Bezpośredni dostęp do głównej nawigacji (Wciśnij klawisz Enter)
Dostęp do zawartości strony (kliknąć na "Wejście")
Bezpośredni dostęp do wykazu innych stron (Wciśnij klawisz Enter)

Najczęściej zadawane pytania dotyczące posłów do PE i Parlamentu Europejskiego

28-03-2017 - 12:23
 

Jak pracują posłowie, ile zarabiają i jakie ponoszą wydatki? Odpowiedzi na te i inne często zadawane pytania dotyczące metod pracy Parlamentu i kosztów jego funkcjonowania znajdują się w sekcji FAQ.


Jak pracują posłowie, ile zarabiają i jakie ponoszą wydatki? Odpowiedzi na te i inne często zadawane pytania dotyczące metod pracy Parlamentu i kosztów jego funkcjonowania znajdują się w sekcji FAQ.


Dokument udostępniony w poniższym linku zawiera szeroki wachlarz informacji na temat codziennej organizacji pracy Parlamentu. Pytania i odpowiedzi są regularnie aktualizowane, z uwzględnieniem elementów będących przedmiotem zarówno bieżącego, jak i wieloletniego zainteresowania mediów.

Dot. : 20140331FAQ41132
 
 

Parlament: uprawnienia Parlamentu i procedury ustawodawcze

Większość aktów prawnych UE kształtują i przyjmują Parlament wraz z Radą UE (reprezentującą państwa członkowskie). Zwykła procedura ustawodawcza – „procedura współdecyzji” – obejmuje, między innymi: kwestie dotyczące azylu, migrację, wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne, zarządzanie gospodarcze, usługi finansowe, jednolity rynek, swobodny przepływ pracowników, usługi, rolnictwo, rybołówstwo, bezpieczeństwo energetyczne, wizy, ochronę konsumentów, sieci transeuropejskie, ochronę środowiska naturalnego, kulturę (środki zachęcające), badania (program ramowy), wykluczenie społeczne, zdrowie publiczne, zwalczanie nadużyć finansowych wobec UE, zachęcanie do zwalczania dyskryminacji, specjalne instrumenty wsparcia dla przemysłu, działania na rzecz spójności społecznej i gospodarczej oraz statut europejskich partii politycznych.


W kilku dziedzinach obowiązuje specjalna procedura decyzyjna, która polega na tym, że Parlament wyraża swoją opinię na temat wniosku Komisji. W takim przypadku Rada musi otrzymać stanowisko Parlamentu przed głosowaniem nad wnioskiem Komisji, ale stanowisko to nie jest dla Rady wiążące. Najważniejsza dziedzina, w której "procedura konsultacji" jest w dalszym ciągu stosowana, to podatki. Przyjęcie aktu prawnego w tych dziedzinach wymaga także jednomyślności Rady.


W niektórych przypadkach do podjęcia decyzji konieczne jest jej zatwierdzenie przez Parlament. W takiej sytuacji posłowie głosują po prostu „za” lub „przeciw”, a wynik głosowania ma charakter wiążący. Taka procedura ma zastosowanie między innymi w przypadku przystąpienia do Unii nowych państw członkowskich oraz zawierania przez UE międzynarodowych umów handlowych z państwami trzecimi lub grupami państw. To samo dotyczy również ostatecznej decyzji przy powoływaniu Komisji Europejskiej.


Inicjatywa ustawodawcza

Pomimo, że proponowanie nowego prawa dla UE należy do Komisji Europejskiej, Parlament może wystąpic z inicjatywą, zwracając się do Komisji o złożenie wniosku legislacyjnego. Jeśli występuja z tego typu inicjatywą, posłowie mogą wyznaczyć termin zlozenia wniosku. Jeśli Komisja odmówi zlożenia wniosku, musi wyjaśnić dlaczego.


Akty delegowane i wykonawcze

Podczas przyjmowania nowych przepisów posłowie oraz Rada mogą upoważnić Komisję do uzupełnienia ich lub wprowadzenia niewielkich zmian (aneksy techniczne, aktualizacje) poprzez akty delegowane (które uzupelniają lub zmieniają fragmenty przepisów) lub akty wykonawcze (w których znajdują się szczegóły dotyczące sposobow wykonywania przepisów). Dzięki takim działaniom przepisy mogą być proste i, kiedy jest to konieczne, uzupełniane, bez potrzeby rozpoczynania nowych negocjacji pomiędzy legislatorami.


W zależności o rodzaju aktu przyjętego przez Komisję, posłowie mają rożne możliwości wyrażenia swojego sprzeciwu wobec zaproponowanych dzialań. Posłowie mają prawo do zawetowania aktow delegowanych. W przypadku aktów wykonawczych, posłowie mogą zwrócić się do Komisji o ich zmianę lub wycofanie, ale Komisja nie jest zobowiązana prawem do spełnienia tej prośby.


Budżet

Parlament decyduje, wspólnie z Radą o corocznym budżecie UE. Roczne budżety muszą mieścić się w limitach wyznaczonych przez siedmioletnie "ramy finansowe" UE, które również muszą uzyskać akceptację Parlamentu, żeby mogły zostać przyjęte.


Po zakończeniu każdego roku, posłowie szczegółowo badają, w jaki sposób Komisja Europejska oraz państwa członkowskie wydały pieniądze, w celu przyznania każdej instytucji absolutorium budżetowego, tzn.: akceptacji sposobu wdrożenia budżetu w konkretnym roku.

 
 

Parlament: jak wybierani są posłowie do Parlamentu Europejskiego?

Co pięć lat obywatele UE wybierają swoich przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego. Ostatnie wybory europejskie miały miejsce w dniach 22-25 maja 2014 r. Każdy kraj członkowski dysponuje określoną ilością miejsc dla posłów do Parlamentu Europejskiego, od 6 miejsc dla Malty, do 96 dla Niemiec, razem 751 posłów.


Przydział mandatów jest określony w traktatach europejskich na podstawie zasady degresywnej proporcjonalności: oznacza to, że państwa o większej liczbie ludności mają więcej mandatów niż mniejsze państwa, lecz te ostatnie otrzymują jednak więcej mandatów, niż wynikałoby to z zasady ścisłej proporcjonalności.


Wybory do Parlamentu Europejskiego podlegają w dużej mierze krajowym ordynacjom wyborczym i tradycjom.

Istnieją jednak wspólne zasady UE. W listopadzie 2015 roku, posłowie zainicjowali reformę tych zasad, która ma znieśc nierówności pomiędzy obywatelami różnych krajów UE i sprawić, że cały system stanie się bardziej przjrzysty. poslowie chcą, aby reforma została wprowadzona znacznie przed nastepnymi wyborami, w 2019 roku.


Jeśli poseł, podczas sprawowania mandatu, opuści Parlament, na wolne miejsce przychodzi nowa osoba, zgodnie z przepisami państwa członkowskiego.


Wybór Przewodniczącego Komisji Europejskiej


Jednym z pierwszych zadań nowego Parlamentu jest wybór nowego Przewodniczącego Komisji Europejskiej (organ wykonawczy UE). Nominacja  na to stanowisko, dokonywana przez państwa członkowskie, musi uwzględniać wyniki wyborów.  Jeśli Przewodniczący Komisji nie uzyska on wymaganej liczby głosów, państwa członkowskie powinny, w ciągu miesiąca, zaproponować innego kandydata. Pozostali kandydaci na komisarzy w Komisji też zostają najpierw poddani szczegółowej parlamentarnej procedurze sprawdzania.

