Procedura : 2004/2221(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A6-0067/2004

Teksty złożone :

A6-0067/2004

Debaty :

PV 14/12/2004 - 17

Głosowanie :

PV 15/12/2004 - 4.6

Teksty przyjęte :

P6_TA(2004)0101

SPRAWOZDANIE     
PDF 223kWORD 110k
7 grudnia 2004
PE 347.270 A6-0067/2004

w sprawie europejskiej strategii zwalczania narkotyków (2005-2012)

(2004/2221(INI))

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

Sprawozdawca: Giusto Catania

ERRATY/ADDENDA
PROPOZYCJA ZALECENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO DLA RADY

PROPOZYCJA ZALECENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO DLA RADY

w sprawie europejskiej strategii zwalczania narkotyków (2005-2012)

(2004/2221(INI))

Parlament Europejski,

–   uwzględniając projekt zalecenia dla Rady, który złożyła Rosa Díez González w mieniu grupy politycznej PSE, dotyczącego europejskiej strategii zwalczania narkotyków (2005-2012) (B6-0070/2004),

–   uwzględniając Tytuł V Traktatu UE,

–   uwzględniając Tytuł VI Traktatu UE, a w szczególności art. 31 ust. 1 lit. e oraz art. 34 ust. 2 lit. b,

–   uwzględniając Traktat WE, a w szczególności art. 252,

–   uwzględniając Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy, a w szczególności art. I-16, I-17, I-40, II-94, II-95, III-271, III-278, III-278, III-305 i inne,

–   uwzględniając międzynarodowe, europejskie i krajowe instrumenty obrony praw człowieka i wolności podstawowych, a w szczególności obronę prawa do życia i zdrowia,

–   uwzględniając włączenie dorobku prawnego Schengen do TUE i do TWE,

–   uwzględniając następujące Konwencje ONZ: o środkach odurzających, z 30 marca 1961 r., uzupełnioną Protokołem Genewskim z 25 marca 1972 r.; o substancjach psychotropowych z 21 lutego 1971 r.; i o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i psychotropowymi z 19 grudnia 1988 r.,

–   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 302/93 w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii(1)1,

–   uwzględniając komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie Planu Działania UE z zakresie zwalczania narkotyków (1995-1999) (COM(94)0234),

–   uwzględniając Deklarację Polityczną w sprawie zwalczania narkotyków oraz rezolucje przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne ONZ na sesji nadzwyczajnej (UNGASS) w dn. 8 i 10 czerwca 1998r.,

–   uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady 102/97/CE z dn. 16 grudnia 1996r. o przyjęciu wspólnotowego planu działania w zakresie zapobiegania narkomanii w ramach działań w dziedzinie zdrowia publicznego(2)2,

–   uwzględniając Wspólne Działanie Rady 96/750/JAI z dn. 17 grudnia 1996 r., dotyczące zbliżenia ustawodawstw i praktyk państw członkowskich UE w zakresie walki z narkomanią oraz zapobiegania i zwalczania nielegalnego handlu narkotykami(3),

–   uwzględniając Wspólne Działanie Rady 97/750/JAI z 16 czerwca 1997 r. w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka oraz kontroli nowych leków syntetycznych(4),

–   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2046/97 z dn. 13 października 1997r. w sprawie współpracy między Południem i Północą w zakresie zwalczania narkomanii i narkotyków(5),

–   uwzględniając roczne sprawozdania Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii,

–   uwzględniając plan działań Rady i Komisji w sprawie optymalnego zastosowania postanowień Traktatu Amsterdamskiego przy ustanawianiu obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości(6), przyjęty przez Radę Europejską obradującą w Wiedniu w grudniu 1998 r., a w szczególności jego punkty 13, 14, 44, 47 i 51,

–   uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej obradującej w Tampere w dniach 15-16 października 1999 r., w szczególności konkluzje ujęte w punktach 43, 48, 50, 59, 60, 61 i 62,

–   uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej obradującej w Helsinkach w dniach 10-11 grudnia 1999 r., a w szczególności konkluzję nr 53, w której uwzględniono europejską strategię zwalczania narkotyków (2000-2004),

–   uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej obradującej w Santa María da Feira w dniach 19 i 20 czerwca 2000 r., a w szczególności punkt 51, w którym Rada przyjęła Plan Działań UE w dziedzinie zwalczania narkotyków (2000-2004),

–   uwzględniając dyrektywę 2001/97/WE z dn. 4 grudnia 2001r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego dla prania brudnych pieniędzy(7),

–   uwzględniając komunikaty Komisji skierowane do Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie wdrożenia Planu Działań UE dotyczącego zwalczania narkotyków 2000-2004 (COM(2001)0301 oraz COM(2002)0599).

