Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2018/0043(COD)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0390/2018

Teksty złożone :

A8-0390/2018

Debaty :

PV 17/04/2019 - 24
CRE 17/04/2019 - 24

Głosowanie :

PV 18/04/2019 - 10.12

Teksty przyjęte :

P8_TA(2019)0432

Teksty przyjęte
PDF 360kWORD 104k
Czwartek, 18 kwietnia 2019 r. - Strasburg Wersja tymczasowa
Obligacje zabezpieczone i nadzór publiczny nad obligacjami zabezpieczonymi ***I
P8_TA-PROV(2019)0432A8-0390/2018
Rezolucja
 Tekst skonsolidowany

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie emisji obligacji zabezpieczonych i nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi oraz zmieniającej dyrektywę 2009/65/WE i dyrektywę 2014/59/UE (COM(2018)0094 – C8-0113/2018 – 2018/0043(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0094),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 53 i 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0113/2018),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z 11 lipca 2018 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 20 marca 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 i 39 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0390/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  przyjmuje do wiadomości oświadczenie Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

3.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

(1) Dz.U. C 367 z 10.10.2018, s. 56.


Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 18 kwietnia 2019 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... w sprawie emisji obligacji zabezpieczonych i nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi oraz zmieniającej dyrektywę 2009/65/WE i dyrektywę 2014/59/UE(1)
P8_TC1-COD(2018)0043

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. ▌114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  W art. 52 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE(4) przewidziano bardzo ogólne wymogi dotyczące elementów konstrukcyjnych obligacji zabezpieczonych. Wymogi te mają ograniczony zakres i zgodnie z nimi obligacje zabezpieczone muszą być emitowane przez instytucję kredytową, która ma siedzibę statutową w państwie członkowskim, oraz podlegać szczególnemu nadzorowi publicznemu, jak również mechanizmowi podwójnego regresu. Krajowe ramy dotyczące obligacji zabezpieczonych uwzględniają te kwestie, regulując je bardziej szczegółowo. W tych krajowych ramach zawarto również inne przepisy dotyczące konstrukcji obligacji zabezpieczonych, a w szczególności przepisy regulujące skład puli aktywów stanowiących zabezpieczenie, kryteria uznawania aktywów, możliwość łączenia aktywów w pule, obowiązki w zakresie przejrzystości i sprawozdawczości, jak również przepisy dotyczące ograniczania ryzyka utraty płynności. Stosowane przez państwa członkowskie podejścia do regulacji tych instrumentów również różnią się co do istoty. W kilku państwach członkowskich nie istnieją specjalne krajowe ramy dotyczące obligacji zabezpieczonych. W rezultacie w prawie Unii nie określono jeszcze podstawowych elementów konstrukcyjnych, którymi muszą charakteryzować się obligacje zabezpieczone emitowane w Unii.

(2)  W art. 129 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013(5) ustanowiono dalsze warunki (stanowiące uzupełnienie warunków, o których mowa w art. 52 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE), które należy spełnić, aby uzyskać preferencyjne traktowanie ostrożnościowe w odniesieniu do wymogów kapitałowych, co pozwala instytucjom kredytowym inwestującym w obligacje zabezpieczone na utrzymywanie mniejszego kapitału niż w przypadku inwestowania w inne aktywa. Chociaż te dodatkowe wymogi zwiększają stopień harmonizacji obligacji zabezpieczonych w Unii, to jednak służą one określonemu celowi, a mianowicie zdefiniowaniu warunków uzyskania wspomnianego preferencyjnego traktowania inwestorów nabywających obligacje zabezpieczone, i nie mają zastosowania w oderwaniu od rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

(3)  Inne akty prawa Unii, takie jak rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/61(6), rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35(7) i dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE(8), również odwołują się do definicji podanej w dyrektywie 2009/65/WE jako punktu odniesienia pozwalającego wskazać te obligacje zabezpieczone, które mogą korzystać z preferencyjnego traktowania przewidzianego w tych aktach dla inwestorów nabywających obligacje zabezpieczone. Treść tych aktów jest jednak zróżnicowana w zależności od ich celu i przedmiotu, stąd też termin „obligacje zabezpieczone” nie jest używany konsekwentnie.

(4)  Sposób traktowania obligacji zabezpieczonych – jeśli chodzi o warunki inwestowania w te instrumenty – można zasadniczo uznać za zharmonizowany. Niezharmonizowane pozostają jednak nadal w Unii warunki emisji tych obligacji, co ma szereg konsekwencji. Po pierwsze, preferencyjne traktowanie przyznaje się jednakowo instrumentom, które mogą różnić się pod względem charakteru, a także poziomu ryzyka i ochrony inwestorów. Po drugie, różnice między krajowymi ramami lub brak takich ram, w połączeniu z brakiem wspólnie uzgodnionej definicji obligacji zabezpieczonych, mogłyby stworzyć przeszkody utrudniające rozwój prawdziwie zintegrowanego jednolitego rynku obligacji zabezpieczonych ▌. Po trzecie, zróżnicowanie gwarancji przewidzianych w przepisach krajowych może zagrażać stabilności finansowej w sytuacji, gdy w całej Unii można nabyć pod tą nazwą obligacje zabezpieczone o różnym poziomie ochrony inwestorów i mogą one korzystać z preferencyjnego traktowania ostrożnościowego na podstawie rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i innych przepisów prawa Unii.

(5)  Harmonizacja niektórych aspektów systemów krajowych ze wskazanymi najlepszymi praktykami powinna zatem zapewnić sprawny i nieprzerwany rozwój dobrze funkcjonujących rynków obligacji zabezpieczonych w Unii oraz ograniczyć potencjalne zagrożenia dla stabilności finansowej i jej słabości. Taka oparta na zasadach harmonizacja powinna wyznaczyć wspólny punkt odniesienia dla emisji wszystkich obligacji zabezpieczonych w Unii. Harmonizacja nakłada na wszystkie państwa członkowskie wymóg utworzenia ram dotyczących obligacji zabezpieczonych, co powinno również przyczynić się do sprawniejszego rozwoju rynków obligacji zabezpieczonych w tych państwach członkowskich, w których obecnie taki rynek nie istnieje. Taki rynek stanowiłby stabilne źródło finansowania dla instytucji kredytowych, które dzięki temu miałyby większe możliwości udzielania przystępnych kredytów hipotecznych konsumentom i przedsiębiorstwom, oraz zapewniłby inwestorom dostęp do bezpieczniejszych inwestycji.

(6)  Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego (ERRS) wydała zalecenie(9), w którym zwróciła się do właściwych organów krajowych i Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB) o wskazanie najlepszych praktyk dotyczących obligacji zabezpieczonych oraz zachęciła do harmonizacji krajowych ram. Rada zaleciła także, aby EUNB koordynował działania podejmowane przez krajowe organy nadzoru, zwłaszcza w kwestiach takich jak: jakość i wyodrębnienie puli aktywów stanowiących zabezpieczenie, wyłączenie obligacji zabezpieczonych z masy upadłościowej, ryzyko związane z przyszłą wartością aktywów i zobowiązań, wywierające wpływ na pule aktywów stanowiących zabezpieczenie, jak również ujawnianie składu puli aktywów stanowiących zabezpieczenie. W zaleceniu tym zaapelowano także do EUNB, by przez okres dwóch lat monitorował funkcjonowanie rynku obligacji zabezpieczonych – przyjmując za punkt odniesienia najlepsze praktyki wskazane przez EUNB – w celu oceny konieczności podjęcia działań ustawodawczych oraz by poinformował ERRS i Komisję w przypadku stwierdzenia takiej konieczności.

(7)  W grudniu 2013 r. Komisja skonsultowała się z EUNB zgodnie z art. 503 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

(8)  W odpowiedzi na zalecenie ERRS z dnia 20 grudnia 2012 r. i na wniosek Komisji o konsultację grudnia 2013 r. EUNB przedstawił sprawozdanie dnia 1 lipca 2014 r.(10) W sprawozdaniu tym zalecono zwiększenie konwergencji krajowych ram prawnych, regulacyjnych i nadzorczych dotyczących obligacji zabezpieczonych, aby przyczynić się do dalszego upowszechnienia w Unii jednolitego sposobu traktowania obligacji zabezpieczonych w oparciu o preferencyjną wagę ryzyka.

(9)  Zgodnie z zaleceniami ERRS EUNB monitorował także przez dwa lata funkcjonowanie rynku obligacji zabezpieczonych, przyjmując za punkt odniesienia najlepsze praktyki określone we wspomnianym zaleceniu. Na tej podstawie EUNB sporządził drugie sprawozdanie dotyczące obligacji zabezpieczonych, które przedłożył w dniu 20 grudnia 2016 r. ERRS, Radzie i Komisji(11). W sprawozdaniu tym stwierdzono, że konieczna jest dalsza harmonizacja, aby zapewnić spójniejsze definicje i traktowanie pod względem regulacyjnym obligacji zabezpieczonych w Unii. We wspomnianym sprawozdaniu uznano także, że punktem wyjścia do harmonizacji powinny być istniejące dobrze funkcjonujące rynki w niektórych państwach członkowskich.

(10)  Obligacje zabezpieczone są zwyczajowo emitowane przez instytucje kredytowe. Ze względu na swój charakter instrument ten służy za źródło finansowania kredytów, a udzielanie kredytów na dużą skalę należy do najważniejszych przedmiotów działalności instytucji kredytowych. Dlatego też w przepisach Unii, na podstawie których obligacje zabezpieczone objęto preferencyjnym traktowaniem, wprowadzono wymóg, by obligacje te były emitowane przez instytucje kredytowe.

(11)  Zawężenie grona podmiotów, które mogą emitować obligacje zabezpieczone, do instytucji kredytowych gwarantuje, że emitent tych obligacji będzie posiadał wiedzę niezbędną, aby zarządzać ryzykiem kredytowym związanym z kredytami wchodzącymi w skład puli aktywów stanowiących zabezpieczenie. Takie podejście zapewnia również objęcie emitenta wymogami kapitałowymi, które stanowią gwarancję ochrony inwestorów w mechanizmie podwójnego regresu przyznającego inwestorowi i kontrahentowi instrumentu pochodnego prawo roszczenia zarówno wobec emitenta obligacji zabezpieczonych, jak i w stosunku do aktywów ▌ stanowiących zabezpieczenie. Dzięki ograniczeniu grona podmiotów mogących emitować obligacje zabezpieczone do instytucji kredytowych obligacje zabezpieczone pozostają więc bezpiecznym i wydajnym narzędziem finansowania, przyczyniając się tym samym do ochrony inwestorów i stabilności finansowej, co stanowi ważny cel polityki publicznej leżący w interesie ogólnym. Takie rozwiązanie byłoby również spójne z podejściem stosowanym na dobrze funkcjonujących rynkach krajowych, na których obligacje zabezpieczone emitować mogą wyłącznie instytucje kredytowe.

(12)  Jest zatem właściwe, aby obligacje zabezpieczone mogły być emitowane na mocy przepisów prawa Unii wyłącznie przez instytucje kredytowe zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Wyspecjalizowane hipoteczne instytucje kredytowe raczej nie przyjmują depozytów, lecz innego rodzaju środki podlegające zwrotowi, i w związku z tym spełniają kryteria tej definicji. Z zastrzeżeniem działań pomocniczych dopuszczonych na mocy obowiązującego prawa krajowego wyspecjalizowane hipoteczne instytucje kredytowe to instytucje, które wyłącznie udzielają kredytów hipotecznych i kredytów dla sektora publicznego, co obejmuje finansowanie pożyczek zakupionych od innych instytucji kredytowych. Głównym celem niniejszej dyrektywy jest określenie warunków, na jakich te instytucje kredytowe mogą emitować obligacje zabezpieczone służące za narzędzie finansowania, przez określenie wymogów dotyczących produktu oraz ustanowienie specjalnego nadzoru nad produktem, któremu instytucje te podlegają, aby zapewnić wysoki poziom ochrony inwestorów.

(13)  Istnienie mechanizmu podwójnego regresu stanowi podstawową koncepcję i zasadniczy element wielu istniejących krajowych ram dotyczących obligacji zabezpieczonych, a także jest kluczowym elementem obligacji zabezpieczonych, o których mowa w art. 52 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE. Należy zatem sprecyzować to pojęcie, aby zapewnić, by inwestorom i kontrahentom instrumentów pochodnych w całej Unii przysługiwało – w oparciu o jednolite warunki – roszczenie zarówno wobec emitenta obligacji zabezpieczonych, jak i w stosunku do aktywów ▌ stanowiących zabezpieczenie.

(14)  Zasadniczą cechą obligacji zabezpieczonych powinno być również zapewnienie, aby ▌inwestorzy, którzy nabyli obligacje zabezpieczone, odzyskali zainwestowane środki w terminie zapadalności obligacji. Automatyczne przyspieszenie spłaty w momencie niewywiązania się emitenta z zobowiązania może zmienić miejsce osób, które zainwestowały w obligacje zabezpieczone, w hierarchii wierzycieli. Ważne jest zatem, aby zapewnić, by inwestorzy, którzy nabyli te obligacje, otrzymywali zwrot zainwestowanych środków w terminie określonym w umowie nawet w przypadku niewykonania zobowiązania przez emitenta. Wyłączenie z masy upadłościowej jest zatem bezpośrednio związane z mechanizmem podwójnego regresu i powinno w związku z tym stanowić podstawową cechę ram dotyczących obligacji zabezpieczonych.

(15)  Inną podstawową cechą istniejących krajowych ram dotyczących obligacji zabezpieczonych jest wymóg, by aktywa stanowiące zabezpieczenie były aktywami bardzo wysokiej jakości, aby zapewnić solidność puli aktywów stanowiących zabezpieczenie. Takie aktywa stanowiące zabezpieczenie charakteryzują się określonymi cechami dotyczącymi roszczeń o zapłatę i aktywów zabezpieczających zapewniających pokrycie tych aktywów stanowiących zabezpieczenie. Należy zatem określić ogólne kryteria jakości, które aktywa powinny spełniać, aby uznanymi aktywami stanowiącymi zabezpieczenie. Do uznanych – w kontekście ram dotyczących obligacji zabezpieczonych – aktywów stanowiących zabezpieczenie należy zaliczać aktywa wymienione w art. 129 ust. 1 lit. a)–g) rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Obejmuje to przypadki, w których takie aktywa stanowiące zabezpieczenie nie spełniają już żadnego z wymogów określonych w tych literach, ale traktuje się je jako uznane aktywa stanowiące zabezpieczenie na mocy ust. 1 lit. b), o ile spełniają wymogi niniejszej dyrektywy. Pożyczki udzielane przedsiębiorstwom publicznym lub gwarantowane przez te przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 lit. b) dyrektywy Komisji 2006/111/WE można zaliczyć do uznanych aktywów stanowiących zabezpieczenie, pod warunkiem że te przedsiębiorstwa publiczne świadczą podstawowe usługi publiczne w celu utrzymania krytycznej działalności społecznej. Ponadto przedsiębiorstwa publiczne powinny świadczyć usługi na podstawie koncesji lub zezwolenia organu publicznego, powinny podlegać nadzorowi publicznemu oraz mieć wystarczające dochody gwarantujące ich wypłacalność. W przypadku gdy państwa członkowskie podejmują decyzję o dopuszczeniu aktywów w formie pożyczek dla przedsiębiorstw publicznych lub gwarantowanych przez przedsiębiorstwa publiczne w systemach krajowych, powinny one należycie uwzględnić ewentualny wpływ na konkurencję w odniesieniu do tych aktywów. Niezależnie od struktury własności instytucji kredytowych ani towarzystw ubezpieczeniowych nie powinno się uznawać za przedsiębiorstwa publiczne. W związku z tym ekspozycje wobec instytucji kredytowych należy zakwalifikować jako uznane aktywa stanowiące zabezpieczenie zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a) lub b) niniejszej dyrektywy w zależności od tego, czy spełniają wymogi art. 129 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Ekspozycje wobec zakładów ubezpieczeń również należy zakwalifikować jako uznane aktywa stanowiące zabezpieczenie na mocy art. 6 ust. 1 lit. b) niniejszej dyrektywy. Inne aktywa stanowiące zabezpieczenie charakteryzujące się podobnie wysoką jakością można również zakwalifikować jako uznane na mocy niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że spełniają one wymogi niniejszej dyrektywy, w tym wymogi dotyczące aktywów zabezpieczających stanowiących pokrycie roszczenia o zapłatę. W przypadku rzeczowych aktywów zabezpieczających prawa własności należy zapisać w rejestrze publicznym, aby zapewnić możliwość ich wyegzekwowania. Jeżeli rejestr publiczny nie istnieje, państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia alternatywnej formy poświadczenia własności i roszczeń, która jest porównywalna do poświadczenia, jakie zapewnia publiczny wpis obciążonego składnika aktywów rzeczowych. W przypadku gdy państwa członkowskie korzystają z takiej alternatywnej formy poświadczenia, powinny również przewidzieć procedurę wprowadzania zmian do rejestru praw własności i roszczeń. Państwa członkowskie powinny ▌mieć możliwość wykluczenia niektórych aktywów w swoich ramach krajowych. Aby umożliwić inwestorom nabywającym obligacje zabezpieczone lepszą ocenę ryzyka związanego z programem emisji obligacji zabezpieczonych, państwa członkowskie powinny również określić zasady dywersyfikacji ryzyka w odniesieniu do granulacji i istotnej koncentracji pod względem liczby kredytów lub ekspozycji w puli aktywów stanowiących zabezpieczenie oraz w odniesieniu do liczby kontrahentów. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość decydowania o odpowiednim poziomie granulacji i istotnej koncentracji przewidzianej na mocy prawa krajowego.