 
 

Parlament: Jak wybierani są posłowie sprawujący najważniejsze funkcje w PE

Na pierwszym posiedzeniu plenarnym po wyborach europejskich Parlament wybiera nowego przewodniczącego. Wybiera się również 14 nowych wiceprzewodniczących i 5 kwestorów.


Wybór wszystkich osób nominowanych w Parlamencie na stanowiska, tzn. przewodniczącego, wiceprzewodniczącego, kwestora, przewodniczącego i wiceprzewodniczącego komisji oraz przewodniczącego i wiceprzewodniczącego delegacji, jest dokonywany co dwa i pół roku, czyli dwukrotnie w pięcioletnim okresie kadencji Parlamentu (podczas sesji plenarnej od 16 do 19 stycznia). Mandaty wszystkich osób piastujących stanowiska mogą być przedłużone na drugą kadencję.


Przy wyborze przewodniczącego, wiceprzewodniczących i kwestorów należy wziąć pod uwagę potrzebę zapewnienia ogólnej sprawiedliwej reprezentacji państw członkowskich i poglądów politycznych.


Przewodniczący PE

Przewodniczący kieruje pracami Parlamentu, przewodniczy posiedzeniom plenarnym oraz ogłasza przyjęcie budżetu. przewodniczący reprezentuje Parlament na zewnątrz oraz w releacjach z innym instytucjami UE.


Nowo wybrany Parlament Europejski w pierwszej kolejności wybiera swojego przewodniczącego.


Kandydata na przewodniczącego może zgłosić jedynie grupa polityczna lub co najmniej 40 posłów do PE (art. 15).

Wybór jest dokonywany w głosowaniu tajnym.


Aby uzyskać nominację na stanowisko, kandydat musi uzyskać bezwzględną większość oddanych głosów, tzn. 50% plus jeden (art. 16 Regulaminu).


Jeżeli żaden kandydat nie zostanie wybrany w pierwszej turze głosowania, ci sami lub inni kandydaci mogą być nominowani na tych samych warunkach do drugiej rundy głosowania. Procedura może być powtórzona po raz trzeci, o ile to konieczne, ponownie na tych samych zasadach.


Jeśli po trzech turach głosowań żaden kandydat nie otrzyma bezwzględnej większości oddanych głosów, w czwartej turze uczestniczą tylko dwaj kandydaci, którzy w trzeciej turze otrzymali największą liczbę głosów. (W przypadku tej samej liczby głosów na tym etapie za wybranego uznany zostaje kandydat starszy wiekiem).


Wiceprzewodniczący i kwestorzy


O ile to konieczne, wiceprzewodniczący mogą zastąpić przewodniczącego w wykonywaniu jego obowiązków, w tym w przewodniczeniu posiedzeniom plenarnym (art. 23 Regulaminu). Są również członkami Prezydium, organu odpowiedzialnego za wszystkie administracyjne, pracownicze i organizacyjne sprawy Parlamentu. Pięciu kwestorów zajmuje się sprawami administracyjnymi bezpośrednio dotyczącymi samych posłów do PE (art. 28 Regulaminu), w Parlamencie jest 14 wiceprzewodniczących i 5 kwestorów.


Kandydatów na stanowiska wiceprzewodniczącego i kwestora również zgłaszają grupy polityczne bądź co najmniej 40 posłów. Wybory wiceprzewodniczących przeprowadzane są w drodze głosowania jednego tajnego głosowania na wszystkich kandydatów.

Kolejność wybierania kandydatów decyduje o porządku pierwszeństwa (art. 15).


Jeżeli liczba zgłoszonych kandydatów jest równa liczbie stanowisk do obsadzenia – tj. czternastu – są one obsadzane w drodze aklamacji, a głosowanie przeprowadza się wyłącznie w celu określenia porządku pierwszeństwa. Analogiczną procedurę stosuje się w celu wyboru kwestorów (art. 18 Regulaminu).


Przewodniczący komisji parlamentarnych


Podczas posiedzeń inauguracyjnych (i sesji w połowie kadencji, na której na stanowiska wybierane są nowe osoby) komisje stałe i tymczasowe Parlamentu wybierają swoich przewodniczących i wiceprzewodniczących. Mandaty przewodniczącego i wiceprzewodniczących mogą również zostać przedłużone na drugą kadencję w wyborach odbywających się w połowie kadencji Parlamentu. Tak samo postępują delegacje międzyparlamentarne Parlamentu.


Każda komisja stała w odrębnym głosowaniu wybiera swoje prezydium, w którego skład wchodzą przewodniczący i wiceprzewodniczący. Liczba wybieranych wiceprzewodniczących jest określana przez cały Parlament na wniosek Konferencji Przewodniczących.


Stałe delegacje międzyparlamentarne (zajmujace się relacjami z parlamentami narodowymi) również wybierają swoich przewodniczących i wiceprzewodniczących, stosując te same procedury, jakie stosuje się w przypadku komisji (art. 212 i 214 Regulaminu).


Koordynatorzy w komisjach parlamentarnych

Grupy polityczne wybierają koordynatorów w komisjach parlamentarnych, razem z przewodniczącymi i wiceprzewodniczącymi, koordynatorzy organizują prace w komisji.

 
 

Parlament: jak wybierani są Przewodniczący Komisji Europejskiej i Komisarze?

Przewodniczący Komisji


Na mocy Traktatu z Lizbony zwiększyła się rola Parlamentu przy  wyborze przewodniczącego Komisji. Jednym z pierwszych zadań nowego Parlamentu jest wybór nowego Przewodniczącego Komisji Europejskiej (organ wykonawczy UE). Nominacja  na to stanowisko, dokonywana przez państwa członkowskie, musi uwzględniać wyniki wyborów.  Jeśli Przewodniczący Komisji nie uzyska on wymaganej liczby głosów (co najmnmiej 376 z wszystkich 751 posłów powinno głosować za) państwa członkowskie powinny, w ciągu miesiąca, zaproponować innego kandydata (Rada Europejska kwalifikowaną większością glosów). Pozostali kandydaci na komisarzy w Komisji też zostają najpierw poddani szczegółowej parlamentarnej procedurze sprawdzania.


Komisarze


Rada w porozumieniu z wybranym Przewodniczącym Komisji, przyjmuje listę kandydatów na komisarzy.


Pierwsze wystąpienia kandydatów na komisarzy odbywają się przed komisjami parlamentarnymi zajmującymi się przypisanymi im zadaniami. Następnie każda z komisji parlamentarnych spotyka się za zamkniętymi drzwiami, aby przygotować własną ocenę wystąpienia oraz kompetencji kandydata. Ocena ta jest wysyłana do Przewodniczącego Parlamentu, w przeszłości zdarzało się, że powodowała ona wycofanie kandydatury.


Przewodniczący, Wysoki Przedstawiciel ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz pozostali członkowie Komisji zostają następnie zatwierdzeni przez Parlament w drodze głosowania.


Przewodniczący i komisarze, po zatwierdzeniu przez Parlament, zostają mianowani przez Radę, która podejmuje decyzję większością kwalifikowaną.


W przypadku znacznej zmiany zakresu odpowiedzialności w trakcie kadencji Komisji, zapełnienia wakatu lub mianowania nowego komisarza w związku z przystąpieniem do UE nowego państwa członkowskiego komisarze, których taka zmiana dotyczy, ponownie stają przed odpowiednią komisją parlamentarną.