–   uwzględniając projekt rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 302/93. dotyczące ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (COM(2003)0808 - 5085/04 CORDROGUE 7 SAN 3.

–   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 273/2004 z 11 lutego 2004 r. w sprawie prototypów narkotyków(8),

–   uwzględniając przyjęcie przez Radę ramowej decyzji w sprawie zwalczania handlu narkotykami,

–   uwzględniając art. 114 ust. 3 oraz art. 94 ust. 1 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0067/2004),

A.       mając na uwadze, iż uzywanie narkotyków i handel nimi ma szeroki zasięg we wszystkich państwach członkowskich, oraz że problem ten nie może być rozwiązany indywidualnie przez poszczególne państwa, konieczne jest, aby Unia Europejska przyjęła odpowiednią strategię antynarkotykową, oraz aby wdrożyła ją w sposób wszechstronny i globalny, obejmujący wszelkie niezbędne działania zapobiegające i rozwiązujące problemy zdrowotne i wykluczenie społeczne, jakie powodują narkotyki, oraz aby naprawiono szkody, jakie wyrządza społeczeństwu powiązana z narkotykami przestępczość zorganizowana,

B.  mając na uwadze, iż, pomimo polityk uchwalonych na szczeblu międzynarodowym, europejskim i krajowym, produkcja, spożycie i sprzedaż substancji nielegalnych wymienionych w trzech konwencjach ONZ osiągnęły wyjątkowo wysoki poziom we wszystkich Państwach Członkowskich i stawieniu czoła temu zjawisku, konieczne jest, aby UE dokonała rewizji ogólnej strategii w zakresie walki z narkotykami,

C.       zważywszy, że Rada ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, obradująca 8 czerwca 2004 r., zdecydowała, że należy wprowadzić w życie nową Strategię UE w dziedzinie zwalczania narkotyków w okresie od 2005-2012 r., która powinna dać podstawy dwóm Planom Działań UE w zakresie narkotyków, każdy z nich trwający trzy lata (2005-2007 i 2009-2011), po których przez rok dokonuje się oceny (2008 i 2012), oraz że wyżej wymieniona Strategia zostanie przyjęta podczas obrad Rady Europejskiej w grudniu 2004 r.,

D.       zważywszy, że niderlandzka prezydencja Rady przedłożyła dnia 6 lipca 2004 r. projekt Strategii europejskiej w zakresie zwalczania narkotyków (2005-2012) (CORDROGUE 53) Poziomej Grupie Roboczej ds. Narkotyków, biorąc pod uwagę konkluzje konferencji w Dublinie, obradującej w dniach 10 i 11 maja 2004 r., na temat Strategii UE w zakresie narkotyków (CORDROGUE 36); zważywszy, że projekt ten był następnie analizowany na spotkaniach 7 i 8 września, a także 30 września i 1 października 2004 r.,

E.        mając na uwadze, że ani Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (ECMN) ani Komisja nie przedłożyły jeszcze sprawozdań oceny technicznej i politycznej, które pozwoliłyby ocenić, w jakim stopniu udało się osiągnąć jedenaście celów ogólnych i sześć celów głównych zawartych w Strategii antynarkotykowej UE (2000-2004),

F.        zważywszy, że Rada negocjuje w ramach Horyzontalnej Grupy Roboczej ds. Narkotyków i w CAT (Komitet art. 36) treść projektu Strategii antynarkotykowej UE (2005-2012), nie znając rezultatów oceny Strategii antynarkotykowej (2000-2005) ani oceny stosowania Planu Działań UE w dziedzinie narkotyków (2000-2005), które powinny zostać przeprowadzone przez ECMN i Komisję, i których wyniki zostaną przedstawione w październiku i listopadzie 2004 r., oraz mając na uwadze, iż na posiedzeniach krajowych koordynatorów UE powinno się monitorować czy poczynione zostały postępy w pracach Horyzontalnej Grupy ds. Narkotyków,

