Ευρετήριο 
 Προηγούμενο 
 Επόμενο 
 Πλήρες κείμενο 
Συζητήσεις
Τρίτη 4 Ιουλίου 2006 - Στρασβούργο Έκδοση ΕΕ

4. 70ή επέτειος του πραξικοπήματος του Στρατηγού Franco στην Ισπανία - (Δηλώσεις του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και των προέδρων των πολιτικών ομάδων)
PV
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. Το πρώτο θέμα της ημερησίας διάταξης θα είναι μια δήλωση του Προέδρου· 70 έτη μετά το πραξικόπημα του Στρατηγού Φράνκο στην Ισπανία, στις 18 Ιουλίου 1936.

Όπως γνωρίζετε, μια ομάδα 200 βουλευτών υπέγραψε ένα αίτημα για μια προφορική ερώτηση προς την Επιτροπή και το Συμβούλιο ζητώντας ρητά μια συζήτηση σχετικά με την καταδίκη του φρανκικού καθεστώτος 70 έτη μετά το πραξικόπημα του Στρατηγού Φράνκο.

Η Διάσκεψη των Προέδρων δεν δέχτηκε αυτό το αίτημα και θεώρησε πιο ενδεδειγμένο να κάνει ο Πρόεδρος μια δήλωση και στη συνέχεια να εκφράσουν οι διάφορες πολιτικές ομάδες τις απόψεις τους για τη σημασία αυτής της ημερομηνίας. Αυτό πρόκειται να κάνουμε τώρα.

Μιλάμε για μια ημερομηνία που είναι πολύ μακρινή στην ιστορία: 70 έτη έχουν περάσει από τη 18η Ιουλίου 1936. Αυτό είναι σχεδόν το προσδόκιμο ζωής για τη γενιά των Ισπανών που συμμετείχαμε στη μετάβαση στη δημοκρατία, μια μετάβαση που θεωρείται πρότυπο, αλλά η επιτυχία της οποίας απαιτούσε επιλεκτική λήθη και αναστολή της μνήμης, η οποία τώρα αναδύεται σε μια διαδικασία αποκατάστασης που γεμίζει τα βιβλιοπωλεία και εκφράζεται ακόμη και στους νόμους.

Όπως σας είπα πριν από δύο χρόνια, ανήκω σ’ εκείνη την γενιά –όπως και πολλοί από τους ισπανούς βουλευτές εδώ– και η προσωπική μου σχέση με το παρελθόν προσδιορίζει αναπόφευκτα τη μνήμη μου. Ωστόσο, αυτή είναι μια θεσμική δήλωση, που κάνω ως Πρόεδρος του Σώματος, και αυτά που θα πω εδώ σήμερα πρέπει να είναι μια πολιτική πράξη που υπερβαίνει το προσωπικό. Το να φέρνουμε το παρελθόν μας στο παρόν είναι μια πράξη βούλησης που έχει σχέση, πάνω απ’ όλα, με το μέλλον που θέλουμε να οικοδομήσουμε, και θέλουμε να το οικοδομήσουμε όχι μόνο πάνω στην εύθραυστη και φθαρτή μνήμη του καθενός μας, αλλά πάνω στην Ιστορία, η οποία δεν αναπολείται, αλλά μαθαίνεται, και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο μπορεί να μοιράζεται.

Η Ιστορία μάς λέει ότι εκείνη την ημέρα ένα τμήμα του ισπανικού στρατού –μόνο ένα τμήμα του– εξεγέρθηκε κατά της κυβέρνησης της Δεύτερης Δημοκρατίας, η οποία είχε εκλεγεί δημοκρατικά από τον ισπανικό λαό το 1931. Αυτό έβαλε τέλος σε μια μεγάλη ελπίδα, διότι εκείνη η δημοκρατική κυβέρνηση είχε έρθει με την πρόθεση να προωθήσει τη δημοκρατία και να πραγματοποιήσει τις απαραίτητες ευρείας κλίμακας μεταρρυθμίσεις: γεωργικές μεταρρυθμίσεις, στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις, τον διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας, την καθιέρωση της κοινωνικής ασφάλισης, τα καθεστώτα αυτονομίας για τις περιφέρειες, δικαιώματα όπως η ψήφος για τις γυναίκες και το διαζύγιο, σε μία βαθιά πατριαρχική κοινωνία.

Αυτές οι μεταρρυθμίσεις έγιναν σημείο αναφοράς για πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Ήταν σημείο αναφοράς για τη δημοκρατία στην Ευρώπη, το νέο σύνορο της δημοκρατίας στην Ευρώπη, μια δημοκρατία που αντιμετώπιζε δύσκολες στιγμές εκείνη την εποχή, έχοντας καταλυθεί στην Ιταλία, την Ελλάδα, την Πολωνία, την Ουγγαρία και τη Γερμανία. Επομένως, εκείνο το πραξικόπημα δεν οδήγησε μόνο σε έναν μακρύ και σκληρό εμφύλιο πόλεμο στην Ισπανία, αλλά επίσης έθεσε τέλος στην ελπίδα της Ευρώπης για την οποία είχε μιλήσει ο Αντρέ Μαλρό.

Ο πόλεμος στην Ισπανία δεν ήταν μόνο ένας πόλεμος και δεν ήταν μόνο ισπανικός. Ήταν μία σύγκρουση ανάμεσα σε δύο μεγάλες κοσμοθεωρίες. Ναι, οι δύο Ισπανίες των Larra και Machado επέστρεφαν, και μία από τις δύο Ισπανίες πάγωσε την καρδιά κάθε Ισπανού. Ένας πόλεμος μεταξύ των Ισπανών δεν θα είχε διαρκέσει τόσο πολύ, ωστόσο, απλά επειδή οι δικές μας δυνάμεις δεν θα το είχαν επιτρέψει.

Ο πόλεμος ήταν μία αποφασιστική στιγμή στην παγκόσμια ιστορία. Είχε τεράστια σημασία διεθνώς. Από το 1936, οι χώρες της Ευρώπης που θα συμμετείχαν στο μέλλον στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήρθαν σε άμεση ή έμμεση σύγκρουση μεταξύ τους κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφύλιου πολέμου. Η Ισπανία ήταν η πρώτη μεγάλη μάχη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το πεδίο δοκιμής για έναν επερχόμενο πόλεμο που θα ερήμωνε την Ευρώπη. Για πρώτη φορά στην ιστορία βομβαρδίστηκαν άμαχοι πληθυσμοί. Όλοι θυμόμαστε τη Γκουέρνικα, αλλά υπάρχουν πολλές Γκουέρνικες στην Ισπανία.