 
 

Parlament: tworzenie grup politycznych

Posłowie do Parlamentu Europejskiego, z różnych krajów, mogą tworzyć grupy polityczne zgodnie ze swoją przynależnością polityczną. Aby uzyskać formalny status, grupa polityczna musi się składać z co najmniej 25 posłów do Parlamentu Europejskiego wybranych w co najmniej jednej czwartej państw członkowskich (tj. w co najmniej 7 państwach członkowskich). Posłowie mogą należeć tylko do jednej grupy politycznej.


Po utworzeniu grupy Przewodniczącemu Parlamentu należy przekazać oświadczenie zawierające informacje dotyczące nazwy grupy, jej członków i prezydium.


Zazwyczaj Parlament nie ocenia podobieństwa poglądów politycznych członków danej grupy. Tworząc grupę, posłowie z definicji akceptują wspólną przynależność polityczną. Jedynie, jeśli poszczególni posłowie negują podobieństwo swoich poglądów, konieczne jest dokonanie przez Parlament oceny, czy grupa została utworzona zgodnie z przepisami.


Każda grupa polityczna dysponuje sekretariatem i korzysta z obsługi administracyjnej na koszt Parlamentu. Prezydium Parlamentu uchwala zasady zarządzania środkami finansowymi i infrastrukturą oraz ich audytowania. Posłowie „niezrzeszeni” (tj. tacy, którzy nie należą do żadnej grupy politycznej) również mają swój sekretariat i korzystają z praw zagwarantowanych w przepisach określanych przez Prezydium.


Przyznawane fundusze mają pokrywać koszty administracyjne i operacyjne związane z personelem zatrudnionym przez grupę polityczną, jak również aktywność polityczną i informacyjną powiązaną z politycznymi działaniami UE.


Fundusze te nie mogą być natomiast przeznaczone na finansowanie kampanii wyborczej na szczeblu narodowym, regionalnym, ani lokalnym, ani też na finansowanie partii politycznych na poziomie narodowym lub europejskim oraz organizacji od nich zależnych.

 
 

Parlament: Zespoły międzypartyjne

Zespoły międzypartyjne to nieoficjalne grupy posłów zainteresowanych jakimś szczególnym tematem, który niekoniecznie podlega normalnemu zakresowi pracy Parlamentu Europejskiego, ale jest istotny dla ogółu społeczeństwa. Zespoły międzypartyjne prowadzą nieformalną wymianę poglądów między posłami do Parlamentu Europejskiego a społeczeństwem obywatelskim i wspierają ją.


Jako że zespoły międzypartyjne nie są oficjalnymi organami Parlamentu, nie wyrażają one także jego opinii. Nie mogą one angażować się w żadne działania, które mogłyby być mylone z oficjalną działalnością Parlamentu.


Prezydium Parlamentu określiło warunki powoływania zespołów międzypartyjnych tworzonych na początku każdej nowej kadencji (np. wniosek musi być podpisany przez co najmniej trzy grupy polityczne, wymagane jest także coroczne oświadczenie majątkowe). W przypadku spełnienia tych warunków grupy polityczne mogą zapewnić zespołom międzypartyjnym wsparcie logistyczne.


Przewodniczący zespołów międzypartyjnych mają obowiązek zgłaszać wsparcie otrzymane w gotówce lub w naturze. Oświadczenia te należy aktualizować co roku i są one podawane do wiadomości publicznej.

 
 

Parlament: Partie polityczne i fundacje polityczne na poziomie europejskim

Partie polityczne na poziomie europejskim


Czym jest partia polityczna na poziomie europejskim?


W skład partii politycznej na poziomie europejskim

wchodzą partie krajowe i członkowie indywidualni, jest ona reprezentowana w kilku państwach członkowskich. Zob. art. 10 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 224 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.


W jaki sposób finansuje się partie polityczne na poziomie europejskim?


Od lipca 2004 r. europejskie partie polityczne na poziomie europejskim mogą otrzymywać roczne środki finansowe z Parlamentu Europejskiego. Te środki finansowe przyjmują formę dotacji operacyjnej. Może ona pokrywać do 85% wydatków partii, a reszta musi zostać pokryta ze środków własnych, na przykład opłat członkowskich i darowizn.


Co można opłacić z dotacji, a czego nie można?


Dotację można wykorzystać na pokrycie wydatków określonych w programie politycznym partii, takich jak:

·         spotkania i konferencje,

·         publikacje, analizy i reklamy,

·         koszty administracyjne, osobowe i koszty podróży,

·         koszty kampanii związanych z wyborami europejskimi.


Dotacji nie można wykorzystać między innymi na pokrycie takich wydatków, jak:

·         koszty kampanii związanych z referendami i wyborami (z wyjątkiem wyborów europejskich),

·         bezpośrednie lub pośrednie finansowanie partii krajowych, kandydatów w wyborach oraz fundacji politycznych na poziomie zarówno krajowym, jak i europejskim,

·         dług i jego obsługa.


Fundacje polityczne na poziomie europejskim


Czym jest fundacja polityczna na poziomie europejskim?


Fundacja polityczna na poziomie europejskim powiązana jest z partią polityczną na poziomie europejskim,  wspierając i uzupełniając cele tej partii. Fundacja polityczna na poziomie europejskim tworzy analizy i ma wkład w debaty związane z zagadnieniami europejskiej polityki publicznej oraz uczestniczy w nich. Rozwija również powiązane działania, na przykład organizuje seminaria, szkolenia, konferencje i badania.


W jaki sposób finansuje się fundacje polityczne na poziomie europejskim?


W okresie od października 2007 r. do sierpnia 2008 r. fundacje były finansowane za pomocą dotacji na działania przyznawanych przez Komisję Europejską w ramach projektu pilotażowego. Od września 2008 r. Parlament Europejski przejął finansowanie i obecnie przyznaje roczne dotacje operacyjne. Dotacja może pokryć do 85% wydatków fundacji, a resztę należy pokryć ze środków własnych, na przykład opłat członkowskich i darowizn.


Co można opłacić z dotacji, a czego nie można?


Dotację można wykorzystać na pokrycie wydatków bezpośrednio związanych z celami określonymi w programie działania fundacji, takich jak:

·         spotkania i konferencje,

·         publikacje, analizy i reklamy,

·         koszty administracyjne, osobowe i koszty podróży.


Dotacji nie można wykorzystać między innymi na pokrycie takich wydatków, jak:

·         koszty kampanii związane z referendami i wyborami,

·         bezpośrednie lub pośrednie finansowanie partii krajowych, kandydatów w wyborach oraz fundacji politycznych,

·         dług i jego obsługa.

 
 

Parlament: Co dalej z przepisami, nie ukończonymi podczas kadencji parlamentarnej

Każde ze stanowisk Parlamentu, które zostało przyjęte podczas głosowania plenarnego, przed wyborami, niezależnie, czy było to pierwsze czytanie, drugie czytanie, czy też procedura konsultacji, jest prawnie wiążące dla Parlamentu w kolejnej kadencji. Oznacza to, że po wyborach nowy Parlament przejmie pracę nad przepisami "w miejscu", w którym pracę zakończył poprzedni Parlament, wprowadzając je w kolejną fazę procedury decyzyjnej.


Jeśli jednak stanowisko Parlamentu nie zostało poddane pod głosowanie plenarne przed wyborami, nie jest ono prawnie wiążące. Regulamin wewnętrzny Parlamentu Europejskiego przewiduje, że w takim wypadku praca wykonana nad przepisami przez komisję parlamentarną poprzedniej kadencji traci ważność.


