Procedura : 2014/2843(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : RC-B8-0109/2014

Teksty złożone :

RC-B8-0109/2014

Debaty :

Głosowanie :

OJ 18/09/2014 - 44

Teksty przyjęte :

P8_TA(2014)0027

WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI
PDF 176kWORD 106k
17.9.2014
PE537.011v01-00}
PE537.012v01-00}
PE537.023v01-00}
PE537.036v01-00}
PE537.040v01-00}
 
B8-0109/2014}
B8-0110/2014}
B8-0121/2014}
B8-0134/2014}
B8-0138/2014} RC1/rev.2

złożony zgodnie z art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu

zastępujący tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy:

ECR (B8‑0109/2014)

Verts/ALE (B8‑0110/2014)

PPE (B8‑0121/2014)

ALDE (B8‑0134/2014)

S&D (B8‑0138/2014)


w sprawie sytuacji w Iraku i Syrii oraz ofensywy Państwa Islamskiego, w tym prześladowań mniejszości (2014/2843(RSP))


Cristian Dan Preda, Arnaud Danjean, Jacek Saryusz-Wolski, Elmar Brok, Mariya Gabriel, Andrej Plenković, Francisco José Millán Mon, David McAllister, Michèle Alliot-Marie, Tunne Kelam, László Tőkés, Esther de Lange, Lars Adaktusson, Monica Luisa Macovei, Dubravka Šuica, Jarosław Leszek Wałęsa, György Hölvényi, Davor Ivo Stier, Emil Radev, Philippe Juvin, Gabrielius Landsbergis, Francesc Gambús, Marijana Petir, Monika Hohlmeier, Ivana Maletić, Anna Záborská w imieniu grupy PPE
Victor Boştinaru, Richard Howitt, Ana Gomes, Kati Piri, Liisa Jaakonsaari, Gilles Pargneaux, Boris Zala, Goffredo Maria Bettini, Elena Valenciano Martínez-Orozco, Nicola Caputo, Andi Cristea, Demetris Papadakis, Tonino Picula, Vincent Peillon, Afzal Khan w imieniu grupy S&D
Charles Tannock, Jana Žitňanská, Ruža Tomašić, Anna Elżbieta Fotyga, Tomasz Piotr Poręba, Ryszard Antoni Legutko, Ryszard Czarnecki w imieniu grupy ECR
Javier Nart, Robert Rochefort, Andrus Ansip, Marielle de Sarnez, Juan Carlos Girauta Vidal, Frédérique Ries, Ramon Tremosa i Balcells, Petr Ježek, Gérard Deprez, Petras Auštrevičius, Johannes Cornelis van Baalen, Ivan Jakovčić, Fredrick Federley, Marietje Schaake, Louis Michel w imieniu grupy ALDE
Barbara Lochbihler w imieniu grupy Verts/ALE
Fabio Massimo Castaldo, Ignazio Corrao

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Iraku i Syrii oraz ofensywy Państwa Islamskiego, w tym prześladowań mniejszości (2014/2843(RSP))  

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Iraku i Syrii,

–   uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych dotyczące Iraku i Syrii,

–   uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 30 sierpnia 2014 r. dotyczące Iraku i Syrii,

–   uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa dotyczące Iraku i Syrii,

–   uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2170 (2014) oraz Rady Praw Człowieka ONZ nr S-22/L.1 (2014),

–   uwzględniając oświadczenia sekretarza generalnego ONZ w sprawie Iraku i Syrii,

–   uwzględniając deklarację ze szczytu NATO z dnia 5 września 2014 r.,

–   mając na uwadze wytyczne UE w sprawie propagowania i ochrony wolności religii lub przekonań przyjęte w dniu 24 czerwca 2013 r.,

–   uwzględniając wnioski z konferencji, która odbyła się w Paryżu w dniu 15 września 2014 r. i była poświęcona bezpieczeństwu w Iraku oraz walce z Państwem Islamskim,

