Niccolò Rinaldi : Το εμπόριο θα δυναμώσει τη δημοκρατία

Οι επαναστάσεις της Αραβικής Άνοιξης αποτελούν ήδη σελίδα στην ιστορία των χωρών της Μέσης Ανατολής, όμως τώρα μόλις αρχίζει το δύσκολο έργο της πραγματικής μετατροπής τους σε δημοκρατίες και οικονομίες της αγοράς. Η ΕΕ έχει δεσμευθεί να βοηθήσει ωστόσο μένει να βρεθεί και το πώς ακριβώς θα το κάνει. Απάντηση δίνει ο Ιταλός ευρωβουλευτής των Φιλελευθέρων Niccolò Rinaldi με έκθεσή του που θα συζητηθεί στις 9 Μαΐου στην ολομέλεια. Ο κ. Rinaldi δέχθηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις μας.

Το εμπόριο πώς βοηθά τον εκδημοκρατισμό και τη σταθεροποίηση των χωρών της Αραβικής Άνοιξης;

Αυτό που συμβαίνει στις χώρες αυτές είναι κεφαλαιώδους σημασίας για την ΕΕ, πραγματική δοκιμασία της θέλησής μας να εφαρμόσουμε τα όσα προβλέπει για το εμπόριο η συνθήκη της Λισαβόνας με στόχο τη δημιουργία θέσεων εργασίας, την προσέλκυση επενδύσεων και την ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Τα εργαλεία που χρειάζονται είναι όλα στη διάθεσή μας, εκείνο που μένει να φανεί είναι κατά πόσον έχουμε τη θέληση να τα χρησιμοποιήσουμε. Το εμπόριο είναι τέλειο εργαλείο ενίσχυσης της δημοκρατίας, το οποίο ούτως ή άλλως είναι δύσκολο εγχείρημα.

Σήμερα το εμπόριο μεταξύ των δύο πλευρών της Μεσογείου είναι πολύ μικρότερο από ότι θα μπορούσε να είναι. Το εμπόριο αυτό διεξάγεται μεταξύ μεγάλων επιχειρήσεων του βορρά και μικρών του νότου όπου ο πλούτος που παράγει μένει στα χέρια ολίγων οικογενειών και φυλών.

Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τον πλούτο που γεννά το εμπόριο ως εργαλείο εκδημοκρατισμού της ίδιας της οικονομίας με στόχο τη στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Οφείλουμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες υπό τις οποίες όσο το δυνατόν περισσότεροι θα μπορέσουν να στήσουν τις δικές τους επιχειρήσεις και να αρχίσουν το εμπόριο με την ΕΕ.

Και αυτό το εμπόριο πώς δεν θα έρθει εις βάρος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Αρκεί μια απλή ενίσχυση των σχετικών διατυπώσεων στις εμπορικές συμφωνίες;

Οι διατυπώσεις αυτές πάντα υπήρχαν: το πρόβλημα είναι ότι ποτέ δεν εφαρμόσθηκαν, ή τουλάχιστον δεν εφαρμόσθηκαν πλήρως. Είχαμε πλήρεις εμπορικές σχέσεις και όλες τις απαραίτητες διατυπώσεις περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων με την Αίγυπτο του Μουμπάρακ και την Τυνησία του Μπεν Αλί, αλλά τίποτα δεν εφαρμόσθηκε.

Θα συνεχίσουμε φυσικά να χρησιμοποιούμε τις διατυπώσεις αυτές στις εμπορικές συμφωνίες μας αλλά το πραγματικό κλειδί είναι να σχεδιάσεις τις συμφωνίες αυτές κατά τρόπο τέτοιο που να μπορεί ο απλός άνθρωπος να μπει στην αγορά της Ευρώπης.

Στόχος με άλλα λόγια είναι να απελευθερωθεί η διαδικασία σε τέτοιο βαθμό που να υπάρξει μεγάλος αριθμός οικονομικών παραγόντων και όχι μόνο μια φούχτα οικογένειες και οι εταιρίες τους.

Αυτή η προσπάθεια να διαχυθεί η επιχειρηματικότητα στους απλούς ανθρώπους της περιοχής θα είχε πραγματική προστιθέμενη αξία για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Πολλοί φοβούνται ότι μια μείωση των δασμών, ώστε να ενισχυθούν για παράδειγμα οι αγροτικές εξαγωγές θα είχε αρνητικές συνέπειες για τους Ευρωπαίους αγρότες. Μπούμε να πετύχουμε μια καλή ισορροπία;

Είναι πολύ δύσκολο για τους Ευρωπαίους αγρότες να ανταγωνιστούν τις τιμές των μεγάλων επιχειρήσεων των χωρών της Βορείου Αφρικής.

Ωστόσο οι μικροπαραγωγοί του νότου πρέπει να ενισχυθούν, να αποκτήσουν πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό για να μπορέσουν κι εκείνοι να μπουν στην ευρωπαϊκή αγορά. Λόγω του μικρού μεγέθους τους είναι πολύ λιγότερο απειλητικοί για την Ευρώπη.

Ένα πρόβλημα είναι άλλωστε ότι οι εμπορικές μας σχέσεις με τις χώρες αυτές βασίζονται κυρίως στον αγροτικό τομέα και γι α το λόγο αυτό είναι οι αγρότες μας που πληρώνουν το αντίτιμο, κάτι που φυσικά δεν είναι δίκαιο.

Πρέπει να διαφοροποιήσουμε το εμπόριό μας αναπτύσσοντας τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που θα προσφέρουν πολύ μεγαλύτερη ποικιλία ειδών για εμπόριο κάτι που θα μειώσει το βάρος στους Ευρωπαίους αγρότες.