Niezależnie od Regulaminu, na początku kadencji nowego Parlamentu, nowo wybrana Konferencja Przewodniczących, składająca się z Przewodniczącego Parlamentu oraz liderów grup politycznych może zdecydować, biorąc pod uwagę informacje i wnioski pochodzące od konkretnej komisji parlamentarnej, o kontynuacji prac poprzedniego Parlamentu, nad nieukończonymi przepisami (artykuł 214, Regulaminu Parlamentu Europejskiego).

 
 

Parlament: Dlaczego Parlament przemieszcza się między Brukselą a Strasburgiem?

W 1992 r. rządy państw członkowskich UE podjęły jednomyślnie decyzję o wyznaczeniu stałych siedzib instytucji unijnych. Decyzja ta wpłynęła również na ustalenia dotyczące działalności Parlamentu: na oficjalną siedzibę i miejsce, w którym odbywa się większość posiedzeń plenarnych, wybrano Strasburg; posiedzenia komisji parlamentarnych miały odbywać się w Brukseli natomiast sekretariat Parlamentu (jego pracownicy) mieli znajdować się w Luksemburgu. W 1997 r. przyjęte rozwiązanie zostało zapisane w Traktacie UE.


Wszelkie modyfikacje obecnego systemu wymagają wprowadzenia ich do nowego traktatu, a zatem jednomyślnej zgody wszystkich 28 państw członkowskich, i ratyfikowania tej zmiany przez parlamenty narodowe.


W rezolucji przyjętej przez Parlament w listopadzie 2013 r. posłowie do PE wezwali do zmiany traktatu w celu umożliwienia Parlamentowi decydowania o swojej siedzibie. Parlament oświadczył, że zainicjuje procedurę zmiany Traktatu UE w celu zaproponowania zmian koniecznych do umożliwienia Parlamentowi decydowania o umiejscowieniu swojej siedziby i administracji. „Parlament Europejski byłby bardziej wydajny, oszczędny i przyjazny środowisku, gdyby znajdował się w jednym miejscu”, stwierdzili posłowie do PE.


W rezolucji (która została przyjęta 483 głosami, przy 141 głosach przeciw i 34 głosach wstrzymujących się) stwierdzono, że „nieustanna comiesięczna migracja między Brukselą a Strasburgiem spotyka się z negatywnym przyjęciem większości obywateli UE i uzyskała symboliczny wymiar, (...) szczególnie w czasach poważnych i dotkliwych cięć wydatków w państwach członkowskich spowodowanych kryzysem finansowym”.


Posłowie do PE przyznali, że konieczne jest odpowiednie rozwiązanie kompromisowe, zapewniające dalsze użytkowanie istniejących budynków Parlamentu.


Jakie koszty wiążą się z siedzibą Parlamentu w Strasburgu?


Niedawne badanie przeprowadzone przez Parlament Europejski w 2013 roku, pokazało, że można by zaoszczędzić 103 mln EUR rocznie, gdyby przenieść całą działalność ze Strasburga do Brukseli (ceny z 2014 r.). Jrst to znacząca kwota, reprezentuje jednak ona 6% budżetu Parlamentu, lub 1% budżetu przenzczonego na administrację UE, lub 0,1% całego budżetu UE.


W 2014 roku Europejski Trybunał Obrachunkowy przygotował własną niezależną analizę, w odpowiedzi na rezolucję Parlamentu z 2013 roku. Trybunał potwierdził konkluzje badań PE z 2013 roku, ale kwotę którą można zaoszczędzić ocenil na 109 mln EUR. Kolejne 5 mln EUR można zaoszczędzić w budżetach, zarówno Parlamentu jak i rady, na podróżach służbowych.


Jak do tego doszło?


Decyzją podjętą w 1992 r. jedynie sformalizowano stosowane wtedy rozwiązania. Był to kompromis wypracowywany przez lata.


W momencie utworzenia Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (EWWiS) w 1952 r. jej instytucje znajdowały się w Luksemburgu. Rada Europy (instytucja współpracy międzyrządowej utworzona bezpośrednio po zakończeniu drugiej wojny światowej) miała już siedzibę w Strasburgu i udostępniła swoją salę obrad plenarnych na posiedzenia „wspólnego zgromadzenia” EWWiS, które potem miało się przekształcić w Parlament Europejski. Strasburg stał się głównym miejscem posiedzeń plenarnych Parlamentu, chociaż w latach 60. i 70. XX w. sesje nadzwyczajne odbywały się również w Luksemburgu.


Po utworzeniu w 1958 r. Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej działalność Komisji Europejskiej i Rady Unii Europejskiej koncentrowała się w Brukseli. Ponieważ prace Parlamentu wiążą się ściśle z monitorowaniem tych instytucji i współdziałaniem z nimi, z biegiem czasu działalność poselska coraz częściej przenosiła się do Brukseli. I tak na początku lat 90. wykrystalizował się sposób pracy bliski obecnym rozwiązaniom, z posiedzeniami komisji i grup politycznych w Brukseli oraz głównymi posiedzeniami plenarnymi w Strasburgu. Większość personelu administracyjnego Parlamentu wykonuje swoje obowiązki w Luksemburgu.

 
 

Parlament: Ilu języków używa się w Parlamencie?

Każdy poseł do Parlamentu Europejskiego ma prawo przemawiać, słuchać wystąpień, czytać i pisać w swoim własnym języku lub w dowolnym z 24 języków urzędowych UE.


Zgodnie z podstawową zasadą demokracji żadnemu obywatelowi UE nie można odmówić prawa kandydowania do Parlamentu Europejskiego z tego względu, że nie mówi on w jednym z języków roboczych Parlamentu. Każdy obywatel, który zostanie posłem do Parlamentu Europejskiego, musi mieć możliwość wykonywania swoich obowiązków bez szczególnej znajomości języków. Aby zapewnić jednakowe warunki pracy wszystkim posłom do PE, należy im zagwarantować pełen dostęp do informacji w ich języku ojczystym, chyba że mają oni odmienne życzenie. Każdy obywatel (i dziennikarz) europejski ma również prawo do uzyskania informacji o prawodawstwie i pracach Parlamentu w swoim języku.


Przemówienie wygłaszane przez posłów do PE w jednym z języków urzędowych jest symultanicznie tłumaczone na pozostałe języki urzędowe.


Dnia 1 stycznia 2007 r. wraz z przystąpieniem do UE Bułgarii i Rumunii oraz nadaniem językowi irlandzkiemu statusu języka urzędowego, a nastepnie przystąpieniem Chorwacji do UE, 1 lipca 2013 roku, łączna liczba języków urzędowych wzrosła do 24. Są to następujące języki: angielski, bułgarski, czeski, chorwacki,duński, estoński, fiński, francuski, grecki, hiszpański, holenderski, irlandzki, litewski, łotewski, maltański, niemiecki, polski, portugalski, rumuński, słowacki, słoweński, szwedzki, węgierski i włoski.


Te 24 języki mogą być tłumaczone w 552 konfiguracjach (24 × 23).


Zasadniczo każdy tłumacz ustny i pisemny tłumaczy na swój język ojczysty. Aby zapewnić tłumaczenie we wszystkich możliwych konfiguracjach językowych, Parlament wprowadził jednak system języków „transmisyjnych”: przemówienie ustne lub tekst są najpierw tłumaczone na jeden z najpowszechniej znanych języków (angielski, francuski lub niemiecki), a następnie na pozostałe języki.


Tłumaczenia ustne i pisemne to dwie oddzielne dziedziny: tłumacze ustni zapewniają przekład ustny na bieżąco podczas posiedzeń; tłumacze pisemni pracują z tekstami, a w efekcie ich pracy powstaje całkowicie wierna wersja dokumentu w języku docelowym.


