualizacji baz danych wszystkich przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania i ich zarządzających.

(17)  Każde przetwarzanie danych osobowych prowadzone w ramach niniejszego rozporządzenia, takie jak wymiana lub przekazywanie danych osobowych przez właściwe organy, powinno przebiegać zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679(11), a każda wymiana lub każde przekazanie informacji przez ESMA powinny przebiegać zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725(12).

(18)  Aby umożliwić właściwym organom wykonywanie funkcji powierzonych im na mocy niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby organy te posiadały wszelkie niezbędne uprawnienia nadzorcze i dochodzeniowe.

(19)  Do dnia ... [5 lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia] r. Komisja powinna przeprowadzić ocenę stosowania niniejszego rozporządzenia. W ocenie tej należy uwzględnić zmiany sytuacji na rynku oraz ocenić, czy wprowadzone środki przyczyniły się do poprawy transgranicznej dystrybucji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania.

(20)  Do dnia ... [2 lata od dnia wejściu w życie niniejszego rozporządzenia]. Komisja powinna opublikować sprawozdanie na temat zjawiska odwrotnego pozyskiwania oraz nawiązywania transakcji z inicjatywy inwestora, określające zakres takiej formy subskrybowania funduszy, jej rozkład geograficzny z uwzględnieniem państw trzecich oraz jej wpływ na system „paszportu”.

(21)  Aby zagwarantować pewność prawa, należy zsynchronizować daty rozpoczęcia stosowania krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych wdrażających dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/...(13)(14) oraz przepisów niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do przepisów dotyczących informacji reklamowych i czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu.

(22)  Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie zwiększenie efektywności rynku przy jednoczesnym utworzeniu unii rynków kapitałowych, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na skutki działań możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się jednolite przepisy dotyczące publikowania przepisów krajowych dotyczących wymogów w zakresie wprowadzania do obrotu przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania oraz dotyczących informacji reklamowych kierowanych do inwestorów, jak również wspólnych zasad dotyczących opłat i prowizji nakładanych na zarządzających przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w związku z ich działalnością transgraniczną. Przewiduje ono również ustanowienie centralnej bazy danych dotyczących transgranicznego wprowadzania do obrotu przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania.

Artykuł 2

Zakres

Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do:

a)  zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi;

b)  spółek zarządzających UCITS, w tym UCITS, które nie wyznaczyły spółki zarządzającej UCITS;

c)  zarządzających EuVECA; oraz

d)  zarządzających EuSEF.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

a)  „alternatywne fundusze inwestycyjne” lub „AFI” oznaczają AFI zdefiniowane w art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/61/UE oraz obejmują EuVECA, EuSEF i ELTIF;

b)  „zarządzający alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi” lub „ZAFI” oznaczają ZAFI zdefiniowanych w art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2011/61/UE, którzy uzyskali zezwolenie zgodnie z art. 6 tej dyrektywy;

c)  „zarządzający EuVECA” oznacza zarządzającego kwalifikowalnym funduszem venture capital zdefiniowanego w art. 3 akapit pierwszy lit. c) rozporządzenia (UE) nr 345/2013, zarejestrowanego zgodnie z art. 14 tego rozporządzenia;

d)  „zarządzający EuSEF” oznacza zarządzającego kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej zdefiniowanego w art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 346/2013, oraz zarejestrowanego zgodnie z art. 15 tego rozporządzenia;

e)  „właściwe organy” oznaczają właściwe organy zdefiniowane w art. 2 ust. 1 lit. h) dyrektywy 2009/65/WE ,lub art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2011/61/UE lub właściwe organy EU AIF zdefiniowane w art. 4 ust. 1 lit. h) dyrektywy 2011/61/UE;

f)  „macierzyste państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, w którym znajduje się statutowa siedziba ZAFI, zarządzającego EuVECA, zarządzającego EuSEF lub spółki zarządzającej UCITS;

g)  „UCITS” oznacza UCITS posiadające zezwolenie zgodnie z art. 5 dyrektywy 2009/65/WE;

h)  „spółka zarządzająca UCITS” oznacza spółkę zarządzającą zgodnie z definicją w art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2009/65/WE.

Artykuł 4

Wymogi dotyczące informacji reklamowych

1.  ZAFI, zarządzający EuVECA, zarządzający EuSEF oraz spółki zarządzające UCITS zapewniają, aby wszystkie informacje reklamowe kierowane do inwestorów były rozpoznawalne jako takie oraz opisywały ryzyka i zyski związane z zakupem jednostek uczestnictwa lub udziałów w AFI lub jednostek uczestnictwa w UCITS w równie widoczny sposób, jak również zapewniają, by wszystkie informacje zawarte w informacjach reklamowych były rzetelne, przejrzyste i niewprowadzające w błąd.

2.  Spółki zarządzające UCITS zapewniają, by ▌informacje reklamowe zawierające szczegółowe informacje o UCITS nie były sprzeczne z informacjami zawartymi w prospekcie emisyjnym, o którym mowa w art. 68 dyrektywy 2009/65/WE, lub w kluczowych informacjach dla inwestorów, o których mowa w art. 78 tej dyrektywy, ani nie umniejszały znaczenia tych informacji. Spółki zarządzające UCITS zapewniają, by wszystkie informacje reklamowe informowały o istnieniu prospektu emisyjnego oraz o dostępności kluczowych informacji dla inwestorów. Takie informacje reklamowe określają, gdzie i w jaki sposób inwestorzy lub potencjalni inwestorzy mogą uzyskać prospekt emisyjny i kluczowe informacje dla inwestorów, a także określają język, w jakim dostępne są te dokumenty, oraz zawierają linki do tych dokumentów lub ich adresy internetowe.

3.  Informacje reklamowe, o których mowa w ust. 2, określają również, gdzie i w jaki sposób inwestorzy lub potencjalni inwestorzy mogą uzyskać streszczenie praw inwestorów, a także określają język, w jakim dostępne jest to streszczenie, oraz zawierają link do takiego streszczenia, które w stosownych przypadkach zawiera informacje o dostępie do unijnego i  mechanizmu dochodzenia roszczeń zbiorowych na poziomach krajowym i unijnym w przypadku sporu.

Takie informacje reklamowe zawierają również jasne informacje, że zarządzający lub spółka zarządzająca, o których mowa w ust. 1, może podjąć decyzję o wycofaniu się z uzgodnień dotyczących wprowadzenia do obrotu przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania zgodnie z art. 93a dyrektywy 2009/65/WE i art. 32a dyrektywy 2011/61/UE.

4.  ZAFI, zarządzający EuVECA i zarządzający EuSEF zapewniają, by ▌informacje reklamowe, które obejmują ofertę zakupu jednostek uczestnictwa lub udziałów w AFI i zawierają szczegółowe informacje o AFI, nie były sprzeczne z informacjami, które muszą być ujawniane inwestorom zgodnie z art. 23 dyrektywy 2011/61/UE, z art. 13 rozporządzenia (UE) nr 345/2013 lub z art. 14 rozporządzenia (UE) nr 346/2013, ani nie umniejszały znaczenia tych informacji.

5.  Ust. 2 stosuje się odpowiednio do AFI, które publikują prospekt emisyjny zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1129(15) lub zgodnie z prawem krajowym, bądź też do AFI, które stosują przepisy dotyczące formatu i treści kluczowych informacji dla inwestorów, o których mowa w art. 78 dyrektywy 2009/65/WE.

6.  Do dnia ... [24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] ESMA wydaje wytyczne, które następnie okresowo aktualizuje, dotyczące stosowania wymogów dotyczących informacji reklamowych, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem aspektów dotyczących takich informacji reklamowych w internecie.

Artykuł 5

Publikacja krajowych przepisów dotyczących wymogów w zakresie wprowadzania do obrotu

1.  Właściwe organy publikują i utrzymują na swoich stronach internetowych aktualne i pełne informacje na temat obowiązujących krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących wymogów w zakresie wprowadzania do obrotu AFI i UCITS oraz streszczenia tych przepisów, co najmniej w języku zwyczajowo używanym w sferze finansów międzynarodowych.

2.  Właściwe organy przekazują ESMA ▌linki do stron internetowych właściwych organów, na których publikowane są informacje, o których mowa w ust. 1.

Właściwe organy bez zbędnej zwłoki informują ESMA o wszelkich zmianach w informacjach przekazanych zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu.

3.  ESMA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia standardowych formularzy, szablonów i procedur na potrzeby publikowania i przekazywania informacji zgodnie z niniejszym artykułem.

ESMA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia ... [18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 6

Centralna baza danych ESMA zawierająca krajowe przepisy dotyczące wymogów w zakresie wprowadzania do obrotu

Do dnia ... [30 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] ESMA publikuje, a następnie utrzymuje na swojej stronie internetowej centralną bazę danych zawierającą ▌streszczenia, o których mowa w art. 5 ust. 1, oraz linki do stron internetowych właściwych organów, o których mowa w art. 5 ust. 2.

Artykuł 7

Weryfikacja ex ante informacji reklamowych

1.  W wyłącznym celu weryfikacji przestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia i przepisów krajowych dotyczących wymogów w zakresie wprowadzania do obrotu właściwe organy mogą żądać uprzedniego przekazywania im informacji reklamowych, które spółki zarządzające UCTIS ▌zamierzają bezpośrednio lub pośrednio wykorzystywać w swoich kontaktach z inwestorami.

Wymóg uprzedniego przekazania, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie stanowi uprzedniego warunku wprowadzenia do obrotu jednostek uczestnictwa w UCITS i nie stanowi części procedury powiadamiania, o której mowa w art. 93 dyrektywy 2009/65/WE.

W przypadku gdy właściwe organy żądają uprzedniego przekazania im informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, informują one spółkę zarządzającą UCITS, w terminie 10 dni roboczych od dnia otrzymania informacji reklamowych, o wszelkich żądaniach zmiany tych informacji reklamowych.

Uprzednie przekazanie informacji, o którym mowa w akapicie pierwszym, może być wymagane w sposób systematyczny lub zgodnie z wszelkimi innymi praktykami w zakresie weryfikacji oraz pozostaje bez uszczerbku dla uprawnień nadzorczych do weryfikowania informacji marketingowych ex post.

2.  Właściwe organy, które żądają uprzedniego przekazywania im informacji reklamowych, ustanawiają, stosują i publikują na swoich stronach internetowych procedury na potrzeby takiego przekazywania. Wewnętrzne przepisy i procedury zapewniają przejrzyste i niedyskryminacyjne traktowanie wszystkich UCITS niezależnie od państwa członkowskiego, w którym UCITS uzyskał zezwolenie.

3.  W przypadku gdy ▌ZAFI, zarządzający EuVECA lub zarządzający EuSEF wprowadzają do obrotu jednostki uczestnictwa lub udziałów w swoich AFI wśród inwestorów detalicznych, ust. 1 i 2 ▌stosuje się odpowiednio do tych ZAFI, zarządzających EuVECA lub zarządzających EuSEF.

Artykuł 8

Sprawozdanie ESMA na temat informacji reklamowych

1.   Do dnia 31 marca2021 r., a następnie co dwa lata właściwe organy ▌przekazują ESMA ▌następujące informacje:

a)  ▌liczba wniosków o zmianę informacji reklamowych wydanych na podstawie weryfikacji ex ante, w stosownych przypadkach;

b)  liczba wniosków o zmiany oraz decyzji podjętych na podstawie kontroli ex post, z wyraźnym rozróżnieniem najczęstszych naruszeń i z podaniem opisu i charakteru tych naruszeń;

c)  opis najczęstszych naruszeń wymogów, o których mowa w art. 4; oraz

d)  jeden przykład każdego z naruszeń, o których mowa w lit. b) i c).

2.   Do dnia 30 czerwca 2021, a następnie co dwa ESMA przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji sprawozdanie, w którym przedstawia przegląd wymogów w zakresie wprowadzania do obrotu, o których mowa w art. 5 ust. 1, we wszystkich państwach członkowskich, oraz zawiera analizę skutków krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących informacji reklamowych opartą również na informacjach otrzymanych zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.

Artykuł 9

Wspólne zasady dotyczące opłat i prowizji

1.  Jeżeli właściwe organy, wykonując swoje obowiązki, nakładają opłaty lub prowizje w związku z transgraniczną działalnością ZAFI, zarządzających EuVECA, zarządzających EuSEF oraz spółek zarządzających UCITS, takie opłaty lub prowizje muszą być spójne z ogólnymi kosztami związanymi z wykonywaniem funkcji właściwego organu.

2.  W przypadku opłat lub prowizji, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, właściwe organy przesyłają fakturę, indywidualne żądanie zapłaty lub instrukcję płatniczą, ze wskazaniem sposobu dokonania płatności oraz daty wymagalności płatności, na adres wskazany w art. 93 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 2009/65/WE lub w pkt (i) załącznika IV do dyrektywy 2011/61/UE.

Artykuł 10

Publikacja krajowych przepisów dotyczących opłat i prowizji

1.  Do dnia ... [6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. właściwe organy publikują, a następnie na bieżąco aktualizują na swoich stronach internetowych informacje o opłatach i prowizjach, o których mowa w art. 9 ust. 1, lub, w stosownych przypadkach, o metodach obliczania tych opłat i prowizji, co najmniej w języku zwyczajowo używanym w sferze finansów międzynarodowych.

2.  Właściwe organy przekazują ESMA linki do stron internetowych właściwych organów, na których publikowane są informacje, o których mowa w ▌ust. 1.

3.  ESMA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia standardowych formularzy, szablonów i procedur na potrzeby publikowania i przekazywania informacji zgodnie z niniejszym artykułem.

ESMA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia ... [18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 11

Publikacja informacji o opłatach i prowizjach przez ESMA

1.  Do dnia ... [30 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] ESMA publikuje, a następnie utrzymuje na swojej stronie internetowej linki do stron internetowych właściwych organów, o których mowa w art. 10 ust. 2. Linki te są na bieżąco aktualizowane.

2.  Do dnia ... [30 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] ESMA opracowuje i udostępnia na swojej stronie internetowej interaktywne narzędzie, dostępne publicznie co najmniej w języku zwyczajowo używanym w sferze finansów międzynarodowych, które służy do orientacyjnego obliczania opłat lub prowizji, o których mowa w art. 9 ust. 1 ▌. Narzędzie to jest na bieżąco aktualizowane.

Artykuł 12

Centralna baza danych ESMA dotycząca transgranicznego wprowadzania do obrotu AFI i UCITS

1.  Do dnia ... [30 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] ESMA publikuje ▌na swojej stronie internetowej centralną bazę danych dotyczącą transgranicznego wprowadzania do obrotu AFI i UCITS, publicznie dostępną w języku zwyczajowo używanym w sferze finansów międzynarodowych, zawierającą ▌:

a)  wszystkie AFI wprowadzane do obrotu w państwie członkowskim innym niż macierzyste państwo członkowskie, ich ZAFI, zarządzającego EuSEF lub zarządzającego EuVECA, a także państwa członkowskie, w których są one wprowadzane do obrotu; oraz

b)  wszystkie UCITS wprowadzane do obrotu w państwie członkowskim innym niż macierzyste państwo członkowskie UCITS, zdefiniowane w art. 2 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2009/65/WE, ich spółki zarządzające UCITS, a także państwa członkowskie, w których są one wprowadzane do obrotu.

Ta centralna baza danych jest na bieżąco aktualizowana.

2.  Obowiązki określone w niniejszym artykule i w art. 13 dotyczące bazy danych, o której mowa w ust. 1, pozostają bez uszczerbku dla obowiązków dotyczących wykazu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2009/65/WE, centralnego rejestru publicznego, o którym mowa w art. 7 ust. 5 akapit drugi dyrektywy 2011/61/UE, centralnej bazy danych, o której mowa w art. 17 rozporządzenia (UE) nr 345/2013, oraz centralnej bazy danych, o której mowa w art. 18 rozporządzenia (UE) nr 346/2013.

Artykuł 13

Standaryzacja powiadomień kierowanych do ESMA

1.  Właściwe organy macierzystych państw członkowskich przekazują ▌ESMA co kwartał informacje niezbędne do utworzenia i prowadzenia centralnej bazy danych, o której mowa w art. 12 niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do wszelkich powiadomień, listów notyfikacyjnych lub informacji, o których mowa w ▌art. 93 ust. 1 i art. 93a ust. 2 dyrektywy 2009/65/WE oraz w art. 31 ust. 2 ▌, art. 32 ust. 2 i art. 32a ust. 2 dyrektywy 2011/61/UE, a także wszelkie zmiany tych informacji, jeżeli takie zmiany doprowadziłyby do modyfikacji informacji w tej centralnej bazie danych.

2.  ESMA ustanawia portal zgłoszeniowy, na którym każdy właściwy organ umieszcza wszystkie dokumenty, o których mowa w ust. 1.

3.  ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia informacji, które należy przekazywać, a także formularzy, szablonów i procedur na potrzeby przekazywania informacji ▌przez właściwe organy do celów ust. 1, oraz uzgodnień technicznych niezbędnych do funkcjonowania portalu zgłoszeniowego, o którym mowa w ust. 2.

ESMA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia ... [18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 14

Uprawnienia właściwych organów

1.  Właściwe organy posiadają wszelkie uprawnienia nadzorcze i dochodzeniowe, niezbędne do wykonywania ich funkcji na mocy niniejszego rozporządzenia.

2.  Uprawnienia przyznane właściwym organom zgodnie z dyrektywami 2009/65/WE i 2011/61/UE oraz rozporządzeniami (UE) nr 345/2013, (UE) nr 346/2013 i (UE) 2015/760, w tym uprawnienia dotyczące sankcji lub innych środków, mają zastosowanie w odniesieniu do zarządzających, o których mowa w art. 4 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 15

Zmiany rozporządzenia (UE) nr 345/2013

W rozporządzeniu (UE) nr 345/2013 wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 3 dodaje się literę w brzmieniu:"

„o) „czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu” oznaczają bezpośrednie lub pośrednie przekazywanie informacji lub komunikatów na temat strategii inwestycyjnych lub koncepcji inwestycyjnych przez zarządzającego kwalifikowalnym funduszem venture capital lub w jego imieniu potencjalnym inwestorom mającym miejsce zamieszkania lub siedzibę statutową w Unii w celu zbadania ich zainteresowania kwalifikowalnym funduszem venture capital, który nie został jeszcze ustanowiony, lub kwalifikowalnym funduszem venture capital, który został ustanowiony, lecz nie został jeszcze notyfikowany w zakresie wprowadzania do obrotu zgodnie z art. 15 w państwie członkowskim, w którym potencjalni inwestorzy mają miejsce zamieszkania lub siedzibę, przy czym w żadnym wypadku nie stanowi to oferowania ani plasowania na rzecz potencjalnego inwestora inwestycji w jednostki uczestnictwa lub udziały w tym kwalifikowalnym funduszu venture capital”;

"

2)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 4a

1.  Zarządzający kwalifikowalnym funduszem venture capital może prowadzić w Unii czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu, z wyjątkiem sytuacji, gdy informacje przedstawiane potencjalnym inwestorom:

   a) są wystarczające, aby umożliwić inwestorom zobowiązanie się do nabycia jednostek uczestnictwa lub udziałów konkretnego kwalifikowalnego funduszu venture capital;
   b) przybierają formę formularzy subskrypcji lub podobnych dokumentów, w postaci wstępnej albo ostatecznej ; lub
   c) przybierają formę dokumentów założycielskich, prospektu emisyjnego lub dokumentów ofertowych nieustanowionego jeszcze kwalifikowalnego funduszu venture capital w postaci ostatecznej.

W przypadku gdy dostępny jest projekt prospektu emisyjnego lub dokumenty ofertowe, nie mogą one zawierać informacji wystarczających do tego, by inwestorzy mogli podjąć decyzję inwestycyjną, oraz muszą zawierać jasne stwierdzenie, że:

   a) nie stanowią oferty ani zaproszenia do subskrypcji jednostek uczestnictwa lub udziałów w kwalifikowalnym funduszu venture capital; oraz
   b) na informacjach w nich przedstawionych nie należy polegać, gdyż są one niekompletne i mogą ulec zmianie.

2.  Właściwe organy nie wymagają od zarządzającego kwalifikowalnym funduszem venture capital powiadamiania o treści lub adresatach czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu ani spełniania innych warunków lub wymogów niż te określone w niniejszym artykule przed rozpoczęciem czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu.

3.   Zarządzający kwalifikowalnymi funduszami venture capital zapewniają, aby inwestorzy nie nabywali jednostek uczestnictwa lub udziałów w kwalifikowalnym funduszu venture capital wskutek czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu i aby inwestorzy, z którymi nawiązano kontakt w ramach czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, mogli jedynie nabywać jednostki uczestnictwa lub udziały w kwalifikowalnym funduszu venture capital wskutek wprowadzenia do obrotu dopuszczonego na mocy art. 15.

Jeżeli w ciągu 18 miesięcy od rozpoczęcia czynności poprzedzających wprowadzenie do obrotu przez zarządzającego kwalifikowalnym funduszem venture capital inwestorzy profesjonalni dokonali subskrypcji jednostek uczestnictwa lub udziałów w kwalifikowalnym funduszu venture capital, o którym mowa w informacjach dostarczanych w kontekście czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, lub w kwalifikowalnym funduszu venture capital ustanowionym w wyniku takich czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, subskrypcję taką uznaje się za wynik wprowadzania do obrotu i podlega ona procedurom zgłoszeniowym, o których mowa w art. 15.

4.  W terminie 2 tygodni od rozpoczęcia czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu zarządzający kwalifikowalnym funduszem venture capital przesyła właściwym organom państwa członkowskiego jego pochodzenia, nieformalne pismo w formie papierowej lub drogą elektroniczną. W piśmie tym wymienia się państwa członkowskie, w których przeprowadzane są lub zostały przeprowadzone czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu, oraz terminy, w których przeprowadzane są lub zostały przeprowadzone czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu, wraz z ich krótkim opisem, w tym z informacjami na temat przedstawionych strategii inwestycyjnych oraz, w stosownych przypadkach, wykazem kwalifikowalnych funduszy venture capital, które są lub były przedmiotem czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu. Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia zarządzającego kwalifikowalnym funduszem venture capital niezwłocznie informują właściwe organy państw członkowskich, w których zarządzający kwalifikowalnym funduszem venture capital uczestniczy lub uczestniczył w czynnościach poprzedzających wprowadzanie do obrotu. Właściwe organy państwa członkowskiego, w którym przeprowadzane są lub zostały przeprowadzone czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu, mogą zwrócić się do właściwych organów państwa członkowskiego pochodzenia zarządzającego kwalifikowalnym funduszem venture capital o dostarczenie dalszych informacji na temat czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, które przeprowadzane są lub zostały przeprowadzone na jego terytorium.

5.  Osoba trzecia podejmuje czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu jedynie w imieniu upoważnionego zarządzającego kwalifikowalnym funduszem venture capital, jeżeli posiada zezwolenie na prowadzenie działalności jako przedsiębiorstwo inwestycyjne zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE*, jako instytucja kredytowa zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE**, jako spółka zarządzająca UCITS zgodnie z dyrektywą 2009/65/WE, jako zarządzający alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE lub występuje w charakterze agenta zgodnie z dyrektywą 2014/65/UE. Taka osoba trzecia podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

6.  Zarządzający kwalifikowalnym funduszem venture capital zapewnia, aby czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu były odpowiednio dokumentowane.

_____________

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349).

** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).”.

"

Artykuł 16

Zmiany rozporządzenia (UE) nr 346/2013

W rozporządzeniu (UE) nr 346/2013 wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 3 dodaje się literę w brzmieniu:"

„o) „czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu” oznaczają bezpośrednie lub pośrednie przekazywanie informacji lub komunikatów na temat strategii inwestycyjnych lub koncepcji inwestycyjnych przez zarządzającego kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej lub w jego imieniu potencjalnym inwestorom mającym miejsce zamieszkania lub siedzibę statutową w Unii w celu zbadania ich zainteresowania kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej, który nie został jeszcze ustanowiony, lub kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej, który został ustanowiony, lecz nie został jeszcze notyfikowany w zakresie wprowadzania do obrotu zgodnie z art. 16 w państwie członkowskim, w którym potencjalni inwestorzy mają miejsce zamieszkania lub siedzibę, przy czym w żadnym wypadku nie stanowi to oferowania ani plasowania na rzecz potencjalnego inwestora inwestycji w jednostki uczestnictwa lub udziały w tym kwalifikowalnym funduszu na rzecz przedsiębiorczości społecznej.”;

"

2)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 4a

1.  Zarządzający kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej może prowadzić w Unii czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu, z wyjątkiem sytuacji, gdy informacje przedstawiane potencjalnym inwestorom:

   a) są wystarczające, aby umożliwić inwestorom zobowiązanie się do nabycia jednostek uczestnictwa lub udziałów konkretnego kwalifikowalnego funduszu na rzecz przedsiębiorczości społecznej;
   b) przybierają formę formularzy subskrypcji lub podobnych dokumentów, w postaci wstępnej albo ostatecznej ; lub
   c) przybierają formę dokumentów założycielskich, prospektu emisyjnego lub dokumentów ofertowych nieustanowionego jeszcze kwalifikowalnego funduszu na rzecz przedsiębiorczości społecznej w postaci ostatecznej.

W przypadku gdy dostępny jest projekt prospektu emisyjnego lub dokumenty ofertowe, nie mogą one zawierać informacji wystarczających do tego, by inwestorzy mogli podjąć decyzję inwestycyjną, oraz muszą zawierać jasne stwierdzenie, że:

   a) nie stanowią oferty ani zaproszenia do subskrypcji jednostek uczestnictwa lub udziałów w kwalifikowalnym funduszu na rzecz przedsiębiorczości społecznej; oraz
   b) na informacjach w nich przedstawionych nie należy polegać, gdyż są one niekompletne i mogą ulec zmianie.

2.  Właściwe organy nie wymagają od zarządzającego kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej powiadamiania o treści lub adresatach czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu ani spełniania innych warunków lub wymogów niż te określone w niniejszym artykule przed rozpoczęciem przez niego czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu.

3.  Zarządzający kwalifikowalnymi funduszami na rzecz przedsiębiorczości społecznej zapewniają , aby inwestorzy nie nabywali jednostek uczestnictwa lub udziałów w kwalifikowalnym funduszu na rzecz przedsiębiorczości społecznej wskutek czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu i aby inwestorzy, z którymi nawiązano kontakt w ramach czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, mogli jedynie nabywać jednostki uczestnictwa lub udziały w kwalifikowalnym funduszu na rzecz przedsiębiorczości społecznej wskutek wprowadzenia do obrotu dopuszczonego na mocy art. 16.

Jeżeli w ciągu 18 miesięcy od rozpoczęcia czynności poprzedzających wprowadzenie do obrotu przez zarządzającego kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej inwestorzy profesjonalni dokonali subskrypcji jednostek uczestnictwa lub udziałów w kwalifikowalnym funduszu na rzecz przedsiębiorczości społecznej, o którym mowa w informacjach dostarczanych w kontekście czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, lub w kwalifikowalnym funduszu na rzecz przedsiębiorczości społecznej ustanowionym w wyniku takich czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, subskrypcję taką uznaje się za wynik wprowadzania do obrotu i podlega ona procedurom zgłoszeniowym, o których mowa w art. 16.

4.  W terminie 2 tygodni od rozpoczęcia czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu zarządzający kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej przesyła właściwym organom jego państwa członkowskiego pochodzenia nieformalne pismo w formie papierowej lub drogą elektroniczną. W piśmie tym wymienia się państwa członkowskie, w których przeprowadzane są lub zostały przeprowadzone czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu, oraz terminy, w których przeprowadzono te czynności, wraz z ich krótkim opisem, w tym z informacjami na temat przedstawionych strategii inwestycyjnych oraz, w stosownych przypadkach, wykazem kwalifikowalnych funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej, które są lub były przedmiotem czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu. Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia zarządzającego kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej niezwłocznie informują właściwe organy państw członkowskich, w których zarządzający kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej uczestniczy lub uczestniczył w czynnościach poprzedzających wprowadzanie do obrotu. Właściwe organy państwa członkowskiego, w którym przeprowadzane są lub zostały przeprowadzone czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu, mogą zwrócić się do właściwych organów państwa członkowskiego pochodzenia zarządzającego kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej o dostarczenie dalszych informacji na temat czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, przeprowadzane są lub zostały przeprowadzone na jego terytorium.

5.  Osoba trzecia podejmuje czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu jedynie w imieniu upoważnionego zarządzającego kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej, jeżeli posiada zezwolenie na prowadzenie działalności jako przedsiębiorstwo inwestycyjne zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE*, jako instytucja kredytowa zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE**, jako spółka zarządzająca UCITS zgodnie z dyrektywą 2009/65/WE, jako zarządzający alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE lub występuje w charakterze agenta zgodnie z dyrektywą 2014/65/UE. Taka osoba trzecia podlega wszystkim warunkom określonym w niniejszym artykule.

6.  Zarządzający kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej zapewnia, aby czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu były odpowiednio dokumentowane.”.

_______________________

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349).

** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).”.

"

Artykuł 17

Zmiany rozporządzenia (UE) nr 1286/2014

W rozporządzeniu (UE) nr 1286/2014 wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 32 ust. 1 datę „31 grudnia 2019 r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2021 r.”;2) art. 33 otrzymuje brzmienie:

a)  ust. 1 akapit pierwszy datę „31 grudnia 2018 r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2019 r.”;

b)  ust. 2 akapit pierwszy datę „31 grudnia 2018 r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2019 r.”;

c)  ust. 4 akapit pierwszy datę „31 grudnia 2018 r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2019 r.”.

Artykuł 18

Ocena

Do dnia ... [60 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] Komisja, w oparciu o wyniki konsultacji publicznych i w świetle wymiany opinii z ESMA i właściwymi organami, przeprowadza ocenę stosowania niniejszego rozporządzenia.

Do dnia ... [24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] Komisja, w oparciu o wyniki konsultacji z właściwymi organami, ESMA i innymi zainteresowanymi stronami, przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące odwrotnego pozyskiwania (ang. reverse solicitation) oraz nawiązywania transakcji z inicjatywy inwestora, określając zakres tej formy subskrybowania funduszy, jej rozkład geograficzny z uwzględnieniem państw trzecich, a także skutki dla systemu „paszportu”. Sprawozdanie to zawiera również analizę tego, czy portal zgłoszeniowy ustanowiony zgodnie z art. 13 ust. 2 powinien być rozwijany, tak aby wszystkie transfery dokumentów między właściwymi organami odbywało się za pośrednictwem tego portalu.

Artykuł 19

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia ... [dzień wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].

Jednakże art. 4 ust. 1–5, art. 5 ust. 1 i 2, art. 15 i art. 16 stosuje się od dnia ... [24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w … dnia …

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 367 z 10.10.2018, s. 50.
(2)Dz.U. C 367 z 10.10.2018, s. 50.
(3)Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r.
(4)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1).
(5) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 345/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie europejskich funduszy venture capital (Dz.U. L 115 z 25.4.2013, s. 1).
(6) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 346/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie europejskich funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej (Dz.U. L 115 z 25.4.2013, s. 18).
(7) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/760 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych (Dz.U. L 123 z 19.5.2015, s. 98).
(8)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32).
(9) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84).
(10) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014 z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących detalicznych produktów zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych (PRIIP) (Dz.U. L 352 z 9.12.2014, s. 1).
(11)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).
(12)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39).
(13) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... z dnia ... zmieniająca dyrektywy 2009/65/WE i 2011/61/UE w odniesieniu do transgranicznej dystrybucji funduszy zbiorowego inwestowania (Dz.U. L ...).
(14)+ Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer dyrektywy zawarty w dokumencie PE-CONS .54/19 (2018/0041(COD)) oraz podać w przypisie numer i datę tej dyrektywy wraz z odniesieniem do Dz.U.).
(15)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1129 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym oraz uchylenia dyrektywy 2003/71/WE (Dz.U. L 168 z 30.6.2017, s. 12).


Wymogi kapitałowe (rozporządzenie) ***I
PDF 1664kWORD 882k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wskaźnika dźwigni, wskaźnika stabilnego finansowania netto, wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, ryzyka kredytowego kontrahenta, ryzyka rynkowego, ekspozycji wobec kontrahentów centralnych, ekspozycji wobec przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, dużych ekspozycji, wymogów w zakresie sprawozdawczości i ujawniania informacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (COM(2016)0850 – C8-0480/2016 – 2016/0360A(COD))
P8_TA-PROV(2019)0369A8-0242/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0850),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0480/2016),

—  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Riksdag, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z dnia 8 listopada 2017 r.(1),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 30 marca 2017 r.(2),

–  uwzględniając decyzję Konferencji Przewodniczących z dnia 18 maja 2017 r. upoważniającą Komisję Gospodarczą i Monetarną do rozdzielenia wyżej wymienionego wniosku Komisji Europejskiej i do sporządzenia na jego podstawie dwóch odrębnych sprawozdań ustawodawczych,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 15 lutego 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0242/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wskaźnika dźwigni, wskaźnika stabilnego finansowania netto, wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, ryzyka kredytowego kontrahenta, ryzyka rynkowego, ekspozycji wobec kontrahentów centralnych, ekspozycji wobec przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, dużych ekspozycji, wymogów dotyczących sprawozdawczości i ujawniania informacji, a także rozporządzenie (UE) nr 648/2012

P8_TC1-COD(2016)0360A


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego(3),

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(4),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  W następstwie kryzysu finansowego, który nastąpił w latach 2007–2008, Unia przeprowadziła gruntowną reformę ram regulacyjnych w zakresie usług finansowych w celu zwiększenia odporności unijnych instytucji finansowych. Reforma ta w dużej mierze opierała się na międzynarodowych standardach uzgodnionych w 2010 r. przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego (zwany dalej „BCBS”), znanych pod nazwą ramy Bazylea III. Wśród licznych środków przewidzianych w pakiecie reform znalazło się między innymi przyjęcie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013(6) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE(7), na mocy których zaostrzono wymogi ostrożnościowe dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (zwanych dalej „instytucjami”).

(2)  Chociaż reforma zwiększyła stabilność i odporność systemu finansowego na wiele rodzajów możliwych przyszłych wstrząsów i kryzysów, nie zajęła się ona wszystkimi stwierdzonymi problemami. Istotną tego przyczyną był fakt, że organy ustanawiające standardy międzynarodowe, takie jak BCBS oraz Rada Stabilności Finansowej, nie zakończyły jeszcze wówczas prac nad uzgodnionymi na szczeblu międzynarodowym rozwiązaniami mającymi przyczynić się do rozwiązania tych problemów. W związku z tym, że obecnie prace nad ważnymi dodatkowymi reformami zostały zakończone, należy zająć się problemami, które pozostają nierozwiązane.

(3)  W swoim komunikacie z dnia 24 listopada 2015 r. zatytułowanym „Droga do utworzenia unii bankowej” Komisja uznała potrzebę dalszego ograniczenia ryzyka i zobowiązała się do przedstawienia wniosku ustawodawczego, który będzie oparty na standardach uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym. Potrzeba podjęcia dalszych konkretnych działań ustawodawczych w zakresie ograniczenia ryzyka w sektorze finansowym została również uznana przez Radę w  konkluzjach z dnia 17 czerwca 2016 r. oraz przez Parlament Europejski w  rezolucji z dnia 10 marca 2016 r. w sprawie unii bankowej – sprawozdanie za rok 2015(8).

(4)  Środki ograniczania ryzyka powinny nie tylko spowodować dalsze zwiększenie odporności europejskiego systemu bankowego oraz zaufania do niego na rynkach, lecz również zapewnić podstawę dalszych postępów w tworzeniu unii bankowej. Środki te należy rozpatrywać również w kontekście szerzej zakrojonych wyzwań mających wpływ na unijną gospodarkę, w szczególności potrzeby promowania wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w czasach niepewnych perspektyw gospodarczych. W tym kontekście podjęto szereg istotnych inicjatyw politycznych, takich jak plan inwestycyjny dla Europy oraz unia rynków kapitałowych, które mają na celu wzmocnienie gospodarki Unii. W związku z tym ważne jest zapewnienie niezakłóconych interakcji między wszystkimi środkami ograniczania ryzyka a tymi inicjatywami politycznymi, jak również niedawnymi szerzej zakrojonymi reformami w sektorze finansowym.

(5)  Przepisy niniejszego rozporządzenia powinny być równoważne ze standardami uzgodnionymi na szczeblu międzynarodowym oraz powinny zapewniać ciągłą równoważność dyrektywy 2013/36/UE i rozporządzenia (UE) nr 575/2013 z ramami Bazylea III. Ukierunkowane dostosowania służące odzwierciedleniu unijnej specyfiki i ogólniejszych względów politycznych powinny być ograniczone pod względem zakresu lub czasu, aby nie wpływać niekorzystnie na ogólną zasadność ram ostrożnościowych.

(6)  Należy również usprawnić istniejące środki ograniczania ryzyka, w szczególności wymogi dotyczące sprawozdawczości i ujawniania informacji, w celu zapewnienia, aby mogły być one stosowane w bardziej proporcjonalny sposób oraz aby nie powodowały nadmiernego obciążenia związanego z przestrzeganiem przepisów, w szczególności w odniesieniu do mniejszych i mniej złożonych instytucji.

(7)   Na potrzeby ukierunkowanych uproszczeń wymogów odnoszących się do stosowania zasady proporcjonalności niezbędna jest dokładna definicja małych i niezłożonych instytucji. Jednolity próg w wartościach bezwzględnych sam w sobie nie uwzględnia specyfiki krajowych rynków bankowych. W związku z tym niezbędne jest, aby państwa członkowskie miały możliwość skorzystania ze swobody uznania w zakresie dostosowania progu zgodnie z sytuacją krajową i skorygowania go w dół, stosownie do przypadku. Ponieważ wielkość instytucji nie jest sama w sobie miarodajna dla jej profilu ryzyka, niezbędne jest również zastosowanie dodatkowych kryteriów jakościowych w celu zapewnienia, aby dopiero po spełnieniu wszystkich stosownych kryteriów instytucja mogła zostać uznana za małą i niezłożoną instytucję i mogła czerpać korzyści z bardziej proporcjonalnych zasad.