G.       mając na uwadze, że Komisja Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków ma rozpocząć przygotowania do specjalnego posiedzenia ONZ w sprawie narkotyków w 2008 r., w dziesięć lat po szczycie w sprawie narkotyków z 1998 roku,

H.       mając na uwadze, że konieczne jest opracowanie precyzyjnych, wymiernych celów operacyjnych, aby móc ocenić, czy i w jakim zakresie sformułowane w poprzedniej strategii cele i środki przyniosły efekty,

I.  wierząc, iż aby uniknąć nadmiernie uproszczonej analizy szerokiej gamy problemów związanych z narkotykami, ryzyko, jakie stanowią narkotyki powinno być analizowane miedzy innymi z naukowego, socjologicznego i kulturowego punktu widzenia nie tylko drobiazgowo rozpatrując obiektywne i porównywalne dane, lecz także uważnie oceniając wszelkie inne powiązania i szkody dla rozwoju społeczeństwa, oraz wzywając do opublikowania wspomnianych analiz i ocen,

J.         mając na uwadze, że narodowa polityka w sprawie narkotyków musi opierać się na wiedzy naukowej dotyczącej każdego typu narkotyku, a nie na reakcjach emocjonalnych, ponieważ każdy problem związany z narkotykami wymaga specyficznego podejścia; mając na uwadze, że podejście uogólnione podważa wiarygodność wszystkich aspektów polityki,

K.       mając na uwadze, że znaczenie kluczowe ma rozpoczęcie – na podstawie tych ocen i analiz – rewizji polityk w sprawie narkotyków, aby uczynić je skuteczniejszymi i sprawniejszymi w zestawieniu z celami do osiągnięcia, przy szczególnie uważnym podejściu do polityk alternatywnych, które już dają lepsze wyniki w wielu Państwach Członkowskich, na przykład ograniczając liczbę zgonów związanych z narkotykami oraz chroniąc zdrowie i zapewniając społeczną i ekonomiczną reintegrację narkomanów,

1.        Zaleca Radzie Europejskiej i Radzie, aby definiując przyszłą Europejską Strategię Zwalczania Narkotyków (2005-2012) oraz ogólnie w zakresie polityki UE w sprawie narkotyków:

(a)  ponownie określenie europejskiej współpracy w zakresie polityki walki z narkotykami  skierowanej na zlikwidowanie handlu narkotykami o wymiarze przygranicznym i na   szeroką skalę biorąc pod uwagę wszystkie powiązania tego problemu, oraz opartej na   podejściu naukowym, poszanowaniu praw obywatelskich i politycznych oraz na   ochronie życia i zdrowia osób;

(b)       jasne, dokładne, wymierne określenie celów i priorytetów, które da się przełożyć na     wskaźniki i środki operacyjne w przyszłych planach działań, bardzo jasno ustalające   zadania i terminy realizacji i uwzględniające zasadę subsydiarności. W celu ułatwienia   realizacji należy na szczeblu europejskim przyjąć podejście wielodyscyplinarne w   odniesieniu do tych jasno zdefiniowanych celów (koordynacja, informacja, ocena i   współpraca międzynarodowa);

(c)       wzięcie pod uwagę faktu, iż na dzień dzisiejszy oceny sześciu głównych celów   ustalonych w unijnej strategii walki z narkotykami (2000-2004) wskazują, że żaden z   nich nie osiągnął pozytywnych wyników, oraz wyciągniecie politycznej i legislacyjnej   lekcji z tego zjawiska w momencie opracowywania unijnej strategii walki z   narkotykami na lata 2005-2012 i związanych z nią planów działania;

(d)       przyjęcie do wiadomości oceny w zakresie osiągnięcia sześciu głównych celów  wyznaczonych przez strategię antynarkotykową UE;

(e)       wyraźniejsze oparcie nowej strategii na badaniach naukowych i pogłębionych,  uporządkowanych konsultacjach z osobami zajmującymi się tą dziedziną w Państwach   Członkowskich;

(f)        stworzenie nowej strategii UE dotyczącej narkotyków, opartej na podstawach  prawnych, instytucjonalnych i finansowych wyprowadzonych ze skutecznych działań   z przeszłości, sukcesów najlepszych praktyk oraz harmonizacji prawa i środków   narodowych;

