Danuta JAZŁOWIECKA : Pisemne wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania 

Posłowie mogą przedkładać pisemne wyjaśnienie na temat stanowiska zajętego w głosowaniu na posiedzeniu plenarnym. Art. 183 Regulaminu

Lepsze egzekwowanie i unowocześnienie unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumentów (A8-0029/2019 - Daniel Dalton)  
 

Badania zlecone przez Komisję Europejską i szereg rządów pokazały bardzo wyraźnie, że wiele produktów gorszej jakości trafia do sklepów w tzw. nowych państwach członkowskich. Dlatego też przedstawiciele tych krajów chcieli, przy okazji wprowadzania przepisów zmierzających do lepszego egzekwowania i unowocześnienia unijnych regulacji dotyczących ochrony konsumenta, zakazać praktyki umieszczania produktu niższej jakości w takim samym lub łudząco podobnym opakowaniu co produkt wyższej jakości. Parlament Europejski dzięki aktywności przedstawicieli Europejskiej Partii Ludowej wywalczył takie zapisy.
Niestety jednak w rozmowach trójstronnych została zaakceptowana wersja Rady, która nie rozwiązuje istniejącego problemu. Zapisy proponowane przez Radę i zaakceptowane przez negocjatorów Parlamentu umożliwiają producentom dalsze stosowanie praktyki wypuszczania na rynek podwójnej jakości produktów w takim samym opakowaniu. Istotnym problemem jest to, że konsument zawsze będzie musiał w konkretnej sprawie udowadniać, że został wprowadzony w błąd. Z tego też powodu nie mogłam poprzeć tej wersji dyrektywy.
Razem z ponad setką moich koleżanek i kolegów z większości krajów członkowskich chcieliśmy wpisania zakazu stosowania praktyki podwójnej jakości produktów do aneksu tej dyrektywy, który zawiera praktyki handlowe uznawane za nieuczciwe w każdych okolicznościach. W tym celu zgłosiliśmy poprawki na sesję plenarną. Niestety upadły, stąd mój głos przeciwko.

Równouprawnienie płci w kontekście polityki podatkowej w UE (A8-0416/2018 - Marisa Matias, Ernest Urtasun)  
 

W całej Unii ogólny wskaźnik zatrudnienia kobiet utrzymuje się na poziomie niższym o prawie 12% od wskaźnika zatrudnienia mężczyzn. Ponadto większość z nich pracuje w niepełnym wymiarze. Z tego też powodu możemy zaobserwować zróżnicowanie wynagrodzeń i emerytur ze względu na płeć. Po części przyczyną takiej sytuacji jest brak podejścia uwzględniającego problematykę płci w unijnych i krajowych politykach podatkowych. Przede wszystkim zniechęca się kobiety do wchodzenia na rynek pracy i pozostawania na nim oraz powiela tradycyjne role i stereotypy dotyczące płci. Ponadto, strukturalna zmiana systemu podatkowego, która zaszła w ciągu ostatnich dekad, przesunęła obciążenie podatkowe na grupy o niskich dochodach, a więc przede wszystkim na kobiety. Dlatego potrzebne są zdecydowane działania na poziomie krajowym, które Unia Europejska powinna wspierać. Zdecydowanie opowiadam się za równością kobiet i mężczyzn, dążeniem do wdrożenia istniejących przepisów zwalczających wszelkie formy dyskryminacji kobiet w miejscu pracy, w edukacji i w życiu publicznym.
Nie mogłam jednak poprzeć części rozwiązań zaproponowanych w niniejszym sprawozdaniu. Za szczególnie niebezpieczne uważam propozycje naruszające zasady proporcjonalności i pomocniczości – znoszące jednomyślność w głosowaniach nad kwestiami podatkowymi w Radzie UE oraz ingerujące w kompetencje państw członkowskich w tej mierze. Dlatego też zdecydowanie głosowałam przeciwko takim rozwiązaniom.

Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego (A8-0386/2018 - Guillaume Balas)  
 

