Bezpośredni dostęp do głównej nawigacji (Wciśnij klawisz Enter)
Dostęp do zawartości strony (kliknąć na "Wejście")
Bezpośredni dostęp do wykazu innych stron (Wciśnij klawisz Enter)

Informacje na temat Parlamentu oraz Wyborów 2014  

Wprowadzenie do wyborów europejskich w 2014 roku.

 

Wybory europejskie 2014: tym razem jest inaczej


Wybory europejskie, które odbędą się w maju 2014 roku, pozwolą obywatelom wywrzeć wpływ na przyszły polityczny kierunek Unii Europejskiej poprzez wybór 751 posłów do Parlamentu Europejskiego, odpowiedzialnych za reprezentowanie ich interesów przez najbliższe pięć lat.


 Kiedy wybory odbędą się w moim kraju?


Każde państwo członkowskie ma własną ordynację wyborczą i samo decyduje, którego dnia jego obywatele pójdą do urn w trakcie czterodniowego okresu wyborczego w dniach 22-25 maja 2014 roku. Aby wybrać 51 posłów od PE, Polscy wyborcy będą głosować  25 maja. Wyniki z wszystkich 28 państw zostaną ogłoszone wieczorem, w niedzielę 25 maja.


 Ilu posłów zostanie wybranych?


Od momentu przystąpienia do UE Chorwacji w lipcu 2013 roku, w Parlamencie Europejskim zasiadało 766 posłów, zmniejszono jednak ich ilość i podczas wyborów w 2014 roku, wybranych zostanie 751posłów, także w przyszłości ich liczba pozostanie na tym poziomie. Posłowie będą reprezentować ponad 500 milionów obywateli w 28 państwach członkowskich. Dla poszczególnych państw, liczebność reprezentacji jest określona na mocy traktatów UE, w oparciu o „degresywną proporcjonalność”, oznacza ona, że państwa o większej liczbie ludności mają więcej posłów niż państwa o mniejszej liczbie ludności, ale te ostatnie mają więcej posłów niż wynikałoby to ściśle z zasady proporcjonalności.


 Dlaczego te wybory są inne?


Ponieważ Unia usiłuje uporać się z kryzysem gospodarczym, a przywódcy UE zastanawiają się, jaki kierunek obrać w przyszłości, są to najważniejsze, jak dotychczas, wybory europejskie.


Umożliwią one wyborcom nie tylko osądzenie działań podejmowanych przez przywódców UE w celu przezwyciężenia kryzysu w strefie euro i wyrażenie opinii na temat planów dotyczących ściślejszej integracji gospodarczej i politycznej; są to także pierwsze wybory po zdobyciu przez Parlament Europejski, w 2009 roku, na mocy Traktatu z Lizbony, nowych ważnych uprawnień.


Jedną z głównych zmian, wprowadzonych Traktatem z Lizbony, jest konieczność uwzględnienia, po raz pierwszy, przez państwa członkowskie, wyników wyborów europejskich przy nominacji następnego przewodniczącego Komisji Europejskiej, który jesienią 2014 roku zastąpi José Manuela Barroso. Nowo wybrany Parlament musi zatwierdzić tego kandydata, ponieważ „wybiera” on, jak stwierdza się w Traktacie, przewodniczącego Komisji. Oznacza to, że głos wyborców bardzo się liczy przy mianowaniu osoby, która stanie na czele rządu UE.


Z 13 europejskich partii politycznych, pięć nominowało swoich kandydatów na stanowisko przyszłego Przewodniczącego Komisji Europejskiej. Jean -Claude Juncker, były premier Luksemburga oraz były przewodniczący Eurogrupy, został nominowany przez EPL (Europejską Partię Ludową). Martin Schulz, obecny przewodniczący Parlamentu Europejskiego, jest kandydatem nominowanym przez S&D (Grupę Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów). Guy Verhofstadt, były premier Belgii oraz obecny lider ALDE (Porozumienia Liberałów i Demokratów), jest kandydatem z ramienia tej grupy. Zieloni nominowali dwoje obecnych posłów do Parlamentu Europejskiego, Francuza José Bové oraz Niemkę Skę Keller, natomiast kandydatem nominowanym przez Zjednoczoną Lewicę Europejską jest lider greckiej partii SYRIZA Alexis Tsipras.


