Nieuws over de plenaire vergadering 6-9 september 2010

Een huwelijk tussen mensen van hetzelfde geslacht is een realiteit in vijf lidstaten (België, Nederland, Portugal, Spanje en Zweden) en in een aantal  landen kan men een geregistreerd partnerschap aangaan. Maar wat gebeurt er wanneer deze koppels zich in een EU-land vestigen zonder een dergelijke wetgeving? Dinsdag debatteerden de parlementsleden met Commissaris van Justitie Reding over de vraag wat de EU moet doen om te vermijden dat deze koppels "het slachtoffer worden van directe en indirecte discriminatie op het vlak van werk, studie of reizen in de EU".

In totaal werden drie vragen aan de Commissie voorgelegd. In de eerste vraag werd het probleem aangekaart van discriminatie van koppels van hetzelfde geslacht die gehuwd zijn of een geregistreerd partnerschap hebben. Vervolgens werd de wederzijdse erkenning van huwelijken en geregistreerde partnerschappen tussen koppels van hetzelfde geslacht ter sprake gebracht. Ten slotte werden ook discriminatie van gelijkslachtige paren, vrij verkeer, holebi-rechten en een EU-stappenplan besproken.

Meningen verdeeld

De meningen in het Parlement waren verdeeld. De vragenstellers legden het probleem van discriminatie op tafel, vaak refererend aan hun persoonlijk leven. Zo stelde Dennis de Jong (Europees Unitair Links/Noords Groen Links) dat zijn partnerschap geregistreerd in Nederland niet erkend wordt in Polen, wat een verlies aan rechten inhoudt.

Michael Cashman (Sociaal-Democratische fractie), ook houder van een geregistreerd partnerschap, argumenteerde dat rechten verworven in de ene lidstaat ook in de andere gerespecteerd moeten worden: "Als ik op vakantie in Italië een ernstig ongeval zou hebben, zou mijn partner niet eens het basisrecht krijgen te beslissen of ik in dat geval in leven gehouden zou moeten worden."

Sophie In 't Veld (ALDE-fractie) beklemtoonde op haar beurt het belang van wederzijdse erkenning: "Het minste dat we in de EU kunnen doen is het principe van wederzijdse erkenning toepassen: we doen het voor marmelade, bier en wijn. Waarom dan niet voor huwelijken en relaties?"

Salvatore Iacolini van de Europese Volkspartij had een andere kijk op de zaak. Hoewel hij ervan overtuigd was dat "wat tot de persoonlijke en intieme sfeer behoort gerespecteerd moet worden" verwees hij naar Commissaris Reding, die voordien had verklaard dat "we voorzichtig en stap voor stap vooruit moet gaan, om de minder gewillige lidstaten ertoe te brengen de algemene bepalingen te aanvaarden".

Konrad Szymańsky (Europese Conservatieven en Hervormers) stelde sceptisch dat bepaalde lidstaten holebi-koppels geen wettelijke erkenning geven en volledig in hun recht zijn dat te doen. Volgens hem was het hele debat tijdverlies.

Commissaris Reding concludeerde dat de EU-wetgeving "zeer duidelijk" is: "Als een koppel van hetzelfde geslacht in een bepaalde lidstaat een huwelijk of geregistreerde partnerschap heeft afgesloten, heeft dit paar het recht, het grondrecht zelfs, om deze status naar een andere lidstaat mee te nemen.