Rewizja koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, nad którą dzisiaj głosowaliśmy, to dokument niezmiernie ważny dla pracowników i ich rodzin. Od zapisów obu rozporządzeń zależy to, czy pracownicy będą objęci ubezpieczeniem społecznym i czy będą mogli swobodnie przenosić swoje prawa, podróżując po UE w celu podjęcia pracy.
Zdaję sobie sprawę, że praca nad tymi dokumentami nie była łatwa. Szanuję miesiące spędzone na negocjacjach, jednak ze względów merytorycznych nie mogłam poprzeć dzisiaj mandatu negocjacyjnego przyjętego w Komisji Zatrudniania. Przyjęte zapisy wprowadzą bowiem chaos i doprowadzą do fragmentaryzacji zabezpieczenia społecznego.
Skrócenie z 24 do 18 miesięcy okresu, podczas którego pracownik ubezpieczony jest w kraju wysyłającym, oraz znaczące zmiany w artykule 13, które dotkną szczególnie wysoce mobilnych pracowników jak np. kierowców czy pracowników sektora opieki – to wszystko są zapisy, które negatywnie wpłyną na sytuację pracownika. Istnieje ryzyko, że pracownicy będą ubezpieczeni w kilku krajach jednocześnie, ich rodziny nie będą miały dostępu opieki zdrowotnej w miejscu zamieszkania. Dodatkowo, aby w przyszłości otrzymać emeryturę, pracownicy będą musieli domagać się swoich praw w kilku krajach jednocześnie.
Sprawozdanie zawiera także niejasne zapisy dotyczące wydawania i wycofywania formularzy A1, które już zostały krytycznie ocenione przez instytucje zabezpieczenia społecznego.
To wszystko spowodowało, że zagłosowałam przeciwko mandatowi.

Prawa i obowiązki pasażerów w ruchu kolejowym (A8-0340/2018 - Bogusław Liberadzki)  
 

. – Celem rozporządzenia 1371/2007 jest ochrona pasażerów w ruchu kolejowym w Unii Europejskiej. Podobnie jak pasażerowie korzystający z innych środków transportu mają oni prawo do uzyskania informacji, rezerwacji biletów, pomocy, opieki i odszkodowania w przypadku opóźnienia lub odwołania pociągu, odszkodowania w razie wypadku oraz szybkiego i dostępnego systemu rozpatrywania skarg. Przede wszystkim mają jednak prawo oczekiwać pełnego stosowania i skutecznego egzekwowania przepisów unijnego prawa przez krajowe organy odpowiedzialne za egzekwowanie przepisów. Oceny skutków stosowania owego rozporządzenia pokazują jednak, że istnieją pewne problemy z jego efektywnością, wynikające przede wszystkim z nadużywania przez państwa członkowskie wyłączeń spod obowiązywania tego prawa. Rozwiązania, które miały służyć uniknięciu dyskryminacyjnego traktowania niektórych przewoźników, w praktyce osłabiły skuteczność rozporządzenia. Dlatego też popieram stanowisko Parlamentu Europejskiego oraz postulat aby w jak największym stopniu ograniczyć możliwość stosowania przez państwa członkowskie owych wyłączeń.

Nadanie organom ochrony konkurencji państw członkowskich uprawnień oraz zapewnienie należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego (A8-0057/2018 - Andreas Schwab)  
 

. – Krajowe organy ochrony konkurencji państw członkowskich są dla Komisji Europejskiej partnerami o decydującym znaczeniu w procesie egzekwowania unijnych reguł konkurencji. Są więc one istotnym elementem procesu tworzenia konkurencyjnego rynku wewnętrznego. Od 2004 r. Komisja i krajowe organy ochrony konkurencji przyjęły ponad tysiąc decyzji w sprawie egzekwowania tych reguł, przy czym 85% z nich przyjętych zostało na poziomie państw członkowskich. Istnieją jednak luki oraz ograniczenia w odniesieniu do narzędzi i gwarancji, jakimi dysponują krajowe organy ochrony konkurencji. Oznacza to, że przedsiębiorstwa angażujące się w praktyki antykonkurencyjne mogą mieć do czynienia z bardzo różnorodnymi wynikami postępowań, w zależności od tego, w którym państwie członkowskim prowadzą działalność. Z tego też powodu w pełni popieram wniosek legislacyjny. Niemniej jednak wymaga on pewnych korekt. Przede wszystkim należy wzmocnić niezależność krajowych organów ochrony konkurencji przed naciskami ze strony świata polityki i biznesu. Dlatego należy wprowadzić do dyrektywy przepisy zabezpieczające przed konfliktami interesów, a także zobowiązania dotyczące wprowadzenia przejrzystej procedury wyborów i odwołań ze strony krajowych organów ochrony konkurencji oraz ich kierownictwa. Po drugie, należy zapewnić krajowym organom większą autonomię w wykorzystywaniu przydzielonych im środków budżetowych. Pozwoli to im samodzielnie określić priorytety prac oraz umożliwi przeprowadzanie wielu kontroli równocześnie.

