Procedura : 2014/2904(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : RC-B8-0166/2014

Teksty złożone :

RC-B8-0166/2014

Debaty :

PV 23/10/2014 - 6.2
CRE 23/10/2014 - 6.2

Głosowanie :

PV 23/10/2014 - 7.2

Teksty przyjęte :

P8_TA(2014)0040

WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI
PDF 149kWORD 84k
22.10.2014
PE537.069v01-00}
PE537.076v01-00}
PE537.079v01-00}
PE537.081v01-00}
PE537.082v01-00} RC1
 
B8-0166/2014}
B8-0173/2014}
B8-0176/2014}
B8-0178/2014}
B8-0179/2014} RC1

złożony zgodnie z art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu

zastępujący tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy:

PPE (B8‑0166/2014)

Verts/ALE (B8‑0173/2014)

S&D (B8‑0176/2014)

ECR (B8‑0178/2014)

ALDE (B8‑0179/2014)


w sprawie praw człowieka w Uzbekistanie (2014/2904(RSP))


Cristian Dan Preda, Davor Ivo Stier, Bogdan Brunon Wenta, Giovanni La Via, Tunne Kelam, Monica Luisa Macovei, Dubravka Šuica, Seán Kelly, Jarosław Leszek Wałęsa, Jiří Pospíšil, Michaela Šojdrová, Petri Sarvamaa, Eduard Kukan, Lara Comi, Jeroen Lenaers, Andrej Plenković, David McAllister, Lorenzo Cesa, Tomáš Zdechovský, Stanislav Polčák, Philippe Juvin, Franck Proust, Pavel Svoboda, Massimiliano Salini, Jaromír Štětina, Arnaud Danjean, László Tőkés, Elisabetta Gardini, Ivana Maletić w imieniu grupy PPE
Josef Weidenholzer, Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, Nicola Caputo, Tonino Picula, Goffredo Maria Bettini, Liisa Jaakonsaari, Vilija Blinkevičiūtė, Marc Tarabella, Miroslav Poche, Afzal Khan, Brando Benifei, Elena Valenciano Martínez-Orozco w imieniu grupy S&D
Ryszard Czarnecki, Mark Demesmaeker, Charles Tannock, Janusz Wojciechowski, Kazimierz Michał Ujazdowski, Zbigniew Kuźmiuk, Beata Gosiewska, Valdemar Tomaševski, Jadwiga Wiśniewska, Karol Karski, Marek Jurek, Marek Józef Gróbarczyk, Stanisław Ożóg, Dawid Bohdan Jackiewicz, Ruža Tomašić, Andrzej Duda w imieniu grupy ECR
Javier Nart, Johannes Cornelis van Baalen, Dita Charanzová, Louis Michel, Juan Carlos Girauta Vidal, Ramon Tremosa i Balcells, Marietje Schaake, Marielle de Sarnez, Gérard Deprez, Pavel Telička, Jozo Radoš, Ivan Jakovčić, Izaskun Bilbao Barandica, Petr Ježek, Antanas Guoga, Robert Rochefort w imieniu grupy ALDE
Heidi Hautala, Tamás Meszerics, Barbara Lochbihler, Alyn Smith, Ernest Urtasun, Indrek Tarand, Jordi Sebastià, Benedek Jávor, Ulrike Lunacek w imieniu grupy Verts/ALE
Ignazio Corrao, Fabio Massimo Castaldo
POPRAWKI

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie praw człowieka w Uzbekistanie (2014/2904(RSP))  

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Uzbekistanu,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie postępów w realizacji strategii UE wobec Azji Środkowej(1),

–  uwzględniając strategię UE na rzecz nowego partnerstwa z Azją Środkową, przyjętą przez Radę Europejską w dniach 21-22 czerwca 2007 r., oraz wspólne sprawozdania z postępów sporządzone przez Komisję i Radę z dnia 24 czerwca 2008 r. i 28 czerwca 2010 r.,

–   uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych z października 2009 r. i 2010 r.,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie strategii wolności cyfrowej w polityce zagranicznej UE(2),

–   uwzględniając wytyczne UE w sprawie praw człowieka dotyczących wolności wypowiedzi w internecie i poza nim, przyjęte przez Radę do Spraw Zagranicznych w dniu 12 maja 2014 r.,

–   uwzględniając komunikat przedstawiony na posiedzeniu ministerialnym między UE a krajami Azji Środkowej z dnia 20 listopada 2013 r., w którym zapowiedziano udostępnienie krajom Azji Środkowej 1 mld EUR w latach 2014-2020 w ramach unijnego instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju,