Ευρωπαίοι έχασαν τη ζωή τους και από τις δυο πλευρές και τα ονόματά τους γεμίζουν τα νεκροταφεία της Μαδρίτης, του Χαράμα, της Μπελχίτε, του Τερουέλ, της Γκουαδαλαχάρα, του Έβρου…, μυθικές τοποθεσίες, στις οποίες κείτονται τόσοι πολλοί Ευρωπαίοι. Οι συμπατριώτες τους Ευρωπαίοι πολέμησαν στη συνέχεια σε όλη την Ευρώπη προκειμένου να την ελευθερώσουν. Για ορισμένους ανθρώπους αυτός ο πόλεμος ήταν ο τελευταίος μεγάλος σκοπός, για άλλους ήταν μια σταυροφορία.

Εγώ θυμάμαι τη σταυροφορία, τους επισκόπους που χαιρετούσαν με τον φασιστικό τρόπο, πλαισιώνοντας τους στρατηγούς στις εισόδους των εκκλησιών. Θυμάμαι επίσης τα νεκροταφεία γεμάτα από ανθρώπους που πυροβολήθηκαν από τη μια ή την άλλη πλευρά. Ήταν ο πιο παθιασμένος πόλεμος, στον οποίο οι ιδεολογίες του 20ού αιώνα συγκρούστηκαν μεταξύ τους για πρώτη φορά: η δημοκρατία, ο φασισμός και ο κομμουνισμός. Ήταν ένας θρησκευτικός πόλεμος, αλλά ταυτόχρονα ένα ταξικός πόλεμος, μια επανάσταση αντιμέτωπη με μια αντίδραση.

Ήταν μια σύγκρουση που θα συνεχιζόταν στην Ευρώπη και η οποία συνεχίστηκε επίσης στην Ισπανία μετά το τέλος του πολέμου, επειδή δεν ήταν μόνο ένας πόλεμος. Υπήρξε επίσης μια μακρά και σκληρή μεταπολεμική περίοδος, κατά τη διάρκεια της οποίας το θέμα δεν ήταν πλέον να νικηθεί ο εχθρός, καθώς ο πόλεμος είχε κερδηθεί, αλλά αντίθετα να εξαλειφθεί, προκειμένου να διατηρηθεί ένα σύστημα που παρέμεινε πολύ καιρό και κράτησε την Ισπανία μακριά από τη διαδικασία του εκδημοκρατισμού και επίσης από τη διαδικασία της ανοικοδόμησης που βίωσε η Ευρώπη χάρη στο Σχέδιο Μάρσαλ.

Πολλοί από τους συναδέλφους μας από τις ανατολικές χώρες θυμούνται την απομόνωση που υπέστησαν ως αποτέλεσμα της Γιάλτας και του σιδηρούν παραπετάσματος που τις χώριζε από την ελεύθερη, δημοκρατική και ευημερούσα Ευρώπη, και έτσι ακριβώς ήταν. Αυτό που οι άνθρωποι θυμούνται λιγότερο, ωστόσο, είναι ότι υπήρχαν χώρες στη Νότια Ευρώπη –η Ισπανία και η Πορτογαλία– που ήταν επίσης απομονωμένες από αυτό το κίνημα και οι οποίες παρέμειναν κάτω από στρατιωτικές δικτατορίες για πολύ καιρό.

Θυμάμαι ότι ένας αμερικανός γερουσιαστής μου παραπονέθηκε κάποτε ότι οι εμείς οι Ευρωπαίοι δεν ήμασταν ευγνώμονες για τις προσπάθειες που κατέβαλαν οι Ηνωμένες Πολιτείες να ελευθερώσουν την Ευρώπη. Έπρεπε να του υπενθυμίσω ότι, όσον αφορά την Ισπανία, αυτή η προσπάθεια έλαμψε διά της απουσίας της, καθώς ξέχασαν να μας απελευθερώσουν, διότι το στρατιωτικό καθεστώς τους ήταν χρήσιμο κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Σήμερα θα ήθελα να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Salvador de Madariaga, το όνομα του οποίου εμφανίζεται σε ένα από τα κτίριά μας. «Πριν από το 1936», είπε, «όλοι οι Ισπανοί ζούσαν στην Ισπανία και στην ελευθερία. Σήμερα», είπε το 1954, «εκατοντάδες χιλιάδες ζουν στην ελευθερία εξορισμένοι από την Ισπανία και οι υπόλοιποι ζουν στην Ισπανία εξορισμένοι από την ελευθερία».

Η ελευθερία επέστρεψε το 1975. Αρχίσαμε να οικοδομούμε τις βάσεις μιας κοινότητας που βασιζόταν στη δημοκρατία, στην ελευθερία και στην προοπτική της ένταξης στην Ευρώπη. Νέες γενιές μας έφεραν νέες πολιτικές απαιτήσεις σχετικά με το μέλλον και σχετικά με το παρελθόν. Βρέθηκαν αντιμέτωπες με έναν πόλεμο και μια δικτατορία που ήταν πολύ μακριά τους και, όταν μιλάμε στην Ισπανία σήμερα για ηθική αποζημίωση των θυμάτων, αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι να συζητάμε την ενεργή μνήμη της χώρας μας, της κοινωνίας μας, προκειμένου να αποδεχτούμε πλήρως το παρελθόν μας, να τιμήσουμε όλους τους νεκρούς και να αντιμετωπίσουμε τις προφανείς αλήθειες, να μην ξεχάσουμε τα γεγονότα εκείνα που είναι δυσάρεστα για μας και να μην επιτρέψουμε να παρηγορούμαστε από ψέματα. Αυτές είναι οι επώδυνες πληγές που έχουν αρχίσει να επουλώνονται στην Ευρώπη, αλλά οι οποίες παραμένουν στη μνήμη πολλών ανθρώπων, διότι τότε δεν ήταν δυνατό να τις εξορκίσουν.

Αυτός είναι ο σκοπός της εκδήλωσης που διεξάγουμε σήμερα εδώ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: να αντιμετωπίσουμε ένα παρελθόν που ζει σε ένα μέρος της μνήμης της ηπείρου μας προκειμένου να μην επαναλάβουμε τα λάθη του χθες, να καταδικάσουμε κατηγορηματικά τους υπεύθυνους γι’ αυτά, να αποτίσουμε φόρο τιμής στα θύματα αυτών των λαών και να αναγνωρίσουμε όλους εκείνους που αγωνίστηκαν για τη δημοκρατία, υπέστησαν διώξεις και προώθησαν την επιστροφή της Ισπανίας στην Ευρώπη, ως την κοινή μας κληρονομιά.