Nowa większość polityczna, wyłoniona w wyniku wyborów, będzie również kształtować, przez najbliższe pięć lat, europejskie prawodawstwo obejmujące obszary od jednolitego rynku po swobody obywatelskie. Parlament – jedyna bezpośrednio wybierana instytucja UE – jest obecnie niezbędnym elementem europejskiego systemu podejmowania decyzji i dysponuje takim samym prawem głosu jak rządy krajowe, w odniesieniu do niemal całego prawodawstwa UE.


 

 

 

 

 

Jakie są uprawnienia i rola Parlamentu?

W 2014 roku, wyniki wyborów do Parlamentu Europejskiego - jedynej demokratycznie wybieranej instytucji UE, po raz pierwszy w historii Unii, zadecydują o tym, kto stanie na czele Komisji Europejskiej, organu wykonawczego UE. Pozostali kandydaci na Komisarzy również będą musieli przejść przez wymagający proces kontroli parlamentarnej.


Po ustaleniu składu Komisji Europejskiej, posłowie do Parlamentu Europejskiego wrócą do swoich głównych obowiązków parlamentarnych: kształtowania prawa, które wpływa na codzienne życie obywateli Europy oraz opracowywania rocznego budżetu UE. Kompetencje te Parlament dzieli z Radą Unii Europejskiej (składającą się z ministrów 28 państw UE), z którą pracuje w systemie zbliżonym do dwuizbowego. Parlament ma również uprawnienia do nadzoru nad innymi instytucjami UE, kontroluje, w jaki sposób pracują i na co wydają pieniądze podatników. Ponadto Parlament wysłuchuje obaw i trosk obywateli oraz może włączać nowe zagadnienia do politycznego planu działań UE.


Poniżej, znajduje się prezentacja obowiązków i uprawnień Parlamentu.


1. Procedura powoływania Komisji Europejskiej


Państwa członkowskie UE, po raz pierwszy, muszą uwzględnić wyniki wyborów europejskich podczas mianowania kandydatów na stanowisko przewodniczącego Komisji Europejskiej. Procedura będzie wyglądać następująco:


  • Uwzględniając wyniki wyborów europejskich, szefowie państw lub rządów państw członkowskich przedstawiają kandydata na stanowisko Przewodniczącego Komisji Europejskiej;
  • Kandydat prezentuje Parlamentowi swoje poglądy polityczne (w formie oświadczenia);
  • Kandydat musi zostać zatwierdzony bezwzględną większością głosów, (376 z 751); jeśli kandydat został zatwierdzony, zostaje mianowany przez Parlament, jeśli nie – państwa członkowskie muszą przedstawić nowego kandydata;
  • Nowo wybrany Przewodniczący KE oraz rządy państw członkowskich ustalają wspólnie listę kandydatów na stanowiska Komisarzy (po jednym z każdego państwa);
  • Kandydaci poddają się przesłuchaniu na forum Parlamentu (nie jest to jedynie formalność, Parlament odrzucał już kandydatów, których uznał za nieodpowiednich);
  • Kolegium Komisarzy wraz z Przewodniczącym KE podlegają zatwierdzeniu przez Parlament w pojedynczym głosowaniu, do ich zatwierdzenia potrzeba zwykłej większości głosów (większości głosów oddanych);
  • Po zatwierdzeniu przez Parlament, szefowie państw/rządów państw członkowskich oficjalnie mianują nową Komisję Europejską.

 

 

2. Uprawnienia ustawodawcze


Posłowie do PE są prawodawcami w Unii Europejskiej: bez ich udziału i zgody większość praw UE nie może powstać. Na mocy Traktatu z Lizbony, z roku 2009, Parlament uzyskał rzeczywiste uprawnienia w ostatnich z ważnych obszarów polityki, takich jak: rolnictwo i swobody obywatelskie, gdzie dotychczas pełnił jedynie rolę konsultacyjną.


Poniżej, znajduje się charakterystyka podstawowych rodzajów uprawnień ustawodawczych PE.