(8)  Wskaźniki dźwigni przyczyniają się do zachowania stabilności finansowej, działając jako mechanizm ochronny wymogów kapitałowych opartych na ryzyku oraz ograniczając akumulację nadmiernej dźwigni finansowej w okresach ożywienia gospodarczego. BCBS dokonał zmiany standardu międzynarodowego dotyczącego wskaźnika dźwigni w celu doprecyzowania niektórych aspektów projektu tego wskaźnika. Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 należy dostosować do zmienionego standardu w celu zapewnienia równych warunków działania na poziomie międzynarodowym dla instytucji mających siedzibę w Unii, lecz prowadzących działalność poza Unią, oraz w celu zapewnienia, aby wskaźnik dźwigni nadal stanowił skuteczne uzupełnienie opartych na ryzyku wymogów w zakresie funduszy własnych. W związku z tym należy wprowadzić wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni w celu uzupełnienia obecnego systemu sprawozdawczości i ujawniania dla wskaźnika dźwigni.

(9)  Aby niepotrzebnie nie ograniczać kredytowania przedsiębiorstw i gospodarstw domowych przez instytucje oraz aby zapobiec wystąpieniu nieuzasadnionego negatywnego wpływu na płynność rynkową, wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni należy ustalić na poziomie, na którym będzie on pełnił funkcję wiarygodnego mechanizmu ochronnego przed ryzykiem nadmiernej dźwigni, nie spowalniając wzrostu gospodarczego.

(10)  Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) (EUNB), ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010(9), stwierdził w sprawozdaniu z dnia 3 sierpnia 2016 r. na temat wymogu dotyczącego wskaźnika dźwigni, że wskaźnik dźwigni kapitału Tier I skalibrowany na poziomie 3 % dla każdego rodzaju instytucji kredytowej pełniłby funkcję wiarygodnego mechanizmu ochronnego. BCBS uzgodnił także na poziomie międzynarodowym wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni na poziomie 3 %. W związku z tym wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni należy skalibrować na poziomie 3 %.

(11)  Wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni na poziomie 3 % ograniczyłby jednak niektóre modele i linie biznesowe bardziej niż inne. W szczególności wpłynąłby on nieproporcjonalnie na publiczną akcję kredytową publicznych banków rozwoju oraz oficjalnie wspierane kredyty eksportowe. W związku z tym dla tych rodzajów ekspozycji wskaźnik dźwigni należy dostosować. Należy zatem ustanowić jasne kryteria, które pomogą ocenić mandat publiczny takich instytucji kredytowych, i które powinny obejmować takie aspekty, jak tworzenie instytucji kredytowych, rodzaj prowadzonej przez nie działalności, cel tej działalności, ustalenia dotyczące gwarancji dokonywane przez organy publiczne oraz ograniczenia dotyczące działalności w zakresie przyjmowania depozytów. Forma i sposób tworzenia takich instytucji kredytowych powinny jednak pozostać w gestii rządu centralnego, samorządu regionalnego lub władz lokalnych państwa członkowskiego i mogą obejmować utworzenie nowej instytucji kredytowej, nabycie lub przejęcie istniejącego już podmiotu przez takie organy publiczne, w tym w drodze koncesji i w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(12)  Wskaźnik dźwigni nie powinien również zakłócać świadczenia przez instytucje usług rozliczenia centralnego na rzecz klientów. W związku z tym z miary ekspozycji całkowitej należy wyłączyć początkowe depozyty zabezpieczające dotyczące centralnie rozliczanych transakcji na instrumentach pochodnych, które instytucje ▌otrzymują od swoich klientów i które przekazują następnie kontrahentom centralnym.

(13)   W wyjątkowych okolicznościach, które uzasadniają wyłączenie ze wskaźnika dźwigni niektórych ekspozycji wobec banków centralnych, oraz w celu ułatwienia realizacji polityki pieniężnej właściwe organy powinny mieć możliwość wyłączenia takich ekspozycji z miary ekspozycji całkowitej na zasadzie tymczasowej. W tym celu powinny one publicznie oświadczyć – po konsultacji z właściwym bankiem centralnym – że takie wyjątkowe okoliczności istnieją. Wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni należy ponownie skalibrować proporcjonalnie tak, aby skompensować wpływ wyłączenia. Taka ponowna kalibracja powinna to zapewnić wyłączenie ryzyka dla stabilności finansowej mających wpływ na odnośne sektory bankowe, a także zachowanie odporności, jaką daje wskaźnik dźwigni.

(14)  Należy również wprowadzić wymóg bufora wskaźnika dźwigni w odniesieniu do instytucji określonych jako globalne instytucje o znaczeniu systemowym zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE oraz ze standardem BCBS dotyczącym bufora wskaźnika dźwigni dla globalnych banków o znaczeniu systemowym opublikowanym w grudniu 2017 r. BCBS skalibrował bufor wskaźnika dźwigni w konkretnym celu polegającym na ograniczeniu porównywalnie większego ryzyka dla stabilności finansowej ze strony globalnych banków o znaczeniu systemowym i w związku z tym na tym etapie bufor ten powinien mieć zastosowanie wyłącznie do globalnych instytucji o znaczeniu systemowym. Należy jednak przeprowadzić dalszą analizę, aby ustalić, czy właściwe byłoby zastosowanie wymogu bufora wskaźnika dźwigni w odniesieniu do innych instytucji o znaczeniu systemowym, zdefiniowanych w dyrektywie 2013/36/UE, oraz - gdyby okazało się to właściwe - w jaki sposób kalibracja ta powinna być dostosowana do specyfiki tych instytucji.

(15)  W dniu 9 listopada 2015 r. Rada Stabilności Finansowej ▌ opublikowała dokument określający podstawowe warunki (zwany dalej „standardem TLAC”) dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat (zwanej dalej „TLAC”), który został zatwierdzony na szczycie grupy G-20 w Turcji w listopadzie 2015 r. Zgodnie ze standardem TLAC globalne banki o znaczeniu systemowym muszą dysponować wystarczającą kwotą zobowiązań zdolnych do pokrycia dużych strat (mogących podlegać umorzeniu lub konwersji) w celu zapewnienia sprawnego i szybkiego pokrycia strat i dokapitalizowania w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Standard TLAC powinien zostać wdrożony do prawa Unii.

(16)  Przy wdrażaniu standardu TLAC do prawa Unii należy wziąć pod uwagę istniejący specyficzny dla danej instytucji minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych (zwany dalej „MREL”) określony w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE(10). Ponieważ standard TLAC i MREL mają ten sam cel, jakim jest zapewnienie, aby instytucje posiadały wystarczającą zdolność do pokrycia strat, oba te wymogi powinny stanowić uzupełniające się elementy wspólnych ram. Z punktu widzenia operacyjnego w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 należy wprowadzić – za pomocą nowego wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych – zharmonizowany poziom minimalny standardu TLAC, a specyficzny dla danej instytucji narzut dla globalnych instytucji o znaczeniu systemowym oraz specyficzny dla danej instytucji wymóg dla instytucji niebędących globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym należy wprowadzić poprzez ukierunkowane zmiany w dyrektywie 2014/59/UE i rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014(11). Przepisy wprowadzające standard TLAC w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 należy odczytywać łącznie z przepisami wprowadzonymi w dyrektywie 2014/59/UE i w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014, a także z dyrektywą 2013/36/UE.

(17)  Zgodnie ze standardem TLAC, który obejmuje wyłącznie globalne banki o znaczeniu systemowym, minimalny wymóg dotyczący wystarczającej kwoty funduszy własnych oraz zobowiązań zdolnych do pokrycia dużych strat, wprowadzonym w niniejszym rozporządzeniu, powinien mieć zastosowanie wyłącznie do globalnych instytucji o znaczeniu systemowym. Wprowadzone w niniejszym rozporządzeniu przepisy dotyczące zobowiązań kwalifikowalnych powinny mieć jednak zastosowanie do wszystkich instytucji, zgodnie z dodatkowymi dostosowaniami oraz wymogami określonymi w dyrektywie 2014/59/UE.

(18)  Zgodnie ze standardem TLAC wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien mieć zastosowanie do podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które same są globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym albo należą do grupy określonej jako globalna instytucja o znaczeniu systemowym. Wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien mieć zastosowanie na zasadzie indywidualnej albo na zasadzie skonsolidowanej, w zależności od tego, czy takie podmioty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są instytucjami samodzielnymi nieposiadającymi jednostek zależnych czy też jednostkami dominującymi.

(19)  Dyrektywa 2014/59/UE umożliwia stosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie tylko w odniesieniu do instytucji, lecz również w odniesieniu do finansowych spółek holdingowych oraz finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej. W związku z tym dominujące finansowe spółki holdingowe i dominujące finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej powinny mieć wystarczającą zdolność do pokrycia strat w taki sam sposób jak instytucje dominujące.

(20)  Istotne dla zapewnienia skuteczności wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych jest to, aby instrumenty posiadane na potrzeby spełnienia tego wymogu charakteryzowały się wysoką zdolnością do pokrycia strat. Zobowiązania wyłączone z zakresu stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu, o którym mowa w dyrektywie 2014/59/UE, nie mają takiej zdolności, podobnie jak inne zobowiązania, które – chociaż co do zasady mogą podlegać umorzeniu lub konwersji – w praktyce mogłyby powodować trudności związane z ich umorzeniem lub konwersją. W związku z tym zobowiązań tych nie należy uznawać za kwalifikowalne do celów spełnienia wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Z drugiej strony instrumenty kapitałowe oraz zobowiązania podporządkowane charakteryzują się wysoką zdolnością do pokrycia strat. Ponadto do pewnego stopnia – zgodnie ze standardem TLAC – należy uznać potencjał, jakim w zakresie pokrywania strat dysponują zobowiązania mające stopień uprzywilejowania równy stopniowi uprzywilejowania niektórych wyłączonych zobowiązań.

(21)  Aby uniknąć podwójnego liczenia zobowiązań na potrzeby wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, należy wprowadzić przepisy dotyczące odliczania posiadanych pozycji zobowiązań kwalifikowalnych, które odzwierciedlają odpowiadającą im metodę odliczenia, opracowaną już w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 dla instrumentów kapitałowych. Przy zastosowaniu tej metody posiadane instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych należy najpierw odliczyć od zobowiązań kwalifikowalnych, a następnie – w zakresie, w jakim zobowiązania są niewystarczające – należy te instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych odliczyć od instrumentów Tier II.

(22)  Standard TLAC zawiera pewne kryteria kwalifikowalności zobowiązań, które są bardziej rygorystyczne niż obecne kryteria kwalifikowalności instrumentów kapitałowych. Aby zapewnić spójność, kryteria kwalifikowalności instrumentów kapitałowych należy dostosować w odniesieniu do braku kwalifikowalności instrumentów emitowanych za pośrednictwem jednostek specjalnego przeznaczenia od dnia 1 stycznia 2022 r.

(23)   Niezbędne jest zapewnienie jasnego i przejrzystego procesu zatwierdzania w odniesieniu do instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, który może przyczynić się do utrzymania wysokiej jakości tych instrumentów. W tym celu właściwe organy powinny być odpowiedzialne za zatwierdzanie tych instrumentów, zanim instytucje będą mogły je zaklasyfikować jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I. Właściwe organy nie powinny jednak mieć obowiązku, aby wymagać uprzedniego zezwolenia na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, które zostały wyemitowane na podstawie dokumentacji prawnej już zatwierdzonej przez właściwy organ i są regulowane przez zasadniczo te same przepisy, co przepisy regulujące instrumenty kapitałowe, w odniesieniu do których instytucja otrzymała uprzednie zezwolenie właściwego organu na ich zaklasyfikowanie jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I. W takim przypadku, zamiast składać wniosek o wydanie uprzedniego zatwierdzenia, instytucje powinny mieć możliwość powiadamiania swoich właściwych organów o swoim zamiarze wyemitowania takich instrumentów. Powinny dokonać tego odpowiednio wcześnie przed zaklasyfikowaniem stosownych instrumentów jako instrumentów w kapitale podstawowym Tier 1, tak aby właściwe organy miały w razie konieczności czas na dokonanie przeglądu tych instrumentów. W świetle roli, jaką EUNB odgrywa w propagowaniu konwergencji praktyk nadzorczych i podnoszeniu jakości instrumentów funduszy własnych, właściwe organy powinny konsultować się z EUNB przed zatwierdzeniem wszelkich nowych form instrumentów w kapitale podstawowym Tier I.

(24)   Instrumenty kapitałowe kwalifikują się jako instrumenty dodatkowe w Tier I lub instrumenty w Tier II, wyłącznie w zakresie, w jakim spełniają one odpowiednie kryteria kwalifikowalności. Takie instrumenty kapitałowe mogą obejmować instrumenty kapitałowe lub zobowiązania, w tym pożyczki podporządkowane, które spełniają te kryteria.

(25)   Instrumenty kapitałowe lub ich części powinny kwalifikować się jako instrumenty funduszy własnych jedynie w zakresie, w jakim są one opłacone. Dopóki części instrumentu nie zostaną opłacone, nie powinny one kwalifikować się jako instrumenty funduszy własnych.

(26)   Instrumenty funduszy własnych i zobowiązania kwalifikowalne nie powinny podlegać uzgodnieniom dotyczącym potrącenia lub uzgodnieniom dotyczącym kompensowania, które zmniejszałyby ich zdolność do pokrycia strat w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Nie powinno to jednak oznaczać, że postanowienia umowne regulujące zobowiązania powinny zawierać klauzulę jednoznacznie przewidującą, że dany instrument nie podlega prawom do potrącenia lub kompensowania.

(27)   Z uwagi na ewolucję sektora bankowego w coraz bardziej cyfrowym środowisku, oprogramowanie staje się coraz bardziej istotnym rodzajem aktywów. Ostrożnie wyceniane aktywa będące oprogramowaniem, na których wartość nie wpływa w sposób istotny restrukturyzacja lub uporządkowana likwidacja instytucji, ani jej niewypłacalność lub likwidacja, nie powinny podlegać odliczeniu od pozycji kapitału podstawowego Tier I jako wartości niematerialne i prawne. To uściślenie jest istotne, ponieważ oprogramowanie jest szerokim pojęciem obejmującym wiele różnych rodzajów aktywów, z których nie wszystkie zachowują swoją wartość w sytuacji zaprzestania działalności. W tym kontekście należy wziąć pod uwagę różnice w wycenie i amortyzacji aktywów będących oprogramowaniem oraz zrealizowaną sprzedaż takich aktywów. Ponadto należy wziąć pod uwagę rozwój sytuacji na poziomie międzynarodowym oraz różnice w  traktowaniu regulacyjnym inwestycji w oprogramowanie, odmienne zasady ostrożnościowe, które mają zastosowanie do instytucji i zakładów ubezpieczeń, a także różnorodność sektora finansowego w Unii, w tym podmioty nieregulowane, takie jak spółki z branży technologii finansowych.

(28)   Aby uniknąć zjawiska nagłych spadków, należy objąć istniejące instrumenty zasadą praw nabytych w odniesieniu do niektórych kryteriów kwalifikowalności. W przypadku zobowiązań wyemitowanych przed dniem ... [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego] należy odstąpić od stosowania niektórych kryteriów kwalifikowalności dotyczących instrumentów funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Taka zasada praw nabytych powinna mieć zastosowanie do zobowiązań liczących się na poczet, w stosownych przypadkach, podporządkowanej części TLAC i podporządkowanej części MREL na mocy dyrektywy 2014/59/UE, jak również do zobowiązań liczących się na poczet, w stosownych przypadkach, niepodporządkowanej części TLAC i niepodporządkowanej części MREL na mocy dyrektywy 2014/59/UE. W przypadku instrumentów funduszy własnych zasada praw nabytych powinna wygasnąć w dniu … [sześć lat po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego].

(29)   Instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, w tym te, których rezydualny termin zapadalności jest krótszy niż rok, mogą zostać wykupione dopiero po wydaniu uprzedniego zezwolenia przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Takie uprzednie zezwolenie mogłoby również mieć charakter uprzedniego zezwolenia ogólnego, w którym to przypadku wykup musiałby nastąpić w ograniczonym okresie czasu, a kwota wykupu musiałaby być z góry określona w takim uprzednim zezwoleniu ogólnym.

(30)  Od czasu przyjęcia rozporządzenia (UE) nr 575/2013 standard międzynarodowy dotyczący ostrożnościowego traktowania ekspozycji instytucji wobec kontrahentów centralnych został zmieniony w celu poprawy sposobu traktowania ekspozycji instytucji wobec kwalifikujących się kontrahentów centralnych. Najważniejsze zmiany tego standardu obejmowały stosowanie jednej metody do określania wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji wynikających z wkładów do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania, nałożenie jednoznacznego górnego pułapu ogólnych wymogów w zakresie funduszy własnych stosowanego w odniesieniu do ekspozycji wobec kwalifikujących się kontrahentów centralnych oraz stosowanie metody bardziej wrażliwej na ryzyko do uwzględnienia wartości instrumentów pochodnych przy obliczaniu hipotetycznych zasobów kwalifikującego się kontrahenta centralnego. Jednocześnie sposób traktowania ekspozycji wobec niekwalifikujących się kontrahentów centralnych pozostał niezmieniony. Biorąc pod uwagę fakt, że w zmienionych standardach międzynarodowych wprowadzono sposób traktowania, który jest lepiej dostosowany do środowiska rozliczenia centralnego, prawo Unii powinno zostać zmienione, aby uwzględnić te standardy.

(31)  Aby zapewnić odpowiednie zarządzanie przez instytucje swoimi ekspozycjami w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, zasady określające sposób traktowania tych ekspozycji powinny być wrażliwe na ryzyko i powinny promować przejrzystość w odniesieniu do ekspozycji bazowych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania. W związku z tym BCBS przyjął zmieniony standard, w którym określono wyraźną hierarchię metod obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla tych ekspozycji. Hierarchia ta odzwierciedla stopień przejrzystości ekspozycji bazowych. Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 należy dostosować do tych zasad uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym.

(32)   W przypadku instytucji, która udziela zobowiązania dotyczącego wartości minimalnej w ostatecznym interesie klientów detalicznych z tytułu inwestycji w jednostkę uczestnictwa lub udział w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, w tym w ramach finansowanego przez rząd prywatnego systemu emerytalnego, instytucja lub przedsiębiorstwo objęte tym samym zakresem konsolidacji ostrożnościowej nie muszą dokonywać żadnych płatności, chyba że wartość posiadanych przez klienta udziałów lub jednostek uczestnictwa w danym przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania w co najmniej jednym momencie określonym w umowie jest niższa od kwoty gwarantowanej. Prawdopodobieństwo wykonania zobowiązania jest zatem w praktyce niewielkie. W przypadku gdy zobowiązanie dotyczące wartości minimalnej danej instytucji jest ograniczone do odsetka kwoty, którą klient pierwotnie zainwestował w udziały lub jednostki uczestnictwa w danym przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania (zobowiązanie dotyczące wartości minimalnej na określoną kwotę), lub do kwoty, która zależy od wyników wskaźników finansowych lub indeksów giełdowych do danego momentu w czasie, każda obecnie dodatnia różnica między wartością udziałów lub jednostek uczestnictwa posiadanych przez klienta a aktualną wartością kwoty gwarantowanej w danym dniu stanowi bufor i zmniejsza ryzyko konieczności wypłacenia przez instytucję kwoty gwarantowanej. Wszystkie te względy uzasadniają obniżony współczynnik konwersji kredytowej.

(33)  Na potrzeby obliczania wartości ekspozycji z tytułu transakcji na instrumentach pochodnych realizowanych zgodnie z ramami ryzyka kredytowego kontrahenta rozporządzenie (UE) nr 575/2013 umożliwia obecnie instytucjom wybór spośród trzech różnych metod standardowych: metody standardowej, metody wyceny według wartości rynkowej oraz metody wyceny pierwotnej ekspozycji.

(34)  We tych metodach standardowych nie uznaje się jednak odpowiednio ograniczającego ryzyko charakteru zabezpieczenia w ekspozycjach. Ich kalibracje są przestarzałe i nie odzwierciedlają wysokiego poziomu zmienności, który zaobserwowano podczas kryzysu finansowego. Nie uznaje się w nich również odpowiednio korzyści wynikających z kompensowania. Aby wyeliminować te braki, BCBS zdecydował się zastąpić metodę standardową i metodę wyceny według wartości rynkowej nową metodą standardową służącą do obliczania wartości ekspozycji wynikającej z ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych, tzw. metodą standardową dotyczącą ryzyka kredytowego kontrahenta (zwaną dalej „metodą standardową dotyczącą CCR”). Biorąc pod uwagę fakt, że w zmienionych standardach międzynarodowych wprowadzono nową metodę standardową, która jest lepiej dostosowana do środowiska rozliczenia centralnego, prawo Unii powinno zostać zmienione, aby uwzględnić te standardy.

(35)  Metoda standardowa dotycząca CCR jest bardziej wrażliwa na ryzyko niż metoda standardowa i metoda wyceny według wartości rynkowej i w związku z tym jej stosowanie powinno doprowadzić do określenia wymogów w zakresie funduszy własnych, które będą lepiej odzwierciedlały ryzyko związane z zawieranymi przez instytucje transakcjami na instrumentach pochodnych. Jednocześnie wprowadzenie metody standardowej dotyczącej CCR może – w przypadku niektórych instytucji, które obecnie stosują metodę wyceny według wartości rynkowej – okazać się zbyt złożone i zbyt uciążliwe. W przypadku instytucji, które spełniają uprzednio określone kryteria kwalifikowalności, oraz w przypadku instytucji, które są częścią grupy spełniającej te kryteria na zasadzie skonsolidowanej, należy wprowadzić uproszczoną wersję metody standardowej dotyczącej CCR (zwanej dalej „uproszczoną metodą standardową dotyczącą CCR”). Ponieważ taka uproszczona wersja będzie mniej wrażliwa na ryzyko niż metoda standardowa dotycząca CCR, należy ją odpowiednio skalibrować w celu zapewnienia, aby nie zaniżała ona wartości ekspozycji z tytułu transakcji na instrumentach pochodnych.

(36)  W przypadku instytucji, które posiadają ▌ograniczone ekspozycje z tytułu instrumentów pochodnych i które obecnie stosują metodę wyceny według wartości rynkowej lub metodę wyceny pierwotnej ekspozycji, zbyt trudne mogłoby być zarówno wprowadzenie metody standardowej dotyczącej CCR, jak i uproszczonej metody standardowej dotyczącej CCR. Metoda oceny wartości ekspozycji powinna zostać zatem zarezerwowana jako podejście alternatywne dla tych instytucji, które spełniają uprzednio określone kryteria kwalifikowalności, oraz dla instytucji, które są częścią grupy spełniającej te kryteria na zasadzie skonsolidowanej, należy ją jednak poddać przeglądowi w celu wyeliminowania jej głównych braków.

(37)  Należy wprowadzić jasne kryteria, aby ukierunkować instytucję w wyborze dozwolonych metod. Kryteria te powinny opierać się na skali realizowanych przez instytucję działań na instrumentach pochodnych, która wskazuje stopień złożoności, do jakiego instytucja powinna być w stanie się dostosować, aby obliczyć wartość ekspozycji.

(38)  Podczas kryzysu finansowego niektóre instytucje mające siedzibę w Unii odnotowały znaczne straty z tytułu portfela handlowego. W przypadku niektórych z tych instytucji okazało się, że poziom kapitału wymaganego na pokrycie tych strat był niewystarczający, co doprowadziło do sytuacji, w której instytucje te musiały zwrócić się o nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe. Spostrzeżenia te doprowadziły do tego, że BCBS usunął szereg słabych punktów w ostrożnościowym traktowaniu pozycji portfela handlowego, które stanowią wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego.

(39)  W 2009 r. pierwszy pakiet reform został sfinalizowany na poziomie międzynarodowym i transponowany do prawa Unii za pomocą dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/76/UE(12). W reformie z 2009 r. nie odniesiono się jednak do strukturalnych słabych punktów w standardach dotyczących wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego. Brak jasności co do granicy między portfelem handlowym a portfelem bankowym otworzył możliwości korzystania z arbitrażu regulacyjnego, a brak wrażliwości na ryzyko wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego nie pozwolił uwzględnić pełnego zakresu ryzyka, na jakie instytucje były narażone.

(40)  BCBS rozpoczął gruntowny przegląd portfela handlowego, aby wyeliminować strukturalne słabe punkty w standardach dotyczących wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego. Prace te doprowadziły do opublikowania w styczniu 2016 r. zmienionych ram ryzyka rynkowego. W grudniu 2017 r. grupa prezesów banków centralnych i szefów nadzoru zgodziła się przedłużyć termin wdrożenia zmienionych ram ryzyka rynkowego, aby dać instytucjom dodatkowy czas na opracowanie niezbędnej infrastruktury systemowej, ale także by BCBS odniósł się do niektórych konkretnych kwestii związanych z tymi ramami. Obejmuje to przegląd kalibracji metody standardowej i metody modeli wewnętrznych w celu zapewnienia spójności z pierwotnymi oczekiwaniami BCBS. Po zakończeniu tego przeglądu oraz przed sporządzeniem oceny skutków służącej oszacowaniu wpływu zmian wprowadzonych w ramach gruntownego przeglądu portfela handlowego na instytucje w Unii, wszystkie instytucje, które byłyby objęte ramami gruntownego przeglądu portfela handlowego w Unii, powinny rozpocząć przekazywanie informacji na temat obliczeń wynikających z zastosowania zmienionej metody standardowej. W tym celu, aby sprawić, aby obliczenia wymogów dotyczących sprawozdawczości były w pełni możliwe do zastosowania zgodnie z rozwojem sytuacji międzynarodowej, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktu zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Komisja powinna przyjąć ten akt delegowany do dnia 31 grudnia 2019 r. Instytucje powinny rozpocząć przekazywanie informacji na temat tych obliczeń nie później niż rok po przyjęciu tego aktu delegowanego. Ponadto instytucje, które otrzymają zezwolenie na stosowanie zmienionej metody modeli wewnętrznych ram gruntownego przeglądu portfela handlowego do celów sprawozdawczości, powinny również przekazywać informacje na temat obliczeń na podstawie metody modeli wewnętrznych trzy lata po pełnym wdrożeniu stosowania tych obliczeń.

(41)   Wprowadzenie wymogów dotyczących sprawozdawczości w odniesieniu do metod gruntownego przeglądu portfela handlowego należy uznać za pierwszy krok na drodze do pełnego wdrożenia ram gruntownego przeglądu portfela handlowego w Unii. Uwzględniając ostateczne zmiany ram gruntownego przeglądu portfela handlowego dokonane przez BCBS, wyniki wpływu tych zmian na instytucje w Unii i na metody gruntownego przeglądu portfela handlowego już przedstawione w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wymogów dotyczących sprawozdawczości, Komisja w stosownych przypadkach powinna przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 30 czerwca 2020 r. wniosek ustawodawczy dotyczący sposobów wdrożenia ram gruntownego przeglądu portfela handlowego w Unii w celu ustalenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego.

(42)  Proporcjonalne traktowanie z tytułu ryzyka rynkowego powinno mieć zastosowanie również w odniesieniu do instytucji prowadzących ograniczoną działalność w ramach portfela handlowego, umożliwiając większej liczbie instytucji wykonujących działalność zaliczaną do portfela handlowego prowadzoną na małą skalę stosowanie ram ryzyka kredytowego w odniesieniu do pozycji portfela bankowego, zgodnie ze zmienioną wersją odstępstwa dla działalności zaliczanej do portfela handlowego prowadzonej na małą skalę. Zasadę proporcjonalności należy uwzględnić również wtedy, gdy Komisja będzie przeprowadzać ponowną ocenę sposobów, w jakie instytucje wykonujące działalność zaliczaną do portfela handlowego prowadzoną na średnią skalę powinny obliczać wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego. W szczególności dokonać należy przeglądu – w świetle zmian w tym zakresie na poziomie międzynarodowym – kalibracji wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego w odniesieniu do instytucji wykonujących działalność zaliczaną do portfela handlowego prowadzoną na średnią skalę. Do tego czasu instytucje wykonujące działalność zaliczaną do portfela handlowego prowadzoną na średnią skalę, a także instytucje wykonujące działalność zaliczaną do portfela handlowego prowadzoną na małą skalę, powinny zostać zwolnione z wymogów dotyczących sprawozdawczości na podstawie gruntownego przeglądu portfela handlowego.

(43)  Należy wzmocnić ramy dotyczące dużych ekspozycji w celu poprawy zdolności instytucji do pokrywania strat oraz w celu lepszego przestrzegania standardów międzynarodowych. W tym celu jako bazę kapitałową do obliczania limitu dużych ekspozycji należy zastosować kapitał wyższej jakości, a ekspozycje z tytułu kredytowych instrumentów pochodnych należy obliczać zgodnie z metodą standardową dotyczącą CCR. Ponadto należy obniżyć limit dotyczący ekspozycji, jakie globalne instytucje o znaczeniu systemowym mogą mieć wobec innych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, w celu zmniejszenia ryzyka systemowego wynikającego z wzajemnych powiązań między dużymi instytucjami oraz wpływu, jaki niewykonanie zobowiązania przez kontrahenta globalnych instytucji o znaczeniu systemowym może mieć na stabilność finansową.

(44)  Chociaż wskaźnik pokrycia płynności zapewnia instytucjom zdolność funkcjonowania w warunkach skrajnych w krótkiej perspektywie, nie zapewnia on jednak, aby instytucje te posiadały stabilną strukturę finansowania w dłuższej perspektywie. W związku z tym stało się jasne, że aby zapobiec zbytniemu niedopasowaniu terminów zapadalności składników aktywów i zobowiązań oraz nadmiernemu poleganiu na krótkoterminowym finansowaniu z rynku międzybankowego należy opracować na poziomie Unii szczegółowy wiążący wymóg dotyczący stabilnego finansowania, który powinien być zawsze spełniony.

(45)  Zgodnie ze standardem w zakresie stabilnego finansowania określonymi przez BCBS należy zatem przyjąć przepisy, w których zostanie zdefiniowany wymóg dotyczący stabilnego finansowania, będący stosunkiem kwoty dostępnego stabilnego finansowania instytucji do kwoty wymaganego stabilnego finansowania tej instytucji przez okres roku. Ten ▌wiążący wymóg należy nazwać wymogiem w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto. Kwotę dostępnego stabilnego finansowania należy obliczać, mnożąc zobowiązania i fundusze własne instytucji przez odpowiednie współczynniki, które odzwierciedlają ich stopień wiarygodności przez okres roku objęty wskaźnikiem stabilnego finansowania netto. Kwotę wymaganego stabilnego finansowania należy obliczać, mnożąc aktywa i ekspozycje pozabilansowe instytucji przez odpowiednie współczynniki, które odzwierciedlają ich charakterystykę płynności i rezydualne terminy zapadalności przez okres roku objęty wskaźnikiem stabilnego finansowania netto.

(46)  Wskaźnik stabilnego finansowania netto należy wyrazić jako wartość procentową i ustalić na minimalnym poziomie 100 %, wskazującym, że instytucja posiada stabilne finansowanie, które jest wystarczające do zaspokojenia jej potrzeb w zakresie finansowania przez okres roku zarówno w warunkach normalnych, jak i skrajnych. Jeżeli wysokość wskaźnika stabilnego finansowania netto instytucji spadnie poniżej poziomu wynoszącego 100 %, instytucja powinna spełnić wymogi szczegółowe określone w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 z myślą o szybkim przywróceniu swojego wskaźnika stabilnego finansowania netto do poziomu minimalnego. Stosowanie środków nadzorczych w przypadkach braku spełnienia wymogu w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto nie powinno być automatyczne▌. Zamiast tego przed określeniem ewentualnych środków nadzorczych właściwe organy powinny ocenić powody braku spełnienia wymogu w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto.

(47)  Zgodnie z zaleceniami sformułowanymi przez EUNB w  sprawozdaniu z dnia 15 grudnia 2015 r. na temat wymogów dotyczących stabilnego finansowania netto na mocy art. 510 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, zasady obliczania wskaźnika stabilnego finansowania netto powinny być ściśle dostosowane do standardów BCBS, w tym do wprowadzonych do tych standardów zmian dotyczących sposobu traktowania transakcji na instrumentach pochodnych. Konieczność uwzględnienia niektórych aspektów europejskiej specyfiki w celu zapewnienia, aby wymóg w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto nie ograniczał finansowania europejskiej gospodarki realnej, uzasadnia jednak dostosowanie w pewnym stopniu wskaźnika stabilnego finansowania netto opracowanego przez BCBS na użytek definicji europejskiego wymogu w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto. Te dostosowania wynikające z kontekstu europejskiego są przedmiotem zaleceń sformułowanych przez EUNB i dotyczą przede wszystkim specjalnych sposobów traktowania: modeli pass-through w ujęciu ogólnym, a w szczególności emisji obligacji zabezpieczonych; działań w zakresie finansowania handlu; scentralizowanych oszczędności regulowanych; gwarantowanych kredytów na nieruchomości mieszkalne; ▌unii kredytowych; kontrahentów centralnych i centralnych depozytów papierów wartościowych niedokonujących jakichkolwiek znaczących transformacji terminów zapadalności. Te zaproponowane specjalne sposoby traktowania w dużym stopniu odzwierciedlają preferencyjne traktowanie przyznane tym działaniom w ramach europejskiego wskaźnika pokrycia wypływów netto w porównaniu ze wskaźnikiem pokrycia wypływów netto opracowanym przez BCBS. Ponieważ wskaźnik stabilnego finansowania netto uzupełnia wskaźnik pokrycia wypływów netto, definicja i kalibracja tych dwóch wskaźników powinny być spójne. W szczególności dotyczy to współczynników wymaganego stabilnego finansowania zastosowanych w odniesieniu do aktywów płynnych wysokiej jakości objętych wskaźnikiem pokrycia wypływów netto na potrzeby obliczenia wskaźnika stabilnego finansowania netto, który powinien odzwierciedlać definicje i redukcje wartości europejskiego wskaźnika pokrycia wypływów netto, niezależnie od spełnienia wymogów ogólnych i operacyjnych określonych w odniesieniu do obliczenia wskaźnika pokrycia wypływów netto, które nie są odpowiednie w rocznym horyzoncie obliczania wskaźnika stabilnego finansowania netto.

(48)  Poza europejską specyfiką ▌sposób traktowania transakcji na instrumentach pochodnych w ramach wskaźnika stabilnego finansowania netto opracowanego przez BCBS mógłby mieć istotny wpływ na działalność instytucji związaną z instrumentami pochodnymi, a co za tym idzie – na europejskie rynki finansowe oraz na dostęp użytkowników końcowych do niektórych operacji. Wprowadzenie wskaźnika stabilnego finansowania netto opracowanego przez BCBS bez uprzedniego poddania go szeroko zakrojonym ilościowym badaniom skutków i konsultacjom publicznym mogłoby wywrzeć niepotrzebny i nieproporcjonalny wpływ na transakcje na instrumentach pochodnych oraz niektóre wzajemnie powiązane transakcje, w tym na działania rozliczeniowe. Dodatkowy wymóg posiadania stabilnego finansowania instrumentów pochodnych będących zobowiązaniami brutto, w wysokości między 5 % a 20 %, jest powszechnie uznawany za środek o charakterze ogólnym służący uwzględnianiu dodatkowego ryzyka z tytułu finansowania związanego z potencjalnym wzrostem instrumentów pochodnych będących zobowiązaniami w okresie roku, i jest przedmiotem przeglądu na poziomie BCBS. Wymóg ten, wprowadzony na poziomie 5 % zgodnie ze swobodą decyzyjną, jaką BCBS pozostawił jurysdykcjom w zakresie obniżania współczynnika wymaganego stabilnego finansowania z tytułu instrumentów pochodnych będących zobowiązaniami brutto, mógłby następnie zostać zmieniony w celu uwzględnienia rozwoju sytuacji na poziomie BCBS i uniknięcia ewentualnych niezamierzonych skutków, takich jak utrudnienie właściwego funkcjonowania europejskich rynków finansowych oraz dostarczania instytucjom i użytkownikom końcowym, w tym przedsiębiorstwom, narzędzi zabezpieczających ryzyko, w celu zapewnienia im finansowania, co jest jednym z celów unii rynków kapitałowych.

(49)  Określony przez BCBS asymetryczny sposób traktowania finansowania krótkoterminowego, takiego jak umowy z udzielonym przyrzeczeniem odkupu (brak ujęcia stabilnego finansowania), i pożyczek krótkoterminowych, takich jak zawarte z klientami finansowymi umowy z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu (wymagane pewne stabilne finansowanie – w wysokości 10 %, jeżeli zostało zabezpieczone aktywami płynnymi wysokiej jakości poziomu 1 określonymi we wskaźniku pokrycia wypływów netto, oraz w wysokości 15 % w przypadku innych transakcji), ma na celu osłabienie rozbudowanych, opartych na finansowaniu krótkoterminowym relacji między klientami finansowymi, ponieważ takie powiązania są źródłem wzajemnych powiązań i utrudniają restrukturyzację i uporządkowaną likwidację konkretnej instytucji bez przeniesienia ryzyka na pozostałą część systemu finansowego w przypadku jej upadłości. Kalibracja asymetrii jest jednak ▌ostrożna i może mieć wpływ na płynność papierów wartościowych stosowanych zwykle jako zabezpieczenie w transakcjach krótkoterminowych, w szczególności obligacji skarbowych, ponieważ instytucje najprawdopodobniej ograniczą skalę swoich operacji prowadzonych na rynkach odkupu. Mogłaby ona również zakłócić działalność animatora rynku, ponieważ rynki odkupu ułatwiają zarządzanie niezbędnymi zapasami, co stałoby w sprzeczności z celami unii rynków kapitałowych. Aby dać instytucjom wystarczająco dużo czasu na stopniowe dostosowanie się do tej ostrożnej kalibracji, należy wprowadzić okres przejściowy, w trakcie którego współczynniki wymaganego stabilnego finansowania byłyby tymczasowo obniżone. Wielkość tymczasowego obniżenia współczynników wymaganego stabilnego finansowania powinna zależeć od rodzajów transakcji i od rodzaju zabezpieczenia stosowanego w tych transakcjach.