(Παρατεταμένα χειροκροτήματα)

 
  
MPphoto
 
 

  Jaime Mayor Oreja, εξ ονόματος της Ομάδας PPE-DE. – (ES) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, λαμβάνω τον λόγο εξ ονόματος της Ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (Χριστιανοδημοκράτες) και των Ευρωπαίων Δημοκρατών κατόπιν αυτής της δήλωσης σχετικά με την πρόσφατη ιστορία της Ισπανίας. Θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι η θέση μας βασίζεται ουσιαστικά στην πλήρη υποστήριξη των αξιών της συμφιλίωσης και της υπέρβασης μιας τραγωδίας του παρελθόντος, που είναι οι αξίες που ενέπνευσαν τη μετάβαση στη δημοκρατία και οι οποίες οδήγησαν στο Σύνταγμα του 1978.

Μια μέρα σαν την αυριανή, μια 5η Ιουλίου πριν από 30 χρόνια, ο Πρόεδρος της ισπανικής κυβέρνησης, Adolfo Suárez, ανέλαβε το έργο να φέρει σε πέρας τη δημοκρατική μετάβαση.

Για όσους από εμάς είχαμε την τιμή και την ευκαιρία να συνδράμουμε σε εκείνο το έργο και να ανήκουμε στην Ένωση του Δημοκρατικού Κέντρου –το κόμμα εκείνο που, ως κυβέρνηση, ήταν υπεύθυνο για την υλική εκτέλεση της μετάβασης, υποβοηθούμενο από άλλους πολιτικούς σχηματισμούς και υποστηριζόμενο αδιαμφισβήτητα από την ισπανική κοινωνία και από την Αυτού Υψηλότητα τον Βασιλιά– οι αξίες μας της ελευθερίας και της συμφιλίωσης ενσαρκώνονται στο ισπανικό σύνταγμα του 1978 και η έκκλησή μας να τεθεί τέλος στις δύο ασυμβίβαστες Ισπανίες πήγαζε από τις πιο βαθιές πεποιθήσεις μας. Το λάθος, η ανοησία, η τραγωδία του τελευταίου αιώνα της ισπανικής ιστορίας, ήταν η ευκολία με την οποία οι δύο αντίπαλες Ισπανίες μπόρεσαν να επανεμφανιστούν –ένα φαινόμενο υπερβολής που πάντα υπήρχε στη χώρα μας– η ευκολία με την οποία αυτές οι δύο Ισπανίες μπόρεσαν να πειστούν ότι δεν μπορούσαν να συμβιώσουν δημοκρατικά.

Γνωρίζουμε όλοι την προέλευση και τον λόγο ύπαρξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία βασίζεται στην ίδια ηθική δύναμη με το ισπανικό σύνταγμα, την ηθική δύναμη των ανθρώπων που ενώνονται, την ηθική δύναμη της ενότητας, ούτως ώστε να μην επαναληφθεί το πρόσφατο παρελθόν μας, να μην αρχίσουν περισσότεροι παγκόσμιοι πόλεμοι σε ευρωπαϊκό έδαφος, ούτε άλλοι πόλεμοι, ούτε άλλες δικτατορίες, ούτε άλλα κομμουνιστικά καθεστώτα και ούτε άλλοι εμφύλιοι πόλεμοι όπως αυτός που ζήσαμε στην Ισπανία.

Τα νέα έθνη της Ευρώπης μπορεί να κάνουν λάθη αντιμετωπίζοντας τα τρέχοντα και μελλοντικά προβλήματα, αλλά υπάρχει ένα λάθος που δεν μπορούμε να κάνουμε, που δεν έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε: να επαναλάβουμε ιστορικά λάθη, να μην μάθουμε από τα λάθη της ιστορίας μας.

Για όλους αυτούς τους λόγους, δεν πρέπει να κουραστούμε από τη συμφιλίωση και την ομόνοια. Δεν πρέπει να αλλάξουμε τη στάση μας, και πολλοί Ισπανοί πιστεύουν ότι είναι ιστορικό λάθος να προσπαθήσουμε να προωθήσουμε μια δεύτερη μετάβαση σήμερα, σαν να είναι πλέον η πρώτη παλιά και ξεπερασμένη· είναι ιστορικό λάθος να καταστρέψουμε μονομερώς την ουσία του Συντάγματός μας της ομόνοιας· είναι ιστορικά ανόητο να εισαγάγουμε τη συζήτηση για το δικαίωμα αυτοδιάθεσης στην Ισπανία, για τη δημιουργία στο εσωτερικό της Ισπανίας νέων εθνών που δεν υπήρξαν ποτέ· είναι ιστορικό λάθος διότι μας απομακρύνει από την ομόνοια που έχουμε δημιουργήσει.

Επομένως, κύριε Πρόεδρε, σε αυτή την τριακοστή επέτειο της ισπανικής δημοκρατικής μετάβασης, η οποία άρχισε στις 5 Ιουλίου 1976, και εξ ονόματος της Ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (Χριστιανοδημοκράτες) και των Ευρωπαίων Δημοκρατών, επιτρέψτε μου παρακαλώ να τελειώσω με ένα «ζήτω» για τη συμφιλίωση, ένα «ζήτω» για την ελευθερία και ένα «ζήτω» για το ισπανικό σύνταγμα του 1978.

(Χειροκροτήματα)

 
  
MPphoto
 
 

  Martin Schulz, εξ ονόματος της Ομάδας PSE. – (DE) Κύριε Πρόεδρε, αφού άκουσα την ομιλία σας, θα ήθελα να ρωτήσω: ποιο ήταν το πνεύμα που κρυβόταν πίσω από τον Φράνκο και το καθεστώς του; Το γνωρίζουμε όλοι: είναι το πνεύμα της έλλειψης ανοχής, της περιφρόνησης του ανθρώπου, της καταστροφής των δημοκρατικών θεσμών, το πνεύμα του μίσους για όλα όσα δεν είναι όπως τα θέλει αυτό. Πίσω από τον Φράνκο και το καθεστώς του κρυβόταν η περιφρόνηση για το ανθρώπινο γένος και η θανατηφόρα τάση για βία. Άνευ όρων υποταγή στην ιδεολογία του ή θάνατος – αυτό ήταν το μήνυμα του καθεστώτος του Φράνκο. Αυτό, ωστόσο, δεν ήταν ισπανικό μήνυμα, διότι όταν ο Φράνκο κατέλαβε την εξουσία πριν από 70 χρόνια, η χώρα μου υπέφερε ήδη τρία χρόνια τη δικτατορία του Χίτλερ και ο Μουσολίνι κυβερνούσε ήδη 14 χρόνια στην Ιταλία. Εκείνη την εποχή υπήρχε ήδη σε ολόκληρη την Ευρώπη το φασιστικό κίνημα, του οποίου ο Φράνκο ήταν ένα –κατά κύριο λόγο μιλιταριστικό– τμήμα.