–   uwzględniając Umowę o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Iraku, a także uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie umowy o partnerstwie i współpracy między UE a Irakiem(1),

–   uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że sytuacja humanitarna i stan bezpieczeństwa w Iraku i Syrii, które już wcześniej były krytyczne, uległy dalszemu pogorszeniu w wyniku okupacji części terytorium tych krajów przez terrorystyczny dżihadystyczny odłam Al-Kaidy o nazwie Państwo Islamskie; mając na uwadze, że ponadnarodowy charakter Państwa Islamskiego i powiązanych ugrupowań terrorystycznych stanowi zagrożenie dla całego regionu; mając na uwadze rosnące obawy o los osób przebywających nadal na terenach kontrolowanych przez siły Państwa Islamskiego;

B.  mając na uwadze, że dezintegracja granicy iracko-syryjskiej dała Państwu Islamskiemu możliwość zwiększenia swojej obecności w obu tych krajach; mając na uwadze, że Państwo Islamskie w ciągu ostatnich miesięcy rozszerzyło podbite przez siebie terytorium ze wschodniej Syrii na północno-zachodni Irak, zajmując m.in. Mosul, drugie co do wielkości miasto w Iraku; mając na uwadze, że w dniu 29 czerwca 2014 r. doniesiono, iż Państwo Islamskie ogłosiło utworzenie kalifatu, czy też „państwa islamskiego”, na terytoriach, które kontroluje w Iraku i Syrii, a jego przywódca Abu Bakr al-Baghdadi ogłosił się kalifem; mając na uwadze, że Państwo Islamskie nie uznaje granic uznanych na arenie międzynarodowej i oświadczyło, iż zamierza rozszerzyć islamski kalifat na inne kraje, w których żyje większość muzułmańska;

C. mając na uwadze, że po podbiciu wspomnianych terytoriów w Iraku i Syrii narzucono rygorystyczną interpretację prawa szariatu; mając na uwadze, że na obszarach kontrolowanych przez Państwo Islamskie i powiązane ugrupowania odnotowano poważne przypadki naruszenia praw człowieka uznawanych na arenie międzynarodowej, a także łamanie międzynarodowego prawa humanitarnego, w tym ukierunkowane zabójstwa, przymusowe nawrócenia, uprowadzenia, handel kobietami, niewolnictwo kobiet i dzieci, rekrutowanie dzieci do samobójczych zamachów bombowych, wykorzystywanie seksualne i nadużycia fizyczne oraz tortury; mając na uwadze, że Państwo Islamskie zamordowało dziennikarzy Jamesa Foleya i Stevena Sotloffa oraz pracownika organizacji humanitarnej Davida Hainesa; mając na uwadze, że celem ataków Państwa Islamskiego są społeczności chrześcijan, jazydów, Turkmenów, Szabaków, jarsanitów, Sabejczyków i szyitów, a także wielu Arabów i sunnitów; mając na uwadze, że celowo niszczono meczety, zabytki, świątynie, kościoły i inne miejsca kultu, nagrobki i cmentarze, jak również stanowiska archeologiczne i obiekty należące do dziedzictwa kulturowego;

D. mając na uwadze, że iraccy chrześcijanie stali się ostatnio przedmiotem prześladowań, są pozbawiani praw podstawowych i zmuszani do opuszczenia domów i zostania uchodźcami ze względu na religię i przekonania; mając na uwadze, że według organizacji Open Doors International liczba chrześcijan w Iraku znacznie spadła: na początku lat 90. XX w. wynosiła 1,2 mln, a obecnie wynosi od 330 do 350 tys.; mając na uwadze, że przed wybuchem konfliktu w Syrii w kraju tym żyło około 1,8 mln chrześcijan; mając na uwadze, że od czasu rozpoczęcia konfliktu wysiedlonych zostało co najmniej 500 tys. chrześcijan;