Cyfryzacja na rzecz rozwoju: ograniczenie ubóstwa za pomocą technologii (A8-0338/2018 - Bogdan Brunon Wenta)  
 

. – Pomimo tego, że na całym świecie występuje ogromny wzrost usług łączności mobilnej, to jednak nadal ponad połowa ludzkości pozostaje poza internetem. Ponadto wiele krajów rozwijających się i gospodarek wschodzących pozostaje w tyle pod względem korzystania z cyfryzacji, a między poszczególnymi krajami oraz między obszarami miejskimi i wiejskimi istnieją duże różnice. Nadal więc łączność pozostaje wyzwaniem i problemem leżącym u podstaw różnego rodzaju przepaści cyfrowej, zarówno w zakresie dostępu do technologii informacyjno-komunikacyjnych, jak i korzystania z nich. Warto to uwypuklić, bowiem w Konsensusie europejskim w sprawie rozwoju z 2017 r. podkreśla się znaczenie technologii i usług informacyjno-komunikacyjnych jako czynników umożliwiających zrównoważony rozwój i wzrost sprzyjający włączeniu społecznemu. Z tego też powodu należy z zadowoleniem przyjąć strategię Komisji w sprawie cyfryzacji na rzecz rozwoju, w zakresie, w jakim włącza ona technologie cyfrowe w główny nurt unijnej polityki rozwoju. Nie możemy jednak zapominać, że w niektórych krajach nadal konieczne jest zaspokojenie podstawowych potrzeb ludzkich, zwłaszcza w zakresie dostępu do żywności, energii, wody, urządzeń sanitarnych, edukacji i opieki zdrowotnej. Podsumowując, należy stwierdzić, że technologie i usługi cyfrowe mają ogromny potencjał w osiąganiu celów zrównoważonego rozwoju, ale powinny one raczej uzupełniać tradycyjne działania i inicjatywy, a nie je zastępować.

Podwójne normy jakości produktów na jednolitym rynku (A8-0267/2018 - Olga Sehnalová)  
 

Przeprowadzone badania pokazują, że niektórzy producenci sprzedają towary o różnych normach jakości pod tą samą marką i o identycznym wyglądzie. Istotne jest przy tym, że niektóre produkty w części państw członkowskich zawierają mniej głównego składnika, albo też składniki wyższej jakości zastępowane są w nich składnikami niższej jakości. Co więcej, niejednokrotnie produkty o niższej jakości są droższe niż ich wyższej jakości odpowiedniki dostępne w innych częściach Unii.
Zaobserwowano również znaczące różnice w produktach dla niemowląt, czego nie da się uzasadnić regionalnymi preferencjami smakowymi. Wydaje się oczywiste, że przedsiębiorstwa, które promują, sprzedają lub dostarczają produkty, powinny zapewniać dokładne i zrozumiałe informacje dotyczące ich składu, aby umożliwić podjęcie świadomej decyzji o zakupie. Konsumenci łączą markę, produkt oraz jakość, a zatem oczekują, że produkty tej samej marki lub o identycznym wyglądzie będą identyczne również pod względem jakości, niezależnie od tego, gdzie są sprzedawane.
Sprzedaż w różnych częściach Unii tych samych produktów, ale o celowo odmiennym składzie jest nieuczciwą praktyką i jako taka powinna być ona niedopuszczalna. Z tego względu popieram propozycję dodania tej wprowadzającej w błąd praktyki handlowej do załącznika I dyrektywy 2005/29/WE. Konieczne jest również rozwinięcie na poziomie unijnym zdolności do monitorowania spójności składu i proporcjonalnego wykorzystania składników produktów sprzedawanych w tym samym opakowaniu i pod tą samą marką.

Sytuacja na Węgrzech (A8-0250/2018 - Judith Sargentini)  
 

Szanowni Państwo! Głosowałam za tą rezolucją, ponieważ uważam, że poważne naruszenie przez państwo członkowskie wartości zapisanych w art. 2 TUE nie dotyczy wyłącznie kraju, w którym to nastąpiło, ale wywiera wpływ na pozostałe państwa członkowskie, na ich wzajemne zaufanie i prawa podstawowe obywateli. UE musi więc aktywnie działać, aby nie dopuszczać do takich sytuacji.
Jest to o tyle istotne, że w coraz większej liczbie państw członkowskich możemy zaobserwować praktyki naruszające unijne wartości. Nie są to już tylko Węgry czy Polska, ale również takie kraje jak Rumunia, Chorwacja czy Słowacja. Dlatego też konieczne jest podjęcie zdecydowanych działań tam, gdzie wyraźnie naruszono wartości UE.
Węgry od lat wskazywane są jako państwo systemowo łamiące wartości europejskie. Można wskazać dwanaście obszarów, gdzie systemowo naruszane są wartości europejskie. Wszystkie one są niezmiernie ważne, ale moim zdaniem kluczowe znaczenie ma wolność i niezależność mediów w tym państwie. Zmiany w prawie dokonane przez węgierski rząd spowodowały, że nie ma w zasadzie w tym kraju mediów, które nie byłyby pod bezpośrednim lub pośrednim wpływem rządu. Przede wszystkim nastąpiła zbytnia koncentracja własności mediów w rękach osób związanych z rządzącą partią. Powszechna jest autocenzura.
Bez zmiany w tym obszarze nie uda się ani zwalczyć korupcji i ograniczyć nadużyć władzy, ani też przeprowadzać w pełni demokratycznych wyborów.