  • Zwykła procedura ustawodawcza: znana również jako procedura "współdecyzji", jest najważniejszą procedurą ustawodawczą UE, stosowaną do formułowania i przyjmowania prawie wszystkich europejskich aktów prawnych (w 70 z 80 obszarów polityki). Daje Parlamentowi prawo do przyjmowania, odrzucania lub zmieniania projektów ustawodawczych dotyczących jednolitego rynku, środowiska naturalnego, ochrony konsumentów, swobód obywatelskich, rolnictwa, transportu, badań oraz innych dziedzin. Przykładowo, w obecnej kadencji posłowie do PE korzystali ze swoich uprawnień ustawodawczych, w walce o zaostrzenie przepisów w dziedzinie ochrony danych, ustalając limity premii w bankowości, a także zapewniając lepszą kontrolę demokratyczną nad nowopowstałym unijnym systemem zarządzania gospodarką.

 

  • Konsultacja: w niektórych obszarach prawodawstwa (np. podatki, konkurencyjność, członkowstwo w strefie euro) Parlament wydaje jedynie opinię. Jednakże liczba dziedzin polityki, w których stosuje się tę procedurę, znacznie się zmniejszyła, ponieważ większość przepisów prawa uchwalana jest poprzez współdecyzję.

 

  • Zgoda: jeżeli UE planuje przyjąć nowe państwa członkowskie lub zawrzeć umowy z krajami spoza UE, konieczna jest zgoda Parlamentu, chociaż nie może on zmienić treści takich umów. Posłowie obecnej kadencji odrzucili Umowę handlową dotyczącą zwalczania obrotu towarami podrobionymi (ACTA) i nie zgodzili się na przekazywanie danych bankowych do USA za pośrednictwem sieci SWIFT.

  • Prawo inicjatywy: Parlament może zwrócić się do Komisji Europejskiej o zaproponowanie nowych przepisów, co często czyni po zapoznaniu się z rocznym programem prac KE.

3. Uprawnienia budżetowe

 

Takie polityki UE jak: rolnictwo, rozwój regionalny, energia, transport, środowisko, pomoc na rzecz rozwoju czy badania naukowe otrzymują dofinansowanie z UE. Wykorzystywany w tym celu, długoterminowy budżet Unii Europejskiej musi być zatwierdzony przez rządy krajowe i posłów do PE, a następnie obie strony, co roku, wspólnie decydują, jak wyglądać ma budżet roczny.


Parlament odpowiada również za późniejsze kontrole, sprawdzające, czy pieniądze podatników zostały wykorzystane zgodnie z planem, a także za udzielanie absolutorium z wykonania budżetu, jeżeli jest z niego zadowolony. Przy wielu okazjach, PE żądał zaostrzenia kontroli, a w roku 1999 doprowadził do ustąpienia całej Komisji Europejskiej z powodu złego zarządzania budżetem.


4. Kontrola demokratyczna i uprawnienia nadzorcze

 

Podstawową rolą każdego parlamentu jest kontrola lub nadzorowanie innych organów władzy, aby zapewnić demokratyczne rozliczenie ich z podjętych działań. Parlament Europejski wykonuje to zadanie na wiele sposobów.

 

Uprawnienia do mianowania

Poza odgrywaniem kluczowej roli przy wyborze Komisji Europejskiej, Parlament przeprowadza przesłuchania prezesa i członków zarządu Europejskiego Banku Centralnego (EBC), a także kandydatów do Trybunału Obrachunkowego.

 

Parlamentarna kontrola EBC

Aby zapewnić demokratyczny nadzór nad europejską polityką monetarną, prezes Europejskiego Banku Centralnego, co trzy miesiące, składa Komisji Gospodarczej i Monetarnej PE sprawozdanie, a ponad to przedstawia Parlamentowi roczne sprawozdanie z działalności banku.


Wykorzystując własne, nowe uprawnienia kontrolne w stosunku do EBC, posłowie poddadzą go ścisłej kontroli parlamentarnej. Ponadto, posłowie będą mieli prawo do zatwierdzania osób pełniących kierownicze funkcje w organach kontrolnych banku.

 

Dochodzenia parlamentarne

Parlament ma prawo do powołania komisji tymczasowej, która może zając się badaniem spraw o istotnym znaczeniu społecznym (tak, jak niedawno powołana komisja ds. zorganizowanej przestępczości, korupcji i prania pieniędzy), albo zajmuje się domniemanymi naruszeniami lub błędnym zastosowaniem prawa wspólnotowego.

 

Pytania parlamentarne

W celu nadzorowania, w jaki sposób inne instytucje UE wywiązują się ze swoich obowiązków, posłowie mogą stawiać pytania ustne i pisemne. Tym sposobem Komisja i Rada są regularnie nakłaniane do odpowiedzi na pytania, udzielania szczegółowych informacji lub do uczestniczenia w debatach parlamentarnych dotyczących konkretnych zagadnień politycznych.