E.  mając na uwadze, że według szacunków Biura ONZ ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej (OCHA) w Iraku było w tym roku 1,4 mln uchodźców wewnętrznych, a 1,5 mln osób potrzebuje pomocy humanitarnej; mając na uwadze, że w wyniku umocnienia pozycji Państwa Islamskiego doszło do kryzysu humanitarnego, w szczególności do masowych wysiedleń ludności cywilnej; mając na uwadze, że dnia 12 sierpnia 2014 r. UE postanowiła zwiększyć pomoc humanitarną dla Iraku o 5 mln EUR, aby zapewnić wysiedleńcom podstawową pomoc, a tym samym kwota funduszy humanitarnych przekazanych jak dotąd w 2014 r. na rzecz Iraku wzrosła do 17 mln EUR; mając na uwadze, że UE dalej zwiększa pomoc humanitarną i uruchomiła most powietrzny między Brukselą a Irbilem;

F.  mając na uwadze, że według ONZ w konflikcie w Syrii zginęło ponad 191 000 osób; mając na uwadze, że według szacunków OCHA w Syrii jest 6,4 mln uchodźców wewnętrznych, a ponad 3 mln syryjskich uchodźców znalazło się głównie w Libanie (1,17 mln uchodźców), Turcji (832 000), Jordanii (613 000), Iraku (215 000) oraz Egipcie i Afryce Północnej (162 000); mając na uwadze, że według szacunków Biura ds. Pomocy Humanitarnej i Ochrony Ludności (ECHO) 10,8 mln osób potrzebuje pomocy humanitarnej; mając na uwadze, że do tej pory w 2014 r. UE przeznaczyła 150 mln EUR na pomoc humanitarną dla ofiar kryzysu syryjskiego;

G. mając na uwadze, że do walki po stronie Państwa Islamskiego włączyły się setki bojowników z zagranicy, w tym wiele osób z państw członkowskich UE; mając na uwadze, że rządy państw członkowskich uznają tych obywateli UE za zagrożenie dla bezpieczeństwa;

H. mając na uwadze, że UE uznała obciążenie, jakim jest dla regionu Kurdystanu i rządu regionalnego Kurdystanu przyjmowanie dużej liczby uchodźców wewnętrznych;

I.   mając na uwadze, że Biuro Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców (UNHCR) stwierdziło, iż nadal bardzo trudne jest prowadzenie na tym obszarze działań mających na celu udzielenie ludności cywilnej i uchodźcom właściwej niezbędnej im pomocy; mając na uwadze, że przed nadejściem zimy należy zapewnić schronienie setkom tysięcy uchodźców z Syrii i Iraku;

J.   mając na uwadze, że UE ponownie podkreśliła swoje silne zaangażowanie na rzecz jedności, suwerenności i nienaruszalności terytorialnej Iraku;

K. mając na uwadze, że szefowie państw i rządów uczestniczący w szczycie NATO w dniu 4 i 5 września 2014 r. stwierdzili, iż obecność Państwa Islamskiego zarówno w Syrii, jak i w Iraku stanowi zagrożenie dla stabilności w regionie, a mieszkańcy Syrii, Iraku i innych krajów regionu potrzebuje wsparcia społeczności międzynarodowej, aby przeciwdziałać zagrożeniu;

L.  mając na uwadze, że rozważa się możliwość przeprowadzenia nalotów we wschodniej Syrii; mając na uwadze, że na posiedzeniu NATO w dniu 5 września 2014 r. zawiązała się koalicja przeciwko Państwu Islamskiemu; mając na uwadze, że Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) opracowuje obecnie kompleksową strategię dla tego regionu, aby stawić czoła zagrożeniu, jakie stanowi Państwo Islamskie; mając na uwadze, że w dniu 10 września 2014 r. prezydent Stanów Zjednoczonych Barack Obama ujawnił swoją strategię walki z Państwem Islamskim, która obejmuje między innymi prowadzenie regularnych nalotów na cele Państwa Islamskiego „bez względu na to, gdzie się one znajdują”, w tym na obszarze Syrii, większe wsparcie dla sprzymierzonych zbrojnych sił lądowych walczących z Państwem Islamskim oraz intensywniejsze operacje antyterrorystyczne mające odciąć ugrupowanie od źródeł finansowania; mając na uwadze, że Liga Arabska zobowiązała się do zacieśnienia współpracy w celu obalenia Państwa Islamskiego w Syrii i Iraku;