Metody reintegracji pracowników na stanowiska pracy wysokiej jakości w następstwie urazów lub chorób (A8-0208/2018 - Jana Žitňanská)  
 

Specjaliści podkreślają, że rehabilitacja pracowników obejmuje trzy odrębne aspekty: medyczny, społeczny i zawodowy. W dzisiejszej dyskusji koncentrujemy się przede wszystkim na ostatnim wymiarze, ale nie możemy zapominać o pozostałych. Należy jednak podkreślić, że praca odgrywa ważną rolę w ułatwianiu procesu powrotu do zdrowia i rehabilitacji z uwagi na jej istotne korzyści psychospołeczne. Reintegracja osób powracających do pracy po urazie bądź chorobie fizycznej lub psychicznej zmniejsza też koszty ponoszone przez krajowe systemy zabezpieczenia społecznego. Tak więc powinniśmy dążyć w Unii do tego, aby osoby po przebytych urazach lub chorobach jak najszybciej powracały na rynek pracy.
Problemem jest jednak to, że aż w ¼ przypadków konieczne byłoby stworzenie specjalnych warunków, aby umożliwić powrót do pracy. Niejednokrotnie wystarczy zaoferowanie elastycznej, dostosowanej do indywidualnych potrzeb organizacji pracy, takiej jak praca zdalna, ruchomy czas pracy, skrócenie czasu pracy, zmniejszenie obciążenia pracą lub dostosowany sprzęt. Pamiętajmy jednak, że większość osób w Unii zatrudnionych jest w małych, średnich i mikroprzedsiębiorstwach. Te zaś ze względu na swój rozmiar i potencjał mają mniej zasobów potrzebnych do dostosowania się do potrzeb osób powracających do pracy po urazach lub chorobach. Z tego też względu potrzebują one publicznego wsparcia.

Wdrażanie procesu bolońskiego – stan obecny i przyszłe działania (B8-0190/2018)  
 

Proces boloński wywołuje mieszane uczucia w środowisku akademickim. Z jednej strony docenia się możliwości, które w jego wyniku powstały, na przykład dotyczące mobilności studentów i pracowników naukowych czy też wzajemnego uznawania kwalifikacji w państwach europejskich. Z drugiej jednak postrzega się bardzo krytycznie pozorność niektórych zmian i rozrost biurokracji.
W większości państw krytyka koncentruje się na wprowadzeniu trzystopniowego cyklu studiów, który prowadzi niejednokrotnie do wypuszczania absolwentów bez wystarczających umiejętności i kwalifikacji. Często negatywnie oceniane są również system punktów ECTS i efekty kształcenia. Na kolejnych szczytach ministerialnych wyznacza się kolejne priorytety bez przeprowadzenia pogłębionej refleksji nad rzeczywistymi efektami już podjętych działań.
Stworzenie Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego nie przełożyło się na podniesienie poziomu nauki i dydaktyki na europejskich uczelniach. Nie zmniejszyło również rozdźwięku między kształceniem a potrzebami rynku pracy. Europejskie uczelnie nadal pozostają daleko za amerykańskimi ośrodkami akademickimi i coraz częściej są wyprzedzane przez te ulokowane w państwach azjatyckich.
Zagłosowałam za tą rezolucją, aby wezwać Komisję Europejską i Radę do dyskusji nad tym, co wymaga poprawy. Nie możemy ciągle udawać, że w ciągu minionych dwóch dekad sytuacja radykalnie się poprawiła.

Kontakt 

  • Bruxelles 

    Parlement européen
    Bât. Altiero Spinelli
    12E261
    60, rue Wiertz / Wiertzstraat 60
    B-1047 Bruxelles/Brussel
     
  • Strasbourg 

    Parlement européen
    Bât. Louise Weiss
    T11015
    1, avenue du Président Robert Schuman
    CS 91024
    F-67070 Strasbourg Cedex
     
  • Adres pocztowy 

    European Parliament
    Rue Wiertz
    Altiero Spinelli 12E261
    1047 Brussels
     
    Contact data: