Jakich języków używa się w Parlamencie Europejskim? 

Unia Europejska ma 24 języki urzędowe. Oznacza to, że każdy obywatel ma dostęp do prawa UE, które go dotyczy, i może je lepiej rozumieć. Obywatele mogą nawiązać kontakt z instytucjami UE, np. poprzez złożenie petycji lub zwrócenie się o informacje, w dowolnym języku urzędowym, a także mogą śledzić debaty w Parlamencie za pośrednictwem transmisji internetowych na żywo.


Równie ważne jest zagwarantowanie, aby każdy poseł do Parlamentu Europejskiego miał możliwość przemawiania, słuchania wystąpień, czytania i pisania we własnym języku lub w dowolnym języku urzędowym UE. Zgodnie z podstawową zasadą demokracji każdy obywatel UE może zostać posłem do Parlamentu Europejskiego, nawet jeżeli nie włada żadnym językiem obcym. Posłów do PE wybiera się po to, aby reprezentowali interesy obywateli, którzy na nich głosują, a nie na podstawie ich znajomości języków obcych. Co więcej, aby zapewnić jednakowe warunki pracy wszystkim posłom do PE, należy im zagwarantować pełny dostęp do informacji w języku ojczystym. Przemówienia wygłaszane przez posłów do PE w jednym z języków urzędowych symultanicznie tłumaczy się na inne języki urzędowe, a oficjalne teksty tłumaczy się na wszystkie 24 języki. Aby prawo UE można było bezpośrednio stosować lub przetransponować do prawa krajowego, należy je najpierw przetłumaczyć na język urzędowy danego państwa członkowskiego. Obywatele mogą zwracać się o informacje i je otrzymywać w dowolnym języku urzędowym.


Po przystąpieniu Chorwacji do UE w dniu 1 lipca 2013 r. łączna liczba języków urzędowych wzrosła do 24. Są to następujące języki: angielski, bułgarski, chorwacki, czeski, duński, estoński, fiński, francuski, grecki, hiszpański, holenderski, irlandzki, litewski, łotewski, maltański, niemiecki, polski, portugalski, rumuński, słowacki, słoweński, szwedzki, węgierski i włoski.


Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z UE nie spowoduje automatycznie zniesienia języka angielskiego jako języka urzędowego. Wszystkie rządy UE musiałyby zdecydować o tym jednogłośnie, a ponieważ angielski jest również językiem urzędowym w Irlandii i na Malcie, decyzja taka wydaje się mało prawdopodobna.

Praca tłumaczy ustnych i pisemnych


Zasadniczo każdy tłumacz ustny i pisemny tłumaczy na swój język ojczysty. 24 języki urzędowe mogą być tłumaczone w 552 parach językowych. Aby stanąć na wysokości tego zadania, Parlament używa czasem systemu języków „posiłkowych”, co oznacza, że przemówienie lub tekst tłumaczy się najpierw na jeden z najpowszechniej znanych języków (angielski, francuski lub niemiecki), a następnie na pozostałe języki.


Tłumaczenia ustne i pisemne to dwie oddzielne dziedziny: tłumacze ustni zapewniają przekład ustny na bieżąco podczas posiedzeń; tłumacze pisemni pracują z tekstami, a w efekcie ich pracy powstaje całkowicie wierna wersja dokumentu w języku docelowym. Tłumacze ustni Parlamentu Europejskiego są wyszkoleni do wiernego przekładania słów posłów. Oprócz tego, z uwagi na specjalistyczny charakter debat parlamentarnych, otrzymują oni wsparcie od administracji podczas przygotowywania specjalistycznych posiedzeń, podczas których mają tłumaczyć, oraz są na bieżąco informowani o rozwoju terminologii w językach, z których tłumaczą. Jako wykształceni lingwiści tłumacze ustni świadczą wysokiej jakości usługi na rzecz wszystkich posłów do Parlamentu Europejskiego.


Tłumacze ustni wykonują również inne zadania językowe takie, jak np. dostosowywanie tekstów na potrzeby podcastów, opracowywanie napisów i nagrania audio w 24 językach.


Parlament zatrudnia około 270 tłumaczy ustnych i może również regularnie korzystać z usług ponad 1500 akredytowanych tłumaczy zewnętrznych. Tygodniowe sesje plenarne obsługuje od 700 do 900 tłumaczy ustnych. Parlament zatrudnia ok. 600 tłumaczy pisemnych, a ok. 30% pracy tłumaczeniowej zleca się zewnętrznym tłumaczom pisemnym.