M. mając na uwadze, że Państwo Islamskie zapewniło sobie znaczne źródła dochodu z grabieży banków i przedsiębiorstw na kontrolowanych terenach, z przejęcia aż sześciu pól naftowych w Syrii, w tym największego syryjskiego zakładu wydobycia ropy naftowej, czyli pola al-Olmar położonego blisko granicy z Irakiem, a także z datków otrzymywanych od bogatych darczyńców, w większości pochodzących z regionu;

N. mając na uwadze, że wspieranie demokracji oraz poszanowanie praw człowieka, w tym prawa do wolności religii i przekonań, to podstawowe zasady i cele UE, które stanowią wspólną podstawę jej stosunków z państwami trzecimi;

1.  wyraża szczególne zaniepokojenie z powodu pogorszenia się stanu bezpieczeństwa i sytuacji humanitarnej w Iraku i Syrii w wyniku okupacji części obszarów tych krajów przez Państwo Islamskie; zdecydowanie potępia masowe mordy i łamanie praw człowieka dokonywane przez Państwo Islamskie i inne organizacje terrorystyczne wobec mniejszości religijnych i etnicznych, a także najsłabszych grup społecznych; zdecydowanie potępia ataki na cele cywilne, w tym szpitale, szkoły i miejsca kultu, oraz stosowanie przez Państwo Islamskie w Iraku i Syrii egzekucji i przemocy seksualnej; podkreśla, że sprawcy tych czynów nie powinni pozostać bezkarni;

2.  zdecydowanie potępia zamordowanie przez Państwo Islamskie dziennikarzy Jamesa Foleya i Stevena Sotloffa oraz pracownika organizacji humanitarnej Davida Hainesa, wyraża też głęboką obawę o bezpieczeństwo innych osób pozostających w rękach ekstremistów; składa kondolencje i wyrazy głębokiego współczucia rodzinom tych ofiar i rodzinom wszystkich ofiar konfliktu;

3.  podkreśla, że powszechne lub systematyczne ataki na cywilów popełniane ze względu na ich pochodzenie etniczne lub poglądy polityczne, religię, przekonania czy płeć mogą stanowić zbrodnię przeciwko ludzkości; stanowczo potępia wszelkie formy prześladowania, dyskryminacji i nietolerancji ze względu na wyznanie lub poglądy oraz akty przemocy wobec wszystkich wspólnot religijnych; ponownie podkreśla, że prawo do wolności myśli, sumienia i religii należy do podstawowych praw człowieka;

4.  wyraża poparcie dla wszystkich ofiar nietolerancji i nienawiści na tle religijnym; wyraża solidarność z członkami wspólnot chrześcijańskich, które są prześladowane i których istnienie w ojczyźnie – w Iraku i Syrii – jest zagrożone, a także solidaryzuje się z pozostałymi prześladowanymi mniejszościami religijnymi; potwierdza i popiera niezbywalne prawo wszystkich mniejszości religijnych i etnicznych zamieszkujących Irak i Syrię, w tym chrześcijan, do dalszego przebywania na terenach zwyczajowo zamieszkałych przez nich w przeszłości z poszanowaniem godności, równości i bezpieczeństwa, a także do swobodnego praktykowania religii; podkreśla, że zbrodnie popełnione przeciwko mniejszościom chrześcijańskim, takim jak Asyryjczycy, syrokatolicy i Chaldejczycy, a także przeciwko jazydom i szyitom, stanowią ostatni krok Państwa Islamskiego w kierunku pełnej czystki religijnej w regionie; zauważa, że członkowie różnych grup religijnych od stuleci pokojowo wspólnie zamieszkiwali ten region;