(g)  częstsze dokonywanie społecznych i naukowych badań na temat substancji       nielegalnych (z powodów medycznych i społecznych);

(h)       stworzenie specjalnej pozycji dotyczącej narkotyków w ramach budżetu ogólnego UE,  która byłaby ściśle połączona ze wszystkimi działaniami niezbędnymi w ramach   przyszłych Planów Działań, które powinny zostać przyjęte przez Komisję, gdyż w   przeciwnym razie niemożliwe będzie osiągnięcie celów zawartych w strategii   antynarkotykowej;

(i)        utworzenie specjalnej pozycji budżetowej, aby ułatwić trwający już proces konsultacji  z zainteresowanymi organizacjami społecznymi oraz niezależnymi ekspertami w danej   dziedzinie na temat wpływu polityki walki z narkotykami na obywateli;

(j)  dokonanie szczegółowej oceny skuteczności wprowadzania poprzedniej strategii ze      szczególnym uwzględnieniem:

· zapobiegania używaniu narkotyków i uzależnieniu,

· zmniejszenia zaopatrzenia i popytu na substancje nielegalne,

· ograniczenia szkód społecznych (marginalizacja),

· ograniczenia szkód dla zdrowia,

· ograniczenia liczby drobnych przestępstw związanych z narkotykami i         przestępczości zorganizowanej

           a w związku z tym nie przyjmowanie nowej Europejskiej Strategii Walki z        Narkotykami (2005-2012) bez zapoznania się z rzeczywistymi wynikami poprzedniej   strategii stwierdzonymi w odpowiednich ocenach technicznych, naukowych,   ustawodawczych i politycznych;

(k)       oficjalne informowanie Parlamentu, zgodnie z zasadami demokracji, przejrzystości i       lojalnej współpracy międzyinstytucjonalnej, o stanie negocjacji nad europejską   Strategią zwalczania narkotyków (2005-2012) w Radzie;

(l)        konsultacje z PE przed przyjęciem Europejskiej Strategii Zwalczania Narkotyków        (2005-2012), tak aby jego opinia została wzięta na czas pod uwagę;

(m)      zaproponowanie innych niż obecne działań dla osiągnięcia ogólnego celu projektu         strategii antynarkotykowej UE, dając pierwszeństwo ochronie życia i zdrowia osób   używających substancji niedozwolonych, poprawiając byt i bezpieczeństwo obywateli   poprzez zrównoważone i zintegrowane podejście do problemu, gdyż istniejące środki   są nieodpowiednie;

(n)       wyraźnie określenie i ustanowienie nowego mechanizmu europejskiej koordynacji w     obszarze strategii dotyczącej narkotyków, w celu osiągnięcia zrównoważonego,   wszechstronnego i zintegrowanego podejścia do problemu narkotyków, które dzisiaj,   wobec przystąpienia 10 nowych państw członkowskich, jest potrzebne bardziej niż   kiedykolwiek;

(o)       ustanowienie minimalnych standardów poprawiając dostępność działań  zapobiegających ryzyku, jak również minimalnych standardów jeśli chodzi o   resocjalizację, opartych na najlepszych praktyk państw członkowskich, w celu   zmniejszenia szkód wyrządzanych przez narkotyki;

(p)       należyte uwzględnienie nowej sytuacji, która powstała po przystąpieniu do Unii  dziesięciu nowych Państw Członkowskich i która wymaga nasilenia współpracy z   nowymi państwami granicznymi;

(q)       poszerzenie dostępności programów ograniczających szkody (zwłaszcza w celu            zapobiegania szerzeniu się HIV i innych chorób zakaźnych przenoszonych przez   krew) wśród narkomanów;

(r)       ustalenie minimalnych standardów dla działań rehabilitacyjnych, na podstawie    najlepszej praktyki Państw Członkowskich, zamiast nazbyt silnego koncentrowania się   na leczeniu za pomocą substytutów narkotyków. W tym celu należy podjąć szczególne   wysiłki promujące resocjalizację;

(s)       położenie większego nacisku na ograniczanie szkód, informację, zapobieganie, opiekę  i uwagę aby chronić życie i zdrowie ofiar narkomanii oraz określić sposoby chronienia   ich przed wykluczeniem społecznym zamiast koncentrować się na strategii represji,   która często graniczyła, o ile nie prowadziła do łamania praw człowieka;