–   uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że chociaż Uzbekistan podjął pewne zobowiązania odnośnie do ochrony praw człowieka, w tym wolności wypowiedzi, stowarzyszania się, zgromadzeń i religii, które gwarantuje Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych, a także zakazu tortur zawartego w konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur, zobowiązania te przyniosły niewiele pozytywnych rezultatów;

B.  mając na uwadze, że władze Uzbekistanu uwięziły tysiące ludzi pod politycznie motywowanymi zarzutami, tak aby narzucić swoje represyjne rządy, których celem są obrońcy praw człowieka i działacze opozycji, dziennikarze, działacze religijni, artyści i inni rzekomi krytycy; mając na uwadze, że Uzbekistan zajmuje 166. pozycję spośród 180 krajów w światowym rankingu wolności prasy w 2014 r. prowadzonym przez Reporterów bez Granic, a organizacja Freedom House uznaje ten kraj oraz prasę i internet w tym kraju za „nie wolne”; mając na uwadze, że w Uzbekistanie systematycznie ogranicza się i narusza wolności cyfrowe;

 

 

C. mając na uwadze, że wśród osób uwięzionych jedynie z powodu pokojowego wyrażania swojego prawa do wolności wypowiedzi znajduje się 15 dobrze znanych obrońców praw człowieka(3), pięciu dziennikarzy(4), czterech pokojowych działaczy opozycji politycznej(5) oraz trzech niezależnych działaczy religijnych(6); mając na uwadze, że siedem innych osób uznaje się za krytyków rządu lub świadków masakry w Andiżanie w dniu 13 maja 2005 r., kiedy uzbeckie siły rządowe otworzyły ogień do w głównej mierze pokojowo demonstrujących osób, zabijając setki z nich(7); mając na uwadze, że wiele z tych uwięzionych osób poważnie podupadło na zdrowiu, było torturowanych, a ich wyroki zostały arbitralnie przedłużone w więzieniu;

D. mając na uwadze, że kiedy rząd Uzbekistanu doświadczył trwałej presji zewnętrznej, w tym sankcji, ograniczeń we wsparciu wojskowym i innego rodzaju zdecydowanej, publicznej i celowej krytyki ze strony swoich partnerów międzynarodowych, w odpowiedzi podjął działania na rzecz stopniowej poprawy sytuacji w zakresie praw człowieka, m.in. zwalniając część osób przetrzymywanych pod politycznie motywowanymi zarzutami krótko przed ważnymi szczytami dwustronnymi lub wizytami na wysokim szczeblu;

E.  mając na uwadze, że rząd Uzbekistanu w dalszym ciągu odmawia przeprowadzenia niezależnego śledztwa w sprawie masakry setek ludzi w Andiżanie w 2005 r.; mając na uwadze, że ponad 200 osób wciąż odbywa kary pozbawienia wolności w związku z wydarzeniami w Andiżanie w następstwie niejawnych procesów sądowych, które charakteryzowały się poważnymi naruszeniami zasad rzetelnego procesu sądowego i wobec których zgłaszano sygnały, że w celu wymuszenia zeznań mogły być stosowane tortury; mając na uwadze, że część przestępstw związanych z masakrą w Andiżanie oraz przestępstwo tortur podlegają represji wszechświatowej;

F.  mając na uwadze, że w 2009 i 2010 r. Rada zniosła sankcje UE, „chcąc w ten sposób zachęcić władze Uzbekistanu do podjęcia dalszych znaczących kroków w celu poprawienia sytuacji w zakresie praworządności i praw człowieka w tym kraju”, stwierdzając ponadto, że „Rada będzie wciąż uważnie monitorować sytuację w zakresie praw człowieka w Uzbekistanie” oraz że „zakres oraz jakość dialogu i współpracy będą zależały od reform w Uzbekistanie”;

G. mając na uwadze, że według ostatnich doniesień praca przymusowa i praca dzieci przy zbiorach bawełny wciąż jest powszechna mimo zapewnień władz Uzbekistanu o ukróceniu tej praktyki; mając na uwadze, że według sprawozdania MOP z dnia 19 listopada 2013 r. milion obywateli Uzbekistanu – zarówno dorosłych, jak i dzieci – jest zmuszanych przez rząd Uzbekistanu do zbierania bawełny w niedopuszczalnych warunkach i w razie odmowy naraża się na karę;