5.  bezwarunkowo odrzuca ogłoszenie przez przywódców Państwa Islamskiego utworzenia kalifatu na kontrolowanych przez nich obecnie obszarach i uznaje je za nielegalne; podkreśla, że utworzenie i ekspansja kalifatu islamskiego oraz działalność innych grup ekstremistycznych w Iraku i Syrii stanowi bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa krajów europejskich; odrzuca możliwość jakiejkolwiek, przeprowadzonej przy użyciu siły, jednostronnej zmiany granic uznanych na arenie międzynarodowej; podkreśla, że Państwo Islamskie jest objęte embargiem na broń i zamrożeniem aktywów na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1267 (1999) i 1989 (2011), oraz podkreśla znaczenie szybkiego i skutecznego wdrożenia tych środków; wzywa Radę do rozważenia możliwości skuteczniejszego stosowania dotychczasowych środków ograniczających, zwłaszcza uniemożliwienia Państwu Islamskiemu czerpania zysków z nielegalnej sprzedaży ropy naftowej lub innych zasobów na rynkach międzynarodowych; jest głęboko zaniepokojony doniesieniami o tym, że podmioty pochodzące z niektórych państw członkowskich prowadzą z Państwem Islamskim nielegalny handel ropą naftową; zapytuje Komisję, czy może ona potwierdzić te doniesienia, a jeżeli tak, to wzywa Komisję i państwa członkowskie, by zapewniły natychmiastowe zaprzestanie nielegalnego handlu ropą naftową;

6.  potępia eksploatację pól naftowych i ich infrastruktury przez Państwo Islamskie oraz powiązane ugrupowania, z czego Państwo Islamskie czerpie znaczne dochody, a także wzywa wszystkie państwa do przestrzegania rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2161 (2014) oraz 2170 (2014), w których potępiono wszelki handel, zarówno bezpośredni, jak i pośredni, z Państwem Islamskim oraz z powiązanymi ugrupowaniami; wyraża zaniepokojenie faktem, że Państwo Islamskie pozyskuje dochody ze sprzedaży ropy naftowej; odnotowuje fakt, że UE zamierza zaostrzyć sankcje, aby uniemożliwić Państwu Islamskiemu sprzedaż ropy; w związku z tym apeluje do UE o nałożenie sankcji na wszystkie podmioty (rządy oraz firmy państwowe i prywatne) zaangażowane w transport, przetwarzanie, rafinację i sprzedaż ropy naftowej wydobywanej na obszarach kontrolowanych przez Państwo Islamskie, a jednocześnie o prowadzenie ścisłej kontroli przepływów finansowych, aby uniemożliwić Państwu Islamskiemu działalność gospodarczą i wykorzystywanie rajów podatkowych;

7.  z zadowoleniem przyjmuje apel wystosowany w dniu 8 września 2014 r. przez wszystkie francuskie federacje islamskie, a także apele innych społeczności islamskich, jednoznacznie i bezwarunkowo potępiające wykorzystywanie islamu przez ekstremistyczne ugrupowania terrorystyczne, które powołują się na islam, by usprawiedliwić przemoc, nietolerancję i zbrodnie przeciwko ludzkości, których się dopuszczają;

8.  wzywa wszystkie strony konfliktu w Iraku do zapewnienia ochrony ludności cywilnej i wypełnienia zobowiązań wynikających z międzynarodowego prawa humanitarnego oraz międzynarodowego prawa praw człowieka; apeluje o natychmiastowe wsparcie i pomoc humanitarną dla wysiedleńców z Iraku;