5. Polityka zagraniczna i prawa człowieka


Wysoki przedstawiciel UE do spraw wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) jest odpowiedzialny przed Parlamentem, który ma prawo do otrzymywania informacji i wydawania opinii na temat tej polityki, a także może wykorzystywać swoje uprawnienia budżetowe do kształtowania jej zasięgu i celów.


Zgoda Parlamentu jest konieczna przy każdym rozszerzeniu UE, a także przy zawieraniu umów handlowych i międzynarodowych z krajami spoza UE. Posłowie wkładają także dużo energii w działania wspierające prawa człowieka oraz w propagowanie demokratycznych wartości na świecie, dorocznym podsumowaniem pracy Parlamentu w tej dziedzinie jest przyznanie Nagrody im. Sacharowa za wolność myśli.

 

 

6. Petycje

 

PE odgrywa wiodącą rolę w propagowaniu przejrzystości, otwartości i publicznego dostępu do „brukselskiego labiryntu”. Każdy obywatel Unii ma prawo zwrócić się do posłów z petycją na temat problemów dotyczących środowiska naturalnego, sporów z organami celnymi, przeniesienia praw do świadczeń emerytalnych czy innych kwestii, pod warunkiem, że wchodzą one w zakres uprawnień Unii Europejskiej. Społeczeństwo może także zwracać się do niezależnego, powołanego przez Parlament, Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, który ma prawo prowadzić dochodzenie w sprawach skarg na niewłaściwe administrowanie lub nadużywanie władzy przez instytucje UE.















 
 

Grupy polityczne motorem działań Parlamentu Europejskiego

Debata polityczna, kontrowersje i konflikty są siłą napędową każdej demokratycznie wybranej instytucji. Parlament Europejski, składający się z polityków należących do wielu różnych frakcji, nie jest wyjątkiem.


W celu skanalizowania różnych opinii w sprawnie działający system, posłowie łączą się w ponadnarodowe grupy polityczne, składające się z członków o podobnych poglądach. Ścisła współpraca między przedstawicielami różnych krajów, dzielącymi podobne przekonania polityczne to dla posłów najskuteczniejsza droga do osiągnięcia celu na szczeblu europejskim.

W Parlamencie działa obecnie siedem grup politycznych, reprezentujących polityczne spektrum opinii oraz ponad 160 partii krajowych.


Grupy polityczne mają podstawowe znaczenie w pracach Parlamentu. Odgrywają kluczową rolę w budowaniu większości podczas głosowań nad przepisami prawa, budżetem oraz w innych sprawach. Ustalają harmonogram prac Parlamentu i mają decydujący głos przy wyborze przewodniczącego Parlamentu, a także obsady pozostałych istotnych stanowisk.


Zgodnie z Regulaminem Parlamentu, członkowie grupy politycznej muszą podzielać te same poglądy polityczne, a sama grupa musi się składać z przynajmniej 25 członków pochodzących z minimum jednej czwartej państw członkowskich (obecnie, z przynajmniej, siedmiu krajów). Posłowie niezrzeszeni, którzy nie chcą lub nie są w stanie wstąpić do jednej z istniejących grup, zasiadają osobno.


Kultura kompromisu ... i równowaga sił


Nigdy w historii Parlamentu jedna grupa nie skupiała całkowitej większości posłów. W celu uchwalenia prawodawstwa UE i zatwierdzenia budżetu, grupy muszą, w drodze negocjacji i kompromisów, stworzyć potrzebną do tego większość. Wzajemne ustępstwa mają więc podstawowe znaczenie dla grup politycznych, chociaż im większa jest grupa, tym ma większy wpływ.


Dyscyplina partyjna w PE jest mniej ścisła niż w niektórych parlamentach krajowych, ponieważ członkowie tej samej grupy politycznej głosują niekiedy, kierując się różnymi (często narodowymi lub regionalnymi) przesłankami. Podobnie jak w parlamentach krajowych, najpowszechniejszym podziałem politycznym w PE, jest rozbicie na prawicę i lewicę. W dniu wyborów europejskich wyborcy decydować będą o rozkładzie sił między grupami politycznymi.