(16)  Obligacje zabezpieczone mają szczególne cechy konstrukcyjne, które mają na celu zapewnienie nieprzerwanej ochrony inwestorów. Cechy te obejmują wymóg, zgodnie z którym inwestorom nabywającym obligacje zabezpieczone powinno przysługiwać roszczenie nie tylko wobec emitenta, lecz także w stosunku do aktywów z wydzielonej puli aktywów stanowiących zabezpieczenie. ▌Te wymogi dotyczące struktury produktu różnią się od wymogów ostrożnościowych mających zastosowanie do instytucji kredytowych emitujących obligacje zabezpieczone. Te pierwsze nie powinny koncentrować się na zapewnieniu korzystnej sytuacji ostrożnościowej emitenta, lecz powinny mieć raczej na celu ochronę inwestorów poprzez wprowadzenie szczegółowych wymogów w odniesieniu do obligacji zabezpieczonej jako takiej. Oprócz wprowadzenia szczególnego wymogu stosowania wysokiej jakości aktywów stanowiących zabezpieczenie należy również uregulować wymogi ogólne dotyczące cech puli aktywów stanowiących zabezpieczenie, aby dodatkowo zwiększyć ochronę inwestorów. Wymogi te powinny obejmować szczegółowe przepisy mające na celu ochronę puli aktywów stanowiących zabezpieczenie, takie jak przepisy dotyczące wyodrębniania aktywów stanowiących zabezpieczenie. Wyodrębnienia można dokonać na różne sposoby, np. w bilansie, za pomocą spółki celowej lub w inny sposób. Celem wyodrębnienia aktywów jest ich przeniesienie poza zasięg roszczeń prawnych wierzycieli innych niż posiadacze obligacji zabezpieczonych. Lokalizacja aktywów stanowiących zabezpieczenie powinna również podlegać regulacji, aby zapewnić wykonanie praw przysługujących inwestorom ▌. Ważne jest także, aby państwa członkowskie ustanowiły przepisy dotyczące składu puli aktywów stanowiących zabezpieczenie ▌. W niniejszej dyrektywie należy również określić wymogi dotyczące pokrycia z zastrzeżeniem przysługującego państwom członkowskim prawa do dopuszczania innych sposobów ograniczania ryzyka, np. ryzyka walutowego czy ryzyka stopy procentowej. Należy również określić sposób obliczania stopnia pokrycia oraz warunki, na jakich instrumenty pochodne można włączyć do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie, w celu zapewnienia, by pule aktywów stanowiących zabezpieczenie podlegały jednolitym wysokim standardom jakości w całej Unii. Obliczanie stopnia pokrycia powinno odbywać się zgodnie z zasadą nominalności w odniesieniu do kwoty głównej. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania innej metody obliczania niż zasada nominalności, pod warunkiem że jest ona ostrożniejsza, tzn. nie prowadzi do uzyskania wyższego wskaźnika pokrycia wyrażonego ułamkiem, w którym wyliczona wartość aktywów stanowiących zabezpieczenie jest w liczniku, a wyliczona wartość zobowiązań z tytułu obligacji zabezpieczonych w mianowniku. Państwa członkowskie powinny mieć prawo wprowadzenia wymogu wyższego poziomu nadzabezpieczenia obligacji zabezpieczonych wyemitowanych przez instytucje kredytowe mające siedzibę w danym państwie członkowskim, niż przewidziano w art. 15.

(17)  Szereg państw członkowskich wymaga już, aby podmiot monitorujący pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie wykonywał konkretne zadania związane z jakością uznanych aktywów i zapewniał zgodność z krajowymi wymogami dotyczącymi pokrycia. W celu harmonizacji sposobu traktowania obligacji zabezpieczonych w całej Unii istotne jest zatem jasne określenie zadań i obowiązków podmiotu monitorującego pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie, jeżeli wymóg ustanowienia takiego podmiotu wynika z ram krajowych. Istnienie podmiotu monitorującego pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie nie zwalnia właściwych organów krajowych z obowiązku sprawowania nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi, w szczególności w odniesieniu do zgodności z wymogami przewidzianymi w art. 6–12 i 14–17 niniejszej dyrektywy.

(17a)  W art. 129 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 określono szereg warunków dotyczących obligacji zabezpieczonych, dla których zabezpieczenie ustanowiły podmioty sekurytyzacyjne. Jeden z tych warunków dotyczy zakresu stosowania tego rodzaju aktywu zabezpieczającego i ogranicza stosowanie tego rodzaju struktur do 10 % lub 15 % kwoty obligacji zabezpieczonych pozostających w obrocie. Właściwe organy mogą odstąpić od tego warunku zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013. Z przeprowadzonego przez Komisję przeglądu zasadności tego odstępstwa wynika, że wykorzystywanie instrumentów sekurytyzacji lub obligacji zabezpieczonych jako aktywów zabezpieczających na potrzeby emisji obligacji zabezpieczonych powinno być dozwolone wyłącznie w przypadku innych obligacji zabezpieczonych („wewnątrzgrupowe struktury obejmujące pule obligacji zabezpieczonych”) i należy je dopuścić bez limitów w odniesieniu do kwoty obligacji zabezpieczonych pozostających w obrocie. W celu zagwarantowania optymalnego poziomu przejrzystości pule aktywów stanowiących zabezpieczenie dla zewnętrznie emitowanych obligacji zabezpieczonych nie powinny zawierać obligacji zabezpieczonych emitowanych wewnętrznie przez inne instytucje kredytowe wchodzące w skład danej grupy. Ponadto – ponieważ stosowanie wewnątrzgrupowych struktur obejmujących pule obligacji zabezpieczonych stanowi odstępstwo od limitów dotyczących ekspozycji instytucji kredytowych zgodnie z art. 129 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 – należy przewidzieć wymóg, aby wewnętrznie i zewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone kwalifikowały się do stopnia 1. jakości kredytowej w momencie emisji lub, w przypadku późniejszej zmiany stopnia jakości kredytowej i pod warunkiem uzyskania zgody właściwych organów, do stopnia 2. jakości kredytowej. Jeżeli zewnętrznie lub wewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone przestają spełniać ten wymóg, wewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone nie kwalifikują się już jako uznane aktywa na mocy art. 129 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i w związku z tym zewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone z odnośnej puli aktywów stanowiących zabezpieczenie nie będą podlegać zwolnieniu przewidzianemu w art. 129 ust. 1aa tego rozporządzenia. Jeżeli wewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone nie spełniają już odnośnych wymogów dotyczących stopnia jakości kredytowej, należy je jednak traktować jako uznane aktywa do celów niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że spełniają wszystkie określone w niej wymogi, a zewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone, których aktywami zabezpieczającymi są wewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone lub inne aktywa spełniające wymogi niniejszej dyrektywy, powinny także móc nosić nazwę „europejskie obligacje zabezpieczone”. Państwa członkowskie mogą opcjonalnie zezwolić na korzystanie z takich struktur. Wynika z tego, że aby należące do grupy instytucje kredytowe mające siedzibę w różnych państwach członkowskich mogły skutecznie korzystać z tej możliwości, powinny ją wybrać wszystkie właściwe państwa członkowskie, a następnie transponować odpowiedni przepis do prawa krajowego.

(18)  Małe instytucje kredytowe napotykają trudności przy emisji obligacji zabezpieczonych, gdyż uruchomienie programu emisji obligacji zabezpieczonych często wiąże się z wysokimi kosztami początkowymi. Szczególnie ważną cechą rynku obligacji zabezpieczonych jest również jego płynność, która w dużej mierze zależy od wolumenu obligacji pozostających w obrocie. Wskazane jest zatem dopuszczenie wspólnego finansowania emisji przez co najmniej dwie instytucje kredytowe, aby umożliwić mniejszym instytucjom kredytowym emisję obligacji zabezpieczonych. Umożliwiłoby to kilku instytucjom kredytowym tworzenie puli aktywów stanowiących zabezpieczenie w celu ustanowienia aktywów zabezpieczających na potrzeby obligacji zabezpieczonych emitowanych przez jedną instytucję kredytową oraz ułatwiłoby emisję obligacji zabezpieczonych w tych państwach członkowskich, których rynek nie jest jeszcze dobrze rozwinięty. Wymogi dotyczące stosowania umów w sprawie wspólnego finansowania powinny zapewniać, aby aktywa stanowiące zabezpieczenie będące przedmiotem sprzedaży lub – jeżeli państwo członkowskie dopuściło taką możliwość – przeniesienia na mocy umowy o zabezpieczenie finansowe zgodnie z dyrektywą 2002/47/WE do instytucji kredytowych emitujących obligacje zabezpieczone spełniały przewidziane w prawie Unii wymogi ▌uznawania ▌i wyodrębniania aktywów stanowiących zabezpieczenie.

(20)  Istotnym aspektem obligacji zabezpieczonych jest przejrzystość puli aktywów stanowiących zabezpieczenie tych obligacji, gdyż ułatwia porównywalność i umożliwia inwestorom przeprowadzenie niezbędnej oceny ryzyka. Dyrektywa 2003/71/WE(12) Parlamentu Europejskiego i Rady zawiera przepisy dotyczące sporządzania, zatwierdzania i rozpowszechniania prospektów emisyjnych, które mają być publikowane w związku z publiczną ofertą sprzedaży papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na regulowanym rynku mającym siedzibę lub działającym w państwie członkowskim. Ustawodawcy krajowi i uczestnicy rynku podjęli dotychczas szereg inicjatyw uzupełniających dyrektywę 2003/71/WE i dotyczących informacji, które należy ujawniać inwestorom nabywającym obligacje zabezpieczone. Należy jednak określić w prawie Unii minimalny wspólny poziom informacji, do których inwestorzy powinni mieć dostęp przed zakupem obligacji zabezpieczonych lub w momencie zakupu tych obligacji. Państwom członkowskim należy zezwolić na uzupełnienie tych minimalnych wymogów dodatkowymi przepisami.

(21)  Decydującą rolę w zapewnieniu ochrony inwestorów nabywających obligacje zabezpieczone odgrywa ograniczanie ryzyka utraty płynności wiążącego się z tym instrumentem. Ma to zasadnicze znaczenie dla zapewnienia terminowej spłaty zobowiązań z tytułu obligacji zabezpieczonych. Należy zatem wprowadzić zabezpieczenie przed utratą płynności dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie, aby uwzględnić różne rodzaje ryzyka niedoboru płynności, takie jak niedopasowanie terminów zapadalności i stóp procentowych, wstrzymanie płatności, ryzyko przemieszania aktywów, upływ terminu zapadalności instrumentów pochodnych i innych zobowiązań operacyjnych w trakcie trwania programu emisji obligacji zabezpieczonych. Instytucje kredytowe mogą znaleźć się w sytuacji, w której będą miały trudności ze spełnieniem wymogu w zakresie zabezpieczenia przed utratą płynności dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie, np. w warunkach skrajnych, w których zabezpieczenie przed utratą płynności wykorzystuje się do pokrycia wypływów. Właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 powinny monitorować przestrzeganie wymogu zabezpieczenia przed utratą płynności dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie i w razie konieczności podjąć działania w celu nałożenia na instytucje kredytowe obowiązku przywrócenia tego zabezpieczenia. Zabezpieczenie przed utratą płynności dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie różni się od ogólnych wymogów dotyczących płynności nałożonych na instytucje kredytowe zgodnie z innymi aktami prawa Unii, ponieważ dotyczy bezpośrednio puli aktywów stanowiących zabezpieczenie i ma ograniczać ryzyko utraty płynności związane konkretnie z tą pulą. W celu ograniczenia obciążeń regulacyjnych państwa członkowskie powinny mieć możliwość dopuszczania odpowiedniej interakcji między zabezpieczeniem przed utratą płynności a wymogami dotyczącymi płynności ustanowionymi na mocy innych aktów prawa Unii ▌ i służącymi innym celom niż zabezpieczenie przed utratą płynności dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie. Państwa członkowskie powinny zatem mieć możliwość postanowienia, że do czasu zmiany tych aktów prawa Unii wymóg stosowania zabezpieczenia przed utratą płynności dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie obowiązuje tylko wówczas, gdy na instytucję kredytową nie nałożono na mocy prawa Unii ▌ innego wymogu dotyczącego płynności, przez okres obowiązywania tych innych wymogów. Takie decyzje nie powinny prowadzić do sytuacji, w której instytucje kredytowe są zobowiązane do zabezpieczenia tych samych wypływów różnymi aktywami płynnymi w tym samym okresie. Zgodnie z tym postanowieniem możliwość podjęcia przez państwa członkowskie decyzji o niestosowaniu wymogu dotyczącego zabezpieczenia przed utratą płynności dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie należy jednak poddać ponownej ocenie w kontekście przyszłych zmian dotyczących wymogów w zakresie płynności instytucji kredytowych na mocy prawa Unii, w tym rozporządzenia delegowanego przyjętego zgodnie z art. 460 rozporządzenia (UE) 575/2013. Ryzyku utraty płynności można zapobiec innymi środkami niż aktywa płynne, np. emitując obligacje zabezpieczone o strukturze umożliwiającej przedłużenie terminu zapadalności, w której zdarzenia aktywujące dotyczą niedoboru płynności lub warunków skrajnych. W takim przypadku państwa członkowskie powinny mieć możliwość zezwolenia na obliczenie zabezpieczenia przed utratą płynności na podstawie ostatecznego terminu zapadalności obligacji zabezpieczonej, z uwzględnieniem ewentualnych przedłużeń terminu zapadalności, w przypadku gdy zdarzenia aktywujące dotyczą ryzyka utraty płynności. Ponadto państwa członkowskie powinny móc zezwolić na niestosowanie wymogów dotyczących zabezpieczenia przed utratą płynności dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie w odniesieniu do obligacji zabezpieczonych objętych wymogami dopasowania przepływów pieniężnych, w przypadku gdy płatności przychodzące są wymagane na mocy umowy przed terminem płatności wychodzących i do tego czasu umieszczane w aktywach o wysokiej płynności.