9.  z zadowoleniem przyjmuje starania Stanów Zjednoczonych oraz pozostałych uczestniczących państw, mające na celu wsparcie krajowych i lokalnych władz irackich w walce z Państwem Islamskim, powstrzymanie jego ekspansji oraz zapewnienie dostępu do pomocy humanitarnej; z zadowoleniem przyjmuje apel Stanów Zjednoczonych o utworzenie koalicji międzynarodowej przeciwko Państwu Islamskiemu, która to koalicja istotnie powstaje; z zadowoleniem przyjmuje decyzję Ligi Arabskiej z dnia 7 września 2014 r. o podjęciu środków niezbędnych do stawienia czoła Państwu Islamskiemu oraz o przyłączeniu się do międzynarodowych, regionalnych i krajowych wysiłków na rzecz pokonania bojowników w Syrii i Iraku, a także decyzję o poparciu rezolucji nr 2170 (2014) Rady Bezpieczeństwa ONZ; apeluje do Ligi Arabskiej o omówienie możliwości zmiany w arabskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu z 1998 r., aby można było wszelkimi środkami stawić czoła światowemu terroryzmowi;

10. wzywa wspólnotę międzynarodową do wsparcia władz irackich – w tym przez zapewnienie wojskowej ochrony najbardziej zagrożonych grup – w zapewnieniu ochrony i pomocy osobom uciekającym z rejonów dotkniętych terroryzmem, w szczególności członkom grup najbardziej zagrożonych oraz wspólnot etnicznych i religijnych; apeluje do wszystkich podmiotów regionalnych o przyczynienie się do promowania bezpieczeństwa i stabilności w Iraku; przypomina, że najważniejszym zobowiązaniem i najwyższym obowiązkiem wszystkich podmiotów regionalnych, jak również UE, powinno być dołożenie wszelkich starań o zagwarantowanie powrotu tradycyjnych mniejszości i wszystkich obywateli do pierwotnego miejsca zamieszkania, z którego byli zmuszeni uciekać; wzywa państwa członkowskie UE do wspierania władz irackich i lokalnych z zastosowaniem wszelkich możliwych środków, w tym do udzielenia im odpowiedniej pomocy wojskowej, w celu powstrzymania i odparcia terrorystycznej i agresywnej ekspansji Państwa Islamskiego; podkreśla konieczność podjęcia przez kraje w regionie skoordynowanych działań, aby przeciwstawić się zagrożeniu ze strony Państwa Islamskiego; wzywa wszystkie podmioty regionalne, by uczyniły wszystko, co w ich mocy, aby powstrzymać wszelkie działania podejmowane przez organy urzędowe lub podmioty prywatne z myślą o propagowaniu i szerzeniu ekstremistycznych ideologii islamskich; wzywa Turcję, by jasno i jednoznacznie zobowiązała się do przeciwdziałania wspólnemu zagrożeniu dla bezpieczeństwa, jakie stwarza Państwo Islamskie; wzywa UE, by umożliwiła przeprowadzenie regionalnego dialogu na temat problemów, przed jakimi stoi Bliski Wschód, oraz by włączyła do tego dialogu wszystkie ważne strony, w szczególności Iran i Arabię Saudyjską;

11. z zadowoleniem przyjmuje postawienie w stan gotowości Europejskiego Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego i uruchomienie na wniosek rządu irackiego unijnego mechanizmu ochrony ludności; z zadowoleniem przyjmuje pomoc humanitarną UE na rzecz Iraku i Syrii; apeluje o dodatkowe wsparcie humanitarne dla ludności dotkniętej konfliktem, w tym syryjskich Kurdów;