(50)  Okazało się, że oprócz tymczasowej ponownej kalibracji opracowanego przez BCBS współczynnika wymaganego stabilnego finansowania, który ma zastosowanie do krótkoterminowych transakcji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu realizowanych z klientami finansowymi i zabezpieczonych obligacjami skarbowymi ▌, niezbędne są pewne inne dostosowania służące zapewnieniu, aby wprowadzenie wymogu w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto nie zaburzyło płynności rynków obligacji skarbowych. Wynoszący 5 % współczynnik wymaganego stabilnego finansowania opracowany przez BCBS, który ma zastosowanie do aktywów płynnych wysokiej jakości poziomu 1, w tym do obligacji skarbowych, oznacza, że instytucje musiałyby posiadać dostępne bezpośrednio długoterminowe niezabezpieczone finansowanie odpowiadające takiej wartości procentowej niezależnie od tego, jak długo zamierzają utrzymywać takie obligacje skarbowe. Mogłoby to potencjalnie jeszcze bardziej zachęcić instytucje do deponowania środków pieniężnych w bankach centralnych zamiast do działania w charakterze głównych dealerów i zapewniania płynności na rynkach obligacji skarbowych. Ponadto jest to niezgodne ze wskaźnikiem pokrycia wypływów netto, który uznaje pełną płynność tych aktywów, nawet w okresie poważnego zaburzenia płynności (redukcja wartości w wysokości 0 %). W związku z tym współczynnik wymaganego stabilnego finansowania aktywów płynnych wysokiej jakości poziomu 1 określony w europejskim wskaźniku pokrycia wypływów netto, z wyłączeniem obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością, należy zmniejszyć z 5 % do 0 %.

(51)  Ponadto wszystkie aktywa płynne wysokiej jakości poziomu 1 określone w europejskim wskaźniku pokrycia wypływów netto, z wyłączeniem obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością, otrzymane jako zmienne depozyty zabezpieczające w ramach kontraktów na instrumenty pochodne powinny kompensować instrumenty pochodne będące aktywami, podczas gdy w ramach opracowanego przez BCBS wskaźnika stabilnego finansowania netto akceptowane są wyłącznie środki pieniężne spełniające warunki ram w zakresie dźwigni finansowej w celu kompensowania instrumentów pochodnych będących aktywami. To szersze uznawanie aktywów otrzymanych jako zmienne depozyty zabezpieczające przyczyni się do zapewnienia płynności rynków obligacji skarbowych, pozwoli uniknąć penalizacji użytkowników końcowych posiadających wysokie kwoty z tytułu obligacji skarbowych, lecz niewiele środków pieniężnych (takich jak fundusze emerytalne) oraz pozwoli uniknąć dodatkowej presji na zapotrzebowanie na środki pieniężne na rynkach odkupu.

(52)  Wymóg w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto powinien mieć zastosowanie do instytucji zarówno na zasadzie indywidualnej, jak i na zasadzie skonsolidowanej, chyba że właściwe organy odstąpią od stosowania wymogu w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto na zasadzie indywidualnej. W przypadku gdy nie odstąpiono od stosowania wymogu w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto na zasadzie indywidualnej, transakcjom realizowanym między dwiema instytucjami należącymi do tej samej grupy lub do tego samego instytucjonalnego systemu ochrony należy co do zasady przypisać symetryczne współczynniki dostępnego i wymaganego stabilnego finansowania, aby uniknąć straty środków na rynku wewnętrznym oraz aby nie zakłócać efektywnego zarządzania płynnością w grupach europejskich, w których zarządzanie płynnością odbywa się na szczeblu centralnym. Tego rodzaju preferencyjne symetryczne traktowanie należy przyznawać wyłącznie transakcjom wewnątrzgrupowym, gdy wprowadzono wszystkie niezbędne środki ochronne, na podstawie dodatkowych kryteriów dotyczących transakcji transgranicznych, oraz wyłącznie po uprzednim zatwierdzeniu przez zainteresowane właściwe organy, ponieważ nie można zakładać, że instytucje doświadczające trudności w spełnieniu swoich zobowiązań płatniczych zawsze otrzymają wsparcie finansowe od innych przedsiębiorstw należących do tej samej grupy lub do tego samego instytucjonalnego systemu ochrony.

(53)   Małym i niezłożonym instytucjom należy dać możliwość stosowania uproszczonej wersji wymogu w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto. Uproszczona, mniej szczegółowa wersja wskaźnika stabilnego finansowania netto powinna wymagać zebrania ograniczonej liczby punktów danych, co zmniejszyłoby stopień złożoności obliczeń dla tych instytucji zgodnie z zasadą proporcjonalności, a jednocześnie zapewniło utrzymanie przez te instytucje wystarczającego współczynnika stabilnego finansowania za pomocą kalibracji, która powinna być co najmniej tak ostrożna jak kalibracja pełnoprawnego wymogu w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto. Właściwe organy powinny jednak mieć możliwość wymagania od małych i niezłożonych instytucji stosowania pełnoprawnego wymogu w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto zamiast jego uproszczonej wersji.

(54)  Przy konsolidacji jednostek zależnych z państw trzecich trzeba należycie uwzględnić wymogi dotyczące stabilnego finansowania mające zastosowanie w tych państwach. W związku z tym w ramach zasad dotyczących konsolidacji obowiązujących w Unii nie należy wprowadzać bardziej korzystnego sposobu traktowania dostępnego i wymaganego stabilnego finansowania w jednostkach zależnych w państwach trzecich niż sposób traktowania określony w prawie krajowym tych państw trzecich.

(55)  Aby zapewnić odpowiednie monitorowanie możliwych niedopasowań walutowych, instytucje powinny być zobowiązane do zgłaszania swoim właściwym organom w walucie sprawozdawczej wiążącego szczegółowego wskaźnika stabilnego finansowania netto w odniesieniu do wszystkich pozycji oraz oddzielnie w odniesieniu do pozycji denominowanych w każdej istotnej walucie. Wymóg w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto nie powinien powodować nakładania na instytucje jakichkolwiek podwójnych wymogów dotyczących sprawozdawczości lub wymogów dotyczących sprawozdawczości niezgodnych z obowiązującymi przepisami, a instytucje powinny mieć wystarczająco dużo czasu, aby móc przygotować się do wejścia w życie nowych wymogów dotyczących sprawozdawczości.

(56)  Ponieważ dostarczanie rynkowi istotnych i porównywalnych informacji dotyczących wspólnych kluczowych wskaźników ryzyka instytucji stanowi podstawowe założenie solidnego systemu bankowego, należy w jak największym stopniu zmniejszyć asymetrię informacji oraz ułatwić porównywalność profili ryzyka instytucji kredytowych w ramach jednej jurysdykcji i między nimi. W styczniu 2015 r. BCBS opublikował zmienione standardy informacyjne filaru 3, aby zwiększyć porównywalność, poprawić jakość i spójność informacji ujawnianych rynkowi zgodnie z wymogami regulacyjnymi. W związku z tym w celu wdrożenia tych nowych standardów międzynarodowych należy zmienić obowiązujące wymogi dotyczące ujawniania informacji.

(57)  Respondenci, którzy przekazali uwagi w odpowiedzi na wystosowane przez Komisję zaproszenie do zgłaszania uwag na temat ram regulacyjnych UE dotyczących usług finansowych, uznali, że obecne wymogi dotyczące ujawniania informacji są nieproporcjonalne i stanowią obciążenie dla mniejszych instytucji. Bez uszczerbku dla ściślejszego dostosowania ujawnianych informacji do standardów międzynarodowych małe i niezłożone instytucje powinny być zobowiązane do przekazywania informacji z mniejszą częstotliwością i o mniejszym stopniu szczegółowości niż większe instytucje, co pozwoli ograniczyć spoczywające na nich obciążenie administracyjne.

(58)   Należy również przedstawić pewne objaśnienia dotyczące ujawniania informacji na temat wynagrodzeń. Wymogi dotyczące ujawniania informacji na temat wynagrodzeń określone w niniejszym rozporządzeniu powinny być zgodne z celami przepisów dotyczących wynagrodzeń, a mianowicie ustanowienia i utrzymywania – dla kategorii pracowników, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka instytucji – polityki i praktyk w zakresie wynagrodzeń, spójnych z zasadami skutecznego zarządzania ryzykiem. Ponadto instytucje korzystające z odstępstwa od niektórych przepisów dotyczących wynagrodzeń powinny być zobowiązane do ujawniania informacji na temat takiego odstępstwa.

(59)  Małe i średnie przedsiębiorstwa (zwane dalej „MŚP”) są jednym z filarów unijnej gospodarki, ponieważ odgrywają zasadniczą rolę w tworzeniu wzrostu gospodarczego i miejsc pracy. Biorąc pod uwagę fakt, że MŚP są obarczone mniejszym ryzykiem systematycznym niż większe przedsiębiorstwa, wymogi kapitałowe z tytułu ekspozycji wobec MŚP powinny być niższe niż wymogi wobec większych przedsiębiorstw, aby zapewnić optymalne finansowanie MŚP przez banki. Obecnie ekspozycje wobec MŚP w wysokości do 1,5 mln EUR podlegają zmniejszeniu kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem o 23,81 %. Ponieważ próg dla ekspozycji wobec MŚP ustalony na poziomie 1,5 mln EUR nie wskazuje na zmianę poziomu ryzyka wiążącego się z danym MŚP, obniżenie wymogów kapitałowych należy rozszerzyć na ekspozycje wobec MŚP ▌w wysokości do 2,5 mln EUR, a ▌część ekspozycji wobec MŚP przekraczająca 2,5 mln EUR powinna podlegać obniżeniu wymogów kapitałowych o 15 %.

(60)  Inwestycje w infrastrukturę mają istotne znaczenie dla zwiększenia konkurencyjności Europy oraz dla pobudzenia tworzenia nowych miejsc pracy. Ożywienie i przyszły wzrost unijnej gospodarki zależą w dużej mierze od dostępności kapitału na strategiczne inwestycje w infrastrukturę o znaczeniu europejskim, w szczególności w sieci szerokopasmowe i sieci energetyczne, a także w infrastrukturę transportową, w tym infrastrukturę na potrzeby elektromobilności, szczególnie w ośrodki przemysłowe; w kształcenie, badania i innowacje; oraz w energię ze źródeł odnawialnych i efektywność energetyczną. Plan inwestycyjny dla Europy ma na celu promowanie dodatkowego finansowania w rentowne projekty infrastrukturalne, między innymi poprzez uruchomienie dodatkowych prywatnych źródeł finansowania. Głównym problemem dla niektórych potencjalnych inwestorów jest postrzegany brak rentownych projektów oraz – biorąc pod uwagę ich z natury rzeczy złożony charakter – ograniczona zdolność do prawidłowej oceny ryzyka.

(61)  Aby zachęcić do prywatnych i publicznych inwestycji w projekty infrastrukturalne, konieczne jest stworzenie środowiska regulacyjnego, które jest w stanie promować wysokiej jakości projekty infrastrukturalne oraz ograniczyć ryzyko dla inwestorów. Należy w szczególności obniżyć wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji na projekty infrastrukturalne, pod warunkiem że spełniają one zestaw kryteriów pozwalających na zmniejszenie ich profilu ryzyka oraz na zwiększenie przewidywalności przepływów pieniężnych. Komisja powinna dokonać przeglądu przepisu dotyczącego wysokiej jakości projektów infrastrukturalnych, aby ocenić: jego wpływ na wielkość inwestycji w infrastrukturę realizowanych przez instytucje oraz na jakość inwestycji, mając na uwadze cele Unii w zakresie przejścia na gospodarkę niskoemisyjną, odporną na zmianę klimatu i gospodarkę o obiegu zamkniętym; oraz jego adekwatność z ostrożnościowego punktu widzenia. Komisja powinna również rozważyć, czy zakres stosowania tych przepisów należy rozszerzyć na inwestycje w infrastrukturę realizowane przez przedsiębiorstwa.

(62)   Zgodnie z zaleceniem EUNB, Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (ESMA), ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010(13), oraz Europejskiego Banku Centralnego, kontrahenci centralni – z uwagi na ich odrębny model biznesowy – powinni być zwolnieni z wymogu dotyczącego wskaźnika dźwigni, ponieważ są oni zobowiązani do uzyskania licencji bankowej tylko dlatego, że przyznaje im się dostęp do jednodniowych instrumentów oferowanych przez banki centralne, oraz odgrywania roli kluczowych podmiotów w osiąganiu istotnych celów politycznych i regulacyjnych w sektorze finansowym.

(63)   Ponadto ekspozycje kontrahentów centralnych i centralnych depozytów papierów wartościowych posiadających zezwolenie na prowadzenie działalności instytucji kredytowych oraz ekspozycje instytucji kredytowych wyznaczonych zgodnie z art. 54 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 909/2014(14), takie jak środki pieniężne wynikające z udostępniania rachunków pieniężnych na rzecz, i przyjmowanie depozytów od uczestników systemu rozrachunku papierów wartościowych oraz posiadaczy rachunków papierów wartościowych, powinny być wyłączone z miary ekspozycji całkowitej, ponieważ nie stwarzają one ryzyka nadmiernej dźwigni finansowej, gdyż te środki pieniężne są wykorzystywane wyłącznie w celu dokonywania rozrachunku transakcji w systemach rozrachunku papierów wartościowych.

(64)   Mając na uwadze, że wytyczne dotyczące dodatkowych funduszy własnych, o których mowa w dyrektywie 2013/36/UE, wyznaczają docelową wysokość kapitału odzwierciedlającą oczekiwania nadzorcze, nie powinny one podlegać obowiązkowemu ujawnianiu ani zakazowi ujawniania przez właściwe organy na mocy rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub tej dyrektywy.

(65)  Aby zapewnić odpowiednie zdefiniowanie niektórych szczegółowych przepisów technicznych rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz aby uwzględnić możliwe zmiany w standardach na poziomie międzynarodowym, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE: w odniesieniu do zmiany wykazu produktów lub usług, których aktywa i zobowiązania można uznać za współzależne; w odniesieniu do zmiany wykazu wielostronnych banków rozwoju; w odniesieniu do zmiany wymogów dotyczących sprawozdawczości w zakresie ryzyka rynkowego; oraz w odniesieniu do określania dodatkowych wymogów dotyczących płynności. Przed przyjęciem tych aktów szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa(15). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(66)  Standardy techniczne powinny zapewniać spójną harmonizację wymogów określonych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013. Opracowanie projektów regulacyjnych standardów technicznych, które nie wymagają podejmowania decyzji politycznych, w celu przedłożenia Komisji, należy powierzyć EUNB jako organowi dysponującemu wysokim poziomem wiedzy specjalistycznej. Regulacyjne standardy techniczne należy opracować w obszarach konsolidacji ostrożnościowej, funduszy własnych, TLAC, sposobu traktowania ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach, inwestycji kapitałowych w fundusze, obliczania strat z tytułu niewykonania zobowiązania na podstawie metody wewnętrznych ratingów z tytułu ryzyka kredytowego, ryzyka rynkowego, dużych ekspozycji oraz płynności. Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania tych regulacyjnych standardów technicznych w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE oraz zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010. Komisja i EUNB powinny zapewnić, aby te standardy i wymogi mogły być stosowane przez wszystkie zainteresowane instytucje w sposób proporcjonalny do charakteru, skali i stopnia złożoności tych instytucji oraz ich działalności.

(67)  Aby ułatwić porównywalność ujawnianych informacji, EUNB należy powierzyć opracowanie projektów wykonawczych standardów technicznych ustanawiających standardowe wzory do celów ujawniania informacji, obejmujące wszystkie najważniejsze wymogi dotyczące ujawniania informacji określone w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013. Przy opracowywaniu tych standardów EUNB powinien uwzględnić wielkość i złożoność instytucji oraz charakter i poziom ryzyka prowadzonej przez nie działalności. EUNB powinien przekazywać sprawozdania na temat możliwości zwiększenia proporcjonalności unijnego pakietu sprawozdawczości nadzorczej pod względem zakresu, stopnia szczegółowości lub częstotliwości i przynajmniej przedkładać konkretne zalecenia dotyczące tego, w jaki sposób można zmniejszyć przeciętne koszty przestrzegania przepisów przez małe instytucje, najlepiej o 20 % lub więcej, a przynajmniej o 10 % za pomocą odpowiedniego uproszczenia wymogów. Należy powierzyć EUNB opracowanie projektu wykonawczych standardów technicznych, które należy dołączyć do tego sprawozdania. Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania tych wykonawczych standardów technicznych w drodze aktów wykonawczych zgodnie z art. 291 TFUE oraz zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

(68)  Aby ułatwić instytucjom przestrzeganie przepisów określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz w dyrektywie 36/2013/UE, jak również regulacyjnych standardów technicznych, wykonawczych standardów technicznych, wytycznych i wzorów przyjętych na potrzeby wdrożenia tych przepisów, EUNB powinien opracować narzędzie informatyczne mające ułatwić instytucjom stosowanie odpowiednich przepisów, standardów, wytycznych i wzorów odpowiednio do wielkości oraz modelu biznesowego tych instytucji.

(69)   Oprócz sprawozdania na temat możliwego zmniejszenia kosztów, do dnia … [dwanaście miesięcy po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego], EUNB powinien – we współpracy ze wszystkimi odpowiednimi organami, a mianowicie organami odpowiedzialnymi za nadzór ostrożnościowy, restrukturyzację i uporządkowaną likwidację oraz systemy gwarancji depozytów, w szczególności z Europejskim Systemem Banków Centralnych (ESBC) – przygotować studium wykonalności dotyczące stworzenia spójnego i zintegrowanego systemu gromadzenia danych statystycznych, danych dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz danych ostrożnościowych. Biorąc pod uwagę wcześniejszą pracę ESBC w zakresie zintegrowanego gromadzenia danych, studium to powinno zawierać analizę kosztów i korzyści w odniesieniu do utworzenia centralnego punktu gromadzenia danych na potrzeby zintegrowanego systemu sprawozdawczego danych w zakresie danych statystycznych i regulacyjnych dla wszystkich instytucji zlokalizowanych w Unii. W ramach takiego systemu należy między innymi stosować jednolite definicje i standardy dla danych, które mają być gromadzone, a także gwarantować rzetelną i stałą wymianę informacji między właściwymi organami, zapewniając tym samym ścisłą poufność gromadzonych danych, silne uwierzytelnianie i zarządzanie prawem dostępu do systemu, a także cyberbezpieczeństwo. Celem centralizacji i harmonizacji europejskiej sprawozdawczości w taki sposób jest zapobieganie wielokrotnemu wyszukiwaniu podobnych lub identycznych danych przez różne organy oraz  znaczne zmniejszenie w ten sposób obciążenia administracyjnego i finansowego zarówno dla właściwych organów, jak i instytucji. W stosownych przypadkach oraz z uwzględnieniem studium wykonalności przygotowanego przez EUNB, Komisja powinna przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek ustawodawczy.

(70)   Odpowiednie właściwe organy lub wyznaczone organy powinny dążyć do unikania jakiejkolwiek formy powielającego się lub niespójnego stosowania uprawnień makroostrożnościowych określonych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 i dyrektywie 2013/36/UE. W szczególności odpowiednie właściwe organy lub wyznaczone organy powinny należycie rozważyć, czy środki, które podejmują na podstawie art. 124, 164 lub 458 rozporządzenia (UE) nr 2013/575 powielają się lub są niespójne z innymi istniejącymi lub planowanymi środkami przewidzianymi w art. 133 dyrektywy 2013/36/UE.

(71)  Mając na uwadze zmiany sposobu traktowania ekspozycji wobec kwalifikujących się kontrahentów centralnych, w szczególności sposobu traktowania wkładów instytucji do funduszy na wypadek niewykonania zobowiązania kwalifikujących się kontrahentów centralnych, określone w niniejszym rozporządzeniu, należy odpowiednio zmienić stosowne przepisy rozporządzenia (UE) nr 648/2012(16), które zostały do niego wprowadzone rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 oraz w których określa się sposób obliczenia hipotetycznego kapitału kontrahentów centralnych, z którego następnie korzystają instytucje do obliczenia swoich wymogów w zakresie funduszy własnych.

(72)  Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie wzmocnienie i dopracowanie już istniejących unijnych aktów prawnych zapewniających jednakowe wymogi ostrożnościowe mające zastosowanie do instytucji w całej Unii, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich rozmiary i skutki możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(73)  W celu umożliwienia uporządkowanego zbycia udziałów ubezpieczeniowych, które nie podlegają dodatkowemu nadzorowi, zmieniona wersja przepisów przejściowych w odniesieniu do wyłączenia z odliczeń udziałów kapitałowych w zakładach ubezpieczeń powinna mieć zastosowanie ze skutkiem retroaktywnym od dnia 1 stycznia 2019 r.

(74)  Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 575/2013,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zmiana w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013

W rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 wprowadza się następujące zmiany:

1)  art. 1 i 2 otrzymują brzmienie:"

„Artykuł 1

Zakres stosowania

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się jednolity zbiór przepisów dotyczących ogólnych wymogów ostrożnościowych, które muszą być spełnione przez instytucje, finansowe spółki holdingowe i finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej objęte nadzorem na podstawie dyrektywy 2013/36/UE, w odniesieniu do następujących kwestii:

   a) wymogów w zakresie funduszy własnych odnoszących się do całkowicie wymiernych, jednolitych i ustandaryzowanych elementów ryzyka kredytowego, ryzyka rynkowego, ryzyka operacyjnego▌, ryzyka rozliczenia oraz dźwigni finansowej;
   b) wymogów ograniczających duże ekspozycje;
   c) wymogów dotyczących płynności odnoszących się do całkowicie wymiernych, jednolitych i ustandaryzowanych elementów ryzyka płynności;
   d) wymogów dotyczących sprawozdawczości w odniesieniu do lit. a), b) i c);
   e) wymogów dotyczących podawania informacji do wiadomości publicznej.

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się jednolity zbiór przepisów dotyczących wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, które muszą być spełnione przez podmioty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym lub będące częścią globalnych instytucji o znaczeniu systemowym oraz przez istotne jednostki zależne globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE.

Niniejsze rozporządzenie nie reguluje wymogów dotyczących podawania informacji do wiadomości publicznej nakładanych na właściwe organy w dziedzinie regulacji ostrożnościowej i sprawowania nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE.

Artykuł 2

Uprawnienia nadzorcze

   1. Do celów zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem właściwe organy mają uprawnienia określone w dyrektywie 2013/36/UE i w niniejszym rozporządzeniu oraz przestrzegają ustanowionych w tych aktach procedur.
   2. Do celów zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mają uprawnienia określone w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE* i w niniejszym rozporządzeniu oraz przestrzegają ustanowionych w tych aktach procedur.
   3. Do celów zapewnienia zgodności z wymogami w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych właściwe organy i organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji współpracują ze sobą.
   4. W celu zapewnienia zgodności w ramach ich odpowiednich kompetencji Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji ustanowiona na mocy art. 42 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014** oraz Europejski Bank Centralny w odniesieniu do kwestii dotyczących zadań powierzonych mu na mocy rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013*** zapewniają regularną i rzetelną wymianę stosownych informacji.

__________________

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190).

** Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1).

*** Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63).”;

"

2)  w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  pkt 7 otrzymuje brzmienie:"

„(7) »przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania« oznacza przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) zdefiniowane w art. 1 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE* lub alternatywny fundusz inwestycyjny (AFI) zdefiniowany w art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE**;

__________________

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32).

** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1).”;

"

(ii)  pkt 20 otrzymuje brzmienie:"

„(20) »finansowa spółka holdingowa« oznacza instytucję finansową, której jednostki zależne są wyłącznie lub głównie instytucjami lub instytucjami finansowymi, i która nie jest finansową spółką holdingową o działalności mieszanej; jednostkami zależnymi instytucji finansowej są głównie instytucje lub instytucje finansowe, w przypadku gdy co najmniej jedna z nich jest instytucją oraz gdy ponad 50 % kapitału własnego instytucji finansowej, skonsolidowanej sumy bilansowej, przychodów, personelu lub innego wskaźnika uznanego za istotny przez właściwy organ ▌jest związane z jednostkami zależnymi będącymi instytucjami lub instytucjami finansowymi;”;

"

(iii)  pkt 26 otrzymuje brzmienie:"

„(26) »instytucja finansowa« oznacza przedsiębiorstwo inne niż instytucja oraz inne niż spółka holdingowa działająca wyłącznie w sektorze przemysłowym, którego podstawową działalnością jest nabywanie pakietów akcji lub wykonywanie jednego lub większej liczby rodzajów działalności wymienionych w pkt 2–12 i pkt 15 załącznika I do dyrektywy 2013/36/UE; pojęcie to obejmuje finansowe spółki holdingowe, finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej, instytucje płatnicze zdefiniowane w art. 4 pkt 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366* oraz spółki zarządzania aktywami, lecz nie obejmuje ubezpieczeniowych spółek holdingowych i ubezpieczeniowych spółek holdingowych prowadzących działalność mieszaną zdefiniowanych, odpowiednio, w art. 212 ust. 1 lit. f) i g) dyrektywy 2009/138/WE;

__________________________________________

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35).”;

"

(iv)   pkt 28 otrzymuje brzmienie:"

"(28) »dominująca instytucja z państwa członkowskiego« oznacza instytucję z państwa członkowskiego, której jednostką zależną jest instytucja, instytucja finansowa lub przedsiębiorstwo usług pomocniczych lub która posiada udziały w instytucji, instytucji finansowej lub przedsiębiorstwie usług pomocniczych i która sama nie jest jednostką zależną innej instytucji posiadającej zezwolenie wydane w tym samym państwie członkowskim, lub finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej założonej w tym samym państwie członkowskim;”;

"

(v)   dodaje się punkty w brzmieniu:"

„(29a) »dominująca firma inwestycyjna z państwa członkowskiego« oznacza dominującą instytucję z państwa członkowskiego, która jest firmą inwestycyjną;

   (29b) »unijna dominująca firma inwestycyjna« oznacza dominującą instytucję unijną, która jest firmą inwestycyjną;
   (29c) »dominująca instytucja kredytowa z państwa członkowskiego« oznacza dominującą instytucję z państwa członkowskiego, która jest instytucją kredytową;
   (29d) »unijna dominująca instytucja kredytowa« oznacza dominującą instytucję unijną, która jest instytucją kredytową;”;

"

(vi)  w pkt 39 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„Za grupę powiązanych klientów nie uznaje się dwóch lub większej liczby osób fizycznych lub prawnych, które spełniają warunki określone w lit. a) lub b) z powodu ich bezpośredniej ekspozycji wobec tego samego kontrahenta centralnego do celów działań rozliczeniowych.”;

"

(vii)   pkt 41 otrzymuje brzmienie:"

„(41) »organ sprawujący nadzór skonsolidowany« oznacza właściwy organ odpowiedzialny za sprawowanie nadzoru na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z art. 111 dyrektywy 2013/36/UE;”;

"

(viii)  pkt 71 lit. b) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:"

„b) do celów art. 97 oznacza sumę następujących elementów:”;

"

(ix)  pkt 72 lit. a) otrzymuje brzmienie:"

„a) stanowi rynek regulowany lub rynek państwa trzeciego, który uznaje się za równoważny z rynkiem regulowanym zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 4 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE*;

__________________

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349).”;

"

(x)  pkt 86 otrzymuje brzmienie:"

„(86) »portfel handlowy« oznacza wszystkie pozycje w instrumentach finansowych i w towarach, które to pozycje instytucja przeznacza do obrotu albo do celów zabezpieczenia pozycji przeznaczonych do obrotu ▌zgodnie z art. 104▌;”;

"

(xi)  pkt 91 otrzymuje brzmienie:"

„(91) »ekspozycja z tytułu transakcji« oznacza bieżącą ekspozycję, w tym zmienny depozyt zabezpieczający należny uczestnikowi rozliczającemu, lecz jeszcze nieotrzymany, oraz każdą potencjalną przyszłą ekspozycję uczestnika rozliczającego lub klienta wobec kontrahenta centralnego, wynikające z umów i transakcji wymienionych w art. 301 ust. 1 lit. a), b) i c), a także początkowy depozyt zabezpieczający;”;

"

(xii)  pkt 96 otrzymuje brzmienie:"

„(96) »wewnętrzny instrument zabezpieczający« oznacza pozycję, która istotnie kompensuje elementy ryzyka składowego pomiędzy pozycją portfela handlowego a  jedną lub większą liczbą pozycji portfela bankowego lub pomiędzy dwoma jednostkami odpowiadającymi za handel;”;

"

(xiii)   pkt 127 lit. a) otrzymuje brzmienie:"

„a) instytucje są objęte tym samym instytucjonalnym systemem ochrony, jak ten, o którym mowa w art. 113 ust. 7, lub są trwale powiązane w ramach sieci z organem centralnym;”;

"

(xiv)   pkt 128 otrzymuje brzmienie:"

„(128) »pozycje podlegające podziałowi« oznaczają kwotę zysków na koniec ostatniego roku obrachunkowego powiększoną o wszelkie zyski przeniesione oraz kapitały rezerwowe dostępne w tym celu, przed wypłatami zysków posiadaczom instrumentów funduszy własnych, i pomniejszoną o wszelkie przeniesione straty, wszelkie zyski niepodlegające podziałowi na mocy prawa unijnego lub krajowego lub wewnętrznych przepisów danej instytucji oraz o wszelkie kwoty umieszczone w kapitałach rezerwowych niepodlegających podziałowi zgodnie z prawem krajowym lub statutem instytucji, w każdym przypadku w odniesieniu do konkretnej kategorii instrumentów funduszy własnych, której dotyczy prawo unijne lub krajowe, przepisy wewnętrzne danej instytucji lub statut; takie zyski, straty i kapitały rezerwowe określa się na podstawie jednostkowego sprawozdania finansowego danej instytucji, nie zaś na podstawie skonsolidowanego sprawozdania finansowego”;

"

(xv)  dodaje się punkty w brzmieniu:"

„(130) »organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji« oznacza organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zdefiniowany w art. 2 ust. 1 pkt 18 dyrektywy 2014/59/UE;

   (131) »podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji« oznacza podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zdefiniowany w art. 2 ust. 1 pkt 83a dyrektywy 2014/59/UE;
   (132) »grupa restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji« oznacza grupę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zdefiniowaną w art. 2 ust. 1 pkt 83b dyrektywy 2014/59/UE;
   (133) »globalna instytucja o znaczeniu systemowym« oznacza instytucję, którą określono jako globalną instytucję o znaczeniu systemowym zgodnie z art. 131 ust. 1 i 2 dyrektywy 2013/36/UE;
   (134) »globalna instytucja o znaczeniu systemowym spoza UE« oznacza globalną grupę bankową lub bank o znaczeniu systemowym niebędące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym, ujęte w regularnie aktualizowanym wykazie globalnych banków o znaczeniu systemowym publikowanym przez Radę Stabilności Finansowej;
   (135) »istotna jednostka zależna« oznacza jednostkę zależną, która spełnia którykolwiek z następujących warunków na zasadzie indywidualnej lub skonsolidowanej:
   a) jednostka zależna posiada więcej niż 5 % skonsolidowanych aktywów ważonych ryzykiem swojej pierwotnej jednostki dominującej;
   b) jednostka zależna generuje więcej niż 5 % łącznego dochodu z działalności operacyjnej swojej pierwotnej jednostki dominującej;
   c) miara ekspozycji całkowitej, o której mowa w art. 429 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, jednostki zależnej wynosi więcej niż 5 % skonsolidowanej miary ekspozycji całkowitej swojej pierwotnej jednostki dominującej;

do celów określenia istotnej jednostki zależnej, w przypadku gdy zastosowanie ma art. 21b ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE, dwie unijne pośrednie jednostki dominujące liczą się jako jedna jednostka zależna na podstawie swojej sytuacji skonsolidowanej;

   (136) »podmiot będący globalną instytucją o znaczeniu systemowym« oznacza podmiot posiadający osobowość prawną, który jest globalną instytucją o znaczeniu systemowym lub częścią globalnej instytucji o znaczeniu systemowym lub globalnej instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE;
   (137) »instrument umorzenia lub konwersji długu« oznacza instrument umorzenia lub konwersji długu zdefiniowany w art. 2 ust. 1 pkt 57 dyrektywy 2014/59/UE;
   (138) »grupa« oznacza grupę przedsiębiorstw, z których co najmniej jedno jest instytucją, która składa się z jednostki dominującej i jej jednostek zależnych, lub z przedsiębiorstw powiązanych ze sobą jak określono w art. 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE*;
   (139) »transakcja finansowana z użyciem papierów wartościowych« oznacza transakcję odkupu, transakcję udzielenia lub zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych lub towarów, lub transakcję z obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia kredytowego;

   (140) »początkowy depozyt zabezpieczający« oznacza każde zabezpieczenie, inne niż zmienny depozyt zabezpieczający, uzyskane od podmiotu lub przekazane przez niego na potrzeby pokrycia bieżącej i potencjalnej przyszłej ekspozycji z tytułu transakcji lub portfela transakcji w okresie potrzebnym do zamknięcia tych transakcji lub do ponownego zabezpieczenia ryzyka rynkowego z ich tytułu, w następstwie niewykonania zobowiązania przez kontrahenta transakcji lub portfela transakcji;
   (141) »ryzyko rynkowe« oznacza ryzyko strat wynikających ze zmian cen rynkowych, w tym zmian kursów walutowych lub zmian cen towarów;
   (142) »ryzyko walutowe« oznacza ryzyko strat wynikających ze zmian kursów walutowych;
   (143) »ryzyko cen towarów« oznacza ryzyko strat wynikających ze zmian cen towarów;
   (144) »jednostka odpowiadająca za handel« oznacza wyraźnie określoną grupę dealerów utworzoną przez instytucję na potrzeby wspólnego zarządzania portfelem pozycji portfela handlowego zgodnie z dobrze określoną i spójną strategią biznesową oraz funkcjonującą w ramach tej samej struktury zarządzania ryzykiem;
   (145) »mała i niezłożona instytucja« oznacza instytucję, która spełnia wszystkie następujące warunki:
   a) nie jest dużą instytucją;
   b) całkowita wartość jej aktywów na zasadzie indywidualnej lub, w stosownych przypadkach, na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą 2013/36/UE jest w ujęciu średnim równa wartości progu wynoszącej 5 mld EUR w czteroletnim okresie bezpośrednio poprzedzającym bieżący roczny okres sprawozdawczy, lub niższa od wartości tego progu; państwa członkowskie mogą obniżyć ten próg;
   c) nie podlega jakimkolwiek obowiązkom lub podlega uproszczonym obowiązkom w zakresie sporządzania planów naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 4 dyrektywy 2014/59/UE;
   d) jej działalność zaliczana do portfela handlowego jest klasyfikowana jako prowadzona na małą skalę w rozumieniu art. 94 ust. 1;
   e) całkowita wartość posiadanych przez nią pozycji w instrumentach pochodnych przeznaczonych do obrotu nie przekracza 2 % jej całkowitych aktywów bilansowych i pozabilansowych, a całkowita wartość jej ogólnych pozycji w instrumentach pochodnych nie przekracza 5 %, przy czym obie wartości oblicza się zgodnie z art. 273a ust. 3;
   f) ponad 75 % zarówno skonsolidowanych całkowitych aktywów instytucji, jak i jej zobowiązań, z wyłączeniem w obu przypadkach ekspozycji wewnątrz grupy, związanych jest z działalnością prowadzoną z kontrahentami znajdującymi się w Europejskim Obszarze Gospodarczym;
   g) instytucja nie korzysta z modeli wewnętrznych, aby spełnić wymogi ostrożnościowe zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, z wyjątkiem przypadków, gdy jednostka zależna korzysta z modeli wewnętrznych opracowanych na poziomie grupy, pod warunkiem że dana grupa podlega wymogom dotyczącym ujawniania informacji określonym w art. 433a lub 433c na zasadzie skonsolidowanej;
   h) instytucja nie zgłosiła właściwemu organowi sprzeciwu wobec sklasyfikowania jej jako małej i niezłożonej instytucji;
   i) właściwy organ nie zdecydował, że na podstawie analizy wielkości danej instytucji, jej powiązań, złożoności lub profilu ryzyka nie można uznać tej instytucji za małą i niezłożoną instytucję;
   (146) »duża instytucja« oznacza instytucję, która spełnia którykolwiek z poniższych warunków:
   a) jest globalną instytucją o znaczeniu systemowym;
   b) została określona jako inna instytucja o znaczeniu systemowym zgodnie z art. 131 ust. 1 i 3 dyrektywy 2013/36/UE;
   c) jest – w państwie członkowskim, w którym ma ona siedzibę – jedną z trzech największych instytucji pod względem całkowitej wartości aktywów;
   d) całkowita wartość jej aktywów na zasadzie indywidualnej lub, w stosownych przypadkach, na podstawie jej sytuacji skonsolidowanej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą 2013/36/UE jest równa 30 mld EUR lub wyższa;
   (147) »duża jednostka zależna« oznacza jednostkę zależną, która kwalifikuje się jako duża instytucja;
   (148) »instytucja nienotowana« oznacza instytucję, która nie wyemitowała papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym któregokolwiek państwa członkowskiego, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 21 dyrektywy 2014/65/UE;
   (149) »sprawozdanie finansowe« oznacza, do celów części ósmej, sprawozdanie finansowe w rozumieniu art. 4 i 5 dyrektywy 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady**.