(t)        wprowadzenie programów rehabilitacji dla przestępców/osób sięgających po   narkotyki, stanowiące alternatywę dla kary więzienia, ponieważ programy takie   okazały się skuteczne w krajach, które je wprowadziły;

(u)       ustalenie i zapewnienie właściwego finansowania dla działań związanych ze        zbieraniem informacji koniecznych dla dostarczania informacji na temat substancji   nielegalnych i dla zapobiegania używaniu narkotyków w szczególności w szkołach,   jak zostało to ustalone w planie działania na lata 2000-2004, oraz dla powstrzymania   spożycia narkotyków i związanego z nim ryzyka;

(v)       położenie nacisku na wzmocnienie działań informacyjnych, które powinny opierać się    na wiedzy naukowej, dotyczących konsekwencji zażywania różnego rodzaju   narkotyków (a przede wszystkim narkotyków syntetycznych), tak aby można było   przestrzegać wszystkich w sposób wyraźny i dobitny;

(w)      określenie i konkretne ustalenie zaangażowania i uczestnictwa osób uzależnionych i

           używających substancji niedozwolonych, społeczeństwa obywatelskiego, organizacji  

           pozarządowych, ochotników i społeczeństwa w rozwiązywaniu problemów    związanych z narkotykami, w szczególności ściślej angażując organizacje   działające w tej dziedzinie w prace Horyzontalnej Grupy ds. Narkotyków oraz   organizując coroczną europejską inicjatywę zapobiegawczą i ustalając – tytułem   

           doświadczenia – łatwo dostępnych centrów informacyjnych kierujących się zasadami  

           zawartymi w anty-prohibicjonistycznej strategii zmniejszania szkód;

(x)       utworzenie specjalnej linii budżetowej w celu ułatwienia trwającego procesu     konsultacji z odpowiednimi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i   niezależnymi ekspertami na temat oddziaływania polityk dotyczących narkotyków na   poziomie obywateli;

(y)  ustalenie sposobów oceny, które pozwolą na wykrycie i skuteczne poprawienie         błędów (oraz właściwsze sposoby i środki do wykorzystania) w celach wytyczonych w Unijnej Strategii Walki z Narkotykami;

(z)  podjecie właściwych kroków aby zapobiegać wykorzystywaniu zysków z nielegalnego   handlu narkotykami do finansowania międzynarodowego terroryzmu oraz stosowanie istniejącego ustawodawstwa w zakresie konfiskowania dóbr i walki z praniem brudnych pieniędzy;

(aa)     włączenie do wszystkich umów międzynarodowych, a w szczególności do nowych umów o współpracy z krajami trzecimi specjalną klauzulę o współpracy „antynarkotykowej”, która uzyska status klauzuli podstawowej;

(ab)     znaczne zwiększenie pomocy wspierającej rozwój krajów produkujących narkotyki, poprzez programy zrównoważonych upraw alternatywnych i radykalną redukcję ubóstwa; wykorzystać również możliwość promowania i zachowania produkcji w celach medycznych i naukowych np. pochodnych opium, oraz wziąć pod uwagę możliwości opracowania programów pilotażowych na rzecz przemysłowej produkcji legalnych produktów pochodzących z roślin objętych konwencja z 1961r., takich jak koka czy konopie indyjskie;

(ac)     umożliwienie i zapewnienie dostępu do programów zastępczych, ze szczególnym uwzględnieniem środowiska więziennego, przy jednoczesnym wspieraniu rozwiązań alternatywnych wobec kary więzienia dla użytkowników nielegalnych substancji lub powiązanych z narkotykami przestępstw drobnych lub niezwiązanych z zastosowaniem przemocy;

(ad)     rozszerzenie badań nad wykorzystaniem roślin, które obecnie są nielegalne lub sytuują się w szarej strefie, takich jak konopie, opium czy liście koki, do celów medycznych, żywnościowych, rolniczych, tworzenia alternatywnych źródeł energii, zastępowania produktów na bazie drewna lub ropy naftowej oraz innych pożytecznych celów;