Ο εμφύλιος πόλεμος δεν ήταν μόνο ισπανικός. Διαδραματίστηκε βέβαια κυρίως στην Ισπανία και είχε ως θύμα τον ισπανικό λαό, όμως ο ισπανικός λαός ήταν επίσης όμηρός του σε έναν δοκιμαστικό αγώνα δρόμου για έναν πιο μεγάλο πόλεμο. Η Guernica και η λεγεώνα Condor ήταν και παραμένουν ένα μελανό σημείο για την ιστορία της χώρας μου.

Μία ένδοξη σελίδα στην ιστορία της Ευρώπης και του κόσμου ήταν η νεολαία της δεκαετίας του ’30 που πήγε με δική της θέληση στην Ισπανία για να υπερασπιστεί τη δημοκρατία. Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ δημιούργησε ένα αξέχαστο λογοτεχνικό μνημείο για τη γενιά αυτήν. Ο διάσημος αμερικανός συγγραφέας Άρθουρ Μίλερ είπε κάποτε ότι τη δεκαετία του ’30, η λέξη «Ισπανία» ήταν μια έκρηξη. Το θέμα ήταν να νικηθεί η φεουδαρχία του κλήρου και να αντιπαρατεθεί το πνεύμα της ελευθερίας και της ανοχής στον δαίμονα της μισαλλοδοξίας.

Όταν σκεφτόμαστε σήμερα την Ισπανία, εμείς οι αριστεροί της Ευρώπης σκεφτόμαστε τα αναρίθμητα θύματα που είχε αυτός ο εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στις τάξεις μας – και όχι μόνο. Ήταν και οι χριστιανοδημοκράτες, και οι φιλελεύθεροι, και οι ρεπουμπλικάνοι, που αντιτάχθηκαν σε αυτήν την έλλειψη ανοχής. Στον Φράνκο αντιτάχθηκε ολόκληρη η κοινότητα των διανοούμενων και των εθνών που ήταν αντίθετοι στην ολοκληρωτική επιθυμία υποταγής, η οποία ήταν συνδεδεμένη με αυτόν. Ο Φράνκο έχασε.

Αν μπορούμε να κάνουμε, 70 χρόνια αργότερα, έναν απολογισμό εδώ στο Σώμα, θα ήθελα να σας θυμίσω ότι από τότε που το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκλέγεται άμεσα, είχε τρεις ισπανούς προέδρους: έναν συντηρητικό χριστιανοδημοκράτη και δύο σοσιαλδημοκράτες. Αν σήμερα, μετά από 70 χρόνια, ένας ισπανός πρόεδρος από την Καταλονία μπορεί να πει, εξ ονόματος των εκλεγμένων αντιπροσώπων 25 εθνών της Ευρώπης, ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση αποτελεί μία νίκη επί της μισαλλοδοξίας και της ανελευθερίας, τότε μπορούμε να πούμε 70 χρόνια αργότερα ότι η ελευθερία κέρδισε και ο Φράνκο έχασε. Αυτό είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί στην Ευρώπη!

(Χειροκροτήματα)

 
  
MPphoto
 
 

  Bronisław Geremek, εξ ονόματος της Ομάδας ALDE. – (FR) Κύριε Πρόεδρε, η Ευρώπη έχει πλούσια ιστορία και ακόμη και αν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν πρέπει να επιδιώξει να αυτοχρισθεί αποκλειστικός κάτοχος της αλήθειας σε σχέση με το παρελθόν, είναι ωστόσο σημαντικό, για το μέλλον της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, το Κοινοβούλιο να έχει συναίσθηση της ευθύνης του για τη διατήρηση της συλλογικής μνήμης της Ευρώπης, η οποία αποτελεί το βασικό συστατικό στοιχείο της ευρωπαϊκής ενότητας.

Βρισκόμαστε στο 2006. Είναι η επέτειος της εξέγερσης των εργατών στο Πόζναν τον Ιούνιο του 1956 και της Ουγγρικής Επανάστασης τον Οκτώβριο του 1956: δραματικά γεγονότα του αγώνα για ψωμί και ελευθερία. Βρισκόμαστε στο 2006: πριν από εβδομήντα χρόνια, ο στρατηγός Φράνκο επέβαλε διδακτορικό καθεστώς κατά της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Η Ισπανία, που κανονικά έπρεπε να είναι μία από τις ιδρυτικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βρέθηκε –ενάντια στη βούληση του λαού της– να την χωρίζει μισός αιώνας από την υπόλοιπη Ευρώπη.

Αναλογιζόμενοι αυτά τα γεγονότα, δεν θα ήταν προσήκον να αθροίσουμε όλα τα κρούσματα αδικίας, μίσους, συγκρούσεων και ανθρώπινου πόνου της εποχής του εμφυλίου και της εποχής του δικτατορικού καθεστώτος. Για να μην συμβούν ποτέ πια παρόμοια γεγονότα, πρέπει καλύτερα να θυμηθούμε ότι αυτή η ισπανική εμπειρία είναι και εμπειρία της Ευρώπης, ότι είναι μία από τις γενεσιουργές εμπειρίες της θεμελίωσης και οικοδόμησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Ευρώπη δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να λησμονήσει ότι η Ισπανία κατάφερε να κλείσει αυτό το δραματικό κεφάλαιο με συναινετικό τρόπο μέσω της συμφιλίωσης και του ειρηνικού διαλόγου. Ας αποτίσουμε φόρο τιμής στο θάρρος και τη σοφία του ισπανικού λαού.

Σε αυτή την επέτειο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και ολόκληρη η Ευρώπη πρέπει να σκιρτήσουν από το αίσθημα της ελευθερίας στο οποίο ερείδονται. Η Ευρώπη πρέπει να νιώσει ενωμένη υπεράνω όλων των πολιτικών διαχωριστικών γραμμών και να συνειδητοποιήσει το γεγονός ότι γνωρίζουμε πλέον τον λόγο ύπαρξης της Ευρώπης. Με αυτόν τον τρόπο αποτίνουμε επίσης φόρο τιμής στη δραματική εμπειρία την οποία μνημονεύουμε με θλίψη σήμερα. Σας ευχαριστώ πολύ.