__________________

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19).

** Dyrektywa 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym, oraz zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 390 z 31.12.2004, s. 38).”;

"

b)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„4. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających okoliczności, w jakich spełnione są warunki przewidziane w ▌ust. 1 pkt 39.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia ... [rok po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego].

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjmowanie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

"

3)  w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Instytucje wypełniają obowiązki określone w częściach drugiej, trzeciej, czwartej, siódmej, siódmej A i ósmej niniejszego rozporządzenia oraz rozdziału 2 rozporządzenia (UE) 2017/2402 na zasadzie indywidualnej, z wyjątkiem art. 430 ust. 1 lit. d) niniejszego rozporządzenia. ”;

"

b)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„1a. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego rozporządzenia jedynie instytucje określone jako podmioty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, będące również globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym lub będące częścią globalnych instytucji o znaczeniu systemowym oraz nieposiadające jednostek zależnych, spełniają wymóg określony w art. 92a na zasadzie indywidualnej.

Istotne jednostki zależne globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE ▌przestrzegają art. 92b na zasadzie indywidualnej, w przypadku gdy spełniają wszystkie następujące warunki:

   a) nie są podmiotami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
   b) nie posiadają jednostek zależnych;
   c) nie są jednostką zależną unijnej instytucji dominującej.”;

"

c)   ust. 3, 4 i 5 otrzymują brzmienie:"

„3. Od żadnej instytucji będącej jednostką dominującą albo jednostką zależną oraz od żadnej instytucji objętej konsolidacją zgodnie z art. 18 nie wymaga się wypełniania obowiązków określonych w części ósmej na zasadzie indywidualnej.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego niniejszego ustępu instytucje, o których mowa w ust. 1a niniejszego artykułu, przestrzegają art. 437a i art. 447 lit. h) na zasadzie indywidualnej.”;

   4. Instytucje kredytowe i firmy inwestycyjne, które uzyskały zezwolenie na świadczenie usług inwestycyjnychprowadzenie rodzajów działalności inwestycyjnej wymienionych w pkt 3 i 6 sekcji A załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE, wypełniają obowiązki określone w części szóstej i w art. 430 ust. 1 lit. d) niniejszego rozporządzenia na zasadzie indywidualnej.

Następujące instytucje nie są zobowiązane do przestrzegania art. 413 ust. 1 oraz powiązanych wymogów dotyczących sprawozdawczości w zakresie płynności określonych w części siódmej A niniejszego rozporządzenia:

   a) instytucje, które uzyskały również zezwolenie zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) nr 648/2012;
   b) instytucje, które uzyskały również zezwolenie zgodnie z art. 16 i art. 54 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 909/2014*, pod warunkiem że nie dokonują one jakichkolwiek znaczących transformacji terminów zapadalności; oraz
   c) instytucje wyznaczone zgodnie z art. 54 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 909/2014, pod warunkiem że:
   (i) ich działalność ogranicza się do oferowania usług bankowych wymienionych w sekcji C lit. a)–e) załącznika do tego rozporządzenia na rzecz centralnych depozytów papierów wartościowych, które uzyskały zezwolenie zgodnie z art. 16 tego rozporządzenia; oraz
   (ii) nie dokonują one jakichkolwiek znaczących transformacji terminów zapadalności.

W oczekiwaniu na sprawozdanie Komisji zgodnie z art. 508 ust. 3 właściwe organy mogą zwolnić firmy inwestycyjne z wymogu wypełniania obowiązków określonych w części szóstej i w art. 430 ust. 1 lit. d), biorąc pod uwagę charakter, skalę i stopień złożoności ich działalności.

   5. Firmy inwestycyjne, o których mowa w art. 95 ust. 1 i art. 96 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, instytucje, w odniesieniu do których właściwe organy zastosowały odstępstwo określone w art. 7 ust. 1 lub 3 niniejszego rozporządzenia, oraz instytucje, które uzyskały również zezwolenie zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, nie są zobowiązane do wypełniania obowiązków określonych w części siódmej oraz powiązanych wymogów dotyczących sprawozdawczości w zakresie wskaźnika dźwigni finansowej określonych w części siódmej A niniejszego rozporządzenia na zasadzie indywidualnej.

________________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 909/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie usprawnienia rozrachunku papierów wartościowych w Unii Europejskiej i w sprawie centralnych depozytów papierów wartościowych, zmieniające dyrektywy 98/26/WE i 2014/65/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 236/2012 (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 1).”;

"

4)   w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

a)   ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:"

b) instytucja dominująca na zasadzie skonsolidowanej lub instytucja zależna na zasadzie subskonsolidowanej stale monitoruje i nadzoruje poziomy płynności wszystkich instytucji wchodzących w skład grupy lub podgrupy, które zostały objęte odstąpieniem, monitoruje i stale nadzoruje pozycje finansowania wszystkich instytucji wchodzących w skład grupy lub podgrupy, w przypadku gdy odstąpiono od wymogu w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto określonego w części szóstej tytuł IV, ▌ oraz zapewnia wystarczający poziom płynności oraz stabilnego finansowania, w przypadku gdy odstąpiono od wymogu w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto określonego w części szóstej tytuł IV, dla wszystkich tych instytucji;”;

"

b)   ust. 3 lit. b) i c) otrzymują brzmienie:"

„b) podziału kwot, lokalizacji oraz tytułu własności do wymaganych aktywów płynnych, które mają być utrzymywane w obrębie wydzielonej podgrupy płynnościowej, w przypadku gdy odstąpiono od wymogu w zakresie wskaźnika pokrycia płynności określonego w akcie delegowanym, o którym mowa w art. 460 ust. 1, a także podziału kwot i lokalizacji dostępnego stabilnego finansowania w obrębie wydzielonej podgrupy płynnościowej, w przypadku gdy odstąpiono od wymogu w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto określonego w części szóstej tytuł IV;

   c) ustalenia minimalnych kwot aktywów płynnych, które mają utrzymywać instytucje, w odniesieniu do których odstąpiono od wymogu w zakresie wskaźnika pokrycia wypływów netto określonego w akcie delegowanym, o którym mowa w art. 460 ust. 1, a także ustalenia minimalnych kwot dostępnego stabilnego finansowania, które mają utrzymywać instytucje, w przypadku których odstąpiono od wymogu w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto określonego w części szóstej tytuł IV;”;

"

c)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„6. W przypadku gdy zgodnie z niniejszym artykułem właściwy organ odstępuje częściowo lub całkowicie, od stosowania części szóstej w odniesieniu do danej instytucji, może także odstąpić od stosowania powiązanych wymogów dotyczących sprawozdawczości w zakresie płynności na podstawie art. 430 ust. 1 lit. d) w odniesieniu do tej instytucji.”;

"

5)  w art. 10 ust. 1 część wprowadzająca akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"

„1. Właściwe organy mogą – zgodnie z prawem krajowym – częściowo lub całkowicie odstąpić od stosowania wymogów określonych w częściach od drugiej do ósmej niniejszego rozporządzenia oraz w rozdziale 2 rozporządzenia (UE) 2017/2402 w odniesieniu do jednej lub większej liczby instytucji kredytowych znajdujących się w tym samym państwie członkowskim i trwale powiązanych z organem centralnym sprawującym nad nimi nadzór i ustanowionym w tym samym państwie członkowskim, jeżeli spełnione są następujące warunki:”;

"

6)  w art. 11 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:"

1. Dominujące instytucje z państwa członkowskiego wypełniają, w takim zakresie i w taki sposób, jak określono w art. 18, obowiązki określone w częściach drugiej, trzeciej, czwartej, siódmej oraz siódmej A na podstawie swojej sytuacji skonsolidowanej, z wyjątkiem art. 430 ust. 1 lit. d). Instytucje dominujące i ich jednostki zależne objęte niniejszym rozporządzeniem ustanawiają właściwą strukturę organizacyjną i odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej, aby zapewnić należyte przetwarzanie i przekazywanie danych wymaganych do celów konsolidacji. Zapewniają one w szczególności, aby jednostki zależne nieobjęte niniejszym rozporządzeniem wdrażały zasady, procedury i mechanizmy zapewniające właściwą konsolidację.

   2. Aby zapewnić stosowanie wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu na zasadzie skonsolidowanej pojęcia »instytucja«, »dominująca instytucja z państwa członkowskiego«, »unijna instytucja dominująca« i »jednostka dominująca«, w zależności od przypadku, dotyczą również:
   a) finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, zatwierdzonych zgodnie z art. 21a dyrektywy 2013/36/UE;
   b) wyznaczonej instytucji kontrolowanej przez dominującą finansową spółkę holdingową lub dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej, w przypadku gdy takie dominujące spółki nie podlegają zatwierdzeniu zgodnie z art. 21a ust. 4 dyrektywy 2013/36/UE;
   c) finansowej spółki holdingowej, finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej lub instytucji wyznaczonej zgodnie z art. 21a ust. 6 lit. d) dyrektywy 2013/36/UE.

Skonsolidowana sytuacja jednostki, o której mowa w akapicie pierwszym lit. b) niniejszego ustępu, oznacza skonsolidowaną sytuację dominującej finansowej spółki holdingowej lub dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, które nie podlegają zatwierdzeniu zgodnie z art. 21a ust. 4 dyrektywy 2013/36/UE. Skonsolidowana sytuacja jednostki, o której mowa w akapicie pierwszym lit. c) niniejszego ustępu, oznacza skonsolidowaną sytuację jej dominującej finansowej spółki holdingowej lub dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.”;

"

b)  skreśla się ust. 3;

c)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„3a. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu jedynie instytucje dominujące określone jako podmioty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym, częścią globalnych instytucji o znaczeniu systemowym lub częścią globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE przestrzegają art. 92a niniejszego rozporządzenia na zasadzie skonsolidowanej w takim zakresie i w taki sposób, jak określono w art. 18 niniejszego rozporządzenia.

Wyłącznie unijne jednostki dominujące będące istotnymi jednostkami zależnymi globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE i niebędące podmiotami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przestrzegają art. 92b niniejszego rozporządzenia na zasadzie skonsolidowanej w takim zakresie i w taki sposób, jak określono w art. 18 niniejszego rozporządzenia. W przypadku gdy zastosowanie ma art. 21b ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE, każda z dwóch unijnych pośrednich jednostek dominujących określonych łącznie jako istotna jednostka zależna przestrzega art. 92b niniejszego rozporządzenia na podstawie swojej sytuacji skonsolidowanej.

"

d)  ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:"

„4. Unijne instytucje dominujące przestrzegają części szóstej i art. 430 ust. 1 lit. d) niniejszego rozporządzenia na podstawie swojej sytuacji skonsolidowanej,▌ w przypadku gdy grupa obejmuje jedną lub większą liczbę instytucji kredytowych lub firm inwestycyjnych, które uzyskały zezwolenie na świadczenie usług inwestycyjnych i prowadzenie rodzajów działalności inwestycyjnej wymienionych w sekcji A pkt 3 i 6 załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE. W oczekiwaniu na sprawozdanie Komisji, o którym mowa w art. 508 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, oraz w przypadku gdy grupa obejmuje wyłącznie firmy inwestycyjne, właściwe organy mogą zwolnić unijne instytucje dominujące z wymogu przestrzegania części szóstej i art. 430 ust. 1 lit. d) niniejszego rozporządzenia na zasadzie skonsolidowanej, biorąc pod uwagę charakter, skalę i stopień złożoności działalności danej firmy inwestycyjnej.

W przypadku gdy udzielono odstąpienia na podstawie art. 8 ust. 1–5, instytucje oraz – w stosownych przypadkach – finansowe spółki holdingowe lub finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej będące częścią podgrupy płynnościowej przestrzegają części szóstej i art. 430 ust. 1 lit. d) na zasadzie skonsolidowanej lub na zasadzie subskonsolidowanej podgrupy płynnościowej.

   5. W przypadku gdy zastosowanie ma art. 10 niniejszego rozporządzenia, organ centralny, o którym mowa w tym artykule, spełnia wymogi określone w częściach od drugiej do ósmej niniejszego rozporządzenia oraz rozdziału 2 rozporządzenia (UE) 2017/2402 na podstawie skonsolidowanej sytuacji w odniesieniu do całości, na którą składa się ten organ centralny wraz z jego instytucjami powiązanymi.
   6. Oprócz wymogów określonych w ust. 1–5 niniejszego artykułu oraz bez uszczerbku dla innych przepisów niniejszego rozporządzenia i dyrektywy 2013/36/UE, w przypadku gdy jest to uzasadnione do celów nadzorczych specyfiką ryzyka lub specyfiką struktury kapitałowej instytucji lub gdy państwa członkowskie przyjmują przepisy krajowe wymagające strukturalnego rozdzielenia działań w ramach grupy bankowej, właściwe organy mogą wymagać, aby instytucja wypełniała obowiązki określone w częściach od drugiej do ósmej niniejszego rozporządzenia oraz w tytule VII dyrektywy 2013/36/UE na zasadzie subskonsolidowanej.

Stosowanie podejścia określonego w akapicie pierwszym pozostaje bez uszczerbku dla skutecznego nadzoru na zasadzie skonsolidowanej i nie może pociągać za sobą nieproporcjonalnych negatywnych skutków dla całości lub części systemu finansowego innych państw członkowskich lub Unii jako całości ani nie może stanowić ani stwarzać przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.”;

"

7)  skreśla się art. 12;

8)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 12a

Skonsolidowane obliczenia na potrzeby globalnych instytucji o znaczeniu systemowym z licznymi podmiotami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

W przypadku gdy co najmniej dwa podmioty będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym należące do tej samej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym podmiotami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, unijna instytucja dominująca tej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym oblicza kwotę funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 92a ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia. Obliczenie to przeprowadza się na podstawie sytuacji skonsolidowanej unijnej instytucji dominującej w taki sposób, jak gdyby była ona jedynym podmiotem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji globalnej instytucji o znaczeniu systemowym.

W przypadku gdy kwota obliczona zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego artykułu jest niższa niż suma kwot funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 92a ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia, wszystkich podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należących do tej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji postępują zgodnie z art. 45d ust. 3 i art. 45h ust. 2 dyrektywy 2014/59/UE.

W przypadku gdy kwota obliczona zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego artykułu jest wyższa niż suma kwot funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 92a ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia, wszystkich podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należących do tej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą postąpić zgodnie z art. 45d ust. 3 i art. 45h ust. 2 dyrektywy 2014/59/UE.”;

"

9)  art. 13 i 14 otrzymują brzmienie:"

„Artykuł 13

Stosowanie wymogów dotyczących ujawniania informacji na zasadzie skonsolidowanej

   1. Unijne instytucje dominujące przestrzegają części ósmej na podstawie swojej sytuacji skonsolidowanej.

Duże jednostki zależne unijnych instytucji dominujących ujawniają informacje określone w art. 437, 438, 440, 442, 450, 451, 451a ▌i 453 na zasadzie indywidualnej lub, w stosownych przypadkach zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą 2013/36/UE – na zasadzie subskonsolidowanej.

   2. Instytucje określone jako podmioty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym lub będące częścią globalnych instytucji o znaczeniu systemowym przestrzegają art. 437a oraz art. 447 lit. h) na podstawie skonsolidowanej sytuacji ichgrupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
   3. Ust. 1 akapit pierwszy nie ma zastosowania do unijnych instytucji dominujących, unijnych dominujących finansowych spółek holdingowych, unijnych dominujących finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej ani do podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku gdy uwzględniono je w równoważnych informacjach ujawnianych na zasadzie skonsolidowanej przedstawionych przez jednostkę dominującą mającą siedzibę w państwie trzecim.

Ust. 1 akapit drugi ma zastosowanie do jednostek zależnych jednostek dominujących mających siedzibę w państwie trzecim w przypadku gdy te jednostki zależne kwalifikują się jako duże jednostki zależne.

   4. W przypadku gdy zastosowanie ma art. 10, organ centralny, o którym mowa w tym artykule, przestrzega części ósmej na podstawie skonsolidowanej sytuacji organu centralnego. Art. 18 ust. 1 ma zastosowanie do organu centralnego, a instytucje powiązane traktuje się jako jednostki zależne organu centralnego.”;

„Artykuł 14

Stosowanie wymogów art. 5 rozporządzenia (UE) 2017/2402 na zasadzie skonsolidowanej

   1. Jednostki dominujące i ich jednostki zależne objęte niniejszym rozporządzeniem zobowiązane są do wypełniania obowiązków określonych w art. 5 rozporządzenia (UE) 2017/2402 na zasadzie skonsolidowanej lub subskonsolidowanej, aby zapewnić spójność i wdrożenie swoich zasad, procedur i mechanizmów wymaganych w tych przepisach oraz aby umożliwić uzyskanie wszelkich danych i informacji istotnych do celów nadzoru. Zapewniają one w szczególności, aby jednostki zależne nieobjęte niniejszym rozporządzeniem wdrożyły zasady, procedury i mechanizmy zapewniające zgodność z tymi przepisami.
   2. Przy stosowaniu art. 92 niniejszego rozporządzenia na zasadzie skonsolidowanej lub subskonsolidowanej instytucje stosują dodatkową wagę ryzyka zgodnie z art. 270a niniejszego rozporządzenia, jeżeli wymogi określone w art. 5 rozporządzenia (UE) 2017/2402 zostaną naruszone na poziomie podmiotu mającego siedzibę w państwie trzecim, objętego konsolidacją zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia, jeśli naruszenie to jest istotne z punktu widzenia ogólnego profilu ryzyka grupy.”;

"

10)  w art. 15 ust. 1 akapit pierwszy zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:"

„1. Organ sprawujący nadzór skonsolidowany może w poszczególnych przypadkach odstąpić od stosowania części trzeciej, powiązanych wymogów dotyczących sprawozdawczości określonych w części siódmej A niniejszego rozporządzenia oraz tytułu VII rozdział 4 dyrektywy 2013/36/UE, z wyjątkiem art. 430 ust. 1 lit. d) niniejszego rozporządzenia, na zasadzie skonsolidowanej, o ile spełnione są następujące warunki:”;

"

11)  art. 16 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 16

Odstępstwo od stosowania wymogów dotyczących wskaźnika dźwigni na zasadzie skonsolidowanej dla grup firm inwestycyjnych

W przypadku gdy wszystkie podmioty wchodzące w skład grupy firm inwestycyjnych, w tym jednostka dominująca, są firmami inwestycyjnymi, które są zwolnione ze stosowania wymogów określonych w części siódmej na zasadzie indywidualnej zgodnie z art. 6 ust. 5, dominująca firma inwestycyjna może zadecydować o niestosowaniu wymogów określonych w części siódmej i powiązanych wymogów dotyczących sprawozdawczości w zakresie wskaźnika dźwigni finansowej określonych w części siódmej A na zasadzie skonsolidowanej.”;

"

12)  art. 18 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 18

Metody przeprowadzania konsolidacji ostrożnościowej

   1. Instytucje, finansowe spółki holdingowe i finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej zobowiązane do spełnienia wymogów, o których mowa w sekcji 1 niniejszego rozdziału, na podstawie swojej sytuacji skonsolidowanej przeprowadzają pełną konsolidację wszystkich instytucji i instytucji finansowych będących ich jednostkami zależnymi. Ust. 3–6 i ust. 9 niniejszego artykułu nie mają zastosowania w przypadku, gdy część szósta i art. 430 ust. 1 lit. d) mają zastosowanie na podstawie sytuacji skonsolidowanej instytucji, finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej lub na podstawie sytuacji subskonsolidowanej podgrupy płynnościowej, jak określono w art. 8 i 10.

Do celów art. 11 ust. 3a instytucje zobowiązane do spełnienia wymogów, o których mowa w art. 92a lub 92b, na zasadzie skonsolidowanej przeprowadzają pełną konsolidację wszystkich instytucji i instytucji finansowych będących ich jednostkami zależnymi w odpowiednich grupach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

   2. Przedsiębiorstwa usług pomocniczych uwzględnia się w konsolidacji w przypadkach określonych w niniejszym artykule oraz zgodnie z metodami w nim określonymi.
   3. W przypadku gdy przedsiębiorstwa są powiązane w rozumieniu art. 22 ust. 7 dyrektywy 2013/34/UE, właściwe organy określają sposób, w jaki konsolidacja ma zostać przeprowadzona.
   4. Organ sprawujący nadzór skonsolidowany wymaga przeprowadzenia konsolidacji proporcjonalnej zgodnie z posiadanymi udziałami w kapitale instytucji i instytucji finansowych zarządzanych przez przedsiębiorstwo objęte konsolidacją wraz z przedsiębiorstwem lub przedsiębiorstwami nieobjętymi konsolidacją, w przypadku gdy zobowiązania tych przedsiębiorstw ograniczają się do udziałów, jakie posiadają w kapitale.
   5. W przypadku udziałów kapitałowych lub powiązań kapitałowych innych niż te, o których mowa w ust. 1 i 4, właściwe organy określają, czy i w jaki sposób należy przeprowadzić konsolidację. W szczególności mogą one zezwolić na zastosowanie metody praw własności lub wymagać zastosowania tej metody. Stosowanie tej metody nie oznacza jednak objęcia danych przedsiębiorstw nadzorem na zasadzie skonsolidowanej.
   6. Właściwe organy określają, czy i w jaki sposób należy przeprowadzić konsolidację w następujących przypadkach:
   a) gdy w opinii właściwych organów instytucja wywiera znaczący wpływ na jedną lub większą liczbę instytucji lub instytucji finansowych, lecz nie posiada udziałów kapitałowych w tych instytucjach ani innych powiązań kapitałowych z nimi; oraz
   b) gdy dwie lub większa liczba instytucji lub instytucji finansowych są wspólnie zarządzane, a sytuacja ta nie wynika z umowy, z klauzuli aktów założycielskich lub umów spółki.

W szczególności właściwe organy mogą zezwolić ▌na stosowanie ▌metody przewidzianej w art. 22 ust. 7, 8 i 9 dyrektywy 2013/34/UE lub wymagać jej stosowania. Stosowanie tej metody nie oznacza jednak objęcia danych przedsiębiorstw nadzorem skonsolidowanym.

   7. W przypadku gdy instytucja ma jednostkę zależną, która jest przedsiębiorstwem innym niż instytucja, instytucja finansowa lub przedsiębiorstwo usług pomocniczych, lub posiada udziały kapitałowe w takim przedsiębiorstwie, stosuje wobec tej jednostki zależnej lub udziałów kapitałowych metodę praw własności. Stosowanie tej metody nie oznacza jednak objęcia danych przedsiębiorstw nadzorem na zasadzie skonsolidowanej.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego właściwe organy mogą zezwolić instytucjom na stosowanie lub wymagać od nich stosowania innej metody wobec takich jednostek zależnych lub udziałów kapitałowych, w tym metody wymaganej zgodnie z mającymi zastosowanie standardami rachunkowości, pod warunkiem że:

   a) instytucja nie stosuje jeszcze metody praw własności w dniu … [18 miesięcy po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego];
   b) stosowanie metody praw własności byłoby nadmiernie uciążliwe lub metoda ta nie odzwierciedla w odpowiedni sposób ryzyka, jakie przedsiębiorstwo, o którym mowa w akapicie pierwszym, stwarza dla instytucji; oraz
   c) zastosowana metoda nie prowadzi do pełnej lub proporcjonalnej konsolidacji tego przedsiębiorstwa.
   8. Właściwe organy mogą wymagać pełnej lub proporcjonalnej konsolidacji jednostki zależnej lub przedsiębiorstwa, w którym instytucja posiada udziały kapitałowe, w przypadku gdy ta jednostka zależna lub przedsiębiorstwo nie są instytucją, instytucją finansową lub przedsiębiorstwem usług pomocniczych, a także gdy spełnione są wszystkie następujące warunki:
   a) przedsiębiorstwo nie jest zakładem ubezpieczeń, zakładem ubezpieczeń państwa trzeciego, zakładem reasekuracji, zakładem reasekuracji państwa trzeciego, ubezpieczeniową spółką holdingową lub przedsiębiorstwem wyłączonym z zakresu stosowania dyrektywy 2009/138/WE zgodnie z art. 4 tej dyrektywy;
   b) istnieje istotne ryzyko, że instytucja ta zdecyduje się zapewnić wsparcie finansowe temu przedsiębiorstwu w warunkach skrajnych, w przypadku braku zobowiązań umownych do zapewnienia takiego wsparcia lub wykraczając poza takie zobowiązania.
   9. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia warunków, zgodnie z którymi przeprowadza się konsolidację w przypadkach, o których mowa w ust. 3–6 i ust. 8.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 31 grudnia 2020 r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjmowanie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.;

"

13)  art. 22 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 22

Subkonsolidacja w przypadku jednostek z państw trzecich

   1. Instytucje zależne stosują wymogi określone w art. 89, 90 i 91 oraz w częściach trzeciej, czwartej i siódmej, a także powiązane wymogi dotyczące sprawozdawczości w zakresie dźwigni finansowej określone w części siódmej A na podstawie swojej sytuacji subskonsolidowanej, jeżeli instytucje te mają jako jednostkę zależną w państwie trzecim instytucję lub instytucję finansową lub posiadają udziały kapitałowe w takim przedsiębiorstwie.
   2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu instytucje zależne mogą zadecydować o niestosowaniu wymogów określonych w art. 89, 90 i 91 oraz w częściach trzeciej, czwartej i siódmej, a także powiązanych wymogów dotyczących sprawozdawczości w zakresie dźwigni finansowej określonych w części siódmej A na podstawie swojej sytuacji subskonsolidowanej, w przypadku gdy całkowite aktywa i pozycje pozabilansowe ich jednostek zależnych z państw trzecich i udziałów kapitałowych w państwach trzecich wynoszą mniej niż 10 % łącznej kwoty aktywów i pozycji pozabilansowych instytucji zależnej.”;

"

14)  tytuł części drugiej otrzymuje brzmienie:"

„FUNDUSZE WŁASNE I ZOBOWIĄZANIA KWALIFIKOWALNE”;

"

15)   art. 26 ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Właściwe organy oceniają, czy emisje instrumentów kapitałowych spełniają kryteria określone w art. 28 lub, w stosownych przypadkach, w art. 29. Instytucje klasyfikują emisje instrumentów kapitałowych jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I dopiero po uzyskaniu zezwolenia od właściwych organów.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego instytucje mogą klasyfikować jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I kolejne emisje danej formy instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, dla których otrzymały one już takie zezwolenie, o ile spełnione są oba następujące warunki:

   a) przepisy regulujące te kolejne emisje są co do istoty takie same jak przepisy regulujące te emisje, w odniesieniu do których instytucje uzyskały już zezwolenie;
   b) instytucje zgłosiły te kolejne emisje właściwym organom z odpowiednim wyprzedzeniem przed ich sklasyfikowaniem jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I.

Właściwe organy konsultują się z EUNB przed udzieleniem zezwolenia na nowe formy instrumentów kapitałowych, które mają zostać sklasyfikowane jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I. Właściwe organy należycie uwzględniają opinię EUNB oraz, w przypadku gdy zdecydują się odejść od opinii, w terminie trzech miesięcy od dnia jej otrzymania przesyłają do EUNB pismo, w którym przedstawiają uzasadnienie odejścia od danej opinii. Niniejszy akapit nie ma zastosowania do instrumentów kapitałowych, o których mowa w art. 31.

Na podstawie informacji otrzymanych od właściwych organów EUNB tworzy, prowadzi i publikuje wykaz wszystkich form instrumentów kapitałowych w każdym państwie członkowskim, które kwalifikują się jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I. Zgodnie z art. 35 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 EUNB może gromadzić wszelkie informacje związane z instrumentami w kapitale podstawowym Tier I, które uzna za niezbędne do ustalenia zgodności z kryteriami określonymi w art. 28 lub, w stosownych przypadkach, w art. 29 niniejszego rozporządzenia, a także do celów prowadzenia i aktualizacji wykazu, o którym mowa w niniejszym akapicie.

Po zakończeniu procesu przeglądu przewidzianego w art. 80 oraz w przypadku gdy istnieją wystarczające dowody na to, że odnośne instrumenty kapitałowe nie spełniają kryteriów określonych w art. 28 lub, w stosownych przypadkach, w art. 29, lub przestały spełniać te kryteria, EUNB może podjąć decyzję – stosownie do sytuacji – o niedodaniu tych instrumentów do wykazu, o którym mowa w akapicie czwartym, lub o wykreśleniu ich z tego wykazu. EUNB podaje ten fakt do wiadomości publicznej, a także odsyła do stanowiska odpowiedniego właściwego organu w tej kwestii. Niniejszy akapit nie ma zastosowania do instrumentów kapitałowych, o których mowa w art. 31.”;

"

16)   w art. 28 wprowadza się następujące zmiany:

a)   w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)   lit. b) otrzymuje brzmienie:"

„b) instrumenty są w pełni opłacone, a nabycie własności tych instrumentów nie jest finansowane bezpośrednio lub pośrednio przez instytucję;”;

"

(ii)   dodaje się akapit w brzmieniu:"

„Do celów akapitu pierwszego lit. b) wyłącznie ta część instrumentu kapitałowego, która jest w pełni opłacona, kwalifikuje się jako instrument w kapitale podstawowym Tier I.”;

"

b)   w ust. 3 dodaje się akapity w brzmieniu:"

„Warunek określony w ust. 1 akapit pierwszy lit. h) ppkt (v) uznaje się za spełniony niezależnie od tego, czy jednostka zależna podlega umowie o przeniesieniu zysków i strat zawartej ze swoją jednostką dominującą, zgodnie z którą jednostka zależna ma obowiązek przekazać – w następstwie sporządzenia swojego rocznego sprawozdania finansowego – swój roczny wynik na rzecz jednostki dominującej, w przypadku gdy spełnione są wszystkie następujące warunki:

   a) jednostka dominująca posiada co najmniej 90 % praw głosu i kapitału jednostki zależnej;
   b) jednostka dominująca i jednostka zależna znajdują się w tym samym państwie członkowskim;
   c) umowa została zawarta do zgodnych z prawem celów podatkowych;
   d) przy sporządzaniu rocznego sprawozdania finansowego jednostka zależna ma swobodę decyzyjną w zakresie obniżenia kwoty dzielonych zysków i może przeznaczyć część lub całość swoich zysków na rzecz swoich własnych kapitałów rezerwowych lub funduszy ogólnego ryzyka bankowego, zanim dokona jakiejkolwiek płatności na rzecz swojej jednostki dominującej;
   e) jednostka dominująca ma na mocy umowy obowiązek pełnego zrekompensowania jednostce zależnej wszystkich poniesionych przez nią strat;
   f) umowa podlega okresowi wypowiedzenia, zgodnie z którym może ona zostać rozwiązana jedynie do końca roku obrachunkowego, ze skutkiem nie wcześniej niż początek następnego roku obrachunkowego, przy czym obowiązek jednostki dominującej w zakresie pełnego zrekompensowania jednostce zależnej wszystkich strat poniesionych w trakcie bieżącego roku obrachunkowego pozostaje bez zmian.

W przypadku gdy instytucja zawarła umowę o przeniesieniu zysków i strat, niezwłocznie powiadamia o tym właściwy organ i przekazuje mu kopię takiej umowy. Instytucja niezwłocznie powiadamia również właściwy organ o wszelkich zmianach w umowie o przeniesieniu zysków i strat oraz o rozwiązaniu takiej umowy. Instytucja może zawrzeć tylko jedną umowę o przeniesieniu zysków i strat.”;

"

17)  w art. 33 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:"

„c) zysków i strat wartości godziwej związanych z instrumentami pochodnymi będącymi zobowiązaniami instytucji wynikających ze zmian własnego ryzyka kredytowego instytucji.”;

"

18)  w art. 36 wprowadza się następujące zmiany:

a)   w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)   lit. b) otrzymuje brzmienie:"

„b) wartości niematerialne i prawne, z wyjątkiem ostrożnie wycenianych aktywów będących oprogramowaniem, na których wartość nie wpływa w sposób negatywny restrukturyzacja lub uporządkowana likwidacja instytucji, jej niewypłacalność lub likwidacja;”;

"

(ii)   dodaje się literę w brzmieniu:"

n) w przypadku zobowiązania dotyczącego wartości minimalnej, o którym mowa w art. 132c ust. 2, kwotę, o którą bieżąca wartość rynkowa jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, leżących u podstaw zobowiązania dotyczącego wartości minimalnej, jest niższa od obecnej wartości zobowiązania dotyczącego wartości minimalnej, i z tytułu której dana instytucja nie uznała jeszcze obniżenia pozycji kapitału podstawowego Tier I.”;

"

b)   dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„4. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia stosowania odliczeń, o których mowa w ust. 1 lit. b), w tym istotności negatywnych skutków na wartość, które nie powodują obaw natury ostrożnościowej.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia … [12 miesięcy po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego].