(22)  W szeregu państw członkowskich opracowano innowacyjne konstrukcje profili zapadalności, aby wyeliminować potencjalne ryzyko utraty płynności, w tym ryzyko niedopasowania terminów zapadalności. Struktury te obejmują możliwość przedłużenia planowego terminu zapadalności obligacji zabezpieczonej przez określony czas lub przekazania przepływów pieniężnych z aktywów ▌stanowiących zabezpieczenie bezpośrednio właścicielom obligacji zabezpieczonych. W celu harmonizacji konstrukcji przewidujących możliwość przedłużenia terminu zapadalności w całej Unii istotne jest określenie warunków, na jakich państwa członkowskie mogą dopuścić stosowanie tych konstrukcji, tak aby nie były one zbyt skomplikowane lub nie narażały inwestorów na zwiększone ryzyko. Ważne jest w tym zakresie zapewnienie, by instytucja kredytowa nie mogła przedłużać terminu zapadalności według własnego uznania. Przedłużenie terminu zapadalności powinno być dopuszczalne wyłącznie wówczas, gdy wystąpiły obiektywne i jasno zdefiniowane zdarzenia aktywujące przewidziane w prawie krajowym lub oczekuje się ich wystąpienia w bliskiej przyszłości. Takie zdarzenia aktywujące powinny służyć zapobieganiu przypadkom niewywiązania się z obowiązków, np. w związku z niedoborem płynności, niedoskonałościami rynku lub zakłóceniami na rynku. Przedłużenie terminu mogłoby także ułatwić uporządkowaną likwidację instytucji kredytowych emitujących obligacje zabezpieczone, umożliwiając przedłużenie terminu w przypadku niewypłacalności lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu uniknięcia wyprzedaży aktywów.

(23)  Istnienie ram szczególnego nadzoru publicznego jest jednym z elementów definiujących obligacje zabezpieczone zgodnie z art. 52 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE. W dyrektywie tej nie określono jednak charakteru i istoty tego nadzoru, ani organów, które powinny być odpowiedzialne za jego prowadzenie. Należy zatem zharmonizować elementy składowe takiego nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi oraz wyraźnie określić zadania i obowiązki właściwych organów krajowych prowadzących ten nadzór.

(24)  Ponieważ nadzór publiczny nad obligacjami zabezpieczonymi jest odrębny od nadzoru nad instytucjami kredytowymi w Unii, państwa członkowskie powinny móc wyznaczyć do pełnienia tych odmiennych funkcji nadzorczych właściwy organ krajowy inny niż organ prowadzący ogólny nadzór nad instytucjami kredytowymi. W celu zapewnienia spójności w sprawowaniu nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi w całej Unii należy jednak zobowiązać właściwe organy prowadzące nadzór publiczny nad obligacjami zabezpieczonymi do ścisłej współpracy z właściwymi organami prowadzącymi ogólny nadzór nad instytucjami kredytowymi.

(25)  Nadzór publiczny nad obligacjami zabezpieczonymi powinien wiązać się z udzielaniem instytucjom kredytowym zezwoleń na emisję obligacji zabezpieczonych. Ponieważ do emisji obligacji zabezpieczonych powinny być uprawnione wyłącznie instytucje kredytowe, warunkiem uzyskania takiego zezwolenia powinno być uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności jako instytucja kredytowa. Jako że w państwach członkowskich uczestniczących w Jednolitym Mechanizmie Nadzorczym zadanie wydawania zezwoleń instytucjom kredytowym zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 powierzono Europejskiemu Bankowi Centralnemu, wyłącznie organy wyznaczone na mocy niniejszej dyrektywy powinny być uprawnione do udzielania zezwoleń na emisję obligacji zabezpieczonych i sprawowanie nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi. Ponadto w niniejszej dyrektywie należy zawrzeć przepisy regulujące warunki, na jakich instytucje kredytowe, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności jako instytucja kredytowa na mocy prawa Unii, mogą uzyskać zezwolenie na emisję obligacji zabezpieczonych ▌.

(26)  Zakres zezwolenia powinien być związany z programem emisji obligacji zabezpieczonych ▌. Taki program powinien podlegać nadzorowi na mocy niniejszej dyrektywy. Instytucja kredytowa może prowadzić więcej niż jeden program emisji obligacji zabezpieczonych. W takim przypadku konieczne powinno być uzyskanie odrębnego zezwolenia na każdy program, Program emisji obligacji zabezpieczonych może obejmować więcej niż jedną pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie ▌. Kilka puli aktywów stanowiących zabezpieczenie lub różne emisje (pod różnymi międzynarodowymi kodami identyfikującymi papier wartościowy (ISIN)) w ramach tego samego programu emisji obligacji zabezpieczonych niekoniecznie stanowią odrębne programy emisji tego rodzaju obligacji.

(26a)  Uzyskanie nowego zezwolenia dla już realizowanych programów emisji obligacji zabezpieczonych po wejściu życie nowych przepisów prawa krajowego transponujących niniejszą dyrektywę nie jest wymagane. Instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone powinny jednak spełniać wszystkie wymogi niniejszej dyrektywy. Nadzór nad zgodnością powinny sprawować właściwe organy wyznaczone zgodnie z niniejszą dyrektywą w ramach nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi. Państwa członkowskie mogą udzielać wskazówek dotyczących procedury przeprowadzania oceny zgodności na mocy prawa krajowego po dacie, od której powinny one stosować przepisy transponujące niniejszą dyrektywę. Właściwe organy powinny mieć możliwość dokonania oceny programu emisji obligacji zabezpieczonych i ewentualnej potrzeby zmiany zezwolenia na jego prowadzenie. Taka konieczność zmiany może być uzasadniona istotnymi zmianami modelu biznesowego instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone, np. w wyniku zmiany krajowych ram dotyczących obligacji zabezpieczonych lub decyzji podjętych przez daną instytucję kredytową. Zmiany te można uznać za istotne, jeżeli pociągają za sobą konieczność ponownej oceny warunków, które stanowiły podstawę udzielenia zezwolenia na emisję obligacji zabezpieczonych.

(26b)  Jeżeli państwo członkowskie przewiduje wymóg wyznaczenia specjalnego zarządcy, powinno móc przyjąć przepisy określające jego uprawnienia i wymogi operacyjne. Przepisy te mogą wyłączać możliwość przyjmowania przez specjalnego zarządcę depozytów lub innych środków podlegających zwrotowi od konsumentów i inwestorów detalicznych, lecz uprawniać go do przyjmowania depozytów i innych środków podlegających zwrotowi wyłącznie od inwestorów profesjonalnych.

(27)  W celu zapewnienia przestrzegania obowiązków nałożonych na instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone oraz zagwarantowania podobnego traktowania i przestrzegania przepisów w całej Unii państwa członkowskie należy zobowiązać do ustanowienia kar administracyjnych i innych środków administracyjnych, które są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powinny mieć również możliwość ustanowienia sankcji karnych. Państwa członkowskie, które zdecydują się wprowadzić sankcje karne zamiast kar administracyjnych, powinny powiadomić Komisję o odnośnych przepisach prawa karnego.

(28)  Te kary administracyjne oraz inne środki administracyjne określone przez państwa członkowskie powinny spełniać określone podstawowe wymogi w odniesieniu do adresatów tych kar lub środków, kryteriów, które należy uwzględnić przy ich stosowaniu, spoczywającego na właściwych organach prowadzących nadzór publiczny nad obligacjami zabezpieczonymi obowiązku podawania do publicznej wiadomości informacji o nałożonych karach lub zastosowanych środkach, uprawnień do nakładania kar i wysokości administracyjnych kar pieniężnych, które można nałożyć. Przed podjęciem decyzji nakładającej kary administracyjne lub inne środki administracyjne należy umożliwić danej osobie złożenie wyjaśnień. Państwa członkowskie powinny jednak mieć możliwość przewidzenia wyjątków od prawa do składania wyjaśnień w przypadku innych środków administracyjnych. Takie wyjątki powinny ograniczać się do przypadków bezpośredniego zagrożenia, w których konieczne jest natychmiastowe podjęcie działania, aby zapobiec poniesieniu znacznych szkód przez osoby trzecie, takie jak inwestorzy nabywający obligacje zabezpieczone, lub aby zapobiec znacznej szkodzie dla systemu finansowego lub taką szkodę naprawić. W takim przypadku zainteresowana osoba powinna mieć prawo złożenia wyjaśnień po zastosowaniu danego środka.

(29)  Państwa członkowskie powinny być zobowiązane do zapewnienia, aby właściwe organy prowadzące nadzór publiczny nad obligacjami zabezpieczonymi – przy ustalaniu rodzaju kar administracyjnych lub innych środków administracyjnych i wysokości tych kar – brały pod uwagę wszystkie istotne okoliczności w celu zagwarantowania spójnego stosowania kar administracyjnych lub innych środków administracyjnych we wszystkich państwach członkowskich. Państwa członkowskie mogą uwzględnić środki administracyjne dotyczące przedłużenia terminu zapadalności w ramach konstrukcji przewidujących możliwość przedłużenia tego terminu. Jeżeli państwa członkowskie przewidują takie środki, środki te mogłyby umożliwiać właściwym organom unieważnienie przedłużenia terminu zapadalności i określać warunki takiego unieważnienia, aby zapobiec sytuacji, w której instytucja kredytowa przedłuża termin zapadalności z naruszeniem obiektywnych zdarzeń aktywujących określonych w prawie krajowym, lub w celu zapewnienia stabilności finansowej i ochrony inwestorów.

(30)  W celu wykrywania potencjalnych naruszeń wymogów dotyczących emisji ▌i wprowadzania do obrotu obligacji zabezpieczonych właściwe organy prowadzące nadzór publiczny nad obligacjami zabezpieczonymi powinny posiadać niezbędne uprawnienia dochodzeniowe oraz dysponować skutecznymi mechanizmami zachęcającymi do zgłaszania potencjalnych lub faktycznych naruszeń. Mechanizmy te powinny funkcjonować z poszanowaniem prawa od obrony przysługującego każdej osobie lub każdemu podmiotowi, którzy doświadczają negatywnych konsekwencji w związku ze stosowaniem wspomnianych uprawnień i mechanizmów.

(31)  Właściwe organy sprawujące nadzór publiczny nad obligacjami zabezpieczonymi powinny również posiadać uprawnienia do nakładania kar administracyjnych oraz stosowania innych środków administracyjnych, aby zapewnić możliwie najszerszy zakres działań, jakie mogą być podejmowane w następstwie popełnienia naruszenia, oraz pomóc zapobiegać dalszym naruszeniom, niezależnie od tego, czy takie środki na mocy prawa krajowego kwalifikuje się jako kary administracyjne bądź inne środki administracyjne. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wprowadzenia kar dodatkowych oraz wyższych finansowych kar administracyjnych, niż przewidziano w niniejszej dyrektywie.

(32)  Obowiązujące przepisy krajowe dotyczące obligacji zabezpieczonych charakteryzują się tym, że obligacje zabezpieczone poddano w nich szczegółowej regulacji na poziomie krajowym, a emisje i programy emisji obligacji zabezpieczonych objęto nadzorem, aby zapewnić inwestorom możliwość wyegzekwowania przysługujących im praw z tytułu wyemitowanych obligacji zabezpieczonych. Nadzór ten obejmuje bieżące monitorowanie założeń danego programu, wymogów dotyczących pokrycia oraz jakości puli aktywów stanowiących zabezpieczenie. Zasadniczym elementem systemu ochrony inwestorów jest odpowiedni poziom informacji przekazywanych inwestorom na temat ram prawnych regulujących emisję obligacji zabezpieczonych. Należy zatem zapewnić, aby właściwe organy regularnie publikowały informacje dotyczące krajowych środków transponujących niniejszą dyrektywę oraz informacje o sposobie, w jaki prowadzą nadzór publiczny nad obligacjami zabezpieczonymi.

(33)  Obligacje zabezpieczone oferowane obecnie w Unii są opatrywane krajowymi oznaczeniami i znakami; niektóre z tych oznaczeń i znaków mają już ugruntowaną renomę, a inne nie.▌Rozsądne wydaje się zatem zezwolenie instytucjom kredytowym, które emitują obligacje zabezpieczone w Unii, na stosowanie szczególnego oznaczenia „europejskie obligacje zabezpieczone” przy sprzedaży obligacji zabezpieczonych inwestorom z Unii i z państw trzecich, pod warunkiem że te obligacje zabezpieczone spełniają wymogi określone w niniejszej dyrektywie. Jeżeli obligacje zabezpieczone spełniają również wymogi określone w art. 129 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, należy zezwolić instytucjom kredytowym na stosowanie oznaczenia „europejskie obligacje zabezpieczone (premium)”. Oznaczenie to – świadczące o spełnieniu określonych dodatkowych wymogów, z których wynika wyższa i dobrze rozumiana jakość – może być atrakcyjne nawet w państwach członkowskich mających już oznaczenia krajowe o ugruntowanej renomie. Oba oznaczenia, tj. „europejskie obligacje zabezpieczone” i „europejskie obligacje zabezpieczone (premium)”, mają na celu ułatwienie ▌ inwestorom oceny jakości obligacji zabezpieczonych i tym samym zwiększenie ich atrakcyjności jako instrumentu inwestycyjnego zarówno w Unii, jak i poza nią. Stosowanie tych oznaczeń powinno być jednak dobrowolne, a państwa członkowskie powinny mieć możliwość zachowania dotychczas stosowanych własnych oznaczeń krajowych i ram regulujących ich stosowanie równolegle do oznaczeń „europejskie obligacje zabezpieczone”.

(34)  W celu oceny stosowania niniejszej dyrektywy Komisja powinna – w ścisłej współpracy z EUNB – monitorować rozwój obligacji zabezpieczonych w Unii i złożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat poziomu ochrony inwestorów oraz stanu rozwoju rynków obligacji zabezpieczonych. W sprawozdaniu tym należy również skupić się na rozwoju sytuacji w odniesieniu do aktywów zabezpieczających emisje obligacji zabezpieczonych ▌. Konstrukcje przewidujące możliwość przedłużenia terminu zapadalności są coraz częściej stosowane. Komisja powinna zatem przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z funkcjonowania emisji obligacji zabezpieczonych o strukturze przewidującej możliwość przedłużenia terminu zapadalności oraz o zagrożeniach i korzyściach wynikających z emisji tych obligacji. Uczestnicy rynku i inne podmioty oferują bankom dodatkowy instrument służący finansowaniu gospodarki realnej, tj. nową klasę instrumentów finansowych pod nazwą europejskie zabezpieczone skrypty dłużne – zabezpieczonych aktywami obarczonymi większym ryzykiem niż dług publiczny i hipoteki oraz niestanowiących uznanych aktywów stanowiących zabezpieczenie na mocy niniejszej dyrektywy. Komisja skonsultowała się z EUNB w dniu 3 października 2017 r. w celu oceny zakresu, w jakim europejskie zabezpieczone skrypty dłużne mogłyby wykorzystywać „najlepsze praktyki” określone przez EUNB w odniesieniu do tradycyjnych obligacji zabezpieczonych, określenia odpowiedniego sposobu traktowania ryzyka europejskich zabezpieczonych skryptów dłużnych i potencjalnego wpływu emisji europejskich zabezpieczonych skryptów dłużnych na poziomy obciążenia bilansu banku. W odpowiedzi na to EUNB przedstawił sprawozdanie w dniu 24 lipca 2018 r. Równolegle do sprawozdania EUNB w dniu 12 października 2018. Komisja opublikowała badanie. W badaniu Komisji i sprawozdaniu EUNB stwierdzono, że wymagana jest dalsza ocena, na przykład w odniesieniu do traktowania regulacyjnego. W związku z tym Komisja powinna dalej oceniać, czy ramy prawne dotyczące europejskich zabezpieczonych papierów dłużnych byłyby odpowiednie, i złożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze swoich ustaleń, w stosownych przypadkach wraz z wnioskiem ustawodawczym.