(Χειροκροτήματα)

 
  
MPphoto
 
 

  Daniel Marc Cohn-Bendit, εξ ονόματος της Ομάδας Verts/ALE. – (FR) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η Ισπανία του 1936 είναι πρωτίστως ένα δίδαγμα, ή μάλλον τέσσερα διδάγματα για εμάς, του Ευρωπαίους. Το πρώτο δίδαγμα είναι το θάρρος, η αυταπάρνηση, η εκπληκτική φαντασία ενός λαού, του ισπανικού, στον αγώνα του για ελευθερία και δημοκρατία. Ποιος μπορεί να λησμονήσει τα εκπληκτικά κοινωνικά επιτεύγματα της ελεύθερης Καταλονίας; Ποιος μπορεί να λησμονήσει όλα αυτά που επεχείρησε ο ισπανικός λαός στη διάρκεια αυτής της εκπληκτικής περιόδου;

Το δεύτερο δίδαγμα αφορά τη βαρβαρότητα του φασισμού και, όπως μόλις ειπώθηκε, η Γκουέρνικα είναι ένα από τα σύμβολά του: το σύμβολο του θανάτου, των δολοφονιών, των φυλακίσεων το σύμβολο επίσης ενός διεθνούς σχεδίου του φασισμού, αφού είναι προφανές ότι ο ισπανικός φασισμός ουδέποτε θα είχε καταφέρει να κατισχύσει σε αυτόν τον αγώνα χωρίς τη βοήθεια του εθνικοσοσιαλισμού. Το 1936, το φασιστικό σχέδιο για κυριαρχία στην Ευρώπη ήταν ήδη ορατό.

Το τρίτο δίδαγμα είναι πιο δύσκολο να το αφομοιώσει κανείς, διότι αφορά τη δειλία: τη δειλία των Ευρωπαίων, τη δειλία των Γάλλων –έστω και αν ήταν δύσκολο για τον Léon Blum– τη δειλία των Άγγλων, τη δειλία όλων εκείνων που σκέφτηκαν ότι, αν πλήρωνε το τίμημα ο ισπανικός λαός, αυτοί δεν θα πλήρωναν! Αυτή η συμπεριφορά αποδείχτηκε, όπως και στο Μόναχο το 1938, ένα από τα μεγάλα σφάλματα και ένα από τα μεγάλα διδάγματα που πρέπει να αντλήσουμε από την περίοδο αυτή. Όπως δείχνει η Ιστορία, όποιος πιστεύει ότι μπορεί να προσμένει ήσυχα να προσπεράσει η καταιγίδα συχνά γελιέται. Αυτό είναι ένα σημαντικό δίδαγμα το οποίο πολλοί Ευρωπαίοι για εξαιρετικά μεγάλο διάστημα ήταν πολύ δύσκολο να αποδεχτούν. Ενίοτε ο φιλειρηνισμός προετοιμάζει το έδαφος για τη φρίκη. Άλλοτε, είναι σύμβολο θάρρους. Το να μπορεί κανείς να προβεί στην ορθή επιλογή μεταξύ φιλειρηνισμού ή του αντιθέτου του είναι πάντα πολύ δύσκολο. Αν όμως πρέπει να μιλήσουμε για δειλία, πρέπει να υπογραμμίσουμε επίσης το θάρρος: για παράδειγμα το θάρρος του Pierre Cot, υπουργού του Léon Blum, ο οποίος, ως υπουργός, φρόντιζε για την αποστολή όπλων στην Ισπανία. Ας θυμηθούμε ότι ο Pierre Cot, που ενήργησε ως ήρωας σε αυτή τη δύσκολη περίοδο, είναι ο πατέρας ενός εκ των συναδέλφων μας, του Jean-Pierre Cot, τον οποίον ευχαριστώ που μου υπενθύμισε τις ενέργειες του πατέρα του.

Το τέταρτο δίδαγμα, τέλος, αφορά τη φρικτή μισαλλοδοξία του κομουνιστικού ολοκληρωτισμού, διότι δεν πρέπει να λησμονούμε ότι υπάρχουν δύο μεγάλες εικόνες σε αυτόν τον Ισπανικό Εμφύλιο. Η πρώτη εικόνα είναι αυτή των διεθνών ταξιαρχιών, που ήθελαν να σώσουν τον ισπανικό λαό, ταυτόχρονα όμως υπήρχε η εικόνα της μισαλλοδοξίας των κομουνιστικών ταξιαρχιών, που δολοφόνησαν τροτσκιστές μέλη του POUM, καθώς και αναρχικούς, διότι δεν ασπάζονταν ταυτόσημους πολιτικούς προσανατολισμούς. Και αυτό είναι επίσης ένα δίδαγμα του Ισπανικού Εμφυλίου. Αυτό το δίδαγμα ορίζει ότι ελευθερία δεν σημαίνει να αψηφά κανείς κάθε άλλη γνώμη απεναντίας, σημαίνει την αποδοχή της διαφορετικότητας και της δημοκρατίας.

Από αυτά τα τέσσερα διδάγματα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να αντλήσει όλα τα αναγκαία συμπεράσματα. Αυτά τα διδάγματα πρέπει να τα ενθυμούμαστε όταν αναδύεται η βαρβαρότητα στη Βοσνία ή όταν πρέπει να επιδειχθεί αλληλεγγύη προς καταπιεσμένους λαούς. Αν αυτά τα διδάγματα αφομοιωθούν καλά, τότε πιστεύω ότι το μέλλον μπορεί να είναι λίγο φωτεινότερο.

 
  
MPphoto
 
 

  Francis Wurtz, εξ ονόματος της Ομάδας GUE/NGL. – (FR) Κύριε Πρόεδρε, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ανταποκρίνεται στον ρόλο του διοργανώνοντας αυτή την πολιτική εκδήλωση για να μνημονεύσει την εβδομηκοστή επέτειο της έναρξης του Ισπανικού Εμφυλίου από τον Φράνκο.