Parlament zatrudnia około 330 tłumaczy ustnych i może skorzystać z usług 1800 akredytowanych tłumaczy zewnętrznych. Każde posiedzenie planarne obsługuje od 800 do 1000 tłumaczy ustnych.


Parlament zatrudnia około 700 tłumaczy pisemnych, którzy tłumaczą ponad 100 000 stron miesięcznie.


W 2013 roku, Parlament przeznaczył na wielojęzyczność  443 mln euro, czyli jedną czwartą całości wydatków.



 
 

Parlament: Ile osób pracuje w Parlamencie?

We wrześniu 2016 r. liczba urzędników, pracowników zatrudnionych na czas określony oraz pracowników kontraktowych, pracujących dla Parlamentu (w tym dla grup politycznych) w różnych miejscach urzędowania, wynosiła:


RAZEM

Bruksela

Strasburg

Luksemburg

Inne lokalizacje

7 606

4 741

296

2 317

252


Większość personelu Parlamentu (56%) stanowią kobiety.


Niemal 9% stanowisk w sekretariacie Parlamentu zajmują pracownicy grup politycznych (665 stanowisk).


Personel Parlamentu pochodzi ze wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej, a także z kilku innych krajów. Najliczniej reprezentowaną nacją są Belgowie, a następnie Francuzi,  Włosi, Hiszpanie i  Niemcy.



Parlament korzysta z usług sektora prywatnego w dziedzinach takich jak: zarządzanie nieruchomościami, IT, sprzątanie oraz zaopatrzenie stołówek. Do liczby osób przebywających na terenie Parlamentu, która czasem w trzech miejscach pracy dochodzi nawet do 10 000, doliczyć trzeba dziennikarzy, gości i lobbystów.

 
 

Parlament: Ile budynków posiada Parlament?

Zgodnie z postanowieniem państw członkowskich UE (Rady Europejskiej) Parlament ma trzy miejsca pracy. Są to: Strasburg (oficjalna siedziba Parlamentu), Bruksela i Luksemburg.


RAZEM

Bruksela

Strasburg

Luksemburg

Liczba budynków

27

16

5

6

Powierzchnia, m2

1 160 446

618 644

343 930

197 872


Parlament stopniowo wykupuje wykorzystywane przez siebie budynki w swoich głównych miejscach pracy i obecnie jest właścicielem większości z nich. Aby sprostać zapotrzebowaniu na dodatkową powierzchnię biurową, na przykład po rozszerzeniu UE w 2004 r., Parlament wolał raczej kupować niż wynajmować budynki, o ile było to możliwe. To samo w coraz większym stopniu dotyczy biur informacyjnych Parlamentu w państwach członkowskich.


Wykup pozwala na zaoszczędzenie znacznych środków – według Trybunału Obrachunkowego jest w długim okresie o 40–50% tańszy od wynajmu. Ogółem Parlament jest właścicielem 84% swoich budynków (posiada 183 000 m2, wynajmuje 957 000 m2). Gdyby były one wynajmowane, kosztowałoby to około 163 milionów euro rocznie (kwota pochodzi z odpowiedzi w związku z absolutorium budżetowym w 2010 r.).

 
 

Parlament: Jak wielu jest akredytowanych lobbystów i dziennikarzy?

W dniu 23 czerwca 2011 r. Parlament Europejski i Komisja Europejska utworzyły wspólny, publiczny rejestr służący przejrzystości, aby zapewnić bardziej wyczerpującą niż dotychczas informację w sprawie tych podmiotów, które chcą wpłynąć na politykę europejską. Zgodnie z założeniami rejestr obejmuje firmy prawnicze, organizacje pozarządowe i ośrodki analityczne, a także tradycyjnych lobbystów.


W nowym, wspólnym rejestrze służącym przejrzystości utworzonym przez Parlament Europejski i Komisję zarejestrowano

10 923 podmioty (stan na dzień 5 stycznia 2017 r.). Wpisanie do rejestru jest warunkiem koniecznym do uzyskania identyfikatora lobbysty w Parlamencie Europejskim. W Parlamencie zarejestrowało się 5 916 osób (stan na dzień 11 stycznia 2016 r.).


Nowy rejestr zastępuje poprzedni stosowany przez Komisję od 2008 r. oraz parlamentarną listę akredytowanych przedstawicieli grup interesu. Komisja i Parlament nadal współpracują z Radą nad warunkami jej ewentualnego udziału.


Wszystkie instytucje UE mają ok. 900 akredytowanych dziennikarzy, a około 80 kolejnych jest akredytowanymi dziennikarzami samego Parlamentu.

 
 

Parlament: Jakim budżetem dysponuje Parlament?

Budżet Parlamentu na rok 2016 wynosi 1 838 milionów euro, 34% tej kwoty przeznaczone jest na pokrycie kosztów osobowych, głównie wynagrodzeń dla 6 000 urzędników zatrudnionych w Sekretariacie Generalnym PE oraz przez grupy polityczne, a także kosztów tłumaczeń ustnych, pisemnych oraz  wydatków związanych z podróżami służbowymi.


Ponieważ Parlament Europejski jest instytucją wybieraną demokratycznie i zaangażowaną w tworzenie prawodawstwa, ktore obowiązuje następnie w państwach członkowskich, znaczna część jego stałych, czasowych oraz kontraktowych pracowników zajmuje się tłumaczeniami (ustnymi i pisemnymi), które umożliwiają zarówno poslom jak i obywatelom uczestnictwo i śledzenie jego prac.


23% budżetu PE na rok 2016, przeznaczone jest na wydatki samych posłów, włączając w to wynagrodzenia, koszty podróży, koszty związane z prowadzeniem biura oraz wynagrodzenia dla asystentów.


Wydatki związane z budynkami PE, stanowią 13% budżetu na rok 2016. Pokrywa to koszty wynajmu, budowy, utrzymania, ochrony oraz bieżące koszty budynków, w trzech miejscach pracy PE - w Brukseli, Luksemburgu i Strasburgu, a także biur znajdujących się w każdym z 28 państw członkowskich UE.


Polityka informacjyjna oraz wydatki administracyjne, takie jak obsługa techniczna i telekomunikacyjna, składają sie na kolejne 24%, a  koszty działań grup politycznych, to 6%.


 
 

Posłowie do PE: Ilu jest posłów?

Od 1 lipca 2014 roku, Parlament będzie liczył 751 posłów, zgodnie z Traktatem z Lizbony.


Do 1 lipca 2014, było 766 posłów, chociaż zgodnie z postanowieniami traktatu nicejskiego liczba posłów do Parlamentu Europejskiego wybranych w wyborach do PE, w czerwcu 2009 r. wyniosła 736. Państwa członkowskie UE zawarły porozumienie umożliwiające wcześniejsze dołączenie do Parlamentu Europejskiego 18 dodatkowym posłom, z dniem 1 grudnia 2011 roku, a kolejnych 12 posłów dołączyło, po przyjęciu Chorwacji do UE, 1 lipca 2013 roku.


Lista posłów: http://www.europarl.europa.eu/meps/en/full-list.html


Po wyborach w 2014 roku, 12 państw członkowskich traci jedno miejsce, a żadne z nich nie powiększy liczby posłów. Redukcje te były konieczne, aby nie przekroczyć limitu liczby posłów do PE, ustalonego przez traktat  lizboński oraz "zrobić miejsce" dla posłów chorwackich.


12 państw - Austria, Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Republika Czeska, Grecja, Węgry, Irlandia, Łotwa, Litwa, Portugalia i Rumunia, straciły jedno miejsce, po wyborach europejskich w 2014 roku. Pozostałe trzy miejsca pochodzą z Niemiec, które straciły 3 miejsca i maja obecnie 96 posłow, maksymalną liczbę, dozwoloną przez Traktat z Lizbony.