Większość grup politycznych działających w PE reprezentuje paneuropejskie partie polityczne, od których oczekuje się zgłoszenia kandydatów na stanowisko przewodniczącego Komisji Europejskiej.


 
 

Praca posła do Parlamentu Europejskiego

Po zliczeniu głosów następuje wybór posłów. Na czym polega ich praca i jaki wpływ mają oni na politykę w Brukseli i Strasburgu?


Aby reprezentować interesy wyborców, większość posłów przystępuje do grup politycznych, w których bronią swoich stanowisk wspólnie z posłami z innych państw członkowskich UE o podobnych poglądach.


Posłowie pracują także w komisjach, gdzie poświęcają swój czas i energię na analizę projektów prawnych. W Parlamencie Europejskim działa 20 stałych komisji, każda z nich zajmuje się innym obszarem polityki UE. Komisje te są ustawodawczym motorem Parlamentu, ponieważ to w nich odbywają się najważniejsze negocjacje, padają najsilniejsze argumenty i zawierane są porozumienia, chociaż ostateczne decyzje muszą zostać podjęte przez Parlament w pełnym składzie 751 członków.


Dodatkowo, posłowie mogą wchodzić w skład delegacji międzyparlamentarnych, których rolą jest podtrzymywanie kontaktów z parlamentami państw spoza UE.


Najistotniejsze funkcje parlamentarne


Przewodniczący Parlamentu, wybierany spośród 751 członków na dwa i pół roku, reprezentuje Parlament w kontaktach zewnętrznych, przewodniczy sesjom plenarnym i nadzoruje pracę Parlamentu. Pomaga mu w tym czternastu wiceprzewodniczących.


Przewodniczący komisji lub delegacji kierują pracami tych organów. Koordynator jest głównym przedstawicielem swojej grupy politycznej w komisji, natomiast sprawozdawca to poseł odpowiedzialny z pilotowanie poszczególnych etapów pracy nad rezolucją lub projektem przepisów, w Parlamencie.


Kierownictwo Parlamentu


Odpowiedzialność za zarządzanie Parlamentem spoczywa na różnych organach: decyzje polityczne są podejmowane przez Konferencję Przewodniczących, składającą się z Przewodniczącego Parlamentu oraz liderów grup politycznych; kwestiami finansowymi, organizacyjnymi i administracyjnymi zajmuje się Prezydium, w którego skład wchodzą Przewodniczący i wiceprzewodniczący Parlamentu; sprawy administracyjne i finansowe posłów podlegają Kolegium Kwestorów (organ składający się z pięciu posłów wybranych przez Parlament).



 
 

Ordynacja wyborcza

Wybory do Parlamentu Europejskiego są wciąż, w dużej mierze, organizowane zgodnie z krajowymi przepisami i tradycjami. Istnieją wspólne unijne zasady stanowiące, że wybory muszą być bezpośrednie, powszechne, wolne i tajne. Posłowie do Parlamentu Europejskiego muszą być wybierani w państwach członkowskich zgodnie z zasadą proporcjonalności. Od państwa członkowskiego zależy jednak, czy zastosuje system list otwartych czy zamkniętych.


Jeżeli w głosowaniu przyjęto system list otwartych, wyborcy mogą wskazać, co najmniej, jednego kandydata na danej liście. Tak dzieje się w Austrii, Belgii, Bułgarii, na Cyprze, w Danii, Estonii, Finlandii, Grecji, Irlandii, we Włoszech, na Łotwie i Litwie, w Luksemburgu, Holandii, Polsce, Słowacji, Słowenii i Szwecji. W głosowaniu z zastosowaniem list zamkniętych partie polityczne ustalają kolejność kandydatów, a wyborcy mogą jedynie oddać swój głos na daną partię. Taki system obowiązuje we Francji, Niemczech, na Węgrzech, w Portugalii, Rumunii, Hiszpanii i Wielkiej Brytanii (z wyjątkiem Irlandii Północnej). Natomiast w Irlandii i na Malcie, a także w Północnej Irlandii stosowany jest system pojedynczego głosu przechodniego.


Państwa członkowskie mogą tworzyć okręgi wyborcze do celów wyborów do Parlamentu Europejskiego lub podzielić obszar wyborczy w inny sposób. Większość państw członkowskich postanowiła uznać cały kraj za jeden okręg wyborczy. Belgia, Francja, Irlandia i Wielka Brytania mają kilka okręgów czy obszarów wyborczych. W Niemczech, Polsce i we Włoszech wybory odbywają się także w oddzielnych okręgach, ale wyniki są określane na szczeblu krajowym.