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjmowanie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

"

19)  w art. 37 dodaje się literę w brzmieniu:"

„c) kwotę podlegającą odliczeniu pomniejsza się o kwotę zaktualizowanej wyceny księgowej wartości niematerialnych i prawnych jednostek zależnych wyprowadzoną z konsolidacji jednostek zależnych należących do osób innych niż przedsiębiorstwa objęte konsolidacją zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2.”;

"

20)  w art. 39 ust. 2 akapit pierwszy zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:"

„Aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego nieoparte na przyszłej rentowności ograniczają się do aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego, które zostały utworzone przed dniem 23 listopada 2016 r. i które wynikają z różnic przejściowych, w przypadku gdy spełnione są wszystkie następujące warunki:”;

"

21)  art. 45 lit. a) ppkt (i) otrzymuje brzmienie:"

„(i) termin zapadalności pozycji krótkiej jest taki sam jak termin zapadalności ▌pozycji długiej lub późniejszy, albo rezydualny termin zapadalności pozycji krótkiej wynosi co najmniej rok;

"

22)  w art. 49 wprowadza się następujące zmiany:▌

a)  w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„Niniejszy ustęp nie ma zastosowania przy obliczaniu funduszy własnych do celów spełnienia wymogów określonych w art. 92a i 92b; obliczeń tych dokonuje się zgodnie z ramami odliczania określonymi w art. 72e ust. 4.”;

"

b)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

(i)  w lit. a) pkt (iv) ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:"

„Skonsolidowany bilans lub rozszerzone zagregowane obliczenie przedstawia się właściwym organom z częstotliwością określoną w wykonawczych standardach technicznych, o których mowa w art. 430 ust. 7”;

"

(ii)  w lit. a) pkt (v) pierwsze zdanie otrzymuje brzmienie:"

„(v) instytucje objęte instytucjonalnym systemem ochrony spełniają razem na zasadzie skonsolidowanej lub w rozszerzonym ujęciu zagregowanym wymogi określone w art. 92 oraz prowadzą sprawozdawczość na temat spełniania tych wymogów zgodnie z art. 430.”;

"

23)  w art. 52 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)  lit. a) otrzymuje brzmienie:"

„a) instrumenty są wyemitowane bezpośrednio przez instytucję i są w pełni opłacone;”;

"

b)   w lit. b) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:"

„b) instrumenty nie są w posiadaniu któregokolwiek z poniższych:”;

"

c)   lit. c) otrzymuje brzmienie:"

„c) nabycie własności instrumentów nie jest finansowane bezpośrednio lub pośrednio przez instytucję;”;

"

d)   lit. h) otrzymuje brzmienie:"

„h) w przypadku gdy instrumenty obejmują jedną lub większą liczbę opcji wykupu przed terminem, w tym opcje kupna, dane opcje wykonuje się według wyłącznego uznania emitenta;”;

"

e)   lit. j) otrzymuje brzmienie:"

„j) przepisy regulujące dane instrumenty nie wskazują bezpośrednio lub pośrednio, że dojdzie do wezwania do sprzedaży instrumentów lub że instrumenty te będą wykupywane lub odkupywane przez instytucję – stosownie do przypadku –w przypadku innym niż niewypłacalność lub likwidacja instytucji, a instytucja w jakikolwiek inny sposób nie ogłasza sama takiej informacji;”;

"

f)  lit. p) otrzymuje brzmienie:"

„p) w przypadku gdy emitent ma siedzibę w państwie trzecim i został wyznaczony zgodnie z art. 12 dyrektywy 2014/59/UE jako część grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, której podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma siedzibę w Unii, lub w przypadku gdy emitent ma siedzibę w państwie członkowskim, prawo lub postanowienia umowne regulujące instrumenty zawierają wymóg, aby – po podjęciu przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji decyzji o wykonaniu uprawnień do umorzenia i konwersji, o których mowa w art. 59 tej dyrektywy– kwota główna instrumentów została umorzona na stałe lub aby instrumenty zostały poddane konwersji na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I;

w przypadku gdy emitent ma siedzibę w państwie trzecim i nie został wyznaczony zgodnie z art. 12 dyrektywy 2014/59/UE jako część grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, której podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma siedzibę w Unii, prawo lub postanowienia umowne regulujące instrumenty zawierają wymóg, aby – po podjęciu decyzji przez odpowiedni organ państwa trzeciego – kwota główna instrumentów została umorzona na stałe lub aby instrumenty zostały poddane konwersji na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I;”;

"

g)  ▌dodaje się litery ▌w brzmieniu:"

„q) w przypadku gdy emitent ma siedzibę w państwie trzecim i został wyznaczony zgodnie z art. 12 dyrektywy 2014/59/UE jako część grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, której podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma siedzibę w Unii, lub w przypadku gdy emitent ma siedzibę w państwie członkowskim, instrumenty mogą być emitowane wyłącznie na mocy przepisów tego państwa trzeciego, lub w inny sposób podlegać tym przepisom, w przypadku gdy – na mocy tych przepisów – wykonanie uprawnień do umorzenia i konwersji, o których mowa w art. 59 tej dyrektywy, jest skuteczne i możliwe do wyegzekwowania na podstawie przepisów ustawowych lub możliwych do wyegzekwowania na drodze prawnej postanowień umownych, w których uznaje się restrukturyzację i uporządkowaną likwidację lub inne działania z zakresu umorzenia lub konwersji;

   r) instrumenty nie podlegają ▌uzgodnieniom dotyczącym potrącenia lub kompensowania ▌, które obniżałyby ich zdolność do pokrycia strat.”;

"

h)   dodaje się akapit w brzmieniu:"

„Do celów akapitu pierwszego lit. a) wyłącznie ta część instrumentu kapitałowego, która jest w pełni opłacona, kwalifikuje się jako instrument dodatkowy w Tier I.”;

"

24)   w art. 54 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:"

„e) w przypadku gdy instrumenty dodatkowe w Tier I zostały wyemitowane przez jednostkę zależną mającą siedzibę w państwie trzecim, zdarzenie inicjujące na poziomie 5,125 % lub wyższym, o którym mowa w lit. a), oblicza się zgodnie z przepisami prawa krajowego tego państwa trzeciego lub postanowieniami umownymi regulującymi dane instrumenty, pod warunkiem że właściwy organ, po konsultacji z EUNB, uzna, że przepisy te są co najmniej równoważne z wymogami określonymi w niniejszym artykule.”;

"

25)  w art. 59 lit. a) ppkt (i) otrzymuje brzmienie:"

„(i) termin zapadalności pozycji krótkiej jest taki sam jak termin zapadalności pozycji długiej lub późniejszy, albo rezydualny termin zapadalności pozycji krótkiej wynosi co najmniej rok;”;

"

26)  art. 62 lit. a) otrzymuje brzmienie:"

„a) instrumentów kapitałowych▌, w przypadku gdy spełnione zostały warunki określone w art. 63, oraz w zakresie określonym w art. 64;”;

"

27)  w art. 63 wprowadza się następujące zmiany:

a)  zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:"

„Instrumenty kapitałowe kwalifikują się jako instrumenty w Tier II, o ile spełnione są następujące warunki:”;

"

b)   lit. a) otrzymuje brzmienie:"

„a) instrumenty są wyemitowane bezpośrednio ▌przez instytucję i są w pełni opłacone;”;

"

c)   w lit. b) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:"

„b) instrumenty nie są w posiadaniu któregokolwiek z poniższych:”;

"

d)   lit. c) i d) otrzymują brzmienie:"

„c) nabycie własności instrumentów nie jest finansowane bezpośrednio lub pośrednio przez instytucję;

   d) należność z tytułu kwoty głównej danych instrumentów na mocy przepisów regulujących te instrumenty ma niższy stopień uprzywilejowania niż jakakolwiek należność z tytułu instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych;;

"

e)   w lit. e) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:"

„e) instrumenty nie są zabezpieczone lub objęte gwarancją, która zwiększa stopień uprzywilejowania należności, przez którykolwiek z poniższych:”;

"

f)   lit. f)–n) otrzymują brzmienie:"

„f) instrumenty nie podlegają jakiemukolwiek porozumieniu, które w inny sposób zwiększa stopień uprzywilejowania danej należności z tytułu instrumentów;

   g) instrumenty te mają pierwotny termin zapadalności wynoszący co najmniej pięć lat;
   h) przepisy regulujące dane instrumenty nie zawierają jakiejkolwiek zachęty do wykupu lub spłaty – stosownie do przypadku – kwoty głównej tych instrumentów przez daną instytucję przed terminem ich zapadalności;
   i) w przypadku gdy instrumenty obejmują jedną lub większą liczbę opcji spłaty przed terminem, w tym opcje kupna, dane opcje wykonuje się według wyłącznego uznania emitenta;
   j) wbudowaną w instrumenty opcję wykupu można wykonać, a instrumenty wykupić, spłacić lub odkupić przed terminem wyłącznie w przypadku gdy spełnione zostały warunki określone w art. 77, i nie wcześniej niż pięć lat po dniu emisji, z wyjątkiem sytuacji gdy spełnione zostały warunki określone w art. 78 ust. 4;
   k) przepisy regulujące dane instrumenty nie wskazują bezpośrednio lub pośrednio, że dojdzie do wezwania do sprzedaży instrumentów lub że instrumenty te będą wykupywane, spłacane lub odkupywane przed terminem przez instytucję – stosownie do sytuacji –w przypadku innym niż niewypłacalność lub likwidacja instytucji, a instytucja w jakikolwiek inny sposób nie ogłasza sama takiej informacji;
   l) przepisy regulujące dane instrumenty nie dają posiadaczowi prawa do przyspieszenia planowanej przyszłej płatności odsetek lub kwoty głównej w przypadkach innych niż niewypłacalność lub likwidacja danej instytucji;
   m) wysokość płatności odsetek lub dywidendy – stosownie do przypadku – należnych z tytułu instrumentów nie będzie zmieniana w zależności od zdolności kredytowej instytucji lub jej jednostki dominującej;
   n) w przypadku gdy emitent ma siedzibę w państwie trzecim i został wyznaczony zgodnie z art. 12 dyrektywy 2014/59/UE jako część grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, której podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma siedzibę w Unii, lub w przypadku gdy emitent ma siedzibę w państwie członkowskim, prawo lub postanowienia umowne regulujące instrumenty zawierają wymóg, aby – po podjęciu przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji decyzji o wykonaniu uprawnień do umorzenia i konwersji, o których mowa w art. 59 tej dyrektywy– kwota główna instrumentów została umorzona na stałe lub aby instrumenty zostały poddane konwersji na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I;

w przypadku gdy emitent ma siedzibę w państwie trzecim i nie został wyznaczony zgodnie z art. 12 dyrektywy 2014/59/UE jako część grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, której podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma siedzibę w Unii, prawo lub postanowienia umowne regulujące instrumenty zawierają wymóg, aby – po podjęciu decyzji przez odpowiedni organ państwa trzeciego – kwota główna instrumentów została umorzona na stałe lub aby instrumenty zostały poddane konwersji na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I;”;

"

g)  dodaje się litery w brzmieniu:"

„o) w przypadku gdy emitent ma siedzibę w państwie trzecim i został wyznaczony zgodnie z art. 12 dyrektywy 2014/59/UE jako część grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, której podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma siedzibę w Unii, lub w przypadku gdy emitent ma siedzibę w państwie członkowskim, instrumenty mogą być emitowane wyłącznie na mocy przepisów tego państwa trzeciego, lub w inny sposób podlegać tym przepisom, w przypadku gdy – na mocy tych przepisów – wykonanie uprawnień do umorzenia i konwersji, o których mowa w art. 59 tej dyrektywy, jest skuteczne i możliwe do wyegzekwowania na podstawie przepisów ustawowych lub możliwych do wyegzekwowania na drodze prawnej postanowień umownych, w których uznaje się restrukturyzację i uporządkowaną likwidację lub inne działania z zakresu umorzenia lub konwersji;

   h) instrumenty nie podlegają ▌uzgodnieniom dotyczącym potrącenia lub kompensowania ▌, które obniżałyby ich zdolność do pokrycia strat.”;

"

h)   dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„Do celów ust. 1 lit. a) wyłącznie ta część instrumentu kapitałowego, która jest w pełni opłacona, kwalifikuje się jako instrument w Tier II.”;

"

28)  art. 64 otrzymuje brzmienie:"

Artykuł 64

Amortyzacja instrumentów w Tier II

   1. Pełna wartość instrumentów w Tier II o rezydualnym terminie zapadalności wynoszącym ponad pięć lat kwalifikuje się jako pozycje w Tier II.
   2. Zakres, w jakim instrumenty w Tier II kwalifikują się jako pozycje w Tier II w trakcie ostatnich pięciu lat terminu zapadalności danych instrumentów, oblicza się, mnożąc wynik obliczenia, o którym mowa w lit. a), przez kwotę, o której mowa w lit. b):
   a) wartość bilansowa instrumentów ▌w pierwszym dniu ostatniego pięcioletniego okresu ich umownego terminu zapadalności podzielona przez liczbę dni w tym okresie;
   b) liczba pozostałych dni umownego terminu zapadalności instrumentów▌”;

"

29)  w art. 66 dodaje się literę w brzmieniu:"

e) kwotę pozycji, która musi zostać odliczona od pozycji zobowiązań kwalifikowalnych na podstawie art. 72e i która przekracza wartość pozycji zobowiązań kwalifikowalnych instytucji.;

"

30)  w art. 69 lit. a) ppkt (i) otrzymuje brzmienie:"

„(i) termin zapadalności pozycji krótkiej jest taki sam jak termin zapadalności pozycji długiej lub późniejszy, albo rezydualny termin zapadalności pozycji krótkiej wynosi co najmniej rok;”;

"

31)  po art. 72 dodaje się rozdział w brzmieniu:"

ROZDZIAŁ 5a

Zobowiązania kwalifikowalne

Sekcja 1

Pozycje i instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych

Artykuł 72a

Pozycje zobowiązań kwalifikowalnych

   1. Pozycje zobowiązań kwalifikowalnych składają się z następujących elementów, chyba że należą one do którejkolwiek z kategorii wyłączonych zobowiązań określonych w ust. 2 niniejszego artykułu, oraz w zakresie określonym w art. 72c:
   a) instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych w przypadku gdy spełnione zostały warunki określone w art. 72b, w zakresie, w jakim nie kwalifikują się one jako pozycje kapitału podstawowego Tier I, pozycje dodatkowe w Tier I lub pozycje w Tier II;
   b) instrumentów w Tier II o rezydualnym terminie zapadalności wynoszącym co najmniej rok, w  zakresie, w jakim nie kwalifikują się one jako pozycje w Tier II zgodnie z art. 64.
   2. Z pozycji zobowiązań kwalifikowalnych wyłącza się następujące zobowiązania:
   a) depozyty gwarantowane;
   b) depozyty na żądanie i depozyty krótkoterminowe o pierwotnym terminie zapadalności krótszym niż rok;
   c) część kwalifikujących się depozytów osób fizycznych, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw, przekraczająca poziom gwarancji, o którym mowa w art. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE*;
   d) depozyty, które byłyby kwalifikującymi się depozytami osób fizycznych, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw, gdyby nie zostały one złożone za pośrednictwem znajdujących się poza Unią oddziałów instytucji mających siedzibę w Unii;
   e) zobowiązania zabezpieczone, w tym obligacje zabezpieczone i zobowiązania w postaci instrumentów finansowych stosowanych do celów zabezpieczających, które stanowią integralną część zbioru aktywów stanowiących zabezpieczenie i które zgodnie z prawem krajowym są zabezpieczone w sposób podobny do obligacji zabezpieczonych, pod warunkiem że wszystkie aktywa zabezpieczone związane ze zbiorem aktywów stanowiących zabezpieczenie obligacji zabezpieczonych pozostają nienaruszone, wyodrębnione i posiadają wystarczające ilości środków, oraz z wyłączeniem jakiejkolwiek części zabezpieczonego zobowiązania lub zobowiązania, w odniesieniu do którego ustanowiono zabezpieczenie, przekraczającej wartość aktywów, zastawu lub zabezpieczenia, w odniesieniu do którego zostało ustanowione;
   f) każde zobowiązanie, które powstaje w wyniku posiadania aktywów klientów lub środków pieniężnych klientów, w tym aktywów klientów lub środków pieniężnych klientów przechowywanych w imieniu przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że taki klient jest chroniony na mocy mającego zastosowanie prawa dotyczącego niewypłacalności;
   g) każde zobowiązanie, które powstaje w wyniku stosunku powierniczego między podmiotem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub jakąkolwiek jego jednostką zależną (powiernikiem) a inną osobą (beneficjentem), pod warunkiem że taki beneficjent jest chroniony na mocy mającego zastosowanie prawa dotyczącego niewypłacalności lub prawa cywilnego;
   h) zobowiązania wobec instytucji, z wyłączeniem zobowiązań wobec podmiotów będących częścią tej samej grupy, o pierwotnym terminie zapadalności poniżej siedmiu dni;
   i) zobowiązania, których rezydualny termin zapadalności wynosi mniej niż siedem dni, względem:
   (i) systemów lub operatorów systemów wyznaczonych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 98/26/WE**;
   (ii) uczestników systemu wyznaczonego zgodnie z dyrektywą 98/26/WE oraz zobowiązania powstałe w wyniku udziału w takim systemie; lub
   (iii) kontrahentów centralnych z państw trzecich uznanych zgodnie z art. 25 rozporządzenia (UE) nr 648/2012;
   j) zobowiązanie w stosunku do któregokolwiek z poniższych:
   (i) pracownika, ▌związane z należnymi płacami, świadczeniami emerytalnymi lub innymi stałymi składnikami wynagrodzenia, z wyjątkiem zmiennych składników wynagrodzenia, które nie są regulowane przez układ zbiorowy pracy, oraz z wyjątkiem zmiennych składników wynagrodzenia osób podejmujących istotne ryzyko działalności, o których mowa w art. 92 ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE;
   (ii) wierzyciela komercyjnego lub handlowego,▌ w przypadku gdy zobowiązanie wynika z dostawy dla instytucji lub jednostki dominującej towarów lub świadczenia na ich rzecz usług, które mają krytyczne znaczenie dla prowadzenia przez instytucję lub jednostkę dominującą bieżącej działalności, w tym usług informatycznych, usług użyteczności publicznej oraz usług wynajmu, obsługi i utrzymania budynków i pomieszczeń;
   (iii) organów podatkowych i instytucji zabezpieczenia społecznego, pod warunkiem że zobowiązania te mają uprzywilejowany charakter na mocy mającego zastosowanie prawa;
   (iv) systemów gwarancji depozytów, ▌w przypadku gdy zobowiązania powstały ze składek należnych zgodnie z dyrektywą 2014/49/UE;
   k) zobowiązania wynikające z instrumentów pochodnych;
   l) zobowiązania wynikające z instrumentów dłużnych z wbudowanym instrumentem pochodnym.

Do celów akapitu pierwszego lit. l) instrumentów dłużnych zawierających opcje wykupu przed terminem podlegające wykonaniu według uznania emitenta lub posiadacza oraz instrumentów dłużnych o zmiennym oprocentowaniu wynikającym z powszechnie stosowanej referencyjnej stopy procentowej, takiej jak Euribor lub Libor, nie uznaje się za instrumenty dłużne z wbudowanym instrumentem pochodnym wyłącznie ze względu na takie cechy.

Artykuł 72b

Instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych

   1. Zobowiązania kwalifikują się jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, ▌o ile spełniają warunki określone w niniejszym artykule, oraz wyłącznie w zakresie określonym w niniejszym artykule.
   2. Zobowiązania kwalifikują się jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:
   a) zobowiązania zostały bezpośrednio wyemitowane lub zaciągnięte, stosownie do przypadku, przez instytucję i są w pełni opłacone;
   b) zobowiązania nie są w posiadaniu któregokolwiek z poniższych:
   (i) instytucji lub podmiotu, które należą do tej samej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
   (ii) przedsiębiorstwa, w którym instytucja posiada bezpośredni lub pośredni udział kapitałowy w postaci co najmniej 20 % praw głosu lub kapitału tego przedsiębiorstwa posiadanych bezpośrednio lub poprzez stosunek kontroli;
   c) nabycie własności zobowiązań nie jest finansowane bezpośrednio lub pośrednio przez podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
   d) należność z tytułu kwoty głównej danych zobowiązań na mocy przepisów regulujących dane instrumenty jest w pełni podporządkowana należnościom wynikającym z wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2; ten wymóg podporządkowania uznaje się za spełniony w każdej z następujących sytuacji:
   (i) postanowienia umowne regulujące zobowiązania stanowią, że w przypadku standardowego postępowania upadłościowego zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 pkt 47 dyrektywy 2014/59/UE należność z tytułu kwoty głównej danych instrumentów ma niższy stopień uprzywilejowania niż należności wynikające z jakichkolwiek wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2 niniejszego rozporządzenia;
   (ii) mające zastosowanie prawo ▌stanowi, że w przypadku standardowego postępowania upadłościowego zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 pkt 47 dyrektywy 2014/59/UE należność z tytułu kwoty głównej danych instrumentów ma niższy stopień uprzywilejowania niż należności wynikające z jakichkolwiek wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2 niniejszego rozporządzenia;
   (iii) dane instrumenty emituje podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który nie ma w swoim bilansie jakichkolwiek wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2 niniejszego rozporządzenia, które mają stopień uprzywilejowania równy stopniowi uprzywilejowania instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych lub które mają niższy stopień uprzywilejowania niż instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych;
   e) zobowiązania nie są zabezpieczone ani objęte gwarancją lub jakimkolwiek innym porozumieniem, które zwiększa stopień uprzywilejowania należności, przez którekolwiek z poniższych:
   (i) instytucję lub jej jednostki zależne;
   (ii) jednostkę dominującą instytucji lub jej jednostki zależne;
   (iii) jakiekolwiek przedsiębiorstwo mające bliskie powiązania z podmiotami, o których mowa w ppkt (i) oraz (ii);
   f) zobowiązania nie podlegają ▌uzgodnieniom dotyczącym potrącenia lub kompensowania, ▌które obniżałyby ich zdolność do pokrycia strat w trakcie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
   g) przepisy regulujące zobowiązania nie zawierają jakiejkolwiek zachęty do wezwania do sprzedaży, wykupienia lub odkupienia kwoty głównej tych zobowiązań przed terminem ich zapadalności ani do spłacenia kwoty głównej tych zobowiązań przed terminem przez instytucję, stosownie do sytuacji, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 72c ust. 3;
   h) zobowiązania nie zawierają opcji wykupu możliwej do wykonania przez posiadaczy instrumentów przed terminem ich zapadalności, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 72c ust. 2;
   i) z zastrzeżeniem art. 72c ust. 3 i 4, w przypadku gdy zobowiązania obejmują jedną ▌lub większą liczbę opcji spłaty przed terminem, w tym opcje kupna, dane opcje wykonuje się według wyłącznego uznania emitenta, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 72c ust. 2;
   j) można wezwać do sprzedaży zobowiązań, wykupywać, spłacać lub odkupywać zobowiązania przed terminem wyłącznie wtedy, kiedy spełnione są warunki określone w art. 77 i 78a;
   k) przepisy regulujące dane zobowiązania nie wskazują bezpośrednio lub pośrednio, że dojdzie do ▌wezwania do sprzedaży zobowiązań lub że zobowiązania będą lub mogą być wykupywane, spłacane lub odkupywane przed terminem – stosownie do przypadku – przez podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku innym niż niewypłacalność lub likwidacja instytucji, a instytucja w jakikolwiek inny sposób nie ogłasza sama takiej informacji;
   l) przepisy regulujące dane zobowiązania nie dają posiadaczowi prawa do przyspieszenia planowanej przyszłej płatności odsetek lub kwoty głównej w innych przypadkach niż niewypłacalność lub likwidacja danego podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
   m) wysokość płatności odsetek lub dywidendy – stosownie do przypadku – należnych z tytułu zobowiązań nie ▌będzie zmieniana w zależności od zdolności kredytowej podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub jego jednostki dominującej;
   n) w przypadku instrumentów wyemitowanych po dniu … [dwa lata po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego] odpowiednie dokumenty umowne oraz, w stosownych przypadkach, prospekt emisyjny dotyczący danej emisji zawierają wyraźne odesłanie do możliwości wykonania uprawnienia do umorzenia i konwersji zgodnie z art. 48 dyrektywy 2014/59/UE. ▌

Do celów akapitu pierwszego lit. a) niniejszego artykułu wyłącznie te części zobowiązań, które są w pełni opłacone, kwalifikują się jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych.

Do celów akapitu pierwszego lit. d), w przypadku gdy niektóre z wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2, są podporządkowane zwykłym niezabezpieczonym roszczeniom na mocy krajowego prawa dotyczącego niewypłacalności, między innymi ze względu na to, że wierzyciel ma bliskie powiązania z dłużnikiem, jest lub był udziałowcem, jest w stosunku kontroli lub grupy, jest członkiem organu zarządzającego lub jest związany z którąkolwiek z tych osób, z oceny podporządkowania wyłącza się roszczenia wynikające z takich wyłączonych zobowiązań.

   3. Oprócz zobowiązań, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może zezwolić, aby zobowiązania kwalifikowały się jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych do kwoty łącznej, która nie przekracza 3,5 % łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 i 4, pod warunkiem że:
   a) spełnione są wszystkie warunki określone w ust. 2, z wyjątkiem warunku określonego w ust. 2 akapit pierwszy lit. d);
   b) zobowiązania mają stopień uprzywilejowania równy najniższemu stopniowi uprzywilejowania wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2, z wyjątkiem wyłączonych zobowiązań, które są podporządkowane zwykłym niezabezpieczonym roszczeniom na mocy krajowego prawa dotyczącego niewypłacalności, o których mowa w ust. 2 akapit trzeci niniejszego artykułu; oraz
   c) włączenie tych zobowiązań do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych nie powodowałoby istotnego ryzyka wniesienia skutecznego sprzeciwu lub uzasadnionych roszczeń o rekompensatę zgodnie z oceną organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do zasad, o których mowa w art. 34 ust. 1 lit. g) oraz art. 75 dyrektywy 2014/59/UE.

   4. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może zezwolić, aby oprócz zobowiązań, o których mowa w ust. 2, również inne zobowiązania kwalifikowały się jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, pod warunkiem że:
   a) ▌instytucja nie ma zezwolenia na włączenie do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych zobowiązań, o których mowa w ▌ust. 3▌;
   b) spełnione są wszystkie warunki określone w ust. 2, z wyjątkiem warunku określonego w ust. 2 akapit pierwszy lit. d);
   c) zobowiązania mają stopień uprzywilejowania równy najniższemu stopniowi uprzywilejowania wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2, lub mają wyższy stopień uprzywilejowania niż te zobowiązania, z wyjątkiem wyłączonych zobowiązań podporządkowanych zwykłym niezabezpieczonym roszczeniom na mocy krajowego prawa dotyczącego niewypłacalności, o których mowa w ust. 2 akapit trzeci niniejszego artykułu;
   d) w bilansie instytucji kwota wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2, i które mają stopień uprzywilejowania równy stopniowi uprzywilejowania zobowiązań w przypadku niewypłacalności lub niższy od niego, nie przekracza 5 % kwoty funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych instytucji;
   e) włączenie tych zobowiązań do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych nie powodowałoby istotnego ryzyka wniesienia skutecznego sprzeciwu lub uzasadnionych roszczeń o rekompensatę zgodnie z oceną organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do zasad, o których mowa w art. 34 ust. 1 lit. g) oraz ▌art. 75 dyrektywy 2014/59/UE.
   5. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może zezwolić instytucji wyłącznie ▌na włączenie ▌zobowiązań, o których mowa w ust. 3 albo 4, jako pozycji zobowiązań kwalifikowalnych.

   6. Badając, czy warunki określone w niniejszym artykule są spełnione, ▌organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji konsultuje się z właściwym organem.
   7. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia:
   a) mającej zastosowanie formy i charakteru pośredniego finansowania instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych;
   b) formy i charakteru zachęt do wykupu do celów warunku określonego w niniejszym artykule ust. 2 akapit pierwszy lit. g) oraz w art. 72c ust. 3.

Te projekty regulacyjnych standardów technicznych muszą być w pełni zgodne z aktem delegowanym, o którym mowa w art. 28 ust. 5 lit. a) oraz w art. 52 ust. 2 lit. a).

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia … [sześć miesięcy po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego].

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjmowanie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 72c

Amortyzacja instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych

   1. Instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych o rezydualnym terminie zapadalności wynoszącym co najmniej rok w pełni kwalifikują się jako pozycje zobowiązań kwalifikowalnych.

Instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych o rezydualnym terminie zapadalności wynoszącym mniej niż rok nie kwalifikują się jako pozycje zobowiązań kwalifikowalnych.

   2. Do celów ust. 1, w przypadku gdy instrument zobowiązań kwalifikowalnych zawiera opcję wykupu możliwą do wykonania przez posiadacza przed pierwotnie określonym terminem zapadalności instrumentu, termin zapadalności instrumentu określa się jako najwcześniejszy termin, w którym posiadacz może wykonać opcję wykupu i zlecić wykup lub spłatę instrumentu.
   3. Do celów ust. 1, w przypadku gdy instrument zobowiązań kwalifikowalnych zawiera zachętę do sprzedaży, wykupu, spłaty lub odkupu przez emitenta danego instrumentu przed pierwotnie określonym terminem jego zapadalności, termin zapadalności instrumentu określa się jako najwcześniejszy termin, w którym emitent może wykonać tę opcję i zlecić wykup lub spłatę instrumentu.
   4. Do celów ust. 1, w przypadku gdy instrument zobowiązań kwalifikowalnych zawiera opcje wykupu przed terminem podlegające wykonaniu według wyłącznego uznania emitenta przed pierwotnie określonym terminem zapadalności instrumentu, lecz gdy przepisy regulujące dany instrument nie zawierają jakichkolwiek zachęt do sprzedaży, wykupu, spłaty lub odkupu instrumentu przed jego terminem zapadalności i nie zawierają jakiejkolwiek opcji wykupu lub spłaty według uznania posiadaczy, termin zapadalności instrumentu określa się jako pierwotnie określony termin zapadalności.

Artykuł 72d

Konsekwencje zaprzestania spełniania warunków kwalifikowalności

W sytuacji gdy, w przypadku instrumentu zobowiązań kwalifikowalnych, mające zastosowanie warunki określone w art. 72b przestają być spełniane, zobowiązania te niezwłocznie przestają kwalifikować się jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych.

Zobowiązania, o których mowa w art. 72b ust. 2, nadal można traktować jak instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, dopóki kwalifikują się one jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych zgodnie z art. 72b ust. 3 lub 4.

Sekcja 2

Odliczenia od pozycji zobowiązań kwalifikowalnych

Artykuł 72e

Odliczenia od pozycji zobowiązań kwalifikowalnych

   1. Instytucje, które podlegają art. 92a, odliczają od pozycji zobowiązań kwalifikowalnych:
   a) posiadane przez instytucję bezpośrednie, pośrednie i syntetyczne udziały kapitałowe w instrumentach własnych zobowiązań kwalifikowalnych, w tym własnych zobowiązań, które mogłyby podlegać obowiązkowi zakupu przez instytucję na mocy istniejących zobowiązań umownych;
   b) posiadane przez instytucję bezpośrednie, pośrednie i syntetyczne udziały kapitałowe w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych podmiotów będących globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym, z którymi instytucja ma krzyżowe powiązania kapitałowe, uznane przez właściwy organ za mające na celu sztuczne zawyżanie zdolności podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do pokrywania strat i dokapitalizowania;
   c) mającą zastosowanie i określoną zgodnie z art. 72i kwotę bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych podmiotów będących globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym, w przypadku gdy instytucja nie dokonała znacznej inwestycji w te podmioty;
   d) posiadane przez instytucję bezpośrednie, pośrednie i syntetyczne udziały kapitałowe w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych podmiotów będących globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym, w przypadku gdy instytucja dokonała znacznej inwestycji w te podmioty, z wyjątkiem pozycji z tytułu gwarantowania emisji utrzymywanych przez pięć dni roboczych lub krócej.
   2. Do celów niniejszej sekcji wszystkie instrumenty o stopniu uprzywilejowania równym stopniowi uprzywilejowania instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych traktowane są jak instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, z wyjątkiem instrumentów o stopniu uprzywilejowania równym stopniowi uprzywilejowania instrumentów uznanych za zobowiązania kwalifikowalne zgodnie z art. 72b ust. 3 i 4.
   3. Do celów niniejszej sekcji instytucje mogą obliczać kwotę posiadanych instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 72b ust. 3, w następujący sposób:

20190416-P8_TA-PROV(2019)0369_PL-p0000002.png

gdzie:

h = kwota posiadanych instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 72b ust. 3;

i = indeks oznaczający instytucję emitującą;

Hi = całkowita kwota posiadanych zobowiązań kwalifikowalnych instytucji emitującej i, o których mowa w art. 72b ust. 3;

li = kwota zobowiązań włączonych przez instytucję emitującą i do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych w granicach określonych w art. 72b ust. 3 zgodnie z najnowszymi informacjami ujawnionymi przez instytucję emitującą; oraz

Li = całkowita kwota pozostających do spłaty zobowiązań instytucji emitującej i, o których mowa w art. 72b ust. 3, zgodnie z najnowszymi informacjami ujawnionymi przez emitenta.

   4. W przypadku gdy unijna instytucja dominująca lub dominująca instytucja z państwa członkowskiego, która podlega art. 92a, posiada bezpośrednie, pośrednie lub syntetyczne udziały kapitałowe w instrumentach funduszy własnych lub w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych jednej lub większej liczby jednostek zależnych, które nie należą do tej samej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji co instytucja dominująca, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tej instytucji dominującej może zezwolić instytucji dominującej – po należytym uwzględnieniu opinii organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wszelkich jednostek zależnych, których to dotyczy – na odliczenie takich udziałów przez odliczenie niższej kwoty określonej przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tej instytucji dominującej. Ta skorygowana kwota musi być co najmniej równa kwocie (m) obliczonej w następujący sposób:

𝑚𝑖=max{0;𝑂𝑃𝑖+𝐿𝑃𝑖−𝑚𝑎𝑥{0;𝛽∙[𝑂𝑖+𝐿𝑖−𝑟𝑖∙a𝑅𝑊𝐴𝑖]}}

gdzie:

i = indeks oznaczający jednostkę zależną;

OPi = kwota instrumentów funduszy własnych wyemitowanych przez jednostkę zależną i, posiadanych przez instytucję dominującą;

LPi = kwota pozycji zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez jednostkę zależną i, oraz posiadanych przez instytucję dominującą;

𝛽 = odsetek instrumentów funduszy własnych i pozycji zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez jednostkę zależną i ▌, oraz posiadanych przez jednostkę dominującą;

Oi = kwota funduszy własnych jednostki zależnej i, bez uwzględnienia odliczenia obliczonego zgodnie z niniejszym ustępem;

Li = kwota zobowiązań kwalifikowalnych jednostki zależnej i, bez uwzględnienia odliczenia obliczonego zgodnie z niniejszym ustępem;

ri = stosunek mający zastosowanie do jednostki zależnej i na poziomie jej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 92a ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia oraz art. 45d dyrektywy 2014/59/UE; oraz

aRWAi = łączna kwota ekspozycji na ryzyko podmiotu będącego globalną instytucją o znaczeniu systemowym i, obliczona zgodnie z art. 92 ust. 3 i 4, z uwzględnieniem korekt określonych w art. 12.

W przypadku gdy instytucji dominującej zezwolono na odliczenie skorygowanej kwoty zgodnie z akapitem pierwszym, jednostka zależna odlicza różnicę między kwotą posiadanych instrumentów funduszy własnych i instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w akapicie pierwszym, a tą skorygowaną kwotą▌.

Artykuł 72f

Odliczanie posiadanych instrumentów własnych zobowiązań kwalifikowalnych

Do celów art. 72e ust. 1 lit. a) instytucje obliczają wartość udziałów kapitałowych na podstawie pozycji długich brutto z zastrzeżeniem następujących wyjątków:

   a) instytucje mogą obliczać kwotę posiadanych udziałów kapitałowych na podstawie pozycji długiej netto, o ile spełnione są oba poniższe warunki:
   (i) pozycje długie i krótkie mają taką samą ekspozycję bazową, a pozycje krótkie nie wiążą się z ryzykiem kontrahenta;
   (ii) zarówno pozycja długa, jak i krótka są ujęte w portfelu handlowym albo obie są ujęte w portfelu bankowym;
   b) instytucje określają kwotę podlegającą odliczeniu z tytułu posiadanych bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w postaci indeksowych papierów wartościowych, obliczając ekspozycję bazową z tytułu instrumentów własnych zobowiązań kwalifikowalnych objętych tymi indeksami;
   c) instytucje mogą kompensować pozycje długie brutto w instrumentach własnych zobowiązań kwalifikowalnych związane z posiadanymi indeksowymi papierami wartościowymi względem pozycji krótkich w instrumentach własnych zobowiązań kwalifikowalnych wynikających z pozycji krótkich w indeksach bazowych, w tym również w przypadku gdy te pozycje krótkie obejmują ryzyko kontrahenta, o ile spełnione są oba poniższe warunki:
   (i) pozycje długie i krótkie są ujęte w tych samych indeksach bazowych;
   (ii) zarówno pozycja długa, jak i krótka są ujęte w portfelu handlowym albo obie są ujęte w portfelu bankowym.

Artykuł 72g

Podstawa odliczeń w odniesieniu do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych

Do celów art. 72e ust. 1 lit. b), c) i d) instytucje odliczają pozycje długie brutto z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 72h i 72i.

Artykuł 72h

Odliczanie posiadanych zobowiązań kwalifikowalnych innych podmiotów będących globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym

Instytucje, które nie korzystają z wyjątku określonego w art. 72j, ▌dokonują odliczeń, o których mowa w art. 72e ust. 1 lit. c) i d), zgodnie z następującymi zasadami:

   a) instytucje te mogą obliczać posiadane bezpośrednio, pośrednio i syntetycznie instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych na podstawie pozycji długiej netto dotyczącej tej samej ekspozycji bazowej, o ile spełnione są oba poniższe warunki:
   (i) termin zapadalności pozycji krótkiej jest taki sam jak termin zapadalności pozycji długiej lub późniejszy, albo rezydualny termin zapadalności pozycji krótkiej wynosi co najmniej rok▌;
   (ii) zarówno pozycja długa, jak i krótka są ujęte w portfelu handlowym albo obie są ujęte w portfelu bankowym;
   b) instytucje określają kwotę podlegającą odliczeniu z tytułu posiadanych bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w postaci indeksowych papierów wartościowych, dokonując przeglądu ekspozycji bazowej z tytułu instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych objętych tymi indeksami.

Artykuł 72i

Odliczanie zobowiązań kwalifikowalnych w przypadku gdy instytucja nie dokonała znacznej inwestycji w podmioty będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym

   1. Do celów art. 72e ust. 1 lit. c) instytucje obliczają mającą zastosowanie kwotę podlegającą odliczeniu mnożąc kwotę, o której mowa w lit. a) niniejszego ustępu, przez współczynnik będący wynikiem obliczenia, o którym mowa w lit. b) niniejszego ustępu:
   a) kwota łączna, o jaką wartość posiadanych przez instytucję bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach w kapitale podstawowym Tier I, instrumentach dodatkowych w Tier I oraz instrumentach w Tier II wyemitowanych przez podmioty sektora finansowego oraz w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez podmioty będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym, w które to podmioty instytucja nie dokonała znacznej inwestycji, przekracza 10 % wartości pozycji kapitału podstawowego Tier I instytucji, obliczonej po zastosowaniu następujących przepisów:
   (i) art. 32–35;
   (ii) art. 36 ust. 1 lit. a)–g), lit. k) ppkt (ii)–(v) oraz lit. l), z wyjątkiem kwoty podlegającej odliczeniu w związku z aktywami z tytułu odroczonego podatku dochodowego opartymi na przyszłej rentowności i wynikającymi z różnic przejściowych;
   (iii) art. 44 i 45;
   b) kwota posiadanych przez instytucję bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez podmioty będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym, w które to podmioty instytucja nie dokonała znacznej inwestycji, podzielona przez kwotę łączną posiadanych przez instytucję bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach w kapitale podstawowym Tier I, instrumentach dodatkowych w Tier I oraz instrumentach w Tier II wyemitowanych przez podmioty sektora finansowego oraz w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez podmioty będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym, w które podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie dokonał znacznej inwestycji.
   2. Instytucje wyłączają pozycje z tytułu gwarantowania emisji utrzymywane przez pięć dni roboczych lub krócej z kwot, o których mowa w ust. 1 lit. a), oraz z obliczenia współczynnika zgodnie z ust. 1 lit. b).
   3. Kwotę podlegającą odliczeniu zgodnie z ust. 1 dzieli się między wszystkie posiadane przez instytucję instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowane przez podmioty będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym. Instytucje określają kwotę każdego instrumentu zobowiązań kwalifikowalnych, którą odlicza się zgodnie z ust. 1, mnożąc kwotę określoną w lit. a) niniejszego ustępu przez część określoną w lit. b) niniejszego ustępu:
   a) kwota udziałów kapitałowych, która musi zostać odliczona zgodnie z ust. 1;
   b) reprezentowana przez każdy posiadany przez instytucję instrument zobowiązań kwalifikowalnych część łącznej kwoty posiadanych przez instytucję bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez podmioty będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym, w które instytucja ta nie dokonała znacznej inwestycji.
   4. Kwota udziałów kapitałowych, o których mowa w art. 72e ust. 1 lit. c), która jest równa co najwyżej 10 % wartości pozycji kapitału podstawowego Tier I instytucji po zastosowaniu przepisów określonych w ust. 1 lit. a) ppkt (i), lit. a) ppkt (ii) oraz lit. a) ppkt (iii) niniejszego artykułu, nie podlega odliczeniu i jest objęta wagą ryzyka mającą zastosowanie, stosownie do przypadku, zgodnie z częścią trzecią tytuł II rozdziały 2 lub 3 oraz z wymogami określonymi w części trzeciej tytuł IV.
   5. Instytucje określają kwotę każdego instrumentu zobowiązań kwalifikowalnych, która jest ważona ryzykiem zgodnie z ust. 4, mnożąc kwotę udziałów kapitałowych, która musi podlegać ważeniu ryzykiem zgodnie z ust. 4, przez część wynikającą z obliczenia określonego w ust. 3 lit. b).