(ae)     dokonanie rewizji decyzji ramowej w sprawie handlu narkotykami w celu uwzględnienia poglądów wyrażanych przez Parlament, która zagwarantuje, że harmonizacja dotyczyć będzie jedynie handlu dużymi ilościami narkotyków dotyczącego dwóch lub większej liczby Państw Członkowskich, z należytym poszanowaniem zapisanych w Traktatach zasad subsydiarności i proporcjonalności;

(af)      opracowanie naukowego studium kosztów i korzyści obecnych polityk kontroli substancji narkotycznych, w tym w szczególności: analizę konopi indyjskiej oraz jej rozmaitych legalnych i nielegalnych pochodnych, między innymi w celu oceny ich oddziaływania, potencjału terapeutycznego oraz wyników polityki kryminalizacji i możliwych alternatyw; analizę skuteczności programu rozprowadzania heroiny pod nadzorem medycznym dla celów terapeutycznych w kontekście jego celu, jakim jest zmniejszenie liczby zgonów związanych z narkotykami; analizę gospodarczych, prawnych, społecznych i finansowych kosztów polityk zakazowych w kategoriach zasobów ludzkich i finansowych niezbędnych do egzekwowania prawa; oraz analizę oddziaływania na kraje nieczłonkowskie obecnych polityk realizowanych w ramach europejskiej strategii i globalnego systemu kontroli narkotyków;

(ag)     nakłanianie rządów i parlamentów krajowych do podjęcia działań zapobiegających przedostawaniu się narkotyków do więzień;

2.        zobowiązuje swego Przewodniczącego do przekazania tego zalecenia Radzie i obradującym na szczycie Rady UE oraz, tytułem informacji, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Europejskiemu Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii, Radzie Europy i Organizacji Narodów Zjednoczonych.

.

UZASADNIENIE

Strategia UE w zakresie walki z narkotykami nie może opierać się na ideologii, lecz na twierdzeniach naukowych, które muszą być postrzegane jako punkt wyjścia dla wszelkich poważnych polityk opracowywanych na rzecz walki z rozszerzającym się zjawiskiem narkotyków i inną związaną z nim działalnością nielegalną.

Użycie narkotyków wzrasta w Europie i bardzo oczywiste jest, iż represyjne polityki zakazu prowadzone przez Państwa Członkowskie UE są bezsilne w zwalczaniu handlu narkotykami, który nadal stanowi jedno z najważniejszych źródeł dochodu dla przestępczości zorganizowanej i organizacji terrorystycznych.

Wyniki badania przeprowadzonego przez Eurobarometer w imieniu Komisji wśród 7600 młodych osób (w wieku od 15 do 24 lat) na przełomie kwietnia i maja 2004r. wskazują, iż we wszystkich krajach Europy bardzo łatwo jest nabyć narkotyki, a głównym powodem sięgania po tego typu substancje jest ciekawość i emocje związane z łamaniem zasad społecznych.

W szczególności dane zebrane przez Centrum Monitoringu w Lizbonie w rocznym raporcie za 2003r. wskazują, iż marihuana pozostaje najczęściej używanym narkotykiem w UE, a wskaźniki dotyczące wielu krajów wykazują, iż odsetek osób sięgających po ten narkotyk jest o 20% wyższy niż średnia ogólna. Skromnie szacując można by powiedzieć, że przynajmniej co piąta dorosła osoba w Unii Europejskiej spróbowała narkotyków. Wskaźniki sugerują, iż spożycie marihuany wzrosło w UE i chociaż wzrost ten wydaje się w niektórych krajach ustabilizowany, to jednak patrząc z perspektywy można uznać, iż utrzymuje się on na wysokim poziomie.

Klasyfikując narkotyki należy zatem unikać uogólnień, ponieważ nie wszystkie substancje narkotyczne wywołują ten sam skutek, a - jak pokazały badania naukowe - niektóre substancje (w szczególności tzw. "narkotyki miękkie") nie wywołują uzależnienia.

Obok wzrastającego pożycia narkotyków, innym czynnikiem, jaki należałoby wziąć pod uwagę w strategii UE, jest śmiertelność związana z używaniem narkotyków: podczas gdy zmniejsza się liczba zgonów spowodowanych AIDS, liczba zgonów wywołana przedawkowaniem narkotyków utrzymuje się na tym samym poziomie lub stale wzrasta.