(35)  Obecnie nie istnieje system równoważności na potrzeby uznawania przez Unię obligacji zabezpieczonych wyemitowanych przez instytucje kredytowe w państwach trzecich, z wyjątkiem kontekstu ostrożnościowego, w którym preferencyjne traktowanie w odniesieniu do płynności przyznaje się pod określonymi warunkami niektórym obligacjom z państw trzecich. Komisja powinna zatem – w ścisłej współpracy z EUNB – ocenić potrzebę i zasadność wprowadzenia systemu równoważności dla pochodzących z państw trzecich emitentów obligacji zabezpieczonych i inwestorów nabywających tego rodzaju obligacje. Najpóźniej dwa lata od daty, od której państwa członkowskie mają stosować przepisy transponujące niniejszą dyrektywę, Komisja powinna przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w tej sprawie, dołączając do niego, w stosownym przypadku, wniosek ustawodawczy.

(36)  Obligacje zabezpieczone charakteryzują się tym, że ich planowy termin zapadalności wynosi kilka lat. Należy zatem określić środki przejściowe, by uniknąć negatywnego wpływu na obligacje zabezpieczone ▌ wyemitowane przed dniem ...[Urząd Publikacji: Proszę wstawić datę określoną w art. 32 ust. 1 akapit drugi niniejszej dyrektywy] r. Obligacje zabezpieczone wyemitowane przed tą datą powinny zatem na bieżąco spełniać wymogi określone w art. 52 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE i powinny być zwolnione z większości nowych wymogów ustanowionych w niniejszej dyrektywie. Takie obligacje zabezpieczone powinny nadal móc być określane jako obligacje zabezpieczone, pod warunkiem że ich zgodność z art. 52 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE mającym zastosowanie w dniu ich emisji oraz z mającymi do nich zastosowanie wymogami niniejszej dyrektywy podlega nadzorowi właściwych organów wyznaczonych na mocy niniejszej dyrektywy. Taki nadzór nie powinien obejmować wymogów niniejszej dyrektywy, z których takie obligacje zabezpieczone są zwolnione. W niektórych państwach członkowskich kody ISIN są otwarte przez dłuższy okres, co pozwala na ciągłą emisję obligacji zabezpieczonych pod tym kodem w celu zwiększenia wolumenu (wielkości emisji) danych obligacji zabezpieczonych (emisje ciągłe). Środki przejściowe powinny obejmować ciągłą emisję obligacji zabezpieczonych objętych kodami ISIN otwartymi przed dniem ... [Urząd Publikacji: Proszę wstawić datę określoną w art. 32 ust. 1 akapit drugi niniejszej dyrektywy + jeden dzień] r. z zastrzeżeniem szeregu ograniczeń.

(37)  W związku z wprowadzeniem jednolitych ram dotyczących obligacji zabezpieczonych należy zmienić opis obligacji zabezpieczonych zawarty w art. 52 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE. W dyrektywie 2014/59/UE obligacje zabezpieczone zdefiniowano przez odesłanie do art. 52 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE, a ponieważ opis zawarty w tym artykule powinien zostać zmieniony, należy również zmienić dyrektywę 2014/59/UE. Ponadto, aby uniknąć negatywnych konsekwencji dla obligacji zabezpieczonych wyemitowanych zgodnie z art. 52 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE przed dniem [Urząd Publikacji: Proszę wstawić datę określoną w art. 32 ust. 1 akapit drugi niniejszej dyrektywy] r., do tych obligacji zabezpieczonych należy nadal odnosić się jako do obligacji zabezpieczonych lub należy je nadal definiować jako obligacje zabezpieczone do czasu upływu ich terminu zapadalności. Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 2009/65/WE i 2014/59/UE.

(38)  Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną z dnia 28 września 2011 r. państw członkowskich i Komisji dotyczącą dokumentów wyjaśniających(13) państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji, jednego lub więcej dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione.

(39)  Ponieważ cele niniejszej dyrektywy – ustanowienie wspólnych ram dotyczących obligacji zabezpieczonych, aby zapewnić spójność cech konstrukcyjnych obligacji zabezpieczonych w całej Unii z niższym profilem ryzyka uzasadniającym unijne preferencyjne traktowanie nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie, a ze względu na potrzebę dalszego rozwoju rynku obligacji zabezpieczonych i wsparcia inwestycji transgranicznych w Unii możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną wart. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(39a)  Przeprowadzono konsultacje z Europejskim Bankiem Centralnym, który wydał opinię w dniu 22 sierpnia 2018 r.

(40)  Zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady(14) skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który wydał opinię w dniu ...(15) r. Instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone przetwarzają znaczną liczbę danych osobowych. Takie przetwarzanie powinno być każdorazowo zgodne z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (ogólne rozporządzenie o ochronie danych). Przetwarzanie danych osobowych przez EUNB, jeżeli zgodnie z wymogami dyrektywy prowadzi on centralną bazę danych o karach administracyjnych i innych środkach administracyjnych, które zostały przekazane temu urzędowi przez właściwe organy krajowe, również powinno się odbywać zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

TYTUŁ I

PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejszą dyrektywą ustanawia się następujące przepisy dotyczące ochrony inwestorów, regulujące:

1)  wymogi dotyczące emisji obligacji zabezpieczonych;

2)  cechy konstrukcyjne obligacji zabezpieczonych;

3)  nadzór publiczny nad obligacjami zabezpieczonymi;

4)  wymogi dotyczące publikowania ▌informacji dotyczących obligacji zabezpieczonych.

Artykuł 2

Zakres stosowania

Niniejszą dyrektywę stosuje się do obligacji zabezpieczonych emitowanych przez instytucje kredytowe mające siedzibę w Unii.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie mają następujące definicje:

1)  „obligacja zabezpieczona” oznacza zobowiązanie dłużne wyemitowane przez instytucję kredytową zgodnie z przepisami prawa krajowego transponującymi obowiązkowe wymogi niniejszej dyrektywy i zabezpieczone aktywami stanowiącymi zabezpieczenie, z których właściciele obligacji zabezpieczonych mogą bezpośrednio zaspokoić swoje roszczenia jako wierzyciele uprzywilejowani;

2)  „program emisji obligacji zabezpieczonych” oznacza cechy strukturalne emisji obligacji zabezpieczonych określone przepisami ustawowymi i warunkami umownymi zgodnie z zezwoleniem udzielonym instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone;

3)  „pula aktywów stanowiących zabezpieczenie” oznacza jasno określony zbiór aktywów zabezpieczających zobowiązania do spłaty z tytułu obligacji zabezpieczonych, wyodrębnionych od innych aktywów będących w posiadaniu instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone;

3a)  „aktywa stanowiące zabezpieczenie” oznaczają aktywa wchodzące w skład puli aktywów stanowiących zabezpieczenie;

3b)  „aktywa zabezpieczające” oznaczają aktywa rzeczowe i aktywa w postaci ekspozycji zabezpieczających aktywa stanowiące zabezpieczenie;

3c)  „wyodrębnienie” oznacza działania prowadzone przez instytucję kredytową emitującą obligacje zabezpieczone polegające na identyfikacji aktywów stanowiących zabezpieczenie oraz na ich umieszczeniu poza zasięgiem prawnym wierzycieli innych niż inwestorzy nabywający obligacje zabezpieczone i kontrahenci instrumentów pochodnych;

4)  „instytucja kredytowa” oznacza instytucję kredytową zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

5)  „wyspecjalizowana hipoteczna instytucja kredytowa” oznacza instytucję kredytową, która finansuje udzielane przez siebie kredyty wyłącznie lub głównie poprzez emisję obligacji zabezpieczonych oraz która na mocy prawa jest uprawniona wyłącznie do udzielania kredytów hipotecznych i kredytów na rzecz sektora publicznego i nie jest uprawniona do przyjmowania depozytów, lecz przyjmuje od ludności innego rodzaju środki podlegające zwrotowi;

6)  „automatyczny przedterminowy wykup obligacji zabezpieczonej” oznacza sytuację, w której obligacja zabezpieczona automatycznie staje się natychmiastowo wymagalna i płatna w przypadku niewypłacalności lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji emitenta, a inwestorowi, który nabył daną obligację, przysługuje wiążące roszczenie o zwrot środków wcześniej niż w pierwotnym terminie zapadalności;

7)  „wartość rynkowa” oznacza – do celów nieruchomości – wartość rynkową zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

8)  „wartość bankowo-hipoteczna” oznacza – do celów nieruchomości – bankowo-hipoteczną wartość nieruchomości zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 74 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

10)  „aktywa podstawowe” oznaczają dominujące aktywa stanowiące zabezpieczenie, które decydują o charakterze tej puli;

11)  „aktywa zastępcze” oznaczają aktywa, które przyczyniają się do spełnienia wymogów dotyczących pokrycia, inne niż aktywa podstawowe;

12)  „nadzabezpieczenie” oznacza cały ustawowy, umowny lub dobrowolny poziom zabezpieczenia, który wykracza poza wymóg dotyczący pokrycia ▌ określony w art. 15;

13)  „wymogi dotyczące dopasowania przepływów pieniężnych” oznaczają przepisy nakładające obowiązek dopasowania przepływów pieniężnych między wymagalnymi aktywami i zobowiązaniami poprzez umowne zapewnienie, by wymagane płatności od kredytobiorców i kontrahentów instrumentów pochodnych były wymagalne przed dokonaniem płatności na rzecz inwestorów, którzy nabyli obligacje zabezpieczone, i kontrahentów instrumentów pochodnych, by te kwoty ▌ były co najmniej równe pod względem wartości kwotom przypadającym do zapłaty na rzecz inwestorów, którzy nabyli obligacje zabezpieczone, i kontrahentów instrumentów pochodnych, oraz by kwoty otrzymane od kredytobiorców i kontrahentów instrumentów pochodnych były umieszczane w puli aktywów stanowiących zabezpieczenie zgodnie z art. 16. ust. 3 niniejszej dyrektywy do czasu wymagalności płatności na rzecz inwestorów, którzy nabyli obligacje zabezpieczone, i kontrahentów instrumentów pochodnych;

14)  „wypływ płynności netto” oznacza wszystkie wypływy płatności wymagalne w danym dniu kalendarzowym, w tym płatności z tytułu kwoty głównej i odsetek oraz płatności z tytułu instrumentów pochodnych w ramach programu emisji obligacji zabezpieczonych, po odliczeniu wszystkich wpływów płatności wymagalnych w tym samym dniu kalendarzowym w odniesieniu do roszczeń dotyczących aktywów stanowiących zabezpieczenie;

15)  „struktura przewidująca możliwość przedłużenia terminu zapadalności” oznacza mechanizm, który przewiduje możliwość przedłużenia planowego terminu zapadalności obligacji zabezpieczonych o wcześniej określony czas oraz w przypadku wystąpienia konkretnego zdarzenia aktywującego;

16)  „nadzór publiczny nad obligacjami zabezpieczonymi” oznacza nadzór nad programami emisji obligacji zabezpieczonych zapewniający zgodność z wymogami mającymi zastosowanie do emisji obligacji zabezpieczonych oraz egzekwowanie tych wymogów;

17)  „specjalny zarządca” oznacza osobę lub podmiot wyznaczone do zarządzania programem emisji obligacji zabezpieczonych w przypadku niewypłacalności instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone w ramach tego programu lub w przypadku uznania takiej instytucji kredytowej za będącą na progu upadłości lub zagrożoną upadłością zgodnie z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE lub, w wyjątkowych okolicznościach, gdy odpowiedni właściwy organ stwierdzi poważne zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania danej instytucji kredytowej;

17a)  „restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja” oznacza restrukturyzację i uporządkowaną likwidację zgodnie z definicją w art. 2 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 2014/59/UE;

18)  „grupa” oznacza grupę zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 137 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

TUTUŁ II

CECHY KONSTRUKCYJNE OBLIGACJI ZABEZPIECZONYCH

Rozdział 1

Podwójny regres i wyłączenie z masy upadłościowej

Artykuł 4

Podwójny regres

1.  Państwa członkowskie ustanawiają przepisy, na mocy których inwestorom, którzy nabyli obligacje zabezpieczone, i kontrahentom instrumentów pochodnych, które spełniają wymogi art. 11, przysługują następujące roszczenia:

a)  roszczenie wobec instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone;

b)  w przypadku niewypłacalności lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone – roszczenie uprzywilejowane dotyczące kwoty głównej i wszelkich narosłych i przyszłych odsetek z tytułu aktywów stanowiących zabezpieczenie;

c)  w przypadku niewypłacalności instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone oraz w przypadku gdy roszczenie uprzywilejowane, o którym mowa w lit. b), nie może być w pełni zaspokojone – roszczenie wobec masy upadłościowej tej instytucji kredytowej, które ma taki sam stopień uprzywilejowania jak roszczenia zwykłych niezabezpieczonych wierzycieli instytucji kredytowej ustalonych zgodnie z krajowymi przepisami regulującymi stopień uprzywilejowania w zwykłym postępowaniu upadłościowym.

2.  Roszczenia, o których mowa w ust. 1, ograniczone są do pełnej wysokości zobowiązań płatniczych z tytułu obligacji zabezpieczonych.

3.  Do celów ust. 1 lit. c) w przypadku niewypłacalności wyspecjalizowanej hipotecznej instytucji kredytowej państwa członkowskie mogą ustanowić przepisy przyznające inwestorom, którzy nabyli obligacje zabezpieczone, i kontrahentom instrumentów pochodnych, które spełniają wymogi art. 11, roszczenie uprzywilejowane w stosunku do roszczenia zwykłych niezabezpieczonych wierzycieli tej wyspecjalizowanej hipotecznej instytucji kredytowej ustalonych zgodnie z krajowymi przepisami regulującymi stopień uprzywilejowania w zwykłym postępowaniu upadłościowym.

Artykuł 5

Wyłączenie obligacji zabezpieczonych z masy upadłościowej

Państwa członkowskie zapewniają, aby zobowiązania płatnicze z tytułu obligacji zabezpieczonych nie podlegały automatycznemu przyśpieszeniu ich spłaty z chwilą stwierdzenia niewypłacalności instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone lub z chwilą wszczęcia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tej instytucji kredytowej.

Rozdział 2

Pula aktywów stanowiących zabezpieczenie i pokrycie

SEKCJA I

UZNANE AKTYWA

Artykuł 6

Uznane aktywa stanowiące zabezpieczenie

1.  Państwa członkowskie powinny przewidzieć wymóg, aby obligacje zabezpieczone były przez cały czas zabezpieczone:

a)  uznanymi aktywami, o których mowa w art. 129 ust. 1 lit. a)–g) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, pod warunkiem że instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone spełnia wymogi określone w art. 129 ust. 1a–3 tego rozporządzenia;

b)  wysokiej jakości aktywami stanowiącymi zabezpieczenie, które gwarantują , aby instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone przysługiwało roszczenie o zapłatę, o którym mowa w ust. 2, zabezpieczone aktywami zabezpieczającymi, jak określono w ust. 3; lub

c)  aktywami w postaci pożyczek udzielonych przedsiębiorstwom publicznym lub gwarantowanych przez te przedsiębiorstwa zgodnie z art. 2 lit. b) dyrektywy Komisji 2006/111/WE z zastrzeżeniem ust. 4.