Obecny podzial miejsc, powinien być poddany pod dyskusję przed przyszłymi wyborami, w 2019 roku, zgodnie z propozyzją Parlamentu europejskiego o "obiektywnym, sprawiedliwym, stwałym oraz przejrzystym" sposobie podziału miejsc w PE. Podzial powinien przebiegać zgodnie z zasadą "degresywnej proporcjonalności", według której posłowie z dużych państw członkowskich repzezentują wiekszą liczbę obywateli, niż ci z małych, każda zmiana demograficzna oraz ilości państw członkowskich powinna być odzwierciedlona przy rozdziale miejsc oraz powinna zostać zachowana równowaga całego systemu instytucji UE.


Tabela z alokacją miejsc: http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?type=IM-PRESS&reference=20130610IPR11414&format=XML&language=EN 

 
 

Posłowie do PE: Weryfikacja mandatów nowych posłów

Weryfikacja mandatów nowych posłów do Parlamentu Europejskiego ma na celu stwierdzenie, czy nie zajmują oni stanowiska niepołączalnego z wykonywaniem mandatu posła do Parlamentu Europejskiego. „Niepołączalność stanowisk” obejmuje pełnienie funkcji w rządzie lub parlamencie państwa członkowskiego UE, w Komisji Europejskiej, Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zarządzie Europejskiego Banku Centralnego, Trybunale Obrachunkowym lub Europejskim Banku Inwestycyjnym. Zakaz sprawowania mandatu posła do PE dotyczy również urzędników zatrudnionych przez instytucje lub organy UE działające na mocy Traktatów UE w celu gospodarowania funduszami wspólnotowymi.


Po wyborach przewodniczący Parlamentu Europejskiego zwraca się do państw członkowskich UE z prośbą o przekazanie nazwisk osób, które zdobyły mandaty, co umożliwia podjęcie działań niezbędnych do uniknięcia niepołączalności stanowisk.


Przed objęciem mandatu nowi posłowie, o których wyborze powiadomiono Parlament, muszą złożyć pisemne oświadczenia, w których informują, że nie zajmują stanowiska niepołączalnego z wykonywaniem mandatu posła do PE w rozumieniu art. 7 ust. 1 lub 2 Aktu dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich (z dnia 20 września 1976 r.). Zwykle, oświadczenia należy złożyć najpóźniej na 6 dni przed posiedzeniem inauguracyjnym Parlamentu.


Weryfikacji mandatów nowych posłów do PE dokonuje Komisja Prawna Parlamentu, która na podstawie powiadomień państw członkowskich sporządza sprawdzane przez Parlament sprawozdanie zawierające decyzję w sprawie ważności mandatu każdego nowo wybranego posła oraz w sprawie wszelkich sporów, o których mowa w akcie z dnia 20 września 1976 r., z wyjątkiem sporów wynikających z krajowego prawa wyborczego.


Jeżeli poseł sprawuje stanowisko niepołączalne z wykonywaniem mandatu posła, Parlament „stwierdza wakat”.

 
 

Posłowie do PE: immunitet parlamentarny

Immunitet parlamentarny nie jest osobistym przywilejem posła, lecz gwarancją niezależności i integralności Parlamentu jako instytucji.


Wobec posłów do Parlamentu Europejskiego nie można prowadzić dochodzenia, postępowania sądowego, ani też ich zatrzymywać z powodu opinii lub stanowiska zajętego przez nich w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków poselskich.


Immunitet posła do PE jest podwójny:


  • na terytorium jego własnego państwa korzysta on z immunitetów przyznawanych posłom do parlamentu krajowego ich państwa;
  • na terytorium każdego innego państwa członkowskiego korzysta on z immunitetu chroniącego przed zatrzymaniem oraz immunitetu jurysdykcyjnego (zob. Protokół (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, art. 9).

Nie można powoływać się na immunitet w przypadku, gdy poseł został ujęty na gorącym uczynku.


Procedura uchylenia lub obrony immunitetu


Jeżeli odpowiednie organy krajowe zwrócą się do Parlamentu Europejskiego o uchylenie immunitetu posła do PE (lub poseł albo były posel zwróci się o jego obronę), Przewodniczący Parlamentu ogłasza na posiedzeniu plenarnym, że Parlament otrzymał taki wniosek i odsyła sprawę do komisji przedmiotowo właściwej (w czasie obecnej kadencji jest to Komisja Prawna).


Komisja rozpatruje wniosek w trybie natychmiastowym. Może zwrócić się do zainteresowanych organów o dostarczenie wszelkich uważanych za niezbędne informacji bądź wyjaśnień. Zainteresowany poseł ma możliwość wypowiedzenia się i może przedłożyć istotne dokumenty lub inne dowody na piśmie.


Obradując za zamkniętymi drzwiami, komisja przyjmuje dokument zalecający Parlamentowi jako instytucji przyjęcie lub odrzucenie wniosku, tj. uchylenie lub utrzymanie immunitetu danego posła do PE. Podczas sesji plenarnej po decyzji w komisji Parlament podejmuje decyzję zwykła większością głosów. Jeżeli zalecenie komisji zostaje odrzucone, uznaje się, że Parlament przyjął decyzję sprzeczną ze stanowiskiem komisji.


Po głosowaniu przewodniczący natychmiast informuje danego posła do PE i właściwe władze odpowiedniego państwa członkowskiego o decyzji Parlamentu.


Czy poseł utrzymuje mandat nawet po uchyleniu immunitetu?


To zależy. Uprawnienie do posiadania mandatu posła jest oddzielną kwestią w stosunku do immunitetu. Uchylenie immunitetu nie oznacza uznania posła za winnego. Umożliwia ono zaledwie krajowym organom sądowym prowadzenie postępowania. Ponieważ posłowie do PE są wybierani na mocy krajowych ordynacji wyborczych, jeżeli dany poseł do PE zostanie uznany za winnego przestępstwa karnego, do władz państwa członkowskiego należy poinformowanie Parlamentu, jeżeli dana osoba zostaje pozbawiona swojej funkcji.


Procedury dotyczące immunitetu znajdują się w artykule 4 Regulaminu Parlamentu Europejskiego.

 
 

Posłowie do PE: wynagrodzenia i emerytury

Wynagrodzenia


Na mocy Statutu posła do Parlamentu Europejskiego obowiązującego od lipca 2009 r. wszyscy posłowie do Parlamentu Europejskiego otrzymują takie samo wynagrodzenie.


Zgodnie ze statutem miesięczne wynagrodzenie posła przed opodatkowaniem wynosi 8 484, 05 euro. (stan na lipiec 2016 r.). Wynagrodzenie jest wypłacane z budżetu Parlamentu i po odliczeniu podatku UE oraz składki ubezpieczeniowej, wynosi  6 611, 42 euro. Państwa członkowskie mogą również obłożyć to wynagrodzenie podatkami krajowymi. Ustalono, że wynagrodzenie podstawowe będzie wynosić 38,5% podstawowego wynagrodzenia sędziego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a więc posłowie do PE nie mają możliwości decydowania o swoich wynagrodzeniach.


Jest kilka wyjatków: posłowie, którzy zasiadali w Parlamencie Europejskim przed wyborami w 2009 r., mogą zadecydować o  utrzymaniu, w całym okresie urzędowania w Parlamencie Europejskim, wcześniejszego krajowego systemu wynagrodzeń, a także odpraw przejściowych i emerytur.