12. wzywa wszystkie strony konfliktu w Syrii, w szczególności reżim syryjski, do zapewnienia ochrony ludności cywilnej, wypełnienia zobowiązań wynikających z międzynarodowego prawa humanitarnego oraz międzynarodowego prawa praw człowieka, umożliwienia dostarczania pomocy humanitarnej i wsparcia wszystkimi możliwymi kanałami, w tym ponad granicami i frontami konfliktu, oraz do zapewnienia bezpieczeństwa całemu personelowi medycznemu i wszystkim pracownikom organizacji humanitarnych; wyraża uznanie dla roli, jaką odegrały Liban, Jordania i Turcja, przyjmując uchodźców; apeluje do społeczności międzynarodowej o większą aktywność i gotowość do dzielenia się obciążeniami, a także o udzielenie państwom przyjmującym uchodźców bezpośredniego wsparcia finansowego; apeluje do UE o wywarcie nacisku na wszystkich darczyńców, by spełnili swoje obietnice i wywiązali się jak najszybciej ze swoich zobowiązań; z zadowoleniem przyjmuje zobowiązania państw członkowskich, gdyż UE jest największym darczyńcą pomocy finansowej i źródłem przyszłych zobowiązań;

13. podkreśla konieczność wykorzystania wszelkich możliwości skutecznego przeciwstawienia się zagrożeniu ze strony Państwa Islamskiego w Syrii, przy pełnym poszanowaniu prawa międzynarodowego; podkreśla, że w perspektywie długoterminowej jedynie trwałe i pluralistyczne rozwiązanie polityczne obejmujące pokojowe przejście na rzeczywiście reprezentatywne rządy w Syrii przyczyniłoby się do zneutralizowania zagrożenia ze strony Państwa Islamskiego i innych organizacji ekstremistycznych;

14. wzywa wszystkie strony konfliktu w Syrii do przestrzegania mandatu Sił Rozdzielająco-Obserwacyjnych ONZ oraz do zapewnienia bezpieczeństwa i swobody przemieszczania się oddziałów ONZ, w tym oddziałów z państw członkowskich UE; potępia przetrzymywanie przez ugrupowanie zbrojne 45 pochodzących z Fidżi członków sił pokojowych; z zadowoleniem przyjmuje ich uwolnienie w dniu 11 września 2014 r.;

15. przypomina o oświadczeniu specjalnego koordynatora wspólnej misji Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej i ONZ (OPCW-ONZ), który zadeklarował, że zniszczono 96% zasobów syryjskiej broni chemicznej; domaga się dezaktywacji pozostałej broni chemicznej zgodnie z ramowym porozumieniem w sprawie likwidacji syryjskiej broni chemicznej;

16. z zadowoleniem przyjmuje decyzje podejmowane przez poszczególne państwa członkowskie, a dotyczące pozytywnej odpowiedzi na apel kurdyjskich władz regionalnych o pilne dostarczenie sprzętu wojskowego; podkreśla, że takie działania odzwierciedlają możliwości i prawo krajowe państw członkowskich oraz odbywają się za zgodą władz krajowych Iraku; wzywa te spośród państw członkowskich, które dostarczają sprzęt wojskowy kurdyjskim władzom regionalnym, do skoordynowania działań i wdrożenia skutecznych środków monitorowania w celu zapobieżenia niekontrolowanemu rozprzestrzenianiu sprzętu wojskowego i wykorzystywaniu go przeciwko cywilom;

17. ponownie wyraża zaniepokojenie, że do rebeliantów Państwa Islamskiego dołączyły tysiące bojowników z zagranicy, wśród których są obywatele państw członkowskich UE; wzywa państwa członkowskie do podjęcia odpowiednich środków w celu uniemożliwienia bojownikom opuszczenia kraju, w którym zamieszkują, zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2170 (2014), oraz do opracowania dla służb bezpieczeństwa i agencji UE wspólnej strategii monitorowania i kontrolowania dżihadystów; apeluje o współpracę w ramach UE i na szczeblu międzynarodowym w celu wszczęcia postępowań sądowych przeciwko wszelkim osobom podejrzewanym o udział w aktach terrorystycznych; nawołuje państwa członkowskie do zacieśnienia współpracy i wymiany informacji między sobą, jak również z organami UE, a także do zapewnienia skutecznej współpracy z Turcją; podkreśla znaczenie zapobiegania, ścigania sprawców, niesienia pomocy, rehabilitacji i reintegracji;