Jest to kolejna statystyka ilustrująca niezaprzeczalny fakt, iż obecnie obowiązującej strategii nie udaje się osiągnąć celów zakładających ochronę osób i poprawę warunków życia społeczeństwa.

Obecna strategia walki z narkotykami praktycznie nie zajmuje się mafiami i organizacjami o charakterze przestępczym i terrorystycznym; jakby nigdy nic, ich roczne obroty stale rosną, proporcjonalnie do zysków, jakie czerpią z handlu narkotykami. Zgodnie z ogólnymi statystykami Europolu, przechwytywanie przez policję transportów z narkotykami koncentruje się w kilku krajach i wynosi około 75% wszystkich tego typu akcji przeprowadzanych na świecie biorąc pod uwagę wszystkie rodzaje narkotyków. Zgodnie z raportem Europolu w sprawie przestępczości zorganizowanej, produkcja i handel narkotykami nadal jest głównym rodzajem działalności prowadzonej przez grupy przestępcze w Unii Europejskiej. Żadna inna działalność na polu przestępczości zorganizowanej nie jest tak opłacalna.

Do przestępstw związanych z handlem narkotykami zaliczyć należy przestępstwa przeciwko prawodawstwu w zakresie walki z narkotykami, przestępstwa popełnione pod wpływem narkotyków oraz popełniane przez osoby uzależnione od narkotyków w celu zdobycia środków na ich zakup (głównie włamania i kradzieże sklepowe), a także przestępstwa "systemowe" popełniane w połączeniu z istnieniem nielegalnych rynków (wojny gangów, korumpowanie urzędników państwowych, itp.).

Z tych powodów projekt wspólnotowy powinien wejść w życie, aby wprowadzić alternatywne formy więzienia, tak by karanie handlu narkotykami nie było skierowane wyłącznie na uwięzienie skazanego. Strategia walki z narkotykami powinna być postrzegana jako forma społecznej interwencji skupiającej się na powodach społecznego niepokoju i mającej za zadanie zapobiegać używaniu narkotyków poprzez ulepszenie strategii karania, która obecnie skierowana jest wyłącznie na narkomanów.

Odtąd pierwszeństwo musi zostać przyznane strategii związanej ze zmniejszaniem szkód. Kroki podejmowane w celu zmniejszenia szkód dla zdrowia związanych z używaniem narkotyków, w celu zmniejszenia liczby zgonów i opanowania wszelkich prób naruszenia porządku stały się integralną częścią wielu strategii walki z narkotykami w Państwach Członkowskich i wyraźnym priorytetem politycznym w większości krajów. Wprowadzenie w życie inicjatyw mających na celu zmniejszenie szkód opisane jest w literaturze pojawiającej się na ten temat w Państwach Członkowskich jako "bardzo ważne", "wysoce znaczące", "fundamentalne", "priorytetowe" oraz "stanowiące kluczowy aspekt krajowej strategii w zakresie walki z narkotykami".

29.9.2004

PROJEKT ZALECENIA DLA RADY (B6-0070/2004)

zgodnie z art. 114 ust. 1 Regulaminu

który złożyła Rosa M. Díez González w imieniu grupy politycznej PSE

w sprawie projektu strategii Unii Europejskiej w zakresie walki z narkotykami (2005-2012)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając posiedzenie Rady Ministrów Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w dn. 2 i 3 grudnia 2004r., na którym zostanie rozpatrzony projekt strategii UE w zakresie walki z narkotykami na lata 2005-2012,

–  uwzględniając posiedzenie Rady Europejskiej w dn. 17 grudnia 2004r., na którym przyjęty zostanie projekt strategii UE w zakresie walki z narkotykami na lata 2005-2012,

–   uwzględniając art. 114 ust. 1 Regulaminu,

A. mając na uwadze, iż ramy i priorytety zawarte w nowej strategii UE w zakresie walki z narkotykami służą jako podstawa dla dwóch następujących po sobie planów działania UE w zakresie zwalczania narkotyków (2005-2007 oraz 2009-2011), po których nastąpi każdorazowo roczny okres oceny (2008 oraz 2012),

B.  mając na uwadze, iż główny aspekt polityki walki z narkotykami w Unii Europejskiej polega na zwiększaniu współpracy pomiędzy instytucjami UE,