Πράγματι, η συντριβή εκείνης της νιόβγαλτης Δημοκρατίας αφορά ολόκληρη την Ευρώπη. Καταρχάς, οι πραξικοπηματίες του 1936 δεν μπόρεσαν να λυγίσουν το λαϊκό μέτωπο παρά με την αποφασιστική στήριξη της φασιστικής Ιταλίας και της ναζιστικής Γερμανίας. Στην Ισπανία, άλλωστε, πρωτοδοκίμασε η τελευταία τον μελλοντικό της «κεραυνοβόλο πόλεμο» (Blitzkrieg) κατά της Γαλλίας. Η δε Γκουέρνικα υπήρξε το πρώτο παράδειγμα σε ολόκληρη την Ιστορία σφαγής άμαχου πληθυσμού από μαζικούς εναέριους βομβαρδισμούς, το οποίο αποτέλεσε τρομακτικό προηγούμενο για όσα ακολούθησαν σε όλη τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Την Ευρώπη τη στοιχειώνουν όμως αυτά τα σκοτεινά χρόνια της περιόδου 1936-1939 και για έναν ακόμη λόγο: για την προδοσία των δημοκρατικών από τις γειτονικές δημοκρατίες. Η μη επέμβαση του 1936 προετοίμασε το Μόναχο το 1938, που κατέληξε στην καταστροφή, σε πανευρωπαϊκή κλίμακα, από το 1939 και μετά και τι να πει κανείς για τη συγκαταβατική αδιαφορία των ευρωπαίων και δυτικών ηγετών, εν γένει, έναντι του φρανκικού καθεστώτος μετά τον πόλεμο, όταν πια ο ηγέτης του είχε συνταχθεί με το στρατόπεδο του καλού εναντίον της αυτοκρατορίας του κακού.

Εν κατακλείδι, υπάρχει ένας τελευταίος λόγος για τον ευρωπαϊκό χαρακτήρα της ισπανικής τραγωδίας: είναι το άνευ προηγουμένου ρεύμα διεθνούς αλληλεγγύης που δημιούργησε μεταξύ των εργατών και των ανθρώπων του λαού, όπως και μεταξύ των πλέον επιφανών ευρωπαίων διανοουμένων μια αλληλεγγύη την πλέον περιφανή έκφραση της οποίας αποτελούν οι διεθνείς ταξιαρχίες, με τους 40 000 εθελοντές τους, προερχόμενους από πενήντα περίπου χώρες.

Αντιστρόφως, θα βρούμε αρκετούς ισπανούς δημοκρατικούς στη γαλλική αντίσταση. Ορισμένοι από αυτούς θα μετάσχουν στην παρισινή εξέγερση, τον Αύγουστο του 1944, υπό την ηγεσία του αείμνηστου συντρόφου μου Henri Rol-Tanguy. Άλλοι μετείχαν στην απελευθέρωση του Στρασβούργου τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, στη στρατιά του στρατηγού Leclerc.

Βεβαίως, η ευρωπαϊκή συνείδηση δεν θα ήταν η ίδια χωρίς αυτά τα ανείπωτα βάσανα των θυμάτων του καθεστώτος του Φράνκο, χωρίς το ατρόμητο θάρρος των ισπανών αντιστασιακών και χωρίς το κύμα αλληλεγγύης από το οποίο γεννήθηκε η νιόβγαλτη Δημοκρατία. Είθε με τη σημερινή μας επετειακή εκδήλωση να αποτίσουμε σε όλους και σε όλες τον φόρο τιμής που τους πρέπει!

(Χειροκροτήματα)

 
  
MPphoto
 
 

  Brian Crowley, εξ ονόματος της Ομάδας UEN. – (EN) Κύριε Πρόεδρε, για πολλούς λόγους μου είναι πολύ δύσκολο να σκεφτώ τι πρέπει να πω σήμερα, διότι, σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους μου, ανήκω σε μια γενιά η οποία δεν έχει μνήμες από την τραγωδία που αποτέλεσε θεμέλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εντούτοις, μελετώ την Ιστορία και σε κάποιο βαθμό τη γνωρίζω και την κατανοώ. Σήμερα μιλούμε για την 70ή επέτειο από το πραξικόπημα του στρατηγού Φράνκο. Για κάθε μέρα του έτους μπορεί να βρει κανείς στα ιστορικά βιβλία των τελευταίων 227 ετών κάποιο έγκλημα ή τραγωδία.

Υποθέτω, λοιπόν, ότι το γεγονός στο οποίο πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας είναι ότι ο φασισμός, ο κομουνισμός, ο ιμπεριαλισμός και τα ολοκληρωτικά καθεστώτα που ζήσαμε στην ήπειρό μας έχουν ένα κοινό στοιχείο: την έλλειψη σεβασμού για τις διαφορές μεταξύ των ανθρώπων και τις διαφορετικές ιδέες και τη μισαλλοδοξία κατά όλων όσοι επιθυμούν να ακολουθήσουν διαφορετική πορεία. Είτε μιλάμε για το Πότσδαμ, είτε για την Ουγγαρία, το Γκντανσκ, τη Σιβηρία, την Ισπανία, την Πορτογαλία ή την Ιρλανδία, όσοι έχουν προσπαθήσει να επιβάλουν τη βούλησή τους σε άλλους πάντα αποτύγχαναν, διότι η ουσία της ανθρωπότητας είναι η επιθυμία για ελευθερία και για τη συνύπαρξη με άλλους ανθρώπους.

Γι’ αυτό είναι άκρως σημαντικό να μην διδασκόμαστε μόνο από τα λάθη του παρελθόντος αλλά και να διασφαλίσουμε ότι δεν θα τα επαναλάβουμε. Αντί να επικρίνουμε ή να κουνάμε το δάχτυλο και να λέμε ότι αυτή η τραγωδία ήταν πιο δραματική, πιο καταστροφική ή πιο σημαντική για την ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία σε σύγκριση με άλλες, ας συμφωνήσουμε ότι συνέβη και ας τη χρησιμοποιήσουμε ως παράδειγμα. Στη σημερινή Ευρώπη, καταφέραμε να υπερβούμε αυτές τις διαφορές· βρήκαμε ένα βήμα και έναν τρόπο λειτουργίας βάσει των οποίων άνθρωποι από διαφορετικές χώρες, με διαφορετικές ιδεολογίες, διαφορετικές ιστορίες και ερμηνείες της ίδιας Ιστορίας, μπορούν να συνεργαστούν βρίσκοντας κοινούς τόπους και οράματα.

Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε σήμερα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι να ενθαρρύνουμε τις προσπάθειες του πρωθυπουργού Θαπατέρο για την προσέγγιση λαών οι οποίοι στο παρελθόν ήταν διχασμένοι και για την αναζήτηση κοινών λύσεων στη Χώρα των Βάσκων. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να συγχωρηθούν τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί ή να πούμε ότι δεν συνέβησαν αυτές οι αδικίες· σημαίνει ότι δεν μπορούμε να ζούμε διαρκώς στο παρελθόν, δεν μπορούμε να καλλιεργούμε το μίσος. Όταν προσφέρεται η ευκαιρία για ειρήνη, πρέπει αμέσως να την εκμεταλλευόμαστε.