H. mając na uwadze, że wciąż toczą się negocjacje na temat przystąpienia Uzbekistanu do WTO; mając na uwadze, że umowa o partnerstwie i współpracy UE-Uzbekistan zawiera jasno sformułowaną klauzulę o poszanowaniu demokracji i praw człowieka, do której przestrzegania strony umowy są zobowiązane;

1.  podkreśla znaczenie stosunków między UE a Uzbekistanem oraz zacieśnienia współpracy polityczno-gospodarczej, jednak zwraca uwagę, że podstawą tych stosunków musi być wzajemne przestrzeganie zasad demokracji, praworządności i praw człowieka, co zostało jasno wyrażone w umowie o partnerstwie i współpracy UE-Uzbekistan;

2.  wzywa do natychmiastowego i bezwarunkowego zwolnienia wszystkich osób przetrzymywanych pod politycznie motywowanymi zarzutami, aresztowanych za pokojowe wyrażanie swoich poglądów politycznych, działalność na rzecz społeczeństwa obywatelskiego, pracę dziennikarską lub przekonania religijne;

3.  podkreśla, że wszystkim osobom rzekomo zamieszanym w akty przemocy należy wytoczyć nowy i rzetelny proces sądowy, zgodnie z międzynarodowymi standardami, a jeżeli osoby te zostaną uznane za winne, powinny podlegać sankcjom karnym lub karom administracyjnym, również zgodnie z międzynarodowymi standardami;

4.  wzywa władze Uzbekistanu, aby nie zezwalały na tortury, aby natychmiast i bezwarunkowo położyły kres wszelkim formom tortur i znęcania się w więzieniu oraz maltretowania w areszcie tymczasowym i w zakładach karnych oraz by zapewniły nieograniczony dostęp do opieki prawnej na wszystkich etapach postepowania i natychmiastowy dostęp do odpowiedniej opieki medycznej, a także by przywróciły niezależny monitoring więzień i przekazywały rodzinom wszystkich więźniów pełne informacje na temat tego, gdzie znajdują się ich bliscy i w jaki jest aktualny stan ich zdrowia;

5.  wzywa władze Uzbekistanu do przeprowadzenia odpowiednich dochodzeń i pociągnięcia do odpowiedzialności wszystkich urzędników oraz pracowników służby bezpieczeństwa i zakładów karnych, których podejrzewa się o torturowanie lub maltretowanie więźniów i osób zatrzymanych lub o odmówienie im opieki medycznej;

6.  wzywa władze Uzbekistanu, by przestrzegały wszystkich międzynarodowych zaleceń zakazujących tortur, by zarządziły natychmiastowe zamknięcie więzienia Dżasłyk 64/71 oraz by zatwierdziły nierozpatrzone wnioski o zezwolenie na wjazd do Uzbekistanu 11 osób sprawujących mandat w ramach specjalnych procedur ONZ, w tym specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. tortur, a także by zezwoliły na niezakłócone i niezależne monitorowanie więzień przez Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża i innych niezależnych obserwatorów;

7.  wzywa rząd Uzbekistanu, by zaprzestał praktyki arbitralnego skreślania z rocznych deklaracji amnestii więźniów przetrzymywanych pod politycznie motywowanymi zarzutami, którzy spełniają warunki amnestii, a także praktyki arbitralnego przedłużania wyroków pozbawienia wolności za drobne wykroczenia lub „naruszenie reguł więziennych” na mocy art. 221 kodeksu karnego dotyczącego „nieprzestrzegania warunków odbywania kary”;

8.  wzywa władze Uzbekistanu, by szanowały prawa kobiet, zwłaszcza przestrzegając zaleceń Komitetu ONZ przeciwko Torturom;

9.  wzywa wysoką przedstawiciel UE, ESDZ i państwa członkowskie, by niezwłocznie wprowadziły strategię mającą na celu zmuszenie Uzbekistanu do wprowadzenia konkretnych i wymiernych środków na rzecz poprawy sytuacji w zakresie praw człowieka w nadchodzących miesiącach, jako termin wyznaczając dziesiątą rocznicę masakry w Andiżanie, która przypada w przyszłym roku; wzywa ESDZ do przekazania Parlamentowi informacji na temat przedstawicieli uzbeckiego reżimu, uznawanych za winnych przestępstw popełnionych w Andiżanie, w tym 12 osób, wobec których UE nałożyła sankcje w odpowiedzi na masakrę, które to sankcje następnie zostały zniesione;

