Κοινή Εξωτερική Πολιτική για την Ενέργεια

Για να διασφαλισθεί η ασφάλεια εφοδιασμού της Ένωσης σε ενέργεια τα κράτη μέλη πρέπει να βρουν κοινό τόπο στις επαφές τους με τους εξωτερικούς προμηθευτές, μας δήλωσε η Edit Herczog (Σοσιαλιστές, Ουγγαρία) απαντώντας σε ερωτήσεις μας λίγες ημέρες πριν από τη συζήτηση και ψηφοφορία της έκθεσής της για την ενεργειακή στρατηγική της Ένωσης στην ολομέλεια του ΕΚ.

Πώς μπορεί να υπάρξει αυτή η "μία φωνή" της ΕΕ στον τομέα της ενέργειας;

Απολύτως απαραίτητη είναι η καλύτερη ανταλλαγή πληροφοριών. Οι μεγάλοι προμηθευτές γνωρίζουν τα στοιχεία κάθε χώρας αλλά εμείς οι ίδιοι δεν γνωρίζουμε τη θέση κάθε κράτους μέλους. Είναι όμως κάτι που θα ενίσχυε τη θέση μας στις διεθνείς ενεργειακές διαπραγματεύσεις.

Χρειάζεται νέα νομοθεσία για το πώς θα παρέχουν τις πληροφορίες αυτές τα κράτη μέλη αλλά και για το πώς θα χρησιμοποιούνται γατί είναι απόρρητες.

Πώς μπορεί να υλοποιηθεί αυτό;

Μιλάμε για ανταλλαγή πληροφοριών στο πολιτικό επίπεδο. Κάθε φορά που έχουμε συνάντηση των υπουργών ενέργειας στο Συμβούλιο θα πρέπει να συζητούν την εξωτερική διάσταση της ενεργειακής πολιτικής της Ένωσης, παρόντος του αρμοδίου Επιτρόπου, Günther Oethinger, και της Ύπατης Εκπροσώπου για την Εξωτερική Πολιτική. Οι στόχοι της ενεργειακής πολιτικής της Ένωσης πρέπει να ενσωματωθούν καλύτερα στην εξωτερική μας πολιτική.

Στην έκθεσή σας σημειώνετε ότι τα κράτη μέλη δεν θα πρέπει να υπογράφουν συμβάσεις αγοράς ενέργειας με τρίτες χώρες οι οποίες παραβιάζουν τα δικαιώματα άλλων κρατών μελών...

Πράγματι. Αν είσαι μέλος της ΕΕ είναι άδικο να κερδίζεις ανταγωνιστικό πλεονέκτημα εις βάρος άλλων κρατών μελών. Πρέπει να αξιοποιούμε τα πλεονεκτήματά μας και όχι τις αδυναμίες μας.

Ο πολλαπλασιασμός των πηγών φυσικού αερίου είναι σημαντικό στοιχείο της εξωτερικής ενεργειακής πολιτικής της ΕΕ. Τι εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν όμως για να μειώσουμε την εξάρτησή μας από τη Ρωσία; Γίνεται πολύς λόγος για έναν νότιο αγωγό για το αέριο της Κασπίας.

Θέλουμε να ανοίξουμε τις πόρτες μας σε κάθε ενεργειακή πηγή, συμπεριλαμβανομένης της Κασπίας και πέραν αυτής.

Σήμερα υπάρχουν δύο ανταγωνιστικές προσεγγίσεις. η πρώτη είναι να διασυνδέσουμε και να εναρμονίσουμε τα υπάρχοντα δίκτυα, όπως ο αγωγός της Νοτιανατολικής Ευρώπης. Η άλλη είναι ο Nabucco, το επιχείρημα ότι τα δίκτυα αυτά είναι ήδη απαρχαιωμένα και ο εκσυγχρονισμός τους θα είναι πολύ πιο δύσκολος από την κατασκευή ενός νέου αγωγού.

Είναι θέμα των επενδυτών να αποφασίσουν αν θα επενδύσουν στα παλιά δίκτυα ή θα χτίσουν ένα νέο, με βάση νέα εταιρία και νέους κανόνες.

Προσωπικά θεωρώ τη δεύτερη λύση πιο βιώσιμη, πιο μακροπρόθεσμη και όχι πιο δαπανηρή από ότι η πρώτη αλλά δεν είμαι επενδυτής και οι επενδυτές είναι αυτοί που θα πάρουν την απόφαση.