(Χειροκροτήματα)

 
  
MPphoto
 
 

  Jens-Peter Bonde, εξ ονόματος της Ομάδας IND/DEM. (DA) Κύριε Πρόεδρε, «Πρέπει να τους σταματήσουμε»! Έτσι αναφώνησε ο σπουδαίος νεαρός ποιητής της νεότητάς μου, ο Gustaf Munch-Petersen, όταν, ως εθελοντής στρατιώτης στον Ισπανικό Εμφύλιο, έμεινε μόνος στο μέτωπο ενώ οι σύντροφοί του αποσύρονταν, όντας αντιμέτωποι με υπέρτερες δυνάμεις. Ο Gustaf άφησε πίσω στην πατρίδα του, τη Δανία, γυναίκα, παιδί και οικογένεια. Η πράξη του ούτε δικαιολογήσιμη ήταν, ούτε υπεύθυνη, και αδυνατούσε να κρατήσει τη μάστιγα του Φασισμού μακριά από την Ευρώπη. Η μοναχική του διαμαρτυρία δεν στηριζόταν σε καμία λογική, φανταστείτε όμως ο καθένας να είχε ενεργήσει με το ίδιο θάρρος. Το να πεθάνει ατρόμητα ήταν η τελευταία ποιητική προσφορά του βίου του.

Οι περισσότεροι άνθρωποι παρέμειναν απαθείς όταν απειλήθηκε –ή και καταλύθηκε σε πολλά μέρη– η δημοκρατία, μέχρις ότου άλλοι θαρραλέοι άνθρωποι να θέσουν τέρμα στον Ναζισμό και τον Φασισμό.

Για πολλά μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η απελευθέρωση μετατράπηκε εκ νέου σε κατοχή στο πλαίσιο του Σιδηρούν Παραπετάσματος και των γκούλαγκ. Σήμερα, ας θυμηθούμε τους πολλούς –θαρραλέους και μη– που πέθαναν. Ας αποτίσουμε φόρο τιμής σε εκείνους που, ως εθελοντές στρατιώτες στον Ισπανικό Εμφύλιο, αντιστάθηκαν, συμμετείχαν στην υπεράσπιση της δημοκρατίας και επέδειξαν τόσο θάρρος όσο και απερισκεψία στους μυστικούς στρατούς που δημιουργήθηκαν για να αντισταθούν στην πολιτική κατευνασμού που ακολουθούσαν κυβερνήσεις έναντι των εχθρών της δημοκρατίας. Πολλοί άνθρωποι, που δραστηριοποιούνταν σε αντιστασιακά κινήματα, κατέληξαν στα πολιτικά κόμματα και στα κινήματα που εκπροσώπησα εδώ στο Σώμα επί 27 έτη. Σχεδόν όλοι τους είναι νεκροί. Καθώς πέθαινε, ο θαρραλέος γείτονάς μου, ο Hans –σιδεράς στο επάγγελμα– μιλούσε εξαγριωμένος για τις βρετανικές βόμβες που ρίχτηκαν σε ένα γαλλικό σχολείο αντί για το αρχηγείο της Γκεστάπο. Ως πράκτορας που δούλευε για τους Βρετανούς, ο Hans τους είχε προμηθεύσει τα παράνομα σχέδια. Το σφάλμα δεν ήταν δικό του, η σκέψη όμως των νεκρών παιδιών τον καταδίωκε μέχρι τέλους.

Θέλω επίσης να μνημονεύσω έναν νεαρό πανεπιστημιακό, που ταξίδεψε σε ολόκληρη τη χώρα για να δημιουργήσει το πρώτο αντιστασιακό κίνημα της Δανίας, ενώ η κυβέρνηση συνεργαζόταν με τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής. Ο Frode Jakobsen έγινε ακολούθως ο αρχηγός της επιτυχημένης μυστικής κυβέρνησης, της Ένωσης της Δανίας για την Ελευθερία. Μετά τον πόλεμο έγινε υπουργός και συμμετείχε στη μεγάλη διάσκεψη της Ευρωπαϊκής Κίνησης στη Χάγη το 1948, όπου δρομολογήθηκαν το Συμβούλιο της Ευρώπης και η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Για πολλά χρόνια υπήρξε Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κίνησης και σοσιαλδημοκράτης βουλευτής στη Δανία. Τούτου λεχθέντος, ψήφισε «όχι» σε όλες τις ψηφοφορίες για τις Συνθήκες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εγκαινίασε την κριτική έναντι της ΕΕ για δημοκρατικούς λόγους το 1972.

Θεσπίσαμε ένα βραβείο με το όνομά του. Απονέμεται κάθε χρόνο σε εκείνους που έχουν επιδείξει εξαιρετικό πολιτικό θάρρος και που έκαναν πράγματα για άλλους και όχι για τον εαυτό τους, σε εποχές που το να πράττουν κάτι ανάλογο δεν ήταν ενδεδειγμένο ή επικερδές ή πιθανό να προωθήσει την επαγγελματική τους σταδιοδρομία. Ουδέποτε δυσκολευτήκαμε να βρούμε υποψήφιους. Υπάρχουν πάντοτε άνθρωποι που επιδεικνύουν ασυνήθιστο πολιτικό θάρρος και ορισμένοι από αυτούς επεδίωξαν να αντλήσουν έμπνευση από το μισό εκατομμύριο εθελοντές και πολίτες του κόσμου που ταξίδεψαν στην Ισπανία για να πουν “No pasarán” («Δεν θα περάσουν»). Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσοι επέδειξαν προσωπικό θάρρος και πέθαναν για την ελευθερία μας. “El pueblo unido jamás será vencido” («Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος»).

(Χειροκροτήματα)

 
  
MPphoto
 
 

  Maciej Marian Giertych (NI). – (PL) Κύριε Πρόεδρε, το γεγονός ότι σήμερα, σε ολόκληρη την Κεντρική και Δυτική Ευρώπη, έχουμε δημοκρατία, πολιτικές ελευθερίες, ιδιοκτησιακά δικαιώματα και ανοχή οφείλεται στο γεγονός ότι ο κομμουνισμός δεν κατίσχυσε στην ευρωπαϊκή ήπειρο, μολονότι θα μπορούσε. Στην Ανατολική Ευρώπη, δημιουργήθηκε ένα φράγμα εναντίον του κομμουνισμού με τη νικηφόρα μάχη των Πολωνών εναντίον των Μπολσεβίκων το 1920 και με την αποφασιστική αντίσταση της Καθολικής Πολωνίας κατά της επιβαλλόμενης σοβιετικής κυριαρχίας.