10. podkreśla fakt, że konkretne działania na rzecz poprawy sytuacji powinny obejmować warunki określone przez ministrów spraw zagranicznych UE w 2010 r., tj.: 1) zwolnienie wszystkich przetrzymywanych obrońców praw człowieka i więźniów sumienia; 2) umożliwienie organizacjom pozarządowym swobodnej działalności w kraju; 3) pełną współpracę ze wszystkimi właściwymi specjalnymi sprawozdawcami ONZ; 4) zagwarantowanie wolności słowa i mediów; 5) podjęcie działań na rzecz praktycznego wdrożenia konwencji przeciwko pracy dzieci oraz 6) pełne dostosowanie procedury wyborczej do standardów międzynarodowych;

11. jest zdania, że w przypadku braku znaczących postępów w tych obszarach UE powinna przejąć inicjatywę i złożyć rezolucję Rady Praw Człowieka ONZ na mocy art. 4, ustanawiającą specjalny mechanizm krajowy dla Uzbekistanu, który zapewni stałe i proaktywne zaangażowanie Rady Praw Człowieka poprzez monitorowanie sytuacji w zakresie praw człowieka w Uzbekistanie, publiczne zdawanie sprawozdania i debatę na ten temat;

12. ponadto wzywa UE do powiadomienia Uzbekistanu zgodnie z art. 2 i 95 umowy o partnerstwie i współpracy, że w przypadku braku poprawy sytuacji w zakresie praw człowieka w ciągu najbliższych sześciu miesięcy UE nałoży celowe sankcje, jako że z uwagi na szczególnie pilny charakter tej sprawy nie ma potrzeby przekazywania Radzie Współpracy informacji na temat tej sytuacji;

13. wzywa państwa członkowskie do przestrzegania Kodeksu postępowania w sprawie wywozu broni oraz przepisów dotyczących eksportu towarów i technologii podwójnego zastosowania;

14. wzywa władze Uzbekistanu do pełnego wdrożenia rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, zmieniającego umowę w celu rozszerzenia postanowień umowy na dwustronny handel wyrobami włókienniczymi, mając na uwadze wygaśnięcie dwustronnej umowy dotyczącej wyrobów włókienniczych(8);

15. wzywa Radę, Komisję i ESDZ, by przekazały Parlamentowi publiczną ocenę działań podjętych przez UE w celu wymuszenia na Uzbekistanie spełnienia kryteriów dotyczących praw człowieka, określonych przez ministrów spraw zagranicznych UE w 2010 r.; zwraca się do Rady Praw Człowieka ONZ o ustanowienie mechanizmu monitorowania dla Uzbekistanu; zachęca Radę i Komisję do pogłębienia dialogu z rządem Uzbekistanu na temat praw człowieka; oczekuje, że podczas planowanego na listopad posiedzenia w ramach dialogu UE-Uzbekistan dotyczącego praw człowieka ESDZ poruszy kwestię wszystkich najważniejszych przypadków łamania praw człowieka oraz sprawi, by te posiedzenia były bardziej nastawione na osiągnięcie wyników, przełamując obecny impas powodujący głębokie rozczarowanie;

16. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji prezydentowi, rządowi i parlamentowi Republiki Uzbekistanu, ESDZ, Radzie, Komisji, Radzie Europy, OBWE i Radzie Praw Człowieka ONZ.

 

(1)

Dz.U. C 168 E z 14.6.2013, s. 91.

(2)

Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0470.

(3)

Azam Farmonow, Mehriniso Hamdamowa, Zulhumor Hamdamowa, Isroiljon Chołdorow, Nosim Isakow, Gajbullo Jalilow, Nuriddin Jumanijazow, Matluba Kamilowa, Ganichon Mamatchanow, Czujan Mamatkulow, Zafarjon Rahimow, Juldasz Rasulow, Bobomurod Razzokow, Fahriddin Tillaew i Akzam Turgunow.

(4)

Solijon Abdurachmanow, Muhammad Bekjanow, Gajrat Michliboew, Jusuf Ruzimuradow i Dilmurod Saidow.

(5)

Murod Juraew, Samandar Kukanow, Kudratbek Rasulow i Rustam Usmanow.

(6)

Ruhiddin Fahriddinow, Hajrullo Hamidow i Akram Juldaszew.

(7)

Dilorom Abdukodirowa, Botirbek Eszkuziew, Bahrom Ibragimow, Dawron Kabilow, Erkin Musaew, Dawron Tojiew i Rawszanbek Wafoew.

(8)

Dz.U. C 168 E z 14.6.2013, s. 195.

Ostatnia aktualizacja: 23 października 2014Informacja prawna