Artykuł 72j

Wyłączenie portfela handlowego z odliczeń od pozycji zobowiązań kwalifikowalnych

   1. Instytucje mogą podjąć decyzję o nieodliczaniu wyznaczonej części swoich bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych, która to część łącznie i na podstawie pozycji długich brutto wynosi nie więcej niż 5 % wartości pozycji kapitału podstawowego Tier I instytucji po zastosowaniu art. 32–36, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:
   a) udziały kapitałowe należą do portfela handlowego;
   b) instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych znajdują się w posiadaniu instytucji nie dłużej niż 30 dni roboczych.
   2. Kwoty pozycji, które nie są odliczane zgodnie z ust. 1, podlegają wymogom w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do pozycji z portfela handlowego.
   3. W sytuacji gdy, w przypadku udziałów kapitałowych nieodliczonych zgodnie z ust. 1 warunki określone w tym ustępie przestają być spełniane, te udziały kapitałowe odlicza się zgodnie z art. 72g bez stosowania wyjątków określonych w art. 72h i 72i.

Sekcja 3

Fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne

Artykuł 72k

Zobowiązania kwalifikowalne

Na zobowiązania kwalifikowalne instytucji składają się pozycje zobowiązań kwalifikowalnych tej instytucji po odliczeniach, o których mowa w art. 72e.

Artykuł 72l

Fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne

Fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne instytucji stanowią sumę jej funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych.

__________________

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 149).

** Dyrektywa 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych (Dz.U. L 166 z 11.6.1998, s. 45).”;

"

32)  w części drugiej tytuł I tytuł rozdziału 6 otrzymuje brzmienie:"

Wymogi ogólne w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych”;

"

33)  w art. 73 wprowadza się następujące zmiany:

a)  tytuł otrzymuje brzmienie:"

Wypłaty zysków z tytułu instrumentów;

"

b)  ust. 1–4 otrzymują brzmienie:"

1. Instrumenty kapitałowe i zobowiązania, w odniesieniu do których do wyłącznego uznania instytucji pozostaje decyzja w sprawie wypłaty zysków w formie innej niż środki pieniężne lub instrumenty funduszy własnych, nie kwalifikują się jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, instrumenty dodatkowe w Tier I, instrumenty w Tier II lub instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, chyba że instytucja uzyskała uprzednie zezwolenie właściwego organu.

   2. Właściwe organy udzielają uprzedniego zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, wyłącznie w przypadku gdy uznają, że spełnione zostały wszystkie poniższe warunki:
   a) swoboda uznania, o której mowa w ust. 1, lub forma ewentualnych wypłat zysków nie miałyby negatywnego wpływu na zdolność instytucji do anulowania płatności z tytułu danego instrumentu;
   b) swoboda uznania, o której mowa w ust. 1, lub forma ewentualnych wypłat zysków nie miałyby negatywnego wpływu na zdolność danego instrumentu kapitałowego lub zobowiązania do pokrycia strat;
   c) swoboda uznania, o której mowa w ust. 1, lub forma ewentualnych wypłat zysków nie obniżyłyby w inny sposób jakości danego instrumentu kapitałowego lub zobowiązania.

Zanim właściwy organ udzieli uprzedniego zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, konsultuje się z organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do spełnienia tych warunków przez instytucję.

   3. Instrumenty kapitałowe i zobowiązania, w odniesieniu do których osoba prawna inna niż emitująca je instytucja ma swobodę uznania w zakresie decydowania o wypłacie zysków lub do wymagania wypłaty zysków z tytułu tych instrumentów lub zobowiązań w formie innej niż środki pieniężne lub instrumenty funduszy własnych, nie kwalifikują się jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, instrumenty dodatkowe w Tier I, instrumenty w Tier II lub instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych.
   4. Instytucje mogą wykorzystywać szeroki indeks giełdowy jako jedną z podstaw określenia poziomu wypłat zysków z tytułu instrumentów dodatkowych w Tier I, instrumentów w Tier II oraz instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych.;

"

c)  ust. 6 otrzymuje brzmienie:"

6. Instytucje zgłaszają i ujawniają szerokie indeksy giełdowe, na których opierają się ich instrumenty kapitałowe i instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych.;

"

34)  w art. 75 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:"

„Wymogi w zakresie zapadalności pozycji krótkich, o których mowa w art. 45 lit. a), art. 59 lit. a), art. 69 lit. a) i art. 72h lit. a), uznaje się za spełnione w odniesieniu do posiadanych pozycji, w przypadku gdy spełnione są wszystkie poniższe warunki:”;

"

35)  w art. 76 ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:"

„1. Do celów art. 42 lit. a), art. 45 lit. a), art. 57 lit. a), art. 59 lit. a), art. 67 lit. a), art. 69 lit. a) i art. 72h lit. a) instytucje mogą zmniejszyć kwotę pozycji długiej w instrumencie kapitałowym o część indeksu, która składa się z tej samej ekspozycji bazowej będącej przedmiotem zabezpieczenia, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:

   a) zarówno pozycja długa będąca przedmiotem zabezpieczenia, jak i pozycja krótka w indeksie stosowanym do zabezpieczenia tej pozycji długiej są ujęte w portfelu handlowym albo obie są ujęte w portfelu bankowym;
   b) pozycje, o których mowa w lit. a), są wykazywane w wartości godziwej w bilansie instytucji;
   c) pozycja krótka, o której mowa w lit. a), kwalifikuje się jako efektywny instrument zabezpieczający w ramach procedur kontroli wewnętrznej obowiązujących w instytucji;
   d) właściwe organy oceniają adekwatność procedur kontroli wewnętrznej, o których mowa w lit. c), co najmniej raz w roku i upewniają się, czy są one stale adekwatne.
   2. W przypadku gdy właściwy organ udzielił uprzedniego zezwolenia, instytucja może zastosować ostrożne oszacowanie ekspozycji bazowej danej instytucji z tytułu instrumentów objętych indeksami jako rozwiązanie alternatywne wobec obliczania przez instytucję swojej ekspozycji z tytułu pozycji, o których mowa w co najmniej jednej z poniższych liter:
   a) własnych instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, instrumentów dodatkowych w Tier I, instrumentów w Tier II oraz instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, objętych indeksami;
   b) instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, instrumentów dodatkowych w Tier I oraz instrumentów w Tier II podmiotów sektora finansowego, objętych indeksami;
   c) instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych instytucji, objętych indeksami.
   3. Właściwe organy udzielają uprzedniego zezwolenia, o którym mowa w ust. 2, wyłącznie w przypadku gdy dana instytucja wykazała w sposób je zadowalający, że monitorowanie jej ekspozycji bazowej z tytułu pozycji, o których mowa w co najmniej jednej z liter ust. 2, stosownie do przypadku, byłoby dla instytucji uciążliwe pod względem operacyjnym.”;

"

36)  art. 77 otrzymuje brzmienie:"

Artykuł 77

Warunki obniżenia funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych

   1. Dana instytucja musi uzyskać uprzednie zezwolenie od właściwego organu, aby przeprowadzić którekolwiek z następujących działań:
   a) obniżenie, wykup lub odkup instrumentów w kapitale podstawowym Tier I emitowanych przez daną instytucję w sposób dozwolony zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym;
   b) obniżenie, wypłacenie lub reklasyfikację na inną pozycję funduszy własnych ażio emisyjnego związanego z instrumentami funduszy własnych;
   c) przeprowadzenie wezwania do sprzedaży, wykupu, spłaty lub odkupu instrumentów dodatkowych w Tier I lub instrumentów w Tier II przed upływem ich umownego terminu zapadalności.
   2. Dana instytucja musi uzyskać uprzednie zezwolenie od organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby przeprowadzić wezwanie do sprzedaży, wykupu, spłaty lub odkupu instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, które nie są objęte zakresem stosowania ust. 1, przed upływem ich umownego terminu zapadalności.”;

"

37)  art. 78 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 78

Zezwolenie nadzorcze na obniżenie funduszy własnych ▌

   1. Właściwy organ wydaje zezwolenie na obniżenie, wezwanie do sprzedaży, wykup, spłatę lub odkup przez instytucję instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, instrumentów dodatkowych w Tier I lub instrumentów w Tier II▌, lub obniżenie, wypłacenie lub reklasyfikację powiązanego ażio emisyjnego, w przypadku gdy spełniony jest którykolwiek z następujących warunków:
   a) przed którymkolwiek z działań lub w czasie któregokolwiek z działań, o których mowa w art. 77 ust. 1, instytucja zastępuje instrumenty lub powiązane ażio emisyjne, o których mowa w art. 77 ust. 1, instrumentami funduszy własnych ▌o tej samej lub wyższej jakości na warunkach, które są stabilne z punktu widzenia zdolności dochodowej danej instytucji;
   b) instytucja wykazała w sposób zadowalający właściwy organ, że po dokonaniu działania, o którym mowa w art. 77 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne instytucji przekroczyłyby wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu ▌oraz w dyrektywach 2013/36/UE i 2014/59/UE o margines, który właściwy organ uznaje za niezbędny.

W przypadku gdy instytucja zapewnia wystarczające zabezpieczenie swojej zdolności działania za pomocą funduszy własnych w kwocie wyższej niż wymagana w niniejszym rozporządzeniu i w dyrektywie 2013/36/UE▌, właściwy organ ▌może udzielić tej instytucji uprzedniego zezwolenia ogólnego na przeprowadzenie któregokolwiek z działań określonych w art. 77 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem kryteriów zapewniających zgodność wszelkich takich przyszłych działań z warunkami określonymi w lit. a) i b) niniejszego ustępu. Tego uprzedniego zezwolenia ogólnego udziela się tylko na określony okres nie dłuższy niż rok, po upływie którego może ono zostać przedłużone. Tego uprzedniego zezwolenia ogólnego udziela się na konkretną wcześniej ustaloną kwotę, którą określa właściwy organ. W przypadku instrumentów w kapitale podstawowym Tier I ta wcześniej ustalona kwota nie może przekraczać 3 % kwoty danej emisji i 10 % kwoty, o którą kapitał podstawowy Tier I przekracza sumę wymogów w zakresie kapitału podstawowego Tier I określonych w niniejszym rozporządzeniu, w dyrektywach 2013/36/UE i 2014/59/UE o margines, który właściwy organ uznaje za niezbędny. W przypadku instrumentów dodatkowych w Tier I lub instrumentów w Tier II ta wcześniej ustalona kwota nie może przekraczać 10 % kwoty danej emisji i 3 % łącznej kwoty należności z tytułu instrumentów dodatkowych w Tier I lub instrumentów w Tier II, stosownie do przypadku. ▌

Właściwe organy cofają uprzednie zezwolenie ogólne w przypadku gdy instytucja narusza którekolwiek z kryteriów przewidzianych do celów tego zezwolenia.

   2. Przy ocenianiu stabilności instrumentów zastępujących z punktu widzenia zdolności dochodowej danej instytucji, o której mowa w ust. 1 lit. a), właściwe organy biorą pod uwagę stopień, w jakim te zastępujące instrumenty kapitałowe▌ byłyby bardziej kosztowne dla instytucji niż te instrumenty kapitałowe lub ażio emisyjne, które miałyby one zastąpić.
   3. W przypadku gdy instytucja podejmuje działanie, o którym mowa w art. 77 ust. 1 lit. a), a odmowa wykupu instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, o których mowa w art. 27, jest zabroniona na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego, właściwy organ może odstąpić od warunków określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że właściwy organ zażąda od danej instytucji ograniczenia wykupu takich instrumentów na odpowiedniej podstawie.
   4. Właściwe organy mogą zezwolić instytucjom na wezwanie do sprzedaży, wykup, spłatę lub odkup instrumentów dodatkowych w Tier I lub instrumentów w Tier II lub powiązanego ażio emisyjnego w okresie pięciu lat od dnia ich emisji, w przypadku gdy spełnione są warunki określone w ust. 1 oraz jeden z następujących warunków:
   a) nastąpiła zmiana w regulacyjnej klasyfikacji tych instrumentów, która mogłaby spowodować ich wyłączenie z funduszy własnych lub ich reklasyfikację jako fundusze własne niższej jakości, przy spełnieniu obu poniższych warunków:
   (i) właściwy organ uznaje tę zmianę za wystarczająco pewną;
   (ii) instytucja wykazuje w sposób zadowalający właściwy organ, że regulacyjna reklasyfikacja tych instrumentów nie była w sposób racjonalny możliwa do przewidzenia w chwili ich emisji;
   b) nastąpiła zmiana w mającym zastosowanie opodatkowaniu tych instrumentów, a instytucja wykazuje w sposób zadowalający właściwy organ, że zmiana ta jest istotna i że nie była w sposób racjonalny możliwa do przewidzenia w chwili ich emisji;
   c) instrumenty i powiązane ażio emisyjne podlegają zasadzie praw nabytych zgodnie z art. 494b;
   d) przed działaniem lub w czasie działania, o którym mowa w art. 77 ust. 1, instytucja zastępuje instrumenty lub powiązane ażio emisyjne, o których mowa w art. 77 ust. 1, instrumentami funduszy własnych ▌o tej samej lub wyższej jakości na warunkach, które są stabilne z punktu widzenia zdolności dochodowej danej instytucji, a właściwy organ zezwolił na to działanie na podstawie ustalenia, że byłoby ono korzystne z ostrożnościowego punktu widzenia oraz uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami;
   e) instrumenty dodatkowe w Tier I lub instrumenty w Tier II odkupuje się do celów pełnienia funkcji animatora rynku.

   5. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia następujących elementów:
   a) znaczenia wyrażenia »stabilny z punktu widzenia zdolności dochodowej danej instytucji«;
   b) odpowiednich podstaw ograniczenia wykupu, o których mowa w ust. 3;
   c) procesu, w tym ograniczeń i procedur, udzielania przez właściwe organy uprzedniego zezwolenia na przeprowadzenie działania wymienionego w art. 77 ust. 1 oraz wymogów w zakresie danych, które powinny być zawarte w składanym przez instytucję wniosku o zezwolenie właściwego organu na przeprowadzenie wymienionego nim działania, w tym procesu, który należy zastosować w przypadku wykupu udziałów wyemitowanych dla członków spółdzielni, oraz terminu przetwarzania takiego wniosku.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 28 lipca 2013 r.

Komisja jest uprawniona do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

"

38)   dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 78a

Zezwolenie na obniżenie instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych

   1. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wydaje zezwolenie na wezwanie do sprzedaży, wykup, spłatę lub odkup przez instytucję instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, w przypadku gdy spełniony jest jeden z następujących warunków:
   a) przed którymkolwiek z działań lub w czasie któregokolwiek z działań, o których mowa w art. 77 ust. 2, instytucja zastępuje instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych instrumentami funduszy własnych lub instrumentami zobowiązań kwalifikowalnych o tej samej lub wyższej jakości na warunkach, które są stabilne z punktu widzenia zdolności dochodowej danej instytucji;
   b) instytucja wykazała w sposób zadowalający organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, że po przeprowadzeniu działania, o którym mowa w art. 77 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne instytucji przekroczyłyby wymogi w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych określone w niniejszym rozporządzeniu oraz w dyrektywach 2013/36/UE i 2014/59/UE o margines, który organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w porozumieniu z właściwym organem, uznaje za niezbędny;
   c) instytucja wykazała w sposób zadowalający organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, że częściowe lub całkowite zastąpienie zobowiązań kwalifikowalnych instrumentami funduszy własnych jest niezbędne do zapewnienia zgodności z wymogami w zakresie funduszy własnych określonymi w niniejszym rozporządzeniu i w dyrektywie 2013/36/UE w odniesieniu do uzyskania dalszego zezwolenia.

W przypadku gdy instytucja zapewnia wystarczające zabezpieczenie swojej zdolności działania za pomocą funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w kwocie wyższej niż przewidziana w wymogach określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz w dyrektywach 2013/36/UE i 2014/59/UE, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może – po konsultacji z właściwym organem – udzielić tej instytucji uprzedniego zezwolenia ogólnego na wezwanie do sprzedaży, wykup, spłatę lub odkup instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, z zastrzeżeniem kryteriów zapewniających zgodność wszelkich takich przyszłych działań z warunkami określonymi w lit. a) i b) niniejszego ustępu. Tego uprzedniego zezwolenia ogólnego udziela się na wyznaczony okres nie dłuższy niż rok, po upływie którego może ono zostać przedłużone. Tego uprzedniego zezwolenia ogólnego udziela się tylko na konkretną wcześniej ustaloną kwotę, którą określa organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji informują właściwe organy o każdym udzielonym uprzednim zezwoleniu ogólnym.

Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji cofa uprzednie zezwolenie ogólne w przypadku gdy instytucja narusza którekolwiek z kryteriów przewidzianych do celów tego zezwolenia.

   2. Przy ocenianiu stabilności instrumentów zastępujących z punktu widzenia zdolności dochodowej danej instytucji, o której mowa w ust. 1 lit. a), organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji biorą pod uwagę stopień, w jakim te zastępujące instrumenty kapitałowe lub zastępujące zobowiązania kwalifikowalne byłyby bardziej kosztowne dla instytucji niż te instrumenty lub zobowiązania, które miałyby one zastąpić.
   3. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia następujących elementów:
   a) procesu dotyczącego współpracy między właściwym organem a organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
   b) procedury, w tym terminów i wymogów dotyczących informacji, w odniesieniu do udzielania zezwolenia zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy;
   c) procedury, w tym terminów i wymogów dotyczących informacji, w odniesieniu do udzielania uprzedniego zezwolenia ogólnego zgodnie z ust. 1 akapit drugi;
   d) znaczenia wyrażenia »stabilny z punktu widzenia zdolności dochodowej danej instytucji«.

Do celów akapitu pierwszego lit. d) niniejszego ustępu projekty regulacyjnych standardów technicznych muszą być w pełni zgodne z aktem delegowanym, o którym mowa w art. 78.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia … [sześć miesięcy po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego].

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjmowanie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

"

39)  w art. 79 wprowadza się następujące zmiany:

a)  tytuł otrzymuje brzmienie:"

Tymczasowe odstąpienie od odliczania z funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych;

"

b)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. W przypadku gdy dana instytucja posiada instrumenty kapitałowe lub zobowiązania▌, które kwalifikują się jako instrumenty funduszy własnych wyemitowane przez podmiot sektora finansowego lub jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowane przez instytucję, a właściwy organ uważa, że celem tych posiadanych udziałów jest pomoc finansowa przeznaczona na reorganizację tego podmiotu lub tej instytucji lub na przywrócenie im rentowności, właściwy organ może tymczasowo odstąpić od stosowania przepisów dotyczących odliczania, które w przeciwnym razie miałyby zastosowanie do tych instrumentów.”;

"

40)   dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 79a

Ocena zgodności z warunkami dotyczącymi funduszy własnych i instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych

Oceniając zgodność z wymogami określonymi w części drugiej, instytucje uwzględniają istotne cechy instrumentów, a nie tylko ich formę prawną. Ocena istotnych cech danego instrumentu uwzględnia wszystkie ustalenia odnoszące się do instrumentów, nawet w przypadku gdy ustalenia te nie są wyraźnie określone w warunkach dotyczących samych instrumentów, do celów stwierdzenia, czy łączne skutki ekonomiczne takich ustaleń są zgodne z celami odpowiednich przepisów.”;

"

41)  w art. 80 wprowadza się następujące zmiany:

a)  tytuł otrzymuje brzmienie:"

Ciągły przegląd jakości funduszy własnych i instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych;

"

b)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

1. EUNB monitoruje jakość instrumentów funduszy własnych i instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych emitowanych przez instytucje w całej Unii oraz niezwłocznie powiadamia Komisję w przypadku gdy istnieje istotny dowód na to, że instrumenty te nie spełniają odpowiednich kryteriów kwalifikowalności określonych w niniejszym rozporządzeniu.

Właściwe organy niezwłocznie, na wniosek EUNB, przekazują EUNB wszystkie informacje, jakie  uzna on za stosowne w odniesieniu do wyemitowanych nowych instrumentów kapitałowych lub nowych rodzajów zobowiązań, aby umożliwić EUNB monitorowanie jakości instrumentów funduszy własnych i instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych emitowanych przez instytucje w całej Unii.;

"

c)  w ust. 3 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:"

3. EUNB zapewnia Komisji doradztwo techniczne w zakresie wszelkich istotnych zmian, jakie uzna za konieczne do wprowadzenia w definicji funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w wyniku wystąpienia któregokolwiek z poniższych:”;

"

42)  art. 81 ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Udziały mniejszości obejmują sumę pozycji kapitału podstawowego Tier I jednostki zależnej w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:

   a) jednostką zależną jest jedno z poniższych:
   (i) instytucja;
   (ii) przedsiębiorstwo, które na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego podlega wymogom niniejszego rozporządzenia i dyrektywy 2013/36/UE;
   (iii) pośrednicząca finansowa spółka holdingowa z państwa trzeciego, która podlega wymogom ostrożnościowym tak rygorystycznym jak wymogi mające zastosowanie do instytucji kredytowych z tego państwa trzeciego, oraz w przypadku gdy Komisja zadecydowała zgodnie z art. 107 ust. 4, że te wymogi ostrożnościowe są co najmniej równoważne wymogom ostrożnościowym określonym w niniejszym rozporządzeniu;
   b) jednostka zależna jest w pełni objęta konsolidacją zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2;
   c) pozycje kapitału podstawowego Tier I, o których mowa w części wprowadzającej niniejszego ustępu, należą do osób innych niż przedsiębiorstwa objęte konsolidacją zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2.”;

"

43)  art. 82 otrzymuje brzmienie:"

Artykuł 82

Kwalifikujący się kapitał dodatkowy Tier I, kapitał Tier I, kapitał Tier II oraz kwalifikujące się fundusze własne

Kwalifikujący się kapitał dodatkowy Tier I, kapitał Tier I, kapitał Tier II oraz kwalifikujące się fundusze własne obejmują, stosownie do przypadku, udziały mniejszości, instrumenty dodatkowe w Tier I lub instrumenty w Tier II, a także powiązane zyski zatrzymane i ażio emisyjne jednostki zależnej, w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:

   a) jednostką zależną jest jedno z poniższych:
   (i) instytucja;
   (ii) przedsiębiorstwo, które na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego podlega wymogom niniejszego rozporządzenia i dyrektywy 2013/36/UE;
   (iii) pośrednicząca finansowa spółka holdingowa z państwa trzeciego, która podlega wymogom ostrożnościowym tak rygorystycznym jak wymogi mające zastosowanie do instytucji kredytowych z tego państwa trzeciego, oraz w przypadku gdy Komisja zadecydowała zgodnie z art. 107 ust. 4, że te wymogi ostrożnościowe są co najmniej równoważne wymogom ostrożnościowym określonym w niniejszym rozporządzeniu;
   b) jednostka zależna jest w pełni objęta zakresem konsolidacji zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2;
   c) instrumenty te należą do osób innych niż przedsiębiorstwa objęte konsolidacją zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2.;

"

44)  w art. 83 ust. 1 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:"

1. Instrumenty dodatkowe w Tier I oraz instrumenty w Tier II emitowane przez jednostkę specjalnego przeznaczenia oraz powiązane ażio emisyjne uwzględnia się do dnia 31 grudnia 2021 r., stosownie do przypadku, w kwalifikującym się kapitale dodatkowym Tier I, kapitale Tier I lub kapitale Tier II lub w kwalifikujących się funduszach własnych wyłącznie w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:;

"

45)   dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 88a

Kwalifikujące się instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych

Zobowiązania wyemitowane przez jednostkę zależną mającą siedzibę w Unii i należącą do tej samej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji co podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji kwalifikują się do włączenia do skonsolidowanych instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych instytucji podlegającej art. 92a, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:

   a) zobowiązania te zostały wyemitowane zgodnie z art. 45f ust. 2 lit. a) dyrektywy 2014/59/UE;
   b) zobowiązania te zostały kupione przez aktualnego udziałowca niebędącego częścią tej samej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, dopóki wykonanie uprawnień do umorzenia lub konwersji zgodnie z art. 59–62 dyrektywy 2014/59/UE nie wpływa na kontrolę sprawowaną nad jednostką zależną przez podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
   c) zobowiązania te nie przekraczają kwoty ustalonej poprzez odjęcie kwoty, o której mowa w ppkt (i) od kwoty, o której mowa w ppkt (ii):
   (i) suma zobowiązań wyemitowanych na rzecz podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i przez niego kupionych bezpośrednio lub pośrednio poprzez inne podmioty w tej samej grupie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz kwoty instrumentów funduszy własnych wyemitowanych zgodnie z art. 45f ust. 2 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE;
   (ii) kwota wymagana zgodnie z art. 45f ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE.”;

"

46)  w art. 92 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:"

„d) wskaźnik dźwigni na poziomie 3 %.”;

"

b)   dodaje się ustęp w brzmieniu:"

1a. Oprócz wymogu określonegoust. 1 lit. d) niniejszego artykułu globalna instytucja o znaczeniu systemowym utrzymuje bufor wskaźnika dźwigni równy mierze ekspozycji całkowitej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, o której mowa w art. 429 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, pomnożonej przez 50 % wskaźnika bufora mającego zastosowanie do globalnej instytucji o znaczeniu systemowym zgodnie z art. 131 dyrektywy 2013/36/UE.

Globalna instytucja o znaczeniu systemowym spełnia wymóg bufora wskaźnika dźwigni wyłącznie za pomocą kapitału Tier I. Kapitału Tier I, który jest wykorzystywany do spełnienia wymogu bufora wskaźnika dźwigni, nie wykorzystuje się do spełnienia któregokolwiek z wymogów opartych na dźwigni określonych w niniejszym rozporządzeniu i dyrektywie 2013/36/UE, o ile akty te wyraźnie nie stanowią inaczej.

W przypadku gdy globalna instytucja o znaczeniu systemowym nie spełnia wymogu bufora wskaźnika dźwigni, podlega ona wymogowi w zakresie zabezpieczenia kapitału zgodnie z art. 141b dyrektywy 2013/36/UE.

W przypadku gdy globalna instytucja o znaczeniu systemowym jednocześnie nie spełnia wymogu bufora wskaźnika dźwigni i wymogu połączonego bufora zdefiniowanego w art. 128 pkt 6 dyrektywy 2013/36/UE, podlega ona wyższemu z wymogów w zakresie zabezpieczenia kapitału zgodnie z art. 141 i 141b tej dyrektywy.”;

"

c)  w ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  lit. b) i c) ▌otrzymują brzmienie:"

b) wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do działalności zaliczanej do portfela handlowego danej instytucji dla następujących elementów:

   (i) ryzyka rynkowego ustalonego zgodnie z tytułem IV niniejszej części, z wyłączeniem podejścia określonego w rozdziale 1a i rozdziale 1b tego tytułu;
   (ii) dużych ekspozycji przekraczających limity określone w art. 395–401 w zakresie, w jakim zezwala się instytucji na przekroczenie tych limitów, ustalonych zgodnie z częścią czwartą;
   c) wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego określonych w tytule IV niniejszej części, z wyłączeniem podejścia określonego w rozdziale 1a i rozdziale 1b tego tytułu, w odniesieniu do wszystkich rodzajów działalności, które podlegają ryzyku walutowemu lub ryzyku cen towarów;”;

"

(ii)  dodaje się literę w brzmieniu:"

„ca) wymogów w zakresie funduszy własnych obliczonych zgodnie z niniejszą częścią tytuł V, z wyjątkiem art. 379 w odniesieniu do ryzyka rozliczenia.”;

"

47)  dodaje się artykuły w brzmieniu:"

Artykuł 92a

Wymogi w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dotyczące globalnych instytucji o znaczeniu systemowym

   1. Z zastrzeżeniem art. 93 i 94 oraz wyjątków określonych w ust. 2 niniejszego artykułu instytucje określone jako podmioty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym lub częścią globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, muszą zawsze spełniać następujące wymogi w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych:
   a) współczynnik oparty na analizie ryzyka na poziomie 18 %, odzwierciedlający fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne instytucji wyrażone jako odsetek łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z ▌art. 92 ust. 3 i 4;
   b) współczynnik nieoparty na analizie ryzyka na poziomie 6,75 %, odzwierciedlający fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne instytucji wyrażone jako odsetek miary ekspozycji całkowitej, o której mowa w art. 429 ust. 4.
   2. Wymogi określone w ust. 1 nie mają zastosowania w następujących przypadkach:
   a) w ciągu trzech lat od dnia, w którym dana instytucja lub grupa, do której należy dana instytucja, została określona jako globalna instytucja o znaczeniu systemowym;
   b) w ciągu dwóch lat od dnia, w którym organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zastosował instrument umorzenia lub konwersji długu zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE;
   c) w ciągu dwóch lat od dnia, w którym podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wprowadził alternatywny środek sektora prywatnego, o którym mowa w art. 32 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE, na mocy którego instrumenty kapitałowe i inne zobowiązania zostały umorzone lub poddane konwersji na pozycje w kapitale podstawowym Tier I w celu dokapitalizowania podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji bez stosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
   3. W przypadku gdy suma wynikająca z zastosowania wymogu określonego w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu w odniesieniu do każdego podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który należy do tej samej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, przekracza wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych obliczony zgodnie z art. 12 niniejszego rozporządzenia, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla unijnej instytucji dominującej może – po konsultacji z pozostałymi odpowiednimi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – postąpić zgodnie z art. 45d ust. 3 lub art. 45h ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE.

Artykuł 92b

Wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dotyczący globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE

   1. Instytucje, które są istotnymi jednostkami zależnymi globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE i które nie są podmiotami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, muszą zawsze spełniać wymogi w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na poziomie 90 % wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych określonych w art. 92a.
   2. Do celów zgodności z ust. 1 instrumenty dodatkowe w Tier I, instrumenty w Tier II i instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy instrumenty te znajdują się w posiadaniu jednostki dominującej najwyższego szczebla danej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE i zostały wyemitowane bezpośrednio lub pośrednio poprzez inne podmioty w tej samej grupie, pod warunkiem że wszystkie takie podmioty mają siedzibę w tym samym państwie trzecim co ta jednostka dominująca najwyższego szczebla lub w państwie członkowskim.
   3. Instrument zobowiązań kwalifikowalnych jest uwzględniany do celów zgodności z ust. 1 tylko w przypadku gdy spełnia wszystkie następujące warunki dodatkowe:
   a) w przypadku standardowego postępowania upadłościowego zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 pkt 47 dyrektywy 2014/59/UE, należność z tytułu zobowiązania ma niższy stopień uprzywilejowania niż należności wynikające z zobowiązań, które nie spełniają warunków określonych w ust. 2 niniejszego artykułu i które nie kwalifikują się jako fundusze własne;
   b) instrument ten podlega uprawnieniom do umorzenia lub konwersji zgodnie z art. 59–62 dyrektywy 2014/59/UE.”;

"

48)  art. 94 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 94

Odstępstwo w odniesieniu do działalności zaliczanej do portfela handlowego prowadzonej na małą skalę

   1. Na zasadzie odstępstwa od art. 92 ust. 3 lit. b) instytucje mogą obliczać wymóg w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do swojej działalności zaliczanej do portfela handlowego zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu, pod warunkiem że wielkość ich bilansowej i pozabilansowej działalności zaliczanej do portfela handlowego nie przekracza – na podstawie oceny przeprowadzanej co miesiąc na podstawie danych z ostatniego dnia miesiąca – obu poniższych progów:
   a) 5 % całkowitej kwoty aktywów instytucji;
   b) 50 mln EUR.
   2. W przypadku gdy spełnione są oba warunki określone w ust. 1 lit. a) i b), instytucje mogą obliczać wymóg w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do swojej działalności zaliczanej do portfela handlowego w następujący sposób:
   a) w przypadku kontraktów wymienionych w pkt 1 załącznika II, umów dotyczących instrumentów kapitałowych, o których mowa w pkt 3 tego załącznika, oraz kredytowych instrumentów pochodnych, instytucje mogą zwolnić te pozycje z wymogu w zakresie funduszy własnych, o którym mowa w art. 92 ust. 3 lit. b);
   b) w przypadku pozycji portfela handlowego innych niż te, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, instytucje mogą zastąpić wymóg w zakresie funduszy własnych, o którym mowa w art. 92 ust. 3 lit. b), wymogiem obliczonym zgodnie z art. 92 ust. 3 lit. a).
   3. Do celów ust. 1 instytucje obliczają wielkość prowadzonej przez siebie działalności bilansowej i pozabilansowej zaliczanej do portfela handlowego na podstawie danychostatniego dnia każdego miesiąca zgodnie z poniższymi wymogami:
   a) w obliczeniach uwzględnia się wszystkie pozycje przypisane do portfela handlowego zgodnie z art. 104, z wyjątkiem:
   (i) pozycji dotyczących wymiany walutowej i towarów;
   (ii) pozycji w kredytowych instrumentach pochodnych, które uznaje się za wewnętrzne instrumenty zabezpieczające przed ekspozycjami na ryzyko kredytowe zaliczonymi do portfela bankowego lub ekspozycjami na ryzyko kredytowe kontrahenta oraz transakcji na kredytowych instrumentach pochodnych, które doskonale kompensują ryzyko rynkowe tych wewnętrznych instrumentów zabezpieczających, zgodnie z art. 106 ust. 3;
   b) wszystkie pozycje uwzględniane w obliczeniach zgodnie z lit. a) wycenia się według ich wartości rynkowej w danym dniu; w przypadku gdy wartość rynkowa pozycji nie jest dostępna w danym dniu, instytucje stosują wartość godziwą dla tej pozycji w danym dniu; w przypadku gdy wartość rynkowa i wartość godziwa pozycji nie są dostępne w danym dniu, instytucje stosują ostatnią dostępną wartość rynkową lub ostatnią dostępną wartość godziwą dla tej pozycji;
   c) wartość bezwzględną pozycji długich sumuje się z wartością bezwzględną pozycji krótkich.
   4. W przypadku gdy spełnione są oba warunki określone w ust. 1 lit. a) i b) niniejszego artykułu – niezależnie od obowiązków określonych w art. 74 i 83 dyrektywy 2013/36/UE – art. 102 ust. 3 i 4, art. 103 i 104b niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania.
   5. Instytucje powiadamiają właściwe organy o obliczaniu lub zaprzestaniu obliczania przez nie wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do swojej działalności zaliczanej do portfela handlowego zgodnie z ▌ust. 2.
   6. Instytucja, która nie spełnia już jednego lub większej liczby warunków określonych w ust. 1, niezwłocznie powiadamia o tym właściwy organ.
   7. Instytucja zaprzestaje obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do swojej działalności zaliczanej do portfela handlowego zgodnie z ust. 2 w ciągu trzech miesięcy od wystąpienia jednej z poniższych sytuacji:
   a) instytucja nie spełnia ▌warunków określonych w ust. 1 lit. a) lub b) przez trzy kolejne miesiące;
   b) instytucja nie spełnia ▌warunków określonych w ust. 1 lit. a) lub b) przez ponad sześć z ostatnich 12 miesięcy.
   8. W przypadku gdy instytucja zaprzestała obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do swojej działalności zaliczanej do portfela handlowego zgodnie z niniejszym artykułem, może ona obliczać wymogi w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do swojej działalności zaliczanej do portfela handlowego zgodnie z niniejszym artykułem tylko w przypadku gdy wykaże właściwemu organowi, że wszystkie warunki określone w ust. 1 były spełnione nieprzerwanie przez okres całego roku.
   9. Instytucje nie mogą otwierać, nabywać lub sprzedawać pozycji portfela handlowego jedynie w celu spełnienia któregokolwiek z warunków określonych w ust. 1 w trakcie comiesięcznej oceny.”;

"

49)  w części trzeciej tytuł I uchyla się rozdział 2;

50)  w art. 102 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:"

2. Przeznaczenie do obrotu wykazuje się na podstawie strategii, zasad i procedur ustanowionych przez instytucję w celu zarządzania daną pozycją lub portfelem zgodnie z art. 103, 104 i 104a.

   3. Instytucje ustanawiają i utrzymują system zarządzania swoim portfelem handlowym oraz jego kontroli zgodnie z art. 103.
   4. Do celów wymogów dotyczących sprawozdawczości określonych w art. 430b ust. 3 pozycje portfela handlowego przypisuje się jednostkom odpowiadającym za handel utworzonym ▌ zgodnie z art. 104b.”. ▌”;

"

b)  dodaje się ustępy w brzmieniu:"

5. Pozycje portfela handlowego podlegają wymogom w zakresie ostrożnej wyceny określonym w art. 105.

   6. Instytucje traktują wewnętrzne instrumenty zabezpieczające zgodnie z art. 106.;

"

51)  art. 103 ▌ otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 103

Zarządzanie portfelem handlowym

   1. Instytucje posiadają jasno określone zasady i procedury ogólnego zarządzania portfelem handlowym. Te zasady i procedury odnoszą się przynajmniej do:
   a) działalności, którą instytucja uznaje za działalność handlową i zalicza do portfela handlowego do celów wymogu w zakresie funduszy własnych;
   b) zakresu, w jakim pozycja podlega codziennej wycenie rynkowej w drodze odniesienia do aktywnego, płynnego rynku dwustronnego;
   c) w przypadku pozycji podlegających wycenie według modelu – zakresu, w jakim instytucja może:
   (i) rozpoznać wszystkie istotne ryzyka związane z pozycją;
   (ii) zabezpieczyć się przed wszystkimi istotnymi ryzykami związanymi z pozycją za pomocą instrumentów, dla których istnieje aktywny, płynny rynek dwustronny;
   (iii) dokonywać miarodajnych oszacowań podstawowych założeń i parametrów stosowanych w modelu;
   d) zakresu, w jakim instytucja może i jest zobowiązana generować wyceny dotyczące pozycji, które mogą być walidowane zewnętrznie w jednolity sposób;
   e) zakresu, w jakim ograniczenia prawne lub inne wymogi operacyjne wpłynęłyby negatywnie na zdolność instytucji do upłynnienia lub zabezpieczenia pozycji w krótkim okresie;
   f) zakresu, w jakim instytucja może i jest zobowiązana aktywnie zarządzać ryzykiem związanymi z pozycjami w ramach swojej działalności handlowej;
   g) zakresu, w jakim instytucja może reklasyfikować ryzyko lub pozycje między portfelem bankowym a portfelem handlowym oraz wymogi dla takiej reklasyfikacji, zgodnie z art. 104a.