2.  Roszczenie o zapłatę, o którym mowa w ust. 1 lit. b), spełnia następujące wymogi prawne:

a)  składnik aktywów stanowi roszczenie o zapłatę środków pieniężnych o minimalnej wartości stale możliwej do ustalenia, ważne zgodnie z prawem i możliwe do wyegzekwowania, nieobjęte warunkami innymi niż warunek, by termin zapadalności upływał w przyszłości, a roszczenie było zabezpieczone hipoteką, obciążeniem, zastawem lub inną gwarancją;

b)  hipoteka, obciążenie, zastaw lub inna gwarancja zabezpieczająca roszczenie o zapłatę są możliwe do wyegzekwowania;

c)  spełniono wszystkie wymogi prawne warunkujące ustanowienie hipoteki, obciążenia, zastawu lub gwarancji stanowiących zabezpieczenie roszczenia o zapłatę;

d)  hipoteka, obciążenie, zastaw lub gwarancja stanowiące zabezpieczenie roszczenia o zapłatę umożliwiają instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone odzyskanie wartości roszczenia bez zbędnej zwłoki.

▌Państwa członkowskie wymagają, aby instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone oceniały możliwość wyegzekwowania roszczenia o zapłatę i aktywów zabezpieczających, zanim włączą je do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie.

3.  Aktywa zabezpieczające, o których mowa w ust. 1 lit. b), spełniają jeden z poniższych wymogów:

a)  w przypadku aktywów rzeczowych istnieją normy wyceny powszechnie akceptowane przez ekspertów i odpowiednie dla danego składnika aktywów rzeczowych, a także istnieje publiczny rejestr, w którym zapisane są prawa własności i roszczenia dotyczące aktywów rzeczowych;

b)  w przypadku aktywów w postaci ekspozycji bezpieczeństwo i solidność kontrahenta ekspozycji wynika z uprawnień do poboru podatków lub ze stałego nadzoru publicznego nad kondycją operacyjną i wypłacalnością kontrahenta.

Zabezpieczające aktywa rzeczowe, o których mowa w lit. a), przyczyniają się do pokrycia zobowiązań z tytułu obligacji zabezpieczonych do wysokości mniejszej z następujących wartości: kwoty głównej zastawów traktowanych łącznie ze wszystkimi wcześniejszymi zastawami i 70 % wartości tych zabezpieczających aktywów rzeczowych. Zabezpieczające aktywa rzeczowe, o których mowa w lit. a), uznawane zgodnie z ust. 1 lit. a), nie muszą spełniać wymogu limitu 70 % ani limitów określonych w art. 129 ust. 1 lit. a)–g) rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Jeżeli nie istnieje publiczny rejestr dla danego składnika aktywów rzeczowych do celów lit. a) niniejszego ustępu, państwa członkowskie mogą przewidzieć alternatywną formę poświadczenia praw własności i roszczeń dotyczących tego składnika aktywów rzeczowych, pod warunkiem że będzie ona porównywalna z ochroną zapewnianą przez rejestr publiczny w takim sensie, że zgodnie z prawem danego państwa członkowskiego umożliwia ona zainteresowanym osobom trzecim dostęp do informacji dotyczących identyfikacji obciążonych aktywów rzeczowych, nadania praw własności, udokumentowania i nałożenia obciążeń oraz możliwości wyegzekwowania zabezpieczeń wierzytelności.

4.  Do celów ust. 1 lit. c) obligacje zabezpieczone znajdujące pokrycie w pożyczkach udzielonych przedsiębiorstwom publicznym lub gwarantowanych przez takie przedsiębiorstwa jako aktywa podstawowe są objęte nadzabezpieczeniem w wysokości co najmniej 10 %, zdefiniowanym w art. 3 pkt 12, oraz spełniają wszystkie następujące warunki:

a)  przedsiębiorstwa publiczne świadczą podstawowe usługi publiczne na podstawie licencji, umowy koncesji lub innej formy powierzenia zadań przez organ publiczny;

b)  przedsiębiorstwa publiczne są objęte nadzorem publicznym;

c)  przedsiębiorstwa publiczne mają wystarczające uprawnienia do generowania dochodu, zapewnione takim przedsiębiorstwom publicznym przez:

(i)  odpowiednią elastyczność w pobieraniu i zwiększaniu opłat i należności za świadczone usługi w celu zapewnienia przedsiębiorstwu stabilności finansowej i wypłacalności,

(ii)  otrzymywanie wystarczających dotacji ustawowych służących zapewnieniu stabilności finansowej i wypłacalności w zamian za świadczenie podstawowych usług publicznych lub

(iii)  zawarcie z organem publicznym umowy o przeniesieniu zysków i strat.

5.  Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące metod i procedury wyceny aktywów rzeczowych wykorzystywanych jako aktywa zabezpieczające, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b). Przepisy te zapewniają przynajmniej:

a)  dla każdego składnika zabezpieczających aktywów rzeczowych – że w momencie włączenia składnika aktywów stanowiących zabezpieczenie do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie istnieje bieżąca wycena równa lub niższa od wartości rynkowej lub bankowo-hipotecznej;

b)  że wycenę przeprowadza rzeczoznawca mający niezbędne kwalifikacje, umiejętności i doświadczenie oraz

c)  że rzeczoznawca jest niezależny od uczestników procesu podejmowania decyzji kredytowych, w ocenie wartości aktywów zabezpieczających nie bierze pod uwagę elementów spekulacyjnych oraz dokumentuje wartość aktywów zabezpieczających w przejrzysty i zrozumiały sposób.

6.   Państwa członkowskie wymagają od instytucji kredytowych emitujących obligacje zabezpieczone wprowadzenia procedur monitorowania, czy aktywa rzeczowe wykorzystywane jako aktywa zabezpieczające, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), są odpowiednio ubezpieczone od ryzyka powstania straty lub szkody, a roszczenie wynikające z ubezpieczenia jest wyodrębnione zgodnie z art. 12.

7.  ▌Państwa członkowskie wymagają od instytucji kredytowych emitujących obligacje zabezpieczone dokumentowania aktywów stanowiących zabezpieczenie, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), oraz zgodności ich polityki kredytowej z niniejszym artykułem.

8.  Państwa członkowskie ustanawiają przepisy zapewniające dywersyfikację ryzyka w puli aktywów stanowiących zabezpieczenie pod względem granulacji i istotnej koncentracji aktywów niewymienionych wśród aktywów uznawanych zgodnie z ust. 1 lit. a).

Artykuł 7

Aktywa zabezpieczające zlokalizowane poza Unią

1.  Z zastrzeżeniem ▌ust. 2 państwa członkowskie mogą zezwolić instytucjom kredytowym emitującym obligacje zabezpieczone na włączenie do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie aktywów zabezpieczających znajdujących pokrycie w aktywach zabezpieczających zlokalizowanych poza Unią.

2.  Jeżeli państwa członkowskie zezwolą na włączenie aktywów, o których mowa w ust. 1, zapewniają ochronę inwestorów, wymagając od instytucji kredytowych weryfikowania, czy te aktywa zabezpieczające spełniają wszystkie wymogi określone w art. 6. Państwa członkowskie zapewniają, aby te aktywa zabezpieczające dawały podobny poziom bezpieczeństwa jak aktywa zabezpieczające zlokalizowane w Unii, a realizacja tych aktywów zabezpieczających była możliwa do wyegzekwowania na drodze prawnej ze skutkiem równoważnym z realizacją aktywów zabezpieczających zlokalizowanych w Unii.

Artykuł 8

Wewnątrzgrupowe struktury obejmujące pule obligacji zabezpieczonych

Państwa członkowskie mogą ustanowić przepisy dotyczące wykorzystania wewnątrzgrupowych struktur obejmujących obligacje zabezpieczone wyemitowane przez instytucję kredytową należącą do grupy („wewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone”) jako aktywów stanowiących zabezpieczenie na potrzeby zewnętrznej emisji obligacji zabezpieczonych przez inną instytucję kredytową należącą do tej samej grupy („zewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone”). Przepisy te zawierają przynajmniej następujące wymogi:

a)  wewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone sprzedaje się instytucji kredytowej, która emituje zewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone;

b)  wewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone wykorzystuje się jako aktywa stanowiące zabezpieczenie w puli aktywów stanowiących zabezpieczenie na potrzeby zewnętrznie emitowanych obligacji zabezpieczonych i nie ujmuje się ich w bilansie instytucji kredytowej, która emituje zewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone▌;

ba)  pula aktywów stanowiących zabezpieczenie zewnętrznie emitowanych obligacji zabezpieczonych zawiera wyłącznie wewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone wyemitowane przez pojedynczą instytucję kredytową z danej grupy;

c)  instytucja kredytowa, która emituje zewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone, zamierza sprzedać je inwestorom spoza grupy;

d)  zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone w momencie emisji kwalifikują się do stopnia 1. jakości kredytowej, o którym mowa w części trzeciej tytuł II rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, i znajdują pokrycie w uznanych aktywach stanowiących zabezpieczenie, o których mowa w art. 6;

da)  w przypadku transgranicznych wewnątrzgrupowych struktur obejmujących pule obligacji zabezpieczonych aktywa stanowiące zabezpieczenie wewnętrznie emitowanych obligacji zabezpieczonych spełniają wymogi uznania i pokrycia dotyczące zewnętrznie emitowanych obligacji zabezpieczonych.

Do celów akapitu pierwszego lit. d) właściwe organy mogą zezwolić, by w wewnątrzgrupowej strukturze obejmującej pule obligacji zabezpieczonych dalej wykorzystywano obligacje zabezpieczone kwalifikujące się do stopnia 2. jakości kredytowej po zmianie obniżającej jakość kredytową, pod warunkiem że właściwe organy stwierdzą, że zmiana stopnia jakości kredytowej nie wynika z naruszenia wymogów uzyskania zezwolenia określonych w przepisach krajowych transponujących art. 19 ust. 2. Właściwe organy powiadamiają następnie EUNB o każdej decyzji podjętej na podstawie niniejszego akapitu.

Artykuł 9

Wspólne finansowanie

1.  Państwa członkowskie zezwalają na stosowanie uznanych aktywów stanowiących zabezpieczenie utworzonych przez instytucję kredytową i nabytych przez instytucję kredytową emitującą obligacje zabezpieczone jako aktywów ▌stanowiących zabezpieczenie na potrzeby emisji obligacji zabezpieczonych▌. Państwa członkowskie regulują takie nabywanie, aby zapewnić spełnienie wymogów określonych w art. 6 i 12.

2.  W uzupełnieniu wymogu określonego w ust. 1 państwa członkowskie mogą zezwolić na przeniesienia na mocy umów o zabezpieczenie finansowe zgodnie z dyrektywą 2002/47/WE.

Państwa członkowskie mogą również zezwolić na wykorzystanie aktywów utworzonych przez przedsiębiorstwo niebędące instytucją kredytową jako aktywów stanowiących zabezpieczenie. Jeżeli państwa członkowskie skorzystają z tej możliwości, wymagają, aby instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone oceniła standardy przyznawania kredytu przedsiębiorstwa, od którego nabywa te aktywa stanowiące zabezpieczenie, lub sama gruntownie oceniła zdolność kredytową kredytobiorcy.

Artykuł 10

Skład puli aktywów stanowiących zabezpieczenie

Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów, ustanawiając przepisy dotyczące składu pul aktywów stanowiących zabezpieczenie. Przepisy te w stosownych przypadkach określają warunki, na których instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone mogą włączyć do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie aktywa podstawowe o różnych właściwościach pod względem cech konstrukcyjnych, okresu życia aktywów lub profilu ryzyka.

Artykuł 11

Instrumenty pochodne w puli aktywów stanowiących zabezpieczenie

1.  Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów, zezwalając na włączenie instrumentów pochodnych do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie tylko wtedy, gdy spełnione są przynajmniej następujące wymogi:

a)  instrumenty pochodne włącza się do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie wyłącznie do celów zabezpieczenia przed ryzykiem, ich wolumen dostosowuje się w razie zmniejszenia zabezpieczanego ryzyka i usuwa się je, gdy zabezpieczane ryzyko przestaje istnieć;

b)  instrumenty pochodne są wystarczająco udokumentowane;

c)  instrumenty pochodne są wyodrębnione zgodnie z art. 12;

d)  kontraktów na instrumenty pochodne nie można rozwiązać z chwilą stwierdzenia niewypłacalności instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone lub z chwilą wszczęcia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tej instytucji kredytowej;

e)  instrumenty pochodne spełniają przepisy ustanowione zgodnie z ust. 2.

2.  Do celów zapewnienia zgodności z wymogami wymienionymi w ust. 1 państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące instrumentów pochodnych w puli aktywów stanowiących zabezpieczenie.

Przepisy te określają w odpowiednim zakresie:

a)  kryteria uznawania kontrahentów będących stroną transakcji zabezpieczających;

b)   niezbędne dokumenty, które należy dostarczyć w odniesieniu do instrumentów pochodnych.

Artykuł 12

Wyodrębnienie ▌aktywów stanowiących zabezpieczenie

1.  Państwa członkowskie ustanawiają przepisy regulujące wyodrębnienie aktywów ▌ stanowiących zabezpieczenie. Przepisy te przewidują co najmniej następujące wymogi:

a)  wszystkie aktywa stanowiące zabezpieczenie są stale możliwe do zidentyfikowania przez instytucję kredytową emitującą obligacje zabezpieczone;

b)  instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone wyodrębniła wszystkie aktywa stanowiące zabezpieczenie w sposób prawnie wiążący i możliwy do wyegzekwowania na drodze prawnej;

c)  wszystkie aktywa stanowiące zabezpieczenie są chronione przed wszelkimi roszczeniami osób trzecich oraz nie wchodzą w skład masy upadłościowej instytucji kredytowej emitującej obligacje ubezpieczone do czasu zaspokojenia roszczenia uprzywilejowanego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. b).

Do celów akapitu pierwszego ▌aktywa stanowiące zabezpieczenie obejmują wszelkie zabezpieczenia otrzymane w związku z pozycjami w instrumentach pochodnych.

2.  Wyodrębnienie aktywów ▌stanowiących zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązuje również w przypadku niewypłacalności lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone.

Artykuł 13

Podmiot monitorujący pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie

1.  Państwa członkowskie mogą zobowiązać instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone do wyznaczenia podmiotu monitorującego pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie w celu bieżącego monitorowania puli aktywów stanowiących zabezpieczenie pod kątem spełniania wymogów określonych w art. 6–12 i 14–17.

2.  Jeżeli państwa członkowskie skorzystają z możliwości przewidzianej w ust. 1, ustanawiają przepisy dotyczące co najmniej następujących aspektów:

a)  wyznaczania i odwoływania podmiotu monitorującego pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie;

b)  wszelkich kryteriów uznawania podmiotu monitorującego pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie;

c)  roli i obowiązków podmiotu monitorującego pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie, w tym w przypadku niewypłacalności lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone;

d)  obowiązku składania sprawozdań właściwym organom wyznaczonym zgodnie z art. 18 ust. 2;

e)  prawa dostępu do informacji niezbędnych do wykonywania obowiązków spoczywających na podmiocie monitorującym pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie.