Termin wyborów jest ustalany na szczeblu UE, ale dokładna data i godziny otwarcia biur wyborczych są uzależnione od krajowych ordynacji wyborczych.


Głosowanie jest obowiązkowe w Belgii, na Cyprze, w Grecji i Luksemburgu.


Wiek dający czynne i bierne prawo wyborcze zmienia się, zależnie od państwa członkowskiego. W wielu państwach członkowskich czynne i bierne prawo wyborcze przysługuje od 18 roku życia (w Danii, Finlandii, Niemczech, Luksemburgu, Holandii, Portugalii, Słowenii i Szwecji). Natomiast w Austrii głosować można od 16 roku życia, a kandydować w wyborach od 18 roku życia, podczas gdy we Włoszech wiek ten to odpowiednio 18 i 25 lat.


W niektórych państwach, jak np. we Francji i w Wielkiej Brytanii, wymaga się zarejestrowania w rejestrze wyborców. W wielu innych krajach dzieje się to automatycznie.


Obywatele UE mieszkający w państwie UE innym niż ich kraj pochodzenia, mają prawo głosować i kandydować w wyborach europejskich w kraju zamieszkania, ale w ordynacji wyborczej tego kraju mogą być zawarte konkretne procedury, w jaki sposób to zrobić. Zazwyczaj obywatele mogą także zdecydować się na głosowanie w swoim kraju pochodzenia (np. listownie lub w ambasadzie), ale to również zależy od krajowej ordynacji wyborczej. Obywatele Wspólnoty Narodów, np. Kanadyjczycy i Australijczycy, których nazwiska znajdują się w rejestrze wyborców w Wielkiej Brytanii, także mają prawo głosować. W obecnym składzie Parlamentu jest kilka przykładów posłów, którzy kandydowali i zdobyli miejsce, w kraju innym niż ich kraj pochodzenia.


Zgodnie z przepisami UE istnieje szereg stanowisk, których piastowanie uniemożliwia zostanie posłem do Parlamentu Europejskiego.Poseł do PE nie może być członkiem krajowego rządu lub posłem do krajowego parlamentu, ani też czynnym urzędnikiem instytucji europejskich.Kilka krajów stosuje dodatkowe ograniczenia.

 


 
 

Wybrane fakty dotyczące poprzednich wyborów europejskich

Pierwsze bezpośrednie wybory do Parlamentu Europejskiego zostały przeprowadzone w 1979 roku.W latach 1958 -1974, posłowie do PE byli wybierani przez parlamenty narodowe państw członkowskich i posiadali podwójne mandaty.


Decyzja i akt dotyczący wybierania przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich zostały podpisane 20 września 1976 roku, w Brukseli.Pierwsze wybory odbyły się w dniach 7 i 10 czerwca 1979 roku, po ratyfikacji przez wszystkie państwa członkowskie, wybrano wtedy 410 posłów.Od tej pory wybory zostały przeprowadzone sześciokrotnie.


W nowych państwach członkowskich wybory do Parlamentu Europejskiego odbywają się po przyjęciu do UE, dzięki czemu mogą one wybrać swoich reprezentantów nawet w połowie kadencji. Tak zdarzyło się w Grecji w 1981 roku, w Portugalii i Hiszpanii w 1987 roku, w Szwecji w 1995 roku, Austrii i Finlandii w 1996 roku, oraz w Bułgarii i Rumunii w 2007 roku. Wybory w Chorwacji odbyły się w kwietniu 2013 roku, aby chorwaccy posłowie mogli zasiąść w Parlamencie, kiedy państwo to zostało przyjęte do UE, w lipcu 2013 r.

 

Frekwencja


Frekwencja w wyborach europejskich od 1979 roku, znacznie różni się w poszczególnych państwach. Chociaż zazwyczaj jest niska, nie odbiega znacząco od frekwencji w lokalnych wyborach w wielu państwach członkowskich. Można zaobserwować, że z upływem lat frekwencja spada, ale zjawisko to pokrywa się z ogólnym spadkiem liczby głosujących w ostatnich dekadach, w zachodnich demokracjach.