A1: Het Parlement heeft er met ingang van donderdag 5 november voor gezorgd dat internetgebruikers die ervan verdacht worden de wet te hebben overtreden, niet van internet kunnen worden afgesloten zonder een eerlijk proces. In onderhandeling met de EU-ministers van Telecommunicatie (veelal vertegenwoordigd door een afgezant) hebben de Parlementsleden met succes bepleit dat elke beperking het gevolg moet zijn van “een voorafgaande, eerlijke en onpartijdige procedure”, waarbij de gebruiker het recht heeft te worden gehoord en zichzelf te verdedigen. Dit betekent dat er alleen beperkingen kunnen worden opgelegd als er daadwerkelijk bewijs is van een strafbaar feit: er is een vermoeden van onschuld totdat het tegendeel bewezen is.

A2: De Parlementsleden beschouwden internettoegang als een fundamenteel recht, maar tot op heden bestond er geen specifieke EU-wetgeving om dit recht te beschermen. Daarom was het tot op heden aan de lidstaten om te beslissen over toegang tot het internet.

A3: In het oorspronkelijke wetsontwerp was de bescherming van het recht van gebruikers op toegang en dus van de vrijheid van informatie en de vrijheid van meningsuiting niet opgenomen. Het EP besloot daarom een wetswijziging in te dienen, waarin het recht op toegang wel was opgenomen. Dit gebeurde aan de hand van het inmiddels beroemde “amendement 138”, dat erop gericht was waarborgen in te stellen tegen het onrechtmatig beperken van de internettoegang van gebruikers door een “voorafgaande beslissing van de rechter” verplicht te stellen. Het amendement werd door de EU-ministers verworpen, maar het Parlement keurde het vervolgens in tweede lezing opnieuw goed. Wederom werd het amendement door de ministers verworpen. Daarom was een ”bemiddelingsprocedure” tussen het Parlement en de regeringsvertegenwoordigers nodig om tot een uiteindelijk compromis te komen.

A4: Ja en nee. Voor zover het de inhoud van het amendement betrof, heeft het Parlement voet bij stuk gehouden en een overwinning behaald. Om dat te bereiken was het echter wel gedwongen de verwoording van het amendement te wijzigen, zodat de definitieve tekst stand zou houden in het Europees Hof van Justitie, dat oordeelt over de geldigheid van de EU-wetgeving.

A5: Wanneer een rechtsorgaan of een bevoegd bestuurlijk orgaan de internettoegang van een gebruiker wil blokkeren, dient een specifieke procedure te worden gevolgd. Voordat een besluit wordt genomen en de gebruiker wordt geblokkeerd, moet deze gelegenheid hebben gekregen zijn standpunt uiteen te zetten en zichzelf te verdedigen. De bewijslast ligt bij de partij die de beschuldiging inbrengt en er is altijd beroep mogelijk.

 

Een deel van de onderhandelde tekst luidt als volgt:

 

A6: De nieuwe wetgeving geeft geen expliciete voorbeelden van internetgebruik dat als illegaal kan worden aangemerkt en dat daarom telt als potentiële rechtsgrond voor het blokkeren van de internettoegang. Het is aan de lidstaten om op basis van hun nationale wetgeving te beslissen wanneer er sprake is van een strafbaar feit dat kan leiden tot het blokkeren van internettoegang. Het verspreiden van kinderpornografie of terroristische inhoud zouden hier voorbeelden van kunnen zijn.

A7: Verre van! Dit was enkel het laatst overgebleven vraagstuk. Het Parlement en de Raad kwamen al in mei dit jaar het overgrote merendeel van het pakket overeen. Dit betrof onder meer:

- betere consumentenrechten, bijvoorbeeld door consumenten de mogelijkheid te bieden dat bij verandering van operator hun mobiele telefoonnummer binnen één dag wordt overgedragen;

- een verplichte toestemming van de gebruiker voordat ”cookies” op zijn computer worden geïnstalleerd;

- de verplichting voor aanbieders om hun contracten te vereenvoudigen;

- eenvoudigere toegang tot het internet voor mensen met een handicap.

A8: Niet per se, maar elke wet zal moeten voorzien in een eerlijk proces voor eenieder waarvan een nationale autoriteit de internettoegang wil blokkeren. Het zal onmogelijk zijn iemand automatisch te blokkeren zonder dat deze eerst gelegenheid heeft gekregen zich te verdedigen. Zie antwoord 5.

 

Indien zij dat willen, staat het de lidstaten vrij verdergaande toegangsgaranties te bieden dan voorzien in de wetgeving, d.w.z. een lidstaat is niet verplicht zijn bestaande wetgeving betreffende het bieden van dergelijke garanties af te zwakken.