Emerytury


Po ukończeniu 63. roku życia posłowie mają prawo do emerytury. Wysokość emerytury będzie równa 3,5% wynagrodzenia za każdy pełny rok wykonywania mandatu, ale nie może przekraczać ogółem 70% wynagrodzenia. Emerytury wypłacane będą z budżetu Parlamentu Europejskiego.


Dodatkowy fundusz emerytalny, z którego poslowie mogli korzystać od 1989 roku, jest wycofywany od lipca 2009 roku.

 
 

Posłowie do PE: diety w skrócie

Duża część pracy posłów do Parlamentu Europejskiego wiąże się z przebywaniem z dala od miejsca zamieszkania i ojczyzny, dlatego posłowie mogą się ubiegać o zwrot kosztów ponoszonych z tego tytułu.


Koszty podróży


Większość posiedzeń Parlamentu Europejskiego, takich jak posiedzenia plenarne, posiedzenia komisji i posiedzenia grup politycznych, odbywa się w Brukseli i Strasburgu. Po przedstawieniu pokwitowania posłowie otrzymują zwrot rzeczywistych kosztów biletów na podróż do miejsca, w którym odbywają się takie posiedzenia, maksymalnie do wysokości ceny biletu lotniczego klasy business (lub ekwiwalentnego), ceny biletu kolejowego pierwszej klasy lub w wysokości 0,50 euro za km w przypadku podróży samochodem (do 1 000 km). Posłowie otrzymują też stałe dodatki określone w oparciu o odległość i czas trwania podróży w celu pokrycia innych kosztów związanych z podróżą (np. opłat za autostrady, kosztów rezerwacji i nadbagażu).


Posłowie do Parlamentu Europejskiego  muszą często podróżować wewnątrz kraju oraz poza  krajem, w którym zostali wybrani, w ramach pełnienia obowiązków poza własnym państwem członkowskim (uczestnicząc w konferencji lub biorąc udział w wizycie roboczej).


Posłowie mają prawo do zwrotu kosztów, poniesionych podczas pełnienia obowiązków poza granicami własnego kraju, do maksymalnej wysokości 4 264 euro rocznie.


Za dzialalność we własnym kraju członkowkim, posłowiev mogą dostac jedynie zwrot kosztów podróży rozliczany w zależności od kraju.


Dieta dzienna


Parlament wypłaca posłom do Parlamentu Europejskiego dietę w zryczałtowanej kwocie 307 euro za każdy dzień urzędowania pod warunkiem, że posłowie są obecni i wypełniaja oficjalne obowiązki. Dieta przeznaczona jest na pokrycie wydatków takich jak rachunki za hotel, posiłki i inne tego rodzaju wydatki. Jeżeli podczas posiedzenia plenarnego poseł do PE nie uczestniczy w ponad połowie głosowań imiennych, dieta dzienna jest zmniejszana o połowę, nawet jeśli poseł był obecny.


W przypadku posiedzeń poza UE dieta wynosi 152 euro (uzyskanie diety także jest uzależnione od podpisywania listy obecności), przy czym koszty pobytu w hotelu zwracane są oddzielnie.


Dieta z tytułu kosztów ogólnych


Ta zryczałtowana kwota jest przeznaczona na pokrycie wydatków takich jak wynajem biura i koszty jego prowadzenia, rachunki telefoniczne, opłaty pocztowe, opłaty za korzystanie z komputerów i telefonów. Zwrot zostaje zmniejszony o połowę w przypadku posłów, którzy bez należytego usprawiedliwienia nie wezmą udziału w połowie posiedzeń plenarnych w ciągu jednego roku parlamentarnego (od września do sierpnia).


W 2017 r. dieta ta wynosi 4 342 euro miesięcznie.


Koszty opieki medycznej


Posłowie do Parlamentu Europejskiego są uprawnieni do zwrotu dwóch trzecich poniesionych kosztów medycznych. Oprócz zasad dotyczących określania wysokości kosztów podlegających zwrotowi szczegółowe przepisy i zasady pozostają takie same jak w przypadku urzędników służby cywilnej UE.


Dodatek z tytułu zakończenia kadencji


Na zakończenie kadencji posłom przysługuje odprawa przejściowa w wysokości równej miesięcznej diecie poselskiej za każdy rok sprawowania urzędu. Jednakże odprawa ta nie może być wypłacana przez okres dłuższy niż dwa lata. Ponadto odprawy nie wypłaca się, jeżeli poseł posiada mandat w innym parlamencie lub sprawuje funkcję publiczną. Jeżeli poseł jest jednocześnie uprawniony do otrzymywania renty lub emerytury, musi dokonać wyboru, jako że nie może jednocześnie przyjmować obydwu świadczeń.


Inne świadczenia


Parlament Europejski zapewnia swoim posłom wyposażone biura w Brukseli i Strasburgu. W obu miastach posłowie mogą korzystać w celu pełnienia swoich obowiązków ze służbowych samochodów Parlamentu.

 
 

Posłowie do PE: personel oraz asystenci posłów

W ramach ustalonego przez Parlament budżetu posłowie mogą sami wybierać swoich współpracowników. W 2017 roku,maksymalna miesięczna kwota na pokrycie wszelkich kosztów wynosiła 24 164 euro, dla każdego posła. Żadna część z tych funduszy nie jest wypłacana bezpośrednio dla posła.


Posłowie mogą wybierać różnego rodzaju asystentów.


Akredytowani asystenci pracujący w Brukseli (lub Luksemburgu/Strasburgu) podlegają bezpośrednio administracji Parlamentu, zgodnie z warunkami zatrudnienia pracowników tymczasowych UE. Posłowie mogą zatrudnić 3 asystentów, (pod pewnymi warunkami 4). Co najmniej jedna czwarta budżetu przeznaczona jest na asystentów.


Zatrudnieniem asystentów pracujących w państwach członkowskich posłów (asystentów lokalnych) zajmują się wykwalifikowani płatnicy, zapewniający poszanowanie ustaleń z zakresu opodatkowania i zabezpieczenia społecznego. Do 75% budżetu przeznaczonego na asystentów, może być przeznaczone na asystentów lokalnych.


Maksymalnie jedna czwarta tego budżetu może zostać użyta na opłacenie usług świadczonych przez usługodawców wybranych przez posła, np. na opłacenie badania eksperckiego na konkretny temat.


Od 2009 roku posłowie nie mogą już zatrudniać swoich bliskich krewnych. Wprowadzono jednak okres przejściowy dla osób zatrudnionych w czasie poprzedniej kadencji Parlamentu, który zakończył sie wraz z wyborami w 2014 roku. Asystenci mają unikać dodatkowego zatrudnienia, które mogłoby spowodować konflikt interesów.


Lista asystentów:

http://www.europarl.europa.eu/meps/en/assistants.html;jsessionid=C224D5A11972C6FCB92B0AD6967F77D6.node1

 
 

Posłowie do PE: Przydział miejsc na sali obrad plenarnych

O przydziale miejsc na sali obrad plenarnych dla grup politycznych, posłów niezrzeszonych i przedstawicieli instytucji Unii Europejskiej decyduje Konferencja Przewodniczących grup politycznych, na początku każdej kadencji. Podczas kilku ostatnich kadencji, grupy polityczne zostały posadzone w formie wykresu kołowego, z wszystkimi liderami grup politycznych w pierwszym rzędzie.

