Νέα της Συνόδου - Στρασβούργο, 6-9 Σεπτεμβρίου 2010

Ο γάμος των ομοφυλοφίλων είναι ήδη πραγματικότητα σε πέντε κράτη μέλη της ΕΕ, το Βέλγιο, την Ολλανδία, την Πορτογαλία, την Ισπανία και τη Σουηδία ενώ σε κάποια άλλα τους επιτρέπονται ορισμένες μορφές συμφώνου συμβίωσης. Τι συμβαίνει όμως αν μετακομίσουν σε κράτος μέλος που δεν ισχύει τίποτε από αυτά; Την Τρίτη το ΕΚ συζήτησε το πρόβλημα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατόπιν τριών προφορικών ερωτήσεων που είχαν κατατεθεί από ευρωβουλευτές.

Οι τρείς ερωτήσεις, που συζητήθηκαν μαζί, αφορούν τις διακρίσεις κατά αναγνωρισμένων ζευγαριών του ιδίου φύλου, την αμοιβαία αναγνώριση των γάμων και συμφώνων συμβίωσης ζευγαριών του ιδίου φύλου και τις διακρίσεις κατά ζευγαριών του ιδίου φύλου σε θέματα ελευθερίας μετακίνησης και δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων,

Όπως σημείωσε στη συζήτηση ο εκ των εισηγητών, Cornelis de Jong, (Εν. Ευρ. Αριστερά, Ολλανδία) ο ίδιος επέτυχε την αναγνώριση του δεσμού του πριν από 21 χρόνια στην Ολλανδία, "αλλά αν μετακομίσουμε στην Πολωνία δεν θα έχουμε καμία αναγνώριση". Έτσι, "κάνοντας χρήση του δικαιώματός μας στην ελευθερία μετακίνησης χάνουμε άλλα δικαιώματα", κατέληξε...

Αντιστοίχως, ο επίσης εισηγητής Michael Cashman (Σοσιαλιστές, Βρετανία), του οποίου το σύμφωνο συμβίωσης αναγνωρίσθηκε πριν από 27 χρόνια εξήγησε ότι "αν πάθουμε ένα ατύχημα στην Ιταλία, ο σύντροφός μου δεν θα έχει ούτε καν το δικαίωμα να αποφασίσει αν θα πρέπει να με κρατήσουν στη ζωή με τεχνητά μέσα ή όχι". "Τα δικαιώματα που αναγνωρίζονται σε ένα κράτος μέλος πρέπει να αναγνωρίζονται σε όλα", τόνισε.

Τέλος, η Sophia In 't Veld (Φιλελεύθεροι, Ολλανδία) τόνισε ότι "κάθε πολίτης της Ένωσης πρέπει να απολαμβάνει τα ίδια δικαιώματα και ούτε η ΕΕ ούτε τα κράτη μέλη έχουν κάποιο δικαίωμα να κρίνουν μια προσωπική σχέση". "Το ελάχιστο που οφείλουμε να πράξουμε στην ΕΕ είναι να εφαρμόσουμε την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης" σημείωσε, για να αναρωτηθεί "το κάνουμε για τις μαρμελάδες, τα κρασιά και τις μπύρες, γιατί δεν το κάνουμε για το γάμο και τις ανθρώπινες σχέσεις";

Απαντώντας εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η Αντιπρόεδρός της, αρμόδια για τη Δικαιοσύνη, Viviane Reding εξήγησε ότι "εννοείται ότι η ελευθερία μετακίνησης και εγκατάστασης πρέπει να περιλαμβάνει και το δικαίωμα μεταφοράς των δικαιωμάτων που έχει ο καθ' ένας στη χώρα πρώτης κατοικίας του και στη χώρα της δεύτερης κατοικίας", όμως, προειδοποίησε "οφείλουμε να κινηθούμε με προσοχή και να πείσουμε σιγά-σιγά τα κράτη μέλη που αντιστέκονται να δεχθούν αυτούς τους κανόνες". "Δεν είναι απλά ζήτημα αρχής αλλά θέμα σεβασμού της προσωπικής ζωής του καθ' ενός" επεσήμανε.

Σημείωσε δε ότι "Αν ζεις στη χώρα Α στην οποία ο γάμος ή το σύμφωνο συμβίωσης ζευγαριών του ιδίου φύλου αναγνωρίζεται, τότε έχεις το δικαίωμα, το θεμελιώδες δικαίωμα να μεταφέρεις αυτή την αναγνώριση στη χώρα Β"...

Για το ΕΛΚ, ο Ιταλός ευρωβουλευτής Salvatore Iacolino, σημείωσε μεν ότι "για ορισμένα θεμελιώδη ζητήματα πρέπει να υπάρχει απόλυτη εγγύηση", όμως συμφώνησε με την κ. Reding ότι "πρέπει να κινηθούμε προσεκτικά, βήμα - βήμα" ενώ "εν τω μεταξύ πρέπει να λάβουμε υπ' όψιν μας την έννοια της οικογένειας, αυτό που για μας είναι η φυσική οικογένεια, δηλαδή ο πατέρας, η μητέρα και τα παιδιά". Υπάρχουν άλλες μορφές που προφανώς σεβόμαστε αλλά δεν αποτελούν την επικρατούσα μορφή οικογένειας στην ΕΕ σήμερα", κατέληξε.

Από την πλευρά των Σοσιαλιστών, η Monika Flašíková Beňová (Σοσιαλιστές, Σλοβακία) επεσήμανε ότι "δεν τίθεται θέμα να επιβληθεί οτιδήποτε, τίθεται θέμα ανοχής".

Για τους Φιλελεύθερους η Sarah Ludford (Βρετανία) επεσήμανε ότι οι κανόνες πρέπει να τροποποιηθούν για να εκλείψουν διάφορες μορφές "ημι-διακρίσεων" όπως εκείνες κατά των ζευγαριών του ιδίου φύλου που μετακομίζουν από άλλο κράτος μέλος.

Η Ulrike Lunacek των Πρασίνων (Αυστρία) δήλωσε ότι "έχουμε πρόβλημα όταν μας λένε ότι η προσαρμογή θα πρέπει να είναι σταδιακή", όμως ο Konrad Szymansky (ΕΣΜ, Πολωνία) τόνισε ότι "ορισμένες χώρες δεν αναγνωρίζουν τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια και έχουν κάθε δικαίωμα να το πράξουν".