3.   Jeżeli państwa członkowskie skorzystają z możliwości przewidzianej w ust. 1, podmiot monitorujący pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie musi być odrębny i niezależny od instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone oraz od biegłego rewidenta tej instytucji kredytowej.

4.  Państwa członkowskie mogą zezwolić, by podmiot monitorujący pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie nie był odrębny od instytucji kredytowej, jeżeli:

a)  wewnętrzny podmiot monitorujący pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie jest niezależny od uczestników procesu podejmowania decyzji kredytowych w instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone;

b)  z zastrzeżeniem ust. 2 lit. a) państwa członkowskie zapewniają, aby wewnętrzny podmiot monitorujący pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie nie był usuwany z tej funkcji bez uprzedniej zgody organu zarządzającego instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone wydanej w ramach sprawowania funkcji nadzorczej, oraz

c)  w razie potrzeby wewnętrzny podmiot monitorujący pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie ma bezpośredni dostęp do organu zarządzającego sprawującego funkcję nadzorczą.

4.  Jeżeli państwa członkowskie skorzystają z możliwości przewidzianej w ust. 1, powiadamiają o tym fakcie EUNB.

Artykuł 14

Informacje dla inwestorów

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone przekazywała na tyle szczegółowe informacje na temat programów emisji obligacji zabezpieczonych, aby umożliwić inwestorom ocenę profilu danego programu i związanego z nim ryzyka oraz spełnienie wymogu należytej staranności.

2.  Do celów ust. 1 państwa członkowskie zapewniają, aby informacje były przekazywane inwestorom co najmniej raz na kwartał oraz zawierały co najmniej następujące informacje o portfelu:

a)  wartość puli aktywów stanowiących zabezpieczenie oraz obligacji zabezpieczonych pozostających w obrocie;

aa)  wykaz międzynarodowych kodów identyfikujących papier wartościowy (kodów ISIN) wszystkich emisji obligacji zabezpieczonych w danym programie;

b)  geograficzny rozkład oraz rodzaj aktywów ▌stanowiących zabezpieczenie, kwotę związanych z nimi kredytów oraz metodę wyceny;

c)  szczegółowe informacje na temat ryzyka rynkowego, w tym ryzyka stopy procentowej i ryzyka walutowego, oraz ryzyka kredytowego ▌i ryzyka utraty płynności;

d)  profil zapadalności aktywów ▌stanowiących zabezpieczenie i obligacji zabezpieczonych, w tym, w stosownych przypadkach, przegląd zdarzeń aktywujących przedłużenie terminu zapadalności;

e)  poziom wymaganego i dostępnego pokrycia oraz ustawowego, umownego i dobrowolnego nadzabezpieczenia;

f)  odsetek kredytów, w przypadku których uznano, że miało miejsce niewykonanie zobowiązania zgodnie z art. 178 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oraz w każdym przypadku kredytów przeterminowanych o ponad dziewięćdziesiąt dni.

Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku zewnętrznie emitowanych obligacji zabezpieczonych w wewnątrzgrupowych strukturach obejmujących pule obligacji zabezpieczonych, o których mowa w art. 8, inwestorzy otrzymywali informacje wymienione w akapicie pierwszym lit. a)–f) niniejszego ustępu lub link do tych informacji w odniesieniu do wszystkich wewnętrznie emitowanych obligacji zabezpieczonych danej grupy.

Państwa członkowskie zapewniają, aby informacje te przekazywano inwestorom przynajmniej w formie zagregowanej. ▌

3.  Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów, zobowiązując instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone do publikowania na ich stronach internetowych informacji udostępnianych inwestorom zgodnie z ust. 1 i 2. Państwa członkowskie mogą odstąpić od nakładania na te instytucje kredytowe wymogu publikowania tych informacji w formie papierowej.

Sekcja II

Wymogi dotyczące pokrycia i płynności

Artykuł 15

Wymogi dotyczące pokrycia

1.  Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów, wprowadzając wymóg, by programy emisji obligacji zabezpieczonych stale spełniały co najmniej ▌wymogi dotyczące pokrycia wymienione w ust. 2–8.

2.  Wszystkie zobowiązania z tytułu obligacji zabezpieczonych znajdują pokrycie w roszczeniach o zapłatę z tytułu aktywów stanowiących zabezpieczenie.

3.  Zobowiązania, o których mowa w ust. 2, obejmują:

a)  zobowiązania do spłaty kwoty głównej obligacji zabezpieczonych pozostających w obrocie;

b)  zobowiązania do spłaty odsetek z tytułu obligacji zabezpieczonych pozostających w obrocie;

c)  zobowiązania do spłaty z tytułu instrumentów pochodnych utrzymywanych zgodnie z art. 11 oraz

d)  spodziewane koszty związane z utrzymaniem programu emisji obligacji zabezpieczonych i administrowaniem nim na potrzeby jego likwidacji.

Do celów lit. d) państwa członkowskie mogą zezwolić na wyliczenie kwoty ryczałtowej.

4.  Do spełnienia wymogu dotyczącego pokrycia przyczyniają się następujące aktywa stanowiące zabezpieczenie:

a)   aktywa podstawowe;

b)   aktywa zastępcze;

c)   aktywa płynne utrzymywane zgodnie z art. 16 oraz

d)  roszczenia o zapłatę z tytułu instrumentów pochodnych utrzymywanych zgodnie z art. 11.

Do pokrycia nie zalicza się niezabezpieczonych wierzytelności, jeżeli uznano, że miało miejsce niewykonanie zobowiązania zgodnie z art. 178 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

5.  Do celów ust. 3 lit. c) i ust. 4 lit. d) państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące wyceny instrumentów pochodnych.

6.  Wyliczenie wymaganego pokrycia zapewnia, aby łączna kwota główna wszystkich aktywów zawartych stanowiących zabezpieczenie była co najmniej równa łącznej kwocie głównej obligacji zabezpieczonych pozostających w obrocie („zasada nominalności”).

▌Państwa członkowskie mogą zezwolić na stosowanie innych zasad wyliczania, pod warunkiem że wskaźnik pokrycia uzyskany w wyniku ich zastosowania nie będzie wyższy od wskaźnika wyliczonego zgodnie z zasadą nominalności.

Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące wyliczania odsetek do zapłaty i otrzymania z tytułu obligacji zabezpieczonych pozostających w obrocie, odzwierciedlające solidne zasady ostrożnościowe zgodnie z mającymi zastosowanie standardami rachunkowości.

7.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 6 akapit pierwszy państwa członkowskie mogą, w sposób odzwierciedlający należyte zasady ostrożnościowe i zgodnie z mającymi zastosowanie standardami rachunkowości, zezwolić, by przyszłe odsetki do pobrania z tytułu aktywów stanowiących zabezpieczenie po odliczeniu przyszłych odsetek do zapłaty z tytułu odpowiednich obligacji zabezpieczonych były uwzględniane w celu zrównoważenia braków w pokryciu zobowiązania do spłaty kwoty głównej z tytułu obligacji zabezpieczonej, jeżeli istnieje bliska odpowiedniość w rozumieniu art. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 523/2014, pod następującymi warunkami:

a)  płatności otrzymane przez cały okres życia składnika aktywów stanowiących zabezpieczenie i niezbędne do pokrycia zobowiązania do spłaty z tytułu odpowiedniej obligacji zabezpieczonej są wyodrębnione zgodnie z art. 12 lub włączone do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie w postaci aktywów stanowiących zabezpieczenie, o których mowa w art. 6, do czasu wymagalności płatności oraz

b)  przedterminowa spłata składnika aktywów stanowiących zabezpieczenie jest możliwa tylko w drodze realizacji opcji dostawy zdefiniowanej w rozporządzeniu delegowanym przyjętym na podstawie art. 33 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub, w przypadku obligacji zabezpieczonych z prawem do wcześniejszego wykupu po cenie nominalnej przez instytucję kredytową emitującą obligacje zabezpieczone, w drodze spłaty przez pożyczkobiorcę aktywów stanowiących zabezpieczenie co najmniej wartości nominalnej obligacji zabezpieczonej.

8.   Państwa członkowskie zapewniają, aby wyliczenia aktywów oraz wyliczenia zobowiązań prowadzono tą samą metodą. Państwa członkowskie mogą zezwolić na stosowanie różnych metod obliczania, pod warunkiem że w ich wyniku nie uzyskuje się wyższego wskaźnika pokrycia niż wskaźnik wyliczony tą samą metodą.

Artykuł 16

Wymóg dotyczący zabezpieczenia przed utratą płynności dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie

1.  Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów, wprowadzając wymóg, by pula aktywów stanowiących zabezpieczenie stale zawierała zabezpieczenie przed utratą płynności składające się z aktywów płynnych dostępnych na potrzeby pokrycia wypływu płynności netto w programie emisji obligacji zabezpieczonych.

2.  Zabezpieczenie przed utratą płynności dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie musi pokrywać maksymalny skumulowany wypływ płynności netto przez 180 dni kalendarzowych.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby zabezpieczenie przed utratą płynności dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, składało się z następujących rodzajów aktywów, wyodrębnionych zgodnie z art. 12 niniejszej dyrektywy:

a)  aktywa kwalifikujące się jako aktywa poziomu 1, 2A lub 2B zgodnie z art. 10, 11 i 12 rozporządzenia delegowanego przyjętego na mocy art. 460 rozporządzenia (UE) 575/2013, wycenione zgodnie z art. 9 tego rozporządzenia delegowanego i niepochodzące z emisji własnej zgodnie z art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia delegowanego;

b)  ekspozycji krótkoterminowych wobec instytucji kredytowych, które kwalifikują się do stopnia 1. lub 2. jakości kredytowej, lub depozytów krótkoterminowych w instytucjach kredytowych, które kwalifikują się do stopnia 1., 2. lub 3. jakości kredytowej, zgodnie z art. 129 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Państwa członkowskie mogą zdecydować, że ograniczą rodzaje aktywów płynnych, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i b).

▌Państwa członkowskie zapewniają, aby do zabezpieczenia przed utratą płynności dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie nie można było zaliczać niezabezpieczonych wierzytelności z tytułu ekspozycji, w odniesieniu do których uznano, że doszło do niewykonania zobowiązania zgodnie z art. 178 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

4.  Jeżeli instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone jest objęta wymogami dotyczącymi płynności określonymi w innych aktach prawnych Unii, czego wynikiem jest nakładanie się zakresów z zabezpieczeniem przed utratą płynności dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie, państwa członkowskie mogą postanowić, że przepisów krajowych transponujących przepisy ust. 1, 2 i 3 nie stosuje się przez okres przewidziany w tych innych aktach prawnych Unii. Państwa członkowskie mogą skorzystać z tej możliwości tylko do dnia, od którego zastosowanie ma zmiana tych unijnych aktów prawnych służąca wyeliminowaniu nakładania się zakresów zabezpieczenia, i informują Komisję i EUNB o skorzystaniu z tej możliwości.

5.  W przypadku konstrukcji przewidujących możliwość przedłużenia terminu zapadalności państwa członkowskie mogą zezwolić na obliczanie kwoty głównej na podstawie ostatecznego terminu zapadalności zgodnie z warunkami umownymi obligacji zabezpieczonej.

6.  Państwa członkowskie mogą zezwolić, by wymogi określone w ust. 1 nie miały zastosowania do obligacji zabezpieczonych objętych wymogami dopasowania przepływów pieniężnych.

Artykuł 17

Warunki dotyczące konstrukcji przewidujących możliwość przedłużenia terminu zapadalności

1.  Państwa członkowskie mogą zezwolić na emisję obligacji zabezpieczonych o konstrukcji przewidującej możliwość przedłużenia terminu zapadalności, jeżeli ochronę inwestorów zapewniają co najmniej następujące elementy:

a)  termin zapadalności można przedłużyć tylko w razie wystąpienia obiektywnych zdarzeń aktywujących określonych w prawie krajowym, a nie ▌według uznania instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone;

b)  zdarzenia aktywujące przedłużenie terminu zapadalności są określone w warunkach umownych dotyczących obligacji zabezpieczonych;

c)  informacje przekazane inwestorom na temat struktury zapadalności są wystarczające, by umożliwić im określenie ryzyka związanego z obligacją zabezpieczoną, i zawierają szczegółowy opis:

(i)  zdarzeń aktywujących przedłużenie terminu zapadalności;

(ii)  konsekwencji ▌niewypłacalności lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone dla możliwości przedłużenia terminu zapadalności;

(iii)  roli właściwych organów wyznaczonych zgodnie z art. 18 ust. 2 oraz, w stosownych przypadkach, specjalnego zarządcy w odniesieniu do przedłużenia terminu zapadalności;

d)  stale można określić ostateczny termin zapadalności obligacji zabezpieczonej;

e)  w razie niewypłacalności lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone przedłużenie terminu zapadalności nie wpływa na miejsce inwestorów, którzy nabyli obligacje zabezpieczone, w hierarchii wierzycieli ani na zmianę pierwotnego harmonogramu zapadalności w programie emisji obligacji zabezpieczonych;

f)  przedłużenie terminu zapadalności nie zmienia cech konstrukcyjnych obligacji zabezpieczonych, jeśli chodzi o podwójny regres, o którym mowa w art. 4, ani jeśli chodzi o wyłączenie z masy upadłościowej, o którym mowa w art. 5.

2.  Państwa członkowskie, które zezwalają na emisję obligacji zabezpieczonych o konstrukcji przewidującej możliwość przedłużenia terminu zapadalności, ▌informują o tym EUNB.

TYTUŁ III

NADZÓR PUBLICZNY NAD OBLIGACJAMI ZABEZPIECZONYMI

Artykuł 18

Nadzór publiczny nad obligacjami zabezpieczonymi

1.  Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów, zapewniając objęcie emisji obligacji zabezpieczonych nadzorem publicznym nad obligacjami zabezpieczonymi.

2.  Do celów nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi, o którym mowa w ust. 1, państwa członkowskie wyznaczają co najmniej jeden właściwy organ. Państwa członkowskie informują Komisję i EUNB o tych wyznaczonych organach oraz wskazują ewentualny podział funkcji i obowiązków.

3.  Państwa członkowskie zapewniają monitorowanie przez właściwe organy wyznaczone zgodnie z ust. 2 emisji obligacji zabezpieczonych w celu oceny spełnienia wymogów określonych w przepisach krajowych transponujących niniejszą dyrektywę.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone rejestrowały wszystkie swoje transakcje w odniesieniu do programu emisji obligacji zabezpieczonych i dysponowały wystarczającymi i odpowiednimi systemami i procesami dokumentowania.

5.  Państwa członkowskie zapewniają także wprowadzenie odpowiednich środków umożliwiających właściwym organom wyznaczonym zgodnie z ust. 2 uzyskiwanie informacji niezbędnych do oceny spełnienia wymogów określonych w przepisach krajowych transponujących niniejszą dyrektywę, badanie ewentualnych naruszeń tych wymogów oraz nakładanie kar administracyjnych i innych środków administracyjnych zgodnie z przepisami krajowymi transponującymi art. 23.

6.  Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy wyznaczone zgodnie z ust. 2 miały specjalistyczną wiedzę, zasoby, zdolność operacyjną, uprawnienia oraz niezależność niezbędne do wykonywania funkcji związanych z nadzorem publicznym nad obligacjami zabezpieczonymi.

Artykuł 19

Zezwolenie na uruchomienie programu emisji obligacji zabezpieczonych

1.  Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów, wprowadzając wymóg uzyskania zezwolenia na uruchomienie programu emisji obligacji zabezpieczonych przed rozpoczęciem emisji obligacji zabezpieczonych w ramach tego programu. Państwa członkowskie przyznają uprawnienie do udzielania takich zezwoleń właściwym organom wyznaczonym zgodnie z art. 18 ust. 2.

2.  Państwa członkowskie określają wymogi warunkujące uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, obejmujące co najmniej następujące elementy:

a)  odpowiedni program działalności określający emisję obligacji zabezpieczonych;

b)  odpowiednie polityki, procesy i metody mające na celu ochronę inwestorów w odniesieniu do zatwierdzania, zmiany, odnawiania i refinansowania kredytów uwzględnionych w puli aktywów stanowiących zabezpieczenie;

c)  członkowie kadry kierowniczej i personelu oddelegowani na potrzeby programu emisji obligacji zabezpieczonych, mający odpowiednie kwalifikacje i wiedzę w zakresie emisji obligacji zabezpieczonych i administrowania programem emisji obligacji zabezpieczonych;

d)  administracyjna struktura puli aktywów stanowiących zabezpieczenia i jej monitorowanie, spełniające obowiązujące wymogi określone w przepisach krajowych transponujących niniejszą dyrektywę.

Artykuł 20

Nadzór publiczny nad obligacjami zabezpieczonymi w przypadku niewypłacalności lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

1.  Właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 współpracują z organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone, aby zapewnić zabezpieczenie praw i interesów inwestorów, którzy nabyli obligacje zabezpieczone, w tym przynajmniej w drodze weryfikacji nieprzerwanego i należytego zarządzania programem emisji obligacji zabezpieczonych podczas procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

2.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć wyznaczenie specjalnego zarządcy ▌, aby zapewnić zabezpieczenie praw i interesów inwestorów, którzy nabyli obligacje zabezpieczone, w tym przynajmniej w drodze weryfikacji nieprzerwanego i należytego zarządzania programem emisji obligacji zabezpieczonych przez niezbędny czas.

Jeżeli państwa członkowskie skorzystają z tej możliwości, mogą wymagać, by ich właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 zatwierdzały wyznaczenie i odwołanie specjalnego zarządcy, i wymagają przynajmniej, by wyznaczenie i odwołanie specjalnego zarządcy konsultowano z właściwymi organami.

3.  Jeżeli państwa członkowskie wprowadzą wymóg wyznaczenia specjalnego zarządcy zgodnie z ust. 2, przyjmują przepisy określające zadania i obowiązki tego specjalnego zarządcy co najmniej w zakresie:

a)  wykonania zobowiązań z tytułu obligacji zabezpieczonych;

b)  zarządzania aktywami stanowiącymi zabezpieczenie i realizacji tych aktywów, w tym ich przeniesienia wraz z zobowiązaniami z tytułu obligacji zabezpieczonych do innej instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone;

c)  czynności prawnych niezbędnych do właściwego zarządzania pulą aktywów stanowiących zabezpieczenie, bieżącego monitorowania pokrycia zobowiązań z tytułu obligacji zabezpieczonych, wszczynania postępowań w celu ponownego włączenia aktywów do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie oraz przeniesienia aktywów pozostałych po wykonaniu wszystkich zobowiązań z tytułu obligacji zabezpieczonych do masy upadłościowej instytucji kredytowej, która wyemitowała obligacje zabezpieczone. Do tych celów państwa członkowskie mogą zezwolić specjalnemu zarządcy, w przypadku niewypłacalności instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone, na działanie na podstawie zezwolenia wydanego tej instytucji kredytowej, z zastrzeżeniem tych samych wymogów operacyjnych.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, do celów postępowań prowadzonych w związku z niewypłacalnością lub restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, koordynację i wymianę informacji między właściwymi organami wyznaczonymi zgodnie art. 18 ust. 2, specjalnym zarządcą (jeżeli został wyznaczony) a organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Artykuł 21

Składanie sprawozdań właściwym organom

1.  Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów, zobowiązując instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone do składania właściwym organom wyznaczonym zgodnie z art. 18 ust. 2 sprawozdań zawierających określone w ust. 2 informacje dotyczące programów emisji obligacji zabezpieczonych. Sprawozdania te składa się regularnie i na żądanie tych właściwych organów. Państwa członkowskie ustanawiają przepisy regulujące częstotliwość tej regularnej sprawozdawczości.

2.  W obowiązkach sprawozdawczych określonych na podstawie ust. 1 wymaga się, by przekazywane informacje obejmowały przynajmniej ▌:

c)  uznawanie aktywów i wymogi dotyczące puli aktywów stanowiących zabezpieczenie zgodnie z art. 6–11;

d)  wyodrębnienie aktywów ▌stanowiących zabezpieczenie zgodnie z art. 12;

e)  funkcjonowanie podmiotu monitorującego pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie zgodnie z art. 13;

g)  wymogi dotyczące pokrycia zgodnie z art. 15;

h)  zabezpieczenie przed utratą płynności dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie zgodnie z art. 16;

i)  warunki dotyczące konstrukcji przewidujących możliwość przedłużenia terminu zapadalności zgodnie z art. 17.

3.  Państwa członkowskie przyjmują przepisy regulujące składanie przez instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone sprawozdań zgodnie z ust. 2 właściwym organom wyznaczonym zgodnie z art. 18 ust. 2 w przypadku niewypłacalności lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone.

Artykuł 22

Uprawnienia właściwych organów do celów nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi

1.  Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów, przyznając właściwym organom wyznaczonym zgodnie z art. 18 ust. 2 wszelkie uprawnienia nadzorcze i dochodzeniowe oraz uprawnienia do nakładania sankcji, które są niezbędne do wykonywania zadań z zakresu nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi.

2.  Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, obejmują przynajmniej:

a)  uprawnienie do udzielania i odmawiania udzielenia zezwolenia na podstawie art. 19;

b)  uprawnienie do prowadzenia regularnych przeglądów programu emisji obligacji zabezpieczonych w celu oceny jego zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy;

c)  uprawnienie do prowadzenia kontroli na miejscu oraz kontroli poza siedzibą danego podmiotu;

d)  uprawnienie do nakładania ▌kar administracyjnych i innych środków administracyjnych zgodnie z przepisami krajowymi transponującymi art. 23;

e)  uprawnienie do przyjmowania i wdrażania wytycznych nadzorczych dotyczących emisji obligacji zabezpieczonych.

Artykuł 23

Kary administracyjne i inne środki administracyjne

1.  Z zastrzeżeniem prawa państw członkowskich do ustanawiania sankcji karnych państwa członkowskie ustanawiają przepisy określające odpowiednie kary administracyjne i inne środki administracyjne mające zastosowanie przynajmniej w następujących sytuacjach:

a)  instytucja kredytowa uzyskała zezwolenie na uruchomienie programu emisji obligacji zabezpieczonych na podstawie fałszywych oświadczeń lub w inny sposób niezgodny z prawem;

b)  instytucja kredytowa nie spełnia już warunków, na których podstawie udzielono zezwolenia na uruchomienie programu emisji obligacji zabezpieczonych;

c)  instytucja kredytowa emituje obligacje zabezpieczone bez uzyskania zezwolenia zgodnie z przepisami transponującymi art. 19;

d)  instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie spełnia wymogów określonych w przepisach transponujących art. 4;

e)  instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone emituje obligacje zabezpieczone, które nie spełniają wymogów określonych w przepisach transponujących art. 5;

f)  instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone emituje obligacje zabezpieczone, które nie są zabezpieczone zgodnie z przepisami transponującymi art. 6;

g)  instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone emituje obligacje zabezpieczone, które są zabezpieczone aktywami zlokalizowanymi poza Unią z naruszeniem wymogów określonych w przepisach transponujących art. 7;

h)  instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone zabezpiecza obligacje zabezpieczone w wewnątrzgrupowej strukturze obejmującej pule obligacji zabezpieczonych z naruszeniem wymogów określonych w przepisach transponujących art. 8;

i)  instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie spełnia warunków dotyczących wspólnego finansowania określonych w przepisach transponujących art. 9;

j)  instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie spełnia wymogów dotyczących składu puli aktywów stanowiących zabezpieczenie określonych w przepisach transponujących art. 10;

k)  instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone włącza instrumenty pochodne do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie w innych celach niż zabezpieczenie przed ryzykiem bądź nie spełnia wymogów określonych w przepisach transponujących art. 11;

l)  instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie spełnia wymogów dotyczących wyodrębnienia aktywów ▌stanowiących zabezpieczenie zgodnie z przepisami transponującymi art. 12;

m)  instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie przekazuje informacji lub przekazuje niekompletne lub niedokładne informacje, z naruszeniem przepisów transponujących art. 14;

n)  instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone wielokrotnie lub uporczywie nie utrzymuje zabezpieczenia przed utratą płynności dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie, z naruszeniem przepisów transponujących art. 16;

o)  instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone o strukturze umożliwiającej przedłużenie terminu zapadalności nie spełnia warunków dotyczących konstrukcji przewidujących możliwość przedłużenia terminu zapadalności określonych w przepisach transponujących art. 17;

p)  instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie przekazuje informacji lub przekazuje niekompletne lub niedokładne informacje na temat wymogów, z naruszeniem przepisów transponujących art. 21 ust. 2 lit. a)–i).

Państwa członkowskie mogą zdecydować, że nie ustanowią kar administracyjnych ani innych środków administracyjnych za naruszenia podlegające sankcjom karnym na mocy prawa krajowego. W takich przypadkach państwa członkowskie przekazują Komisji treść odnośnych przepisów prawa karnego.

2.  Kary i środki, o których mowa w ust. 1, muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające i muszą obejmować co najmniej:

a)  cofnięcie zezwolenia na uruchomienie programu emisji obligacji zabezpieczonych;

b)  publiczne oświadczenie zawierające wskazanie tożsamości osoby fizycznej lub prawnej oraz charakteru naruszenia zgodnie z art. 24;

c)  nakaz zobowiązujący osobę fizyczną lub prawną do zaprzestania danego postępowania oraz do powstrzymania się od powtórzenia tego postępowania;

d)  administracyjne kary pieniężne.

3.  Państwa członkowskie zapewniają także skuteczne wdrażanie kar ▌i środków, o których mowa w ust. 1.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby przy ustalaniu rodzaju kar administracyjnych lub innych środków administracyjnych oraz wysokości administracyjnych kar pieniężnych właściwe organy brały pod uwagę, w stosownych przypadkach, wszystkie następujące okoliczności:

a)  wagę naruszenia i czas jego trwania;

b)  stopień odpowiedzialności osoby fizycznej lub prawnej odpowiedzialnej za dane naruszenie;

c)  sytuację finansową osoby fizycznej lub prawnej odpowiedzialnej za dane naruszenie, w tym przez uwzględnienie wysokości łącznych obrotów osoby prawnej lub rocznego dochodu osoby fizycznej;

d)  skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych w wyniku naruszenia przez osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za dane naruszenie, na ile można ustalić te korzyści lub straty;

e)  szkodę wyrządzoną osobom trzecim w wyniku naruszenia, na ile można ustalić wymiar tej szkody;

f)  stopień współpracy osoby fizycznej lub prawnej odpowiedzialnej za dane naruszenie z właściwymi organami;

g)  uprzednie naruszenia popełnione przez osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za dane naruszenie;

h)  wszelkie faktyczne lub potencjalne skutki systemowe danego naruszenia.

5.  Jeżeli przepisy, o których mowa w ust. 1, mają zastosowanie do osób prawnych, państwa członkowskie zapewniają również, by właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 stosowały kary administracyjne i inne środki administracyjne określone w ust. 2 niniejszego artykułu do członków organu zarządzającego oraz do innych osób fizycznych, które w świetle prawa krajowego ponoszą odpowiedzialność za naruszenie.

6.  Państwa członkowskie zapewniają, aby przed podjęciem decyzji o nałożeniu kar administracyjnych lub innych środków administracyjnych określonych w ust. 2 właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 dały danej osobie fizycznej lub prawnej możliwość złożenia wyjaśnień. Wyjątki od prawa do złożenia wyjaśnień mogą mieć zastosowanie do nałożenia tych innych środków administracyjnych, jeżeli wymagane jest pilne działanie, by zapobiec znacznej szkodzie dla osób trzecich lub dla systemu finansowego. W takim przypadku zainteresowanej osobie daje się możliwość złożenia wyjaśnień jak najszybciej po przyjęciu takiego środka administracyjnego i w razie potrzeby zmienia się ten środek.

7.  Państwa członkowskie zapewniają, aby każda decyzja o nałożeniu kar administracyjnych lub innych środków administracyjnych określonych w ust. 2 była odpowiednio uzasadniona oraz by przysługiwało od niej odwołanie.

Artykuł 24

Publikacja informacji o nałożonych karach administracyjnych i innych środkach administracyjnych

1.  Państwa członkowskie zapewniają ujęcie w przepisach transponujących niniejszą dyrektywę przepisów nakładających wymóg publikowania bez zbędnej zwłoki informacji o nałożonych karach administracyjnych i innych środkach administracyjnych na oficjalnych stronach internetowych właściwych organów wyznaczonych zgodnie z art. 18 ust. 2. Te same obowiązki mają zastosowanie, gdy państwo członkowskie podejmie decyzję o nałożeniu sankcji karnych zgodnie z art. 23 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 23 ust. 1 akapit ostatni.

2.  Przepisy przyjęte zgodnie z ust. 1 muszą przewidywać przynajmniej wymóg publikacji każdej decyzji, od której nie złożono odwołania lub minął termin złożenia odwołania, a którą wydano w związku z naruszeniem przepisów transponujących niniejszą dyrektywę.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby tak opublikowane informacje zawierały wskazanie rodzaju i charakteru naruszenia oraz tożsamości osoby fizycznej lub prawnej, na którą nałożono daną karę lub dany środek. Z zastrzeżeniem ust. 4 państwa członkowskie zapewniają ponadto publikację takich informacji bez zbędnej zwłoki po poinformowaniu zainteresowanej osoby o nałożonych na nią karze lub środku oraz o publikacji na oficjalnych stronach internetowych właściwych organów decyzji o nałożeniu tej kary lub tego środka.

4.  Jeżeli państwa członkowskie zezwalają na publikowanie decyzjinałożeniu kar przed końcem postępowania odwoławczego, właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 publikują bez zbędnej zwłoki na swoich oficjalnych stronach internetowych również informacje o stanie postępowania odwoławczego oraz o jego wyniku.

5.  Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 publikowały decyzje nałożeniu kar lub środków w formie zanonimizowanej oraz w sposób zgodny z prawem krajowym w każdym z następujących przypadków:

a)  jeżeli karę lub środek nałożono na osobę fizyczną, a publikację danych osobowych uznano za nieproporcjonalną;

b)  jeżeli publikacja zagroziłaby stabilności rynków finansowych lub toczącemu się postępowaniu przygotowawczemu;

c)  jeżeli, na ile można to ustalić, publikacja wyrządziłaby niewspółmierną szkodę danym instytucjom lub osobom fizycznym.

6.  Jeżeli państwo członkowskie publikuje decyzję o nałożeniu kary lub środka w formie zanonimizowanej, może zezwolić na odłożenie w czasie publikacji odpowiednich danych.

7.  Państwa członkowskie zapewniają również publikację każdego prawomocnego orzeczenia sądowego unieważniającego decyzję o nałożeniu kary lub środka▌.