Το γεγονός ότι ο κομμουνισμός δεν ρίζωσε στη Δύση οφείλεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στον νικηφόρο εμφύλιο πόλεμο, που διεξήγαγε η παραδοσιακή Ισπανία κατά των κομμουνιστικών κυβερνήσεων. Μολονότι ανήλθε δημοκρατικά στην εξουσία, η Ισπανική Αριστερά συμπεριφέρθηκε κατά τρόπο παρόμοιο με την αριστερά στη μπολσεβίκικη Ρωσία, όπου ο κύριος στόχος των επιθέσεων ήταν η Εκκλησία. Δολοφονήθηκαν σχεδόν 7 000 ιερείς. Βεβηλώθηκαν εκκλησίες, πυροβολήθηκαν σταυροί ανηρτημένοι σε δρόμους και ιερά αγάλματα. Οι παραδοσιακές δυνάμεις απάντησαν αμέσως σε αυτή την επίθεση εναντίον της Καθολικής Ισπανίας.

Οι Διεθνείς Ταξιαρχίες, που οργανώθηκαν από τη μπολσεβίκικη Ρωσία, έσπευσαν σε βοήθεια της κομμουνιστικής Ισπανίας. Σύμφωνα με την κομμουνιστική πρακτική, αυτές οι ταξιαρχίες ελέγχονταν απόλυτα από πυρήνες του κομμουνιστικού κόμματος και τις μυστικές τους υπηρεσίες, όπως συνέβαινε και με ολόκληρο το δημοκρατικό καθεστώς. Χάρη στην ισπανική Δεξιά, στον ισπανικό στρατό, στους επικεφαλής του και ιδίως χάρη στον στρατηγό Φρανθίσκο Φράνκο, αποκρούστηκε η κομμουνιστική επίθεση κατά της καθολικής Ισπανίας. Με την ίδια λογική, εμποδίστηκαν επίσης και προσπάθειες για τη διάδοση της κομμουνιστικής μάστιγας σε άλλες χώρες.

Η παρουσία μορφών όπως ο Φράνκο, ο Σαλαζάρ ή ο ντε Βαλέρα στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή εξασφάλισε ότι η Ευρώπη διαφύλαξε τις παραδοσιακές της αξίες. Σήμερα δεν υπάρχουν τέτοιοι πολιτικοί άνδρες. Παρατηρούμε σήμερα με κάποια θλίψη το φαινόμενο του ιστορικού αναθεωρητισμού, που περιγράφει με δυσμενείς όρους όλα όσα αντιπροσωπεύει η παραδοσιακή και καθολική Ισπανία και με θετικούς όρους όλα όσα αντιπροσωπεύει ο κοσμικός και σοσιαλιστικός χαρακτήρας. Ας θυμηθούμε επίσης ότι ο Ναζισμός στη Γερμανία και ο Φασισμός στην Ιταλία είχαν σοσιαλιστικές και αθεϊστικές ρίζες.

Η εξουσία που ασκείται από το σοσιαλιστικό και αντικαθολικό μέτωπο εδώ στο Σώμα προκαλεί μεγάλη ανησυχία. Είδαμε χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της εξουσίας κατά την ψηφοφορία, τον περασμένο μήνα, επί των κειμένων για την ανοχή και το Έβδομο Πρόγραμμα Πλαίσιο. Η χριστιανική Ευρώπη χάνει τη μάχη κατά της σοσιαλιστικής και αθεϊστικής Ευρώπης. Αυτό πρέπει να αλλάξει!

(Διαμαρτυρίες)

 
  
MPphoto
 
 

  Martin Schulz (PSE). – (DE) Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να κάνω χρήση της δυνατότητας να γίνονται προσωπικές παρατηρήσεις στο τέλος των συζητήσεων. Δεν θυμάμαι τώρα ακριβώς το αντίστοιχο άρθρο του Κανονισμού, σας παρακαλώ όμως να μου επιτρέψετε αυτήν την προσωπική παρατήρηση. Άκουσα με προσοχή όλα όσα είπε ο προηγούμενος ομιλητής. Δεν θέλω να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες, θέλω όμως να πω και προσωπικά και εξ ονόματος της Ομάδας μου το εξής: αυτά που ακούσαμε μόλις τώρα είναι το πνεύμα του κ. Φράνκο. Ήταν ένας φασιστικός λόγος που δεν έχει καμία θέση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο!

(Ζωηρά χειροκροτήματα)

 
  
MPphoto
 
 

  Zbigniew Zaleski (PPE-DE). – (PL) Κύριε Πρόεδρε, θέλω να επωφεληθώ του δικαιώματός μου, όπως έπραξε και ο κ. Schulz, ως μέλους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, και να λάβω τον λόγο εν συντομία

Λυπούμαι που εσείς και η Διάσκεψη των Προέδρων αποφασίσατε να αφιερώσετε τόσο πολύ χρόνο στη συζήτηση για τον Φρανθίσκο Φράνκο, αλλά δεν επιτρέψατε να διατεθεί ούτε καν ένα λεπτό προκειμένου να συζητηθεί μια άλλη φρικτή σφαγή που πραγματοποιήθηκε στο Katyń. Ήταν κάτι που ζήτησα εκ μέρους των Πολωνών και όλων όσοι πέθαναν εκεί. Λυπούμαι πολύ για την απόφαση να μην ικανοποιηθεί το αίτημά μου.

 
  
MPphoto
 
 

  Hans-Gert Poettering (PPE-DE). – (DE) Κύριε Πρόεδρε, θέλω να πω, ως καθολικός, ότι υπερασπιζόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κράτος δικαίου, τη δημοκρατία και την ελευθερία. Δεν θεωρούμε τους δικτάτορες και τους οπαδούς ολοκληρωτικών καθεστώτων –είτε φασιστικών, είτε εθνικοσοσιαλιστικών είτε κομμουνιστικών– κατάλληλους για την υπεράσπιση των ιδανικών μας. Υπερασπιζόμαστε τα ιδανικά μας με τις πεποιθήσεις μας.

(Χειροκροτήματα )

 
  
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους συμμετείχαν σε αυτή τη συζήτηση και θα ήθελα να ευχαριστήσω τους βουλευτές που ήταν παρόντες, ιδιαίτερα εκείνους που δεν είναι Ισπανοί, για το ενδιαφέρον που έδειξαν για αυτό το ιστορικό γεγονός, το οποίο ήταν αναμφίβολα μια τραγωδία. Θα ήθελα επίσης να επισημάνω ότι μας παρακολούθησαν από το θεωρείο του κοινού άνθρωποι που τους έφερε εδώ η ιστορική τους μνήμη.

(Χειροκροτήματα)

 
Τελευταία ενημέρωση: 31 Αυγούστου 2006Ανακοίνωση νομικού περιεχομένου