   2. Zarządzając swoimi pozycjami lub portfelami pozycji w portfelu handlowym, instytucja spełnia wszystkie następujące wymogi:

   a) instytucja posiada dobrze udokumentowaną strategię handlową w odniesieniu do pozycji lub portfeli w portfelu handlowym, zatwierdzoną przez kadrę kierowniczą wyższego szczebla i obejmującą oczekiwany okres posiadania;

   b) instytucja posiada jasno określone zasady i procedury w odniesieniu do aktywnego zarządzania pozycjami lub portfelami w portfelu handlowym; te zasady i procedury obejmują następujące kwestie:

   (i) które pozycje lub portfele pozycji mogą być otwierane przez poszczególne jednostki odpowiadające za handel lub, w zależności od przypadku, przez wyznaczonych dealerów;
   (ii) ustalanie limitów pozycji i monitorowanie ich pod względem adekwatności;
   (iii) zapewnianie, aby dealerzy mogli swobodnie otwierać pozycję i  zarządzać nią w ramach uzgodnionych limitów oraz zgodnie z zatwierdzoną strategią;
   (iv) zapewnianie, aby kadra kierownicza wyższego szczebla otrzymywała sprawozdania na temat pozycji, co stanowi integralną część procesu zarządzania ryzykiem danej instytucji;
   (v) zapewnianie, aby pozycje były aktywnie monitorowane, z uwzględnieniem źródeł informacji rynkowych, a także aby przeprowadzano ocenę zbywalności lub możliwości zabezpieczenia pozycji lub wiążącego się z nią ryzyka, w tym oceny, jakości i dostępności wejściowych danych rynkowych do procesu wyceny, poziomu obrotu rynkowego, wielkości pozycji będących w obrocie rynkowym;
   (vi) aktywne procedury przeciwdziałania oszustwom i środki kontroli w tym zakresie;
   c) instytucja posiada jasno określone zasady i procedury w celu monitorowania pozycji pod kątem strategii handlowej instytucji, w tym monitorowania wielkości obrotu i pozycji, dla których zostały przekroczone wyznaczone pierwotnie okresy posiadania.”;

"

52)   w art. 104 skreśla się ust. 2;

53)  dodaje się artykuły w brzmieniu:"

„Artykuł 104a

Reklasyfikacja pozycji

   1. Instytucje posiadają jasno określone zasady dotyczące określania wyjątkowych okoliczności, które uzasadniają reklasyfikację pozycji portfela handlowego na pozycję portfela bankowego lub odwrotnie, reklasyfikację pozycji portfela bankowego na ▌ pozycję portfela handlowego, do celów ustalenia ich wymogów w zakresie funduszy własnych w sposób wymagany przez właściwe organy. Instytucje dokonują przeglądu tych zasad co najmniej raz w roku.

EUNB monitoruje zakres praktyk nadzorczych oraz wydaje wytyczne zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 do dnia … [pięć lat po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego] dotyczące znaczenia pojęcia »wyjątkowe okoliczności« do celów ust. 1 niniejszego artykułu. Przed wydaniem tych wytycznych przez EUNB, właściwe organy powiadamiają EUNB o swoich decyzjach dotyczących udzielenia lub nieudzielenia instytucjom zezwoleń na reklasyfikację pozycji, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, oraz przekazują uzasadnienie tych decyzji.

   2. Właściwe organy udzielają zezwolenia na reklasyfikację pozycji portfela handlowego na pozycję portfela bankowego lub odwrotnie, pozycji portfela bankowego na ▌ pozycję portfela handlowego, do celów ustalenia wymogów w zakresie funduszy własnych instytucji wyłącznie w przypadku gdy instytucja przedstawiła właściwym organom pisemne dowody na to, że jej decyzja o reklasyfikacji tej pozycji jest wynikiem wyjątkowych okoliczności, które są spójne z zasadami ustanowionymi przez instytucję zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu. W tym celu instytucja przedstawia wystarczające dowody na to, że pozycja ta nie spełnia już warunku pozwalającego na sklasyfikowanie jej jako pozycji portfela handlowego lub portfela bankowego zgodnie z art. 104.

Decyzję, o której mowa w akapicie pierwszym, zatwierdza organ zarządzający.

   3. W przypadku gdy właściwy organ udzielił zezwolenia na reklasyfikację pozycji zgodnie z ust. 2, instytucja, która uzyskała to zezwolenie:
   a) niezwłocznie podaje do wiadomości publicznej:
   (i) informację o tym, że jej pozycję reklasyfikowano; oraz
   (ii) w przypadku gdy skutkiem tej reklasyfikacji jest obniżenie wymogów w zakresie funduszy własnych danej instytucji – wielkość tego obniżenia; oraz
   b) w przypadku gdy skutkiem tej reklasyfikacji jest obniżenie wymogów w zakresie funduszy własnych danej instytucji – nie uznaje tego skutku do czasu zapadalności pozycji, chyba że organ właściwy dla instytucji zezwoli jej na uznanie tego skutku we wcześniejszym terminie.
   4. Instytucja oblicza zmianę netto kwoty swoich wymogów w zakresie funduszy własnych wynikającą z reklasyfikacji pozycji jako różnicę między wymogami w zakresie funduszy własnych niezwłocznie po reklasyfikacji a wymogami w zakresie funduszy własnych bezpośrednio przed reklasyfikacją, przy czym każdy z tych wymogów oblicza się zgodnie z art. 92. W obliczeniu nie uwzględnia się skutków jakichkolwiek czynników innych niż reklasyfikacja.
   5. Reklasyfikacja pozycji zgodnie z niniejszym artykułem jest nieodwołalna.

Artykuł 104b

Wymogi dotyczące jednostki odpowiadającej za handel

   1. Do celów wymogów dotyczących sprawozdawczości określonych w art. 430b ust. 3 instytucje ustanawiają jednostki odpowiadające za handel i przypisują każdą ze swoich pozycji portfela handlowego jednej z tych jednostek. Pozycje portfela handlowego przypisuje się tej samej jednostce odpowiadającej za handel wyłącznie w przypadku gdy są one zgodne z uzgodnioną strategią działalności dotyczącą danej jednostki odpowiadającej za handel oraz konsekwentnie zarządzane i monitorowane zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.
   2. Jednostki odpowiadające za handel danych instytucji muszą zawsze spełniać wszystkie następujące wymogi:
   a) każda jednostka odpowiadająca za handel posiada jasną i odrębną strategię działalności oraz strukturę zarządzania ryzykiem odpowiednią dla jej strategii działalności;
   b) każda jednostka odpowiadająca za handel posiada jasną strukturę organizacyjną; pozycjami przypisanymi danej jednostce odpowiadającej za handel zarządzają wyznaczeni dealerzy w ramach instytucji; każdy dealer ma wyznaczone funkcje w jednostce odpowiadającej za handel; każdy dealer jest przydzielony tylko do jednej jednostki odpowiadającej za handel; ▌
   c) limity pozycji są ustalane w każdej jednostce odpowiadającej za handel zgodnie ze strategią działalności tej jednostki;
   d) sprawozdania dotyczące działalności, rentowności, zarządzania ryzykiem i wymogów regulacyjnych na poziomie jednostki odpowiadającej za handel sporządzane są co najmniej raz w tygodniu i regularnie przekazywane organowi zarządzającemu;
   e) każda jednostka odpowiadająca za handel posiada jasny roczny plan biznesowy, w tym dokładnie zdefiniowaną politykę w zakresie wynagrodzeń opartą na rzetelnych kryteriach stosowanych do celów pomiaru wyników;
   f) sprawozdania dotyczące pozycji o zbliżającym się terminie zapadalności, przekroczeń śróddziennych limitów obrotu i przekroczeń dziennych limitów obrotu oraz dotyczące działań podjętych przez instytucje w celu zaradzenia tym przekroczeniom, a także oceny płynności rynkowej opracowuje się co miesiąc dla każdej jednostki odpowiadającej za handel oraz udostępnia właściwym organom.
   3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 lit. b) instytucja może przypisać jednego dealera więcej niż jednej jednostce odpowiadającej za handel, pod warunkiem że instytucja ta wykaże w sposób zadowalający właściwy organ, że przypisanie nastąpiło ze względów biznesowych lub kadrowychże przypisanie to spełnia pozostałe wymogi jakościowe określone w niniejszym artykule mające zastosowanie do dealerów i jednostek odpowiadającym za handel.
   4. Instytucje powiadamiają właściwe organy o sposobie, w jaki zapewniają zgodność z  ust. 2. Właściwe organy mogą wymagać od instytucji zmiany struktury lub organizacji jednostek odpowiadających za handel, aby były one zgodne z niniejszym artykułem.”;

"

54)  w art. 105 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Wszystkie pozycje portfela handlowego i pozycje portfela bankowego wyceniane według wartości godziwej podlegają standardom w zakresie ostrożnej wyceny określonym w niniejszym artykule. Instytucje w szczególności zapewniają, aby w ramach ostrożnej wyceny ich pozycji portfela handlowego osiągnięto odpowiedni stopień pewności, uwzględniający dynamiczny charakter pozycji portfela handlowego i pozycji portfela bankowego wycenianych według wartości godziwej, wymagania wynikające z podejścia ostrożnościowego oraz zasady działania i cel wymogów kapitałowych w odniesieniu do pozycji portfela handlowego i pozycji portfela bankowego wycenianych według wartości godziwej.”;

"

b)  ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:"

„3. Instytucje aktualizują wycenę pozycji portfela handlowego według wartości godziwej co najmniej raz dziennie. Zmiany wartości tych pozycji odnotowuje się w rachunku zysków i strat instytucji.

   4. Instytucje dokonują w miarę możliwości wyceny rynkowej swoich pozycji portfela handlowego i pozycji portfela bankowego wycenianych według wartości godziwej, w tym przy stosowaniu do tych pozycji odpowiedniego sposobu ujmowania w kapitale.”;

"

c)  ust. 6 otrzymuje brzmienie:"

„6. W przypadku gdy wycena rynkowa nie jest możliwa, instytucje dokonują ostrożnej wyceny swoich pozycji i portfeli według modelu, w tym przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu pozycji portfela handlowego oraz pozycji wycenianych według wartości godziwej w portfelu bankowym.”;

"

d)  ust. 7 akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„Do celów lit. d) akapitu pierwszego model opracowuje się lub zatwierdza niezależnie od jednostek odpowiadających za handel oraz poddaje się go niezależnym testom, które obejmują walidację danych matematycznych, założeń oraz zastosowanego oprogramowania.”;

"

e)  ust. 11 lit. a) otrzymuje brzmienie:"

„a) dodatkowy czas, jaki byłby potrzebny do zabezpieczenia pozycji lub ryzyka związanych z pozycją poza horyzontami płynnościowymi przypisanymi czynnikom ryzyka danej pozycji zgodnie z art. 325bd;”;

"

55)  w art. 106 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:"

„2. Wymogi określone w ust. 1 stosuje się bez uszczerbku dla wymogów mających zastosowanie do pozycji zabezpieczonej, która należy do portfela bankowego lub portfela handlowego, w stosownych przypadkach.

   3. W przypadku gdy instytucja zabezpiecza ekspozycję na ryzyko kredytowe zaliczoną do portfela bankowego lub ekspozycję na ryzyko kontrahenta przy użyciu kredytowego instrumentu pochodnego zaliczanego do portfela handlowego tej instytucji, tę pozycję w kredytowym instrumencie pochodnym uznaje się za wewnętrzny instrument zabezpieczający ekspozycję na ryzyko kredytowe zaliczoną do portfela bankowego lub ekspozycję na ryzyko kontrahenta do celów obliczenia kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, o których mowa w art. 92 ust. 3 lit. a), w przypadku gdy instytucja zawrze z uznanym zewnętrznym dostawcą ochrony kolejną transakcję na kredytowym instrumencie pochodnym, która spełnia wymogi w zakresie ochrony kredytowej nierzeczywistej w portfelu bankowym i doskonale kompensuje ryzyko rynkowe wewnętrznego instrumentu zabezpieczającego.

Zarówno wewnętrzny instrument zabezpieczający uznany zgodnie z akapitem pierwszym, jak i transakcję na kredytowy instrument pochodny zawartą z osobą trzecią włącza się do portfela handlowego do celów obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego.”;

"

b)  dodaje się ustępy w brzmieniu:"

„4. W przypadku gdy instytucja zabezpiecza ekspozycję na ryzyko cen akcji zaliczoną do portfela bankowego przy użyciu instrumentu pochodnego na akcje zaliczanego do portfela handlowego tej instytucji, tę pozycję w instrumencie pochodnym na akcje uznaje się za wewnętrzny instrument zabezpieczający ekspozycję na ryzyko cen akcji zaliczoną do portfela bankowego do celów obliczenia kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, o których mowa w art. 92 ust. 3 lit. a), w przypadku gdy instytucja zawrze z uznanym zewnętrznym dostawcą ochrony kolejną transakcję na instrumencie pochodnym na akcje, która spełnia wymogi w zakresie ochrony kredytowej nierzeczywistej w portfelu bankowym i doskonale kompensuje ryzyko rynkowe wewnętrznego instrumentu zabezpieczającego.

Zarówno wewnętrzny instrument zabezpieczający uznany zgodnie z akapitem pierwszym, jak i transakcję na instrument pochodny na akcje zawartą z uznanym zewnętrznym dostawcą ochrony włącza się do portfela handlowego do celów obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego.

   5. W przypadku gdy instytucja zabezpiecza ekspozycje na ryzyko stopy procentowej zaliczane do portfela bankowego przy użyciu pozycji ryzyka stopy procentowej zaliczanej do portfela handlowego tej instytucji, tę pozycję ryzyka stopy procentowej uznaje się za wewnętrzny instrument zabezpieczający do celów oceny ryzyka stopy procentowej wynikającego z pozycji portfela bankowego zgodnie z art. 84 i 98 dyrektywy 2013/36/UE, w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:
   a) pozycję przypisano do portfela, który jest odrębny wobec drugiej pozycji portfela handlowego i którego strategia działalności poświęcona jest wyłącznie zarządzaniu ryzykiem rynkowym wewnętrznych instrumentów zabezpieczających ekspozycję na ryzyko stopy procentowej oraz ograniczaniu tego ryzyka rynkowego; w tym celu instytucja może przypisać do tego portfela inne pozycje ryzyka stopy procentowej otwarte z osobami trzecimi lub własnym portfelem handlowym, dopóki instytucja doskonale kompensuje ryzyko rynkowe tych pozycji ryzyka stopy procentowej otwarte z własnym portfelem handlowym poprzez otwarcie z osobami trzecimi przeciwstawnej pozycji ryzyka stopy procentowej;
   b) do celów wymogów dotyczących sprawozdawczości określonych w art. 430b ust. 3, pozycję przypisano jednostce odpowiadającej za handel ustanowionej zgodnie z art. 104b, której strategia działalności poświęcona jest wyłącznie zarządzaniu ryzykiem rynkowym wewnętrznych instrumentów zabezpieczających ekspozycję na ryzyko stopy procentowej oraz ograniczaniu tego ryzyka rynkowego; w tym celu ta jednostka odpowiadająca za handel może otworzyć inne pozycje ryzyka stopy procentowej z osobami trzecimi lub innymi jednostkami odpowiadającymi za handel danej instytucji, dopóki te inne jednostki odpowiadające za handel doskonale kompensują ryzyko rynkowe tych innych pozycji ryzyka stopy procentowej poprzez otwarcie z osobami trzecimi przeciwstawnej pozycji ryzyka stopy procentowej;
   c) instytucja w pełni udokumentowała, w jaki sposób pozycja ogranicza ryzyko stopy procentowej wynikające z pozycji portfela bankowego do celów wymogów określonych w art. 84 i 98 dyrektywy 2013/36/UE.
   6. Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego wszystkich pozycji przypisanych do odrębnego portfela, o którym mowa w ust. 5 lit. a), oblicza się niezależnie i dodaje do wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do pozostałych pozycji portfela handlowego.
   7. Do celów wymogów dotyczących sprawozdawczości określonych w art. 430b obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego wszystkich pozycji przypisanych do odrębnego portfela, o którym mowa w ust. 5 lit. a) niniejszego artykułu, lub jednostki odpowiadającej za handel lub otwartych przez tę jednostkę odpowiadającą za handel, o której mowa w ust. 5 lit. b) niniejszego artykułu, w stosownych przypadkach, dokonuje się niezależnie jako odrębny portfel i dodaje do obliczeń wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do pozostałych pozycji portfela handlowego.”;

"

56)  art. 107 ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

3. Do celów niniejszego rozporządzenia ekspozycje wobec firmy inwestycyjnej z państwa trzeciego, instytucji kredytowej z państwa trzeciego i giełdy z państwa trzeciego traktuje się jako ekspozycje wobec instytucji wyłącznie w przypadku gdy państwo trzecie stosuje względem takiego podmiotu wymogi ostrożnościowe i nadzorcze, które są co najmniej równoważne wymogom stosowanym w Unii.;

"

57)   w art. 117 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)  dodaje się litery w brzmieniu:"

„o) Międzynarodowe Stowarzyszenie Rozwoju;

   p) Azjatycki Bank Inwestycji Infrastrukturalnych.”;

"

b)   dodaje się akapit w brzmieniu:"

„Komisja jest uprawniona do zmiany niniejszego rozporządzenia poprzez przyjmowanie aktów delegowanych zgodnie z art. 462 w celu zmiany – zgodnie z międzynarodowymi standardami – wykazu wielostronnych banków rozwoju, o którym mowa w akapicie pierwszym.”;

"

58)   art. 118 lit. a) otrzymuje brzmienie:"

„a) Unia Europejska i Europejska Wspólnota Energii Atomowej;”;

"

59)   w art. 123 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„Ekspozycjom wynikającym z pożyczek udzielonych przez instytucję kredytową emerytom lub pracownikom zatrudnionym na podstawie umowy na czas nieokreślony w zamian za bezwarunkowy transfer części emerytury lub wynagrodzenia pożyczkobiorcy na rzecz tej instytucji kredytowej przypisuje się wagę ryzyka równą 35 %, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:

   a) w celu spłaty pożyczki pożyczkobiorca bezwarunkowo upoważnia fundusz emerytalny lub pracodawcę do dokonywania bezpośrednich płatności na rzecz instytucji kredytowych poprzez potrącanie miesięcznych płatności z tytułu pożyczki z comiesięcznej emerytury lub wynagrodzenia pożyczkobiorcy;
   b) ryzyko zgonu, niezdolności do pracy, bezrobocia lub obniżenia miesięcznej emerytury lub wynagrodzenia netto pożyczkobiorcy jest odpowiednio pokryte za pomocą polisy ubezpieczeniowej wystawionej przez pożyczkobiorcę na rzecz instytucji kredytowej;
   c) comiesięczne płatności dokonywane przez pożyczkobiorcę z tytułu wszystkich pożyczek, które spełniają warunki określone w lit. a) i b), nie przekraczają łącznie 20 % miesięcznej emerytury lub wynagrodzenia netto pożyczkobiorcy;
   d) maksymalny pierwotny termin zapadalności pożyczki nie przekracza dziesięciu lat.”;

"

60)   art. 124 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 124

Ekspozycje zabezpieczone hipotekami na nieruchomościach

   1. Ekspozycji lub jakiejkolwiek części ekspozycji w pełni zabezpieczonej hipoteką na nieruchomości przypisuje się wagę ryzyka równą 100 %, w przypadku gdy nie zostały spełnione warunki określone w art. 125 lub 126, z wyjątkiem jakiejkolwiek części ekspozycji, którą przypisano do innej kategorii ekspozycji. Części ekspozycji, która przekracza wartość hipoteki na nieruchomości, przypisuje się wagę ryzyka mającą zastosowanie do niezabezpieczonych ekspozycji danego kontrahenta.

Część ekspozycji, która jest traktowana jako w pełni zabezpieczona nieruchomością, nie może przekraczać wysokości zabezpieczenia odpowiadającej wartości rynkowej lub – w państwach członkowskich, które ustanowiły w przepisach ustawowych lub wykonawczych surowe kryteria oceny bankowo-hipotecznej wartości nieruchomości – wartości bankowo-hipotecznej danej nieruchomości.

   1a. Państwa członkowskie wyznaczają organ, który będzie odpowiedzialny za stosowanie ust. 2. Organem tym jest właściwy organ lub wyznaczony organ.

W przypadku gdy organem wyznaczonym przez państwo członkowskie do celów stosowania niniejszego artykułu jest właściwy organ, zapewnia on, aby odpowiednie podmioty i organy krajowe, które mają mandat makroostrożnościowy, zostały należycie poinformowane o tym, że zamierza on zastosować niniejszy artykuł, oraz aby były odpowiednio zaangażowane w ocenę trudności w zakresie stabilności finansowej w jego państwie członkowskim zgodnie z ust. 2.

W przypadku gdy organem wyznaczonym przez państwo członkowskie do celów stosowania niniejszego artykułu nie jest właściwy organ, dane państwo członkowskie przyjmuje przepisy niezbędne do zapewnienia odpowiedniej koordynacji i wymiany informacji między właściwym organem a wyznaczonym organem do celów prawidłowego stosowania niniejszego artykułu. W szczególności organy są zobowiązane do ścisłej współpracy i wymiany wszystkich informacji, które mogą być niezbędne, aby odpowiednio wykonywać obowiązki nałożone na wyznaczony organ na podstawie niniejszego artykułu. Współpraca ta ma na celu unikanie przez właściwy organ i wyznaczony organ wszelkich działań, które się powielają lub są niespójne, oraz zapewnienie należytego uwzględnienia powiązań z innymi środkami, w szczególności środkami podejmowanymi na mocy art. 458 niniejszego rozporządzenia i art. 133 dyrektywy 2013/36/UE.

   2. Na podstawie danych zgromadzonych na mocy art. 430a i na podstawie wszelkich innych odpowiednich wskaźników organ wyznaczony zgodnie z ust. 1a niniejszego artykułu okresowo i co najmniej raz w roku ocenia, czy waga ryzyka równa 35 % dla ekspozycji wobec jednego lub większej liczby segmentów nieruchomości zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach mieszkalnych, o których mowa w art. 125, znajdujących się na jednej lub większej liczbie części terytorium państwa członkowskiego odpowiedniego organu oraz waga ryzyka równa 50 % dla ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach komercyjnych, o których mowa w art. 126, znajdujących się na jednej lub większej liczbie części terytorium państwa członkowskiego odpowiedniego organu są odpowiednio oparte na:
   a) przypadkach strat dotyczących ekspozycji zabezpieczonych nieruchomościami;
   b) przyszłych tendencjach na rynkach nieruchomości.

W przypadku gdy na podstawie oceny, o której mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, organ wyznaczony zgodnie z ust. 1a niniejszego artykułu stwierdzi, że wagi ryzyka określone w art. 125 ust. 2 lub art. 126 ust. 2 nie odzwierciedlają w odpowiedni sposób rzeczywistego ryzyka związanego z  jednym lub większą liczbą segmentów ekspozycji związanym z nieruchomościami, w pełni zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach mieszkalnych lub nieruchomościach komercyjnych znajdujących się na jednej lub większej liczbie części terytorium państwa członkowskiego odpowiedniego organu oraz jeżeli organ ten uważa, że te nieodpowiednie wagi ryzyka mogłyby mieć niekorzystny wpływ na obecną lub przyszłą stabilność finansową w jego państwie członkowskim, może on zwiększyć wagi ryzyka mające zastosowanie do tych ekspozycji w zakresach określonych w akapicie czwartym niniejszego ustępu lub wprowadzić surowsze kryteria niż te określone w art. 125 ust. 2 lub art. 126 ust. 2.

Organ wyznaczony zgodnie z ust. 1a niniejszego artykułu powiadamia EUNB i ERRS o wszelkich korektach wag ryzyka i kryteriów zastosowanych zgodnie z niniejszym ustępem. W terminie miesiąca od otrzymania tego powiadomienia EUNB i ERRS przekazują swoją opinię zainteresowanemu państwu członkowskiemu. EUNB i ERRS publikują wagi ryzyka i kryteria dla ekspozycji, o których mowa w art. 125, 126 i art. 199 ust. 1 lit. a), wdrożone przez odpowiedni organ.

Do celów akapitu drugiego niniejszego ustępu organ wyznaczony zgodnie z ust. 1a może ustanowić wagi ryzyka w następujących zakresach:

   a) od 35 % do 150 % dla ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach mieszkalnych;
   b) od 50 % do 150 % dla ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach komercyjnych.
   3. W przypadku gdy organ wyznaczony zgodnie z ust. 1a ustanowi wyższe wagi ryzyka lub surowsze kryteria zgodnie z ust. 2 akapit drugi, instytucje mają sześciomiesięczny okres przejściowy na zastosowanie tych wag ryzyka lub kryteriów.
   4. EUNB, w ścisłej współpracy z ERRS, opracowuje projekt regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia surowych kryteriów dotyczących oceny wartości bankowo-hipotecznej, o której mowa w ust. 1, oraz rodzajów czynników, które należy uwzględnić przy ocenie adekwatności wag ryzyka, o których mowa w ust.2 akapit pierwszy.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 31 grudnia 2019 r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjmowanie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

   5. W drodze zaleceń zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1092/2010 oraz w ścisłej współpracy z EUNB, ERRS może zgodnie z ust. 1a niniejszego artykułu wydać wytyczne dla organów wyznaczonych dotyczące następujących kwestii:
   a) czynników, które mogłyby »mieć niekorzystny wpływ na obecną lub przyszłą stabilność finansową«, o których mowa w ust. 2 akapit drugi; oraz
   b) orientacyjnych poziomów odniesienia, które organ wyznaczony zgodnie z ust. 1a ma uwzględniać przy określaniu wyższych wag ryzyka.
   6. Instytucje państwa członkowskiego stosują wagi ryzyka i kryteria określone przez organy innego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 2 w odniesieniu do wszystkich swoich odpowiednich ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach mieszkalnych lub komercyjnych, znajdujących się na jednej lub większej liczbie części terytorium tego państwa członkowskiego.”;

"

61)  art. 128 ust. 1 i 2 otrzymuje brzmienie:"

„1. Instytucje przypisują wagę ryzyka równą 150 % ekspozycjom, które są związane ze szczególnie wysokim ryzykiem.

   2. Do celów niniejszego artykułu instytucje traktują którekolwiek z poniższych ekspozycji jako ekspozycje związane ze szczególnie wysokim ryzykiem:
   a) inwestycje w przedsiębiorstwa venture capital, z wyjątkiem przypadków, gdy inwestycje te traktowane są zgodnie z art. 132;
   b) inwestycje na niepublicznym rynku kapitałowym, z wyjątkiem przypadków, gdy inwestycje te traktowane są zgodnie z art. 132;
   c) finansowanie nieruchomości spekulacyjnych.”;

"

62)  art. 132 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 132

Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania

   1. Instytucje obliczają kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do swoich ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania poprzez pomnożenie kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, obliczonej zgodnie z metodami, o których mowa w ust. 2 akapit pierwszy, przez odsetek jednostek uczestnictwa lub udziałów posiadanych przez te instytucje.
   2. W przypadku gdy spełnione są warunki określone w ust. 3 niniejszego artykułu, instytucje mogą stosować metodę pełnego przeglądu zgodnie z art. 132a ust. 1 lub metodę opartą na uprawnieniach zgodnie z art. 132a ust. 2.

Z zastrzeżeniem art. 132b ust. 2 instytucje, które nie stosują metody pełnego przeglądu ani metody opartej na uprawnieniach, przypisują wagę ryzyka równą 1250 % (»metoda rezerwowa«) swoim ekspozycjom w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania.

Instytucje mogą obliczać kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do swoich ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, stosując połączenie metod, o których mowa w niniejszym ustępie, o ile spełnione są warunki stosowania tych metod.

   3. Instytucje mogą określać kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem ▌ w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z metodami określonymi w art. 132a, w przypadku gdy spełnione są wszystkie następujące warunki:
   a) przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania jest jedno z poniższych:
   (i) przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) regulowane dyrektywą 2009/65/WE;
   (ii) ▌AFI zarządzany przez ZAFI z UE zarejestrowanego zgodnie z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2011/61/UE;
   (iii) AFI zarządzany przez ZAFI z UE posiadającego zezwolenie zgodnie z art. 6 dyrektywy 2011/61/UE;
   (iv) AFI zarządzany przez ZAFI spoza UE posiadającego zezwolenie zgodnie art. 37 dyrektywy 2011/61/UE;
   (v) AFI spoza UE zarządzany przez ZAFI spoza UE i wprowadzany do obrotu zgodnie z art. 42 dyrektywy 2011/61/UE;
   (vi) AFI spoza UE niewprowadzony do obrotu w Unii i zarządzany przez ZAFI spoza UE z siedzibą w państwie trzecim, który jest objęty aktem delegowanym, o którym mowa w art. 67 ust. 6 dyrektywy 2011/61/UE;
   b) prospekt emisyjny przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub równoważny dokument zawiera następujące elementy:
   (i) kategorie aktywów, do inwestowania w które przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania jest upoważnione;
   (ii) w przypadku gdy zastosowanie mają limity inwestycyjne – odpowiednie limity i metody ich obliczania;
   c) sprawozdawczość przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub przedsiębiorstwa zarządzającego przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania wobec instytucji spełnia następujące wymogi:
   (i) sprawozdania dotyczące ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania składane co najmniej tak często jak sprawozdania dotyczące ekspozycji instytucji;
   (ii) poziom szczegółowości informacji finansowych umożliwia instytucji obliczenie kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z metodą wybraną przez instytucję;
   (iii) w przypadku gdy instytucja stosuje metodę pełnego przeglądu, informacje o ekspozycjach bazowych są weryfikowane przez niezależną osobę trzecią.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego lit. a) niniejszego artykułu wielostronne i dwustronne banki rozwoju oraz inne instytucje, które inwestują w przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania wspólnie z wielostronnymi lub dwustronnymi bankami rozwoju, mogą określać kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji tego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z metodami określonymi w art. 132a, o ile warunki określone w akapicie pierwszym lit. b) i c) niniejszego artykułu są spełnione i o ile uprawnienia inwestycyjne danego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania ograniczają rodzaje aktywów, w które to przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania może inwestować, do aktywów, które promują zrównoważony rozwój w krajach rozwijających się.

Instytucje powiadamiają swój właściwy organ o przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, wobec których stosują traktowanie, o którym mowa w akapicie drugim.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego lit. c) ppkt (i), w przypadku gdy instytucja określi kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z metodą opartą na uprawnieniach, sprawozdawczość przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub przedsiębiorstwa zarządzającego przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania wobec instytucji może być ograniczona do uprawnień inwestycyjnych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania oraz wszelkich zmian tych uprawnień i może być dokonywana jedynie wtedy, gdy instytucja po raz pierwszy przyjmuje na siebie ekspozycję wobec przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania oraz gdy następuje zmiana w uprawnieniach inwestycyjnych tego przedsiębiorstwa.

   4. Instytucje, które nie posiadają danych lub informacji odpowiednich do obliczenia kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z metodami określonymi w art. 132a, mogą opierać się na obliczeniach przeprowadzonych przez osobę trzecią, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:
   a) osobą trzecią jest jedno z poniższych:
   (i) instytucja przyjmująca depozyty lub przyjmująca depozyty instytucja finansowa przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że przedsiębiorstwo to inwestuje wyłącznie w papiery wartościowe i deponuje wszystkie papiery wartościowe w tej instytucji przyjmującej depozyty lub przyjmującej depozyty instytucji finansowej;
   (ii) w przypadku przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania nieobjętych ppkt (i) niniejszej litery – przedsiębiorstwo zarządzające przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania, o ile spełnia ono warunek określony w ust. 3 lit. a);
   b) osoba trzecia przeprowadza obliczenia zgodnie z metodami określonymi, stosownie do przypadku, w art. 132a ust. 1, 2 lub 3;
   c) poprawność obliczeń przeprowadzonych przez osobę trzecią potwierdził audytor zewnętrzny.

Instytucje, które opierają się na obliczeniach przeprowadzonych przez osobę trzecią, mnożą kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania wynikającą z tych obliczeń przez współczynnik wynoszący 1,2.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu drugiego, w przypadku gdy instytucja ma nieograniczony dostęp do szczegółowych obliczeń przeprowadzonych przez osobę trzecią, współczynnik wynoszący 1,2 nie ma zastosowania. Instytucja przekazuje te obliczenia na żądanie swojemu właściwemu organowi.

   5. W przypadku gdy instytucja stosuje metody, o których mowa w art. 132a, do celów obliczania kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania (»przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania poziomu 1«), a którakolwiek z ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania poziomu 1 jest ekspozycją w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w innym przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania (»przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania poziomu 2«), kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania poziomu 2 można obliczyć za pomocą którejkolwiek z trzech metod opisanych w ust. 2 niniejszego artykułu. Instytucja może stosować metodę pełnego przeglądu do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania na poziomie 3 i na każdym kolejnym poziomie wyłącznie wtedy, gdy zastosowała tę metodę do obliczeń na poprzednim poziomie. W każdym innym scenariuszu instytucja musi stosować metodę rezerwową.
   6. Kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania obliczoną zgodnie z metodą pełnego przeglądu i metodą opartą na uprawnieniach określoną w art. 132a ust. 1 i 2 ogranicza się do ważonej ryzykiem kwoty ekspozycji tego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania obliczonej zgodnie z metodą rezerwową.
   7. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu instytucje, które stosują metodę pełnego przeglądu zgodnie z art. 132a ust. 1, mogą obliczać kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do swoich ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania poprzez pomnożenie wartości ekspozycji wynikających z tych ekspozycji obliczonych zgodnie z art. 111 przez wagę ryzyka (RWi*) obliczoną zgodnie z wzorem przedstawionym w art. 132c, o ile spełnione są następujące warunki:
   a) instytucje mierzą wartość posiadanych jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania według kosztu historycznego, lecz wartość aktywów bazowych danego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mierzą według wartości godziwej, jeżeli stosują metodę pełnego przeglądu;
   b) zmiana wartości rynkowej jednostek uczestnictwa lub udziałów, w odniesieniu do których instytucje mierzą wartość według kosztu historycznego, nie zmienia kwoty funduszy własnych tych instytucji ani wartości ekspozycji związanej z tymi posiadanymi jednostkami uczestnictwa lub udziałami.”;

"

63)  dodaje się artykuły w brzmieniu:"

„Artykuł 132a

Metody obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania

   1. W przypadku gdy warunki określone w art. 132 ust. 3 są spełnione, instytucje, które posiadają wystarczające informacje o poszczególnych ekspozycjach bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, dokonują pełnego przeglądu tych ekspozycji, aby obliczyć kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, ważąc ryzykiem wszystkie ekspozycje bazowe przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w taki sposób, jakby znajdowały się one bezpośrednio w posiadaniu tych instytucji.
   2. W przypadku gdy warunki określone w art. 132 ust. 3 są spełnione, instytucje, które nie posiadają wystarczających informacji o poszczególnych ekspozycjach bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, aby zastosować metodę pełnego przeglądu, mogą obliczyć kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do tych ekspozycji zgodnie z limitami określonymi w uprawnieniach przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania oraz w odpowiednich przepisach prawa.

Instytucje przeprowadzają obliczenia, o których mowa w akapicie pierwszym, przy założeniu, że przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w pierwszej kolejności przyjmuje na siebie ekspozycję w największym zakresie dozwolonym w ramach jego uprawnień lub odpowiednich przepisów prawa w odniesieniu do tych ekspozycji, które wiążą się z najwyższym wymogiem w zakresie funduszy własnych, następnie zaś kontynuuje przyjmowanie na siebie ekspozycji w porządku malejącym aż do osiągnięcia maksymalnego łącznego limitu ekspozycji oraz że przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania stosuje dźwignię finansową w największym zakresie dozwolonym w ramach jego uprawnień i odpowiednich przepisów prawa, w stosownych przypadkach.

Instytucje przeprowadzają obliczenia, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z metodami określonymi w niniejszym rozdziale, w rozdziale 5 oraz w sekcjach 3, 4 lub 5 rozdziału 6 niniejszego tytułu.

   3. Na zasadzie odstępstwa od art. 92 ust. 3 lit. d) instytucje, które obliczają kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z ust. 1 lub 2 niniejszego artykułu, mogą obliczyć wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z korektą wyceny kredytowej ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych tego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania jako kwotę równą 50 % wymogu w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do tych ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych obliczonej zgodnie z sekcjami 3, 4 lub 5 rozdziału 6 niniejszego tytułu, stosownie do przypadku.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego instytucja może wyłączyć z obliczania wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z korektą wyceny kredytowej ekspozycje z tytułu instrumentów pochodnych, które to ekspozycje nie podlegałyby temu wymogowi, gdyby instytucja ta przyjęła je na siebie bezpośrednio.

   4. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia, w jaki sposób instytucje powinny obliczać kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem, o której mowa w ust. 2, w przypadku gdy nie jest dostępny co najmniej jeden parametr wejściowy wymagany na potrzeby tego obliczenia.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia … [dziewięć miesięcy po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego].

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjmowanie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 132b

Wyłączenia z metod obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania

   1. Instytucje mogą wyłączać z obliczeń, o których mowa w art. 132, instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, instrumenty dodatkowe w Tier I, ▌ instrumenty w Tier II oraz instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych posiadane przez przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania, które to instrumenty instytucje odliczają zgodnie z, odpowiednio, art. 36 ust. 1, art. 56, 6672e.
   2. Instytucje mogą wyłączyć z obliczeń, o których mowa w art. 132, ekspozycje w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, o których mowa w art. 150 ust. 1 lit. g) i h), i zamiast tego stosować do tych ekspozycji metodę określoną w art. 133.