8.  Państwa członkowskie zapewniają, aby wszystkie opublikowane informacje, o których mowa w ust. 2–6, pozostawały na oficjalnych stronach internetowych właściwych organów wyznaczonych zgodnie z art. 18 ust. 2 przez co najmniej pięć lat od daty ich publikacji. Dane osobowe zawarte w opublikowanych informacjach pozostają na oficjalnej stronie internetowej tylko przez okres niezbędny i zgodny z mającymi zastosowanie przepisami o ochronie danych osobowych. Ten okres zatrzymywania danych ustala się z uwzględnieniem terminów przedawnienia przewidzianych w ustawodawstwie danych państw członkowskich, ale w żadnym przypadku nie może być dłuższy niż dziesięć lat.

9.  Właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 informują EUNB o wszelkich nałożonych karach administracyjnych i innych środkach administracyjnych, w tym, w stosownych przypadkach, o wszelkich dotyczących ich odwołaniach oraz o wyniku tych odwołań. Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy otrzymywały informacje oraz szczegółowe dane dotyczące prawomocnych orzeczeń w sprawie wszelkich nałożonych sankcji karnych, które to informacje i szczegółowe dane właściwe organy przekazują również EUNB.

10.  EUNB prowadzi centralną bazę danych zawierającą przekazane mu informacje o karach administracyjnych i innych środkach administracyjnych. Dostęp do tej bazy danych mają wyłącznie właściwe organy, a baza danych jest aktualizowana na podstawie informacji przekazywanych przez właściwe organy zgodnie z ust. 9.

Artykuł 25

Obowiązki w zakresie współpracy

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 ściśle współpracowały z właściwymi organami prowadzącymi ogólny nadzór nad instytucjami kredytowymi zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa Unii mającymi zastosowanie do tych instytucji, a w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone – z organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

2.  Państwa członkowskie zapewniają również, aby właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 współpracowały ściśle ze sobą nawzajem. Współpraca ta obejmuje dzielenie się informacjami, które są istotne dla wykonywania przez pozostałe organy zadań nadzorczych na mocy przepisów krajowych transponujących niniejszą dyrektywę.

3.  Do celów ust. 2 zdanie drugie państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 wykonywały następujące czynności:

a)  przekazywały wszystkie istotne informacje na wniosek innego ▌właściwego organu wyznaczonego zgodnie z art. 18 ust. 2;

b)  przekazywały z własnej inicjatywy wszelkie istotne informacje innym właściwym organom wyznaczonym zgodnie z art. 18 ust. 2 w innych państwach członkowskich.

4.  Państwa członkowskie zapewniają również, aby właściwe organy, o których mowa w ust. 1, współpracowały z EUNB lub, w stosownych przypadkach, z ESMA do celów niniejszej dyrektywy.

5.  Do celów niniejszego artykułu informacje uznaje się za istotne, jeżeli mogą w znaczący sposób wpłynąć na ocenę emisji obligacji zabezpieczonych w innym państwie członkowskim.

Artykuł 26

Obowiązki informacyjne

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 publikowały na swoich oficjalnych stronach internetowych następujące informacje:

a)  teksty krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych oraz ogólnych wytycznych przyjętych w odniesieniu do emisji obligacji zabezpieczonych;

b)  wykaz instytucji kredytowych, którym zezwolono na emisję obligacji zabezpieczonych;

c)  wykaz obligacji zabezpieczonych, które mogą nosić oznaczenie „europejska obligacja zabezpieczona, i wykaz obligacji zabezpieczonych, które mogą nosić oznaczenie „europejska obligacja zabezpieczona (premium)”.

2.  Informacje opublikowane zgodnie z ust. 1 muszą być na tyle szczegółowe, aby umożliwić wymierne porównanie metod przyjętych przez właściwe organy poszczególnych państw członkowskich. Informacje te aktualizuje się, aby uwzględnić wszelkie zaistniałe zmiany.

3.  Do celów ust. 1 lit. b) i c) właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 co roku przekazują EUNB wykazy instytucji kredytowych i obligacji zabezpieczonych.

TYTUŁ IV

OZNACZENIE

Artykuł 27

Oznaczenie

1.   Państwa członkowskie zapewniają stosowanie oznaczenia „europejska obligacja zabezpieczonai jego oficjalnego tłumaczenia na wszystkie języki urzędowe Unii wyłącznie w odniesieniu do obligacji zabezpieczonych spełniających wymogi określone w przepisach transponujących niniejszą dyrektywę.

2.  Państwa członkowskie zapewniają stosowanie oznaczenia „europejska obligacja zabezpieczona (premium)” i jego oficjalnego tłumaczenia na wszystkie języki urzędowe Unii Europejskiej wyłącznie w odniesieniu do obligacji zabezpieczonych spełniających wymogi określone w przepisach transponujących niniejszą dyrektywę oraz wymogi określone w art. 129 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

TYTUŁ V

ZMIANY W INNYCH DYREKTYWACH

Artykuł 28

Zmiany w dyrektywie 2009/65/WE

W art. 52 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)  akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"

„Państwa członkowskie mogą podwyższyć wynoszący 5 % limit ustanowiony w ust. 1 akapit pierwszy do maksymalnie 25 %, jeżeli obligacje wyemitowano przed dniem [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę określoną w art. 32 ust. 1 akapit drugi niniejszej dyrektywy + 1 dzień] r. i spełniają wymogi określone w niniejszym ustępie w brzmieniu obowiązującym na dzień ich emisji bądź jeżeli obligacje odpowiadają definicji obligacji zabezpieczonych z art. 3 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 20XX/XX*.

____________________________

* [Urząd Publikacji: proszę wstawić odniesienie do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) …/… z dnia … w sprawie emisji obligacji zabezpieczonych i nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi oraz zmieniającej dyrektywę 2009/65/WE i dyrektywę 2014/59/UE (Dz.U. C […] z […], s. […])].”;

"

2)  uchyla się akapit trzeci.

Artykuł 29

Zmiana w dyrektywie 2014/59/UE

Art. 2 ust. 1 pkt 96 dyrektywy 2014/59/UE otrzymuje brzmienie:"

„96) „obligacja zabezpieczona” oznacza instrument, o którym mowa w art. 52 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE* w brzmieniu obowiązującym na dzień jego emisji i który został wyemitowany przed dniem [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę określoną w art. 32 ust. 1 akapit drugi niniejszej dyrektywy + 1 dzień] r., bądź obligację zabezpieczoną zdefiniowaną w art. 3 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 20XX/XX**;

__________________________________

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32).

** [Urząd Publikacji: proszę wstawić odniesienie do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) …/… z dnia … w sprawie emisji obligacji zabezpieczonych i nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi oraz zmieniającej dyrektywę 2009/65/WE i dyrektywę 2014/59/UE (Dz.U. C […] z […], s. […])].”.

"

TYTUŁ VI

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 30

Przepisy przejściowe

1.   Państwa członkowskie zapewniają, aby obligacje zabezpieczone wyemitowane przed dniem ... [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę określoną w art. 32 ust. 1 akapit drugi niniejszej dyrektywy + 1 dzień] r. i spełniające wymogi określone w art. 52 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE w brzmieniu obowiązującym na dzień ich emisji nie podlegały wymogom określonym w art. 5–12, 15, 16, 17 i 19 niniejszej dyrektywy, ale aby do upływu ich terminu zapadalności nadal można było odnosić się do nich jako do obligacji zabezpieczonych zgodnie z niniejszą dyrektywą.

Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 niniejszej dyrektywy sprawowały nadzór nad zgodnością obligacji zabezpieczonych wyemitowanych przed ... [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę określoną w art. 32 ust. 1 akapit drugi niniejszej dyrektywy +1 dzień] r. z wymogami określonymi w art. 52 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE w brzmieniu obowiązującym w dniu ich emisji, jak również z wymogami niniejszej dyrektywy mającymi zastosowanie zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu.

2.  Państwa członkowskie mogą zezwolić na stosowanie akapitu pierwszego również do emisji ciągłych obligacji zabezpieczonych, dla których otwarto kod ISIN przed ... [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę określoną w art. 32 ust. 1 akapit drugi niniejszej dyrektywy], na okres maksimum 24 miesięcy od ... [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę określoną w art. 32 ust. 1 akapit drugi niniejszej dyrektywy], pod warunkiem że emisje te spełniają wszystkie następujące wymogi:

a)  termin zapadalności obligacji zabezpieczonych przypada przed ... [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę określoną w art. 32 ust. 1 akapit drugi niniejszej dyrektywy + 5 lat] r.;

b)  łączna wielkość emisji ciągłych po dniu... [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę określoną w art. 32 ust. 1 akapit drugi niniejszej dyrektywy + 1 dzień] r. nie przekracza dwukrotności łącznej wielkości emisji obligacji zabezpieczonych pozostających w obiegu na dzień ... [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę określoną w art. 32 ust. 1 akapit drugi niniejszej dyrektywy + 1 dzień] r.;

c)  łączna wielkość emisji obligacji zabezpieczonych w terminie zapadalności nie przekracza 6 000 000 000 EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej;

d)  aktywa zabezpieczające są zlokalizowane w państwie członkowskim, które skorzystało z tej możliwości przy transpozycji niniejszej dyrektywy.

Artykuł 31

Przeglądy i sprawozdania

1.  Do dnia XX [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę określoną w art. 32 ust. 1 akapit drugi + 2 lata] r. Komisja w ścisłej współpracy z EUNB przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w stosownym przypadku wraz z wnioskiem ustawodawczym, sprawozdanie dotyczące możliwości i metod wprowadzenia systemu równoważności dla pochodzących z państw trzecich instytucji kredytowych emitujących obligacje zabezpieczone i inwestorów nabywających te obligacje zabezpieczone, z uwzględnieniem rozwoju sytuacji międzynarodowej w dziedzinie obligacji zabezpieczonych, w szczególności zmian ram legislacyjnych w państwach trzecich.

2.  Do dnia XX [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę określoną w art. 32 ust. 1 akapit drugi niniejszej dyrektywy + 3 lata] r. Komisja w ścisłej współpracy z EUNB przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące wdrożenia niniejszej dyrektywy w odniesieniu do poziomu ochrony inwestorów i rozwoju sytuacji w odniesieniu do emisji obligacji zabezpieczonych w Unii, a także zalecenia dotyczące dalszych działań. W sprawozdaniu przedstawia się następujące zmiany:

a)  zmiany sytuacji pod względem liczby zezwoleń na emisję obligacji zabezpieczonych;

b)  zmiany sytuacji pod względem liczby obligacji zabezpieczonych wyemitowanych zgodnie z przepisami transponującymi niniejszą dyrektywę oraz przepisami art. 129 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

c)  zmiany sytuacji pod względem aktywów stanowiących zabezpieczenie emisji obligacji zabezpieczonych;

d)  zmiany sytuacji pod względem poziomu nadzabezpieczenia;

e)  inwestycje transgraniczne w obligacje zabezpieczone, w tym inwestycje napływające z państw trzecich oraz wypływające do państw trzecich;

f)  zmiany sytuacji pod względem emisji obligacji zabezpieczonych o strukturze przewidującej możliwość przedłużenia terminu zapadalności;

g)  zmiany sytuacji pod względem ryzyka i korzyści wynikających z wykorzystywania ekspozycji, o których mowa w art. 129 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

h)  funkcjonowanie rynków obligacji zabezpieczonych.

3.  Do celów ust. 2 do dnia ... [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę określoną w art. 32 ust. 1 akapit drugi niniejszego dyrektywy + 2 lata] r. państwa członkowskie przekazują Komisji informacje dotyczące lit. a)–g).

4.  Do dnia ... [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę określoną w art. 32 ust. 1 akapit drugi niniejszego dyrektywy + 2 lata] r., po zamówieniu i otrzymaniu analizy dotyczącej ryzyka i korzyści wynikających z obligacji zabezpieczonych o strukturze przewidującej możliwość przedłużenia terminu zapadalności oraz po zasięgnięciu opinii EUNB, Komisja przyjmuje sprawozdanie oraz przedkłada tę analizę i to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w stosownym przypadku wraz z wnioskiem ustawodawczym.

5.  Do dnia ... [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę określoną w art. 32 ust. 1 akapit drugi niniejszego dyrektywy + 2 lata] r. Komisja przyjmie sprawozdanie dotyczące możliwości wprowadzenia instrumentu podwójnego regresu zwanego „europejskim zabezpieczonym skryptem dłużnym”. Komisja przedkłada to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w stosownym przypadku wraz z wnioskiem ustawodawczym.

Artykuł 32

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie przyjmują i publikują, do dnia [proszę wstawić datę wejścia w życie + 18 miesięcy] r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują one Komisji tekst tych przepisów.

Państwa członkowskie stosują te przepisy najpóźniej od dnia ... [termin transpozycji + 12 miesięcy] r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Sposób dokonywania takiego odniesienia określany jest przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego w dziedzinie objętej zakresem niniejszej dyrektywy.

Artykuł 33

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 34

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Oświadczenie w sprawie zmiany rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/61 w odniesieniu do obowiązujących instytucje kredytowe wymogów pokrycia wypływów netto

Wymogi dotyczące specjalnego zabezpieczenia przed utratą płynności w odniesieniu do obligacji zabezpieczonych, określone w art. 16 wniosku dotyczącego [dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie emisji obligacji zabezpieczonych i nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi oraz zmieniającej dyrektywę 2009/65/WE i dyrektywę 2014/59/UE], mogą pokrywać się z wymogami dotyczącymi utrzymywania przez instytucje kredytowe ogólnego zabezpieczenia przed utratą płynności, określonymi w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/61.

Aby zapobiec temu pokrywaniu się wymogów i jednocześnie zapewnić stosowanie specjalnego zabezpieczenia przed utratą płynności w odniesieniu do obligacji zabezpieczonych w okresie objętym wskaźnikiem pokrycia wypływów netto, Komisja jest gotowa zmienić rozporządzenie delegowane (UE) 2015/61 w celu uwzględnienia specyficznej sytuacji obligacji zabezpieczonych. Taka zmiana powinna zostać przyjęta w terminie umożliwiającym jej wejście w życie przed datą rozpoczęcia stosowania dyrektywy w sprawie emisji obligacji zabezpieczonych i nadzoru nad obligacjami zabezpieczonymi.

(1)* TEKST NIE BYŁ JESZCZE PRZEDMIOTEM FINALIZACJI PRAWNO-JĘZYKOWEJ.
(2)Dz.U. C 367 z 10.10.2018, s. 56.
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2019 r.
(4)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32).
(5)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).
(6)Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/61 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wymogu pokrycia wypływów netto dla instytucji kredytowych (Dz.U. L 11 z 17.1.2015, s. 1).
(7)Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 12 z 17.1.2015, s. 1).
(8)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190).
(9)Zalecenie Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie finansowania instytucji kredytowych (ESRB/2012/2) (2013/C 119/01).
(10)EBA Report on EU covered bond frameworks and capital treatment (Sprawozdanie EUNB w sprawie unijnych ram dotyczących obligacji zabezpieczonych i sposobu ich ujmowania w kapitale) (2014).
(11)EBA Report on covered bonds - Recommendations on harmonisation of covered bond frameworks in the EU (Sprawozdanie EUNB w sprawie obligacji zabezpieczonych – zalecenia dotyczące harmonizacji ram obligacji zabezpieczonych w UE) (2016), EBA-Op-2016-23.
(12)Dyrektywa 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 345 z 31.12.2003, s. 64).
(13)Dz.U. C 369 z 17.12.2011, s. 14.
(14)Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).
(15)Dz.U. C […] z […], s. […].

Ostatnia aktualizacja: 24 kwietnia 2019Informacja prawna