 
 

Odwiedzający: Grupy odwiedzających

Parlament Europejski gości każdego roku ponad 300 000 odwiedzających z UE i spoza niej, zarówno w Brukseli, jak i w Strasburgu. Ci odwiedzający to około 7000 grup, z których większość jest zapraszana przez posłów do Parlamentu Europejskiego. Takie grupy otrzymują dofinansowanie od Parlamentu, pokrywające część kosztów podróży i wyżywienia.


Dlaczego otrzymywane jest dofinansowanie?


Dla Parlamentu Europejskiego przejrzystość ma duże znaczenie dla korzystania z praw demokratycznych w Unii Europejskiej, dlatego członkowie społeczeństwa powinni mieć łatwy dostęp do jego prac i obiektów. Ponieważ koszt pokonania odległości do Brukseli i Strasburga stanowi dla wielu obywateli UE barierę, a nie powinno dochodzić do dyskryminacji obywateli żyjących daleko od siedzib Parlamentu Europejskiego lub obywateli żyjących w pobliżu, instytucja dofinansowuje te koszty.


W jaki sposób przekazuje się dofinansowanie?


Grupy sponsorowane przez posłów do PE


Każdy poseł do PE ma możliwość dofinansowania 110 odwiedzających rocznie, w grupach nie mniejszych niż 10 osób. Posłowie mogą rocznie zaprosić maksymalnie 5 grup do Strasburga lub Brukseli.


Odwiedzających przyjmują urzędnicy służby cywilnej, którzy zapoznają ich z UE i PE. Odwiedzający spotykają się z jednym lub dwoma posłami do Parlamentu i mogą odwiedzić galerię publiczną na sali plenarnej.


Wnioskami i dopłatami zajmują się pracownicy Parlamentu Europejskiego. Dofinansowanie wypłacane jest w formie przelewu bankowego, niewielka jego część może zostać wypłacona gotówką, po wizycie, opiekunowi grupy w celach praktycznych, na pokrycie kosztów w dniu wizyty.


Dofinansowanie obliczane jest na podstawie sumy trzech następujacych wskaźników, mnożonych przez liczbę członków grupy: wyrażonej w kilometrach odległości między miejscem wyjazdu grupy a Brukselą lub Strasburgiem (0,09 euro za kilometr), kosztów hotelowych (60 euro) oraz kosztów wyżywienia (40 euro), dofinansowanie opiera się tylko na rzeczywiście poniesionych kosztach.



Grupy osób ze środowisk opiniotwórczych


Grupy osób ze środowisk opiniotwórczych zapraszane przez Dyrekcję Generalną ds. Komunikacji mogą otrzymać dofinansowanie kosztów podróży wynoszące 50% wskaźnika w przeliczeniu na osobę z grup sponsorowanych przez posła do PE.


W skład tych grup wchodzą osoby ze środowisk opiniotwórczych, takie jak osoby posiadające mandat wyborczy, przedstawiciele grup społeczno-zawodowych, stowarzyszeń i ruchów krajowych lub regionalnych, nauczyciele, uczniowie szkół ponadpodstawowych i studenci szkół wyższych.


Grupy składające indywidualnie wnioski o wizytę – goście indywidualni


Niezależne grupy odwiedzających mogą złożyć wniosek o wizytę do Działu Wizyt i Seminariów. Oni również zostaną przyjęci przez urzędników służby cywilnej, którzy opowiedzą im o pracy i roli Parlamentu Europejskiego, oraz mogą spotkać się z posłami do Parlamentu. Nie przewiduje się żadnego dofinansowania tych wizyt.

Goście indywidualni, którzy samodzielnie, bez wcześniejszego zaproszenia, chcą odwiedzić siedzibę Parlamentu Europejskiego, mogą odbyć krótką wizytę z przewodnikiem audio na galerii sali plenarnej Parlamentu Europejskiego w Brukseli, o wyznaczonych godzinach we wskazane dni (poza sesjami miesięcznymi). Nie przewiduje się żadnego dofinansowania tych wizyt. 

 
 

Odwiedzający: Parlamentarium

W październiku 2011 r. Parlament Europejski otworzył nowe Centrum dla Zwiedzających – Parlamentarium. Parlamentarium to największe w Europie parlamentarne centrum dla zwiedzających i pierwsze, które dostarcza wszystkich informacji w 24 językach. Wykorzystuje ono wiele interaktywnych narzędzi multimedialnych, aby zapewnić obywatelom wgląd w działalność Parlamentu Europejskiego i innych instytucji UE. Odwiedzający wkraczają do serca Parlamentu Europejskiego, by zobaczyć, w jaki sposób podejmuje się decyzje polityczne wpływające na nasze codzienne życie. Parlamentarium pracuje w 24 językach i może zapewnić komunikację w języku migowym w czterech z nich (angielskim, francuskim, niderlandzkim i niemieckim).


Jest otwarte dla wszystkich obywateli przez siedem dni w tygodniu bez wejściówek i opłat. W październiku 2016, Parlamentarium witało półtoramilionowego odwiedzającego. W pierwszym roku po otwarciu Parlamentarium dla publiczności, odwiedziło je ponad 270 000 gości, w kolejnych dwóch latach było ich już około 350 000. Wywiady i wpisy do księgi gości pokazują, że większość zwiedzających uznała wizytę za ciekawe doświadczenie i że Parlamentarium jest jedną z dziesięciu najczęściej odwiedzanych atrakcji w Brukseli.


Centrum zostało zaprojektowane z myślą o dorosłych oraz o dzieciach w różnym wieku. Specialne, godzinne wycieczki zostały opracowane dla 8-14 latków, ponadto każde stadium wizyty zawiera fragment skierowany do dzieci, które dostaną także specjalne przewodniki medialne.


Parlamentarium gości dwie wystawy czasowe w ciągu roku.


Parlamentarium prowadzi również grę fabularną dla uczniów szkół ponadpodstawowych, którzy chcą przejść szybkie szkolenie dotyczące pracy demokratycznie wybranego parlamentu Europy. Gra również okazała się sukcesem. Uczniowie mogą odegrać rolę posła do PE negocjującego akt prawny, który wpłynie na codzienne życie ludzi mieszkających w Europie.


Konieczna jest rezerwacja za pośrednictwem adresu Parlamenarium@europarl.europa.eu lub za pomocą strony internetowej Parlamentarium.


Parlamentarium zdobyło ponad 10 nagród (do lipca 2013 r.), między innymi: specjalną nagrodę turystyczną za 2012 r. przyznawaną przez brukselską agencję turystyczną VisitBrussels, Austriacką Nagrodę za Innowacyjność, nagrodę SINUS, nagrodę Art Directors Club Germany oraz nagrodę Art Directors Club Europe w kategorii „projekt ekologiczny”.

 
 

Odwiedzający: Dom Historii Europejskiej

Parlament Europejski tworzy Dom Historii Europejskiej w Brukseli, aby odwiedzający mogli dowiedzieć się więcej o historii Europy, a także włączyć się w krytyczną refleksję nad jej znaczeniem w dzisiejszych czasach.


Ekspozycja stała skupi się w głównej mierze na historii europejskiej XX wieku oraz na dziejach integracji europejskiej prezentowanych w szerokiej perspektywie historycznej, a także na zestawieniu diametralnie odmiennych doświadczeń Europejczyków w historii.


Siedzibą Domu Historii Europejskiej będzie budynek Eastmana, który od końca 2012 r. jest poddawany renowacji. Otwarcie planowane jest w maju 2017 roku.


Przewidywane koszty to w przybliżeniu 52,4 miliony euro, przeznaczone na zmianę przeznaczenia, rozbudowę oraz renowację budynku Eastmana, stworzenie stałej ekspozycji oraz pierwsze wystawy czasowe.