18. z zadowoleniem przyjmuje utworzenie nowego pluralistycznego rządu w Iraku oraz przyjęcie programu ministerialnego; popiera dążenia premiera do zakończenia formowania rządu; apeluje do rządu, by był naprawdę reprezentatywny i realizował pluralistyczny program prac; podkreśla, że rząd powinien należycie odzwierciedlać polityczną, religijną i etniczną różnorodność irackiego społeczeństwa, nie pomijając jego sunnickiej mniejszości, aby położyć kres rozlewowi krwi i podziałom kraju; wzywa wszystkich członków rządu do współpracy w interesie stabilności politycznej i pokoju oraz na rzecz walki z rebeliantami Państwa Islamskiego; podkreśla fakt, że jedność, suwerenność i nienaruszalność terytorialna Iraku są zasadniczymi elementami stabilności i rozwoju gospodarczego w tym kraju oraz w całym regionie;

19. wzywa iracki rząd i parlament do pilnego przeglądu ustawodawstwa i praktyki prawnej, do reformy krajowego systemu sądowego i aparatu bezpieczeństwa oraz do wdrożenia pluralistycznej polityki skierowanej do wszystkich Irakijczyków, aby położyć kres polityce dyskryminacji;

20. wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia szczególnych działań z myślą o sytuacji kobiet w Iraku i Syrii, do zagwarantowania im wolności i przestrzegania ich najbardziej podstawowych praw, a także do przyjęcia środków mających zapobiegać wykorzystywaniu kobiet i dzieci, nadużyciom i przemocy wobec nich, zwłaszcza jeżeli chodzi o przedwczesne wydawanie dziewcząt za mąż; jest szczególnie zaniepokojony nasileniem się wszelkich rodzajów przemocy w stosunku do kobiet jazydzkich, które są więzione, gwałcone, wykorzystywane seksualnie i sprzedawane przez członków Państwa Islamskiego;

21. wyraża zaniepokojenie rosnącą liczbą przypadków rekrutowania dzieci i młodzieży w Iraku i Syrii; zachęca Komisję do podjęcia rozmów z partnerami, w tym z organizacjami międzynarodowymi, z myślą o przygotowaniu kompleksowego programu ochrony dzieci i kobiet, które ucierpiały w wyniku konfliktu zbrojnego;

22. popiera wniosek Rady Praw Człowieka ONZ do Biura Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka, dotyczący niezwłocznego wysłania misji do Iraku w celu zbadania przypadków nadużyć i łamania międzynarodowego prawa praw człowieka, których dopuściły się Państwo Islamskie i powiązane z nim ugrupowania terrorystyczne, oraz w celu ustalenia faktów i okoliczności takich nadużyć i naruszeń, aby uniknąć bezkarności i zapewnić pełną odpowiedzialność za popełnione czyny;

23. wciąż jest przekonany, że jeżeli sprawcy poważnych przestępstw popełnianych przez wszystkie walczące strony w czasie konfliktu, w tym przestępstw na tle religijnym lub etnicznym, nie zostaną pociągnięci do odpowiedzialności, osiągnięcie trwałego pokoju w Syrii i Iraku nie będzie możliwe; ponownie apeluje o przekazanie Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu spraw dotyczących osób podejrzanych o popełnienie w Syrii i Iraku zbrodni przeciwko ludzkości i popiera wszelkie inicjatywy zmierzające w tym kierunku;

24. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. praw człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i Izbie Reprezentantów Iraku, regionalnemu rządowi Kurdystanu, sekretarzowi generalnemu Narodów Zjednoczonych, Radzie Praw Człowieka ONZ oraz wszystkim stronom zaangażowanym w konflikt w Syrii.

 

(1)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0023.

Ostatnia aktualizacja: 18 września 2014Informacja prawna