Artykuł 132c

Sposób traktowania ekspozycji pozabilansowych wobec przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania

   1. Instytucje obliczają kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do swoich pozycji pozabilansowych mogących przekształcić się w ekspozycje w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania poprzez pomnożenie wartości ekspozycji wynikających z tych ekspozycji, obliczonych zgodnie z art. 111, przez następującą wagę ryzyka:
   a) dla wszystkich ekspozycji, w odniesieniu do których instytucje stosują jedną z metod określonych w art. 132a:

20190416-P8_TA-PROV(2019)0369_PL-p0000003.png

gdzie:

20190416-P8_TA-PROV(2019)0369_PL-p0000004.png = waga ryzyka;

i = indeks oznaczający przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania;

RW20190416-P8_TA-PROV(2019)0369_PL-p0000005.png= kwota obliczana zgodnie z art. 132a w odniesieniu do indeksu przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania;

20190416-P8_TA-PROV(2019)0369_PL-p0000006.pngwartość ekspozycji wynikająca z ekspozycji indeksu przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania i;

20190416-P8_TA-PROV(2019)0369_PL-p0000007.png= wartość księgowa aktywów indeksu przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania i; oraz

EQi = wartość księgowa kapitału własnego indeksu przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania i;

   b) w przypadku wszystkich innych ekspozycji, 20190416-P8_TA-PROV(2019)0369_PL-p0000008.png.
   2. Instytucje obliczają wartość ekspozycji w odniesieniu do zobowiązania dotyczącego wartości minimalnej, które spełnia warunki określone w ust. 3 niniejszego artykułu, jako zdyskontowaną aktualną wartość kwoty gwarantowanej przy użyciu czynnika dyskontującego wolnego od ryzyka niewykonania zobowiązania. Instytucje mogą obniżyć wartość ekspozycji w odniesieniu do zobowiązania dotyczącego wartości minimalnej o wszelkie straty uznane w odniesieniu do zobowiązania dotyczącego wartości minimalnej na podstawie mającego zastosowanie standardu rachunkowości.

Instytucje obliczają kwotę ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji pozabilansowych wynikających z zobowiązań dotyczących wartości minimalnej, które spełniają wszystkie warunki określone w ust. 3 niniejszego artykułu, poprzez pomnożenie wartości ekspozycji wynikających z tych ekspozycji przez współczynnik konwersji kredytowej równy 20 % i wagę ryzyka otrzymaną na mocy art. 132 lub 152.

   3. Instytucje określają kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji pozabilansowych wynikających z zobowiązań dotyczących wartości minimalnej zgodnie z ust. 2 w przypadku gdy spełnione są wszystkie następujące warunki:
   a) dana ekspozycja pozabilansowa instytucji jest zobowiązaniem dotyczącym wartości minimalnej w odniesieniu do inwestycji w jednostki uczestnictwa lub udziały jednego lub większej liczby przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, na mocy którego to zobowiązania instytucja ma obowiązek dokonania wypłaty zgodnie z zobowiązaniem dotyczącym wartości minimalnej tylko w przypadku gdy wartość rynkowa ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania sytuuje się poniżej wcześniej określonego progu w co najmniej jednym momencie określonym w umowie;
   b) przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania jest którekolwiek z poniższych:
   (i) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe, zdefiniowane w dyrektywie 2009/65/WE; lub
   (ii) AFI, zdefiniowany w art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/61/UE, który inwestuje wyłącznie w zbywalne papiery wartościowe lub w inne płynne aktywa finansowe, o których mowa w art. 50 ust. 1 dyrektywy 2009/65/WE, w przypadku gdy uprawnienia AFI nie zezwalają mu na zastosowanie dźwigni wyższej niż jest to dozwolone na mocy art. 51 ust. 3 dyrektywy 2009/65/WE;
   c) aktualna wartość rynkowa ekspozycji bazowych danego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania stanowiących podstawę zobowiązania dotyczącego wartości minimalnej bez uwzględniania skutku pozabilansowych zobowiązań dotyczących wartości minimalnej odpowiada aktualnej wartości progu określonego w zobowiązaniu dotyczącym wartości minimalnej lub przekracza tę wartość;
   d) kiedy nadwyżka wartości rynkowej ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania ponad aktualną wartość zobowiązania dotyczącego wartości minimalnej spadnie, instytucja lub inne przedsiębiorstwo w zakresie, w jakim jest ono objęte nadzorem na zasadzie skonsolidowanej, któremu podlega sama instytucja zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą 2013/36/UE lub dyrektywą 2002/87/WE, mogą wpływać na skład ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania lub ograniczać możliwości dalszego obniżania się nadwyżki w inny sposób;
   e) ostatecznym bezpośrednim lub pośrednim beneficjentem zobowiązania dotyczącego wartości minimalnej jest zwykle klient detaliczny zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 11 dyrektywy 2014/65/UE.”;

"

64)  art. 144 ust. 1 lit. g) otrzymuje brzmienie:"

„g) instytucja obliczyła według metody IRB wymogi w zakresie funduszy własnych wynikające z jej własnych oszacowań parametrów ryzyka i jest w stanie przedłożyć sprawozdanie wymagane zgodnie z art. 430;”;

"

65)  art. 152 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 152

Sposób traktowania ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania

   1. Instytucje obliczają kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do swoich ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania poprzez pomnożenie kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, obliczonej zgodnie z metodami określonymi w ust. 2 i 5, przez odsetek jednostek uczestnictwa lub udziałów posiadanych przez te instytucje.
   2. W przypadku gdy warunki określone w art. 132 ust. 3 są spełnione, instytucje, które posiadają wystarczające informacje o poszczególnych ekspozycjach bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, dokonują pełnego przeglądu tych ekspozycji bazowych, aby obliczyć kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, ważąc ryzykiem wszystkie ekspozycje bazowe przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w taki sposób, jakby znajdowały się one bezpośrednio w posiadaniu tych instytucji.
   3. Na zasadzie odstępstwa od art. 92 ust. 3 lit. d) instytucje, które obliczają kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z ust. 1 lub 2 niniejszego artykułu, mogą obliczyć wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z korektą wyceny kredytowej ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych tego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania jako kwotę równą 50 % wymogu w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do tych ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych obliczonej zgodnie z sekcjami 3, 4 lub 5 rozdziału 6 niniejszego tytułu, stosownie do przypadku.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego instytucja może wyłączyć z obliczania wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z korektą wyceny kredytowej ekspozycje z tytułu instrumentów pochodnych, które to ekspozycje nie podlegałyby temu wymogowi, gdyby instytucja ta przyjęła je na siebie bezpośrednio.

   4. Instytucje, które stosują metodę pełnego przeglądu zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu i które spełniają warunki stałego stosowania w niepełnym zakresie zgodnie z art. 150 lub które nie spełniają warunków pozwalających na stosowanie metod określonych w niniejszym rozdziale lub jednej lub większej liczby metod określonych w rozdziale 5 w odniesieniu do wszystkich lub niektórych ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, obliczają kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych strat zgodnie z następującymi zasadami:
   a) w przypadku ekspozycji przypisanych do kategorii ekspozycji kapitałowych, o której mowa w art. 147 ust. 2 lit. e), instytucje stosują uproszczoną metodę ważenia ryzykiem określoną w art. 155 ust. 2;
   b) w przypadku ekspozycji przypisanych do kategorii elementów stanowiących pozycje sekurytyzacyjne, o której mowa w art. 147 ust. 2 lit. f), instytucje stosują sposób traktowania określony w art. 254 w taki sposób, jakby znajdowały się one bezpośrednio w posiadaniu tych instytucji;
   c) w przypadku wszystkich innych ekspozycji bazowych instytucje stosują metodę standardową określoną w rozdziale 2 niniejszego tytułu.

Do celów akapitu pierwszego lit. a), w przypadku gdy instytucja nie jest w stanie dokonać rozróżnienia między ekspozycjami z tytułu niepublicznych instrumentów kapitałowych, giełdowymi ekspozycjami kapitałowymi i innymi ekspozycjami kapitałowymi, instytucja ta traktuje takie ekspozycje jako inne ekspozycje kapitałowe.

   5. W przypadku gdy warunki określone w art. 132 ust. 3 są spełnione, instytucje, które nie posiadają wystarczających informacji o poszczególnych ekspozycjach bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, mogą obliczyć kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do tych ekspozycji zgodnie z metodą opartą na uprawnieniach określoną w art. 132a ust. 2. W przypadku ekspozycji wymienionych w ust. 4 lit. a), b) i c) niniejszego artykułu instytucje stosują jednak metody określone w tych literach.
   6. Z zastrzeżeniem art. 132b ust. 2 instytucje, które nie stosują metody pełnego przeglądu zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu lub metody opartej na uprawnieniach zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu, stosują metodę rezerwową, o której mowa w art. 132 ust. 2.
   7. Instytucje mogą obliczać kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do swoich ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, stosując połączenie metod, o których mowa w niniejszym artykule, o ile spełnione są warunki stosowania tych metod.
   8. Instytucje, które nie posiadają danych lub informacji odpowiednich do obliczenia kwoty ważonej ryzykiem w odniesieniu do przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z metodami określonymi w ust. 2, 3, 4 i 5, mogą opierać się na obliczeniach przeprowadzonych przez osobę trzecią, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:
   a) osobą trzecią jest jedno z poniższych:
   (i) instytucja przyjmująca depozyty lub przyjmująca depozyty instytucja finansowa przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że przedsiębiorstwo to inwestuje wyłącznie w papiery wartościowe i deponuje wszystkie papiery wartościowe w tej instytucji przyjmującej depozyty lub przyjmującej depozyty instytucji finansowej;
   (ii) w przypadku przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania nieobjętych ppkt (i) niniejszej litery – przedsiębiorstwo zarządzające przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że spełnia ono kryteria określone w art. 132 ust. 3 lit. a);
   b) w przypadku ekspozycji innych niż wymienione w ust. 4 lit. a), b) i c) niniejszego artykułu – osoba trzecia przeprowadza obliczenia zgodnie z metodą pełnego przeglądu określoną w art. 132a ust. 1;
   c) w przypadku ekspozycji wymienionych w ust. 4 lit. a), b) i c) – osoba trzecia przeprowadza obliczenia zgodnie z metodami określonymi w tych literach;
   d) poprawność obliczeń przeprowadzonych przez osobę trzecią potwierdził audytor zewnętrzny.

Instytucje, które opierają się na obliczeniach przeprowadzonych przez osobę trzecią, mnożą kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania wynikające z tych obliczeń przez współczynnik wynoszący 1,2.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu drugiego, w przypadku gdy instytucja ma nieograniczony dostęp do szczegółowych obliczeń przeprowadzonych przez osobę trzecią, współczynnik wynoszący 1,2 nie ma zastosowania. Instytucja przekazuje te obliczenia na żądanie swojemu właściwemu organowi.

   9. Do celów niniejszego artykułu stosuje się art. 132 ust. 5 i 6 oraz art. 132b▌.

Do celów niniejszego artykułu art. 132c stosuje się przy użyciu wag ryzyka obliczonych zgodnie z rozdziałem 3 niniejszego tytułu.”;

"

66)   w art. 158 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„9a. Kwota oczekiwanej straty w odniesieniu do zobowiązania dotyczącego wartości minimalnej, które spełnia wszystkie wymogi określone w art. 132c ust. 3, wynosi zero.”;

"

67)   art. 164 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 164

Strata z tytułu niewykonania zobowiązania (LGD)

   1. Instytucje dokonują własnych oszacowań LGD, z zastrzeżeniem wymogów określonych w sekcji 6 niniejszego rozdziału i uzyskania zezwolenia właściwych organów zgodnie z art. 143. Dla ryzyka rozmycia nabytych wierzytelności przyjmuje się wartość LGD równą 75 %. Instytucja może zastosować własne oszacowania LGD, jeżeli jest w stanie w sposób wiarygodny wyodrębnić wartości PD i LGD ze swoich oszacowań EL dla ryzyka rozmycia nabytych wierzytelności.
   2. Ochronę kredytową nierzeczywistą można przyjąć za uznaną w ramach wsparcia indywidualnej ekspozycji lub puli ekspozycji, korygując oszacowania PD lub LGD, z zastrzeżeniem wymogów określonych w art. 183 ust. 1, 2 i 3 oraz uzyskania zezwolenia właściwych organów. Instytucja nie przypisuje ekspozycjom zabezpieczonym gwarancjami skorygowanej wartości PD lub LGD, która powodowałyby, że skorygowana w ten sposób waga ryzyka byłaby niższa niż waga ryzyka porównywalnej ekspozycji bezpośredniej wobec gwaranta.
   3. Do celów art. 154 ust. 2 wartość LGD porównywalnej ekspozycji bezpośredniej wobec dostawcy ochrony, o którym mowa w art. 153 ust. 3, jest równa wartości LGD przypisanej niezabezpieczonemu instrumentowi względem gwaranta lub niezabezpieczonemu instrumentowi dłużnika, w zależności od tego, czy w przypadku niewykonania zobowiązań w czasie trwania zabezpieczonej transakcji zarówno przez gwaranta, jak i dłużnika z dostępnych dowodów i struktury gwarancji wynika, że kwota do odzyskania zależeć będzie od sytuacji finansowej, odpowiednio, gwaranta lub dłużnika.
   4. Średnia wartość LGD ważona ekspozycją dla wszystkich ekspozycji detalicznych zabezpieczonych nieruchomościami mieszkalnymi i nieobjętych gwarancjami rządów centralnych wynosi nie mniej niż 10 %.

Średnia wartość LGD ważona ekspozycją dla wszystkich ekspozycji detalicznych zabezpieczonych nieruchomościami komercyjnymi i nieobjętych gwarancjami rządów centralnych wynosi nie mniej niż 15 %.

   5. Państwa członkowskie wyznaczają organ, który będzie odpowiedzialny za stosowanie ust. 6. Organem tym jest właściwy organ lub wyznaczony organ.

W przypadku gdy organem wyznaczonym przez państwo członkowskie do celów stosowania niniejszego artykułu jest właściwy organ, zapewnia on, aby odpowiednie podmioty i organy krajowe, które mają mandat makroostrożnościowy, były należycie poinformowane o tym, że zamierza on zastosować przepisy niniejszego artykułu, oraz aby były odpowiednio zaangażowane w ocenę trudności w zakresie stabilności finansowej w swoim państwie członkowskim zgodnie z ust. 6.

W przypadku gdy organem wyznaczonym przez państwo członkowskie do celów stosowania niniejszego artykułu nie jest właściwy organ, dane państwo członkowskie przyjmuje przepisy niezbędne do zapewnienia odpowiedniej koordynacji i wymiany informacji między właściwym organem a wyznaczonym organem do celów prawidłowego stosowania niniejszego artykułu. W szczególności organy są zobowiązane do ścisłej współpracy i wymiany wszystkich informacji, które mogą być niezbędne, aby odpowiednio wykonywać obowiązki nałożone na wyznaczony organ na podstawie niniejszego artykułu. Współpraca ta ma na celu unikanie przez właściwy organ i wyznaczony organ wszelkich działań, które się powielają lub są niespójne, oraz zapewnienie należytego uwzględnienia powiązań z innymi środkami, w szczególności środkami podejmowanymi na mocy art. 458 niniejszego rozporządzenia i art. 133 dyrektywy 2013/36/UE.

   6. Na podstawie danych zgromadzonych na mocy art. 430a i na podstawie wszelkich innych odpowiednich wskaźników, jak również z uwzględnieniem przyszłych trendów na rynkach nieruchomości, organ wyznaczony zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu okresowo i co najmniej raz w roku ocenia, czy minimalne wartości LGD, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, są odpowiednie dla ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach mieszkalnych lub na nieruchomościach komercyjnych znajdujących się na jednej lub większej liczbie części terytorium państwa członkowskiego odpowiedniego organu.

W przypadku gdy na podstawie oceny, o której mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, organ wyznaczony zgodnie z ust. 5 stwierdzi, że minimalne wartości LGD, o których mowa w ust. 4, nie są odpowiednie, i jeżeli organ ten uważa, że te nieodpowiednie wartości LGD mogą mieć niekorzystny wpływ na obecną lub przyszłą stabilność finansową w jego państwie członkowskim, może ustanowić wyższe minimalne wartości LGD dla tych ekspozycji znajdujących się na jednej lub większej liczbie części terytorium państwa członkowskiego odpowiedniego organu. Te wyższe minimalne wartości mogą być również stosowane na poziomie jednego lub większej liczby segmentów takich ekspozycji związanego z nieruchomościami.

Przed podjęciem decyzji, o której mowa w niniejszym ustępie, organ wyznaczony zgodnie z ust. 5 powiadamia o tym EUNB i ERRS. W terminie miesiąca od otrzymania tego powiadomienia EUNB i ERRS przekazują swoją opinię zainteresowanemu państwu członkowskiemu. EUNB i ERRS publikują te wartości LGD.

   7. W przypadku gdy organ wyznaczony zgodnie z ust. 5 ustanowi wyższe minimalne wartości LGD zgodnie z ust. 6, instytucje mają sześciomiesięczny okres przejściowy na ich zastosowanie.
   8. EUNB, w ścisłej współpracy z ERRS, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia warunków, które organ wyznaczony zgodnie z ust. 5 ma uwzględniać przy ocenie adekwatności wartości LGD w ramach oceny, o której mowa w ust. 6.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 31 grudnia 2019 r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjmowanie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

   9. W drodze zaleceń zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1092/2010 oraz w ścisłej współpracy z EUNB, ERRS może zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu wydać wytyczne dla organów wyznaczonych dotyczące następujących kwestii:
   a) czynników, które mogłyby »mieć niekorzystny wpływ na obecną lub przyszłą stabilność finansową«, o których mowa w ust. 6; oraz
   b) orientacyjnych poziomów odniesienia, które organ wyznaczony zgodnie z ust. 5 powinien uwzględniać przy określaniu wyższych minimalnych wartości LGD.
   10. Instytucje państwa członkowskiego stosują wyższe minimalne wartości LGD określone przez organy innego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 6 w odniesieniu do wszystkich swoich odpowiednich ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach mieszkalnych lub komercyjnych, znajdujących się na jednej lub większej liczbie części terytorium tego państwa członkowskiego.”;

"

68)  art. 201 ust. 1 lit. h) otrzymuje brzmienie:"

h) kwalifikujący się kontrahenci centralni.;

"

69)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

Artykuł 204a

Uznane rodzaje instrumentów pochodnych na akcje

   1. Instytucje mogą wykorzystywać instrumenty pochodne na akcje, które są swapami przychodu całkowitego lub które mają podobne do nich właściwości ekonomiczne, jako uznaną ochronę kredytową wyłącznie w celu stosowania wewnętrznych instrumentów zabezpieczających.

W przypadku gdy instytucja nabywa ochronę kredytową poprzez swap przychodu całkowitego i księguje płatności netto otrzymane z tytułu swapu jako przychody netto, lecz nie księguje kompensowania zmniejszenia wartości zabezpieczonego składnika aktywów poprzez obniżenie wartości godziwej lub zwiększenie rezerw, taka ochrona kredytowa nie kwalifikuje się jako uznana ochrona kredytowa.

   2. W przypadku gdy instytucja wykorzystuje wewnętrzny instrument zabezpieczający, stosując instrument pochodny na akcje, warunkiem zakwalifikowania wewnętrznego instrumentu zabezpieczającego jako uznanej ochrony kredytowej do celów niniejszego rozdziału jest dokonanie transferu ryzyka kredytowego, przeniesionego do portfela handlowego, na rzecz osoby trzeciej lub osób trzecich.

W przypadku gdy wewnętrzny instrument zabezpieczający został zastosowany zgodnie z akapitem pierwszym, a wymogi określone w niniejszym rozdziale zostały spełnione, do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwot oczekiwanej straty, w przypadku gdy zostają one objęte ochroną kredytową nierzeczywistą, instytucje stosują zasady określone w sekcjach 4–6 niniejszego rozdziału.;

"

70)  w art. 223 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„W przypadku transakcji na instrumentach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym instytucje stosujące metodę określoną w rozdziale 6 sekcja 6 obliczają EVA według następującego wzoru:

20190416-P8_TA-PROV(2019)0369_PL-p0000009.png.”;

"

b)  w ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:"

W przypadku transakcji na instrumentach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym instytucje stosujące metody określone w rozdziale 6 sekcje 3, 4 i 5 uwzględniają efekty ograniczenia ryzyka wynikające z zabezpieczenia zgodnie z przepisami określonymi w sekcjach 3, 4 i 5 rozdziału 6, stosownie do przypadku.”;

"

71)  w art. 272 wprowadza się następujące zmiany:

a)  pkt 6 otrzymuje brzmienie:"

(6) »pakiet zabezpieczający« oznacza grupę transakcji w ramach pojedynczego pakietu kompensowania, w przypadku której dozwolone jest pełne lub częściowe kompensowanie w celu określenia potencjalnej przyszłej ekspozycji według metod określonych w sekcji 3 lub 4 niniejszego rozdziału;”;

"

b)  dodaje się punkt w brzmieniu:"

(7a) »umowa o jednostronne dostarczenie zabezpieczenia« oznacza umowę o dostarczenie zabezpieczenia, zgodnie z którą instytucja jest zobowiązania do przekazania zmiennych depozytów zabezpieczających kontrahentowi, lecz nie jest uprawniona do otrzymania zmiennego depozytu zabezpieczającego od tego kontrahenta lub odwrotnie;”;

"

c)   pkt 12 otrzymuje brzmienie:"

„(12) »bieżąca wartość rynkowa« lub »CMV« oznacza wartość rynkową netto wszystkich transakcji w ramach pakietu kompensowania bez uwzględnienia posiadania lub przekazania jakichkolwiek zabezpieczeń, w przypadku gdy kompensuje się dodatnie i ujemne wartości rynkowe w ramach wyceny CMV;”;

"

d)   dodaje się punkt w brzmieniu:"

(12a) »wartość niezależnego zabezpieczenia netto« ▌oznacza sumę wartości netto zabezpieczenia skorygowanej o współczynnik zmienności, które jest otrzymywane lub przekazywane, w stosownych przypadkach, do pakietu kompensowania innego niż zmienny depozyt zabezpieczający;;

"

72)  w art. 273 wprowadza się następujące zmiany:

a)   ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Instytucje obliczają wartość ekspozycji dla umów wymienionych w załączniku II na podstawie jednej z metod określonych w sekcjach 3–6 zgodnie z niniejszym artykułem.

Instytucja, która nie spełnia warunków określonych w art. 273a ust. 1, nie może stosować metody określonej w sekcji 4. Instytucja, która nie spełnia warunków określonych w art. 273a ust. 2, nie może stosować metody określonej w sekcji 5.

Instytucje mogą stosować łącznie metody określone w sekcjach 3–6 na stałe w ramach grupy. Pojedyncza instytucja nie może na stałe stosować łącznie metod określonych w sekcjach 3–6.”;

"

b)   ust. 6, 78 otrzymują brzmienie:"

„6. Zgodnie z metodami określonymi w sekcjach 3–6 wartość ekspozycji dla danego kontrahenta jest równa sumie wartości ekspozycji obliczonej dla każdego pakietu kompensowania z udziałem takiego kontrahenta.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, w przypadku gdy jedna umowa o dostarczenie zabezpieczenia stosuje się do wielu pakietów kompensowania z udziałem tego kontrahenta, a instytucja stosuje jedną z metod określonych w sekcjach 36 do obliczania wartości ekspozycji tych pakietów kompensowania, wartość ekspozycji oblicza się zgodnie z odpowiednią sekcją.

W odniesieniu do danego kontrahenta wartość ekspozycji dla danego pakietu kompensowania instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym wymienionych w załączniku II obliczana zgodnie z niniejszym rozdziałem jest równa większej z dwóch następujących wartości: zera albo różnicy między sumą wartości ekspozycji z wszystkich pakietów kompensowania z udziałem danego kontrahenta i sumą wartości korekt wyceny kredytowej dla tego kontrahenta uznawanej przez daną instytucję jako poniesiony odpis aktualizujący wartość. Korekty wyceny kredytowej oblicza się, nie uwzględniając jakiejkolwiek korekty z tytułu kompensowania wartości obciążenia przypisanej własnemu ryzyku kredytowemu danej firmy, które już zostało wyłączone z funduszy własnych zgodnie z art. 33 ust. 1 lit. c).

   7. Przy obliczaniu wartości ekspozycji zgodnie z metodami określonymi w sekcjach 3, 4 i 5 instytucje mogą traktować dwa doskonale dopasowane kontrakty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym objęte tą samą umową o kompensowaniu zobowiązań jako pojedynczy kontrakt z referencyjną kwotą główną równą zero.

Do celów akapitu pierwszego dwa kontrakty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym są doskonale dopasowane, gdy spełniają wszystkie następujące warunki:

   a) ich pozycje ryzyka są przeciwne;
   b) ich cechy, z wyjątkiem daty zawarcia transakcji, są identyczne;
   c) przepływy pieniężne w ich ramach w pełni się wzajemnie kompensują.
   8. Instytucje określają wartość ekspozycji w odniesieniu do ekspozycji z tytułu transakcji z długim terminem rozliczenia z wykorzystaniem którejkolwiek z metod określonych w sekcjach 3–6 niniejszego rozdziału, niezależnie od tego, którą metodę dana instytucja wybrała dla instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym oraz transakcji odkupu, transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych lub towarów oraz transakcji z obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia kredytowego. Przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych dla transakcji z długim terminem rozliczenia instytucja stosująca metodę określoną w rozdziale 3 może na stałe przypisać takim transakcjom wagi ryzyka zgodne z metodą określoną w rozdziale 2 niezależnie od istotności tych pozycji.”;

"

c)   dodaje się ustęp w brzmieniu:"

9. W przypadku metod określonych w sekcjach 3–6 niniejszego rozdziału instytucje traktują transakcje, w których stwierdzono szczególne ryzyko korelacji, zgodnie z art. 291 ust. 2, 4, 5 i 6.”;

"

73)  dodaje się artykuły w brzmieniu:"

„Artykuł 273a

Warunki stosowania uproszczonych metod obliczania wartości ekspozycji

   1. Instytucja może obliczyć wartość ekspozycji swoich pozycji w instrumentach pochodnych zgodnie z metodą określoną w sekcji 4, pod warunkiem że zgodnie z przeprowadzaną – z wykorzystaniem danych z ostatniego dnia miesiąca – co miesiąc oceną wielkość prowadzonej przez nią działalności bilansowej i pozabilansowej dotyczącej instrumentów pochodnych jest równa lub mniejsza niż oba z następujących progów:
   a) 10 % całkowitej kwoty aktywów instytucji;
   b) 300 mln EUR.

   2. Instytucja może obliczyć wartość ekspozycji ▌ swoich pozycji w instrumentach pochodnych zgodnie z metodą określoną w sekcji 5, pod warunkiem że zgodnie z przeprowadzaną – z wykorzystaniem danych z ostatniego dnia miesiąca – co miesiąc oceną wielkość prowadzonej przez nią działalności bilansowej i pozabilansowej dotyczącej instrumentów pochodnych jest równa lub mniejsza niż oba z następujących progów:
   a) 5 % całkowitej kwoty aktywów instytucji;
   b) 100 mln EUR.

   3. Do celów ust. 1 i 2 instytucje obliczają wielkość prowadzonej przez siebie działalności bilansowej i pozabilansowej dotyczącej instrumentów pochodnych na podstawie danych z ostatniego dnia każdego miesiąca zgodnie z następującymi wymogami:
   a) pozycje w instrumentach pochodnych wycenia się według ich wartości rynkowych w danym dniu; w przypadku gdy wartość rynkowa pozycji nie jest dostępna w danym dniu, instytucje stosują wartość godziwą dla tej pozycji w danym dniu; w przypadku gdy wartość godziwa i wartość rynkowa pozycji nie są dostępne w danym dniu, instytucje stosują ostatnią dostępną wartość rynkową lub ostatnią dostępną wartość godziwą dla tej pozycji;
   b) wartość bezwzględną pozycji długich w instrumentach pochodnych sumuje się z wartością bezwzględną pozycji krótkich w instrumentach pochodnych;
   c) uwzględnia się wszystkie pozycje w instrumentach pochodnych, z wyjątkiem kredytowych instrumentów pochodnych uznawanych za wewnętrzne instrumenty zabezpieczające przed ekspozycjami na ryzyko kredytowe portfela bankowego.
   4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lub 2, stosownie do przypadku, w przypadku gdy działalność dotycząca instrumentów pochodnych na zasadzie skonsolidowanej nie przekracza progów określonych w ust. 1 lub 2, stosownie do przypadku, instytucja, która jest objęta konsolidacją i która musiałaby stosować metodę określoną w sekcji 3 lub 4, gdyż przekracza te progi na zasadzie indywidualnej, może, z zastrzeżeniem uzyskania zgody właściwych organów, zadecydować o stosowaniu metody, która miałaby zastosowanie na zasadzie skonsolidowanej.
   5. Instytucje zgłaszają właściwym organom, które metody określone w sekcjach 4 lub 5 stosują lub przestają stosować, stosownie do przypadku, do obliczania wartości ekspozycji swoich pozycji w instrumentach pochodnych.
   6. Instytucje nie mogą zawierać transakcji na instrumentach pochodnych, kupować ich lub zbywać jedynie w celu spełnienia któregokolwiek z warunków określonych w ust. 1 i 2 w trakcie comiesięcznej oceny.

Artykuł 273b

Niespełnienie warunków stosowania uproszczonych metod obliczania wartości ekspozycji instrumentów pochodnych

   1. Instytucja, która nie spełnia już jednego lub większej liczby warunków określonych w art. 273a ust. 1 lub 2, niezwłocznie powiadamia o tym właściwy organ.
   2. Instytucja zaprzestaje obliczania wartości ekspozycji swoich pozycji w instrumentach pochodnych zgodnie z sekcjami 4 lub 5, stosownie do przypadku, w ciągu trzech miesięcy od wystąpienia jednej z poniższych sytuacji:
   a) instytucja nie spełnia ▌ warunków określonych w art. 273a ust. 1 lub 2 lit. a), stosownie do przypadku, lub warunków określonych w art. 273a ust. 1 lub 2 lit. b), stosownie do przypadku, przez trzy kolejne miesiące;
   b) instytucja nie spełnia warunków określonych w art. 273a ust. 1 lub 2 lit. a), stosownie do przypadku, lub warunków określonych w art. 273a ust. 1 lub 2 lit. b), stosownie do przypadku, przez ponad sześć z 12 ostatnich miesięcy.
   3. W przypadku gdy instytucja zaprzestała obliczania wartości ekspozycji swoich pozycji w instrumentach pochodnych zgodnie z sekcjami 4 lub 5, stosownie do przypadku, może ona wznowić obliczanie wartości ekspozycji swoich pozycji w instrumentach pochodnych zgodnie z sekcjami 4 lub 5, tylko w przypadku gdy wykaże właściwemu organowi, że wszystkie warunki określone w art. 273a ust. 1 lub 2 były spełnione nieprzerwanie przez okres roku.”;

"

74)  w części trzeciej tytuł II rozdział 6, sekcje 3, 4 i 5 otrzymują brzmienie:"

„Sekcja 3

Metoda standardowa dotycząca ryzyka kredytowego kontrahenta

Artykuł 274

Wartość ekspozycji

   1. Instytucja może obliczyć jedną wartość ekspozycji na poziomie pakietu kompensowania dla wszystkich transakcji objętych umową o kompensowaniu zobowiązań, w przypadku gdy spełnione zostały wszystkie poniższe warunki:
   a) umowa o kompensowaniu zobowiązań należy do jednego z rodzajów umów o kompensowaniu zobowiązań, o których mowa w art. 295;
   b) umowa o kompensowaniu zobowiązań została uznana przez właściwe organy zgodnie z art. 296;
   c) instytucja wypełniła obowiązki określone w art. 297 dotyczące umowy o kompensowaniu zobowiązań ▌.

W przypadku gdy nie został spełniony którykolwiek z warunków określonych w akapicie pierwszym, instytucja traktuje każdą transakcję jako odrębny pakiet kompensowania.

   2. Instytucje obliczają wartość ekspozycji pakietu kompensowania według metody standardowej dotyczącej ryzyka kredytowego kontrahenta w następujący sposób:

20190416-P8_TA-PROV(2019)0369_PL-p0000010.png

gdzie:

RC = koszt odtworzenia obliczony zgodnie z art. 275; oraz

PFE = potencjalna przyszła ekspozycja obliczona zgodnie z art. 278;

α = 1,4.

   3. Górnym limitem wartości ekspozycji pakietu kompensowania, który podlega umowie o dostarczenie zabezpieczenia, jest wartość ekspozycji tego samego pakietu kompensowania, który nie podlega jakiejkolwiek formie umowy o dostarczenie zabezpieczenia.
   4. W przypadku gdy do tego samego pakietu kompensowania ma zastosowanie wiele umów o dostarczenie zabezpieczenia, instytucje przypisują każdą umowę o dostarczenie zabezpieczenia do grupy transakcji w pakiecie kompensowania, do których stosuje się taką umowę o dostarczenie zabezpieczenia, oraz obliczają wartość ekspozycji oddzielnie dla każdej z tych pogrupowanych transakcji.
   5. Instytucje mogą ustalić zerową wartość ekspozycji pakietu kompensowania, jeżeli spełnia on wszystkie poniższe warunki:
   a) pakiet kompensowania składa się wyłącznie ze sprzedanych opcji;
   b) bieżąca wartość rynkowa pakietu kompensowania jest stale ujemna;
   c) instytucja z góry otrzymała premię dla wszystkich opcji zawartych w pakiecie kompensowania, aby zagwarantować wykonanie kontraktów;
   d) pakiet kompensowania nie podlega jakiejkolwiek umowie o dostarczenie zabezpieczenia.
   6. W pakiecie kompensowania instytucja zastępuje transakcję, która jest skończonym liniowym połączeniem nabytych lub sprzedanych opcji kupna lub opcji sprzedaży, wszystkimi pojedynczymi opcjami, które tworzą to liniowe połączenie i które traktuje jako pojedynczą transakcję, do celów obliczenia wartości ekspozycji pakietu kompensowania zgodnie z niniejszą sekcją. Każde takie połączenie opcji traktuje się jako pojedynczą transakcję w pakiecie kompensowania, do którego włączone jest to połączenie do celów obliczenia wartości ekspozycji.
   7. Górnym limitem wartości ekspozycji z tytułu transakcji na kredytowych instrumentach pochodnych stanowiącej pozycję długą w instrumencie bazowym może być kwota zaległej, niezapłaconej premii, pod warunkiem że jest ona traktowana jak odrębny pakiet kompensowania, który nie podlega umowie o dostarczenie zabezpieczenia.

Artykuł 275

Koszt odtworzenia

   1. Instytucje obliczają koszt odtworzenia RC dla pakietów kompensowania nieobjętych umową o dostarczenie zabezpieczenia zgodnie z poniższym wzorem:

20190416-P8_TA-PROV(2019)0369_PL-p0000011.png

   2. Instytucje obliczają koszt odtworzenia dla pojedynczych pakietów kompensowania objętych umową o dostarczenie zabezpieczenia zgodnie z poniższym wzorem:

20190416-P8_TA-PROV(2019)0369_PL-p0000012.png

gdzie:

RC = koszt odtworzenia;

VM = wartość zmiennego depozytu zabezpieczającego netto skorygowana o współczynnik zmienności, która jest regularnie otrzymywana lub przekazywana, stosownie do przypadku, do pakietu kompensowania, aby ograniczyć zmiany CMV pakietu kompensowania;

TH = próg zabezpieczenia, który zgodnie z umową o dostarczenie zabezpieczenia ma zastosowanie do pakietu kompensowania i poniżej którego instytucja nie może żądać dostarczenia zabezpieczenia; oraz

MTA = minimalna kwota transferu, która zgodnie z umową o dostarczenie zabezpieczenia ma zastosowanie do pakietu kompensowania.

   3. Instytucje obliczają koszt odtworzenia dla wielu pakietów kompensowania objętych tą samą umową o dostarczenie zabezpieczenia zgodnie z poniższym wzorem:

20190416-P8_TA-PROV(2019)0369_PL-p0000013.png

gdzie:

RC = koszt odtworzenia;

i = indeks oznaczający pakiety kompensowania objęte jedną umową o dostarczenie zabezpieczenia;

CMVi = CMV pakietu kompensowania i;

VMMA = suma wartości zabezpieczenia skorygowanej o współczynnik zmienności, która jest regularnie otrzymywana lub przekazywana, stosownie do przypadku, do wielu pakietów kompensowania, aby ograniczyć zmiany ich CMV; oraz

NICAMA = suma wartości zabezpieczenia skorygowanej o współczynnik zmienności, która jest otrzymywana lub przekazywana, stosownie do przypadku, do wielu pakietów kompensowania innych niż w przypadku VMMA.

Do celów akapitu pierwszego wartość NICAMA może być obliczana na poziomie transakcji, na poziomie pakietu kompensowania lub na poziomie wszystkich pakietów kompensowania, do których ma zastosowanie umowa o dostarczenie zabezpieczenia, w zależności od poziomu, do którego ma zastosowanie umowa o dostarczenie zabezpieczenia.

Artykuł 276

Uznawanie i sposób traktowania zabezpieczenia

   1. Do celów niniejszej sekcji instytucje obliczają kwoty zabezpieczeń dla VM, VMMA, NICA oraz NICAMA poprzez zastosowanie wszystkich poniższych wymogów:
   a) w przypadku gdy wszystkie transakcje wchodzące w skład pakietu kompensowania wchodzą w skład portfela handlowego, uznawane jest jedynie takie zabezpieczenie, które można uznać zgodnie z art. 197 i 299;
   b) w przypadku gdy pakiet kompensowania zawiera przynajmniej jedną transakcję, która wchodzi w skład portfela bankowego, uznawane jest jedynie takie zabezpieczenie, które można uznać zgodnie z art. 197;
   c) zabezpieczenie otrzymane od kontrahenta uznaje się, nadając mu znak dodatni, a zabezpieczenie przekazane kontrahentowi uznaje się, nadając mu znak ujemny;
   d) skorygowaną o współczyn