C. mając na uwadze, iż ważne jest wykorzystanie okazji do promowania i rozwijania rzeczywistych i obszernych polityk w zakresie zwalczania narkotyków,

1.  Zwraca się do Rady z następującymi zaleceniami:

a)  ustalenie rzeczywistej europejskiej polityki w zakresie walki z narkotykami, skierowanej na ograniczenie podaży i popytu oraz na dostarczanie informacji i oceny,

b)  promowanie i rozwój w Państwach Członkowskich polityk skierowanych na zmniejszenie szkód bez uniemożliwiania pojedynczym Państwom Członkowskim podejmowania kroków lub prowadzenia projektów pilotażowych w tej dziedzinie;

c)  ścisłe weryfikowanie zgodności z klauzulą odnoszącą się do walki z narkotykami w porozumieniach międzynarodowych oraz - w tym celu - zwraca się o przyznanie statusu "klauzuli podstawowej";

d)  dopilnowanie, aby projekty planów działania w zakresie walki z narkotykami (2005-2007 oraz 2009-2011) zostały nakreślone przez Komisję we współpracy z Parlamentem Europejskim, Europejskim Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii i Europolem oraz po konsultacjach z właściwymi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego;

2.  Zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszego zalecenia Radzie oraz - do wiadomości - Radzie Europejskiej i Komisji.

PROCEDURA

Tytuł

Europejska strategia zwalczania narkotyków (2005-2012)

Odniesienia

(2004/2221(INI))

Podstawa prawna

Art. 114 ust. 3

Komisja przedmiotowo właściwa
Data ogłoszenia na posiedzeniu plenarnym

LIBE
28.10.2004

Komisja(e) opiniodawcza(e)
  Data ogłoszenia na posiedzeniu plenarnym

ENVI
8.10.2004

 

 

 

 

Opinia(e) niewydana(e)
  Datea decuzji

ENVI
20.9.2004

 

 

 

 

Wzmocniona współpraca
  Data ogłoszenia na posiedzeniu plenarnym

 

 

 

 

 

Projekt rezolucji zawarty w sprawozdaniu

B6-0070/2004

Sprawozdawca
  Data mianowania

Giusto Catania
13.09.2004

Zastępcy sprawozdawcy

 

Rozpatrzenie w komisji

22.09.2004

2.12.2004

 

 

 

Data przyjęcia

2.02.2004

Wynik głosowania

za:                          20

przeciw:                 19

wstrzymujących się:            0

Posłowie obecni

Alexander Nuno Alvaro, Edit Bauer, Johannes Blokland, Mario Borghezio, Mihael Brejc, Kathalijne Maria Buitenweg, Maria Carlshamre, Michael Cashman, Giusto Catania, Charlotte Cederschiöld, António Costa, Carlos Coelho, Rosa Díez González, Patrick Gaubert, Adeline Hazan, Timothy Kirkhope, Barbara Kudrycka, Stavros Lambrinidis, Henrik Lax, Edith Mastenbroek, Jaime Mayor Oreja, Claude Moraes, Bogdan Pęk, Martine Roure, Michele Santoro, Luciana Sbarbati, Inger Segelström, Ioannis Varvitsiotis, Tatjana Ždanoka

Zastępcy obecni

Frederika Brepoels, Panayiotis Demetriou, Cristina Gutiérrez-Cortines, Sophia in 't Veld, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Javier Moreno Sánchez, Béatrice Patrie, Gitte Seeberg, Antonio Tajani, Rainer Wieland

Zastępcy obecni na podstawie art. 178 ust. 2

 

Data ogłoszenia

7.12.2004 A6-0067/2004

Uwagi

...

(1)

1 Dz U L 36 z 12.2.1993, str. 1.

(2)

2 Dz U L 19 z 22.1.1997, str. 25.

(3)

Dz.U. L 342 z 31.12.1996 r. str. 6.

(4)

Dz.U. L 167 z 25.06.1997 r. str. 1.

(5)

Dz.U. L 287 z 21.10.1997 r. str. 1.

(6)

Dz.U. C 19 z 23.01.1999, str. 1.

(7)

Dz.U. L 344 z 28.12.2001 r. str. 76.

(8)

Dz.U. L 47 z 18.02.2004 r. str. 1.

Ostatnia aktualizacja: 10 sierpnia 2006Informacja prawna